Opera, graece et latine, ad editionem Tiberii Hemsterhusii et Joannis Frederici Reitzii accurate expressa, cum varietate lectionis et annotationum. Studiis Societatis Bipontinae

Np NM
nui

Digitized by the Internet Archive
in 2009 with funding from
University of Toronto

https://archive.org/details/operagraeceetlatO3luciuoft

AOTKIANO2Z.

LUCIANI SAMOSATENSIS
O PL SA

GRALEGEs; ET LATINE

P-QU/S-E
TIBERIUM HEMSTERHUSIUM
ET
JOH. FREDERICUM REITZIUM
DENUO. CASTIGAT4A
CUM VARIETATE LECTIONIS, SCHOLIIS GRAECIS,
ADNOTATIONIBUS ET INDICIBUS

BID IBI

JOHANNES THEOPHILUS LEHMANN.

V e
TOMUS TERTIUS. — q/Qn

V/v

LEPSIAE . v

IN LIBRARIA WEIDMANNIA
MDCCCXXII.

IMPRESSIT BENEDICT COTTIILF TEUDNEM. $^.

Mey AeOU L2 DAR
: P "uh. HA e E! : Ó EM

ERU ari Ἧι λα Ti /303A49
Uu IDE Ross

ES
P

"Mreowbunasdgsvewdu MULZ d
: | yt DUK mel
oU MOISTIS UEM P iertps Hot. ἢ

E A Ὧν κότα δ ὃ Hr de

ΠΡ ΚΑΘ 21610002 m EtUL vi RE
(oo os CERERI Ἐπ᾿ ESUTPOT

RPG «b.23

MMVMNEELA δ ΠΟ, ΘΑ

Ne o WESS c COMETE
| Mo RE TUUM δον

x
: ᾿ 5 ἢ E». y
Lr T K , NM ^ - E.
i GA. D b bé» MÀU eie doti MO Mtv ue
UK uS)
E y d UNT TAE
A^ $ - j

E on MAREA. RES LAE ΓΝ
ὌΝ ; ᾿ 212309 »ogt

, / ; 8
$1. ' ye : Lo ad "—

OP EL Bh

En SAMOSATENSIS

Ó
|

/ Lucian. Fol. IIT. A

M ENIIITIIO x ΟΡ τῆ
H NEKTOMANTE I A. ?*)

MENIHIOX KAI 91AXNIAHS.

-"rgum. Amico narrat Menippus ex Orco redux, quibus ar-
tibus usus ad inferos descenderit, quid ibi viderit audieritque,
. quaque tandem via ad superos redierit. Perstriuguntur auttm
poetarum fictiones de deorum moribus iudignae, philosophorum
vita cum ipsorum praeceptis pugnans, et magorum artes arcanae;
gravissime inprimis petuntur divites ac potentes; eorumque sors .
olim exspectanda tamquam miserrima depingitur.
De auctore libelli quae conjicere licet, viie in limine Adnctt,
v b ^ , , 4: D e , 2 πῶ
MEN. |l P) ) χαῖρε μέλαϑρον προπυλὰ 0 forieg ἐμῆς" 1
e » , 2 E , , 77 :
δὲς ἀσμενὸς σ΄ ἐςεῖδον ἐς φαος uolov. Eurip.
5 , E y δ $5 Ld » Herc. f.
O14. Ov Μένιππος ovrog ἔστιν ὁ κύων; ovurvovv GÀ- v. 525.
| , M E , “ἢ ΄ er c , 24 ΕΞ - τὶ
λος, & μὴ ἐγὼ παραβλέπω᾽ Μένιππος ὁλος ^). τί δ΄ “) αὐτῷ. 456.

VARIAE LEGTIONES,
a) NEKTOMANTEIA] Sic 71. In reliquis Νεκυομαντία, quas

caussa non erat, cur sequeremur, licet in Hesych:o ióem scri-
bendi vitium reperiatur. Semper apud T7Aom. Mag. Nzxvo-
μαντεία in ᾿“πεστής" “ιαβόητος" Κάϑοδος. b) $] dees: in
Par. cod. 1428. c) παραβΆλ. — ὅλος Vulg. παραβλέπω
ἹΜενίππους ὅλους. d) τέ δ᾽ τί ovv P. 7. et marg. A. 1. W,
nec non Par, 2957.

M'E-AN.I RP OUS
SIVE, ORACULUM MORTUORUM CONSULTUM.

MENIPPUS ET PHILONIDES.
Men. Salve domus, aedis- Phil. Nonne hic Menip-

que vestibulum meae! ut pus estille canis? non her.

te lubens adspexi Juci red- «cle alius, nisi hallucinor:

ditus! plane Menippus ipse est,
A2

^

4 ὶ ποτ ΑΜ Υ

" ^ 9.4 F ^- ΄ ^
Ρ. 456. βούλεται τὸ ciÀozovov τοῦ σχήματορ, πῖλος, καὶ λύρα, καὶ
^ », Voc - 3
λεοντῆ $95 ἘΘΘΕΙΤΕΟΣ δὲ ὁμῶς χαῖρε, ὦ Μένιππε,
καὶ πόϑεν ἡμῖν ἀφῖξαν 8); πολὺν γὰρ χφόνον. οὐ πέφηνας ^)
ἐν τῇ πόλει.

5 ^
αὐτῷ ἊΣ

- e - - :
Furip. MEN. “πω νεκρῶν πευϑμῶνα, καὶ δμότου πύλας
Fecub. 1 etu " E ἊΣ
vu Ahurwv, tv Jiqg χωρὶς L^ dps ϑεῶν..

ec , $4 a^
ΦΙΖ. Hodzing, ἐλελήϑενι Méívimmog ἡμᾶς ἀποθανών"
z z cM T:
zcv ἐξ ὑπαρχῆς ἀναβεβίωπεν;

d 'U ? 553 "᾿ 9 5n

Eurip. MEN. Ovx, ἀλλ᾽ ἔτ᾽ ἔμπνουν !) Ling w^ ἐδέξατο.
H "3 e 915 ς » - ,
OIA4. Τίς δ᾽ ἡ αἰτία *) σου τῆς καινῆς καὶ παραδόξου
3
ταύτης ἀποδημίας;

M ", 5 E En LI

Eurip. MEN. Νεύτης μ᾽ ἐπῆρε, xol ϑράσος τοῦ νοῦ |) πλέον.
Andr. P Ὁ , ^ 1 ^ [d ,
Fr. XL. OLA. Παῦσαι, μακάριε, τραγῳδῶν, καὶ λέγε οὑτωσί

e) λεοντ] λεοντὴ Ἐ. A. 1. 5.7. pro more veterum edd. Ea-
dem alibi variabo. 1) zoosiréov — αὐτῷ} πλὴν ἀλλὰ
προριτέον yr αὐτῷ codd. 1428. 5017. et ed, ScAum. Sic et 2054. T
omissa tamen partic. πλήν. £) égi£íat] ἀφίξαε Ἐ. ἀφῖξε J.
Verum recte ἀφῖξαι A. 1. 2.; quod reliquae secutae. h) 7 0-

,λὺν — πέφηνας πολὺς «γὰρ χρόνος οὗ πέφῃνος uatuor
Pariss. Unde Ben. ἐξ οὗ πέφ. aut χρόνιος γὰρ πεφηνας.
Hae sunt exercitationes ingenii, nullius quidem ad genuinum
iextum restituendum preti. Vide modo Timon. c. 9. πολὺν
ἤδη χρόνον οὐδ᾽ ἀνέβλεψα εἰς τὴν ᾿Δττιπήν. i) ἔμπνουν]
ζώντα P. margo A. 1. W. " Est interpretatio genuinae vocis.
Sequentem vocem conj. Guyetus metri caussa leg endam ^ 4rào-
vsvg. k) Tíg δ᾽ ἡ αἰτία] Τίς ἂν. αἰτία cot ced. 2957. Τίς
ài ἡ vult Helin, l1) τοῦ νοῦ] Ita G. P.L. J, V.2. In ceteris -

edd. τοῦ νοῦ, nisi quod in P. Bourdelotius dederit ze v£ov.
Pro ϑράσος S:obaeus habet σϑένος.

Quid autem ipsi vult inso- dem! nobis ignaris mortem -

lens habitus, pues lyra, Menippvs obierat; tumque
leonina pellis ? quippe ad- denuo redüt in vitam?
eunduin est ad illum. '"Sal- Men. Non: sed etiam me

ve, Menippe: et unde tu

spirintem inferna regio re-
nobis advenisti? jam enim

repit.

multo abhinc tempore non
visus es in urbe,

Men; Venio, mortuorum
recessu, calipinisque infer-
nae portis relictis, ubi Or-
cus procul a Diis sedem na-
civs est,

Phi, Hercules tuam fi-

DA. At quae caussa tibi
fuit novae et fidem superan-
tis hujus peregrinationis ?

lMen. Juveutus me impu.
lit, atque audacia magis |
quam prudens nientis con-
silium.

LA4. Desine, vir bone,

A. 5

πῶς ἁπλῶς καταβὰς ὠπὸ τῶν ἰαμβείων. τίς ἡ στολη; τέ Got p. 456.
τῆς κάτω πορείας ἐδέησεν ; ἄλλως γὰρ οὐχ ἡδεῖα τις, οὐδὲ
ἀσπάσιος ἡ ὁδός.

ΝΕ ΟΣ ΘΜ ΤΆΑΥΝΙΝΟΙ

ΜΕΝ. ἾΩ φιλότης, P: 457-
χρειώ μὲ κοτήγαγεν εἰς ᾿Αἴδαο, MHomer.
vpn ii Bat Nc. . Od. XI,

υχῇ qonoousvov Θηβαίου Τειρεσίαο. 165.

QIA. Οὗτος, ἀλλ᾽ 4j") παραπαίεις " ov yo ἂν οὕτως
ἐμμέτρως *) ἐῤῥαψῴδεις πρὸς ἄνδρας φίλους.

MEN. Μὴ ϑαυμάσῃς, ὦ ἑταῖρε" νεωστὶ γὰρ Εὐριπίδῃ
καὶ “Ομήρῳ συγγενόμενος, οὐκ οἵδ᾽ ὅπως ἀνεπλήσϑην τῶν

3

ἊΝ - LI 24 , , J ^ , ^ *
ἑπῶν, παι CUTOUCTC μοι TG μετοῦ cz τὸ στομὰ eoyseret. Zo

- AP 6 -
εἰπέ μοι, 'πῶς τὰ υπὲρ γῆς

1 QIA4. Kawóv οὐδὲν,

LU RIS Ξὰ CAT AT TMNL ΨΕΗ,
ξχει, καὶ vL ποτοῦσιν £v τῃ πόλει;
214^ ME AN 1 E c ,

CA^ OLC GL πρὸ TOU, αρπαξοῦσιυνγ

ἐπιορκοῦσι, τοκογλυφοῦσιν, ὁβολοστοτοῦσιν.
2
MEN. "Aoi, καὶ κακοδαίμονες οὐ γὰρ ἴσασιν oix")
» , ' -" , * , a
ἔναγχος κεκύρωταν παρὰ τοῖς κατῶ, καὶ οἷα κεχειροτονηταύῦ Vot

τὰ) ἀλλ᾽ ἢ] Ita L.et J. ἀλλ᾽ ἢ ceteri omnes, ἄλλως marg. A. 1.

2 , , , t "
W. *)éupscoos) ἀμέτρως conj. Sec2er.

40s] ὅσα £v. eonj. Belin.

tragicos numeros recitare,
et dic ita simpliciter pede-
stri sermone, ubi descende-
ris a jambis, quis ille sit
ornatus ? quid tibi itinere
ad inferossuscipiendo opus
fuerit? est enim alioquin
haud jucunda, neque expe-
tenda via.

ει. Amicorum suavis-
sime, negotium me neces-

-sarium deduxit ad Orci do-
mos, umbram ut consule-
rem 'Thebani Tiresiae.

Phil. Attu plane deliras:
aliter enim non ita modu-
latos versus occentares ho-
minibus amicis,

Nen. Ne mirere, mi soda-

n) οἷα ἔν αἀγ-

lis: nuper enim Euripidem
et Homerum cum convene-
rim, nescio quo pacto re—
pletus sum versibus, εἴ
sponte sua mihi numeri ia
osveniunt. Verum dic mi-
hi, ut se res in terris ha-
beant, et quid faciant in
urbe?

Phil. Nihil quidem novi,
sed perinde atque antehac
rapiunt, pejerant, sordide
foenerantur, usuras esten-
dunt,

IMen. Miseros atqueinfe-
lices! ignorant enim, qua-
lia nuper admodum sancita
sint apud inferos, et qua-
lia sint peilata cunctis sut-

o
^

6 LUCX*XANSE .

ἼΡ.457. ψηφίσματα 5) κατὰ τῶν πλουσίων, ἃ, μὰ τὸν Κέρβερον, οὐ-

p- 458.

δεμία μηχανὴ τοῦ P) διαφυγεῖν αὐτούς.

QIA. Τί φῇς; δέδοκταί τι νεώτερον τοῖς κάτω id VOV
ἐνθάδε;

MEN. Νὴ Δία καὶ πολλά γε V). ἀλλ᾽ οὐ ϑέμις ἐκφέρειν
αὐτὰ πρὸς ἅπαντας, οὐδὲ τὰ ἀπόῤῥητα ἐξαγορεύειν, μὴ καί
τις ἡμᾶς γράψεται ") γραφὴν ἀσεβείας ἐπὶ τοῦ ᾿Ραδαμάνϑυος.

QIA4. Μηδαμῶς 5), ὦ Πῆένιππε, πρὸς τοῦ Διὸς, μὴ
φϑονήσῃς τῶν λόγων φίλῳ ἀνδρί 1). πρὸς γὰρ εἰδότα σιωπᾶν
ἐρεῖς" τατ᾽ ἄλλα καὶ πρὸς μεμυημένον ").

ΜῈΝ. Χαλεπὸν μὲν ἐπιτόττεις τοὐπίταγμα, καὶ οὐ πᾶν-
τη ἀσφαλές “)᾽ πλὴν ἀλλὰ σοῦ γε ἕνεκα τολμητέον. ἔδοξε δὴ
τοὺς πλουσίους τούτους. καὶ πολυχρημάτους, καὶ τὸ χρυσίον
κατακλειστον, ὥςπερ τὴν Ζανάην, φυλάττοντας Y) — —-

ο) τὰ ψηφίσματα] Omittunt articulum codd. 1428-, 2954.
et 5011. nec nou ed. Schm. p)co9] “τὸ P. marg. A. 1, W.
Modo ov δὲ μία F. ut fieri saepe solet in primis edd. 4)
πολλά ys] ys € tribus codd, Pariss. et ed. Scl. Vulg. ab-
est. r) γράψεται)] γράψηται P. A. τ. W. codd. Pariss. qua-
tuor et hinc Schm. Vid. ad Diall. Mortt. X, 1. s) ἥηδα-
p à g] μὴ δῆτα codd. ,1428. 2954. et 5011. Belin. et Schm. 1)
τῶν λόγων φίλῳ ἀνδρὶ] ἀνδρὲ φίλῳ v. à. mutato ordine
codd. 2954. et 5011. Belin. et Schm." Ὁ) psuvguéivov] με-
pvmuivóv vitiose in Β. 2. P. et Lips. Vid. Navig.c.11. x) &-
σφαλὲς] εὐσεβές codd. 1428. etzo11. probante Belino, injuria.
y) φυλάττοντας] Nondum íinitam orationem vulgo non
indicarunt signo suo.

fragilis scita. adversus divi- Phi. Ne tu, Menippe,
quae sane per Cerbe- per Jovem, ullo pacto in—
rum nullis machinis effuge- videas hosce sermones ho-
re licebit. mini amico: ad eum, qui
Phil. Quid ais? novum- tacere sciat, dixeris; prae-
ne aliquod factum est ab tereaque ad initiatum.
inferis decretum de supe-
ris. qui hic sunt ? Men. Difficile quidem
lMen. Per Jovem sa»e mandas mandatum, neque
multa: verum fas non est usque quaque tutum; atta-

illa efferre ad omnes, neque men tui gratia audendum

arcana evulgare, mne quis est. Visum igitur est divi-
etiam nobis dicam scribat tes illos, ac pecuniosos,

ümpietatis apud Rhadaman- qui aurum occlusum, tan-

&hum, quam Danaén, servant —

N-cH 8 Y 02M. ΑΝ. ἘΞ Ὶ A. 1

QIA. Μὴ πρότερον εἴπῃς» ὦ ᾽γαϑὲ, τὰ δεδογμένα, πρὶν p. 458.

ἐκεῖνα διελϑεῖν, ἃ μάλιστ᾽ ἂν ἡδέως ἀκούσοιμί σου, τίς ἡ ἐπί-
7 σοι 5) τῆς καϑόδου ἐγένετο, τίς δὲ € τῇ ίας ἣἧγε
(ore σοι ) τῆς «αϑύδου ἐγένετο, τίς δὲ Ὁ τῆς πορείας ἦγε-
er 3) 2 3 -
μών᾽ εἶθ᾽ ἑξῆς ἅτε εἶδες, ἅτε ἤκουσας παρ᾽ αὐτοῖς ^). εἰπὸς
γὰρ δὴ φιλόκαλον ὄντα σε μηδὲν τῶν ἀξίων ϑέας ἢ ἀκοῆς πα--
ραλιπεῖν.
ΜΕΝ. “Ὑπουργητέον καὶ ταῦτά σοι. τί γὰρ ἂν καὶ πάϑοι
τις, ὁπότε φίλος ἀνὴρ βιάζοιτο; καὶ δὴ πρῶτά cor δίειμι τὴν
, ' 3 D c , b 1 ' ,
γνώμην τὴν ἐμὴν, καὶ o9cy ὠρμήϑην ^) πρὸς τὴν κατάβασιν.

ἐγὼ γὰρ, ἄχοι μὲν ἐν παισὶν qv, ἀκούων “Ομήρου καὶ “Ησιό- p. 459.

ὃ λέ 1 , - ó , , ds - ρ oz

ov, πολέμους καὶ στάσεις διηγουμένων ov μόνον τῶν ἡμιϑέων,

2 ι ' 3 ew. ΟΣ - - 2! 1 1 , ye 1

ἀλλὰ καὶ αὐτῶν ἤδη τῶν ϑεῶν, ἔτι 03 καὶ μοιχείας αὐτῶν, καὶ

c ι ,

βίας, καὶ ἁρπαγὰς, καὶ δίκας, καὶ πατέρων ἐξελάσεις, καὶ

, -" - e , -

ἀδελφῶν γάμους, πάντα ταῦτα ἡγούμην “) εἶναι καλὰ, καὶ οὐ
H 2 y d ' JE V. USNTAAS. CF -

παρέργως ἐπνώμην “) πρὸς avro. ἐπεὶ δὲ εἰς ἀνδρας τελεῖν

2) τίς ἡ ἐπίνοιά cox] Vulg. ἥτις αἰτία σοι. Thom. Mag. s.
Κάϑοδος laudat verba: τίς ἡ ἐπίνοιά σου. Sic et codd. 2054-
5011. et 1428. probante Schm, Nos .Hemsterhusii judicium
secuti, retinuimus tamen go. ex vulgata. Cf. Icarom. c. 5.
a) zoo αὐτοῖς] παρ᾽ αὐτῶν cod.1428. b) ὡρμήϑην!
δρμήϑην F.et Lips. c) ἡγούμην] ἐνόμιζον Ies codd. Pa-
riss. et Schm. d) £xvo uv) Sic tres codd. Pariss, et Schi.
Vulg. ἐκινούμην.

Phil, Ne prius dixeris, o
bone, quae decreta sunt,
quam ista fueris persecutus,
quae libentissime audiverim
ex te; quae caussa tibi de-
scensus constiterit, quis-
que fuerit itineris dux?
tum deinde quae visu, quae-
que auditu acceperis apud
eos: quippe credibile est, te
hominem elegantem nihil
eorum, quae videri audiri-
.que merebantur, praetermi-
sisse.

Men, Haec etiam opera
tibinavandaest: quid enim
aliquis faciat, quando blan-
de vir amicus cogit? Jam-

que primum tibi enarrabo
consilium meum, et unde
impetum descendendi ad in-
feros ceperim, | Equidem
dum adhuc in pueris eram,
audiebamque Homerum et
Hesiodum bella et factio-
nes narrantes non solum
semideorum, sed ipsorum
etiam Deorum, praeterea-
que eorum adulteria, vim,
raptus, judicia, parentum
expulsiones, fratrum nu-
ptias, cuncta illa ducebam
esse honesta, nec medio-
criter ad ea commovebar
(titillabar). Ubi vero viri-
lem aetatem ingredi coepi,

8

LUC. ΑΝ

: 9 , , * E P - , 3 », -
p.459: ἡἠρξαάμην, παλιν αὐ ἐνταῦϑα ἤκουον τῶν νόμων τἀναντία τοῖς
ES , , 1 ,
ποιηταῖς κελευόντων, μήτε μοιχεύειν, μήτε στασιάζειν, μητξ
e "- 3 ’ cn : , c 3 , 3. 0N
αρπαζειν. ἐν μεγάλῃ ovv καϑειστήκενν “) ἀμφιβολίᾳ, οὐκ )
' e J 7 w " U ^ y » ^"
εἰδὼς Ὁ, τι χρησοίμην ἐμαυτῷ. οὔτε yuQ τους ϑεους ἂν —
e , - '
ἡγούμην μοιχεῦσαν καὶ στασιάσαι πρὸς ἀλλήλους 9), εἰ μὴ ὡς
περὶ παλῶν τούτων ἐγίνωσκον ")" οὔτ᾽ ἂν τοὺς νομοϑέτας
, , LS δ ,
τἀναντία τούτοις παραινεῖν, εἰ μὴ λυσιτελεῖν ὑπελάμβανον.
, , “ p ᾿
4 ᾿Επεὶ δὲ διηπόρουν 1), ἔδοξέ μοι ἐλϑόντα F) παρὰ τοὺς καλου-
μένους τούτους φιλοσόφους, ἐγχειρίσαι τε ἐμαυτὸν, καὶ δεη-π-
ϑῆναν αὐτῶν χρῆσϑαΐ μοι 0, τι βούλοιντο, καί τινα 000v
ἁπλῆν 1) καὶ βεβαίαν ὑποδεῖξαν ") τοῦ βίου. ταῦτα μὲν δὴ
- , 213 ; , 31.1.5 M 2 3 M
φρονῶν προρῆειν αὐτοῖς" ἐλεληϑειν δ΄ ἐμαυτὸν ἐς αὐτο, φασι»
᾿ E ^ E Á
Ῥ. 480. τὸ πῦρ ix τοῦ καπνοῦ βιαζόμενος. παρὼ γὰρ δὴ τούτοις μᾶλι-
e? e , ,
στὰ εὕρισκον ἐπισκοπῶν τὴν ἄγνοιαν, καὶ τὴν ἀπορίαν πλείο-
e , - 3 D E -
vc* Gore μοι τάχιστα χρυσοῦν ") ἀπέδειξαν οὗτον τὸν τῶν

€) καϑειστ qnxsu-] καϑιστήπειν 7: et Arg. καϑεστήπειν Lips.

Mox ὅτι E.et Lips. f) ovx | μηδὲ codd. 1425. et 5011, g)
ἡγούμην -- πρὸς ἀλλήλους] alio ordine μοιχεῦσαι *.
στ. πρ. ἀλλ᾽ ἡγούμην. Codd. ires Pariss. ΠῚ) ἐγίνωσκον]
ἐγίγνωσκον F. codd. 2957. et 5011. et hinc Schm, 1) δεηπό-
Qovv] ἠπόρουν codd. 1428. et 2954. k) ἐλϑόντα] &9év-
τὶ conj. Belin. praecipitanter. Cf. paullo post c. 6. καί uot
— ἔδοξεν ἐς Βαβυλώνα ἐλθόντα δεηϑῆναι οἴο, 1) ἁπλῆν]
ἁπλὴν Arg. ect Lips. ἁπαλὴν ires codd. Pariss. m) ὑποδεῖ-
ξαι παραδεῖξαε C. et Sch. G. n) χρυσοῦν] χρυσὸν conj.

e contrario tum leges audie- visum mihi fuit, ut δά eos,
bam, quae pugnantia poé- quos vocant, philosophos
tárüm praeceptis jubebant, accederem, meque ipsum
non moechari, neque sedi- traderem, ac rogarem, me
tiones excitare, nec rape- quo vellent modo uteren-

το.

In magna igitur versa- tur, et viam aliquam vitae

bar hzesitatione, ignarus simplicem ac tutam mihi
quid me facerem: neque praemonstrarent. Hoc ani-
enim Deos unquam arbitra- mo adibam eos, minime
bar moechatos fuisse, mu— prospiciens fore, ut in ip.
tuisve seditionibus collisos, sum, quod ajunt, ignem
nisi has res honestas esse ex fumo me inferrem: et-
judicassent; nec rursusle- enim apud hosce maxime
gislatores his contraria inveniebam, re considera-
praecipere, nisi ea condu- ta, inscitiae dubitationisque
cere ^ putassent. uoniam plus; adeo ut cito aurum
itaque incertus haerebam, (aureum) esse persuaderent

NECYOMATN TI A. 9

-— ld - - “
ἐδιωτῶν βίον. ἀμέλει ὁ μὲν αὐτῶν παρήνει τὸ πᾶν ἥδεσθαι, καὶ p. 460;

- - ' * A]
μόνον τοῦτο ἐκ παντὸς μετιέναι" τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ εὔδαιμον.

c , m cid 1 ^ M , ' - ^ A - X
ὁ δέ τις ξίπαλιν, πονεῖν τὰ πᾶντα, καὶ μοχϑεῖν, xci τὸ σῶμα
- 2c - 2 - -
χαταναγκάξζειν,) δυπῶντα, καὶ οὐχμῶντα, καὶ πᾶσι Ovgagc-
» , m- ^

στοῦντα, καὶ λοιδορούμενον, συνεχὲς ἐπιῤῥωψωδῶν τὰ ?)

, , - - C Ld. V * - 5? - ^" * A
πανδημὰ ἐκεῖνα τοῦ Ἡσιόδου περὶ τῆς ἀρετῆς 8), καὶ τὸν p.461.

S

Pu €- bI ' 9. 1 Xo ? ^o 2 ) 23
ἱδοῶτα, xoi τὴν ἐπὶ τὸ &zgov ἀνάβασιν. cÀlog καταφρονεῖν

, , * 5 , p ;! Ἁ -

χρημάτων παρεχελευετο, καὶ ἀδιάφορον ἢ) οἴεσθϑαν τὴν κτῆ-

3 δ , X , q 2 1 5 1 ' -

σιν αὐτῶν. ὁ δέτις αὖ πάλιν 5), ἀγαϑὸν εἶναι xat τὸν πλοῦ-
Ἁ -» , , ι

TOV αὐτὸν ἀπεφαίνετο. περὶ μὲν γὰρ τοῦ κόσμου τί χρὴ καὶ λέ-

e 3 23.37 ^ 1
ytw; ὃς γε ἰδέας, καὶ ἀσώματα, καὶ ἀτόμους, xol κενὰ, καὶ

v 7 » 3 ΄ c , 2 25€ 3 ,
τοιοῦτον τινὰ οχλον ὀνομάτων οσημέραν παρ΄ αὐτῶν ἀπουῶν

^ r 1 ' , mg , , e 3
ἐναυτίων "). καὶ v0 παντῶν δεινῶν 5) ἀτοπώτατον, Ort περῦ

- , , t rer 2 - , , -
τῶν ἐναντιωτάτων ') ἕκαστος αὐτῶν λέγων, σφοδρα νικῶντας
Hemst. Sed χουσοῦς βίος simili sensu de Mort. Peregr. c. 55.
0) ἐπιῤῥαψφῳδῶν τὰ] ἐῤῥαψῳδοῦντα πάνδ, cod. 1428. vi-
iiosius, quam Z«elino visum. p) αδιάφο 907) διάφορον Ἐς
In reliquis edd. bene Sus ociMrE. q) «v πάλιν] ἔμπαλιν
Schmiederus ; seductus lectione cod. 2957. et temerario Jelinz
judicio. cf. supra c.5. Piscat. c. 45. Vid. Schaefer. Mcletemm.
p.59. r) évevríov) In cunctis edd. ἐναντίων. Benedictus
praeterea ἀκούων imutaverat in ἤκουον structurae juvandae
caussa. Ego certissimam emendationem reposui. 7. M. Con-
firmata cod. 2954. et recepta a Schm. s) δεινῶν] Suspe-
ctum Jacobsio, quod aut ejiciendum, aut Tata in ἐκεί-
TOV. At vid. adnot. t) ὅτι msol τῶν iw.] περὶ μὲν ydo
TOL τῶν iv. FE. et codd. 2954. et 1428.

:
idiotarum vitam, Ecceenim sum: alius despicere opes

hic eorum praecipiebat om-
nino voluptati indulgere,
idque solum omni modo
persequi; nam ea in re si-
. tam esse felicitatem: ille
contra, in labore perpetuo
versar1, corpusque contun-
dere sordidum et squalen-
tem, cunctis offensum et
convicia ingerentem, dum
continuo inenlóst illa per-
vulgata Hesiodi de virtute
carmina, sudoremque, et
insummum verticem adscen-

adhortabatur, et indifferen-
tem putare possessionem ea-
rum: at alius iterum in bo-
nis etiam esse divitias de-
cernebat: nam de mundo
quid attinet dicere ? Siqui-
dem ideas, incorporea, in-
dividua, spatia vacua, ta-
lenque turbam vocabulo-
rum quotidie ab iis dum au-
diebam, nausea mihi orie-
batur, At omnium illud
absurdissimum, quod de re-
bus plane contrariis eum

10 τσ ΟΣ AM

p- 462. καὶ πιϑανοὺς λόγους ἐπορίξετο "), dare μήτε τῷ ϑερμὸν ἢ
σὸ αὐτὸ πρᾶγμα λέγοντι, μήτε τῷ ψυχρὸν, ἀντιλέγειν ἔχειν,
καὶ ταῦτα, εἰδότα σαφῶς, ὡς οὐκ ἄν. ποτε ϑερμόν τι [εἴη Y)
καὶ ψυχρὸν ἐν ταὐτῷ χρόνῳ, ἀτεχνῶς οὖν ἔπασχον τοῖς νυστά-
ξουσι τούτοις 5) ὅμοιον, ἄρτι μὲν ἐπινεύων, ἄρτι δὲ ἀνανεύων
ἔμπαλιν. Ἔτι δὲ πολλῷ τοῦτο ἐκείνων ἀτοπώτερον 3)" τοὺς
γὰρ αὐτοὺς τούτους εὕρισκον ἐπιτηρῶν ἐναντιώτατα τοῖς αὑτῶν
λόγοις ἐπιτηδεύοντως. τοὺς γοῦν καταφρονεῖν παραινοῦντας
χρημάτων, ξώρων ἀπρὶξ ἐχομένους αὐτῶν, καὶ πεοὶ τόκων διά-
φερομένους, καὶ ἐπὶ μισϑῷ παιδεύοντος, παὶ πάντα ἕνεκα τού-
Ῥ. 465. τῶν ὑπομένοντας. τούς τε τὴν δύξαν ἀποβαλλομένους, αὐτῆς
ταύτης χάριν τὰ πάντα καὶ πράττοντας καὶ λέγοντας ἢ)" ἦδο-

u) ἐπορίξετο] ἀπορίξετο Α. 5. χ) τῷ DET μὸν] τὸ $to-
ἰὸν codd. χ4.58. et 50:1. y) ϑερμωόν τε εἔη καὶ ψυχρ.]
Q'egu. εἴη τι καὶ ap, cod. 2957. z) τοὐτοις] τοῦτο Con].
Hemst. ΑἹ vid. adnot. a) ἔτι δὲ — ἀτοπώτερον] πολ-
λῷ δὲ τούτων ἐκεῖνο γελοιότερον cod. 2957. γελοιότερον habent
eiiam P. IL. margo A. 2 W.. b) αὐτῆς ταύτης -- ÀÉ-
γοντας} Vulg. αὐτῆς ἕνεκα πόντα ἐπιτηδεύοντας. Ad quae
Hemsterhusrus haec notavit : »»αὐτοῖς F. vitiose. Major varia-
tio in P. αὐτοῦ ταύτον (τούτου) χάριν τὼ πάντα καὶ πράττον-
τὰς καὶ λέγοντας" cum quibus fere consentiunt Excerpta L.
αὐτῆς ταύτης χάριν τὰ πάντα καὶ λέγοντας καὶ πράττοντας.
Poterant haec Luciano non indigna videri, si certa vetusta-
rum membranarum fide niterentur: formula loquendi sole-
mnis πάντα λέγειν καὶ πράττειν, omnem movere lapidem, nihil-
que intentatum relinquere. Atqui exhibent codd. 1428. et 5011.
αὐτῆς ταύτης ἕνεκο, quod recepit Schm. et in cod. 2957- le-
gitur: αὐτῆς ταύτης χάριν τὰ πάντα καὶ πράττοντας καὶ λέ-

unusquisque eorum diceret, vice versa renuerem. Prae-
valde praestantes probabi- terea vero longe hoc istis
lesque rationes suppedita- erat absurdius: mam illos
bat; sic ut nequé ei, qui ipsos inveniebam observan-
calidum esse idem adürma- do valde contrariam suis
ret, neque alteri, qui fri- sermonibus ac doctrinae vi-
gidum, contradicere posses; tae rationem instituere, Eos
idquelicet scires perspicue, itaque, qui contemnere prae-
nunquam rem eandem etca- cipiunt Opes, animadverte-
lidam 6586 οἱ frigidameodem bam illum in modum iis ad-
tempore: prorsus ergo si- baerere, ut inde divelli non ,
mile quiddam accidebat mi- possent, de usuris litigare,
hi, atque dormitantibus, pacta mercede docere, ni-
nunc ut adnuerem, mox hil non pecuniae caussa

NECYOIMSZA!

T 4. 11

- E ' e - "87 1 , ; ,
γῆς τε ev σχεδὸν ἁπαντὰας κατηγοροῦντας, ἰδίᾳ δὲ μονῃ ταύτῃ P- 465.
3 , »
στιροςηρτημένους. Σφαλεὶς οὖν καὶ ταύτης ^) τῆς ἐλ-τίδος ἔτι 6
- , , 2... , , ' D d
μᾶλλον ἐδυςχέραινον, ἠρέμα παραμυϑούμενος éuavrov, oz, “)
μετὰ πολλῶν, καὶ σοφῶν, καὶ σφόδρα ἐπὶ συνέσει διαβεβοημέ-
2 , , U 3 -
vov, ἀνύητός τέ εἶμι, καὶ τἀληϑὲς ἔτι ἀγνοῶν περιέρχομαι.
, * - , er 2! , -
καί μοι ποτὲ διαγρυπνοῦντι vzovvQv ἕνεκα ἔδοξεν ἐς Βαβυλῶνα
ἐλθόντα δεηϑῆναί τινος τῶν μάγων, τῶν Ζωροάστρου μαϑη-
- , , 2 2 " -
τῶν καὶ διαδόχων" ἤκουον ὃ αὐτοὺς ἐπῳδαῖς τε καὶ τελεταῖς
2 , - δ , ^^
τισιν ἀνοίγειν τε τοῦ ὥδου τὰς πύλας, καὶ κατάγειν, Ov ἂν p.454.
, 3 - 3 5 ,
βούλωνται, ἀσφαλῶς, καὶ ὀπίσω αὖϑις ἀναπέμπειν. ἄριστον
Ψ e z E 3
οὖν ἡγούμην civat παρά τινος τούτων διαπραξάμενον τὴν xc—
, 5. , ^ , a , - »
ταβασιν, ἐλϑοντὰ παρὰ Τειρεσίαν τὸν Βοιώτιον, μαϑεῖν παρ
3 - e -
αὐτοῦ, ἅτε μάντεως καὶ σοφοῦ, τίς ἐστιν ὁ ἄριστος βίος, καὶ
« 4 e 3 n e 1
ὃν ἄν τις ἕλοιτο εὖ φρονῶν. καὶ δὴ ἀναπηδήσας, ὡς εἶχον τά-
χους ἔτεινον εὐθὺ Βαβυλῶνος. ἐλϑὼν δὲ συγγίνομαί *) τινα
- , - 3 -
τῶν Χαλδαίων σοφῷ ἀνδρὶ, καὶ ϑεσπεσίῳ τὴν τέχνην, πολιῷ
γοντας. Ergo tot testimonia non duximus reprobanda. c)
ταύτης] τῆς δὲ cod. 2957. probante Belino. d) ὅτε] ἐπεὶ
codd. 1429. et 4011. et hine Schz. *) συγγίνομαι) ovy-

γίγνομαι in codice Par. nescio quo: e Belin; enim nota non
certo patet.

perpeti: illos porro, qui cujusdam magorum, Zoroa-

gloriam abjiciendam putent,
hujus ipsius caussa cuncta
et agere et dicere; volu-
ptatem denique paene om-
nes criminantes, at priva-
tim huic soli adfixos. Fru-
stratus igitur hac spe magis
etiam moleste ferebam, sen-
sim tamen me consolans,
quod cum multis, iisque sa-
pientibus et valde ob pru-
dentiam celebratis. demens
sim, et veri hactenus igna-
rus circumvager. Jam mi-
bi insomnem aliquando no-
ctem horum caussa ducenti
.visum fuit Babylonem pro-
fectum implorare auxilium

stris discipulorum et suc-
cessorum : fama autem cog-
noveram, eos incantatio-
nibus et sacris quibusdam
aperire Orci fores, et de-
mittere, quem velint, tuto,
iterumque rursus reducere,
Optimum igitur factu du-
cebam, ab eorum aliquo
comparata mihi descenden-
di copia, adire ad Tiresiam
Boeotum, ab eoque disce-
re, quippe vate et sapiente,
quae sit optima vita, quam-
que sibi quis deligat bene
prudens, Atque adeo re-
pente exsiliens quam pote-
ram celerrime tendebam rec-

19 L

p. 464. μὲν τὴν κόμην, γένειον δὲ μάλα σεμνὸν παϑειμένῳ " τοὔνομα
δὲ ἦν αὐτῷ Μιϑροβαρξάνης. δεηϑεὶς δὲ, καὶ παϑικετεύσας, -
pole *) ἔτυχον παρ᾽ αὐτοῦ τοῦ ), ἐφ᾽ ὅτῳ βούλοιτο μισϑῷ,

P- 465. ido A μοι τῆς ὁδοῦ. αφαλαβὼν δέ με ὁ ἀνὴρ πρῶτα

2 μὲν ἡμέρας ἐννέα καὶ εἴκοσιν, eue τῇ Σελήνη ἀρξόμενος, ἔλουε,
κατάγων ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ξἕωϑεν 8), πρὸς ἀνατέλλοντα ὮΝ

U-CX-A NI

κ (7145 e"- δ 1 , 7 T T 3 , T
τὸν ἤλῖον δῆσίν spa: giakouy ST ἧς ) ov σφοδφα κατ-
ἤκουον" ὥςπερ ad ἡρ οὗ uer τῶν iv τοῖς ἀγῶσι κηρύκων,

ἐπίτροχόν τι καὶ ἀσαφὲς ) ἐφϑέγγε
ἐπίτροχόν τι x φὲς φϑέγγετο᾽
in

πλὴν & ξῴπει 1) yé

- - Ἁ
τινας ") ἐπικαλεῖσϑαι δαίμονας. μετὰ γοῦν ") τὴν ἐπῳδὴν

Y » o Y ' , 3 ͵ 2 Δ p
τρὶς ἄν μου ^) πρὸς τὸ πρύφωπον ἀποπτύσας, ἐπανήειν Ὁ)
* 5 - 2 ;
πάλιν, οὐδένα τῶν ἀπαντώντων *) προρβλέπων. καὶ σιτία μὲν Ὃ

e) μόλις μόγις εἰ ἐπέτυχον pro ἔτυχον tres codd. Pariss. et
hinc Sceàm. £$) αὐτοῦ τοῦ] Articulum vulgo praetermis-
sum inseruimus mouitu Homsterhusii. 5) ἐπὶ τ. Evg. ἕω-
S εν alio ordine ἕωϑεν ἐπὶ τ. Evqg.tres codd. Pariss. ἢ)
πρὸς ἀνατέλλοντα, Seenti sumus V.2. B. 2. S. et A. In
ceteris edd. prave προςανατέλλοντα. In tribus codd. Pariss.-
πρὺς ἀνίσχοντα, quod recepit ScÁmied. 1) 5s] ἣν sola F.
k) ἀσαφὲς} Sic legitur in quatuor codd. Pariss., ed, J, et
8. In reliquis edd. ἀσφαλὲς, quod margo A. 1. W. itidem in
ἀσαφὲς mutavit, | Pessime Bourdelotius addiderat in B. οὐκ
ἀσφαλές. 1) πλ ἣν ἀλλ᾽ ἐῴπει] πλὴν ἑῴχει. 2957. m) yé
τινας] addit ἁγίους cod.2957. n γοῦν] δ΄ οὖν ires codd.
Pariss,et Sehm. 0) gov] uorconj. Belin. temere. p) ἐπαν-
ἠειν}] Hanc Hemsterhusit emendationem — confirmat cod.
2011.; recepit et Schn. Olim ἐπανῇει. *) ἀπαντώντων]

: ,Hünc in modum recte J. V. 2. B. 2. S. In F. «mávzov' in
pluribus accentu (spirizu) perverse posito ἀπαντώντων.“
Hemnst. 4) μὲν] 59v ires codd, Pariss. et Schm.

facto, lavabat deducens ad
Euphratem summo mane,
et ad orientem solem carmen
aliquod longum effatus,
quod equidem non admo-
dum exaudiebam: wt enim
mali, qui sunt in ludis,

praecones, volubile quid-

ta Babylonem. 101 con-
venio quendam Chaldaeo-
-rum virum sapientem, et
arte divinum, qui canus
erat coma, barbamque pla-
ne venerabilem promitte-
bat,: nomme Mithrobarza-
nem: eum anultis precibus

obtestatus vix exorayi, ut,
qua vellet, mercede se mi-
hi ducem praeberet viae.
Tum me adsumtum ille vir
primum dies novem et vi-
ginti, a luna noya initio

dam etinconditum profere-
bat; nisiquod videretur ge-
nios aliquos invocare. At
post incantationem,cum ter
in faciem meam inspuisset,
redibam rursus neminem ob-

N E C:YS0.M: Ἂν N 2X A 18

- 25 , M , ^
ἡμῖν τὰ ἀκρόδρυα, ποτὸν δὲ γάλα xol μελίκρατον καὶ τὸ τοῦ p.465.
3 M D. - ,
Χοάσπου ὕδωρ, εὐνὴ δὲ ὑπαίϑριος ἐπὶ τῆς πύας. ἐπεὶ δὲ ἅλις
5. - Z. M 2; , 22594 τ , 66
afe τῆς Supra quiemds ne μέσας νύχτας ἐπὶ TOV ipee P :
ποταμὸν ἀγαγὼν ἐκάϑηθε τέ us, καὶ ἀπέμαξε, καὶ περιήγνισε
δαδὶ 7), καὶ σκίλλῃ, καὶ ἄλλοις πλείοσιν, ἅμα καὶ τὴν ἐπῳδὴν
, " ,
ἐκείνην ὑποτονϑορύσας " εἶτα ὅλον ps καταμαγεύσας καὶ πε-
' e 1 ^ t, 6. -" , 5 2
ριελϑὼν, ἵνα μὴ βλαπτδίμην ὑπὸ τῶν φαντασμάτων 5), ἐπ-
£ *
ἀνάγειν ἐς τὴν οἰκίαν, ὡς εἶχον, ἀναποδίζοντα ᾿ καὶ τολοιπὸν
3 - 49 2 Ej ,
ἀμφὶ πλοῦν "εἴχομεν. “ὐτὺς μὲν ovv μαγικήν τινα ἐνέδυ ἴ) ὃ
- 1 U -“ - - ,
στολὴν, τὰ πολλὰ ἐοικυῖαν τῇ ΜΜηδικῇ" ἐμὲ δὲ τούτοισι φέρων
, C v - - a P
ἐνεσχεύασε τῷ πίλῳ, καὶ τῇ λεοντῇ, καὶ προςέτι τῇ λύρα"
D , u » N , p ,
καὶ παρεκελεύσατο "), ἣν τις ἔρηταί us vovvoua, JMeévinzov
[d m2
μὲν μὴ λέγειν, " Hoaxife δὲ, ἢ ᾽Οδυσσέα, 1] Ορφέα. p. 467.
c - 3 3 1
QIA. “Ὡς δὴ τί τοῦτο, ὦ Πένιππε; οὐ γὰρ συνίημι τὴν
^ ^ 5
αἰτίαν οὔτε τοῦ σχήματος, οὔτε τῶν ὀνομάτων.
E x Ἐς 3 2d
MEN. Καὶ μὴν πρόδηλον yc τοῦτο *), καὶ οὐ παντελῶς
r) δᾳδὲὶ] δαδίέοις iidem, s) φαντασμάτων φασμάτων
ires codd. Pariss, et ϑοῖσα, Sed redolet alumnum "AÀomae
Mag., qui φαντάσματα negat Attice de spectris recte dici
posse. Cod. 2957. σφαλμάτων, ridiculum σφάλμα. 1) ziv
ἐνἐδυ] Sic tres codd, Pariss., quibus commendatur jam Hem-
sterhusii conjectura , a Schmiedero quoque recepta. Praeterea
cod. 1428. μαντικὴν pro μαγιπήν. τι} παρεπελεύσατο)]
παρεσκευάσατ ΤῸ BR qua merito omnes reliquae discesserunt,
χΧ) πρύόδηλύν γε τοῦτο͵] πρόδηλον τοῦτο γε codd. 1428.
viorum intuens. Cibus au- trocedentem: tum porro na-
tem nobis arboreae nuces; vigationi parandae intenti
potus lac, mulsum et Choa- eramus, Ipse quidem ma-
spis aqua; lectus sub divo gicam quandam induebat
in berba, Postquam vero stolam, persimilem Medi-
satis erat praeparationis, cae: me vero istis omnino
circa mediam noctem ad instruxit, pileo, leonina
Tigrim fluvium deductum pclle, itidemquelyra: prae-
lustrayit me, detersitque, cepitque, si quis rogaret
et circümtulit toda, scila, me nomen, Menippum ut
alisque pluribus; simul ct τὸ dicerem, sed Herculem,
istam incantationeom sub- aut Ulyxem, aut Orpheum.
murmurans: dcinde me to- PA. Quorsum illud, Ve-
tum cum artenagica incan- nmippe? neque enim intelli-
tasset, et circumiisset, ne go caussam vel habitus, vcl
laederer a spectris, reducit nomiuum.
me domum, ut eram, re— ÀMen. Atqui perspicuum

14

LUCIANIià.

M z [SUO $
p.467. ἀπόῤῥητον" ἐπεὶ γὰρ οὗτον πρὸ ἡμῶν ζῶντες ἐς “Αἰδοὺ κατ-
ληλύϑεσαν 7), ἡγεῖτο, εἴ us ἀπεικάσειεν αὐτοῖς, ῥαδίως ἂν
ἑληλυῦὲ ». ἢ p ES c7 1 $5 Q6 g
- - - 9 -
τὴν τοῦ «Αἰακοῦ φρουρὰν διαλαϑεῖν, xol ἀκώλυτως παρελϑεῖν,
ὅτε συνηϑέστερον τραγικῶς μάλα παραπεμπόμενον ὑπὸ τοῦ σχή-

9 ματος.
' a * 2 V , F
TOV ποταμὸν περὶ ἀναγωγὴν $ywyvopuseQe*

ΟΡ δον και
Ἤδη δ᾽ οὖν ὑπέφαινεν ἡμέρα" καὶ κατελθόντες ἐπὶ
3
παρεσκεύαστο ὃ

αὐτῷ καὶ GzGgog, καὶ ἱερεῖα, καὶ μελίκρατον ^), καὶ ἄλλα,
68. tY 1 ' " , 2 , 3A ἰὸν '
P- 498- ogo προςτὴν cius χθήσιμα: ἐμβαλόμενοι ovv ἀπανταὰ za παρ-
εσκευασμένα οὕτω δὴ καὶ αὐτοὶ

καὶ μέχου μέν τινος ὑπεφερύμεϑα ἐν τῷ ποταμῷ"

Βαίνομεν ἀχνύμενοι, ϑαλερὸν κατὰ δάπρυ χέοντες.
εἶτα δ᾽ ἐς-

ἐπλεύδαμεν ἐς τὸ ἕλος, καὶ τὴν *) λίμνην, ἐς ἣν ὁ Εὐφράτης
ἀφανίζεται. περαιωϑέντες δὲ καὶ ταύτην ἀφικενούμεϑα ἔς τι
χωρίον ἔρημον, καὶ ὑλῶδες, καὶ ἀνήλιον" ἐς 0") ἀποβάντες
9. 459. (ἡγεῖτο δὲ ὃ Μηιϑροβαρζάνης ) βύϑρον τε ὠρυξάμεϑα, καὶ τὰ

εἰ δοιι, et Schm. y) κατεληλυϑεσαν κατεληλύϑεισαν
cod. 2954. 2) μελίκρατον; μελίκρατα vulg., error haud
dubie e proximis Pluralibus ortus, quid (uid ad defeadendam
vulgatam lectionem proferat Pierson. ad 7Mo«r. Attic. p. 255.
Singularem flagitat usus solemnis, habet JJomerus l. c., qui
a nostro auctore exprimitur, et exhibeant codd, 1428. et 5011.

Unde jure eum et $c lanus desideravit, et Sehmzederus recepit.

a) καὶ τὴν] καὶ εἰς τὴν tres codd. Pariss.

b) ἐς 0] ἐς ὃ

δὴ ἀπ. codd. 1428. et 5011. et hinc Sez.

ilud quidem est, nec pror-
sus arcanum: quandoqui-
dem enim hi ante nos vivi

ad inferos descenderunt,
existimabat, si me illis ad-
similasset, fore ut facile

custodiam Aeaci fallerem,
et sine impedimento transi-
rem, utpote consuetior,
tragiceque plane commen-
datus ab ipso habitu. Jar
igitur illucescebat dies, cum
descendentes ad fluvium sol-
-vendo navigio operam da-
bamus : comparata enim ipsi
fuerant et scapha, et vic-
timae, et mulsum, ct quae-

cunque alia ad sacri ratio-
nem conducebant, Ergo im-
positis in navim, quae fue-
rant parata, cunctis, sic
demum et ipsi ingredimur
tristes, largasque lacrimas
effundentes. Tum ad ali-
quod tempus deferebamur
in flumine: post invectisu-
mus in paludem et lacum,
in quem Euphrates immer-
gitur: eo trajecto deveni-
mus in locum desertum,
silvestrem et sole carentem:
quo ubi escensum est, (viam
autem praeibat Mithrobar-
zanecs) foveam efiodimus,

NECYOMAN TI A. 15

μῆλα ἐσφάξαμεν *) καὶ τὸ αἷμα περὶ τὸν βύϑρον 5) ἐσπείσα-Ῥ- 469.
μεν. ὃ δὲ μάγος ἐν τοςούτῳ δᾷδα καιομένην ἔχων οὐκ ἔτ᾽ ἠρε-
μαίᾳ τῇ φωνῇ, παμμέγεϑες δὲ, ὡς οἷός τε ἦν *), ἀνακραγὼν,
δαίμονάς τε ὁμοῦ πάντας ἐπεβοᾶτο, καὶ Ποινὰς, καὶ ᾿Εριννύας, Pirodin
καὶ νυχίαν ' Exdvgv, καὶ ἐπαινὴν 1) Περσεφόνειαν, 1 Hom. 1.
παραμιγνὺς ἅμα βαρβαρικά τινα καὶ ἄσημα ὀνόματα, καὶ 1 πο- y. C
λυσύλλαβα. Εὐθὺς οὖν πάντα ἐκεῖνα ἐσαλεύετο 5), καὶ 9m010 -
τῆς ἐπῳδῆς τοὔδαφος ἀνεῤδήγνυτο, καὶ ἡ ὑλακὴ τοῦ Κερβέρου
πόῤῥωθεν δ) ἠκούετο, καὶ τὸ πρᾶγμα ὑπερκάτηφες ἦν, καὶ
σχυϑρωπόν !).
"Εδδεισεν δ᾽ ὑπένερ 9:v ἄναξ ἐνέφων ᾿Ἵϊδων εύς. Homer.

H. X
κατεφαίνετο ydo ἤδη τὰ πλεῖστα, καὶ ἡ λίμνη, καὶ ὁ llvgi-6;. τ

φλεγέϑων, καὶ τοῦ Πλούτωνος τὰ βασίλεια. κατελϑόντες δ᾽

c) ἐσφάξαμεν] πατεσφάξοχιεν codd. 1428. εἴ 5011.» quod mi-
ze placuit Belino, quippe rato, πατασφάττειν proprie de sa-
cris infernalibus " adhiberi, Sed vid. modo de Sacrif. c. 12.

| Sehmiederus tamen recepit. d) περὶ τὸν gó99oov] περὶ
αὐτὸν codd, 2954. et 5011. et hinc Sehm. €) εἰς οἷός cs
zv] ἧς οἷόν τε ἤν ed, Fl. et codd. 1428. et 5011. Mox δαίμο-
vog ὁμοῦ τι πάντας vult J. Seazerus in Class. Journ. N. XI. a.
1812. p. 155. quamobrem , non conjicio. f) ἐπαινὴν] ot-
σεινὴν in plerisque edd, καιπεινὴν P. ἐπεινὴν F. quod proxime
ad veram lectionem accedit, quam etiam cod. 5oir. tuetur.

g) πᾶντα ἐκεῖνα ἐσαλεύξετο] Contra Hemst. conjectu-
ERANT πάντα τὰ Éxti ἀνεσαῖ, jure suo vulgata tuetur Covrier,
ad Asin. p. 285. laudatis.locis. De Merc. Cond. c. 18. et Quom.
hist. conscr. c. 22. Pro πάντα in 1428. et $011. est ἅπαντα,
quod recepit ScÀz. 8) πόῤῥδωϑεν] καὶ πόῤῥωθεν cod.
5011. Belin. explicat quoique de loin. i) ὑπερκάτηφες
ἣν, καὶ σκυϑρωπόν.] πατηφὲς καὶ σκυϑρωπὸν ἦν tres
codd. Pariss. et hinc ScÀm. minus graviter ac rotunde.

oves mactavimus, et san- que nominibus, et multa-
uinem circa scrobem ad- rum syllabarum. Statimigi-
spersum libavimus. Magus tur omniaibi quassabantur,
interea tedam ardentem te- potentique carmine solum
nensnon jam sedata voce, fissum discedebat, latratus
sed quam poterat maxima Cerberi procul audiebatur,
exclamans, daemones si- adeo ut res valde formido-
fnul omnes invocabat, Poe- 1osa foret, ac truculenta.
nas et Furias, et nocturnam Tpse pertimuit in inferna
Hecaten, et tremendam Pro-. regione rex manium T'luto:
serpinam, admixtis etiam adparebant enim jam plera-
barbaris quibusdam ignotis- que, lacus, Pyriphlegethonu,

1 ^ , (s , fj
P. 470. ὕμως διὰ τοῦ χώσματος τὸν μὲν ᾿ Ραδάμανϑυν εὕρομεν τεϑνεώ-
e AO": RA - c Y
τὰ μικροῦ δεῖν Ε) ὑπὸ τοῦ δέους !). ὁ δὲ Κέρβερος ὑλάκτησε
μέν τι 1), καὶ παρεκίνησε᾽ ταχὺ δέ μου κρούσαντος τὴν λύραν,

LUCIANI

- f c x - 1
παραχρῆμα ἐκηλήϑη ") ὑπὸ τοῦ μέλους. ἐπεὶ δὲ πρὸς rry
x o DES META ΝΣ T C Bc: Y “
νην ἤλϑομεν ^), μιπροῦ μὲν οὐδ ἐπεραιώϑημεν᾽ ἣν γὰρ πλῆ-
ee δὴν "à ΡΠ er ARES ^o ἀνάπλ . /
ρες ἤδη ? ) τὸ πορϑμεῖον, καὶ οἰμωγῆς ἀναπλεων᾽ τραυματίαε
δ 1 ἢ c ' ΕἾ δ
Ρ. 471. δὲ πάντες ἐπέχιλεον, ὃ μὲν τὸ σκέλος, ὁ δὲ τὴν κεφαλὴν, o δὲ
" A: ,
ἄλλο τι συντετριμιένος, ἐμοὶ δοκεῖν, ἔν τίνος πολέμου magov-
Dd à 3 s LA! A [d 5c ' s ^
vec. ὁμῶς δ᾽ οὖν o βέλτιστος Χάρων, oc εἶδε τὴν λεοντῆν,

5

^ c * E , g ,
οἰηϑείς pz vov ᾿Ηροκπκλέα εἶναι, ἐςεδέξατό 5) με, καὶ διεπόρϑ-

, NT 2 - A ,
μευσὲ τε ἄσμενος "), καὶ ἀποβῶσι διεσήμηνε 5) τὴν ἀτραπόν.
^ EI . - , ΄ δ δ
11 ᾿Επεὶ δὲ ἦμεν ἐν τῷ σκύτῳ, ngos μὲν ὁ ᾿νϑροβαρζάνης,

k) μικροῦ δεῖν) Recte sic habent P. L. margo A. 1. W. et
S. perperam in plerisque edd. μικρῷ, 1) τοῦ δέου ς] τοῦ
φύβου. codd. 1458. et 5011. m) μέν τι] Sic 7. V. 2. codd.
2954. δὲ 2957. et hinc Schm. elegantius certe, quam vulg.
μέντοι. m) ἐκηλή 9 m] ἐκοιμήϑη vulg. Genuinam vocem ex-
hibent tres codd. Pariss. et recepit Sc; ^ Est autem pro-
prium vocabulum κηλεῖν de vi Musicae, inprimis Orphicae,
ut Imagg. c. 14. adv. Indoct. c. 12. etiam de Sirenum cantu,
ut de Dom. c. 19. et Musarum, Diall. Deor. XIX, 2. 0) 7à-
ὅομεν} ἀφικόμεθα tres codd. Pariss. et Schm. p) πλῆρες
ἤδη] Sic iidem codd. Vulg. ἤδη πλῆρες. 4) ἐβξεδέξατοῇῖ
ἐκδέξατο F. pro simplici, ut videtur, ἐδέξατο, r) καὶ δεε-
πόρϑμευσέτε ἄσμενος] Cod. 2957. égs0. μὲ ἄσμενος,
omissis negligenter verbis καὶ διεπόρϑιμευσέ τε. Plene cod.
2954. sed pro ἄσμενος habet ἀσμένως. 5) διεσήμηνε] Sic
codd. 2957. et 5011. et Sc/un. pro vulg. διεσήμαινε. Pro dm 0-
βῶσι cod. 5o11. exhibet ἀποβάς.

Plutonisque regia. Nosta- que plena; quippe saucii

men ubi descénderamus per
hiatum, Lhadamanthum in-
venimus mortuum propemo-
dum prae metu; Cerberus
autem latravit ille quidem,
ac nonnihil se commovit,
verum me cito pulsante ly-
ram illico sopitus (delinitus)
esta cantu. Postquam ve-
ro ad lacum venimus, pro-
pe fuit, ut non trajicere-
mur: Jam enim onusta pore
titoris erat cymba, cjulatu-

omnes in ea navipabant,
hic crus, caput ille, iste
aliud quiddam contusum ha-
bens, sic ut mihi videren-
tur ex bello aliquo advenis-
se. Verumtamen optimus
Charon, ut vidit leoninam
pelem, opinatus me Her-
culem esse, recepit me,
lubensque transvexit, at—
.que etiam egressis demon-
stravit semitam, Cum au-
tem eramus in caligine,

17

εἴπόμην δ᾽ ἐγὼ κατόπιν ἐχύμενος αὐτοῦ, ἕως πρὸς λειμῶνα p. 471.
μέγιστον ἀφικνούμεϑα, τῷ ἀσφοδέλῳ κατάφυτον. ἔνϑα δὴ *)
περιξπέτοντο ἡμᾶς τετριγυῖαι τῶν νεκρῶν αἱ σκιαί. κατ᾽ ὀλίγον
δὲ προϊόντες παρεγενόμεϑα πρὸς τὸ τοῦ Μίνω ") δικαστήριον"
ἐτύγχανε δὲ ὁ μὲν ἐπὶ ϑρόνου τινὸς ὑψηλοῦ καϑήμενος᾽" παρ-
εἱστήκεσαν 5) δὲ αὐτῷ Ποιναὶ, καὶ ἀλάστορες, καὶ 'Eoww—
νύες. ἑτέρωϑεν Y) δὲ προςήγοντο πολλοί τινες ἐφεξῆς ἁλύσει
μαϊρᾷ δεδεμένοι" ἐλέγοντο δὲ εἶναι μοιχοὶ, καὶ πορνοβοσοὶ,
καὶ τελῶναι, καὶ κόλακες, καὶ συκοφάνται, καὶ τοιοῦτος 5)

χωρὶς δὲ οἵ τερ. 472,
ὠχροὶ,

NECYYOSNM . AN/|T I A,

L4 -" ΄ , ? - ,
QuiÀOG τῶν z«vzc κυκώντων ἐν τῷ io.
πλούσιοι, καὶ τοκογλύφοι προςήεσαν,
' 2. nd ,
γάστορες, καὶ ποδαγροὶ, κλοιὸν ἕκαστος αὐτῶν, καὶ κόρακα")
» τῇ c - -
διτάλαντον ἐπικείμενος. ἐφεστῶτες ovv ἡμεῖς ἑωρῶμέν τε τὰ
, -
γιγνόμενα, καὶ ἠκούομεν τῶν ἀπολογουμένων. κατηγόρουν δὲ
- , ,
αὐτῶν καινοί τινες καὶ παράδοξοι ξήτορες.

καὶ προ-

1) δὴ δὲ Arg. u) τοῦ Mívo] forma Attica. Vid. Π7αϊ{--
taire de dialectt, p. 19. et 570. Fragm. Lexici graeci in Her-
zanni libro de emendanda ratione Gr. Gramm. P. I. p. 551.
Lectionem trium codd, Pariss. Μίνωος non debebat, opinor,
Schmiederus recipere, quantumvis allectus locis Lveiaz. Anach.
€. 29. et Philops. c. 20. x) παρειστήπκεσαν] Sic codd,
2957. et 5011. et Schm. "Vulg. παρειστήκεισαν. Supra c. 8.
vulgo κατεληλύϑεσαν. y) ἑτέρωϑεν]) ἑτέρωθϑε tres codd.
Paris. 2) τοιοῦτο ς] ὁ τοιοῦτος, praefixo articulo, codd,
1428. et 5011., quos inconsiderate secutus Schm. a) κόρα-
κα] σκύλακα conj. Hemst. Sed vid. adnot.

praeibat M ithrobarzanes,se-
quebar ego pone illi adhae-
rens, donec ad pratum in-
gens pervenimus asphodelo
consitum : ibi tum circum-
volitabant nos stridulae
mortuorum umbrae. Sen-
sim autem progressi accessi-
mus ad Minois tribunal,
qui quidem in solio quodam
sublimi sedebar: adstabant
autem ipsi Poenae, scele-
rum vindices genii, et Fu-
riae. Ab alia vero parte ad-
ducebantur ordine multi sa-
ne longa catena vincti, qui
Lucian. Fol. III.

dicerentur esse adulteri, le-
nones, publicani, adulato-
res, sycophantae, talisque
turba hominum cuncta per-
miscentium in vita, Seor-
sim porro divites sordidique
foeneratores accedebant pal-
lidi, ventre projecto, po-
dagra capti, ;boiam singuli
canemque ( corvumque ), qui
bina talenta pendat, impo-
situm ferentes. Nos igitur
prope stantes videbamus,
quae fierent, audiebamus-
que caussam suam agentes,
dum adcusarent eos novi

b

18

p.472.

TO

LVUSlcCHoaUW N ?

ΦΙ4. Τίνες οὗτοι, πρὸς Διός; μὴ γὰρ ὀκνήσῃς καὶ τοῦ-
εἰπεῖν. :
MEN. Οἰσϑέ που ταυτασὶ τὰς πρὸς τὸν ἥλιον ἀποτελου-
μένας P) σχιὰς ἀπὸ τῶν σωμάτων;
QA Πάνυ piv ovr.
MEN. «Αὗται τοίνυν, ἐπειδὰν ἀποϑάνωμεν, κατηγοροῦ-
οἱ vs καὶ καταμορτυροῦσι, καὶ διελέγχουσι τὰ πεπραγμένα

iRY- , ? - b
ἡ ῖν παρὰ τὸν βίον" ael σφόδρα (τινὲς αὐτῶν *) ) ἀξιόπιστον

12

p. 475-

δοκοῦσιν, ὅτε ἀεὶ ide dna i «ol μηδέποτε ἀφιστάμεναι
τῶν σωμάτων. *Q δ᾽ οὖν Μίνως 2
πεν ἕκαστον -ἐς τὸν τῶν ἀσεβῶν χῶρον, δίκην ὑφέξοντα κατ᾽
ἀξίαν TOV τετολμημένων. καὶ μάλιστα ἐκείνων ἥπτετο, τῶν
ἐπὶ πλούτοις 5) τε «el ἀρχαῖς τετυφωμένων, xol μονονουχὶ

ἐπιμελῶς ἐξετάζων ἀπέπεμ-

* - , - 9 ΄ 3

καὶ προρκυνεῖσϑαι περιμενόντων, τὴν rs ολιγοχρόνειον ἀλαζο-
- ^ '

νείαν αὐτῶν *), xoi τὴν ὑπεροψίαν μυσαττόμενος " καὶ ὅτι

(b) ἀπο τελουμένας] ἀποτεινομένας. conj. Hemst. vel, si &-
ποτελουμένας retineatur, vult ὑπὸ τῶν σωμάτων pro ἀπὸ τ. 6.
JBelinus mavult ἀποτεταγμένας. Sed emendatione non opus.
Vid. adnot. ") τενὲς αὐτῶν] Schmiedero haec corrupta
esse videbantur, praeeunte Guyeto, qui conjiceret καὶ σφόδρα
τε αὐταὶ «£o. Mihi vero omnino suspectae sunt voces τινὲς ;
αὐτῶν ; quippe hue translatae e prioribus κατηγόρουν δὲ «v-
τῶν καινοί τενὲες καὶ παράδοξοι ῥήτορες. Uncinis itaque
inclusi. c) cvvovcat] ξυνοῦσαι codd. 2954. et 5011. d).
σ“λούτοεις] πλούτῳ tres;codd. Pariss. et hine Sch. Infra
tamen idem retinuit πλούτους, quamquam unus cod. Par. ex-
hibet πλοῦτον. Vid. quae ftei/zius disputat ad Hermot. c. 9.
e) ἀλαζονείαν αὐτῶν] αὐτῶν ἀλαζονείαν cod. 1428., jn

quidam atqueinopinati ora- vitam sunt acta; et valde

x

tores.

Phil. Quinam hi, quae-
so per Jovem? iind enim
quoque ne dicere rcfugias.

Men. Nostin illas ad so-
lem projectas a corporibus
uinbras ?

Phil. Ütique.

ει. Hae igitur ipsae,
postquam mortui sumus,
adcusant, testimonium ad-
versus nos dicunt, et ar-
guunt, quae a nobis per

videntur (earum quaedam)
esse fide dignae, quippe
quae semper adsint, neque
unquam absistant d corpo-
ribus. Minos ergo cum cu-
ra singulos explorans able-

gat .ad impiorum sedes,
poenas subituros ridet As
pro facinoribus patratis.

Maxime vero acerbius eos
tractabat, qui ob divitias
et imperia fuerant inflati,

et tantum. non adorari se

HR CO RD M.AIN.JT EA.

19

!
1
:
]

uj ἐμέμνηντο ϑνητοί τε ὄντες αὐτοὶ, χαὶ TUE ἀγαθῶν τε- p. 472.

"τυχηκότες: οἱ δὲ, ᾿ἀποδυσάμενοι τὰ λαμπρὰ ἐκεῖνα πάντα,

|

᾿ς zÀosrovg!) λέγω, καὶ γένη, καὶ δυναστείας, γυμνοὶ, κάτω
| γενευκότες παρειστήκεσαν 5), ὥςπερ τινὰ ὄνειρον ἀναπεωπα-
ξόμενοι τὴν παρ ἡμῖν εὐδαιμονίαν" ὥςτε ἔγωγε ταῦϑ'᾽ ") ὁρῶν
ὑπερέχαιρον, καὶ εἴ τινὰ γνωρίσαιμι αὐτῶν, προςιὼν ἂν ἥσυ-
| χῇ πως, ὑπεμίμνησκον οἷος ἣν παρὰ τὸν βίον, καὶ ἡλίκον
| ἐφύσα 1) τότε, ἡνίκα πολλοὶ μὲν ἕωϑεν ἐπὶ τῶν πυλώνων F)
παρειστήκεσαν, τὴν πρόοδον αὐτοῦ περιμένοντες, ὠϑούμενοί

bi

*, ' - -
τε, καὶ ἀποκλειόμενον ᾽) πρὸς τῶν οἰκετῶν. ὁ δὲ μύγις ")p.4z4.

» P 4 - κι
ἄν ποτὰᾷ ἀνατείλας αὐτοῖς πορφυροῦς τις, ἢ περίχρυσος, ἢ

quo ordine quid insit suavius, non equidem sentio cum Beli-
no. f) πλούτους πλοῦτον cod. 2957. 8) παρειστήπε-
σαν} παρειστήπεισαν vulg. Quod nos recevimus, reperitur
in codd, 2954. et 5011. ut et paullo inferius iu 1428. et 5011.
h)ze$39'] Sic vulgo. In editionem ZHezz. et hinc in Pi-
pont. per errorem haud dubie typographicum irrepsit ταῦτ΄.
Schm. ταῦτα e cod. 5011. 1) ἐφύσα τότε] Vitium R. 9.
Bourdelotius expresserat in Ῥὶ Etiam Schmiederus, fidem, ut
ait, trium codd. Pariss, et duarum insurer edd. secutus. Sed
illi, Belino quidem testante, habent ἐφυσῶτο ΤΌΤΕ; Et in
Lips. reperio ἐφύσειτό τε, manifesto errore sic scriptum. Nec
scite Sc/umiederus ad defendendam pravam lectionem suam
provocavit ad c. 18. ubi zd. τοῦ Σωκράτους σπέλη ἐπεφύσητο
nulla ratione convenit cum formu!a nosira, cui ilia noissima
subest μέγα φυσῶν, non φυσᾶσϑαι. ΚΕ) zv νων] PE.
Margo A. 1. W. προϑύρων, quae interpretatio est. Sic et
cod. 2957. Vid.adnot. 1) cz 0xitiÓutvot) ἀποσειόμενος
P. margo A. 1. W. et J. male, m) μόγες] una Lips. μόλις.

postulabant, ostentationem.

eorum brevissimi temporis
inanem, et fastum detesta-
tus; itidemque quod non
meminissent, se unortales
esse, ac bona mortalià sor-
titos. Hi autem, exutis
splendidis istis. omnibus,
divitiis inquam, genere et
inperiis, nudi demisso in
terram vultu adstabant, qua-
si somnium aliquod secum
retractantes, quam apud
nos habuissent, felicitatem.

Quare ego ista cum vide-
rem, impense gaudebtam,
et, si quem agnoscerem eo»
rum, leuiter accedens com-
monefaciebam, qualis fuis-
setin vita, et quantos spi-
ritus iunc gessisset, cum
multi mane vestibulis ad.
stabant egressum cjus ex—
spectantes, impulsi exclu-
sique a vernulis: hicce ve-
ro vix tandem exortus ipsis
in veste purpurea, vel au-
τὸ praetexta, vel vario co-

B2

20 LUCIANI

A Ἐ "^ LI ) ?

p. 474. διαποίκιλος , εὐδαίμονας ὥετο «ob μακαρίους ἀποφαίνειν τοὺς
προςειπόντας, ἣν τὸ στῆϑος, ἢ τὴν δεξιὸν προτείνων δοίη

18 καταφιλεῖν. ἐκεῖνοι Ὁ) Wer οὖν ἠνιῶντο «x :ούοντες. Τῷ δὲ
Mivo? μία τις καὶ πρὸς χάριν ἐδικάσϑη δίκη τὸν γάρ vot
Σικελιώτην Διονύσιον, πολλὰ καὶ ἀνόσια 5) ὑπό τε Δίωνος
φπατηγορηϑέντα, καὶ ὑπὸ τῆς σπιᾶς Ὁ) παταμαρτυρηϑέντα,,
παρελϑὼν ᾿Δρίστιππος ὁ Κυρηναῖος (ἄγουσι δ᾽ αὐτὸν ἐν τιμῇ,

| δύναται 4) μέγιστον ἐν τοῖς κάτω ) μικροῦ δεῖν τῇ Χιμαΐί

xot δύναται 1) μέγ ἐν τοῖς κάτω) μικροῦ δεῖν τῇ Χιμαί-
Qv προςδεϑέντα *), παρέλυσε τῆς καταδίκης, λέγων πολλοῖς
αὐτὸν τῶν πεπαιδευμένων *) πρὸς ἀργύριον γενέσθαι δεξιόν.
14 ἀποστάντες δὲ ὅμως ἴ) τοῦ δικαστηρίου πρὸς τὸ χολαστήριον
Ῥ. 475. ἀφικνούμεϑα. ἔνϑα δὴ, ὦ φίλε, πολλὰ καὶ ἐλεεινὰ ἣν ἀκοῦ-

, Y S.T ; ΟΕ Ἢ Ὁ m EUM HR x
σαΐ τε, καὶ lOciv* μαστίγων τε γὰρ *) ὁμοῦ ψόφος ἠκούετο "),

n) ἐκεῖνοι Hemst οἱ Bipont. ἐκεῖνο, haud dubie invito edi-
iore Batavo, quum vertat: ez z/li quidem etc. et omnes edd,
et praeterea quatuor codd. Pariss, habeant ἐκεῖνοι. 0) m04-
Ac καὶ voca) πολλά vt καὶ δεινὰ xol ἀνόσια tres codd,
Pariss. et. Schm. ingrate et languide. Cod. 2957. deinceps
ὑπὸ τοῦ 4iavog, omissis, quae sequuntur, καὶ ὑπὸ T. 6X.
καταμαρτυρηϑέντα. p) extis] Ineptam cunctarum edd, lec-
tionem στοᾶς mutavit Jemsterhusius ex emendatione J.' Km.
Gronovii certissima. 4) καὶ δύναται py.) καὶ δ. καὶ usy.
Argent. non male. r) προς δεϑέντα] Solan. conj. παρα-
δοθέντα. Propius accesserit παρατεϑέντα. Sed vid. adnot,
8) πολλοῖς αὐτὸν TV πεπαιδευμένων] πολλ. αὔτ.
στεπαιδευμένοις cod. 2957. t) ὅμως] Jacobs. conj. ὀψέ πως,
valde improbabiliter. Vult, opinor, auctor: quamquam mul-
zum delectabamur judicio sio (ὑπερέχαιρον C. 12.) famen etc,
u)et x) γὰρ et ἠκούετοΊ ejicienda putat Abresch. Dilu-

lore distincta,. felices pu- dium progressus Aristippus
tabat beatosque se redditu- Cyrenaeus (eum in honore
rum salutatores, si pectus, habent, multumque pollet
aut dextram porrectam de- apud inferos) jam jam Chi-
derit osculari; Etill qui- maerae adligatum exsolvit
dem pungebantur his audi- pocna, dum diceret, in
tis. A Minoé vero unum multis eruditorum pecunia
quoddam in gratiam disce- juvandis cum dextre fuisse
ptatum est judicium: et- versatum. Digressi tamen
enim Siculum Dionysium, ἃ tribunali ad supplicii lo-
multorum ac nefariorum a cum pervenimus: ibi enim- |
Dione criminum insimula- vero, amice mi, muita mi-
tum, umbraeque suae te- serandaque erat audire ac
$timonio pressum, in mce- videre; nam simul ct flagel-

—--— ,, ὅν.

NEGYO.MA N TI A. 21

^ 3 ^ - ' - ANO , E] , Hi
zo οἰμωγὴ τῶν ἐπὶ τοῦ πυρὸς ὑπτωμένων , καὶ στρέβλαι, «cl p. 475-

χύφωνες, καὶ τροχοί. καὶ ἡ Χίμαιρα ἐσπάραττε,. καὶ ὁ Κέρ-
βερος ἐδάρδαπτεν 5)" ἐχολάζοντό τε ἅμα πάντες, βασιλεῖς,
δοῦλοι, σατράπαι, πένητες, πλούσιοι, πτωχοί ^)* καὶ μετέ-
μελε πᾶσι τῶν τετολμημένων. ἐνίους δὲ αὐτῶν 3) κοὶ ἐγνωρίς-
σαμεν ἰδόντες, ὁπόσοι ἦσαν τῶν ἔναγχος τετελευτηκότων. οἵ
δὲ ἐνεκαλύπτοντο, καὶ ἀπεστρέφοντο᾽ εἰ δὲ καὶ προςβλέποιεν,
μᾶλα δουλοπρεπές τι b), καὶ κολαχκευτικόν᾽ xoi ταῦτα, πῶς
οἴει βαρεῖς ὄντες, καὶ ὑπερόπται παρὰ τὸν βίον; τοῖς μέντοι
πένησιν ἡμιτέλεια τῶν κακῶν ἐδίδοτο 5), xcl διαναπαυόμε-
voi *) πάλιν ἐκολάζοντο. καὶ μὴν κἀκεῖνα εἶδον và γυϑώδη,

' ,
τὸν ᾿Ιξίονα *), καὶ τὸν Σίσυφον, xoi τὸν Φούγα Tüvrolov p.476.

χαλεπῶς ἔχοντα 5), «cb τὸν γηγενῆ Τιτυόν" Ἥρόνχλεις ὅσος"

cidd, Thucyd. p. 726. quippe ab emendatrice manu invecta.
Sic scilicet multa quoque alia ejici possent, praesertim in hoc
libello. y) ἐδάρδαπτεν Sicintribus codd, Pariss.et ϑοληις
pro vulg. ἐδάρδαπτε, 2) πτῷ κοΐ] καὶ xrogoí iidem , mi-
nime vero recte, a) ἐνέους δὲ αὐτῶν] ἐνίους δὲ κατε-
γνωσμένων ἵἴτο5 codd. Pariss. οὐ Sc/uz. e glossemate, Deinceps
καὶ ἐγνωρίσαμέν γε ἰδόντες. codd. 1429. et 2011. importune.
b) δουλοπρεπὲς τι] Sic L. margo A. 1. W. et J, In ce-
ieris ve. 7. H. Praeter Argent, et Lips., ubiiiidem re. Le^m.
c) ἐδέδοτοἝ,Ί Sic tres codd, Pariss. et Schol. unde et $cÀ.
Vulg. ἐδέδοτο, d) δεαναπαυόμενοι, Restitui lectionem
| P. J. Ald. 2., Arg., Lips. et quatuor codd. Pariss., quam
nec JHemsterhusius improbavit, et SeAiederus recepit. e)
"I£íovo]| Excepta 8., quam sequi solet Amst., (et Lips.)
omnes edd. 'H£íovc. $) ἔχοντα 1 Neque feniio cum So/azo

lorum sonitus exaudieba-
tur, et ploratus eorum, qui
in igne torrebantur, et tor-
menta, et cippi, et rotae:
Chimaera discerpebat, Cer-
beruslaniando vorabat: una
autem omnes puniebantur,
regés, servi, satrapae, pau-
peres, divites, mendici;
cunctosque poenitebat pa-
tratorum ; nonnullos agno-

- vimus etiam conspicati, eo-

rum de numero scilicet, qui
nuper vitam finierant: illi
vero prae pudore vultus te-

gebant, séseque avertebant:
quod si forte respicerent,
valde: quidem servilem in
modum, atque adulatorie,
ili ipsi, qui fueraht quam
putas graves,' et superbi
aliorum contemtores in hec
vita: at pauperibus pro di-
midia parte malorura immu-
nitas erat concessa; et cum
interquievissent, denuo poe-
nis adficiebantur. Porro illa
etiam vidi fabulQgsa, Ixio-
nem, Sisyphum , Phrygem
JTautalum male se habentem,

22

b Ue. ANE

γ΄ , m ,F
Ρ. 476. ἔκειτο γὰρ 8) τύπον ἐπέχων ἀγροῦ. Διελϑόντες δὲ καὶ τού-
τους, ἐς τὸ πεδίον ἐςβάλλομεν τὸ ᾿Αἀχερούσιον᾽ εὑρίσκομέν τε
27 4 E : LA
αὐτόϑι τοὺς ἡμιϑέους τε, xol τὰς ἡρωΐνας, καὶ τὸν ἄλλον
e - - d *
OjMÀOV τῶν νεκρῶν κατὰ ἔϑνη καὶ κατὰ φῦλα ἢ) διαιτωμένους
, 3 - à
τοὺς μὲν παλαιούς τινας, καὶ εὐρωτιῶντας, καὶ, ὥς φησιν
γ 3 : m. ὃ , 3
Ὅμηρος, ἀμενηνούς᾽ τοὺς δὲ νεαλεῖς 1), καὶ συνεστηκότας
ENS ΄ ' ; » 3 ᾽ν. 3 ἃ á 1 -
^c, μαλιστὰ τοὺς Αἰγυπτίων αὐτοὺς *) διὰ τὸ πολυαρκὲς τῆς
ὶ , 53
ταριχείας. τὸ μέντοι διαγινώσκειν ') ἕκαστον οὐ πάνυ τι ἣν
n . ι , m ua f , n d ^s
ῥαδιον᾽ ἅπαντες ydo ἀτεχνῶς ἀλλήλοις yivovrot ") ὅμοιοι,
- 3 ΄ ' 1 -
τῶν ὀστέων γεγυμνωμένων" πλὴν μόγις, καὶ διὰ πολλοῦ ")
3 - E 1 , o m s 30 Àn
ἀναϑεωροῦντες, αὐτοὺς ἐγινώσκομεν 5), ἔχειντο δ᾽ ἐπ᾽ ἀλλὴς-

frigus orationis, neque, quid opus sit Jfemsterhusii emenda-
tione ἔχοντας, video. Cf. adnot. Geterum χολεπῶς zs ἔχον-
vc habent tres codd. Pariss. 9) ydo] γοῦν πάρι, Pro ὅσος
autem J. Gronov. maluit ὅσον, non male. Sed correctione
non opus est, h) καὶ κατὰ φῦλα] Sic in tribus codd,
Pariss. et ScÀm. sonis ac numeris Homericis adcommodate.
Vulg. κατὰ omissum. 1) τοὺς δὲ νεαλεῖς} τοὺς δ᾽ ἔτε
vsoltig tres codd, Pariss.et Schm. ΕΚ αὐτοῖς) Solan. αὔους
conjecit, JHemisterh, ἀλύτους, utrumque adauodum ingeniose.
Vid. tamen adnot. Praeterea vero in tribus codd. Pariss, le-
gitur: καὶ μάλιστα τοὺς Αἰγυπτίους αὐτῶν, perperam. Traug.
Freder, Benedict in Observatt. ad Lucianum Torgaviae scrip-
tisa. 1814. conj. τοιούτους pro αὐτούς. J. Seager. τοὺς Ai-
γυπτίους αὐτῶν. 1) διαγινώσκειν] διαγιγνώσκειν cod.
5011. et hinc Schm. m) γίνονται 7γ γίγνονται Schm. ex suo
arbitrio. n) πλὴν μόγις, καὶ δεὰ πολλοῦ] πλὴν ἀλλὰ
μόγις τε καὶ διὰ πολλοῦ dv. tres codd. Pariss, et ϑεἶμη, satis
verbose ad fastidium usque. 0) ἐγενωσπομεν] ἐγιγνώσχο-
qe» ires codd. Pariss, et Sch. Ἵ

terrigenam Tityum: Hercu-
Je, quantus. erat! jacebat
enim spatium occupans a-
gri. His quoque praeteritis,
in campum: nos inferimus
Achlerusium, invenimusque
."ibi semideos, et heroidas,
"Ceteramque mortuorum in
populos et tribus disperti-
'tam turbam ibi commoran-
tem; veteres alios situque
mucidos, et, ut ait ILome-
rus, roboris expertes; alios

recentes et compactos, il.
losque inprimis Aegyptio-
rum fere insolubiles (i»pri—
mus vero illos 2egyptiorum
ipsos)ob condituree durabi-
litatem.: Quamobrem unum-
quemque dignoscere non
admodum erat facile: om-
nes enim plane sibi invicem :
fiunt similes ossibus nuda- -
tis: vix tamen (ac) permul.

tum tempus contemplati eos

noscitabamus. Jacebant au-

NOE E OD ON ASI S IA. 238
2 - - ;
λοις ?) ἀμαυρυὶ, καὶ ἄσημοι, καὶ οὐδὲν ἔτι τῶν παρ᾽ ἡμῖν Ὁ. 477.
LJ 2 Á , — -
καλῶν φυλάττοντες. ἀμέλει 3), πολλῶν ἐν ταὐτῷ σπελετῶν
; ’ 1 , c , r , 5 1 ,
χειμένων, καὶ παντῶν ομοίων ), φοβερὸν τι), καὶ διάκε-
M ' 32 , ,
vov δεδορχύτων, καὶ γυμνοὺς τοὺς ὀδόντας προφαινόντων,
ἠπόρουν πρὸς ἐμαυτὸν, ᾧ τινι διοκρίναιμι τὸν Θερσίτην ἀπὸ
i - - T M" 7S 37 3 - ,
τοῦ καλοῦ Νιρέως, ἢ τὸν μεταίτην loov ἀπὸ τοῦ Φαιάκων
, "^ ^r ' , 3. .δϑ -2 , ,
βασιλέως, ἡ Πυῤῥίαν rov μάγειρον ézo vov Ayoapénvovog* ov-
- - , -
δὲν γὰρ ἔτι τῶν παλαιῶν γνωρισμάτων αὐτοῖς παρέμενεν,
214^ 0 !t 2 TUAE ὕδηλ καὶ ene CP δλ..5
ἀλλ᾽ ὅμοια τὰ ) ὀστῷ ἣν, ἄδηλα, καὶ ἀνεπίγραφα, xol ὑπ

, U " - -
οὐδενὸς ἔτι διακρίνεσθο: δυνάμενα. Τοιγάρτοι ἐκεῖνα δοῶντι 10

, - 3 , - -
ἐδόχεν μοι ") ὃ τῶν ἀνθρώπων βίος πομπῇ τινε μακρῷ *)

í , “ ' vy 1 , e c ,
προοςεοικέναν, χορηγεῖν δὲ 5) καὶ διαταττειν ἕκαστα 5 Tvym,
διάφορα καὶ ποικίλα τοῖς πομπεύουσι ἵν σχήμοωτοα *) προς-
ἁπτουσα᾽ τὸν μὲν γὰρ ἡρευθῦο, εἰ τύχοι ), βασιλικὸς διε- p. 478.

Ῥὴ) ἐπ᾽ ἀλλήλοις iz ditor, καὶ Gu. καὶ «6. codd. 1428. et
$5011. q) égu£Asi] ὥςτε P .,L.J. margo A. 1. W. est inter-
pretamentum, A. 2, ese ἀμέλει. τῇ ὁμοίων ὁμοίους F.
s). φοβερόν ri] καὶ φοβερόν τι καὶ cod, 2957. t) ὅμοια
τὰ] idem Articulum non habet, 1) ὁρῶντι ἐδόπει uoti
δρώντέ uot ἐδόκει codd. 5011. et 1423. , qui ordo minus debe-
bat Belino placere, quam placuit. x) μακρᾷ] μιπρῷᾷ tres
codd. Pariss. inepte. y) δὲ] rs iidem. 2) τοῖς πομπεύ-
ovcr| τοῖς πομπευταῖς P. L. J. margo A. 1. W. et cod. 2957.
In Ald. 2, πομπεύταις, in Argent. et Lips. itidem πομπενταῖς.
a) 627 ματαὶῖ τὰ ὄχήματα tres codd. Pariss. non male. b)
εἰ τύχο εἼ Sic iidem unice recie pro vulg. ἡ Τύχη. Proba-
runt iliam et Belinus ac Sclunied.

(tem acervatim obscurijigno- memnone; nihil enim! ani-
tique, et.nibil eorum, quae plius pristinorum indicio-
apud. nos pulchra videban- rum ipsis adbaerebat, .sed
tur, servantes. Quin imo, consimilia ossa erant, in-
"multis eodem in loco scole - certa, nullisque notis in-
is jacentibus, cunctisque scripta, sic ut a nemine
;similibus, qui terribile quid- amplius distingui possent.
dam per vacuos oculorum Tum vero ista videnti vide-
orbes intuerentur; nudos- .batur mibi hominum vita
.que dentes ostenderent, me- pompae. cujusdam longae si-
cum haesitabam, quo signo .militudinem habere ; admi-
discernerem Thersitenafor- .nistrare vero atque ordinare
moso Nireo, aut mendicum .singula, Fortuna, diversos
Jrum a Phaeacum rege, aut ac varios pompam ducenti-
JPyirhiam coquum ab Aga- bus habitus adüibuens:

24 *tENI
p.478. σκεύασε ^), τιάραν vs ἐπιθεῖσα, καὶ δορυφόρους παραδοῦσα,
! αὶ τὴν κεφαλὴν στέψασω τῷ διαδήματι" τῷ δὲ οἰκέτου σχῆμα
περιέθηκε" τὸν δέ τινὰ καλὸν εἶναν ἐκόσμησε" τὸν δὲ ἄμορφον
παὶ γελοῖον παρεσπεύασε' παντοδαπὴν γὰρ οἶμαι δεῖν γενέ-
σϑαι “) τὴν ϑέαν. πολλάκις δὲ 5) διὰ μέσης τῆς πομπῆς μετέ-
βαλε τὰ ἐνίων σγήμοτα, οὐκ ἐῶσα ἐς τέλος διαπομπεῦσαι,

δ sro LI " n E ΠΥ

ες ἐτάχϑησαν, ἀλλὰ μεταμφιέσασα τὸν μὲν Κροῖσον ἠνάγκασε
τὴν 1) οἰκέτου καὶ αἰχμαλώτου σκευὴν ἀναλαβεῖν, τὸν δὲ Mot-
ὄνδριον, τέως ἐν τοῖς οἰχέταις πομπεύοντα, τὴν τοῦ Πολὺ-
κράτους 5) τυραννίδα μετενέδυσε P). καὶ μέχρι μέν τινος εἴασε
- » f. ; D Ng t - '
χροῆσϑαι τῷ σχηβατι" ἐπειδὰν δ΄ ') ὁ τῆς πομπῆς καιρὸς πὰρ-
ἔλθῃ, τηνικαῦτα ἕκαστος ἀποδοὺς τὴν σκευὴν, καὶ ἀποδὺδά-
μένος τὸ σχῆμα μετὰ τοῦ σώματος, ὥςπέερ ἦν πρὸ τοῦ ἢ); 71-
"nd

€) διεσκεύασε] ἐσκεύασε P. A. 1. W. d) παντοδαπὴν
γὰρ οἶμαι δεῖν ysvécd au] δεῖν γίνεσθαι A. 3.W. mave,
γὰρ, οἶμαι, δεῖ γενέσϑαι edit. P. et cod. 2957. non male, e)
σολλάκις δὲ] addunt zoi quatuor codd, Pariss. et Schm,
1) τὴν oixétov] praeeuntibus tribus codd. Pariss. et ScÁm,
ejeci τοῦ ante οἰκέτον, quippe prorsus alienum. Cf. paullo
superius τῷ δὲ οἰκέτου σχῆμα. 5) τὴν τοῦ IloAvzocrovs]
Easdem auctoritates secutus praefixi Polycratis nomini Arti-
culum. Cf, infra τὸ τοῦ Κέκροπος ἢ Ἐρεχϑέως σχῆμα.
h) μετενέδυσε] ,Juresic repositumin B. 1.2. P. S. A. cum
in vetustis foret usrsviümo:./ Sic notatum in Aeitz, edit. At
B.i. habet prcsviógos. i) ἐπειδὼν δ᾽] ἐπειδὰν δὲ cod.
5011, k) ὥρπερ ἣν πρὸ τοῦ] E codd. tribus Pariss,
Schmiederus hunc locum sic dedit: — σώματος, ἐγένοντο, οἷοί-
πὲρ ἤσαν πρὸ τοῦ γενέσθαι, μηδὲν. τοῦ πλησ. διαφέροντες, in

hunc enim oblatum regali
(s? casus ita ferret) cultu in-
struxit, tiara imposita, sa-
tellitibus additis, et capite
diademate: coronato: alteri
servilem schemam circumde-
dit: alium quendam formae
decore ornavit: illum de-
formem acridiculum finxit :
ex omnigenis enim, puto,
formis decet componi hoc
spectaculum. Saepe vero
per mediam pompam immu-
tare solet nonnullorum ha-
bitus, haud sinens ad finem

usque pompae interesse,
quo collocati fuerant ordi-
ne: atque adeo detracto
priore vestitu Croesum coé-
git servi captivique orna-
tum suscipere; Maeandrio
contra, qui hactenus in
pompa servis erat iminix-
tus, Polycratis tyrannidem
induit, eoque ad aliquod
tempus permisit uti habitu.

"Verum ubi pompae tempus

praeteriit, tuünc unusquis-
que, reddito ornatu, ex-
utoque habitu cum corpore,

N-E B Y ON ACNCE ΤἊΝ

25

;visd e 5
γνεται, μηδὲν τοῦ πλησίον διαφέρων. ἔνιοι ὃ 1) ὑπ᾿ ἀγνω- p. 478.
4, , Ἁ 3 - ' 7 2 - ec , »Ἤ
μοσύνης, ἐπειδὰν ἀπαιτῇ τὸν κόσμον ἐπιστᾶσα ἢ Tvyn, ἄχϑον-
mw € E"
ταί γε "), καὶ ἀγανακτοῦσιν, ὥςπερ οἰκείων τινῶν στερισκύ- p« 479-
, 3. x τω T
μενοι, xol οὐχ, ἃ πρὸς ὀλίγον ἐχρήσωντο, ἀποδίδύντες. Οἷ-
E ^ M - ,
por δέ 68?) καὶ τῶν ἐπὶ τῆς σκηνῆς πολλάκις ξωραπέναι τοὺς
' f -
τραγικοὺς ὑποκριτὰς τούτους ?), πρὸς τὰς χρείας τῶν δραμά:
τῶν ἄρτι μὲν Κρέ ἐνίοτε δὲ Πριᾶ! 1 ἢ
p ἄρτι pL ρέοντας, ἐνίοτε δὲ Προιάμους γιγνομένους, ἢ
2 , (UR C30. ὦ , L] ἢ ΄
“Ζγαμέμνονας" καὶ ὁ αὐτὸς, εἰ τύχοι. μικρὸν ἔμπροσθεν μᾶλα
" - ὸ E nd hs A ^2 , ὡς " "ἂν , ?
σεμνῶς τὸ τοῦ Kéxoomog ἡ Εἰρεχϑέως σχῆμα μιμησαμενος, usc
? - - -
ὀλίγον οἰκέτης προῆλϑεν ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ πεκελευσμένος. ἤδη
- , d -
δὲ πέρος ἔχοντος τοῦ δράματος, ἀποδυσάμενος ἕκαστος αὐτῶν
' , € ES
τὴν χρυσόπαστον ἐκείνην ἐσϑῆτα, καὶ τὸ προςωπεῖον ἀποϑέ-
μένος, καὶ καταβὰς ἀπὸ τῶν ἐμβατῶν, πένης καὶ ταπεινὸς
á . 3 3 s
“περιέρχεται Ὁ), οὐκ ἔτ᾽ ᾿Δἡγαμέμνων ὁ ᾿Δτρέως, οὐδὲ Κρέων ὁ
3 ^. - 5 PA
ἹΜενοικέως, ἀλλὰ IidAog Xegwfovg Σουνιεὺς ὀνομαζόμενος,

quibus multa offendunt, mexime vero verbum γενέσθαι bis
deinceps positum diverso significatu. Nihil mutandum vide-
batur, nisi quod auctor οἱόςπερ pro ὥςπδρ scripsisse existi-
mandus sit. Eandem lectionis varietatem vidimus supra in
Sommnio c. 17. in simili syntaxi, 1) ἔνεοι δ᾽] ἔνιοι 05 cod,
1428. m) ys] vs codd, quatuor Pariss. et Schmied. ex in-
sScitia ortnm. n) Οἶμαι δέ cs] Hoc loco ex A. 1. W. ca
inserui: R. subjectum habebat post ξωρακέναι. Hemst. 0)
ὑποκριτὰς τούτους τούτους ὑποκριτὰς cod. 1428.

P)

πὲριἐῤχεται] περίεισιν tres codd. Pariss. et ScAm,
qualis erat ante, fit, nihil aut Abamemmnones: idem-
ab alio quolibet diversus. que, si forte, qui paullo

Sunt autem, qvi prae de-
mentia, quando repetit or-
natum insíans ipsis Fortu-
na, graviter ferunt, atque
indignantur, quasi propriis
suis rebus orbati, non ea
reddentes, quae ad parvum
tempus mutua sumserant,
Opinor autem, eorum, qui
versantur in scena, saepe
te vidisse tragicos actores
istos, qui, prout usus fa-
bularum poposcerit, nunc
Creontes, alias Priami fiunt,

ante valde magnifice Cecro-
pis aut Erechthei personam
sustinuit, confestim servus
prodire solet apoéta jussus :
at finito jam dramate, cum
exuerit eorum quisque auro

sparsam illam vestem, per-

sonam posuerit, et descen-
derit a cothurnis, pauper

et humilis obambulat, non
'amplius Agamemnon Atrei
filius, neque Creon Monoe-
cei, sed Polus Chariclis Su-

niensis nomine nuuc suo

26 LU £A
P-479.5] Σάτυρος ὃ Θεογείτωνος ἹΜαραϑώνιος. τοιαῦτω καὶ τὰ τῶν |
ἀνθρώπων πράγματά ἐστιν. ᾽ ὡς τότε μὸν ὁρῶντι ἔδοξεν.

ΦΙΖ. Εἰπέ") μοι; ὦ Μένιππε, oí δὲ τοὺς πολυτελεῖς
τοὐτοῦς καὶ ὑψηλοὺς τάφους jt) ἔχοντες ὑπὲρ γῆς, καὶ στήλας,
καὶ εἰκύνας, καὶ ἐπιγράμματα, οὐδὲν τιμιώτεροι παρ᾽ αὐτοῖς
εἶσι τῶν ἰδιωτῶν. vexQdv ;

ΜΕΙ͂Ν. Δηρεῖς, ὦ οὗτος. εἰ γοῦν 5) ἐϑεάσω τὸν Μαυ-
σωλὸν αὐτὸν (λέγω δὲ τὸν Κάρα, τὸν ix τοῦ τάφου περιβόη-
τον) εὖ οἶδα ὅτι οὐκ ἂν ἐπαύσω γελῶν οὕτω ταπεινὸς ) ἔῤ-
διπτο ἐν παραβύστῳ που, λανθάνων ἐν τῷ λοιπῷ δήμῳ τῶν
νεκρῶν, ἐμοὶ δοκεῖν, τοροῦτον ἀπολαύων τοῦ μνήματος, παρ΄.

NI

p. 480.
17

q) E£mé uot] sin$ δὲ uoc cod. 5011. quod probatum Belino
Schmiedegrus recepit nimia facilitate. Nam quum satis crebro
occurrat εἰπὲ δὲ, ita tamien, misi cum magna offensione, oc-
currere non potest, ut statim aliud δὲ sequatur, ut h. L.
An forte Dial!, Deor. XXII, 4. in. Lucianum. credamus scri-
bere potuisse: Εἰπὲ δέ μοι, γεγάμηκας δὲ ἤδη; vel Diall.
Marinn. llL, 2. ἐκεῖνο δέ μοι. εἰπὲ, ποῦ δὲ τὴν ᾿Αρέϑουσαν εἷ-
626; Minime. Scripsit auctor: εἰπέ μοι, — oi δὲ, ratio-
ne ea, quae cum dialogi natura plane.conveniat, E, g. Char, .
.8.. Contempl, c. 12. Solon ad Croesum: EZmé uos, σίδηρος δὲ
querat. ἐν AvOíg; et Diall. Deor, IV, 2. in. vulgo recte legi-
tur: Emi μοι; Διὸς δὲ οὐκ ἤκουσας ὄνομα etc. neque debe-
bat δὲ eidem SceAmiedero suspectum videri, quod in. uno cod.
Paris, non reperirevur, | Praeterea cf. Somn. s. Gall. c. 24. in.
Anachars. c. 2i. Diall. Mortt. III, 3. r) τάφους]. omis-
sum in cod, 5011. et καὶ ante ὑψηλοὺς abestaB.1. 5) γχὼρ]
γοῦν P. L. Hae particulae in codd, inter se crebro permu-
tantur. 7: H. Ego γοῦν eo minus dubitabam scribere, quum
etiama in Ald, 2. "legatur. Lohm. ^ V) cattivo] τἀπεινὸὺς
P.L. margo A. 1. W. quod vulgata lectione non est deterius,

dictus, aut Satyrus Theo- JMen. Deliras, ὁ bone:

gitonis Marathonius. Per-
inde atque ista hominum
res sunt, ut mihi tum vi-
denti adparuit.,

PÀil.. At dic mihi, quae-
50. Menippe, qui sumtuo-
8ἃ ree sepulcrorum et celsa
monumenta habent in ter-
ris, columnas, imagines,
atque inscriptiones, nihil-
ne sunt honoratiores apud
.€0s , quam plebeji mortui?

quod si conspexíssés . Mau-
solum ipsum; Carem illum
dico, cujus ex monumento
late End circumfertur, id

quidem bene scio, te δος:

saturum non fuisse a riden-
do; tam humiliter abjectus
erat in angulo quodam re-
moto, latens in reliqua mor-

tuorum gente, tantum, opi-

nione mea, fructus capiens,
ex monumento, quantum

NESG XO M.AJNUT d A.

21

ὅσον ἐβαρύνετο τηλικοῦτον ἄχϑος ἐπικείμενος. ἐπειδὰν ydo, c p.480.
ἑταῖρε, ὁ “Αἰακὸς ἀπομετρήσῃ ἑχάστῳ τὸν τύπον (δίδωσι δὲ τὸ
μέγιστον οὐ πλέον ποδὸς) ἀνάγκη & γαπῶντα κατακεῖσθαι πρὸς

τὸ μέτρον συμερκηλμέναν. πολλ(ᾷ δ᾽ ἂν οἶμαν μᾶλλον ἐγέλα.

σας "), εἰ ἐϑεάσω τοὺς παρ᾽ ἡμῖν βασιλέας *), καὶ σατράπας
πτωχεύοντας παρ᾽ αὐτοῖς, παὶ ἦτοι ταριχοπωλοῦντας ὑπ᾽ ἀπο-

οίας, ἢ τὰ πρῶτα διδάσκοντας γράμματα, καὶ ὑπὸ τοῦ τυχόν- P: 48:,
τὸς ὑβριζομένους, καὶ κατὰ πόῤῥ

πόῤῥης παιομένους, ὥςπερ τῶν
2 3 - ,
ἀνδραπόδων τὰ ἀτιμότατα. Φίλιππον γοῦν τὸν Meziüovc

y 3 - - 1 LÁ
ἐγὼ ϑεασάμενος οὐδὲ κρατεῖν ἐμαυτοῦ δυνατὸς ἣν ἐδείχϑη δέ
2 L ' - ..3 , x ' 3 - e
μον ἐν γωνιδίω τινὶ Mig: ἀκούμενος : τὰ σαϑοὰ τῶν vzo-
^ ^ - ,
δημάτων. πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους ἣν ἰδεῖν iv ταῖς τριόδοις ucr-
αἰτοῦντας, Ξέρξας λέγω, zal posui xci Πολυποάτεις ^).

T. H. Exhibetur etiam a cod, 5o11, Unde cum Se/mied, re-
siitui, Pro ἔῤῥδιπτο autem codd, 1428. et 2954. habent ἔκει-
το, manifestum interpretamentum, Lehm. ἃ} ἐγέλασας
Sic recte tres codd, Pariss, et hinc Sch. Sensni suo obsc-
cutus, aut veteribus versionibus, Hemsterhusius reddidit: r;-
sisses, tanquam legisset ἐγέλασας. Contra ἐγέλας esset: rid»
res, Frequens autem est in libris Imperfectorum et Aoristc-
rum permntatio, etiam in his Lucianeis. x) βασελέας] βα-
σιλεῖς tres codd. Pariss, et Se/unied, Sed formam plenam s.
ionicam vid. in Charon. c. 18. Ver. Hist. 11, 54. Saturn, €: 9»
quamquam et τοὺς βασιλεῖς reperias iu Navig. fin. y) &xoi υ--
μενος} ἀσκούμενος cod.1428. pererrorem. 2) Πολυπο ὅ-

'7ométs) Πολυκράτας idem cod., si recte vidit 7 οδήπιιθ. | Forsi-
tan J[olvxoérsag scriptum ab isto librario, neque vero, opi-
nor, ab hujus libelli auctore.

gravabatur tam grandi one-
re pressus: nam, amice,
postquam Aeacus admensus
est suum singulis locum,
(tribuit autem ad summum
non plus pede) eo necesse
est contentos decumbere
corpore ad modulum spatii
contracto. Jam porro mul-
to magis, puto, risisses,
si.speciasses illos, qui re-
.gesapud nos et satrapae fue-
rant, mendicantes ibi, et
vel salsamentarios ex ino-
pia, vel elementa prima do-

centes,

tiuntur,

dum a quolibet ex
vulgo contumelias, et ala-
pas in caput impactas pa-
perinde ac man-
cipiorum vilissima. Phi-
lippum ergo Macedonem
quando contemplabar, pla-
ne me continere non pote-
ram: scilicct monstrabatur
mibi in angulo quodam
mercede resarciens adtritos
calceos. Multos praeterea
alios videre licebatin triviis
stipem petentes, Xerxas in-
quam, Darios et Polycrates.

.98 LveszdXwN-«

18 ΦΙΔ. "Arona διηγῇ τὰ περὶ τῶν βασιλέων, καὶ μικροῦ
δεῖν ἄπιστα. τί δὲ ὁ Σωκράτης ἔπραττε, xol 4wyévyg y zal
εἴ τις ἄλλος τῶν σοφῶν;

ΜΕΝ. Ὃ n Σωκράτης κἀκεῖ περιέρχεται 5) διελέγχων
ἅπαντας" σύνεισι P) δ᾽ αὐτῷ Παλαμήδης, καὶ ᾽Οδυσσεὺς, καὶ
Νέστωρ, καὶ εἴ τις ἄλλος λάλος νεβρός. ἔτι μέντοι ἐπεφύση-
το *) αὐτῷ, καὶ διωδήκει ἐκ τῆς φαρμακοποσίας τὰ σκέλη. ὃ
δὲ βέλτιστος Διογένης παροικεῖ ^) μὲν Σαρδαναπάλῳ τῷ ᾿4σ-
συρίῳ, καὶ Μίδα τῷ Φρυγὶ, καὶ ἄλλοις τισὶ τῶν πολυτελῶν.
P. 492- ἀκούων δὲ οἰμωζόντων αὐτῶν, καὶ τὴν παλοιτὰν τύχην 5) ἀνα-

μετρουμένων 5), γελᾷ τε καὶ τέρπεται, καὶ τὼ πολλὰ ὕπτιος
κατακείμενος ἄδει μάλα τραχείᾳ καὶ ἀπηνεῖ τῇ φωνῇ, τὰς οἶ-
poyés αὐτῶν ἐπικαλύπτων, ὥςτε ἀνιᾶσϑαι τοὺς ἄνδρας, καὶ
διασκέπτεσϑαν μετοικεῖν. οὐ φέροντας τὸν Διογένην.

a) περιέρχεται] περίεισε codd, 1458. et 2954. et hino Schm,
Eadem variatio; quae c. i6. b) σύ ᾿» seoc] σύνεστι CO,
2954. probatum ZEeíino, temere. c) ézsgvconvo]| Hoc no-
tatum ad oram A. 1. W. probavi, quod mihi juxta cum H,
Stephano rectius videtur, quam ἐπεφρύσσητο omninm Edd, ex-
cepta J. et V. 2. (nec non B. 4. Lehm.) Aristoph. Plut. v, 699.
— ἡ γαστὴρ γὰρ ἐπεφύσητό pov. 7. H. d) zxa«oo ἐκεῖ]
συμπαροιπεὶ Belin. et Schm, codd. 1428. et 2954. GV uat oO Ei
Retinui vulgatam ob similitudinem loci Diail. Mortt. II. in.
e) τὴν zaAeicv cogqv]tüv τύχην τὴν πάλαι conj. Belin.
Sie mutatur quidem textus, neque vero emendatur, nedum
restituitur. 8) ἀναμετρουμένων ἀναμετρούντον ACER.
7. H. Sic et Ald. 2. , quum Ald. 1. habeat ἀναμετρουμένων,

Phil. Absurda narras de genes habitat juxta Sarda-

regibus, et parum abest,
quiu incredibilia, Quid au-

tem Socrates agebat et Dio-

genes, et si quis alius sa-
ientum ?

IMen. Socrates ibi quo-
que obambulat redarguens
omues: adsunt autem ipsi
Palamedes, Ulysses, Ne-
stor, et 81 quae alia est um-
bra garrula: adhucdum ve-
ro inflata illi erant, atque
extumuerant e veneni potu
crura, Optimus autem Dio-

napalum Assyrium, Midam
Phrygem, et alios quosdam -
hominum . splendidorum;
eos cum audit plorantes,

pristinamque fortunam ani-

mo remetientes, ridet ac
delectatur; tum plurimum
eupinus recumbens cantat,

'valde aspera ac; dura voce

ejulatus eorum abscondens;
quod illi adeo moleste pa-
tiuntur, ut consilia volvaut
migrandi, non ferentes Dio-
genem,

N ER ΟΥΧ ΟΥΑΙ T I A.

ἀρχῇ ἔλεγες κεκυρῶσϑαι κατὼ τῶν πλουσίων ;

MEN. Evys ὑπέμνησας"

5 A 7e? (0C LT x
oU γὰρ otÓó ὑπὼς; περὶ του“

, 5 -
zov 8) λέγειν προϑέμενος, πάμπολυ ἀπεπλανήϑην τοῦ Àóyov.
, 2 - 2
διατρίβοντος γάρ μου παρ᾽ αὐτοῖς, προὔϑεσαν οἵ πρυτάνεις
ΕῚ ὅν Hi A - , sie h 3 τ
ἐκκλησίαν περὶ τῶν κοινῇ συμφερόντων. ἰδὼν ") οὖν πολλοὺς
συνθέοντας, ἀναμίξας ἐμαυτὸν τοῖς νεκροῖς, εὐϑὺς εἷς καὶ
αὐτὸς ἦν τῶν ἐκκλησιαστῶν. διῳχήϑη μὲν οὖν καὶ ἄλλα, τε-
λευταῖον δὲ τὸ περὶ ) τῶν πλουσίων. ἐπεὶ γὰρ *) αὐτῶν κατ-

ηγόρητο πολλὰ καὶ δεινὰ, βία, καὶ ἀλαζονεία, καὶ vmtQo- p.495.

δι... , , 3 , - - 3,
apíe , xol ἀδικία, τέλος ἀναστὰς τις τῶν δημαγωγῶν evéyvo

ψήφισμα τοιοῦτον.

ΦΗΦΙΣ.Ὶ 4.

᾽Επειδὴ πολλὰ καὶ παράνομα of πλούσιοι δρῶσι παρὰ τὸν 90

, δ , 1 , 1 , ΄ »
βίον ἁρπάζοντες, καὶ βιαζόμενοι, καὶ πάντα τρόπον τῶν πε-
γήτων καταφρονοῦντες, 4έδοεται ᾽) τῇ βουλῇ, καὶ τῷ δήμῳ,

Vid. infra Adnot, Lehr,

8) περὲ τούτου] addunt codd.

1428. ei 2954. ἐν ἀρχῇ, ex antecedenti quaestione huc dela-

tum. hh) iàov] ὁρῶν cod. 1423.
rectum in Α. 1. quam reliquae sequuntur.
conj. J/ems!, ἐπεὶ γοῦν. Vid. Adnot,

0079 codd. 1428. et 2954.

Phil Ista quidem satis:
sed quid erat illud plebisci-
tum, quod initio dicebas
perlatum esse adversus di-—
vites?

lMen. Bene vero submo-
nuisti: nescio enim quomo-
do, cum de eo dicere pro-
posuissem, longissime ab-
errarim ab instituto sermo-
ne. Ergodum versaber apud
inferos, edixerunt pryta-
nes comitia de rebus ad
communem utilitatem per-
tinentibus: ego, qui mul-
tos viderem concurrentes,
immixtus umbris statim u-
nus eram ilorum, quibus

1) zsgi] F. Fils cor-
k) ἐπεὶ joo]
1) “ἐδοπκπται[ δε-

in concionem veniendi jus
erat : tum igituretalia sunt
administrata, et denique
quod ad divites spectabat
negotium. Itaque cum cri-
minum adcusati essent mul-
torum et gravium, violen.
tiae, adrogantiae, super-
biae, injustitiae, tandem sur-
gens aliquis populi mode-
ratorum praelegit scitum
tale.
PSEPHISMA.

Quandoquidem multa et
injusta divites perpetrant in
vita rapiendo, vim inferen-
do, omnibusque modis pau-
peres despicatui habendo,

20
QIA. Ταυτὶ μὲν ἱκανῶς. τί δὲ τὸ ψήφισμα ἦν, ὅπερ ἐν 19

1

30

Lh WS ΘΑ Ὁ.

* , 7 ' , ? .»»ν
p. 485. ἐπειδὰν ἀποϑάνωσι, và plv σώματα αὐτῶν κολάξεσϑαι, καϑ-

p. ' -“ Ld LP ' t ' 2
ἅπερ καὶ vc τῶν ἄλλων πονηρῶν" τὰς δὲ ψυχὰς, ἀναπεμ-
* r "
φϑείσας ἄνω ἐς τὸν fiov, xereüvsG0n,") ἐς τοὺς ὄνους,
- , , , X *
ἄχρις ἂν ἐν τῷ τοιούτῳ διαγάγωσι μυριάδας ἐτῶν πέντε καὶ εἴ-
* D " , ? -

«octv, ὄνοι ἐξ ὄνων γιγνόμενον ^), καὶ ἀχϑοφοροῦντες, καὶ
δ * -- ri E , ^ 3 - ᾿ ew
duo τῶν πενήτων ἐλαυνόμενον" τοὐντεῦϑεν δὲ λοιπὸν ἐξεῖναι

- 2 Ὁ
αὐτοῖς ἀποϑαν εἶν.

Εἶπε τὴν

, »
γνώμην Κρανίων Σκελετίωνος

ἹΝεκυσιεὺς, φυλῆς ᾿Αλιβαντίδος ? ).
Τούτου ἀναγνωσϑέντος τοῦ ψηφίσματος ἐπεψήφισαν μὲν

,

, h] Aw e
p.484 of &gyol, ἐπεχειροτόνησε δὲ τὸ πλῆϑος, καὶ ἐνεβοιμήσατο ἡ

ec τς "n" * —
Boise, zo ὑλάκτησεν ὁ Κέρβερος" οὕτω γὰρ ἐντελῆ γίγνεται,

i 5
καὶ κύρια Ὁ) τὰ ἀνεγνωσμένα.

Ταῦτα μὲν δή aoi 5) τὰ ἐν

€ 3 ^
τῇ ἐκκλησίᾳ. ἐγὼ δὲ, οὗπερ ἀφίγμην ἕνεκα; τῷ Τειρεσίᾳ
9 -
προςελϑὼν ἱκέτευον αὐτὸν, τὰ πάντα διηγησάμενος, εἰπεῖν
, -P [s - i] A , c Hi ,
πρός με, Ποῖόν τινὰ ἡγεῖταν τὸν ἄριστον βίον. o δὲ γελάσας
, ? *
(ἔστι δὲ τυφλόν τι. γερόντιον, καὶ ὠχρὸν, καὶ λεπτόφωνον)

m) καταδύεσθαι!) Ex A. J. V. 2. quibus adsentitur Margo

Α. 1. W.

Ceterae Edd. F.

in qua παταλύεσϑαι, sequuntur,

T. H. Vid. Aduot. Lehm. n) γιγνόμενοι) γινόμενοι cod.

1428.

ora A. 1. W. Cunctae Edd.

o) ᾿Δλιβαντίδος A. P. idemque adscriptum in
᾿Δλιβαντιάδος. T. H. Sic et cod.

1428. ergo ceteri Pariss., nt opinari licet, ᾿Δλιβαντίδος. Cf.

Adnot. Lehm.

p)xvorc] κυρία, ut paroxytonon. uiraque

Ald, et Bas. 1. et 5: 4) 60:7] σον cod. 1428.

visum est Senátui Populo-
que, ut, cum Oobierint,
eorum corpora poenas sub-
eant, non secus atque alio-
rum improborum; animas
autem sursum remissas in
vitam demergi in asinos,
usque dum in tali statu trans-
egerint bis centum et quin-
quaginta mille annos, asi-
ni ex asinis prognati, one-
raferentes, atque a paupe-
ribus acti: exinde demum
ut liceat ipsis mori. Dixit
sententiam Cranion Scele-
tionis F. Necysiensis, tri-
bu Alibantide.

Hoc lecto psephismate
suffragia dant magistratus,
scivit plebs, infremuit Bri-
mo, et latravit Cerberus:
nam eo pacto firma fiunt et
rata, quae lecta fuerunt,
Atque haec tibi sunt acta in
concione, Ego porro, cu-
jus gratia eo veneram, Ti-
resiam adii, eumque sup-
plex rogavi, re tota narra-
ta, ut exponeret inihi, qua-
lem tandem ducat optimam
vitam. Tum ille risu sub-
lato, (est autem captus o-
culis seniculus, pallidus,
et tenuissima voce) fili,

N'"EUVUE τ ΔΕ ΝΕ ΤΑΣ

91

ὯΩ τέκνον, φησὶ, τὴν μὲν αἰτίαν oló& cov') τῆς ἀπορίας, ». 484.
ὕτι παρὰ τῶν σοφῶν ἐγένετο, οὐ τὰ αὐτὰ ^) γιγνωσκόντων
ξαυτοῖς" ἀτὰρ οὐ ϑέμις λέγειν πρὸς σέ" ἀπείρηται γὰρ ὑπὸ p. 485.
τοῦ Ῥαδαμάνθυος. μηδαμῶς, ἔφην, ὦ πατέριον, ἀλλ᾽ εἰπὲ,
καὶ μὴ περιΐδης us σοῦ τυφλότερον ') περιϊόντα ἐν τῶ βίῳ. ὃ
δὲ δή με ἀπαγαγὼν "),
μα προςκύψας πρὸς τὸ οὖς φησὶν. 'O τῶν ἰδιωτῶν ἄριστος
βίος, καὶ σωφρονέστερος᾽" ὡς τῆς ἀφροσύνης παυσάμενος τοῦ
μετεωρολογεῖν, καὶ τέλη καὶ ἀρχὰς ἐπισκοπεῖν, καὶ καταπτύσας

καὶ πολὺ τῶν ἄλλων ἀποσπάσας, ἠρέ-

τῶν σοφῶν τούτων συλλογισμῶν, καὶ τὰ τοιαῦτα λῆρον ἡγη-
σάμενος, τοῦτο μόνον ἐξ ἅπαντος ϑηράσῃ, ὕπως, τὸ παρὸν

εὖ θέμενος *), παραδράμῃς γελῶν τὰ πολλὰ, καὶ περὶ μηδὲν p.485.
ξοπουδακώς.

r) σον] cor P. Margo A. 1. W. Defendi poterat: sed longe
melior vulgata. s) τὰ αὐτὰ] ταὐτὰ cod:.1428. t) τυ φλό-
τερον] Sic non paucae Edd. in his Ald. 1. 2. Arg. et Lips.
pro vulg. τυφλώτερον, quam ego improbam habeo scriptu-
ram: recte scriptum μεχρότερον Charen. c. 16. Prom. s. Cauc,
€. 15. Calumn. N. Tem. Cred. c.5. σφοδρότερον Adv. Indoct.
€. 9. Pisc. c. 25. ϑερμότεροι Nigr. c. 5. τερπνοτέρὰ Amorr.
c.12. σεμνότερα Diall. Mortt. XI, 5. de Sacriff. c. 15. Pisc.
€. 59. €t σεωνότατος Prometh. in Verbb. c. 6. Nigr. c. 21. Vit.
Auct. c. 2. Pise. €. 25. 25. etc. u) ἀπαγαγῶν] ἀγαγὼν
codd. 1428. et2954. x) sv ϑέμενος svü£usvog uno verbo
in Arg. et Lips, quemadmodum paullo anie ἐξάπαντος, etiam
in Ald. utraque.

inquit, caussam novi tvae
fluctuationis a sapientibus
esse ortam, qui secum ipsi
dissident: at fas non est
haec ad te proloqui; inter-
dictum enim a Rhadaman-
tho. Nullo pacto, inquam,
suavissime pater: quin elo-
quere, neque me asperne-
ris, qui te ipso caecior ob-
errem in vita. Tlle enim-
vero, cum me seduxisset,
longeque ab aliis (a ceteris)
abstraxisset, leniter incli-

natus ad aurem, Idiotarum,
ait, optima est vita, et
prudentissima, Quare tu,
posita dementia rimandi
coelestia, et fines ac prin-
cipia rerum inspiciendi, de-
spues solertes illos syllogis-
mos, et haec talia pro nu-
gis ducens illud ex omni-
bus unum modo venabere,
ut eo, quod in manibus est,
sapienter usus praetercurras
ridendo pleraque, nec quic-
quam serio studio consec-

Par. H.
e.g. Od.
XI, 558.
572.etc.

22

LUCIANI NECXOMANTIA.

$2

- 3 9» -
ὡς εἰπὼν πάλιν ὥρτο κατ᾽ ᾿Αἀσφοδελὸν λειμῶνα.

ἣ Σ θῖν, , 3 2 $ r

᾿Εγὼ δὲ, (uel γὰρ ἤδη ὀψὲ v), ἄγε δὴ, ὦ Mi9pofeotevy,
, , a. 9 EX 3 : ; € $t
φημὶ, τί διαμέλλομεν, καὶ οὐκ ἄπιμεν αὖὐϑὲς ἐς τὸν βίον; o δὲ
πρὸς ταῦτα, ϑάῤῥει, φησὶν, ὦ βζένιστπε᾽ ταχεῖαν γάρ Got
καὶ ἀπράγμονα ὑποδείξω ἀτραπόν" καὶ δὴ ἀπαγαγών με πρός
σι χωρίον τοῦ ἄλλου ξοφερώτερον, δείξας τὴ χειοὶ πόῤῥωθεν

το M Ml e ^ , , y -
ἀμαυρόν τι καὶ λεπτὸν ὥςπερ διὰ πλειϑρίας icofov Y) φῶς,
᾿Εκεῖνο, ἔφη, ἐστὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Τροφωνίου, πἀκεῖϑεν κατέρ-

Ζ δ᾽ DONA , :: , m LAE SS 1 3 ον
χονται ^) οἱ ἀπὸ Βοιωτίας" ταύτην οὖν ἄνιϑι, καὶ εὐϑὺς ἔσῃ
» ς -“ , "

ἐπὶ τῆς Ελλάδος. ᾿Ησϑεὶς δὲ τοῖς εἰρημένοις ἐγὼ, καὶ τὸν

, - -
μάγον ἀσπασάμενος, χαλεπῶς μάλα διὰ τοῦ στομίου ἀνερπύ-
5.
σας, οὐκ οἶδ᾽ ὅπως 3) iv “εέβαδείᾳ γίγνομαι.

y) ἐςρέον φῶς] φῶς εἰςρέον codd. 1428. et 2954. 2) κατ-
ἔρχονται κατιᾶσιν tres codd. Pariss. et hinc Schm. De
iidem in eandem speluncam descendentibus idem verbum

κατέρχεσϑαι in Diall Mortt. IIl, 1- δ) οὐκ οἶδ᾽ ὅπως]
οὐκ οἶδα ὅπως conj. Belin. paene pueriliter.

teris. Haec ubi dixit, re- ostendensque manu procul

cepit se inasphodelo consi-
tum pratum. Átque ego,
(etenim jam serum erat,) Age
vero, Mithrobarzanes, in-
quam, quid ultra moramur,
et non abimus iterum in vi-
tam ? Ad haec ille, bono,
inquit, esto animo, Menip-
pe: brevem equidem tibi et
minime molestum ostendam
iramitem: simul abduxit
me ad quendam locum reli-
quis (a/tero) caliginosiorem,

obscurum aliquod et tenue
tanquam per fenest:iam in—
fluens lumen, Illud, ait,
est Trophonii fanum, atque
inde descendunt Boeoti,
Hac igitur enitere, et sta-
tim eris in Graecia, Ego
vero dictis delectatus, salu-
tatoque mago, cum difficul-
ter admodum per angustum
Ostium erepsissem, nescio
quomodo in Lebadia adsum.

Ih ouf ILIAD UN. 5)

BÉ BIIIDZNXOUJOTNYREZX

EPMHZ KAI XAP.QN.

-rgum. Fingit Lucianus Charonem, venia in unum diem
cymbae relinquendae impetrata, ad res superas escendisse, ibique
Mercurio forte obviam factum, hujusque vetere amicitia et insig-
ni solertia rerumque humanarum cognitione usum, ex edito quo-
dam loco multiplicem hominum paene omnium tum stultitiam,
tum miseriam, partim cum risu, partim cum aliqua misericor-
dia, contemplari. Iugeniosissime et artificiosissime compositum
opus, abundans verae sapientiae decretis et praeceptis, nec desti-
tutum humanitatis cujusdam vere christianae vestigiis, quantum
quidem id per satyrae licentiam licebat. Forma est illa Luciani
propria, quam constat dramatica et dialogica mixta contineri.
Tempus, quo haec acta finguntur, est aetas Cyri majoris, Croe-
si et Solonis, circa annum a Ch, sexcentesimum, Locus, unde
- contemplatio vitse terrestris fit, Phocidis et Thessaliae confinium.

- 3 ? τ - ,
EPM. d i γελᾶς, ὦ Χάρων; ἢ τί τὸ πορϑμεῖον ἀπολιπὼν
- , ΄ 53 δ b , ,
δεῦρο ἀνελήλυϑας, ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν ^) οὐ πᾶνυ εἰω-
ι x6 ,
Qog ἐπιχωριάζειν τοῖς ὥνω πράγμασιν;

a) XAPQ ΝῚ Sic A. 1. et 2. et recentiores. In B. 1. et 5. pro-
lixius inscriptum : Ἑρμοῦ, “Δάρωνος, Κροίσου καὶ Σόλωνος,
ἢ Ἐπ. Ἐὴ) ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν] ἐς τὴν ἡμετέραν

CHAR ON |
SIVE CONTEMPLANTES.

MERCURIUS ET CHARO NN.

Merc. Quia turides, Cha- sentem usque diem non val-
ron? quidve navicula dere- de solitus frequentare res
licta huc evasisti, ad prae- superas?

Lucian. Fol. IIl. C

84 τα ΣΝ ΕΝ εν τ Ν

P. 487. XAP. ᾿Επεϑύμησα, ὦ Ἑρμῆ, ἰδεῖν ὁποῖά ἔστι τὰ ἐν τῷ
; βίῳ, καὶ ἃ πράττουσιν oi ἄνϑρωποι ἐν αὐτῷ, ἢ) τίνων στερού-
μένοι πάντες. οἰμώζουσι κατιόντες παρ᾿ ἡμᾶς “)" οὐδεὶς γὰρ
αὐτῶν ἀδακρυτὶ διέπλευσεν. αἰτησάμενος οὖν παρὰ τοῦ “Διδου
καὶ αὐτὸς, ὥςπερ «καὶ ὁ. Θέτταλος ἐκεῖνος νεανίσκος, μίαν
Ῥ.488. ἡμέραν λειπόνεως γενέσϑαι, ἀνελήλυϑα ἐς τὸ que καΐ μοι
δοκῶ “) ἐς δέον ἐντετυχηκέναὶ cot: ξεναγήσεις γὰρ εὖ ὖ οἶδ᾽ ὅτι
ξυμπερινοστῶν, xol δείξεις ἕκαστα ), ὡς ἂν εἰδὼς ἄ-
παντα.

μὲ

à : ς
EPM. Οὐ σχολή μοι, ὦ πορϑμεῦ" ἀπέ ἔρχομαι γάρ τι δια-
, "fy ov STIS o 508
toy mgogevos TO ) evo Zh τῶν ἀνϑρωπικῶν" ὁ. δὲ ὀξύϑυ-
p. 489. μός τέ ἐστι, καὶ δέδια μὴ βραδύναντά 5) με ὅλον ὑμέτερον
ἐάσῃ εἶναι, πρθυδοὺμ τῷ ξόφω" fj, ὅπερ τὸν “Ἥφαιστον. πρώην

cheer " ἐποίησε, δίψῃ κἀμὲ τεταγὼν P) τοῦ ποδὸς ἀπὸ τοῦ ϑεσπεσίου

BEL

599. eq. :
codd. Pariss. 1428. 2954. 5011. ,,minus bene', ait Belinus
Geterum veram distinctionem restituit "Hemsterhusit acumen;
quum olim distinctum fuisset post up Modo pro δεῦρο
ἀνελήλυϑας in.cod. 2957. legitur às? ἐλήλυϑας. c) ἡμᾶς
ὑμᾶς F. ἀ) δὸκὦ | Ooxzi vitiose S. Era e) ἕκαδτα] ἅπαντα
1428., si recte vidit retulitve Belinus, per errorem e sequen-
tibus ortum. f) c9] Sola F. τῶν male. g) βραδύναι:
ταὶ] βραδύνοντα 1428. h) τεταγῶν ἴα exZIomero rescrip-
simus cum Sce. e Schol. et codd. 1428. 2954. 5011. Gorl.
pro vulg. τεταγώς. In Gorl. voces τοῦ ποδὸς omissae. Pro
p Οἰνεῖ conj. χακιαί.

Char. Desideravi, Mer- quin hospitem amice du-

curi, inspicere, qualia sint,
quae versantur in vita, quae-
que ibi agant taped

deinde quibus privati om-
nes plorent, ubi deorsum
venerint ad nos : nullusenim
eorum sinelacrimis trajecit.
Quare postulata ab Orco,
non secus ac Thessalus ille
juvenis, ed unum diem lin-
queudae navis venia, escen-
di in lucem; mihique vi-
deor in te peropportune in-
cidisse: non enim dubito,

cturus sis, Ἰδοῦ obeum-
do singula monstrandoque,
ut qui noris omnia,

Merc. Non sane vacat,
Portitor: etenim propero
curaturus supero Jovi quid-
dam negotiolihumani: hic-
ce vero, quippe facilis ira».
801, metuo ne me cessantem
vestrae ditionis esse totum
sinat traditum 1n tenebras;
aut, quod Vulcano nuperri- .
me fecit, me quoque pro-
jiciat pede correptum desa- .

/ »

τ CH A KR O N.

VUE PIE PCR TRUSN, SPECTAT z TS M UR WR á
βηλοῦ, ὡς vxoczatov ') γέλωτα παρέχοιμε xot οὐτὸς oivo-p.489.

χοῶν.

35

--

Α -
M

s
XAP. Περιόψεν ovv us ἄλλως πλανώμενον ὑπὲρ γῆς,

- ms ,
καὶ ταῦτα ἑταῖρος, καὶ ξυμπλους, καὶ ξυνδιάκτορος

5

καὶ μὴν καλῶς εἶχεν,

N
P4 2p.

j ὧν;

P 1 , -
παῖ Μαίας ), ἐκείνων γοῦν σε μὲ- Ὁ. 490.

hnc? er ὃ , [EU ls 3. 0b qr. nue
pvc €L, Οτὸ μηθεπῶποτὲ σὲ ἢ ἀντλειν &ZcAtUGGO, 47) 7:QO06 C207

σον εἶναι"

ic ' x 4 ^ 3x3 ς Ae
αλλὰ GU uev θεέγκεις ἐπι TOU

,
XacccTQ euezosg Éra-

CTUESOUMENET QE τον ἐσ ον ΡΟ ΤΣ ὁ κά ETAT ᾿
εἰς, ὥμους OUTO καρτεροὺς ἔχων" ἡ εἰ τίνα λᾶλον " ) νεχρὸν

e 3.0 - M ^

εὕροις» ἐκείνῳ παρ᾽ ὅλον τὸν πλοῦν διαλέγῃ 2). ἐγὼ δὲ πρες:
βύτης ὧν, τὴν δικωπίαν ἕλκων, ἐρέττω μόνος. ἀλλὰ πρὸ
πατρὸς, ὦ φίλτατον "Lgpíütov 5), μὴ κατολίπῃς με" περιή-

-

1 - er e B "i
γησαι δὲ τὰ iv τῷ βίῳ ἅπαντα, ὡς τι καὶ ἰδὼν ἐπανέλϑοιμει"

ec") ἦν με σὺ ἀφῇς, οὐδὲν τῶν τυφλῶν διοίσω"

καϑάπερ

' - , - e
γὰρ ἐκεῖνοι σφάλλανταν διολισϑαίγοντες Ἵ) ἐν τῷ 6xóro , οὔ-

i) ὑποσκάξῶν] ὑποσκάζοντα 5011. per errorem librarii. o
ξυνδιάκτορος] lta Schm. e 2950. et 5011. pro συνδ. vu

In B. 5. συνδιάτορος, quod Palmerius, non consulis olii
edd., sua rat ione emendare conatus est.
“παῖ Μαίας) ὦ Μαίας παῖ 1428. 2954. 5011.
ex emendatione Benedicti et Drod.
Deinceps εὕρῃς 5011.
o) 'EeuíOuLov] Sic. Solan. , Hemst.

receperunt pro vulg. ἄλλον.
λέγῃ ] διελέγχῃ 5011,

1

Vid. Adnot. 1) ὦ
m ) λάλον]
ei recentt,
n) à c-

; quam Hemst.

et recentt. Vulg. ᾿Βρμήδιον. Marg. A. QU W. et codd. quatuor

Pariss. et Go. Ἑρμάσδιον.
Paullo post ἀφεὶς 2954.

cro coeli limine, ut subclau-

do gressu risum et ipse prae--

beam vinum ministrans.
Char. Ergo te nulla mei
cura tanget temere oberran-
tis in terra, idque cum so-
dalis sis, mecumque simul
naviges et umbras transve-
has. Atqui non indecorum
erat, IMajae fili, eorum qui-
dius ut meminisses, quod
nunquam te antliam ducere
jussi, nec remis admovi:
quin stertis in transtris por-
rectus tu, qui humeros ha-
bes tam. validos;. nisi si
garrulam aliquam umbram

p) ὡς 6g conj. T. Fr. Benedict,

4) Droits Qeivovrsg] διολισϑέ-

inveneris, quacum per to-
tum cursum confabuleris:
ego interea vetulus binos
remos agens solus remigo.
At per patrem te obsecro,
suavissime Mercuriole, ne
me destituas: imo age, per.
partes, in hominum vita
quae sint, omnia mihi de—
monstra, ut fructum ali-
quem ex ea contemplatione
referam. Quod si tu me
deserueris, nihil inter me
et caecos intererit; quem-
admodum enim hi vacillant
frustratis per lubrica vesti-
güs in caligine, similiter

032

36

P.491.v0 δὴ κἀγώ σοι ἔμπαλιν 5) ἀμβλυώττω

τι ΝΑ Ὁ
^

Ex ^" 5 *
πρὸς τὸ φῶς. ἀλλὰ

5 3
δὸς» ὦ Κυλλήνιέ, μοι ἐς ἀεὶ μεμνησομένῳ *) τὴν χάριν.

EPM. Tovi τὸ πρᾶγμα πληγῶν αἴτιον
δρῶ γοῦν ἤδη τὸν μισϑὸν τῆς περιηγήσεως ovx ἀκόνδυ-

uot.

(AES ? [i
λον παντάπασιν ἡμῖν ἐσομενὸν" ὑπουργητέον δὲ ὁμῶς"

,
παταστησεταΐ

τί γὰρ

ἂν καὶ πάϑοι *) τις» ὁπότε φέλος τις ὧν βιάζοιτο: Πάντα

μὲν οὖν σε ἰδεῖν καϑ' ἕκαστον ἀκριβῶς ἀμήχανόν ἐστιν, ὦ
πορϑμεῦ. πολλῶν γὰρ ἂν ἐτῶν ἡ διατριβὴ γένοιτο. εἶτα ἐμὲ

1 " , , , 3 , (EC - F3
μὲν κηρύττεσθαι δεησει, καϑάπερ ἀποδράντα, vxo τοῦ Ζιος

Y P! 1 NN 7 2 - y - , 2 1
P. 492. σε δὲ καὶ αὑτον κολυσεῖι ἐνεργεῖν τὰ του Θανατοῦυ eoye xut

* , 3 ' » - v 2 - ΡΝ
τὴν Πλούτωνος ἀρχὴν ζημιοῦν, μὴ νεπκρογωγοῦντα πολλοῦ
E , » 'nu e , , ' 3 , 2:x
τοῦ χούνου" xoi") ὁ τελώνης Αἰακὸς ἀγανακτήσει, μηδ΄ ὁβο-
λὸν ἐμπολῶν *)' ὡς δὲ τὰ κεφάλαια τῶν γιγνομένων ἴδοις Y),

τοῦτ᾽ ἤδη σκεπτέον.

ψοντες F. In P. J. et A.

1428. 2954. 5011.

A. 2. καὶ διολεσϑαίνουσι,
r) ἔμ ππαλεν]ὔ Sic cum Schzs, et suadente

Mox σκότει

Jo. Seagero in Class. Journ. Ν, XI, a. 1812. p. 154. edidimus
e codd. 1428- 2954. et 2957. pro vulg. πάλιν, pro quo Hem-

sterhusio Phosperen πάλαι.
μὠεμνημένῳ B.

lano, e codd. ELUD Pariss. et Gorl.,

Vid. Adnot.
t) πάϑοι) Sic Schm., praeeunte 5o-

5) μεμνησομένῳ
Long. Exc., et edd.

B. 2. et 5. pro vulg. πάϑῃ; quod Tod injuria ,geque pro-

bum judicavit,

sane et ego tibi conira acie
sum ad lucem hebetata. Ve-
rum fac mihi, Cyllenie,
semper memori futuro hanc
gratiam,

Merc. Hocce negotium
mihi non sine plagis abibit :
jamque video mercedem
praestiti officii praesentibus
pugnis omnino persolutum
iri: neque tamen eo minus
opera tibi danda est: quid
enim facias, ubi vir amicus
blanda vi cogit? Ergo om—
nia quidem ut videas sin-
gulatim et adcurate , nulla
arte fieri potest; multorum

atque Optativum.
codd. 1428. 2954. 5011. nullo jure.
1428. minus Attice, £elino judice.

u) x«i] κᾷτα Schm. e
x) ἐμπολῶν)] ἐμπωλὼν
y) ἔδοις Sic Schm. et

enim haec annorum foret
mora. Tum me quidem o-
portuerit praeconio citàr!,
tanquam fugitivum, a Jove:
te sane ipsum idem impedi- :
verit, ne administres mor-
tuale tuum munus: Pluto-
nis imperio certe damnum
adtuleris, si nullos mor-
tuos deducas longo tempo-
ris intervallo: et publica-
nus Aeacus indignabitur,
ne obolum quidem lucrifa-
ciens, Ut verosumma rerum,
quae geruntur, capita spec-
tes, id jam nunc dispicien-
dum est.

CHA R O.N. 37

τὸ τ ET , ' 5 '
XAP. Αὐτὸς, ὦ Ἑρμῆ, ἐπινόει τὸ βέλτιστον" ἐγὼ δὲ. 495.
AX E - E ; 7
οὐδὲν οἶδα τῶν ὑπὲρ γῆς, ξένος àv.

Dd $* ἊΝ - ἘΠ Ἂν
EPM. Τὸ μὲν ὅλον, ὦ Χάρων, ὑψηλοῦ τινος ἡμῖν ἔδει 5)
E ' A '
χωρίου, ὡς dm ἐκείνου πάντ᾽ ἴδοις σὺ δὲ ^), εἰ uiv ἐς τὸν
, * , ΡῈ ^ 3 3. ^" 2 * 5 b 4 -.
οὐρανὸν ἀνελϑεῖν δυνατὸν ἦν, ovx av ἔκαμνομεν ")' ὃ» πε-
- “ , , 3
οιωπῆς γὰρ ἂν ἀκριβῶς ὅπαντα παϑεώρας. ἐπεὶ δὲ ov ϑέμις Ρ' 495.
: z s 1 L
εἰδώλοις ἀεὶ ξυνόντα ἐπιβατεύειν τῶν βασιλείων τοῦ Zhi09, ὠρα
e ow c , - 1
ἡμῖν ὑψηλόν τι ὄρος περισκοπεῖν *). e

* 5 » eu , 3 a
XAP. Οἶσϑα, ὦ Ἑρμῆ, ἅπερ εἴωϑα λέγειν ἐγὼ πρὸς 8
FU ὦ 2 ' , GEM ' ' - ,
ὑμᾶς, ἐπειδὰν πλέωμεν;; ὁπόταν γὰρ TO πνεῦμα καταιγίσαν
2 , " - M 3 - ,
πλαγία τῇ 090vq ἐμπέσῃ, καὶ τὸ κῦμα ὑψηλὸν ἀρϑὴ dieses
QUE » £ 2 , - H
ὑμεῖς μὲν ὑπ᾽ ἀγνοίας πελεύετε τὴν ὀθόνην στεῖλαι * ) , ἡ &v-

Matih., a Belino moniti, e codd. 2954. 2957. 5011. scripse-
rnnt pro vulg. ἔδῃς. Imagg. c. 1. ἀτὰρ εἰπέ μοι, τίς ἡ λιϑο-
ποιὸς αὕτη Πέδουσα ἡμῖν ἐστι, καὶ πόϑεν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἴδοι-
μεν; Et similem in modum crebro. 2) ἔδει] δεῖ ex iisdem
et Gorl.'iidem, Αἱ cf. sápra καλῶς εἶχεν. Diall. Deor. I, 1.
ἐγρῆν. Diall. Morti. VII, 2. ipsum ἔδει. Mox κατέδοις pro
ἴδοις iidem ex iisdem et Gorl. praeterquam quod in 2954. est
κατίδῃς, quod recepit Mazihiae, a) σὺ δὲ] ,.»σοὲ Ald. Ita
notari in ora Α. 1. W. tradit Hems:. At in utraque Ald. est
οὐ δέ, Σοὶ δὴ Schm. e codd. 1428. 2954. 5011. col δὲ Math.
Vid. Adnot. 58) ἐκάμνομεν] Sic Schm. e Mss. Pariss. et
Gorl. pro vulg. ἔκαμνον. In 1428. δυνατὸν ἡμῖν ἀνελϑεῖν,
οὐκ dv ἐκάμνομεν. Belinusvult: σοὶ δὲ εἰ μὲν ἐς τ. ovg. ἀνελϑ'.
δυν. εἴη, οὐκ dv ἐπάμνομεν. perperam. c) περισκοπεῖν ἢ
ἐπισποπεῖν 5011. e) στεῖλαι] συστεῖλαι 501r. et Gorl.

Char. Ypse tu, Mercuri,
quid optimum sit, excogi-
ἴα: quandoquidem ego eo-
rum ignarus sum, quaesunt
in terra, quippe hospes.

Merc. Ut paucis dicam,
Charon, eminente quodam
nobis opus eratloco, ut inde
cuncta contempleris: quod
8i in.coelum adscendendi jus
tibi foret, non laboraremus:
ex hac enim specula exacte
cuncta despiceres; nunc,
quoniam fas non est, te, qui

cum umbris semper versaris,
pedem ponere in regia Jovis,
id scilicet agendum nobis,
ut montem aliquem altuia
circumspiciamus. ;
Char. Scinne, Mercuri,
quae soleam dicere vobis,
quando navigamus? cum
enim ventus turbine impul.
sus in obliquum (ex obliquo
in) velum incidit, fluctus-
que tumidi tolluntur, tum
vos prae imperitia jubetis
velum contrahere, aut laxa-

88

κυ ἘΝ f

P. 495. δοῦναι ὀλίγον τοῦ ποδὸς, ἢ συνεκδραμεῖν τῷ πνέοντι 7)" ἐγὼ

a ^ [ul , EA f A 3 κε ι “
ἐ τὴν ἡσυχίαν ἄγειν παρακελεύομαι ὑμῖν᾽ αὐτὸς γὰρ εἰδέναε
. * , A ^ 4 , 5 , -
τὰ βελτίω 5). κατὰ ταὐτὰ ἢ) δὴ καὶ σὺ πρόττε, ὁπόσα καλῶς

P. 494. ἔχειν νομίζεις, κυβερνήτης νῦν γε ὦν. ἐγὼ δὲ, ὥςπερ ἐπιβά-

» - ,
ταις νόμος, σιωπῇ καϑεδοῦμαι, πάντα πειϑόμενος 1) κελεύον-

zi 60r.

EPM., ᾿Ορϑῶς λέγεις, αὐτὸς γὰρ εἴσομαι τὸ F) ποιητέον,
πἀξευρήσω τὴν ἱκανὴν σκοπήν. ἀφ᾽ οὖν ὁ Καύκασος ἐπιτή-
δειος, ἢ ὁ Παρνασσὸς ὑψηλότερος, ἢ ἀμφοῖν ὃ "OAvumog
ξχεινοσί 1); καίτον οὐ φοῦλόν vv") ἀνεμνήσϑην ἐς τὸν "O-
λυμπον ἀπιδών: συγκαμεῖν δέ τι καὶ ὑπουργῆσαι καὶ σὲ δεῖ,

XAF. Iloócvavz

ω , A! et ,
€' ὑπουργήσω yog ὁ6α δυνατά. ;

EPM. "Oyugoog 0 ποιητής φησι τοὺς ᾿“ἡλωέως υἱέας, δύο

N , 1 " » -- »4 - n ' »
κοὶ αὐτοὺς ὄντας, ἔτι παῖδας, ἐθελῆσαί ποτε τὴν ἤΟσσαν ἔπ
βάϑοων ἀνασπάσαντας ἐπιϑεῖναι và Ολύμπῳ, εἶτα τὸ Πήλιον

1) τῷ πνέοντι͵ ta C. et Schol. pro vulg. τοῦ πνεύματι. Vid.

" Adnot. ad Schol. et Schaefer. ad L. Bos P. 82.
h) ταὐτὰ] ταῦτα P.

2954.
JMatih. e 2957. P. J. pro vulg. τί ποιῆτε.

zím] τὸ βέλτιον 1428.

pevoc] πεισόμενος 1428.

B) τὰ βελ-
: 1) πειϑό-
k) có sorqrtdv] Sic
Pro ποιητέον margo

A. 1. W. habet πον} ἡτέον, neutrum bene, judice quidem ZJem-

sterhusio. ΑἹ vid.
jecit ὅ,τι aout.
ποιητέον, nescio, an
1428. et 2954.
re paullulum pedem, aut
obseoundare vento rapien-
tis ego vero vos, ut quie-
tem agatis, sdiiouébt me
enim ipsum optime Péiteü
quid facto sit opus. Simi.
lem in modum tu, qui nunc
vicem gubernatoris geris,
fac, quodeunque putaveris
e re esse: ego, ut vecto-
rum est officium silentio
sedebo, per omini morem
gerens imperanti tibi.
Merc. Recte mones:' nam
ipse scivero, quid fieri con-
veniat, et invenero ido—
neam speculam. lum igi-

Adnot. sd Diall. Deor. IV, 5. Belintts con-
Ceterum mira-esi À. 2.
ex ὅ,τι orta. 1) ὁ
n) φαῦλόν τι] φαῦλον 0 iidem et 5011.

le etio εἴσομαι διὸ τί
ἐκεινοσί] οὑτοσί

tur Caucasus opportunus?
an Parnassus altior, an u-
trisque Olympus iste? At.
enim non inscitum aliquid
mihi in mentem venit ad O-
lympum respicienti: verum
te quoque operam mecumn,
laboremque consociare o-
portet.

Char. Tmpera modo: ad-
juvabo quod in me est.

JMerc. Homerus poéta A-
loei filios, et ipsos duos,
ait adhucdum pueros voluis-
se aliquando Ossam ex fun-
damentis revulsam impone-
re Olympo, tum Pelion Os-

:$9

3:558 NT PM .
ἐπ᾿ αὐνῇ, ἱκανὴν ταύτην κλίμακα ἕξειν οἰομένους καὶ πρόςβα:Ῥ. 494:
ἐκείνω μὲν ovv τὼ μειρακίω, ( ἀτασϑά-

ὍΗ A R ON.

^ ' u Loss
σιν ἐπὶ τὸν οὐρανον.
Ào γὰρ ἤστην,) δίκας ἐτισάτην. vo ^) δὲ, (οὐ γὰρ ἐπὶ κακῷ
T. ^ 8 »" ΄ , 4. ἃ , - ᾿
τῶν ϑεῶν ") ταῦτα βουλεύομεν ) τί οὐχὶ οἰκοδομοῦμεν καὶ Ρ. 495-
3 4 3 - fas 2
αὐτοὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ἐπικυλινδοῦντες ἐπάλληλα τὰ ὕρη, ὡς ἔχοι-
3 ace 3 M ,
pev ἀφ΄ υψηλοτέρου ἀκριβεστέραν τὴν σκοπὴν.-
P , 3.0 - ,
XAP. Καὶ δυνησύμεϑα, ὦ Eowü, δυ᾽ ὄντες ἀναϑέσϑαι 4
9 , A , ^ X 3)
&ocusvo, τὸ Πήλιον, ἡ τὴν Occav;
5 5 /4
JEPM. Διατί δ᾽ ovx ἂν, ὦ Χάρων;
Ῥεστέρους εἶνον τοῖν iv βρεφυλλίοιν ἐκείνοιν, καὶ ταῦτα. ϑεοὺς

^ e - e ὦ 2
ἡ ἀξιοῖς ἡμᾶς ἀγεν-

ὑπάρχοντας;

XAP. Οὔκ"

' f »
τὴν μεγαλουργίαν ἔχειν.
, m , ' : * ,

EPM. Εἰκότως ἰδιώτης γὰρ εἶ, ὦ Χάρων, καὶ ἥκιστῳ
Ca 4 , rr 3 ^ ES € gy
0 δὲ γεννάδας Ομηρος ἀπὸ δυοῖν στιχοῖν αὐτίκα

, ^ EO 5
ἀλλὰ τὸ πρᾶγμα δοκεῖ μον ἀπίϑανόν τινα

,
πονητικος.
ἜΝ ERE) 1 ' 3 ' δ A
ἡμῖν ἀμβατὸν ἐποίησε) τὸν οὐρανὸν, οὕτω ῥοδίως συνϑεὶς 1)

n) và) ΕἸ. νῦν, quod cur mutaretur, nulla erat caussa; nisi
,,vetusti Codd. alterum stabiliant.* Henst. ΑἹ personarum
est h. l. comparatio, non temporum: ἐκείνω uiv οὖν TO μει-
ρακίω — νὼ δὲ etc. νῦν δὲ sequi non facile potuit, nisi prae-
cedens ποτὲ vim aliquam habcat, quam non habet. . Lectio
νῦν per errorem videtur in Florentinam Ed. migrasse. o)
τῶν ϑεῶν]) τῷ ϑεῶν ead. FI. Ρὴ) αὐτέκα ἡμῖν ἀμβα-
τὸν. ἐπ.] ἀμβατὸν αὐτίκα ἡμῖν ἐπ. 9954. q) συνϑ'εὶς]
Ita e Gorl. scripsimus: ante legebatur συντιϑεὶς, pro quo

tollere levatum Pelium aut

sae, illamque se scalam ido-
Ossam 2

neam habituros putasse, et
adscensum in coelos, llli lMerc. Quidni, Charon?
quidem utrique adolescen- an nos statuis ignaviores
tuli, utpote perditissime esse puerulis istis? idque,
improbi, poenas luerunt: ubi Dii sumus,

nos autem, quibus in Deo- Char. Non quidem: ve-

rum fraudem baec consilia
non capiuntur, cur non
Structuram et ipsi similem
adornamus convolutis aliis
super alios montibus, ut
nanciscamur ab altiore loco
adcuratiorem prospectum ?

Char. Et poterimus, Mer-
curi, nos duo in altum ex-

rum res mihi videtur im—
probabilem quandam habe-
re operis adgrediundi ma-
gnitudinem.

Merc. Sane; quippe lite-
rarum imperitus es, o Cha-
ron, minimeque poética fa»
cultate praeditus: atanimor
sus llle Homerus binorum

40 τσ. EN x NE

P-495- τὰ ὄρη. καὶ ϑουμάξω, εἴ σοι ταῦτα τεράστια εἶναι δοκεῖ, τὸν
Ἴάτλαντα δηλαδὴ εἰδότι, ὃς τὸν πύλον αὐτὸν, εἷς ὧν, φέρει,
ἀνέχων ἡμᾶς ἅπαντας. ἀκούεις δέ γε") ἴσως καὶ τοῦ ἐμοῦ
ἀδελφοῦ πέρι, τοῦ ᾿Ηρακλέους 5), ὡς διαδέξαιτό *) ποτε αὖ-
τὸν ") ἐκεῖνον τὸν ΄τλαντα, καὶ ἀναπαύσειε πρὸς ὀλίγον τοῦ
ἄχϑους, ὑποϑεὶς ἑαυτὸν τῷ φορτίῳ;

XAP. ᾿Ακούω καὶ ταῦτα εἰ δὲ ἀληϑῆ icu), σὺ ἂν,
ὦ Ἑρμῆ, καὶ οἵ ποιηταὶ εἰδείητε Y ).

ἘΡΜ. ᾿“ληϑέστατα, ὦ Χάρων. ἢ τίνος γὰρ ἕνεκα σοφοὶ
ἄνδρες ἐψεύδοντο ἄν; ὥςτε ἀναμοχλεύωμεν τὴν "Οσσαν πρῶ-

P- 496.

er C n c » ^ » & c , , [r4
vOv, ὥςπερ ἡμῖν ὑφηγεῖται vo ἔπος, καὶ ὁ ἀρχιτέχτων Ο-
μήρος,

-- — --- αὐτὰρ ἐπ᾽ "Οσσῃ

— 0 —

Πήλιον εἰνοσίφυλλον"

Hemst. maluit συνετίθει. — v) δέ ye) Posteriorem interjeci-
mus praeeuntibus$ codd. 1428. 2954. 5011. et Gorl. et Edd.
Schm. et Matth, $) Ἡρακλέους Sic ex iisdem codd. Pa-
Yiss. probante Belino, rescripsit Schm. pro vulg. ᾿ἩΗρακλέος.
t) δεαδέξαιτο͵Ί lectio ab. Hemst. commendata, iisdem
codd. et Gorl. confirmata, et recepta a Schm. et Matth, in
locum να]σεῖδο διαδέξοστο. u) αὐτὸν] αὐτὸς maluit Herast.,
omnino ejici voluit Scyb., nec non sequentia τὸν " Ariavza, in
quibus Articulus abest a B. 1. ets. — x) ἐστι] abest a 5011.
Deinceps Belinus malito) δ᾽ dv, euphoniae scilicet gratia, -
quam equidem non audio. |y) s/Ósígrs] Sic ScÀm. e codd.
tribus Pariss. pro vulg. εἰδῆτε. Optativo scilicet hic est lo-
cus, ut Diall, Deor. IV, 5. αὐτὸς ἂν εἰδείης, et saepius.

versnum opera statim nobis
aditum in coelos confecit:
tam ex facili componebat
montes, Equidem miror,
si 1sta tibi esse portentosa
videantur, quem Atlas sci-
licet non fugit, qui polum
ipsum unus fert, sustinens
nos simul omnes. Etiam
inaudiveris forte de fratre
meo Hercule, utsuccesserit
aliquando in vicem ipsius
ilius Atlantis, — eumque
recrearit interquicscentem
tantisper, dum ipse subdi.

tis humeris onus coeli ge-
staret.

Char. Audivietista: sint-
ne vera, tu, Mercuri, poé-
taeque sciveritis.

lMerc. Verissima, Cha-
ron: nam quam ob rem sa-
ientes viri falsum dice-
rent? taque emoliamur
Ossam primum, uti nobis
raemonstrat carmen, et. ar-
chitectus Homerus; dein
super Ossam tremulum ar-
boribus Pelion. Viden,

€ H AR O N.

^ - e . , v H NE T uw τὸν ΤΣ ,

ὁρᾷς, ὅπως ógüiog ἅμα καὶ ποιητικῶς ἐξειργάσμεϑα * ); φέρεν. 496.
E Ἁ T" -

εἰ xal ταῦτα ἱκανὰ). ἢ ἐποικοδομεῖν ἔτι

οὖν ἀναβὰς ἴδω,
δεήσει.

41

1 , » 3 HI 2 a .Ὦ , - 2 -.
Jlomol, κάτω ἔτι ἐσμεν ἐν τῇ ὑπωρείᾳ τοῦ οὐρανοῦ

2$: 1 ' - LE d , ? 28 , HI 4 δί "n »
στο μεν γὰρ τῶν éoOv Woyts QVic, XüaL voc qeu ἐτῶν

- 32 * , 5 * -
ἀπὸ δὲ τῆς ἑσπέδας οὐ πλέον ᾿Ιταλίας καὶ Σικελίας" ἀπὸ δὲ τῶν

, M -N , 3 - e - ,
ἀρκτῴώων, τὰ ἐπὶ τάδε ^) τοῦ Ἴστρου μόνα" καἀρεῖϑεν, ἡ Κρή-

2 , CLEA P. x s - NAE. »
τὴ οὐ πάνυ σαφῶς" μετακινητέα uiv, ὦ πορϑμεῦ, καὶ ἡ OL-

ς 5 ς -
τή; ὡς ξοικεν᾽ εἶτα ὁ Παρνασσὸς ^) ἐπὶ πᾶσιν.

XAP. Οὕτω ποιῶμεν.

y ,
ὅρα μόνον, μὴ λεπτύτερον 9)

-- " ^ , , , £- E
ἐξεργασώμεϑα τὸ ἔργον ἀἁπομηκύνοντες πέρα τοῦ πιϑανοῦ"

: 5, bd b mb LI d
εἶτα συγκαταῤῥιφϑέντες 5) αὐτῷ πικρᾶς τῆς Ounoov oixodo-

gusti) πειραϑῶμεν, ξυντριβέντες τῶν κρανίων 5).

EPM. Θάῤδει"

4) ἐξειργάσμεϑια)]Ἵ Sic Matth. e conj. Solan.

ἀσφαλῶς γὰ n) ἕξει ἅπαντα "

μετατίϑει

In Edd. pris-

cis legitur vitiosa — ἐξειργασόμεϑα., pro qua Memst. et

plerique recentt, e B.

τα ἱπανὰ

χοδομεῖν ἔτι δεήσει, reliquis omissis, 5011.
c) Παρνασσὸ s] Παρνασὸς eliam in sqq. 2954.
Modo pro ἡμῖν vitiose in Ed. Fl. uiv.

& 5011.

λεπτότατον 2011.

. S. Ἀν δὲ marg. A. 1. W., quibus et
B. 5. addi potest, ediderunt ἐξειργασάμεϑα.
1] εἰ καὶ αὐτῇ ἔτι ἱκανὰ 1428. et 2954. εἰ αὐτῷ ἐπο:-

δ) Ἐ 3 καὶ ταῦ-
abest

b) τάδε

d) λεπτότερον]

e) συγπαταῤῥιφϑέντες] συγκατοαῤῥε-

φέντες 2954. 5011.) quo cerle non eani ob caussam, quam in-
xit Beinus, opus erat, quo scilicet reciius sic responderetur

sequenti ξυντριβέντες.
1428.2954. 5011. e Scholio.
conj. Guyet.

quam facile simul et poétice
rem perfecerimus ? Ageigi-
tur adscendam videamque,
istane sint satis idonea , an
plura insuper adcumulare
deceat, Papae! infra su-
mus adhnc in radicibus O-
lympi: etenim ab Orientali
laga vix lonia et Lydia
adparet; ab Occidente nou
plus, qvam [talia et Sici-
lia; a Septentrionali regio-
he, quae cis Istrum sunt 50-
la: ab ista. vero parte Cre-
ta non admnoduin dilucide.

f) οἰκοδομητικῆς}

οἰκοδομῆς

4) τῶν κρανίων τὸ κρανίον

Sedibus suis emovenda no-

bis, Portitor, etiam Oeta,

sicui videtur(par esi) ; tum

Parnassus super omnes im-
3?

ponendus,

Char. Ita faciamus; vide
modo, ne subtilius elabore-
mus opus producendo ultra
verisimilitudinem: deinde
ne cum ipsa mole devoluti
ainaram nobis Homcii ai—
chitecturam — experiamur,
contritis cranais,

Merc. Bono sis animo;
periculo nobis vacabunt

P- 496.

P: 497-

LL Uc

42

τὴν Οἴτην᾽ ἐπικυλινδείσϑω xol") ὁ Παρνασσός. ἰδοὺ δὴ *),
ἀνάβαινε ἤδη καὶ σύ.

4ACUN E

$t A 2. Ξ "ἡ " , C wy
ἐπάνειμι ἐῶ “εὖ ἔχει παντὰ Μὴν:

XAP. "Oos£ov, ὦ Eowi], τὴν χεῖρα. οὐ γὰρ ἐπὶ μικράν

με ταύτην τὴν μηχανὴν ἀναβιβάζεις. ᾿
3

EPM. Εἴγε καὶ ἰδεῖν ἐθέλεις k), à Χάρων, ἅπαντα"
m 8 XJ 2 - / -
οὐκ ἔνι δὲ ἄμφω, καὶ ἀσφαλῆ, καὶ φιλοϑεάμονα εἶναι" ἀλλ᾽
ἔχου μου 1) τῆς δεξιᾶς, καὶ φείδου μὴ κατὰ τοῦ ὀλισϑηροῦ

Roto * 5 , ^ VAR Le] ᾽, , n
σατεῖν᾽ εὖγε, ἀνελήλυθας καὶ συ" καὶ ἐπείπερ δικορυμβος ὁ
Παρνασσός ἐστι. μίαν ἕκάτερος ἄκραν ἐπιλαβόμενοι " ) παϑε-

, ^ δέ 2 ? f Q;/ , L [χὰ

ζωμεϑα. συ δὲ μοι ἤδη ἐν κυκλῳ περιβλέπων ἐπισκοόπει ἀπαντας

XAP. “Ορῶ γῆν πολλὴν, καὶ λίμνην τινὰ μεγάλην πε-
ροιῤῥέουσαν, καὶ ὕρη, καὶ ποταμοὺς τοῦ Κωκυτοῦ καὶ Πυρι-

, 2 κεῖ 2:22 , , ι
φλεγέϑοντος μείζονας ")* καὶ ἀνθρώπους movv σμιξροῦυς, καί
τίνος φωλεοὺς αὐτῶν.

EPM. Πόλεις ἐκεῖναί εἰσιν, oUc φωλεοὺς εἶναν νομίξεις.

h)x et] ,,Hac particula non plane necessaria caret F.* Iemst.
1) δὴ] insertum ἃ AMa:h,, auctoribus codd. 1428. 5011, et
probante Belino. ^k) ἐϑέλεις ἐθέλοις 1428 1) 0v] uot
conj.B«in.inepta. ma) ἐπιλαβόμενοι) ἐπιλαβόμενος Gorl.
ἀπολαβόμενος " ;011. ἀπολαβόμενοι 1458. n) καὶ ποταμοὺς
— μείξ ovag] καὶ ποταμοὺς ustove τοῦ K. καὶ τ. Tive. Gorl.
lectio nihili, casui, opinor, EBBSES quam consilio alicui,
iribuenda.

.di cupidum esse.

haec omnia. "Transfer Oc-
tam: subvolvatur etiain
Parnassus, En iterum e-
scendo: recte habet; cun-
cta video: jam tu quoque
huc subi.

Char. Porrige, Mercuri;
manum: haud enim in par-
vam istàn me machinam
elevas.

JMerc. Siquidem contem-
plari velis, Charon, om-
nla: etenim non licetutrum
que, et tutum, ct spectan-
At tu te-
ne dextram meam firmiter,
et parce pedem in lubrico
ponere, ^ Euge,: tu etiam

huc evasisti: quandoqui-
dem vero biceps est Parnas-
sus, ubi alterum uterque
verticem — occupaverimus,
consideamus. Tu vero jam
mihi in orbem circumspi-
ciens, contuere omnia.

Char. Video terram ame
plam, eamq.e lacum quen-
dam magnum circumfluen.
tem; tum montes, et flu-
vios Cocyto ac Pyriphlege-
thonte majores: deinde ho-
mines valde parvos, eorum-
que quasi lustra quaedam.

lMerc. Suut 1186 urbes,
quas tu lustra putas.

/,

'C H'ARO N. 43

' KAP. Οἶσϑα οὖν 5), ὦ “Ἑρμῆ, ὡς οὐδὲν ἡμῖν πέτρα: Ρ. 497-
χται; ἀλλὰ seh τὸν Παρνασσὸν αὐτῇ Ej KavoMe , καὶ

τὴν Οἴτην, καὶ τὼ ἄλλα ὄρη μετεκινήσαμεν.
- EPM. “Ὅτι τί;
E , 3 L3 - -
XAP. Οὐδὲν 1) ἀκριβὲς ἔγωγε ") ἀπὸ τοῦ ὑψηλοῦ ὁρῶ’
᾽ "
ἐδεό v 5) δὲ ov πόλεις καὶ ὄρη αὐτὰ μόνον ὥςπερ ἐν γρα-
μ , yo
ciini δοᾶν, ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς, χαὶ ἃ πράττουσι, .
χαὶ οἷα *) λέγουσι" ὥςπερ ὅτε μὲ τοπρῶτον ἐντυχὼν εἶδες γε-
λῶντα, καὶ ἤρου με, 0, tu") γελῴην" ἀκούσας γάρ τινος
( E δ , ,
)j090v ἐς ὑπερβολὴν.
EPM. Τί δὲ τοῦτ᾽ ἦν;
XAP. 'Enxi δεῖπνον, οἶμαι, κληϑεὶς 5) ὑπό τινος τῶν

ο) οὖν] addidi cum Schm. e codd. 1428. 5011. et. Gorl. — p)
αὐτῇ! αὐτοῖς 1428. vitio. In Gorl. ambae voces evr, Kar.
omissae. 4) Οὐδὲν] .»Οτι adscriptum est ad oram marg.
A. 1. W. Hic credo voluisse praeponi, ὅτι οὐδέν. ut in Pla-
1one solet sequi post ὅτι zí;'* JTust. ΟΥ̓ Catapl. c. 15. Fu-
git. c. 52. Sed in responsione ὅτι etiam omitti RM docet
reinatura, omissum etiam nonnunquam esse, testatur iuter
alialocus Demosth. Encom. c.22. r) ἔγω neus γὼ γοῦν

ΣΉ) δ: 2964- $011. S) ἐδεόμην] Sic rescripsi ABUSE codd.
iisdem tribus Pariss. pro vulg. ἐβουλόμην, cui glossematis no-
ta impressa. Quod deinde pro ὄρη αὐτὰ μόνον Fr. Jacobsius
Σ΄ Animadvy. ad Achill. Tat. p. 697. suspicatur scribendum
ὄρη αὐτὸ μόνον; caussam, ob quam id fieri debeat, equidem
non perspicio. t) o£«] ὃ Go: u) 0,7:] Sic praeter Fl.
etiam B.5. In reliquis vetustis minus acc urate ὅτι. X) xÀq-
ϑεὶς} πληϑέίς τις 1428. Omissi Subject vig exempla: vid.
Plat. Gorg. c. 46. Sophocl. Oed. Tyr. v. 514. Of. Hermann,
ad Viger. p. 725. not. 111, et Schaefer, ad L. Bos p. 476.

Char. Scin' tu, Mercuri, mines, quaeque agant, et

nihil esse nobis actum? qualia loquantur: "t πόαν
quin frustra Parnassum cum mihi primum obviam factus
ipso fonte Casíalio, et Oe- conspexisti ridentem, quae-
tam, et alios montes loco rebasque, quid riderem ;
emovimus. etcnim re quadam obiter
Merc. Quid ita? audita mirificum in modum
Char. Nihil equidem ad- fui delectatus.
curate distinctum ex alto : :
d : JMerc, Quid autem illud
video: volebam enimvero 9
| ^ eratí
Tn urbes, nec montes so-
lostantum, velut in pictu- Char. Ad coenam aliquis,
zis, videre; sed ipsos ho- opinor, vocatus a quodam

1 A ;N καὶ

44 T UC

P.497. φίλων ἐς τὴν ὑστεραίαν, μάλιστα ἥξω, ἔφη καὶ μεταξὺ λέ-
3 ^ » 3 5. |
yovroc, ἀπὸ τοῦ τέγους xsQepig ἐπιπεσοῦσα, ovx oid ὅτου
» 7
κινήσαντος Y), ἀπέκτεινεν αὐτόν. ἐγέλασα ovv, οὐκ ἐπιτελέ-
ἢ * (9 , Ls
Ῥ- 498. σαντος ^) τὴν ὑπόσχεσιν. ἔοικα δὲ xoi νῦν ὑποκαταβήσεσϑαι,
Δ 5
ὡς μᾶλλον βλέποιμι, καὶ ἀκούοιμι.
Jp 2 02 -
7 EPHM."Ey ἀτρέμας *)* καὶ τοῦτο γὰρ ἐγὼ ἰάσομαέ σοι,
3 ὃ 2 à P - FI , *
καὶ ὀξυδερκέστατον ἐν βραχεῖ ἀποφανῶ, παρ᾽ Ὁμήρου we,
* 3 - 2 M AEN 3 ' P à o» ,
«oL πρὸς τοῦτο ἐπῳδὴν LcoBov' xemaóev εἴπω τὰ ἔπη, μέ-
£ 3 , τ 3 x - , ν᾿ e ΣΝ
poco μηκέτι ἀμβλυωττειν, ἀλλὰ σαφῶς πάντα ὁρᾶν ").
XAP. Ζέγς μόνον.

ΤΣ P] ' 3 Ἧς , - 9

Rog EPM. ᾿ἀχλὺν Ó αὖ τοι ἀπ’ ὀφθαλμῶν ἔλον, 7 ποὶν
liad,V, xps

127. Sq. emnusv,

3 4) , 3,
"Ogg tv γινώσκῃς “) ἠμὲν ϑεὸν, ἠδὲ καὶ ἄνδρα.
XAP. Τί ἐστιν “);

y) ἐπιπεσοῦσα, οὐκ οἶδ᾽ ὅτου κινήσαντος] ἐμπεσοῦ--
σα, οὐκ οἷδ᾽ ὅπως, τοῦ “οὐκήματος 1428- 2954. 5011. Unde
Belinus edi vult οὐκ οἶδα ὅπως, ἐκ τοῦ οἰκήματος. quippe ob-
fitus praegressi ἀπὸ τοῦ τέγους. Nihil omnino mutandum vi-
detur. 2) ἐπιτελέσαντος] ἐπιτελέσοντος conj. Belin. in-
commoda. a) ἀτρέμας ἀτρέμα notatur in inarg. A. i. W.
et reperitur in cod. 1428. Utrumque habet JVoszer, ἀτρέμας
Imagg. C. 10., ἀτρέμα Hermot, c. 41. Vid. Etymol. -Magn.,
qu utrumque probat. b) ὁρᾷν) ,,ὔρα P. L. Idem in marg.
A. 3. W. scriptum; sed per errorem, ut auguror, refertur
adó du quod paullo inferiusexstat,^ Jfemst. c) γινώσπῃς]
γινώσκεις Fl. yuróoxotg 2954. d) Tí ἐστιν; Haec Aíat-
ihiae Mercurio adscribit, JHemsterhusii conjecturam secutus,

amicorum in posterum diem,
condixit; dumque loqueba-
tur, de tecto in caput te-
gula delapsa, nescio quo
impelleate, eum interemtit ;
quare risi, quod ad consti-
tutum Es venerit, Videor
autem nunc etiam inferius
descensurus, ( descendendum
censeo) ut magis videam et
audiam.

Merc. Ne te moveas; e-
quidem et huic malo reme-
dium tibi adferam, teque
visu aàcutisimum brevi

reddam, ab Homero qua-
dam ad hunc usum incanta-
tione sumta; tu vero, si-
mulac pronuntjiavero ver-
sus, sic tibi persuade, te
non amplius esse hebeti o-
culorum acie, sed plane
cuncta perspicere.

Char. Dic modo,

Merc. Caligivem etiam
tibi ab oculis abstuli, quae
prius inhaerebat, ut bene
dignoscas Deum et homi.
nem.

Char. Quid est?

: € HAX'/R-O:swN.

EPM. "ἤδη ὁρᾷς ;

XAP. “Ὑπερφυῶς yt τυφλὸς ὃ Δυγχεὺς
ἐμέ. ὥςτε σὺ τὸ ἐπὶ τούτῳ προδίδασκέ ὅ) με, xoi ἀποκρίνου
ἐρωτῶντι. ἀλλὰ βούλει κατὰ τὸν Ὅμηρον κἀγὼ ἔρωμαί σε 1),
ἀὐτὸν ἀμελέτητον 5) ὄντα μὲ τῶν ᾿Ομή-

Ῥ. 498,
ἔχε ξἔνοβ, ὡς πρὸς

e , 3
ὡς μάϑῃς οὐὸ
h .
ρου ^);
, i] - ,
EPM. Καὶ πόϑεν σὺ ἔχεις τὶ τῶν ἐκείνου εἰδέναι, vov-
3
τῆς ἀεὶ καὶ πρόςτωπος 1) ὦν;
τ". δ - , DH - , 1 ΄ 1
XA P. “Ορᾶς, ὀνειδιστικὸν τοῦτο ἐς τὴν τέχνην. ἐγὼ δὲ,
e , , 3 -
ὁπότε διεπόρϑμευον αὐτὸν ἀποθανόντα, πολλὰ ῥαψωδοῦν--
3 Α e ὦ
τος Ὁ) ἀχδύσας, ἐνίων ἔτι μέμνημαι. καίτοι χειμὼν ἡμᾶς 1)
5 4.8 1 DAS z , ,
Enti γὰρ ἤρξατο cÓcw οὐ za-

P: 499.

3
οὐ μικρὸς τότε κατέλαβεν "" ).
, - e - ,
vv αἴσιύν τινα ὁδὴν τοῖς πλέουσιν, ὡς *) ὁ Ποσειδῶν συνή-

quam etiam JZiclandius in versione amplexus est. Vid. Adnot,
€) προδίδασκε)] προςδίδασκε P. du ree. , Seyboldo , et
Schmiedero receptum. ΑἹ vid. Adnot. f) κατὰ τὸν “Ὅμη-
ρον κἀγὼ ἔρωμαί σε] κἀγὼ κατὰ τὸν “Ὅμηρον ἐρήσομαί
σὲ 1428. κἀγὼ τῶν "Ouzoov ἐρήσομαι Gorl. g) ἀμελέτη-
τον] Sic P. L. J. nec non marg. A. 1. W. unde Zems:. et

recentt,.

2. legitur ἀμελίτατον, per errorem,
h) τών Ομήρου] "riüs Ὁμήρου Gorl.

ἀμελέτητον.
πρόςπωπος]ὔ πρόκοπος F.

παραραψῳδοῦντος 1428. 2054, 5011.
m) κατέλαβεν κατελάμβανεν 3428. 5011.
volunt Vieer. de ldiott. p. 571. ( ed

In prioribus fuerat dus , praeterquam quod in A.

scriptum pro
i)
k) πολλὰ φαψῳδοῦντος
1) ἡμᾶς] ὑμᾶς Τ᾽ 5-
*] ὡς] ὡς
. Zeun.) et ibi Hoogeveen.,

opinor,

sed merito castigati ab ΤΣ ΞΈΣΣΣ ibid. p. 8o8. Ed. 1. Herm.

lMerc. Jamne liquide vi-
des ?

Char. Mirum in modum,
ut nihil supra: caecus fue-
rit Lynceus ille prae me.
Itaque tu nunc porro doce
me, ac responde roganti,
Sed vinne ex Homero et ego
te rogem, ut discas, in Ho
meri carminibus me quoque
non esse non versatum ?

lMerc. Unde vero tibi sit,
eorum quicquam ut scias,
qui nauta semper remoque
adfixus fueris ?

Char. Ecce autem, quam
hoc probrose dicitur in ar-
tem! neque tamen eo mi-
nus, quando illum trajicie-
bam fato functum, cum mul-
ta canentem audiverim, quo-
rundam adbuc memini, Et
tempestas quidem nos non
mediocris tunc deprehendit:
postquam enim occoepit
cantando recitare nescio
quam non valde naviganti-
bus auspicatam cantilenam,
scilicet Neptunum condu-
xisse nubes, turbasse pon-

P-499-.

8
Kfom.1l.

111,226.

227.
p. 500.

46 L U,CUI ANE

γαγε τὰς νεφέλας, καὶ ἐτάραξε τὸν πόντον, ὥςπερ τορύνην ct-
νὰ ἐμβαλὼν τὴν τρίαιναν, καὶ πάσας τὰς ϑυέλλας dgOOvvs"),
καὶ ἄλλα πολλὰ, κυκῶν τὴν ϑάλασσαν 5). ὑπὸ τῶν ἐπῶν, qti
pov ἄφνω καὶ γνόφος ἐμπεσὼν ὀλίγον δεῖν πεφιέτρεψεν ἡμῖν
τὴν ναῦν" ὅτεπερ καὶ ναυτιάσας ἐκεῖνος ἀπήμεσε τῶν ζαψῴ-
διῶν τὰς πολλὰς T) αὐτῇ προς καὶ Χαρύβδει, καὶ Κυ-

AOL.

EPM. Οὐ χαλεπὸν οὖν 4) ἦν ἐκ vogovzov ἐμέτου ὀλίγα

γοῦν διαφυλάττειν.
XAP. Εἰπὲ γάρ μοι"
Τίς yàg") 99' ἐστὶ πάχιστος ἀνὴρ, ἠῦς vt,

μέγας τε,

."E&oyoe ἀνθρώπων κεφαλὴν καὶ εὐρέας ὥμους;
EPM. Μίλων οὗτος ὁ ἐκ Κρότωνος ἀϑλητής. ἐπικρο-
τοῦσι δ᾽ αὐτῷ οἵ “Ἑλληνες; ὅτι τὸν ταῦρον ἀράμενος φέρει

διὰ τοῦ σταδίου μέσου.
, *?A 9 * I3 - ,
XAP. Καὶ πόσῳ ?) δικαιότερον ἂν ἐμὲ, ὦ “Ἑρμῆ, ἔπαι-
" " , ' 2 t
γνοῖεν, ὃς αὐτόν δοι vov Milovo μετ΄ ὀλίγον ξυλλαβὼν iv94-
; , Xx ᾿ CUL [4 CON
σομαν ἐς τὸ σκαφίδιον, Omovuv ἥκῃ πρὸς ἡμᾶς ὑπὸ τοῦ ἀμα-

n) ὠρόϑυν εἼ] ὀρόϑυνε Solan. ex Homer. i boldus in nota in-
vertit Solart consilium perversum. 0) $ θάλασσαν] ϑάλατ-
τον Schm. 62954. p) τὰς πολλ ὡς] τὰ πολλὰ conj. Belin.
q) ὃν] abesta Gorl. r) ydo] δ᾽ 1428. 5) πόσῳ; zo0-
σον 1429.

Char. At dic mihi, quae-
S0, - quis hicce crassissimus
est vir, fortis magnusque,.
qui éminet super alios ho-
mines capite, ac latis hu-.
meris?

IMerc. Milon Crotone o-
riundus, athleta: plausus.
ipsi dant Graeci, quod tau-
rum sublatum ferat per sta-

tum, velut tndicula ( rudi-
cul) quadam -ipjecto tri-
dente, omnesque procellas
concitasse, atque alia mnl-

, dum inare miscet versi-
bus, tanta tempestas subi.
to caligoque ingruit, ut
parum abesset, quin navim

nobis everteret. Tum ille
nausea correptus evomuit

xhapsodiaruin plerasque cum
ipsa Scylla, Charybdi et
Cyclope.

Merc. Haud arduum igi-

tur erat|ex tanto vomitu

paucula certe conservare. ,,

dium medium,

Char. Et quanto justius:
me, Mercuri, laudent, qui.
ipsum tibi. Milonem haud
multo post comprehensum ,

C.H. A RB QNM 41

gorérov τῶν ἀνταγωνιστῶν καταπαλαισϑεὶς, τοῦ GOanvrov,p.500.
Ah 2 ' e E 2 * δ , 7 9 , 1
μηδὲ ^) ξυνεὶς, ὁπῶς αὐτὸν υποσκελίζει: κατα οἰμωξεταιημῖν
- , -
δηλαδὴ, μεμνημένος τῶν στεφάνων τούτων, καὶ τοῦ κρύτου "
νῦν. δὲ μέγα φρονεῖ, ϑαυμαξύμενος ἐπὶ sg τοῦ ταύρου φορᾷ.
τί ovv "); οἰηϑῶμεν ἄρα ἐλπίζειν αὐτὸν καὶ τεϑνήξεσϑαξ
ποτὲ:
ἜΡΜ. Ilo9cv ἐκεῖνος θανάτου νῦν. στ cpi ὧν ἐν
ἀκμῇ τοῤοιύτῃ p. 501.
^ 3 mS
XAP. "Eo τοῦτον *) οὐκ εἰς μακρὰν γέλωτα ἡμῖν. παο-
, rf Kcd TN , «€ 3 , y n 2 nz] -
“ἕξοντα, omoz, «v πλέῃ, μηδὲ ἐμπίδα Y) ἡμῖν, οὐχ ὁπῶς ταῦν-
ρον, ἔτι ἄρασϑαι δυνόμενος. Σὺ. δέ μοι ἐκεῖνο ^) εἰπὲ, |...

52379

τίς v ἄρ᾽ 00 ἄλλος ὁ σεμνὸς ἀνήρ;
οὐχ Ἕλλην, ὡς ἔοικεν, ἀπὸ γοῦν τῆς στολῆς.

t) μηδὲ] μὴ δὲ F. A. 1, pluresque, prout ΒΑΘΡΘΙΞΌΪΕΣ in νοξιτα
stis codd. et edd. distincte scribi. jems/. Sic etiam in Β. 1.
g.et Α. 2. uj in 2954. u) τί οὖν; τί δ᾽ οὖν 1429. 5011.
probante Be//^o. Nexum verborum Edd. B. 1. A. 1. 2. sié
exhibent: τί οὖν οἰηϑώμεν, ἄρα etc. eL commate omisso ad
eundem modum B. 5. M.lius distinxit Hemst, Sed Zg& quo-
que scribendum e um ut infra C. 10. itidem vitiose scriptum
fuerat: Tí ὥρα ὁ Σόλων ἐρεῖ. Vid. ad. Timon. c-452. 'i'. I.
Ῥ- 4535. X) £a τοὔτον écvrOv τὸν 50:1. miro errore. y)
ἐμπίδα)Ί,, ἐλπίδα B. 2. menuduin nianifestumi , quemadmo-
dum m solius A7 ᾿Εμπίδα, quae ad manns sunt, vetustae

dd. omnes: nihil hic Bourdeloiio debemus.'* 7 IPM] Etiam
ἘΠῚ δὲ 5. eodem mendo laborant. (δ᾽ ἔστι addidimus ἡμὲν
e codd. 4485 2954: 5011. quod B-/ino probatum recepit fat,
2) ἐκεῖνο] ἐκεῖνον 2954. quam formam Neutrius Atticam

imponamin cymbulam,cum . Jerc. Qui fieri potest,
veniet ad nos, a Morte ad- mortis ut ille meminerit in
versarioruminvictissimo de- tanto roboris vigore?

jectus, ne quidem intelli— Char. Mitte istum, qui
gens, quo pacto se supplan- non longe post risum nobis
tatum prosternat: deinde praebiturus est, quando na-
nobis gemitus edet scilicet, vigio meo vectabitur , cuin
recordatus coronarum ista- ne culicem quidem ( nobis ),
rum et plausus: nunc vero nedum taurum, snstinere
magnum spirat, dum om- poterit. "Tu porro id mihi
nes eum admirantur ob tau- dic, quis hic alius sit ve-
rum gestatum. Quid ergo? nerabili iforma vir | prae-
ilumne existimabimus spe- stans? non Graecus, ut vi-
rare, se quandoque moritu- detur, quantum e "vestita
rum esse? quidem adparet... 7...

48 E δ᾽. ΚΑ ΝΣ

τ ἘΝ] died s - » δυ» ;
P. 501. EPM,. Κῦρος, ὦ Χάρων, ὁ Κυμβύσου, ὃς, τὴν ἀρχὴν
, £^e ἊΝ BANI 3
πάλον Μήδων ἐχόντων *), νῦν Περσῶν ἤδη ἐποίησεν εἶναι.
3 ἜΤΙ b 2/ e -
καὶ ᾿Δσσυρίων ^) ἔναγχος οὗτος ἐκράτησε, καὶ Βαβυλῶνα
, e 1 - 2 ? e D , c
παρεστήσατο καὶ νῦν ἐλασείοντι 5) ἐπὶ zvüiov ἔοικεν, ὡς
M ' - A d f Lf h
φαϑιλῶν τὸν Κροῖσον ἀρχοῦ“) ἀπαντῶν.
€ - - »
XAP. 'O Κροῖσος δὲ ποῦ ποτε κἀκεῖνός ἐστιν;
* 2 - 3 : ?
EPM. Ἐκεῖσε ἀπόβλεψον ἐς τὴν μεγάλην ἀπρόπολιν,
p. 502. τὴν τὸ τριπλοῦν τεῖχος *)' Σάρδεις ἐκεῖναι, καὶ τὸν Κροῖσον
2... Com nó 3 εξ Al a 9q Σόλ ES
αὐτὸν ορᾶς ἤδη ἐπὶ πλίνης χρυσῆς καϑήμενον, Σόλων: τοῦ
3 -
᾿4ϑηναίῳ sy iion βούλει ἀκούσωμεν ) αὐτῶν, 0, τι
xoi λέγουσι ;
XAP. Πάνυ μὲν οὖν.
10 KPOIZ. 9) Eve A9qvoiz , ( εἶδες γάρ μου τὸν πλοῦτον.
xol τοὺς θησαυροὺς, καὶ ὅσος ἄσημος χρυσός 5) ἐστιν ἡμῖν,
4 1 » , CER , δ᾿, ἐν - ΄ h :
«oi τὴν ἄλλην πολυτέλειαν.) sins μοι, τίνα ἡγῇ τῶν πάντων ")
ἀνθοώπων εὐδαιμονέστατον εἶναι;
fingit Belinus. ἃ) ἐχόντων] ἔχων ποιι. b) καὶ '46cv-
(ov) addit δ᾽ 5011. c) ἐλασδείοντι) ἐλάσοντι Gorl.
λασείων τε B. 1. d) ἄρχοι] addi vult Belinus ὧν, aut cum
cod. 5011. legi ἄρχειν, uirumque sine idonea caussa. e) τεῖ-
qo c] ἔχουσαν addit 5011. e WO ae manifesto. f) c x0 9-
6 c t&v | ἀκούσομεν. 1428. οἱ B. 3... €) ἄσημος χρυσὸς]

ἄσημος καὶ χρυσός 1428. per error em, opinor, καὶ insertum.
h) πάντων) ἁπάντων 1428. 2954- 5011. PR Cs quod, quum

Merc, Cyrus, Charon, sunt: ipsumque jam Croe-
Cambysae filius, qui impe- sum conspicis in aureo lecto
rium, quod Medi dudum sedentem, cumque Solone
tenebant, nunc ad Persas Atheniensi confabulantem:
transtulit: Assyrios idem vin'auscultemus, quidnam
hicce nuper devicit, suam — dicant? !
que Inigetestntqu Babylo- Char, Lubentissime qui-

nem redegit: nunc nihil d
: A em.
prius existimes, quam ex-
peditionem eum ineditari in Croes. Hospes Athenien-
Lydiam, ut, Croeso sub- sis, (nam vidisti divitias
acto, potiatur omnium. meas, et thesauros, quan-
Char. Croesus autem ubi tumque nobissit rudis auri,
tandem et ille est ? ceterarumque rerum ]lautis-

lMerc. Eo respice ad ma- sinum adparatum) dic mi-
gnam illam arcem, triplici hi, quem ducas omnium
muromunitam: Sardesistae hominum felicissimum esse,

tC CH A R Ὁ N. 49

XAP. Τί ἄρα 1) ὁ Σόλων ἐρεῖ;

EPM. Oádóu: οὐδὲν ἀγεννὲς, ὦ Χάρων.

ΣΟ... ἾΩ Κροῖσε, ὀλίγοι μὲν οἵ εὐδαίμονες" ἐγὼ δὲ,
ὧν οἶδα, μοι ἧς καὶ Βίτωνα ἡγοῦμαι εὐδαιμονεστάτου υς γενέ-
σϑαι, τοὺς τῆς ἱερείας oet: τῆς “49γύόϑεν t)

XAP. Φησὶν ovrog vovg ἅμα πρώην ἀποθανόντας,
ἐπεὶ τὴν μητέρα ὑποδύντες εἵλκυσαν ἐπὶ τῆς ἀπήνης ἄχρι πρὸς
τὸ ἱερόν.

KPOIZX."Ecro* ἐχέτωσαν τὰ πρῶτα ἐκεῖνοι 1) τῆς εὖ-

p.502.

c p 43 ἢ M
δαιμονίας " ὁ δεύτερος δὲ, τίς ἂν εἴη ") ; P- 505-

ZOA. Tfog") ὃ ᾿Αϑηναῖος, ὃς εὖτε ") ἐβίω, καὶ
ἀπέϑανεν ὑπὲρ τῆς πατρίδος.

ΚΡΟΙΣ. ᾿Εγὼ δὲ, ὦ κάϑαρμα Ῥ., οὔ cor δοκῶ εὐδαί-
pev εἶναι;

20.4. Οὐδέπω οἶδα, ὦ Κροῖσε 1), ἣν μὴ πρὸς τὸ τέλος

olim nimium mihi placuisset, nunc rejicio: cunctorum quippe
h. 1. sensu laborat. i) ἄρα Emendavi sic vulgatum ἄρα;

quemadmodum etiam Diall. Mortt. XX, 4. k) τεῆς 40yo-

ἅγλ εν} vulgo tribuunt Charoni. Nos cum .Schmzedero secuti
codicem 5011., cui etiam Gorlitiensis auctoritas accessit, ad
Solonis ser ionem retraximus. S$olanus, istoruin ducum igna-
rus, verba τοὺς τῆς ἱερείας παῖδος cum sequentibus Charonis
verbis conjungi voluerat. 1) τὰ πρῶτα x. l, ἐκεῖνοι τὼ πρ.
1428. 2954. 5911. m) ὁ δεύτερος δὲ, τίς ἂν ξζη;] δεύ--
TtQUG τίς ἂν εἴη; ὅοιι. m) Τέλλος] Τέλος F. et $ 9) εὖ
τε) εὖ T 1428.2954. ovr 5011.ridiculo errore. p) ὦ x«-
$cou«] ὦ vulgo omissum cum Schmiedero recepimus e tribus
codd. Pariss. et Gorl. q) ὦ Kgoics] idem factum iisdem

Char. Quid. ergo Solon jugo succedentes traxissent

respondebit? in carpento usque ad tem-
lMerc. Hac de re securus plum.
esto: nihil, Charon, quod Croes. Sitita: primas illi

animum maguum dedeceat. ferant felicitatis: at secun-
Sol. Croese, pauci feli- das quis obtineat?

ce$: eorum autem, quos Sol. ''ellus Atheniensis,

ego novi, Cleobin et Bito- qui et bene vixit, et pro

nem statuo felicissimos ex- patria mortem oppetiit.

stitisse, illos inquam sacer- Croes. Ego vero, pur-

dotis filios Argivae. gamentum hominis, non ti-
Char. Eos hic dicit, qui bi videor esse felix?

una nuper admodum sunt Sol. Necdum mihiliquet,

mortui, postquam matrem Croese, nisi ad finem per-
Lucian, Fol. 11]. D

p. 503.

11

p. 594.

ANE

50

ἀφίκῃ τοῦ βίου" ὃ γὰρ ϑάνατος ἀκριβὴς ἔλεγχος τῶν τοιούτων,
καὶ τὸ 7) ἄχρι πρὸς τὸ τέρμα εὐδαιμόνως ian aera

XAP. Κάλλιστα, ὦ Σύλων, ὅτε ἡμῶν ovx ἐπιλέλησαι,
ἀλλὰ τὸ πορϑμεῖον ) αὐτὸ ἀξιοῖς γενέσϑοι τὴν περὶ τῶν
τοιούτων κρίσιν. ᾿Αλλὰ τίνας ἐκείνους *) ὁ Κροῖσος ἐκπέμ-
πει, ἢ τί καὶ ἐπὶ τῶν ὥμων φέρουσι;

EPM. Πρμύϑους; τῷ Πυϑίῳ χρυσᾶς “) ἀνατίϑησι, μι-
σϑὸν τῶν χρησμῶν, ὑφ᾽ ὧν xci ἀπολεῖται μικρὸν ὕστερον"
φιλόμαντις δὲ 0 ἀνὴρ *) ἐκτόπως.

XAP. ᾽Εκεῖνο γάρ ἐστιν ὁ χρυσὸς τὸ λαμπρὸν, ὃ dmo-
στίλβει; τὸ ὕπωχρον uiv ἐρυϑήματος; νῦν γὰρ πρῶτον εἶδον,
ἀκούων ἀεί.

ἘΡΙΜ. ᾿Εκεῖνο, ὦ Χάρων, τὸ ἀοίδιμον ὄνομα Y), καὶ
περιμάχητον.

XAP. Καὶ μὴν οὐχ ὁρῶ, 0, τι ἀγαϑὸν αὐτῶ πρόύςεστιν,

μυῶτ

ducibus. Modo pro οἶδα legitur οἶδας i in Gorl. et οἶσϑα in F.
guod quidem in sequentibus Edd. sine certa membranarum
auctoritate mutari non debuisse judicat Hemszerhusius. r) τὸ]
τοῦ conj. Hcmst., quam, Seyboldo probatam, Gor]. exhibet. Vid.
iamen Adnot. s) ἀλλὰ τὸ πορϑμεῖον!] ἀλλὰ παρὰ τὸ π-
1428. 2954. 5011. Bel. Schm. deinceps αὐτὸς Gor. 1) ἐκεί-

τ wovg] ἐκεῖνος Ξοιι. u) χρυσᾶς] χρυσοῦς id. x) ὁ ἀνὴ 9]
Arüculum vulgo omissum dederunt 5011. Gorl. et Schm. y)
«o ἰδιμον o v opa) Sulunus voluit do(O. πρᾶγμα, vel πάντιμον
ὄνομα. Hemst. maluit ἀοίδι γρῶμα (χρῆμα ;:}), vel κτῆμα, si-
quidem corrigendum esset. Vid. Aduot.

veneris vitae: mors enim
exactissimus index ejusmo-
di rerum, et vita ad metam
usque feliciter peracta.

Char. Pulcherrime, Solon,
quod nostri non oblitus sis,
sed cymbulam nostram esse
censeas de talibus bene ju-
dicandi normam, Sed quos-
nam istos Croesus ablegat?
aut quid id est, quod in hu-
meris ferunt?

JMerc. Lateres Apollini
Pythio aureos consecrat,
mercedem oraculorum, per
quae etiam pessumibit bre-

vi post tempore: est autem
vatibus vir deditus supra
modum.

Char. Yllud nimirum splen- .
didum est aurum, quod re-
fulget? subpalliduim ἐμά
rubore tinctum ? nuncenim
primum vidi, quod semper
audio praedicari.

Merc. Hoc illud est, Cha.
ron, decantatissinum no-
men, et maguis omnium
contentionibus expetitum.

Char. Equidem | nullus
video, quid boni ipsi adsit,

LI

CHARON

51

εἰ μὴ ἄρα ἕν τοῦτο μόνον, ὅτι 2) βαρύνονται οἵ φέροντες p. 504,
αὐτό.

ἘΡΜ. Οὐ γὰρ οἶσϑα, ὅσοι πόλεμοι διὼ τοῦτο, καὶ ἐπι-
βουλαὶ, καὶ λῃστήρια, καὶ ἐπιορπίαι, καὶ φόνον 4), xol ὃὲε-
), καὶ δουλεῖαι ;

ΧΑΡ, Διὰ τοῦτο, ὦ “Ἐρμῆ, τὸ μὴ πολὺ τοῦ χαλκοῦ
διαφέρον; οἶδα γὰρ τὸν χαλκὸν, ὀβολὸν, ὡς οἶσϑα, παρὰ

iJ - '
Gu&, καὶ πλοῦς μαπρὸς, xal ἐμπορίαν "

» , n , ? ,
TOV καταπλξοντῶν ἑχαστου ἐπλεγῶν.

EPM. ναί" ἀλλ᾽ ὁ χαλκὸς μὲν πολύς

/,c c 5 , - 3
σπουδαζεταν vm αὐτῶν

, ? ,
βάϑους of μεταλλεύοντες ἀνορύττουσι᾽ πλὴν dÀÀ'

τοῦτον ^?) δὲ ὀλίγον

er 9 ,
ὥςτε οὐ πάνυ
ἐκ πολλοῦ τοῦ
d -
) ἐκ τῆς

γῆς καὶ οὗτος, ὥςπερ ὁ μόλιβδος *) , καὶ τἄλλα.

P. - E
XAP. δεινήν τινα λέγεις τῶν ἀνϑρώπων τὴν ἀβελτε- Ρ. 505.
- 2 - 2 - ,
οίαν *), οἱ zoco)rov ἔρωτα ἐρῶσιν ὠχροῦ καὶ βαρέος

ματος.

2) si μὴ ἄρα ἕν τοῦτο
TO μόνον. ΕἸ. εἰ jur &

5) χτή-

ὄνον, 071] Vulg. εἰ μὴ ἄ ἄρα τοῦ-
toc ἔντιμὸν τι, et Gorl, ἢ εἰ “ἄρα “ἔντιμον.

Sed 5011. ἢ εἰ ἄρα ἕν τι μόνον, et 2954. εἰ μὴ ἄρα ἕν τι μό-

yov. Sic et Heinst.

omnino despiciendam duximus.

φϑόνοι 5 5011.

51:

int. ó χρυσός.
δος 5011. Vid. Adnot.
gaiam formam ἀβελτηρίαν,
βαρέος Sic Gorl.

nisi forte hoc solum, quod,
qui ferant, eo graventur.
IMMerc. Nescis enim, quot
propterea bella exsistant,
et insidiae, latrocinia, per-
juria, caedes, vincula, na-
vigatio longinqua, merca-
turae, servitutes denique.
Char. Ob istud, Mercuri,
quod non ἀνα είν ab, aere
differt ? aes enim novi, ut
qui obolum, ut scis, a ve-
ctorum unoquoque exigam,
* Merc, Sane: sed. aes qui-

et recentt. omnes.

b) ἐμπορίαι) ἐμπορείαι F.
πορίαν nnlla variatione editum Scyth. C. 4. et Ver.

Nos vulgatam non
Vid. Adnot. a) φόνοι]
Certe κατ΄ ἐμ-
Hist, I,

€) τοῦτον] τοῦτο 5011. quod conspiraret scilicet cum
illis, quae bis praecedunt; δεὰ τοῦτο.
d) ἀλλ᾽] ἀλλὰ 5011.

Αἱ sequitur xol ovrog,

e) μόλιβδος! μόλυβ-

f) ἀβελτερίαν] Sic correxi vul-
de qua vid. de Sacriff. c, 1.
Vulg. βαρέως.

g)

dem abundat: eamque ob
rem non valde magno stu-
dio expetitur ab ipsis: ve-
rum illud aurum ex profun-
dis terrae visceribus metalli
fossores eruunt; perindeta-
men hoc etiam ex terra ori-
tur itidem, ut plumbum ce-
teraque metalla.

Char. IYncredibilem quan-
dam narras hominum de-
mentiam, qui tanto amore
capiantur rei pallidae ac

ponderosae,
D 9

82 LE UCHEAATNOE

EPM. 4A οὐ Σόλων γε ἐκεῖνος, ὦ Χάρων, ἐρᾷν αὖ-
τοῦ φαίνεται, ὡς δρᾶς" καταγελᾷ γὰρ τοῦ Κροίσου "), καὶ
τῆς μεγαλαυχίας τοῦ βαρβάρου" κοΐ, μοι δοκεῖν ^), ἔρεσϑαΐ
τι βούλεται αὐτόν ^)* ἐπακούσωμεν οὖν ").

EZOA. Εἰπέ μοι, ὦ Κροῖσε, οἴει γάρ tw") δεῖσϑαι τῶν
πλίνϑων τούτων τὸν Πύϑιον; |

KPOILX. Νὴ 4" ov γάρ ἔστιν αὐτῷ iy Δελφοῖς dvá-
ϑημὰ οὐδὲν τοιοῦτον. ᾿

ZOA. Οὐκοῦν μακόριον οἴει τὸν ϑεὸν ἀποφαίνειν; εἶ
χτήσαιτο ἐν ") τοῖς ἄλλοις καὶ πλίνϑους χρυσᾶς;

ΚΡΟΙ͂Σ. Πῶς γὰρ ov;

ZOA. Πολλήν μοι λέγεις, ὦ Κροῖσε, πενίαν ἐν τῷ οὐ-
ρανῷ,, εἶ ἐκ “υδίας μεταστέλλεσϑαι τὸ χρυσίον δεήσει αὐτοὺς,
ἣν ἐπιϑυμήσωσι.

Ῥ. 505.

12

h) Κροίσου] Xovco? conj. Seyb. non male quidem, si codi-
ces addicerent. Nam quod in A. 2. legitur Xooícov, nihil
confert ad conjecturam firmandam. Totus autem locus in
2954. et go11. paullo aliter exhibitus: — φαίνεται, ὃς, ὡς
ὁρᾷς, καταγελᾷ τοῦ Κροίσου. Saltem et sie £ucianus scribere
potuit 1) καί, μοι δοκεῖν z. u. δοκεῖ. et marg. A. 1.
W.male: scribeudüm enim fuisset βουλόμενος, vel βούλεσθαι.
JHemst. Defendit δοκεῖ .4bresch. Dilucc. Thuc. p. 5. et rece-
pit $cniederus. Nihilominus retinui absolutum illud ἐμοὶ
δοκεῖν, de quo F7ger. de [diott. p. 205. et Reitz. ad hunc Fi-
geri locum p. 752. sq. ed. Herm., quodque, si quid aliud,
vere Lucianeum est: vid. Adnot. ad Somn. Vol. I. p. 206. sq.
k) αὐτόν͵ αὐτοῦ 5oi1. 1) ἐπακούσωμεν οὖν] Haec:
Seyboldus, Hemsterhusii nutum secutus, Charoni tribui vo-
luit. in B. i. ἐπακούσαμεν est. m) γάρ τι] γάρ cor sott.
n) ἐν] σὺν Schm. cum codd. 1428. 5011. et Goil, At opti-

donarium tale ullum dedi-
catum.

Merc. At Solon quidem
ile, Charon, ejus amore

duci non videtur, uti vi—
dés: deridet enim Croesum,
et jactabundam barbari glo-
riationem. Verum , ni fal-
lor, ex illo quaerere quid-
iam vult: auscultemus ergo.
Sol. Dic mihi, Croese,
numnam. putas opus habere
lateribus 1stis Pythium?
Croes. lta per Jovem:
non enim est 111 Delphis

Sol. Ergo beatum arbitra-
re te Apollinem esse reddi-
turum, $i possideat in ce-
teris etiam lateres aureos ?

Croes, Quidni putem ?

Sol. Maguam mihi nar-
ras, QOCroese, paupertatem
in coelo, quando Dii eored-
acti sunt, ut aurum ipsis
e Lydia sit petendum, si
desiderarint, '

G/HoOx' m 0r 53

KPOIZ. Ποῦ yog τοφοῦτος ἂν γένοιτο χρυσὸς, ὅσος p.505.
καρ᾽ ἡμῖν;

ZOA. Εἰπέ μοι, σίδηφος δὲ φύεται ἐν “υδίᾳ ?);

KPOIZX. Οὐ πάνυ τι.

ZO.A. Τοῦ βελτίονος ἄρα ἐνδεεῖς ἐστε. Ῥ. 506.

ΚΡΟΙ͂Σ. Πῶς ἀμείνων ὁ σίδηρος τοῦ χρυσίου ?);

ZOA. "Hv ἀποκρίνῃ μηδὲν ἀγανακτῶν, μάϑοις ἄν.

ΚΡΟΙ͂Σ. Ἐρώτα, ὦ Σόλων:

ZOA. Πότερον ἀμείνους οἵ σώξοντες τινὰς, ἢ οἵ do-
ξζόμενοι πρὸς 1) αὐτῶν;

KPOIZX. Οἱ σώζοντες δηλαδή.

ΣΟ... Ἶ49᾽ οὖν, ἣν Κῦρος, ὡς λογοποιοῦσί τινες,
ἐπίῃ ") “υδοῖς, χρυσᾶς μαχαίρας σὺ ποι σῃ τῷ στρατῷ, 4) ὃ
σίδηρος ἀναγκαῖος τότε;

XPOILX. 'O olónooc nlbxl.

XOA. Καὶ εἴ ys μὴ τοῦτον παρασκευάσαιο, οἴχοιτο ἄν
σοι 0 χρυσὸς ἐς Πέρσας αἰχμάλωτος;

ΚΡΟΙΣ. Εὐφήμει, ὦ ἄνϑρωπε.

me habet ἐν τοῖς ἄλλοις, inter ceteras res. 0) υνδία] 4ι-:
δίᾳ À.2. p) τοῦ χρυσίου Articulum, qui olim defuerat, ὦ
restituit Schm. e cod. 2054. 4) πρὸς παρ᾽ 1428. r) ἣν
Kégog — ἐπίῃ] εἰ Κῦρος — ἐπήει 501i. vix tolerabiliter.

Croes. Ubinam tanta sit Croes. Qui servant vide-
auri copia, quanta apud licet.
nos?

Sol. Num igitur, s1 Cy-
rus, quos rumores nonnulli
spargunt, adoriatur Lydos,
aureos enses tu confici cu-

Sol, Quaeso te, ferrumne
etiam nascitur in Lydia?

Croes. Non sane multum.

Sol. Potiorisergo metalli

dde i. rabis exercitui, an ferrum
indigetis. t : ΓΕ
tunc videbitur necessarium ?
Croes. At quomodo prae-
stet ferrum auro? Croes. Ferrum utique.

Sol. Si respondeas nihil
indignatus, discere licebit.
Croes, Koga modo, 8ο-

Sol, Hoc sane metallum
nisi compararis, abeat tibi
aurum in Persidem capti-

lon. vum ?
Sol. Utrum, qui servant ΤῊ
ahquos, meliores, an qui Croes, Di meliora, mt

ab iis servantur ? homo,

54

p. 506.

P ERE MAMEME

ZO A. Μὴ γένοιτο μὲν οὖν οὕτω *) ταῦτα" guvu δ᾽
οὖν ἀμείνω Ἷ, τὸν gu ὁμολογῶν.

p.507. KPOIZX. Οὐκοῦν καὶ τῷ 9:0 κελεύεις $) "inp πλίν-

ϑους ἀνατιϑέναι με, τὸν δὲ χρυσὸν ὀπίσω αὖϑις ἀνακαλεῖν;

ZO A. Οὐδὲ σιδήρου ἐκεῖνός γε δεήσεται ἀλλ᾽ ἤν τε χαλ-
κὸν, ἦν τε χρυσὸν ἀναϑῆς, ἄλλοις μέν ποτε κτῆμα, καὶ ἕρ-

2r 2 ^ - "^ - Ἢν -
μανὸν ἔσῃ ἀνατεϑεικῶς, (Φωκεῦσιν, ἡ Βοιωτοῖς, ἢ “]ελφοῖς
? v E , XN - 4 LN EP , -

αὐτοῖς, ἢ τινι τυράννῳ λῃηστῇ )' τῷ δὲ ϑεῶ ὀλίγον μέλει τῶν
σῶν χρυσοποιῶν 5),

KPOIX. ᾿Αεὶ 5) σύ μου τῷ πλούτῳ “) προρπολεμεῖς,
καὶ φϑονεῖς.

S) οὕτω] deest in Gorl., quod aegre desideres.
v e] , in F. hunc in modum excusum est: ἀμείνω. K. τὸν σί-
δηρον ὁμολογῶν. Kooi. οὔκουν etc. Cogitet aliquis scribi
pos:e: Kg. τὸν σίδηρον ὁμολογῶν" οὐκοῦν etc. ac si Croesus,
quod Soloni dicendum restabat, festinanter praeripuisset:
sed multo probabilius in librum culpam depravatae lectionis
conferemus.*^ Hems;. Hoc et mihi probabilius videtur; prae-
seriim quum voces τοῦ yovcoo?, quae in codd. 1428. 2954. et
ὅοτι. posi Gut ἔνω insertae leguntur, literae illius K; (an forte
X.?) in Fl. originem satis certo prodant. Estautem τοῦ χρυσοῦ
nihil nisi alienum supplementum , quo haec verba propius
acceder ent ad quaestionem Croesi ipsam, supra propositam :
Πῶς ἀμείνων ὁ σίδηρος τοῦ χρυσίου; Neque adeo, cur Sehmie-
derus id reciperet, justa erat caussa. 11) κελ εὖ £:6] abest
a 5011. et post πλίνϑους legitur O£Asig. Sic etiam in Goxl.
X) τυράννῳ λῃστῇ) Hanc veterem et vulgatam lectionem
revocavimus , adsentiente Jo. Seagero in Classical Journal a.
1814. num. XVIL p. 158. Hemst. et recentiores Edd. et inter-
pretes praetulerant lectionem Junt. τυράννῳ, ἢ λῃστῇ, cui
consentiunt P, L. marg. A. 1. W. et A. 2. Vid. Adnot. y)
χουσοποιῶν] vocem pk vaxie tentarunt, vid.
Adnot, z) 4si] αἰεὶ A. 1. 2, B. 3.5. a) τῷ πλούτῳ] τὸν

t) ἀμεί-

aliis quod in possessionem

Sol. Absit, haec ut ita
aliquando, ac praedam fa-

contingant; videre tamen

nunc auro melius esse fer—
rum fateri,

Croes, Quid? num igitur
Apollini me jubes ferreos
lateres dedicare, aurum ve-
roO rursus repetere?

Sol, ls ne ferro quidem
opus habebit: at tu, sive
665, sive aurum consecres,

cilem cedat, dedicaveris ,
Phocensibus inquam, aut
Boeotis, aut ipsis Delphis,
aut cuidam tyrannolatroniz
Pythius certe parum curat
tuos aucifices,

Croes. Semper tn meis di-
vitiis bellum indicis, et in-
vides.

ΘΟ Δ E QN. δῦ

EPM. Οὐ φέρει 0 “υδὸς ἢ), ὦ Χάρων, τὴν παῤδησίαν, 18
zo τὴν ἀλήϑειαν *) τῶν λύγων, ἀλλὰ ξένον αὐτῷ δοκεῖ voP 557:
πρῶγμα, πένης ἄνϑρωπος οὐχ ὑποπτήσσων, τὸ δὲ παριστά-
μένον ἐλευϑέρως λέγων. μεμνήσεταν δ᾽ οὖν μικρὸν ὕστερον τοῦ »
Σόλωνος, ὅταν αὐτὸν δέῃ ἁλόντα ἐπὶ τὴν πυρὰν ὑπὸ τοῦ KU- p.508.
ρου ἀναχϑῆναι ")" ἤκουσα γὰρ τῆς Κλωϑοῦς πρώην ἀναγι»
νωσχούσης τὰ ἑκάστῳ imu “ἐπλωσμένα" ἐν oig καὶ ταῦτ᾽ ἐγέ-
γραπτο, Κροῖσον μὲν ἁλῶναι ὑπὸ Κύρου, Κῦρον δὲ αὐτὸν
ὑπ᾽ ἐκεινησὺὶ τῆς Μασσαγέτιδος *) ἀποϑανεῖν. δορῶς viv Σχυ-
ϑίδα, τὴν ἐπὶ τοῦ ἵππου τούτου ) λευκοῦ ἐξελαύνουσαν;

XAP. Νὴ Δία.

πλοῦτον 5011. Ῥιθοίθ Dativum praefert Belives, provocans ad
Pisc. c. 17. b) Δυδὸς] Sic vocem scripsi secundum 4A, 1.
2. B. 1. 5. et usum solennem: paullo superius Zvóoic in om-
nibuslibris scriptum. — //emsi. et Bip. et praeterea recentiores
omnes vitium admiserunt ἀύδος. c) AA 7 αὖ 67 cíav καὶ
τὴν dà ἡ ϑειαν] Inverso ordine τὴν ἀλήθειαν καὶ τ΄ π. 1428.
5011. d) ἄναχ ivo] ἀχϑῆναι 1428. €) Meacoyé-
τιδος] Sic προπαροξυτόνως hanc vocem scripsi, secutus Edd,
A. 1. 2. B, 1. 5. et normam aliorum Femininorum plus quam
bisyllaborum, quae ex Masculinis primae declinationis, in
--ης terminantibus, nascuntur, cujus generis exempla colle-
git curiosa Jiseheri manus in Anim. ad JFeller. Vol. IT, p. 68.
lu Hemsterh, et vecentt. Edd, nullo, opinor, jure scriptum
-Μασσαγετίδος. Nihilominus recte deinceps Σηυϑίδα habet,
quia e bisyllabo Σικύϑης aeque fit Σηυϑὶς, ac Περσὶς (mulier
Persica, ut Xexop^. Cyrop. VIII, 5, 11.) e Πέρσης. neque ad-
eo JPischerrs in ilo, quem modo dicebam, catalogo falsae
formae Σικύϑις locum dare debuit, f) τούτου] olim repu-
diatum nunc haud aegre recipio cum .SeA;z. e Codd, 1428.
2954. et5011. Sed Beni conjectura τουτουΐ, qua monotonia
er ingrata repetitio vitaretur, faciie carere possumus. Ele-
gautia aurium , cavendum, ne confundatur cum molli:ie,

JMerc, Non fert Lydus, Etenim audivi ex Clothone

o Cbaron, loquendi istam
libertatem, verosque ser—
mones: quin res ipsi vide-
tur plane inusitata pauper
homo, qui nullo metu se
submittat, aninique cogi-
tata libere proferat. Verum
in memoriam non diu post
redibit Solonis, cum teai-
pus aderit, ut captus in ro-
gum Cyri jussu imponatur,

nuper praclegente, | quae
cuique forent fato Foy e
in quibus et haec erant con-
eiguata, Croesum captum
iri ἃ Cyro, Cyrum autem
ipsum ab ista Massagetide
occidendum esse, Viden'
illam mulierem Scythicam,
illam equo (Aoc) albo invec-
inm ?
Char. lta sane.

56

p. 508.

τ ΠΟΥ A ONE

EPM. Τόμυρις 5) ἐκείνη ἐστί. καὶ τὴν κεφαλήν γε ἀπο-
τεμοῦσα τοῦ Κύρου αὕτη ἐς ἀσκὸν ἐμβαλεῖ πλήρη αἵματος.
δρῶς δὲ καὶ τὸν υἱὸν αὐτὸῦ τὸν νεανίσκον; Καμβύσης ἐκεῖνός
*$ p.509. ἐστὸν. οὗτος Rn μετὰ τὸν πατέρα, καὶ μυρία σφαλεὶς

ἔν τὲ τῇ 4AuBón " 2, καὶ Αἰὐἰϑιοπίᾳ, τὸ τελευταῖον μανεὶς ἀπο-

ϑαὰνεῖται. ἀποκτείνως τὸν mw. ᾿
XAP. ^9, πολλοῦ γέλωτὸς. ἀλλὰ νῦν τίς dv αὐτοὺς προς-
βιέψειεν οὕτως ὑπερφρονοῦντας τῶν ἄλλων; ἢ τίς ἂν πιστεύ-
σειεν, ὡς μετ᾽ gays ovrog uiv αἰχμάλωτος ἔσται, οὗτος δὲ
14 τὴν κεφαλὴν ἕξει ἐν ἀσκῷ αἵματος; ᾿Εκεῖνος δὲ τίς ἐστιν, ὦ
Ἑρμῆ. ὃ "m πορφυρῶν ἐφεστρίδα ^) ἐμπεπορπημένος, ὁ τὸ
διὰ: din ), ᾧ τὸν δακτύλιον ὁ μάγειρος ἀναδίδωσι, τὸν ! )

iy90v ἀνατεμὼν
Νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ ")' βασιλεὺς δέ τις ") εὔχε-
ται εἶναι;

p.510.

8) Τόμυρις] Vulg. Τώμυρις. Restituendam duxi eam for-
mam, qua Herodotus usus est, quem scriptor noster in nar-
randa Cyri imorte sequitur. Con(irmat Gorl, Τόμυρις... h)
ἔν τε τῇ Avg] Vulg. articulus omissus reperitur in tri-
bus codd. Pariss., praeterquam quod iu 2954. et 5011. ἐν τῇ
4v; legitur, omissa particula τε. Recepit et Schm. 1)
πορφυρᾶν ἐφεστρίδα j Priorem vocern, in vetustioribus
Edd. πορφυρὰν scriptam , correxerunt Solanus et Graevius,
qui posterior. etiam pro ἐφεστρίδα, invitus fortasse, scripsit
ἐσθῆτα. Κ) ὁ τὸ διάδημ «) o τὸ ὃ. conj, Brod. imperite.
1)r07]abesta 5011. um) ἀμφιρύτῃ! Ita Hemsterh, et
recentt, e F. ei P. In plerisque vett. ἀμφιῤῥύτῃ. n) δὲ τις]
Ita scripsi e B. 5. in aliis vetustis δὲ τίς. Hecentt. ab -Hems!,
δὲ τὶς.

Merc. Ida Tomyris est,
quae caput Cyri praecisuin
in utrem injiciet plenum

sanguinis, Viden' etiam fi-
lium Cyri juvenem? iste
Cambyses est, regnabitque

post patrem: 1s rebus undi-
quaque male gestis in L;-
bya, et Aethiopia, tandem
mente captus interibit, post-
quam occiderit Apin,

Char. Ὁ multam ridendi
materiem! Át nunc quis eos

adspicere sustineat tanto
fastu elatos? avt quis in a-
nimum inducat, paullo post
hune fore captivum, illum
caput habiturum ain utre
sangüinis? Verum quis ille
est, Mercuri, qui purpt-
reum CECI TUE fibula sub-
strictum gerit, diademate
revinctus, cul annulum co-
quus porrigit pisce dissecto,
ininsula circumflua? regem
plane videtur prae se feir e.

δ o. 57

EPM. Εὖγε παρωδεῖς, ὦ Χάρων. ἀλλὰ Πολυκράτην
δρᾷς τὸν Σαμίων τύραννον, πανευδαίμονα οἰόμενον 2) εἶναι"
ἀτὰρ καὶ οὗτος αὐτὸς, ὑπὸ τοῦ παρεστῶτος οἰκέτου Mouav-
δρίου προδοϑεὶς ᾿Οροίτῃ τῷ σατράπῃ, ἀνασκολοπισϑήσεται,
ἄϑλιος P) ἐκπεσὼν τῆς εὐδαιμονίας ἐν ἀγαρεῖ τοῦ χρόνου €).
καὶ ταῦτα γὰρ τῆς Κλωϑοῦς ἐπήκουσα.

XAP. Εὖγε, ὦ Κλωϑοῖ, γεννικῶς ") καὶ αὐτοὺς ἀνα-
σκολόπιξε, ὦ βελτίστη, καὶ τὰς κεφαλὸς ἀπότεμνε, ὡς εἰδῶσιν
ἄνϑρωποι ὔντες. ἐν τοφούτῳ δὲ ἐπαιρέσϑων ἮΝ ὡς ἂν ἀφ᾽
, ὑψηλοτέρου ἀλγεινότερον 2 καταπεσούμενοι. ἐγὼ δὲ γελάσο-
nes τύτε γνωρίσας αὐτῶν ἕκαστον γυμνὸν ἐν τῷ σκαφιδίω,

μήτε. πορφυρίδα "), μήτε τιάραν, ἢ κλίνην *) 70." κομί-
ζοντας ? ).

0o) οἰόμενον» ἡγούμενον 5011. p) ἄϑλιος] ὁ ἄϑλιος conj.
Matth, At vid. Adnot. ad Diall. Deor. XVI, 2. 4) ἐν ἀκα-
ρεῖ τοῦ χρόνου) ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ conj. Bel, secundum
Zristoph, lut. v. 244. itidem corrigi vult Timon. c. 2i: igno-

-rans utrumque bene Graece dici. ΟΕ. limon. c. ὅ. "ubi, si
liceret, facilius eam teutare posses τὸ ἐν ἀκαρεῖ χρόνου. v)
γεννεκῶς!] »» Obtemperamus J. in reliquis Edd. γενικῶς.
3GeertP . γενιγή" quasi voluissent ὦ Κλωϑοΐ γενική. sed alte-
rum po'ius duco.** Jfemsterh, Cocd. 1428. 2954. 5011. ἀγω-
μαι Κλωϑοῦς γεννικῆς᾽ καὶ αὐτοὺς ὦ β. καὶ τ. X. ἀπ. Ita vult
D. modo ab!ecto καὶ ante x& gas. B. 5. γενικῶς καὶ αὐτοί g
ὦ B.uA. 2. εὖγεν. [5i Κλ. ᾿. γεννικὴ καὶ αὐτοὺς ὠ β. δεγνό, conj.
ysveixOS8 κατ᾽ αὐτοὺς, ὦ β. Jacobs. con]. καὶξ αὐτούς. Cor-
ruptum locum qua raiioue restuevrimus, vid, in Adnot. 5)
ἐπαιρέσϑ ων] ἔπα! ρέσϑωσον conj. Bourdel. et Jens, frustra.

t) ἀλγεινότερον) ἀλγεινότεροι 5 codd, Ῥατίες, et Gorl.

hine Schm. Sic etiam voluerat Hc, sed mu'ato simul κατα-

πεσούμενοι in παταπέσωσι. u) πορῳφνρίδα]Ί τὴν πορφ.

2954. 5011. Belin. τὴν πορφύραν Gorl. x) xAív5v] χλαῖναν

conj. Be. y) κομίζοντας} κομίξοντα Gorl.

JMMerc. Bele versum Ho- temporis: etenim haecquo-
meri huc inflectis, Charon. que ex Clotho percepi.
Atenim Polycratem intue- Char. Euge, Clotho! for-
ris Samiorum tyrannum, titer et ipsos, optima, pa-
qui se omni ex parte feli- lo suffige, et capita praeci-
cem esse putat: verum hic de, ut se Sciant homines
ipse ab adstante familiari esse: interea in altum tol-
servo Maeandrio proditus lantur, quippe ab excelsio-
Oroetae Satrapae i incrucem re fastigio acerbius casuri,
agetur miser, ejectus for- "Tum ego ridebo, siugulos
tunis omnibus in puncto agnoscens nudos in cymbn-

Ü

p. 510.

p.511.

58

LU OGGOSUE OX WDSI

15 , EPM Kol τὰ μὲν τούτων ὧδε ἔξει. τὴν δὲ πληϑὺν, ὦ
P9! Χάρων, ὁρᾷς 5), τοὺς πλέοντας αὐτῶν, τοὺς πολεμοῦντας,

τοὺς διπκαζομένους, τοὺς γεωργοῦντας, τοὺς δανείζοντας, τοὺς
προραιτοῦντας ;

ΧΑΡ. “Ορῶ ποικίλην τινὰ τὴν τύρβην *), καὶ μεστὸν
ταραχῆς τὸν βίον, καὶ τὰς πόλεις γε αὐτῶν ἐοικυίας τοῖς σμή-
γνεσιν, ἐν οἷς ἅπας μὲν ἴδιόν τι κέντρον ἔχει, καὶ τὸν πλησίον
κεντεῖ" ὀλίγοι δὲ τινες, ὥςπερ σφῆκες, ἄγουσι καὶ φέρουσι
τὸν ὑποδεέστερον. ὁ δὲ περιπετύμενος αὐτοὺς ἐκ τἀφανοῦς P)
οὗτος ὄχλος τίνες εἰσίν;

EPM. ᾿Ἐλπίδες, ὦ Χάρων, καὶ δείματα 5), καὶ ἄνοιαι “),

A ὃ ι M À , Ἀν ΡΩΝ 1 ; ER '

Ρ. 512. καὶ ἡδοναὶ, zal φιλαργυρίαν, καὶ ópycl, καὶ μίση, καὶ τὰ
τῷ , € eon , ; 3

τοιαῦτα. τουτῶν δὲ ἡ ἄνοια “) μὲν κάτω ξυναναμέμικται αὖ-

2) ὦ Χάρων, ὁρᾷς] ὁρᾷς, ὦ Χάρων 2954. 5011. a) τὴν
τύρβην] Vul». sine articulo. Codd. 5 Pariss. et Gorl. στενὰ
τὴν διατριβὴν, unde adsumsi articulum. Vocem διατριβὴν
είϊπο reliqui, et Sehmuedero, utpote multo ininus imagini
propositae convenientem , quam, quod egregie quadrat, τύρ-
fuv. Οἵ. de Mort. Peregr. c.52, b)éx τἀφανοῦς] Sic
vetustae Edd. Crasi certe tolerabili, quamquam Zzuciano ipsi
non familiari, qui alias ἐξ ἀφανοῦς scribit, ut Vit. Auct. 21,
Calumn. non temere cred, c. 9. et Diall. Deor. XX, 5. aut ἐκ
τοῦ ἀφανοῦς bed C. 44. et ἐκ τοῦ προφανοῦς Calumm. n. t.
cred. C. 9. Jemsi. et recentt., e F. et P. , minus recte ἐκ Té
ἀφανοῦς. ο) καὶ δείμ, ure] absunt a Gorl In F. et P,
δείγματα, perperam. d) ἄνοια} ἄγνοιαν 5011. Gorl. Solan.
Schm. &vowF. e) ἄνοι αἹ Sicreposuimus pro vulg. ἄγνοια,

la, nec purpuream vestem,
ueque tiaram, nec xx As.
( dccfum) "Mudo secum fe-
rentes.

AMerc. Etiliorum quidem,
quos dixi, talis erit sors.
Multitudinem autem, Cha-
ron, istam vides, navigan-
tes, bellantes, in judiciis
versantes, agros colentes,
foenus exercentes, stipem
petentes ?

Char. Equidem video va-
riam quandam turbam, ple-
namque trepidi tumultus vi-

tam; quin et urbes eorum
persimiles alvearibus, in
qvibus unusquisque pro-
prium quendam aculeum ha-
bet, proximumque pungit;
at pauci nonnulli, tanquam
vespae, agunt feruntque
imbecilliores. Quod autem
circumvolat eos ex occulto,
agmen illud, quinam sunt ?

Merc. Spes, Charon, et
metus, et amentiae, volu-
ptates, avaritia, irae, odia,
atque ejusmodi plura: ex
$0 numero amentia quidem

eR Αἰπ ΣΝ.

59
a

» T4 M ;^ T PS. ' - Yt
τοῖς, xol ξυμπολιτευεταί yt, vr die ), «ei τὸ μῖσος, καὶ ἡ Ρ. 615.
3 V Ay '
6Qy], καὶ ζηλοτυπία, καὶ ἁἀμαϑία, καὶ ἀπορία, καὶ φιλαργυ-
, e , ' ' e [δ Ἑ c pé , δ
ρία. ὃ φύβος δὲ, καὶ αἱ ἐλπίδες 5), ὑπεράνω πετόμενοι; ὁ
hy y ; &
μὲν ἐμπίπτων ἐγπλήττει, ἐνίοτε καὶ ') vaonryoGuv ποιεῖ" ei
z Ξ ΄ c 3 - ,
δ᾽ ἢ ἐλπίδες ὑπὲρ κεφαλῆς αἰωρυύμεναι, ὁπότ᾽ ἂν μάλιστα
, - , [/ L4
οἴηταί τις ἐπιλήψεσϑαι αὐτῶν, ἀναπτάμεναν ὥχοντο *). χε
΄ E] ' 2 4 - e k ' 1 , ,
χηνότας αὐτοὺς ἀπολιποῦσαι, ὁπερ ^) καὶ τὸν Τανταλον x«-
, δ m δ Li ΤῊΝ ^ 3 3 , ,
τῷ πάσχοντα ὑρᾷς ὑπὸ τοῦ ὕδατος. .Hv à ατενίσης, κατό-

10
1 ^ ’ L4 2 , n , 1 E
az, |) καὶ Moígeg «vo ἐπικλωϑουσὰς ξἕκαστῷ TOV ατραΐτον .
E - - / e , - ,

ἀφ᾽ ov ἠρτῆσϑαι ξυμβέβηκεν " ) emovrac ἐκ λεπτῶν νημάτων.

M ? , , ,
ὑρῷς ") καϑάπερ ἀράχνιά τινὰ καταβαίνοντα *) ἐφ᾽ ἕκαστον

3 - ,
| απὸ τῶν ἀνράκτων:;

suffragante etiam ZJemsterhusio. f) καὶ ξυμπολιτεύεταί
γε, νὴ dia] καὶ ξυμπολιτεύεται, xol νὴ 4ία καὶ τὸ μῖσος
etc. 2954. 5011. corrupta genuina Mercurii sententia. 9) «£
ἐλπίδες Articulum, vulgo omissum, e cod. 2954., Be/ini
judicium et Selmiederi exemplum secuti, revocavimus. h)
ἐνίοτε καὶ} Varia est hujus loci distinctio, aut nulla a
verbis ὁ μὲν — ποιεῖ, aut comma post ἐνίοτε, ut in B. 1. et
5., aut, ut in utraque Ald., ὁ uiv, ἐμπίπτων, ἐκπλήττει"
ἐνίοτε καὶ etc. aut, quod eodem redit, ὁ μὲν ἐμπίπτων ἐκ-
πλήττει, ἐνίοτε καὶ etc. Sic in Hems!:. et recentt, Pro ἐκ-
πλήττει Thom. M. legisse videtur ἐχπλήττειν. i) «i 07] Sic
A. 1. 2. Seyb. αἵδ᾽ B. 1. et 5. οὐδ᾽ Hemst. Bipont. et Schm, *)
ὥχοντοΊ Sic.Schm. et Matth, praeeuntibus 1428. 5011. Gorl,
pro vulg. οἴχονται. Ceterum duo illi Pariss. etiam ἀποπτά-
μεναι habent, teste Be/ino, sient et Gorl.; nec hoc male. k)
ὅπερ} ὥςπερ F. prave. Hemst, 1) κατόψει 7 exsulat a F,
ἐπόψει 2954. 1428. in quo et ἀτενίσας, m) ξυμβέβηνεν]
ἀφ᾽ οὗ καὶ ἠρϑῆσϑαι καὶ ξυμβ. 2954. mendose, n) ὁρᾷς]
δρᾶσϑαν 1420. prave. 0) καταβαίνοντα] συμβαίνοντα

infra ipsis adest immixta,
in eademque, per Jovem,
veluf civitate degit, item-
que odium, ira, aemulatio,
inscitia, perplexa haesita-
tio, et avaritia; sed metus
et spes superne volitantes,
ile quidem incidens men-
tem excutit, nounurnquaut
et paventem contrahere se
facit; hae vero capitibus
immiaentes, ubi maxime
quis putat se prehensurum

eas, avolaruntrepente, hian-
tesque destituerunt; quod
ipsum et Tantalo vides ac—
cidere apud inferos ab aqua
fugiente. Quod $i aciem
intenderis, conspicies etiam
Parcas stamina singulis ver-
sato dedacentes fuso, unde
nexos pendere contingat
omnes ex tenuibus filis: vi-
denne quasi aranearum fila
quaedam in singulosa fusis
demissa ?

p.512

p.515

17

60 ΟἿ A I

J ^?
e » , 1 , -Ὁ
.. . XAP. ᾿Ορῶ πανυ λεπτὸν ἕκαστῳ P) νῆμα ἐπιπεπλεγμέ-
^ 4 b » ᾿
voy *) ys τὰ πολλὰ, τοῦτο μὲν ἐκείνω,, ἐκεῖνο δὲ ἄλλῳ.
t , 3 E E
EPM. Eixo:oc, ὦ πορϑμὲῦ" εἵμαρται γὰρ ixsivov")
MI , " Y - $178. 9) Lp » '
μὲν ὑπὸ τούτου QovrvOTvat* τοῦτον δὲ vm ἄλλου" καὶ ingo-
M - LI , , e? * 3 , M -
νομῆσαί γε τοῦτον μὲν ἐκείνου, Orov ev ἢ μιερότερον TO vij-
ἦς ΡΟ ji 3 , τ , , 8 C5 M !
μα" ἐκεῖνον δὲ αὖ τούτου vorovós γάρ L5) ἡ ἐπιπλοκὴ Ón-
" ν 3 τατον A e -
Aoi. δοᾷς δ᾽ ovv ἀπὸ λεπτοῦ χρεμαμένους ezovrog; καὶ οὗτος
σ N
.üàv ἀνασπασϑ εὶς t) ἄνω μετέωρός ἐστι, καὶ μετὰ μιπρὸν κα-
^ 3
ἀντέχῃ
24.5
ολίγον

* 3 0 , - , 2 Y ,
ταπεσὼν, αἀποῤῥαγέντος TOU. λίνου, ἐπειδὰν μηκέτι
1 ' , , ;| d 2 , τ ᾿
πρὸς τὸ βάρος, μέγαν τὸν "pogov ἐργάσεται. οὗτος δὲ

» , "A » ,
ἀπὸ γῆς αἰωρούμενος, ἣν xoi πέσῃ, ἀψοφητὶ κείσεται, μὸ-
γις * ) καὶ τοῖς γείτοσιν ἐξακουσϑέντος τοῦ πτώματος.

XAP. Παγγέλοια ταῦτα, ὦ “Ἑρμῆ.
" M 5525 -" ?* Mi A ,
EPM. Kei μὴν οὐδ᾽ εἰπεῖν ἔχοις ἂν κατὰ τὴν ἀξίαν,

5. m7

Qo λαρῶν"

hj

e , Y p 1 , e v

ὅπως ἔστι πατογέλαστα, καὶ μαλιστα αἱ ἀγὰν σπου-
5011. perperam. , p) ἑκάστῳ ἕκοστον 5011. — q) ἐπεπε-
misymiívov)] ἐπιπεπλεγμένα P. 1. probante So/amo- πὲριπε-
πλεγμένον 1428. 2951. non improbanie Zelino. r) ἐκεῖνον
Sic 2011. et mox τοῦτον δὲ pro vuleg. ἐκείνῳ et τούτῳ, quae,
etsi per se haud improba, taraen cum sqq. τοῦτον μὲν ---ἐκεῖ-
vov δὲ non optime conveniebant. Unde jure Be/ino praepla-
cuit nova lectio, et recepta Schmredero. Idem in Gorl., praeter-
quam quod μὲν deficit, s) roróvés γάρ τιῇ τοῖον δὲ γάρ rot
goii.corrupte, t) “ἀνασπασϑ' elg] ἀναπτὰς 1428. 2954. 5011.
quod Belino mendum videtur, mibi vero glossema, u) μ᾽ ὁ--
γις uóMs 5011. Modo pro κείσεται Hemst. mallet πεσεῖται.

Char. Cerno tenuissimum at paullo post praecipita-

unicuique licium additum,
implexumque ut plurimum
hocili, iud alii, ——
Merc, Ét jure quidem,
Portitor: nam illi fatale est,
ab isto ut occidatur; 5110
ut ab alio: huic vero, ut
hereditatem adeat ejus, cu-
jus brevius sit filum; isti
contra, ut illius: tale enim
quiddam mutuus implexus
significat, Perspicisne vero
jam à tenui filo suspensos
omnes? is quidem sursum
.adtractus sublimis adparet;

tus, abrupto lino, quando
non amplius oneri sustinen-
do sulficiet, magnum edet
sonitum: bic antem paullu-
lum modo a terra levatus,
etiamsi ceciderit, nullo ja-
cebit excitato sonitu, sicut
a vicinis vix casus ejus ex-
audiaiur.

Char. Sunt illa, Mercu-
ri, omnino ridicula.

AMeic. lino vero ne verbis
quidem . consequi possis,
prout dignum est, quanto
sint risu excipienda, Cha-

C.H.AR O N. ;

61

- t K4 3
δαὶ 5) αὐτῶν, καὶ τὸ μεταξὺ τῶν ἐλπίδων οἴχεσθαι, ἀἄναρ- . 515.

δ “ὦ , 2r

πάστους γιγνομένους Y) ὑπὸ τοῦ βελτίστου Θανάτου. ἄγγελοι
* , - €. Ὁ. 4 ; YA. AA 1 e f T. 2 , À εις

δὲ αὐτοῦ, καὶ ὑπηρέται μάλα πολλοὶ, ὡς ὁρᾷς, ἠπίαλοι, καὶ

πυρετοὶ, καὶ φϑύαι, καὶ περιπνευμονίαι, καὶ ξίφη, καὶ λῃ-

,
καὶ τούτων
^, - UPS 3 ,
οὐδὲν ὅλως αὐτοὺς εἰςέρχεται, égv Gv ^) εὖ πράττωσιν"

, a κι , ^
στήρια, καὶ κώνεια, καὶ δικασταὶ, καὶ τύραννον
3
ὅταν
“ Y 79 - ^ E
δὲ σφαλῶσι. πολὺ τὸ ὀὑττοτοῖ, καὶ ct αἱ, καὶ ὦμον μοι *). εὖ
3 2 1 95. 9 -
δ΄ εὐϑυς ἐξ ἀργῆς
DAL - - " ΦᾺΣ ἐπ ὃ , E - Ἂ 3 ἃ cr
[ εὐτά τοῦτον χρύνον ἐπιδημήσαντες τῷ βίῳ ἀπίασιν, ὥςπερ

΄ r , 3
ἐνενόουν P), ὅτι ϑνητοί τέ εἶσιν αὐτοὶ, καὶ

7 p ^
ἐξ ὁ ὀνείρατος, πάντα ὑπὲρ γῆς ἀφέντες, ἕξων τὲ ἂν tog gose-

—— καὶ ἧττον ἠνιῶντο ἀποθανόντες. νῦν δὲ ἐς ἀεὶ ἐλπί-

σαντες χρήσεσθαι ^) τοῖς παροῦσιν, ἐπειδὰν ἐπιστὰς ὃ ὑπηρέ-
m es N15 y , τῶ Ξ ^ - ,

της καλῇ») καὶ ἀπάγῃ; πεδησὰς TQ πυρετῷ, Ἢ τῇ φϑοῃ,

x) αἱ ἄγαν σπουδαὶ] ,TG ἄγαν σπουδαῖα P. 1. idemque
praefert margo A. 1, W.'* Hemst.. Sic etiam in A. 2. praepla-
cet tamen vulgala. y) γιγνομένου s] “γινομένους 1428.
2954. omnino desideratur in Gorl. z) ἐφτ᾽ &v] ὅταν 5011.
casu €x sequenti ὅταν huc delatum. 4) καὶ αὖ αἱ, καὶ
ὦμοι μοι] καὶ τὸ αἱ αὐ. καὶ τὸ οἴμοι 1428. 5011. jejuna ar-
ticuli repetitione, quom nimis laudatam Z2elino cupidius rece-
pit Schm. In Gorl. οἴμοι. Sed duplex uoc magis etiam ridi-
culum reddit stultorum hominum e;ulatum. b) ἐνενόουν]
ἐννενόουν 5011. quod quid sit, non 1π|6 1150, neque adeo, qui
hoc Belinus praeferre potuerit. c) χρήσεσϑ' αεῇ Ita 2954-
5011. Gorl. fortassis etiam Schol. et Edd, Sc/uz. et Matth. pro
vulg. χρῆσθαι.

ron: maxime sispectes eo- tim ab initio secum cogitas-

rum contentissima studia,
et quod inter medias spes
intereant correpti ab opti-
ma Morte. Ejus autemsunt
nuntii ministrique valde
multi, ut vides, frigora fe-
brium et ardores, tabes,
pulmonum adfectus, gladii,
latrocinia, cicutae potiones,
judices, tyrauni, Horum
ipsis nihil ia mentem plane
subit, dum felices agunt:
simulatque offenderint, mox
crebrum in ore ottotoe, ah,
ab, hei mihi, Quod si sta-

sent, (cogilarent) tum se
esse inortales, tum, pau-
xillum istud temporis in vi-
tam quasi peregrinatione
instituta, abituros tanquam
ex somnio, omnibus supec
terram relictis, vixissent
(viverent) saue sapientius,
minusque doloris morientes
cepissent ( caperent mortui ) :
nunc autem perpetuo cuni
se sperent usuros esse rebus
praesentibus, ubi praesto
fuerit minister, citaverit-
que et duxerit vinculis im—

Lh ΟῚ ASN OR

62

, - ' M 3 Δ "ἢ E ,
Ῥ.514. ἀγανακτοῦσι πρὸς τὴν ἀγωγὴν 5), οὔ ποτε προςδοκήσαντες
2 , 2B 3.5 a μ᾿ , 1 5. 5 , f
ἀποσπασϑήσεσϑαι *) αὐτῶν. ἢ τί γὰρ ovx ἂν ποιήσειεν ')
^ c ' - ,
ἐκεῖνος ὃ τὴν οἰκίαν σπουδῇ οἰκοδομούμενος, καὶ τοὺς ἐργά-
, ? , e Ν᾿ H er. 2 4 rer ἪΝ
τας ἐπισπέρχων, εἰ μαϑοι, ott ἡ μὲν ἕξει 8) τέλος αὐτῷ" ὁ
^ " Α ' » » h - , E
δὲ, Govt ἐπιϑεὶς τὸν ὀροφον, ἄπεισι ), τῷ xÀmgovoup πα-
' 2 , 2 /- 3:.N e* d e , »
ταλιπὼν ἀπολαύειν αὐτῆς, αὐτὸς μηδὲ ) δειπνήσας ἀϑλιος
, 32. ὦ EET AED ETT k [4 M5»^v - E
iv αὐτῇ; ἐκεῖνος μὲν γὰρ 0 χαίρων *), or, ἄῤῥενα παῖδα ἔτε-
1 3 -- C P ' 1 ' ni , ' - n -
acp ἢ) αὐτῷ ἡ γυνὴ, xal rovg ") φίλους διὰ τοῦτο ἑστιῶν,
Ξ - ' 5
καὶ τοὔνομα τοῦ πατρὸς τιϑέμενος, εἰ ἠπίστατο, ὡς ἕπτέ-
n , 2 E c x dm 3 » “0 ,
της ) γενόμενος o παῖς τεϑνηξεται,άρα ἂν cov δοκεῖ ^) χαΐθειν,
2.» - 2 ι T ,
ἐπ᾿ αὐτῷ γεννωμένῳ Ῥ); ἀλλὰ τὸ αἴτιον, ὅτι τὸν μὲν εὐτυ-
d) ἀγωγὴν ἀναγωγὴν 5011. probante Bel. temere. | €) ἀπο-
, , μ᾿ ΄
σπασϑηήσεσϑαι] ἀπουσπαϑήσεσϑαι F. f) οὐκ ἂν ποεῆή-
σειεν] ἂν ovx ἂν ποιήσειεν 1428. Belino haud improbante.
p * * LÀ
5) ἡ μὲν ἕξει} εἰ μὲν ἕξοι 1428. insana lectio. — h) ἀπει-
. 61] conj. Hemst., confirmata codd, 1428. 2954. 5011. Gorl.
e 2. p . NM T x
et recepta a Scu. pro ὠπέοι vulg. 1) μηδὲ! δὲ οὐδὲ P, et
in ora A. 1. W. k) ó χαίρων] à Δάρων 2954. 5011. lectio
nihili. 1) ἔτεκεν] τέτοκεν Gorl, | m) τοῦς] vulgo defi-
cientem articulum reposuerat Schmied, e 2954. 2011. m) éz-
τέτης} id. ἐπαίτης. Hoc notatum invenio ad marginem
5A. 1. W. ᾿Επτέτης et ἑπταἕτης utraque sunt in usu, nec scri-
: 1 ^ E d &c
,,bendi modus, quem omnes Edd. habent, est reprehendendus.
dlemst. Ἑπαίτης in 1428. neque vero in utraque -fíd., ubi
clare ἑπτέτης. sed ἑπταέτης in 2954. quod , Belino probatum,
adoptavit SeÁuniederus. | 0) δον» si | restituimus e 5011. mo—
nente Schaefero Melett. p. 6o. et praeeunte Mat/^. pro vulg.
M - ^! . "t . .
δοκῇ. Nam ἂν ad Infinitivum pertinet, ut Prom. in Verbb.
C. 3. Nigrin. c. 25. Diall. Deor. XX, 8. XXI; 2. Diall. Marr. I,
i. Necyom. c. 5.8. et alibi. p) ysvveogusvo] Ita praeter
ires codd. Pariss, etiam Gorl,, et ilUnc SeAmied. et. Matth.
pro vulg. γενομένῳ, quod, etsi per se bonum, ex modo prae-

tur, in qua ne semel qui-

peditos febris tabisve, in-
dem ipse miser coenaverit x

dignantur se abduci, ut qui

nondum exspectaverant fo.
re, ut inde avellerentur.
Quid enimvero non faciat
iste, qui domum gnaviter
aedificat, operariosque ur-
get, si didicerit, hanc qui-
dem esse sibi finiendam, at
se, vixdum imposito tecto,
decessurum, heredique re-
licturum, ut ea domo frua.

Ille porro, qui gaudet, quod
masculum infantem uxor
sibi pepererit, ideoque ami-
cos prolixe accipit nomina-
lia celebrans, si sciret sep-
tennem puerum esse obitu-
rum, num tibi videtur lae-
taturus eo nato? sed hoc
nimirum in caussa est, quod
illum felicem filii sorte con-

. € H.A R.O. iN,

63

χοῦντα 1) ἐπὶ τῷ παιδὶ 7) ἐχεῖνον ὁρᾷ, τὸν τοῦ ἀϑλητοῦ πα-
τέρα τοῦ ᾿Ολύμπια νενικηκότος" τὸν γείτονα δὲ, τὸν ἐκκομί-
ζοντα τὸ παιδίον, οὐχ ὁρᾷ, οὐδὲ οἶδεν ") ἀφ᾽ οἵας αὐτὸ *)
Ἰρόκης, ἐκρέματο. τοὺς μὲν γὰρ περὶ τῶν ὕρων διαφερομένους
ὁρᾷς, ὅσοι εἰσὶ, καὶ τοὺς δυναγείφοντας τὰ χρήματα, εἶτα, p. 515.
πρὶν ἀπολαῦσαν αὐτῶν, καλουμένους ὑφ᾽ ὧν εἶπον ἐπιόντων

τῶν ") ἀγγέλων τε, καὶ ὑπηρετῶν.
m - ' A A] ^
XAP. “Ορῶ πάντα ταῦτα, καὶ πρὸς ἐμαυτὸν ἐγὼ ἐννοῶ, 18
puce. Mte 3 uu 5 y ' , 9$. AL UM e
τί τὸ ἡδὺ ^) αὐτοῖς παρὰ Y) τὸν βίον, ἢ τί ἐκεῖνο ἐστιν, ov
- - Ἃ - M
στερούμενοι ἀγαναχτοῦσιν. ἣν γοῦν ^) τοὺς βασιλέας ἴδῃ τις
- z - -2
αὐτῶν *), οὕπεο εὐδαιμονέστατοι εἶναι δοκοῦσιν, ἔξω τοῦ ἀβε-
, ΝΗ je?) 2 jÀ - , À , - δέ
βαίου, καὶ ὡς quc) ἀμφιβόλου τῆς τύχης, πλείω τῶν ἡδέων
᾽ δ , 3 - , A
τὰ ἀνιαρὰ εὑρήσει ^) προςόντα αὐτοῖς, φύβους, καὶ ταραχὰς,

cedenti γενόμενος ortum puto.

$o)vr« complures vett, Edd.

δίον 1428. substituta vulgata.
t) αὐτὸ] Ita e conj. 4emst. pro αὐ-

JMMatth. casu fortassis.

τῷ vulg. Guyetus voluerat αὐτὸς et ἐκκρέμαται.
In Gorl. scilicet pro ἐπεόντων legitur τῶν,

nieo inserui.

0 εὐτυχοῦντα] εὖ τυ-
τ) ἐπὶ τῷ παιδὲ] ἐπὶ τὸ παι--
5) οἶδεν] εἶδεν Schm. et

u) τῶν} ex

quod cerium vestigium est antiquae et genuinae lectionis,

x) καὶ πρὸς ἐμαυτὸν ἐγὼ ἐννοῶ,

τί τὸ ἡδὺ] καὶ

ri
ztQ. ἐμαυτόν γε ἐννοῶ, ὅτι τὸ ἡδυ tres codd. Pariss. Gorl.

Schm. F. et 7. ὅτι,
numquam pro τι. «ὁ Hemst.

vulgata τί τὸ ἡδὺ praeplacebat.

Gor.

τὼ τῶν ἰδιωτῶν ἂν εἴη, olim Mercurio tribuebantur.

Bonum est ὅ,τι, ponique solet non-
Ai mihi ob sequentia ἢ τί etc.

y) παρὰ] περὶ 5011.

z) av yov "ν} Haec et quae adnectuntur usquead, οἷα

Charo-

ni primus adscripsit J/ielandius, secutus Hemst. conjecturam,

etiam Seyboldo illam probatam.
b) ec φῇς] ὥς φασι L. 0 ἔφης conj. Hemst. €)

Guvet.

a ) αὖ z40v]| αὐτοὺς conj.

8007651) εὑρίσει A. 1. 2. εὐρίσκει B. 1. 5.

templetur, athletae patrem
Olympico certamine victo—
ris; sed vicinum, qui ex-
sequias it infanti, non cer-
nit, neque novit, a quo
stamine pependerit. Jam
de finibus litigantium vides
quantus sit numerus; item
corum, qui coacervant pe-
cunias, tum, antequam frui
liceat, citantur ab iis, quos
modo dixi, imminentibus
nuntiis et ministris.

Char. Haec omnia video,
et apud animum meum co-
gito, quid ipsis dulce sitin
cursu vitae, quidve sit il-
lud, quo privati indignan-
tur. Porro si quis reges
eorum iutueatur, qui esse
felicissimi censentur, prae-
ter instabilem eorum atque
ancipitem, guam dicis, for-
tunain, multo plura jucun-
dis ingrata inveniet ipsis
adesse, timores, perturba-

P. 514.

p.515:

19

p. 516.

LcCUALOÓLLAIN A v

64

P x 3 '
καὶ μίση, καὶ ἐπιβουλὰς, καὶ ὁργὼς, καὶ κολακείας " τούτοις
γὰρ ἅπαντες ξύνεισιν. ἐῶ πένϑη,
τῇ " Y X x
ἰσοτιμίας δηλαδὴ epo
γηρὰ, λογίξεσϑαι καιρὸς, οἷα τὼ τῶν ἰδιωτῶν ἂν εἴη. ἐϑέλω

καὶ νόσους, καὶ πάϑη, ἐξ
αὐτῶν" onov *) δὲ τὰ τούτων πο-
γοῦν cor, ὦ “Ἑρμῆ , εἰπεῖν, ᾧ τινι ἐοικέναι μοι ἔδοξαν οἵ ἄν-
ϑοωποι, καὶ ὃ βίος ἅπας αὐτῶν. ἤδη ποτὲ πομφόλυγας ἐν
ὕδατι ἐϑεάσω ὑπὸ προυνῷ τινι καταῤῥάττοντι *) ἀνισταμένας;
τὰς φυσαλλίδας !) λέγω
νῶν τοίνυν αἵ μέν τινες μικραί εἰσι, καὶ αὐτίκα ἐκραγεῖσαι

9 χὴν Who ^3 KE ἢ i
, «p Qv ξυναγείρεται ὁ &ggog* ἐκεί-

ἀπέσβησαν" αἵ δ᾽ 8) ἐπὶ πλέον διαρκοῦσι" καὶ προςχωρουσῶν
αὐταῖς τῶν ἄλλων αὗται ὑπερφυσώμεναι Ὁ) ἐς μέγιστον ὄγκον
αἴρονται" εἶτα 1) μέντοι πόκεῖναι πάντως ἐξεῤῥάγησάν ποτε"
οὐ γὰρ οἷόν τε ἄλλως γενέσϑαι. τοῦτό ἐστιν ὁ ἀνθρώπων ἢ)
βίος. ἅπαντες ὑπὸ πνεύματος ἐμπεφυσημένοι, οἵ μὲν μείζους,

d) ὅπου] οὔπω 5011. deinceps à7 conj. Guyet. pro δέ. e) κα-
ταῤῥάττοντι καταράττοντι B. 1.5. f) φυσαλλίδας]
φυσαλίδας 1428. 3011. Schm. At bufones, his bullis cog-

nati, ab inflando vel φύσαλοι in Philops. c. 12., vel gv-
σαλλοι de Dips. c. 5. dicti: unde nec h.l. ego vulgari scrip-
turae resignare volebam. 54) αὲ δ᾽] Sic corrigebam vitium
vulgatum of à. | h) 9zceoggvcoopgusvaot] ,»ὑπερφυσόμεναε
prave J. Z/emst. Sic et À. 2., unde haud dubie propagatum
vitium in Juntinam. 1) εἶτα] ἔπειτα Gorl. k) ἀνϑρώ-
πον] ἀνθρώπου 1428. 2954. 5011.

tiones, odia, insidias, iras, tasti sub scatebra violenter
adulationes: in his enim praecipitante exsistentes ;
inalis omnes versantur. Mit- bullas istas inquam inflatas,

to luctus, morbos, adfec- undecogiturspuma : earum

tiones, quae scilicet in cos
aequali jure atque iu alios
quosvis imperium exercent,
Nunc ubi regum isrorum
conditio misera est atque

acrumnosa, exputare, com-
?

modum, qualis privatorum
sit hominum, Atenim expo-
nere tibi volo, Mercuri,
cuinam rei similes mihi visi
fuerint homines, eorumque
universa vita. Tu sane bul-
las aliquando in aqua spec-

quaedam parvae, quae sta-
tim diruptae solent exstin-
gui; aliae diutius perdu-
rant, accedentibusque aliis
mirifice inflatae maximum
intumorem excrescunt: nec
tamen et ipsae non tandem
ruptae dilabuntur; haud
enum aliter fieri potest. Id
ipsum est hominum vita:
cuncti a spiritu quodam in-

tumuerunt, hi majores, illi

minores; et nonnulli qui-

/

C H AR O N.

65

- , 2 , , ,
o£ δ᾽ 1) ἐλάττους " καὶ of μὲν ὀλιγοχρόνιον ἔχουσι, καὶ ὠνσύ-
χά - 5 - , LI 5
μορον τὸ φύσημα᾽ of δὲ Gua τῷ ξυστῆναι ἐπαύσαντο. πῶσι ὃ
3 - 3 -
οὖν ἀποῤ'ῇαγῆναι ἀναγκαῖον.
- 1 -6 , c3 ,
EPM. Οὐδὲν χεῖρον σὺ τοῦ ᾿Ομήρου εἴκασας, ὦ Χάρων,
' 9 .- e €
ὃς φύλλοις τὸ γένος αὐτῶν ὁμοιοῖ.
- 3 Aue - "x T in;
XAP. Καὶ τοιοῦτοι ὄντες, Q Eo, ὁρᾷς οἷα ποιοῦσι,
καὶ ὡς ψιδόψιμηῦνεσι πρὸς ἀλλήλους
μῶν, καὶ χ«τήσεων ἁμιλλώμενοι, ἅπερ ἅπαντα καταλιπόντας
e ἂν , et DESTRDEUE-
αὐτοὺς δεήσει, ἕνα ὀβολὸν ἔχοντας,
4 2 , 3 3 P λ - ' , $^ , 9
ovv, ἐπείπερ ip ὑψηλοῦ ἐσμὲν, ἀναβοήσας πομμέγεϑες παρ-
5 - , - - ΄ E ὦ
αἰνέσω αὐτοῖς "), ἀπέχεσϑαι! μὲν τῶν Béfiidioy πόνων, δῇν
yc Shod. μά-

n). ἀρχῶν πέρι, καὶ τι-

er 2 (y - Fa
akt παρ΄ ἡμῶς. βουλεε

7 -
δὲ ἀεὶ τὸν ϑάνατον πρὸ ὀφϑολμῶν ἔχοντας, à
, -
ταιοι. τί ἐσπουδάχατε περὶ ταῦτα; παύσασϑε κάμνοντες"
' 2 -
γὰρ ἐς ἀεὶ ?) βιώσεσϑε᾽ οὐδὲν τῶν ἐνταῦϑα σεμνῶν ἀΐδιόν 1)

1) οἱ à'] οὐδ᾽ alii libri, alii etiam psi&vius οἵδ᾽. πι) καὶ ὡς
φιλοτιμοῦνται πρὸς ἀλλήλους] Haec verba opera-

οὐ.

rum culpa desunt in Ed, Ateitz, et hinc etiam in Scyb. 1n ve-
teribus omnibus, quas consului, reperiuntur. n) ze«gat-
νέσω αὐτοῖς cQ. Cv αὖτ. Gorl, Vid. Adnot. 0) λέγων]

λέγω 1428. 2954. 5911. satis aspere,
p)ég ἀεὶ] og ἀεὶ 1428. vitiose.
coíó.ov* adscriptum est Lu ora libri

potuerit.
;;Mendose F. et A. 1.

Wesselingiani: ἀΐδιον .4id.** Hemst.

dem brevissimitemporis ha-
bent et cito pereuntem in-
flationem; alii, simulatque
coaluerint, deficiunt: ve-
rumtamen omnibus bullae
mmodo ruptis interire neces-
8e est.

4Mcerc. Nulla quidem par-
te deteriorem, | Charon,
comparationem instituist],
quam Homerus,:qui cum
folus genus hominum con-
fert,

Char, Ejusmodi cum sint,
Mercuri, vides, qualia de-
signent, quamque ambitio-
$a contentione inter se de
magistratibus, — honoribus

Lucian. Fol. IIT.

ut tamen Belino probari
q) ἀΐδιόν}

Scilicet in Ald. 2. est
et possessionibus decertent;
quibus tamen omnibus re-
lictis non. effugient, quin
haud plus. uno ἜΠΗ ὦ ha-
bentes veniant ad nos, Vin-
ne ergo, quoniam in alto
sumus, quanta potero màa-

xima ded exclamem, ad-
horterque eos, ut BLU.
neaut se a vanis laboribus,
eoque modo vivant, ut sem-
per mortem sibi ante ocu-
los habeant positam, siceos
compellans: Inepti, quid
studium istis in rebus abu-
timini? desinite fatipari,
non enim in perpetuum vi-
vectis; nihil eorum, quae

E

p.516.

20

66 LUCIAN-.'

; d “ 3624 9. » , ᾿ 9. 3 $
p.517. ἐστιν, ov αν ἀπάγοι TIG αὐτῶν TL ξὺν αὐ Τῷ ezogdavov *

“1

9. ? 9 , . ' A] M x
ἀλλ΄ ἀνάγκη» τὸν μὲν γυμνὸν οἴχεσϑαι" τὴν οἰκίαν δὲ. καὶ

' 4 ᾿ ' , ? LA e
τὸν ἀγρὸν, xal TO χρυσίον, ἀεὶ ἄλλων εἶναι, καὶ μεταβάλλειν

εἶ , , Ὁ ^
τοὺς δεσπότας. εἰ ταῦτα, καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐξ imqxóov ἐμβοή-

3 ἊΣ 3 ἫἋἋ -Ὁ ,
σαιμν αὐτοῖς, ovx ἂν ove, *) μέγα ὠφεληϑῆναν *) τὸν βίον,
"^
καὶ σωφρονεστέρους ἂν γενέσϑαι παραπολύ;
5 7 , - , E δ
EPM. $ μακάριε, οὐκ οἶσϑα, ὅπως αὐτοὺς ἡ ἄγνοια,
$6092 5M ᾿ δ ἐπι , »
καὶ ἡ ἁπατὴ διατεθείκασιν, ὡς μηδ᾽ ἂν τρυπάνῳ ἔτι διανοιχ-
- ? - ^ 5 j^ 3
ϑῆναι αὐτοῖς τὰ ὦτα. τοφούτῳ κηρῷ ἔβυσαν αὐτὰ, οἷόν περ

᾽Οδυσσεὺς *) τοὺς ἑταίρους ἔδρασε δέει τῆς Σειρήνων ἀκροά-

, 3 "^ - ^- ^
σεως. πύϑεν ovv «v ἐκεῖνοι δυνηϑεῖεν ἀκοῦσαι *), ἦν καὶ σὺ
᾿ - ^ m e ,
κεκραγὼς διαῤῥαγῇς; ὅπερ γὰρ ") παρ᾽ ὑμῖν ἡ «““ήϑη *) Óv-
- ,
ναταιν, τοῦτο ἐνταῦϑα ἡ ἄγνοια ἐργάζεται. πλὴν ἀλλ᾽ εἰσὶν αὐ-
- 3 t3
τῶν ὀλίγον, οὐ mopcürüsyuévor τὸν κηρὸν ἐς τὰ ὦτα, πρὸς
* 5 , : 2 , y 25:28 , ? ^ ,
viv ἀληϑειαν ἀποκλίνατες 5), ὀξὺ δεδορκοτες ἐς τὰ πράγματας
καὶ κατεγνωκότες οἷά ἐστιν.

ἴδιον, in B. 1. vero ἀοίδιον. v) o?st] οἴῃ 2954. ab eadem,
opinor, manu profectum, quae c. i7. δοκῇ pro δοκεῖ, ubi
vidd. Varr. Deinceps μεγάλα ibid. pro μέγα. 5) eg ελη-
$5va«t] ta recie F. et S. In ceteris plerisque ὀφεληϑῆ-
vcL* Hemst, i) Ὀδυσσεὺς o Oó.5o011. *] δυνηθεῖεν
ἀκοῦσα ε) ἀκοῦσαι δυνηθεῖεν id, n) y€0o] καὶ id. x) 9]
47595] scripsi majori initiali, re ipsa flagitante. y) &zo-

patos teneat, ut ne terebra
quidem perforari queant
aures; tanta cerae copia eas
obstruxerunt, quemadmo-
dum Ulysses fecit sociis,
metuens ne Sirenas auscul.
tarent, Quae ergo spes est,
ill ut audire possiut, etiam.
si tu clamando dirumparis?
Quod enim apud vos Lethe
potest, idem hic ignorantia
Attamen sunt eo-

in terris maximi fiunt, sem-
piternum est: nihil inde se-
cum abstulerit, qui vita fun-
gitur; quandoquidem ne-
cesse est nudum abire ; do-
mum vero, agrum, quic-
quid est end aliorum ex
aliis esse, ct mutare domi-
nos. Haecatque ejusmodi
51 Sic, ut exaudiri possim,
ipsis inclamem, non tu cen-

ses magnos inde redundatu-
ros ad vitam fructus, eos-
que multo fore prudentio-
res ?

JMerc. I3 Charon, ne-
£cis, quam ipsos ignorantia
et fraudulentus error occu-

perficit.
rum pauci, qui ceram in au-
res non receperunt, veritae

tis partes secuti, acie men-

tis ad pervidendas cognos-

cendasque res liuididd plà-

ne singulari,

ὉΦΗ͂ ἀντ Qi πὲ 67

, es, -
XAP. Οὐκοῦν ἐκείνοις γοῦν ἐμβοήσωμεν *).
EPM. Περιττὸν καὶ τοῦτο ^), λέγειν πρὸς αὐτοὺς, ἃ
ἴσασιν. ὁρᾷς, ὅπως ἀποσπάσαντες P) τῶν πολλῶν καταγελῶσι

Ῥ. 517

- L ἈΕῚ 58 rp HUN A 2 - 3 Y
τῶν γιγνομένων, πἀὶ οὐδαμῇ οὐδαμῶς eo£oxovrat αὑτοῖς, ἀλλὰ
- o1! ' 3 -- ^ , 20 - C , ^ - ,
ἢλοί εἰσι δοασμον 1) £e 7l € n 3 τ δὶ
δῆλοί εἰσι δρασμὸν ἤδη βουλεύοντες παρ΄ υμᾶς “) eso zov βίου ; p. 518,
Ae a E DR Ut eI nibo ἘΠ ΡΘΕ ἡ. ἀμαϑίας 9
καὶ γὰρ καὶ “) μισοῦνται, ἐλέγχοντες αὐτῶν τὰς ἀμαϑίας *).
E x 3 , 483 , 2
ΧΑΡ. Εὐγε, ὦ γενναδαι T): πλὴν πάνυ ὀλίγοι εἰσὶν,

$t -
. ὦ Egwj. i:
e 3 ' , »
EPM. “Ικανοὶ καὶ οὗτοι" ἀλλὰ κατίωμεν qm.
^ , C 3 fa -

XAP. "Ev ἔτι 8) ἐπόϑουν εἰδέναι, ὦ “Ἑρμῆ "), (wal 09
μοι δείξας αὐτὸ ἐντελὴ ἔση τὴν περιήγησιν πεποιημένος Ἶ)), τὰς
» ,
ἵνα κατορύττουσι, ϑεάσασϑαι.

κλίναντες] ἀπορλίνοντες t res Pariss. et hinc ϑελ». At cf.
de Merc. Conc. e. 4- 2) ἐμβοήσομ εν] conj. 5oiani, con-
fixmata tribus Pariss. et Gorl. et re: 'epta jam a Seyb. et Sen.
pro vulg. ἐμβοήσαιμεν. Delevi interrogationis signum, vulgo
male adfixum. a) Περιττὸν καὶ τοῦτο;,]) καὶ inserui e
Gorl. et distiixi post τοῦτο. b) ἀποσπάσαντες] ); 916
scripium in P. J. et V. 2. R-liquae Edd. ἀποστάντες. Paullo
deterius ad marginem A. 1. W. ὁποσπόσοντες." * Hemst, Et-
. am A. 2. et cod. 5011. praebent ἀποσπά (σαντες. c) δω ἃ 9}
,Consentiunt Edd. preeier Par. quae ἡμᾶς. JMosellanus etiam
veriit: ad mos: improbanda lectio. Hemst. d) καὶ ydo
x«i] Hoc alterum καὶ, nescio, quo cant in Hemst., et se-
cutis Edd. omissum , restitui auctori.e B. 1. 5. A. 1.2. et cod,

? , —- ,
ἀποϑήπας τῶν σωμοτῶν ,

Gorl. 6] duco iac] ηαμαϑείας ἘΠῚ v. 2. Hemst. Sic
et A. 2, T γεννάδαι) “γεννάδα Schol. g)' Ἕν £z1] Ev :
ἔτι A2. ἢ) εἰδέναι; ὦ Ἕρμῆ,Ἵ ὦ Ἑρμῆ, εἰδέναι 2954.
Pro εἰδέναι Jacobs. in Porson. Adverss. conj. εἰ δοκεῖ, inge-
niose guidem, citra tamen necessitatem. i) πεποιημένος] »
Char. Quinillis igiturin- Char. Euge, generosa
clamamus. pectora! ve:um valde sunt
JMMerc. Supervacuum (et pauci, Mercuri,
hoc) fuerit, ad eos si dicas, ÁMMerc. Ἐπ hi sufficiunt,

ut Sed jam descendamus,

quae noverunt: viden,
Char. Unum est adhuc,

seducti a vulgo hominum
t

derident, quicquid agitur,
nullaque ex parte probant?
imo vero non obscure pate-
faciunt, se aufugere jam
conari ΚΞ vos ex vita; eo
magis, quod (etin) odio
sint, dum redarguunt isto-
rum iuscitias,

quod desiderem scire, Mer-
curi: 1d si mihi ostendas,
omnibus numeris res mihi
humanas demonstrandi be-
neficium absolveris: scili-
ret conditoria cadaverum,
ubi ea sepeliunt, ut spec-
tem,

D

E?

p. 518.

p.519.

68

τυ C IL ἈΝ

EPM. 'Hoía, ὦ Χάρων, καὶ τύμβους, καὶ τάφους κα-
λοῦσε τὰ τοιαῦτα. πλὴν τὼ πρὸ τῶν πύλεων ἐκεῖνα τὰ χώματα
ὁρᾷς, καὶ τὰς στήλας, καὶ πυρομίδας ; ἐκεῖνα πάντα νεκρο-

, ,

δοχεῖα, καὶ σωματοφυλάκιά ἔστι ἢ).

XAP. Ti οὖν ἐκεῖνοι στεφανοῦσι τοὺς λίϑους, καὶ χοί-

, N A] Ld
ovo, μύρῳ 1); o£ δὲ xol πυρὼν νήσαντες πρὸ τῶν χωμάτων,
* , 8,9 , , , * ^ - e
“καὶ βόϑρον τινὰ OgubavrtG, καίουσί vs ταυτὶ τὰ πολυτελῆ δεῖ-
2 * c -
πνα, καὶ εἰς τὰ ὀρύγματα οἶνον καὶ μελίκρατον, ὡς γοῦν εἰ-
«cor, ἐγχέουσιν;
- 3 “- T7 - -— .
EPM. Οὐκ οἶδα, ὦ πορϑμεῦ, τί ταῦτα πρὸς τοὺς Év
. 2 5 5
“Διδου" πεπιστεύκασι δ᾽ οὖν ") τὰς ψυχὰς ἀναπεμπομένας
, - LI e T! n , ο x
κάτωϑεν δειπνεῖν μὲν og oiov r8?) περιπετομένας 5) τὴν
2 - 7 κ
“νίσσαν, καὶ τὸν καπνὸν, πίνειν δὲ ἀπὸ τοῦ βόϑρου τὸ με--
λίκρατον.
Ω $
XAP. '"Exsivovc ἔτι πίνειν, ἢ ἐσϑίειν, ὧν τὰ πρανία

Jta cum JMat?h. scripsi ducibus 5011, et Gori, ποιησάμενος
2954- πεποιηκὼς vulg. k) ἐστι] εἰσι 8011. 1) μύρῳ]
μῦρον 1ᾶ, m) δ᾽ οὖν] γοῦν tres Pariss. δ΄ εἶναι Β. 1. εἰ 5.
Modo in B. 5 ita expressum : Ovx οἵἷδα, ὦ πορϑμεῦ. τί ταῦ-
τα πρὸς τοὺς ἐν ὅδου; importuna interpunctione. n) ὡς
οἷόν τεῖ ; P. L. J. V. 2. οἴονται, quod et in ora A. 1. W.
Alibi locum habet talis niutatio; hic nullum.** Hemst. Etiam
in 5011. est οἴονται, quod Belinus probat, sine idonea ratio-
ne. ΟἹ) περεπετομένας)} 5,515 recte B. 2. (etiam B. 1.

- etg.)iu pluribus exstat zsgQuzsvvoucvog* pejus in V. 2. et Par,
περιπεπτομένας.

JMerc. Monumenta, Cha-
ron, tumulos, et sepulcra
vocant, istiusmodi condi-
toria. Ceterum, qui ante
urbes sunt, aggestae terrae
cumulos illos vides, Cip-
posque et pyramides? ista
omnia loci sunt mortuis re-
cipiendis, servandisque ca-
daveribus.

Char. Quid autem illi co-
ronant lapides, et perun-
gunt unguento ? quidam et-
iam rogo prae tumulis ex-
structo, et scrobe quadain
ellossa, comburunt suimtuo-

sas istas coenas, atque in
foveas vinum miülsumque,
quantum conjectare licet,
invergunt.

JMerc. Equidem, o Por-
titor, quid ista faciant ad
eos, qui sunt in Orco,
ignoro: hoctamen illis esse
persuasum scio, animas sur-
suimn emissas ab inferis coe-
nare, qua licet, circumyo-
litantes nidorem et fumum,
atque haurire de scrobe mul-
Bum,

Char. ΤΠ utadhuc bibant,
edantye, quorum crania sunt

€ HA R0. 69

X PW d - e ἢ

ξηρότατα; πκαΐτοι γελοῖος εἶμί σοι λέγων ταῦτα, ὁσημέραι. κατ- P. 520.
, » , E ? i , γεν 3 * ' t
ἄγοντι αὐτούς. OiGÜ ovv, εἰ Üvvotvr ὧν ἔτι ἀνελϑεῖν ἅπαξ

e , , P): 2 , oral Y.

vzoj90viot γενόμενοι πύον «oui παγγέλοια ἄν, ὦ Ἑρμῆ,
ἔπασχες 53 οὐκ ὀλίγα aqu; γματ᾽ ἔχων *
μόνον αὐτοὺς, ἀλλὰ καὶ αὖϑις ἀνάγειν πιομένους. ὦ μόταιοι,

), εἰ ξδὲ ἐμὴ, πατόγειν

τῆς ἀνοίας, οὐκ εἰδότες ἡλίκοις ὅροις διακέκριται τὰ ξηρῶν,

M M , , ' τ ' j3-Je uu
καὶ τὰ ζώντων πράγματα, xci οἷα τὰ παρ ἡμῖν ἐστι, καὶ Oct

Κάτϑαν᾽ ὁμῶς 0, v ἄτυμβος ἀνὴρ, ὅς T ἔλλαχε ryl. IX,
519. 20,
τύμβου, E 563.

9 s - 5,9
Ev δὲ ἰῃ 5) τιμῇ "Igoe, κρείων v ᾿Δγαμέμνων ἢ).
3

Θερσίτῃ δ᾽ ἶσος Θέτιδος παῖς ἠυκόμοιο.

ἘΝ ὶ p.521.
Πάντες δ᾽ εἰσὶν ὁμῶς νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα, Ody:s.
X, 521.
Γυμνοίτε, ξηροί τε, κατ ἀσφοδελὸν λειμῶνα. 1». ΧΙ,
559- ei

572.

p) γενόμενοι) Ineptam interrogandi notam, post hanc vocem
vulgo positam, delevi: ineptius euam post ὅπαξ ἰὴ compluribus
vett. Edd. commate interpuncium reperiur. 4) ἔπασχες]
Vulg. ἔπασχον. V. Adn. *) πράγματ᾽ ἔχων] Tradit δεί,,
in 2954. et 5011. legi πράγματ᾽ ἔχων, quae non ect diversa lec!io:
Voluitne πρόγματα; r) ἔλλαχεῖὶ ,,Sic B. 2. (eliam 5. ) e! Par.
ex versus norma; in ceteris ἔλαχε" corruptiusin V. 2. Oz ἔλα-
ys. Hemst, Correxit et Jens, supra ad c, 14. 8) Ἔν δὲ i9]
Ita Barn. et Seyb, ex Hom. pro ἐν δ᾽ ἰῇ. τ) κρείων v Aya-

- xum

μέμνων] xüv Ayouéuvov: 5011. pessime depravata,

aridissima? ridiculus enim-
vero sim, haec tibi si di-
cam, qui quotidie deducis
eos: tu nimirum optime
nosti, possintne remeare,
ubi semel terram subierunt.
lilud enimvero tibi, (JMer-
curi), qui satis quod agas
habes negotii, plane risu
dignum accideret, si opor-
tbret non deducere solum ad
inferos, sed insuper eos ite.
reducere potaturos,
Yah dementiam! inanissimi
mortales, qui nescitis, quam
longinquo finium intervallo

discreta sint mortuorum vi-
ventiumque negotia, qua-
lisque reium
ratio; nec, mortuum esse
simili modo e; qui tumulo
careat, et qui sepulcrum
fuerit sortitus ;
que honoris esse gradu i-
rum, regemque AÁgamemno-
nem; "Thersitae parem The-
tidis filium, pulchra coma
conspicuae: omnes namque
perinde umbrarum sunt in-
firmae calvariae, nudi ari-
dique per florentem aspho-
delo campum.

διῖΐ nostrarum ;

uno eodem..

23

p. 522.

τ LOU:CYIY ANI

EPM. Ἡράκλεις, ὡς πολὺν τὸν “Ὅμηρον ἕπαντλεῖς.
ἀλλ᾽ ἐπείπερ ἀνέμνησάς ue "), ϑέλω σοι δεῖξαι τὸν τοῦ Agi"

r - 2 , Β΄. "
λέως τάφον δρᾷς τὸν ἐπὶ τῇ ϑαλάττῃ; Σίγειον μὲν ἐκεῖνο *)

M PS 5 e * ^
τὸ Τρωϊκόν" ἀντιποὺ δὲ 0 Αἴας τέϑαπται ἐν τῷ Ῥοιτείῳ V).
δ'..6 b ,
XAP. Q Ερμῆ, οἵ τάφοι. τὰς πόλεις
δὲ Z 4 , L4 » t, - ἃ [41 , 5 ,
) τὰς ἐπισημοῦὺξ ἤδη δεῖξύν μοὶ ^), ἃς xdv ἀκούομεν "
τὴν INivov τὴν Σαρδανάπάλου, καὶ Βαβυλῶνα, καὶ Muwijvac,
«ci Κλεωνὰς, καὶ τὴν lov αὐτήν.

γ ,
"Ov pgeyolor,

πολλοὺς γοῦν μέμνημαι
διοεορϑμεύσας Piu, ὡς δέκα ὅλων ἐτῶν μηδὲ νεωλκῆσαι,
μηδὲ P) δικχινύξαι τὸ σκαφί (otov.
- 9
EPM.'H Νῖνος μὲν, ὦ πορϑμεῦ, ἀπόλωλεν ἤδη, “αἱ
ὅς... c - z ' 3. "re riE 348? ^ ?» d e »
οὐδὲν ^) ἴχνος ἔτι λοιπὸν αὐτῆς" οὐδ΄ «v εἴποις “) ὅπου ποτ
53 δ ' ὟΣ 2 , 9 ST c 3 1 e 1 ?
ἣν. ἡ Βαβυλων δέ σον ἐκείνη ἔστιν. ἡ εὐπυργος, ἡ τὸν μέγαν

u) με] omissum in 5011. et sequitur ἐθέλω. x) ἐκεῖν ΟἽ ἐστε
adjuugunt tres codd. Pariss. Pro piv. autem in B. 1. et 5. éni
legitur scriptum errore aliquo, ex compendio, opinor, scrip-
turae, quod male ceperat librarius, nato. y) ἹΡοιτείῳ
» ἱΡητείῳ F. vitiose.4 Iemst. 12) at] cum ScÁm. e cod.5o1i1.
recepi. a) ἤδη δεῖξόν uoc] δεῖξόν μοι ἤδη tres Mss. Pa-
riss. quem verborum ordinem equidem non adeo suaviorem
vulgato habebam, ut is mihi aeque ac Be/ino et Sehmiedero
prae illo eligendus videre'ur. b) μηδὲ vsoàáx. μηδὲ]
ἐνήτε — μήτε conj. Belin. Temere factum. Alterum μηδὲ est,
ne quidem S. eiiazn nion, alterum neque S. et non. Similiter Ti-
mon. c. 8. οὐδὲ γνωρίξοντες ἔτι, οὐδὲ προςβλέποντες. In tri-
bus Pariss. μὴ vsox. μηδὲ etc. c) οὐδὲν] οὐδὲ 5οιτι. οἱ B.
5. a Gorl. absunt καὶ etmox £z. d) εἴποις] Ita cum ScAm.

JMerc. Hercules; quam napali, Babylonem, My-

cenas, Cleonas,

large nobis Homeri versus
ingeris! Sed quandoquidem
me commonefecisti, volo
tibi monstrare ΠΕΡῚ se-
pulcrum; viden' mari pro-
pe adjacens? Sigeum est il-
lud Troicum; e regione au-
tem situs est Ajax 1n Rhoe-
teo.

Char. Non ingentia sunt,
Mercuri, monumenta. Nunc
urbes insigaes monstra mi-
hi, quas ἰὴ γα celebrari au-
dimus, Ninum illam Sarda-

Iliou? multos equidem inde
memini me trajecisse, adeo
ut decem integris annis nec
subducere, meque ventis
exponere licuerit scapham.

JMerc. Ninus jam, Porti-
tor, interiit, neque ullum
vestigium amplius est ejus
reliquum ; sic ut dicere ne-
queas, ubi olim fuerit. Ec-
ce tibi Babylonem, turribus
ornatam, quae magno moe-
nium ambitu est cincta; illa

ipsamque

es

^

dEXEXE5N 71

περίβολον, οὐ μετὰ πολὺ καὶ αὐτὴ ζητηϑησομένη *), ὥςπερ p.522.
᾽ Νῖνος. Μυκήνας δὲ, καὶ Κλεωνὰς, αἰσχύνομαι δεῖξαί σοι".

καὶ μάλιστα τὸ Ἴλιον. ἀποπνίξεις γὰρ εὖ οἵδ᾽ ὅτι τὸν “Ὅμηρον
πατελϑὼν ἐπὶ τῇ μεγαλήγορίᾳ τῶν ἐπῶν. πλὴν ἀλλὰ πάλαι μὲν

ἦσαν εὐδαίμονες, νῦν δὲ τεϑνᾶσι T) xol αὗται. ἀποϑνήσκουσι

γὰρ, ὦ πορϑμεῦ, καὶ πόλεις, ὥςπερ ἄνϑρωποι" καὶ τὸ πα-
φαδοξότερον 5), "αὶ ποταμοὶ ὅλον. ᾿Ινάχου γοῦν ἢ) οὐδὲ" 5325.
τάφρος iv Ἄργει ἔτι καταλείπεται.

XAP. liomo τῶν ἐπαίνων, “Ομηρε, καὶ τῶν ὀνομάτων,
Ἴλιος ἱοὴ, καὶ εὐρυάγυια 1) καὶ ἐὐκτίμεναν Κλεωναί. ᾿Αλλὰ 24
μεταξὺ λόγων, τίνες εἰσὶν of pude: ἐχεῖνοι, ἢ ὑπὲρ τί-
vog ἀλλήλους φονεύουσιν; :

EPHM. iteiods ὁρᾶς, ὦ Χάρων, καὶ SetolisdadfloP laus;

"rescripsi pro vulg. εἴπῃς secundum tres Pariss., quibus acce-
dit eti&m Gorl. In illis etiam πότε scriptum , ut in plurimis
Edd. πότ᾽, utrumque falso. 6) ξητηϑησομένη ζητηϑη-

- μένη B. 1.5. mendose. f) τεϑν οι! lta Matth. e Schol. et

᾿ς 1428. 2954: Vulg. τεϑνήκασι.. £) παρ αδοξύτερο y) παρα-
δοξότατον 1428-2954. h) γοῦν] ΤᾺ correxi non solum ob
ingratissimeur verborum vuüuleatorum ᾿Ινάχου οὖν hiatum,
sed maxime ideo, quod sensus repudist conclusivam, requi-
rit limitativam pariicnlam. Deiueeps τάφρος a recentioribus
Scriptum pro vete*i τάφος e certissima emeudatione 17΄. Faórr,

uam nna ejus filia tradit ad Callimach. Hymn. in Del, v. 74.

i) Ιλιὸς 107, x«i εὐρυάγνια)] Ita 2954. 5011. Sehm.
Nec non Gorl. habet 197 καὶ εὐρυάγυια; omisso tamen nomi-
ne Ἴλιος. vulgo legebatur Ἴλιον ἱρὴν καὶ εὐρυάγυιαν. Solanus.
conjecerat εὐρυάγυια Μῖῆνπκήνη, írustra, quod ad hoc nomen
attinet.

ipsa quoque non diu post fluvii integri: certe Tnachi
quaeretur , haud secus ac nealveus quidem Argis am-
Ninus. Mycenas Cleonas- plius superest.

que pudet me monstrare ti- Char. Papae, quae lau.
bi, maxine vero Jüon: oífo- des, Kiomere! qu: nomi-
cabis enim, sat scio, Ho- num splendor! [lion sacra,
merum ad Orcum reversus ]latisque viisinsignis; Cleo-
ob magniloquentiam' carmi- nae nitide conditae. Sed,
num: attamen olim erant quod sine sermonis ἥν:
felices; nunc vero totae tuti fraude fiat, quinam isti
sunt xnortuae: moriuntur sunt belligerantes, aut cu-
enim, ( Portitor,) quemad- jus rei caussa sese invicem
modui homines, sio et ur- obtruncant?

bes; quodque zuirabilius, JMsrc, Argivos cernis,

Ῥ..525.

pP. 524

72

καὶ τὸν ἡμιϑνῆτα ἐκεῖνον στρατηγὸν ᾿Οϑρυάδην, τὸν ἐπιγρά-"
t). - :
XAP. Tulo τίνος δὲ αὐτοῖς, e) Eoui, ὁ πόλεμος;
EPM. “Ὑπὲρ τοῦ πεδίου αὐτοῦ, ἐν ᾧ μάχονται.

LUCIANI

. A , - 3 — "i
govvo TO E. ἐν τῷ αὐτου αὕμοατι

5»

* AS EL 2 , " i e"
XAP. 4) τῆς ἀνοίας, οἵγε οὐκ ἴσασιν, ὅτι, κἂν ὅλην
L] v * 9
τὴν. Τιελοπύννησον ἕχαστος αὐτῶν κτήσωνται, μόγις ἂν πο-
, « ; - -
διαίον λάβοιεν ) τόπον παρὰ τοῦ «Αἰακοῦ: τὸ δὲ 1) πεδίον
κῃ LEE » , , 2 , A ,
τοῦτο ἀλλοτε αλλοι γεωργησουσι, πολλάκις ἐκ [4090 τὸ v90-
2 -
σπαιον ἀνασπάσαντες ") τῷ ἀρότρῳ.
7 c : | , :
EPM. Οὕτω μὲν ταῦτα ἔσταν 5). ἡμεῖς δὲ καταβάντες
» ' ' , , , y Mox 3
ἤδη, xci κατὰ χώραν εὐθετήσαντες. αὖϑις τὰ ὄρη, ἀπαλλατ-.
2 ,
τώμεϑα, ἐγὼ uiv, xo9' QU) ἐστάλην, σὺ δ᾽. ἐπὶ τὸ πορϑ-
ἜΠΟΣ Y: JANE ' δ ν ἡ τῇ "rae :
μεῖον" qto δέ coi μετ΄ ὀλίγον καὶ αὐτὸς 4) νεκροστολῶν;

XAP. Evys ἐποίησας, ὦ Eg:

k) aZg ort) Ita L. et 5011,
Ἡ εις. αὐτοῦ.
Seybold.. εἰ ehm.

sius sanguine **

δὲ B.'"5;

Olim ὀνόματι.
idem et Belino videbatur, et scripserunt sic
At tuitus sum genuinam vocem: supra
C. 20., intacto manseruut ἀπάγοι ξὺν αὐτῷ.
1) λάβοιεν] λάβῃ 5011.
n) ἀνασπάσαντες ἀναστήσαντες 1428. .5011.

εὐεργέτης ἐς dà")
Pro αὐτοῦ maluit

Vérte: ,,suo ip-
m) τὸ δὲ] καὶ

0) ἐσται] ἔστω 5Ξοῖ!. p) παϑ' ἃ] Ita 2954. rei convenien-

ter. nec non isterpretationi Latinae Herist:.
judice etiam Belino.
xci αὐτὸς] καὶ αὐτὸς μετ᾽ ὀλίγον 5011.

minus conveniebat,

Vulgatum καϑὰ
4) μετ᾽ ὀλίγον
r) ἐς ἀεὶ} Ita

2954. 5011. Schm. εἰς ἀεὶ Goxl; Vulg. Praepositio male omissa.

Charon, et Lacedaemonios,
il'umque semianimem impe-
ra: orem Othryaden, qui in-
scribit tropaeum suo san-
gine.

Char. Pro qua re, Mer-
cu:'j, bellum nter eos est
ortum ?

JMerc. Pro illo ipso cam-
po. i9 quo pugna conseritur.

Char. O i insignem demen-
tiam! scilicet ignorant, se,
licet vel totam Pelopoune-
sum eorum q»isque posses
derit, vix tamen unius pe-
dis spatium ab Acaco accep-

turos esse: campum autem
illum alii atque alii usque
colent, ac saepe funditus
illud tropaeum eruentaratro,

lMerc. Haec quidem ita
fient: nos vero, ubi jam de-
scenderimus, suisque mon-
tes sedibus reposuerimus,
discedamus, ego ad ea per-
agenda, quorum gratia iter
ingressus sum, tu ad cym«
bulamtuam: neque diu erit,
cum adventabo tibi mortuos
deducens.

Char. Bene de me meri-
tus es, Mercuri; ego sem-

€ H AR ON.

ἀναγεγράψῃ: ὠνάμην *) δέ τε διὰ σὲ τῆς ὑποδηρέσε: eu. Ὁ. 624.

74

οἷά ἐστι τὰ τῶν κακοδαιμόνων ἀνϑρώπων πράγματα! (βασιλεῖς,
πλίνϑοι χρυσαῖ, ξκατόμβαι, μάχαι ))' Χάρωνος δὲ, οὐ-

δεὶς ") λύγος.

v

s) ὁνἀμην] ὠνησάμην 5011. minus bene. t) βασιλεῖς, -
μάχαι} Has quinque voces, Hemsterkusii Ἱμεῖς πἰπὶ et “71ε--
landii exemplum secu:us, et ego cum δεληείφετο imgrobita-

l ,

tis nota insign dvi.
-οὐρυδεὶς7᾿

Cf. Fugit. c C, 28.

per Cin aeternum ) non vul-
garis beneficii. auctorem in
tabulas te meas referam;
haud enim mediocris per te
fructus ex isthac peregrina-
tione ad me redundavit.....

Solanus pro ἑχατόμβαι voluerat τύμβοι. u)
οὐδὲ εἷς 2954: 5011. mus Belinus praefert, injuria.

At qualiasunt hominum in--
faustorum negotia! (reges,
lateres aurei, hecatombae,
proelia:) Charontis vero
nulla habetur ratio,

p. 525-

1

74 ΟΝ ΦΕΟΣ

ΠΕΡῚ OYEXIO9YN.

'

Argum, . Dubitat auctor, sacrifieantium vulgus an ab igno-
rantia magis miserandum, quam a stultitia deridendum sit, quum
tot tamque absurdes ritus ac cerimonias observantes aperte osten-
dant, ineptis se, et indignis, ac vere impiis, opinionibus de diis
conceptis, regi ac duci. Argumenta et exempla e Graecorum po-
tissimum, et Aegyptiorum, repetuntur religione, Scytharum quo-
que, aliarumque gentium, sacris obiter commemoratis. Ejusdem.
plane generis, indolis et formae est hic liber, ac qui de Luctu
agit: uterque vindex sanae mentis Jurium puriorisque religionis
acerrimus, neque adeo atheismi index, cujus quidem non pote-
rant auctorem insimulare, nisi qui ipsi superstitionibus vanis pu-
tide infixi haererent. Unde etiam JZie/andius has duas declamae
tiones deinceps sese invicem excipere j:ssit in Versionis suae Vol,
V. p. 201. et 215. Luciano autem si quis cum Jacobsio in Porson.
Adverss. p. 290. abjudicare voluerit hunc de Sacrificiis librum,
eum credo facilius etiam, an auctor egregii libri, Germanice scrip-
ti: Rosaliens Nachlass, et editor “2ελ 5. (Tati? novissimus, idem
Fridericus Jacobsius haberi possit, dubitaturum esse.

es " W , , -
Z4 μὲν γὰρ “) ἐν ταῖς ϑυσίαις οἵ μάταιον ztoerovot, καὶ ταῖς
c - 1 ^e hb E - X- ΣΝ ᾽ - V 098
ἑορταῖς, καὶ προςύδοις ^) τῶν ϑεῶν, καὶ c αἰτοῦσι, καὶ ἃ

a) γὰρ] abest à Gorl. omissum, opinor,a librario, quem oto
disset γὰρ in libelli initio: quippe ignoravit Lucianum amasse
non solum in dialogis et epistolis, sed etiam in declamatio-
nibus passim lectorem statim in medias res abripere. Cff,ini-
tia librorum: Adversus Indoctum, Pseudologistae, Je Do-
mo, et Dispntationis cum Hesiodo. b) x«i προςὐδοες]
zo "roig πρ. Gorl. ab eodem isto nasutulo profectum.

Dk SACRIPIGOTIE

In sacrificiis quae perpe- diebus festis, Ín salutatio-
trant inepti homines, in nibus Deorum; quae porre

Ὁ

D E" εὐ πιο IIS 75

, ; - 2 T
εὔχονται, καὶ ἃ ar deese diri 9) περὶ avtov, οὐκ οἶδα *), p. 555-
εἴ τις οὕτω κατηφής ἔστι, xol λελυπημένος, ὅςτις οὐ γελάσε-
ται τὴν ἀβελτερίαν *) ἐπιβλέψας τῶν δρωμένων. καὶ πολύ γε,
- , - » ' δ M Ef E , 3
οἶμαι, πρότερον τοῦ γελᾶν πρὸς ἑαυτὸν ἐξετασει, πότερον εὐ-
- 3 ' ᾿ - T - 4
σεβεῖς αὐτους χη) dni cia ἡ τοὐναντίον 4s ἐχθροὺς; καὶ
κακοδαίμοναςγ οἵ γε οὕτω ταπεινὸν, καὶ ἀγενυὲ ie τὸ ϑεῖον
ὑπειλήφασιν; ὥςτε εἶναν ἀνθρώπων ἐνδεὲς, καὶ κολακευύμε-
e » Tw 2A - 3 ^ , U - , *
vov ἥδεσθαι», καὶ ἀγανακτεῖν ἀμελούμενον. τὰ γοῦν ZAiroluxc
πάϑη, καὶ τὰς τῶν Καλυδωνίων συμφορὰς, καὶ τοὺς vOcOU-P-5:5-
, , 5 fi.
τους φύνους, καὶ τὴν Μελεάγρου διάλυσιν, πᾶντα ταῦτα ἔρ-
* v NU
yu) φασὶν εἶναι τῆς ᾿Δρτέμιδος μεμιψιμοιρούσης, ὅτι μὴ παρ-
λήφϑ' ὃς τὴν ϑυσίαν ὑπὸ τοῦ Οἰνέως" oU ἄρα βαϑὲ
ελήφϑη πρὸς τὴν v ὑπὸ τοῦ Οἰνέως" ovroc ἄρα βαϑέως
ΚΤ δ, 2 s 5 A. ?" L^ £) ὃ H { δοχῶ "
καθίκετο αὐτῆς ἡ τῶν ἱερείων 9) διαμαρτία. καί μον δοκῶ ^)
[ J Bee 71» » 3 - 5 - , , ἂν ἄν 9 -- , i
ορᾷν αὐτὴν ἐν τῷ οὐρανῷ τότε pOvqv, τῶν ἄλλων ϑεῶν àv.)

c) γιγνώσκουσι] γινώσπουσι 2954. 5011. 4) οὐκ οἶδα]
οὐκ οἶδ᾽ 3011. e) ἀβελτερίαν] La corrigere placuit vul-
£atam formam ἀβε λτηρίαν, utpote origini suae et naturae ad-
versantem. Sic et Charon. c. τ Anonymus Grammaticus in
Dekker. Anecdd. T. 1. p. 193. 22. ἀβέλτερος" ἀνόητος, μωρύς,
ὁ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκων. 1) ἔργα] deest in 5011. et Gorl.
8) ἱερεέων] ἱερῶν P. marg. A. 1, W. Deinceps δεαμαρτέα καὶ
διαφορὰ 5011. et διαφορὰ loco vocis διεαμαρτία 2954. Unuin
"certe superfluum est et alienae prp: alterum autem unde

venerit, dubius haereo. h) δοκῶ] ,,δοκεῖ priores E.dd. al-
terum (δοκῶ) et orationis siruciura poscit, et praestant G.
P. L.* Beiz. i) iv] εἰς 2954. ig con). Du ker. ad Thuc. p- 242.
"Abresch. Dilucc. Thuc. p. 417. et Jens, ad h. I.

petunt, quae optant, quae gcat, ut gaudeat adulanti-
de illis sentiunt; nescio an bas, negligi se indignetur.
ita demissus quisquam aut ÉEtcnim Aetolicos illos ca.
tristis sit, quin rideat, s! sus, et calamitates Calydo-
quidem eorum, quae fiunt, niorum, et tot caedes, et
perspicere stoliditatem pos- illam Me!cagri tabem, uni-
sit. Verum ante aliquanto versa haec opera ajunt esse
quam rideat, cum auimo Dia»ae, aegre ferentis, ad
$uo exquiret, piosne prae- sacrificium $e non adbhibi-
dicare illos fas sit, an con- tam (αὖ Oeneo). "Tam pro-
tra ea hostes Deorum, et funde in animum il/ius de-
ob id ipsum infelices; qvi scendit, quod sacrificiali-
ita humilem, illiberalen bos epulis excidit! Ac vi-
adeo divinam naturam opi- deor mihi illem videre in
üentur, ut hominibus indi- coelo solam tunc relictam,

76 LUxC IuA-N I

a L7
p.526. Οἰνέως πεπορευμένων, δεινὰ ποιοῦσαν, xol σχετλιάζουσαν,
» , , ' ? 5 q^
9 οἵας ἑορτῆς ὁπολειφϑήσεται. Τοὺς δ᾽ «v Αἰϑίοπας καὶ τρις-
* 3 E] ^N 3
Ῥ- 527. εὐδαίμονας εἴποι τις ἂν, εἴγε ἀπομνημονεύοι ) τὴν χάριν
2 Ἂν on c ν᾿ eN 23-1 3 » - € , , '
αὐτοῖς ὁ Ζεὺς, ἣν [ἐν ἀρχῇ τῆς Ομήρου ποιήσεως πρὸς
27,4 E] ὃ t 1 ὃ ΄ ceo (NEA e UN Η͂
αὐτὸν ἐπεδείξαντο ), δώδεκα ἑξῆς ἡμέρας ἑστιασαντες, καὶ
- , * E - x
ταῦτα, ἐπαγόμενον καὶ τοὺς ἄλλους ϑεούς. οὕτως οὐδὲν, ὡς
5 - e ] -5 - ES
ἔοικεν, ἀμισϑὺ ποιοῦσιν, ὧν ποιοῦσιν " ). ἀλλὰ πωλοῦσι τοῖς
3 , 3 4 ' ΗΝ ^. dA , 3 3 -— ' R3
ἀνϑοώποις vé yc Oc, παὶ £VEGTL πρίασϑαν πὰρ αὐτῶν τὸ μὲν )
e , , , [1] "m ' y» D^ e , ^
ὑγιαίνειν; εἶ τυχον 5), βοϊδίου" zo δὲ πλουτεῖν, βοῶν μού χε
a L1 , , j -
P. 528. τὸ δὲ βασιλεύειν, ξκατόμβης" τὸ δὲ σῶον ἐπανελϑεῖν i£ IMov ἐς
, , , 1 -
Πύλον, ταύρων ἐννέα" καὶ τὸ ἐκ τῆς Αὐλίδος ἐς" IAtov διαπλεῦσαι,
, b c -
παρϑένου βασιλικῆς. ἡ. μὲν γὰρ Excpi ἢ) τὸ μὴ ἁλῶναν τότε
H , VES) ΤΣ E -
τὴν πόλιν 5) ἐπρίατο παρὰ τῆς ᾿4ϑηνᾶς βοῶν δώδεκα, καὶ

k) ἀπομνημονεύοι, ἀπομνημονεύε eb T. A) ἐπεδείξαντο
ἐποιήσαντο 2954. 5011. ubi et ἣν ante πρὸς αὐτὸν collocatum,
sicut in Gorl. unde Sc/uniedero verba iv ἀρχῇ τῆς ᾿Ομήφον
ποιήσεως spuria vísa, Vid. Adeot. m) ὧν ποιοῦσεν] de-
sunt in 2954. et 2011. unciaisque propterea inclusit Schm, in-
juria. n) τὸ μὲν] In cunctis Edd. fuit τὸν uiv, et deinde
τὸν δέ" quae vel sine libri ullius &uctoritate mutari dehe-
bant. Se/an. Secuti Reitz. et Schum. 0) εἰ τύχοι] εἰ τύχῃ
5011. vitiose. p? ἢ μὲν ydo "Ex égn] ,»lnsulsa priorum
Edd. lectio: ὁ μὲν γὼρ ἑκατόμβῃ verissimam impertiunt A.
S. R. P. L. ἢ A. 1. W. iu qua tamen omiititur ydg. Zeitz,
A. 2. itidem ἡ piv ydo ἑκάβη, et in meo exemplari B. 1. an-
tiqua manus idem adscripsit margini; 4) τότε τὴν πό-

reliquis Diis ad Oeneum absque mercede, ut videtur,
profectis, adílictantem se, faciunt nihil, sed vendunt
et conquerontein, quali, bona hominibus, estque ut
quam ping gui, Sarrb abi iim emat ab illis hic quidem va-
rendum sit. Ab altera par- letudinem forte bucula; di-
te Aethiopes beatos ac ter vitias alius bubus quatuor;
felices. aliquis dixerit, si alius .regnum hecatomba;
gra'iam iis habeat Jupiter, alius ut salvus ab. Ilio Py-
quam ( in ipso Homeri po&- lum redeat, tauris novem;
$eos principio) ab illo in- υἱὲ vero ab Aulide ad llion
ierunt, duodecim deinceps liceat trajicere, virgine τὸς
dierum epulis illam exci- gia redimendum est. Non
pientes, idque, cum reli- (Nam?) Hecuba quidem,
qnos etiam Deos, /anquam ne tum urbs caperetur, bu-
umóros secum adduceret. bus duodecim, atque peplo
Adeo eorum, quae faciunt, 8. Minerva redemit. Con-

71

7 XS

ολλὰ εἶναι καὶ ἀλεκτρυόνος, καὶ Grc- p.528
Ταῦτα γε"), 8

5 NOE R X , ^ j ἅμ 4
οἶμαι, καὶ 0*) Χρύσης ἐπιστάμενος, ἅτε ἱερεὺς, καὶ γέρων,

^ 1 - ' 7 Ai Vf t -ν 3

καὶ τὰ ϑεῖα S ἐπειδὴ ἀπραπτος ia παρὰ *) τοῦ Te
píuvovoc, ὡς ἂν καὶ Divi τῷ ᾿“πόλλωνι τὴν χάριν,

Ὁ ἘΠ᾿ - δ΄ ΑΓ ΟΠ Τ ΕΡΓῸΟ ΕἼ δ.

1

πέπλου. εἰκάζειν δὲ yon
φάνου, καὶ TM. povov nup αὐτοῖς ὦνια.

bj e

δικαιολογεῖται, καὶ ἀπαιτεῖ τὴν deii; καὶ μόνον οὐκ Ovt-
B. »
δίζει, λέγων, c) βέλτιστε Ἄπολλον,
3 , ?i 4 , ,
τέως ἀστεφάνωτον ὗντα, πολλαπις ἔστ dass καὶ τοοραῦτά

δὲ. Ἃ , ' "Pe.
éyo μὲν Gov TOV ridi

, , Hi 5. 0-20» FAS v
σοι μηρία ταύρων τε xol αἰγῶν ἔκαυσα ἐπὶ τῶν βωμῶν" σὺ δ᾽
3 23 " e 9: 1:5, 4
ἀμελ εἴς" μου" τοιαῦτα ποπονϑύτος, καὶ παρ΄ οὐδὲν τίϑεσαι τὸν
εὐεργέτην. T0rjegodv οὕτω X αἀτεδυρώπησεν αὐτὸν ἐκ τῶν λό--
γῶν, ὥςτε ἁρπασάμενος τὰ τόξα, καὶ ὑπὲρ ") τοῦ ναυστάϑ-

,.- * - - 1 ? 1
κατετοξευσε *) τῷ λοιμῷ τοὺς “χαιοὺς .-
, - "n » 3 ,
αὐταῖς Y) ἡμιόνοις καὶ κυσίν. TOU “πόλλωνος
, , " ^ "T e , ΡΞ

ἐμνήσϑην, βούλομαι καὶ τὐλλα εἰπεῖν, ἃ γε ^ ) περὶ αὐτοῦ οἵ Ρ' 539.

μου καϑίσας ἑαυτὸν,
271: ες:
Ἐπεὶ ana

λιν τὴν πόλιν τότε 2954. gon r) Ταῦ τά y£] Ita 5011.
et Gorl. 1n Edd. fuerat ταῦτα δὲ; corruptum ex antecedente
δέ. 5) ὁ ] restituit Schm. e 5011. vulgo omissum. t) ἀπῇεε
παρὰ] Omnes Edd, insederat vitium ἀπίει.““ Reiz. In
5011., referente Belino , legitur ezysu ix. αι) zie] ἐπὲ
Gorl. glossema genuiuae. — x) xocstáisvos] κοτετόξευε
goit. y) αὐταῖς] Ita 5011. et δεήσει. pro vulg. αὐτοῖς. “)
ἄγε] Ita L. qua quidem dictionis elegantia vulgo c up BE
rant auctorem, scribentes &. Modo τἄλλα in vett. Edd., ut

jicere autem fas est, multa
etiam gallo, aut corona,
aut solo ture adeo, apud

pe coronavi, totque tibi
taurorum caprarumque fe-
mora tuis in altaribus ado-

ipsos esse venalia. Puto,
etiam Chryses horum gna-
rus, qui sacerdos esset, et
senex, et divinarum reruin
consultus, cum infectis re-
bus rediret ab Agamemnone,
expostulat cum Apolline,
apud quem in foenore col-
locasset gratiam, et vicem
reposcit, et tantum non
conviciatur, dicens, Equi.
dem, Apollo optime, aedem
tuam, coronarum Mhonore
ad eum diem carentem, sae-

levi. 'Tu vero negligis me
talia passum, nulloque nu-
mero babes optime de te
meritun. [taque tantum
oratione illa pudorem ei ob-
jecit, ut sagittis correptis
insessoque editi lore prope
navium stationem loco,
pestilentiae telis ipsos cum
mulis canibusque Achivos
configeret. | Cum vero se-
mel iu Apollinis incidi men-
tionem, volo etiam reliqua

dicéte; quae quidem docti

LIOVIC LA NX

18

- 5 , , 3
p.529. σοφοὶ τῶν ἀνθρώπων λέγουσιν, ovy' ὅσα περὶ τοὺς ἔρωτας
2 , HE S €- 6n , ' , 5 st - 03
ἐδυςτύχησεν., οὐδὲ τοῦ Ὑαπκίνϑου τὸν φόνον, οὐδὲ τῆς zfá-
' e , , 3. .δὲ LI e ι Ex. ΦΈΡΕ -
φνης τὴν ᾽πυπὲροψίαν, ἀλλ᾽ Ort καὶ καταδικασϑεὶς ") ἐπὶ τῷ
- * , 3 - -
τῶν Κυκλώπων ϑανάτῳ, πάξοστρακισϑεὶς διὰ τοῦτο ἔκ τοῦ
2 A - ᾿ ᾿
οὐρανοῦ κατεπέμφϑη ἐς τὴν γῆν "), ἀνθρωπίνῃ χρησύμε--
- , ἫΝ L] , 3
νος “) τῇ τύχη ὅτε δὴ 5) καὶ ἐθήτευσεν ἐν Θετταλίᾳ map
? a .
“ἀδμήτῳ,, καὶ ἐν Φρυγίῳ παρὰ “αομέδοντι" παρὰ τούτῳ μέν
, , 3 1 H - - 5 , ,
ys ov μόνος, ἀλλὰ μετὰ τοῦ Ποσειδῶνος, ἀμφότερον πλινϑεύον-
Case lh , -
τες ὑπ᾽ ἀπορίας, καὶ ἐργαζόμενοι ἐς τὸ τεῖχος, καὶ οὐδὲ “)
2 LÀ a Αἱ , MJ m ^ 344 *
ἐντελῆ τὸν μισϑὸν ἐκομίσαντο παρὰ τοῦ Qovyoc, ἀλλὰ προς-
" f 9 Es , "7 , , 1 AN.
ὥφλεν ^) αὐτοῖς πλέον ἡ τοιᾶκοντα, φασι, δραχμὰς Τρωΐχας.
3 - - -
5 Ἢ γὰρ 85) οὐ ταῦτα σεμνολογοῦσιν οὗ ποιηταὶ περὶ ἃ) τῶν
- , i "
ϑεῶν, xol πολὺ τούτων ἱερώτερα !), περί τε ᾿Ηφαίστου, xol-
, e er LI
Προμηϑέως, zeli Κρόνου, xoi Ρέας, καὶ σχεδὸν ὅλης τῆς
solet. a) καὶ καταδικασϑ' εὶς] παταγνωσϑεὶς, omisso καὶ,
5011. b) ἐς τὴν γῆν Arüculum vulgo omissum interjeci-
mus cum Schm. e Codd. 2954. etzo11. quibus etiam Gorl. ac-
cessit. c) χρησύμενος] Hanc Gesn. conjecturam pro vulg,
donocusvog confirmavit Gor. d) ὅτε 05] Vulg. ὅτε δὲ, pro
uo Gesn. maluit ὅτι δὲ, quod responderet praecedenti ἀλλ᾽
ὕτι καὶ etc. Genuinum ὅτε δὴ debemus Codd, 5011. et Gorl.,
receptum jam a Schn. et probatum etiam Jo, Seager: oin Clas-

sical Journal N. XVII. a. 1814. p.160. e) οὐδὲ] οὐδὲν 50:1.
1) προςώφλεν!] i pure 2954. 5011, Gorl. Schm. At

vid. Adnot.
pe solet.*& Fettz.
(μαφώτερα conj. Jacobs.

de illo homines 'commemo-
rant, non quam invenustus
amator fuerit, nec Hyacia-
thi caedem, neqve ut Daph-
ne adspernata illum fuerit;
sed quod judicio damnatus

ob Cyclopas interfectos, te- -

starumque suffragio de coc-
lo in terram ejectus est, .hu-
mana conditione atque sor-
te usurus. Tum vero etiam
servili ministerio, in Thes-
salia apud Admetum, et a-
pud Laomedontem in Phry-
gia, functus est: apud hunc

8) Ἢ ydel
h) περὶ]
Vid. Adnot.

H γὰρ Fl.ut in his particulis sae-
παρὰ 5011; 1) iso soa]

quidem non ipsesolus, sed
cum Neptuno, lateribus du-
cendis ambo, et muris stru-
endis operam locantes ob
inopiam, et ne integram
quidem a Phryge mercedem
auferentes, qui de ea debe-
ret ilis, ajunt, triginta
amplius drachmas "Troicas.
Numquid enim talia non
magnifice narrant de Dis
poétae, et multum hisce di-
viniora, de Vulano, et
Prometheo, ct Saturno et
Rhea, totaque paene Jovis

pg ixezxsb5zci:5 799

“ ' - 1
τοῦ Διὸς οἰκίας; καὶ ταῦτα, παρακαλέσαντες τὰς Μούσας p. 52g.
» ^ - δὲ. ΔΩ͂Σ ^i
συνωδοὺς *) ἐν ἀρχῇ τῶν ἐπῶν, ὑφ᾽ ὧν δὴ ἔνϑεοι γενόμενοι,
Eie hor esie 28 C MCN. ! K , , δὴ P γε
ὡς τὸ εἰκὸς, ὄδουσιν, ὡς ὁ μὲν Κρόνος, ἐπειδὴ τάχιστα ἐξέ-
4 » ' 2 ' 3 ͵ , Σ 25 9 Y 1
τεμε τὸν πατέρα τὸν Ovgavov, ἐβασίλευσέ τε ἐν αὐτῷ ), xol
UJ , , m m e? ^ , "
τὰ τέκνα. κατήσϑιεν "), ὥςπερ ὁ ᾿Δργεῖος Θυέστης. ὕστερον». 550.
ng e
δὲ ὁ Ζεὺς κλαπεὶς ὑπὸ τῆς Péíog ὑποβαλλομένης τὸν λίϑον, ἐς
^ , , Ae p 5 “ΩΝ ᾽ , , [d ,
τὴν Κρήτην ἐγτεθεὶς, vm αἷγος &vergegm, καϑᾶπερ o Τ7Τηλε-
΄ c - [d CIN ^
φὸς ὑπ᾽ ἐλάφου, παὶ ὁ Πέρσης Κῦρος ὁ πρότερον ὑπὸ τῆς
κυνός ")" ἐξελάσας τὸν πατέρα. καὶ ἐς τὸ δεσμωτήριον
Q 25, ^8 LÀ * 32 , Au LI A L] N
wcropcAov, evrog ἔσχε τὴν ἄρχην. ἔγημε δὲ πολλὰς piv uÀ-
᾽ 1 * '
λας, ὑστάτην δὲ τὴν Hoe» 5) τὴν ἀδελφὴν, κατὰ τοὺς Περ--

εἶτα

σῶν τοῦτο ?) καὶ ᾿ἀσσυρίων νόμους. ἐρωτικὸς δὲ Qv, καὶ εἰς
"Agoolísi: πεχυμένος, ῥ δίας ἐνέπλησε παίδων τὸν οὐρανὸν,
τοὺς μὲν ἐξ ὁμοτίμων ποιησάμενος, ἐνίους δὲ καὶ νόϑους ἐκ
τοῦ ϑνητοῦ καὶ ἐπιγείου. γένους" ἄρτι μὲν ὁ γεννάδας γιγνό-
μένος χρυσίον, ἄρτι δὲ ταῦρος, ἢ κύκνος, ἢ ἀετὸς, καὶ ὅλως,

k) συνῳδοῦὺς] συνάδειν 2954. 5011. Gir. nec hoc male;
quamquam caussa non est, cur mutetur vulgata. In Gorl.
deinde legitur ἐν τῇ Goyp. 1) ἐν αὐτῷ] ἐπ᾿ ' αὐτῷ conj. So-
lan. m) πατήσϑιεν ἤσϑιεν 3011. n) ὑπὸ τῆς κυνός]
ὑπὸ κυνός 2954. probatum Belino et admissum a ScÁm. non
optimo jure: vim enim suam habet Articulus : ab illa haud
ignoia came. 0) τὴν Ἥραν] desunt in Gorl. p) τοῦτο]
abest ab eodem.

familia? Et haec faciunt,
invocatis in principio ver-
suum Musis cantus adjutri-
cibus, quarum adflatu Deo,
ut videtur, pleni canunt,
ut βάσανα exsecto sta tím
Coclo patre in illo 1mpera-
verit, suosque natos devo-
raverit, ut ÁArgivus Thys—
stes; ut deinde Jupiter,
furto subjicientis lapideim
Rheae, in Creta expositus
.et a capra nutritus sit,
quemadmodum nempe 'Te-
lephus a cerva, et a cane
Persa. ille. Cyrus. superior:
ut deinde expulso patre,

et in carcerem conjecto,
imperitum ipse tenuerit; ut
uxores duxerit ille quidem
complures alias, ultimam
vero Junonem germauam
suam, ex Persarum boc
quidem Assyriorumque le-
gibus: amator vero maxi-
mus sit, et effusus solutus-
que in Venerem, facile coe-
lum liberis ut compleverit;
quorum alios ex sui fasti-
giinatribus, alios vero no-
thos atque hybridas ex mor-
tali ac terrestri genere crea-
verit, cum nunc aurum gc-
nerosus ille, nunc taurus

80

LU CIANI

jit f " 9 - , "τὰ
«659. ποικιλώτερος αὐτοῦ Πρωτέως. μόνην 1) δὲ τὴν ᾿ϑηνᾶν ἔφυ-
I
$ - τ - € 3/85 , i» ΄ 64 ὙΦ
σεν᾿ ἐκ τῆς ξαυτοῦ, περαλῆς, ὑπ᾽ αὐτὸν ἀτεχνῶς τὸν ἐγκέφαλον
, ec - , -
συλλαβών. τὸν μὲν γὰρ Διόνυσον ἡμιτελῆ φάσιν £x τῆς μητρὸς
T , r c Li 5» "v - , , t , ι- τὰς.
p. 521- ἔτι καυμένης “), ἁρπάσας, ἕν τῷ βηρῷ φέρων xeraovés, πα-
»“" ^ , " 1
6 τὰ ἐξέτεμε, τῆς ὠδῖνος ἐνστάσης. μοιὰ δὲ τούτοις καὶ meo
- Ὁ M » E 1 ' “ δ " c3
τῆς ρας &0ovGuy, ἄνευ τῆς πρὸς vov ἀνδρα Outhiag, vstn-
, AP e - - ' o E 2e ,
γέμιον αὐτὴν *) παῖδα γεννῆσαν τὸν Ηφαιστον, οὐ μάλα εὖ-
^ w 5 ,
τυχῆ τοῦτον, ἀλλὰ βάναυσον, καὶ χαλκέα, καὶ πυρίτην !),
^ - - , 3 4
καὶ ἐν καπνῷ τὸ züv") βιοῦντα,, καὶ σπινϑήρων ἀνάπλεων,
3 -
οἷα δὴ *) καμινευτὴν, καὶ οὐδὲ ἄρτιον τὼ πόδε χωλευϑῆναι
Spec 5. SU δὴν ἣν τ LUND τον cC ἣν 2^0! YWX55 rou A a
γὰρ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ πτώματος, ὁποτε ἐῤῥίφη Y) ὑπὸ τοῦ Ζιὸς ἐξ οὐ-
φανοῦ" καὶ εἴγε μὴ οἵ “ήμνιοι καλῶς ποιοῦντες ἔτι φερόμενον
3E ; ; "ab " oz CAU c er
αὐτὸν ὑπεδέξαντο, ἐτεϑνήκει κἀν *) ἡμῖν ὁ Hgotozoz, ὡς--

4) μόνην μόνος conj. Beli». ineptam cogitans oppositiohem,.

nec reputans huc referri tanquam opposita, quae sequuntur,
τὸν μὲν γὰρ Ζιόνυσον etc. r) καομένη ς} »»καιομένης P. 2.
Par. A. illud ἀττικώτερον vett. Edd. probant: t ΒΆ6 08 ΡΞ ΟΥ̓ΤΒῚ
solet, nec raro praetermitti.^ Hei/z. Vid. ad Liall. Marr.
IV, 2. Varr. Lectt, s) αὐτὴν] αὐτῇ 2954. 5011. unde £eli-
nus vult αὐτῇ, perperam. t) πυρίτην]) ,,πυρητὸν OG. P.
πυριήτην vel zvooíczv notatur ex L. πυρευτὴν J. V.2. À.1. W.
Reliquae Edd. Fl. sequuntur. Utraque Ald. πυρίτην. Cf.
Jov. Conf. c. 8. ubi βόναυσός τις καὶ πυρίτης trjv τέχνην, sire
lectionis varietate. u) τὸ πᾶν] τοπᾶν À.1.2. Infra tamen
c. 8. τὸ πᾶν separatim jn utraque. x) δὴ} abest a Goxl. y)
ἐῤδῥίφη Ἵ .»ἐῤῥίφϑη solace B. 2. et Par. quae contra cete arum
consensum non valent, Etiam B. 1, igoígQm, sed frustra
2) παν ἐτεϑινήκει) Sice2954. 5011. quod Beiino quoque

aut olor, aut aquila ficret,
et omnino ipso Proteo mu-
tabihor; solam autem ex
suo ipse capite Minervam
ut genuerit, intra ipsum
plane cerebrum conceptam;
Dacchum enim, ajunt, in-
formem adhuc ex matre cum
maxime conílagrante erep-
ium, in suo ipse femore
defodit, ac deinde instante
partus dolore exsecuit. Si.
milia vero hisce ctiam de
Junone canunt, sine viri
€onsuetudino cam peperisse

filium Vulcanum, quas! au-
ra conceptum, non nimis
illum beatum, sed sordiduin ^
opificem, fabrum aerarium,
igne adustum, in fumo vi-
ventem semper favilla op—
pletum, qui camino adsiet
tota vita; et pne recte qui-
dem pedibus valentem, clau-
dum nempe ex casu, cum
de coelo. projectus a Jose
esset; et nisi ( bonuin. fac-
tum!) Lemnii, cum' ita
praeceps ferretur, illuin ex-
cepissent, perierat xo0bis

4

DE w9-d-gdmTYy"-wciI s.

81

p 671 LO M TEN SL] εἶ , , ΨΥ, , 1 "

"ep ὁ ᾿“Ιστυανὰξ ἀπὸ τοῦ πύργου καταπεσών. καίτοι τὰ μὲν Ρ. 551.
--; » " ' ᾿ , 2 3 Ἐν ων
“Ἡφαίστου uérgu τὸν δὲ Προμηϑέα τίς οὐκ οἶδεν, οἷα ἔπαϑε,

2 r i] , : 4 E

διότι καϑ᾽ ὑπερβολὴν φιλάνθρωπος qv; καὶ γὰρ αὖ *' xol
n. wm — ^ , , * c ^ 2 , » νῷ -

τοῦτον ἐς τὴν Σευϑίαν ἀγαγὼν 0 “Ζεὺυς ἀνεσταύρωσεν ἐπὶ τοῦ

G Su XAR. $3 2

Kovzecov, καὶ τὸν ἀετὸν ") αὐτῷ παρακαταστήσως TO ἧπαρ

, 37 ji 7

ὑσημέραι κολάψοντα. Οὗτος uévovv ἐξετέλεσε τὴν καταδίκην. P. 532.7
εἰπεῖν.) πῶς οὐκ ἀσχημο-
ἤδη καὶ ἔξωρος οὖσα, καὶ

ὑτῶν μήτηρ ϑεῶν, παιὸ ὅσα δ᾽ ἔτι, καὶ ζηλοτυποῦ
τοζούυτῶν μήτηρ ϑεῶν, παιδεραστοῦσα δ΄ ἔτι, καὶ ζηλοτυποῦσα,
!. Ὁ - , A
καὶ τὸν ἴάττιν ἐπὶ τῶν λεόντων φέρουσα 4)" καὶ ταῦτα, μηπέτι
- , , - "

χρήσιμον εἶναι δυνάμενον ; ὥςτε πῶς ἂν ἔτι μέμφοιτό τις ἢ
τ, “ἢ 2 , pA , κ᾿ - “ ἢ ' 1 31

τῇ Aqgoóir], OTt μοιχεύεται, ἡ τῇ Σελήνῃ πρὸς τὸν Evóv-

ΝΣ ΠΟΥ 5
μίωνα κατιούσῃ πολλάκις ἐκ μέσης τῆς ὁδοῦ; Φέρε δὲ ἤδη 8
΄ , Ὡς , PAST 2/. 34 E

τούτων ἀφέμενοι τῶν λύγων ἐς αὐτὸν ἀνέλθωμεν τὸν οὐρανὸν,

ἢ Pío δὲ (χρὴ γὰρ ἴσως καὶ ταῦτα

ἮΝ 'N E - Ἁ
vei, καὶ δεινὰ ποιεῖ 5), γραῦς μὲν

praeplacuit, Vulg. ἐτεϑνήκει &v». a) v2] abest a 2954. pro-
baute Belin. praetermisit etiam Schm. injuria. A) καὶ cum
vi-quasi per pleonasmum, quem J/risAius in libro siugulari
de Pleonasmm. p. 142. praetermittere non debebat, dictum,
ut Lat. πες non , praeterea etiam: quippe indicaiur similitudo
hujus fati eum "Vulcani modo narrato.. Xenoph. Cyrop. ill,
5, 22. ἐχεὶῖ αὖ καὶ (praeter Deos supra commemeoratos ἬΝ
Τὴν ἱλάσκετο nis etc. b) ἀετὸν) αἰετὸν 5011. Gorl. Sem.
supra tamen $. ἀετὸς, ut vulto Ct. Diall. Deor. I, 1.
Mox ᾿ἀποκατασεήσας 2954- προρκαταστήσας Gorl. c) zo:si]
πονεῖ P. d) φέρουσα] περιφέρουσα 2954. Belin. Schm.
glossema vulgaiae.

Vulcanus, ut ille praecipi-
tatus de turri -Astyanax.
Quanquam Vulcani ista to-
lerabilia: Prometheo vero,
quis ignorat, quae accide-
rint ea caussa , quod supra
modum homines compJecte-
retur? abductum enim in
"Scythiam Jupiter Caucaso
monti tanquam cruci adfíi-
xit, aquila adposita, quae
jecur viri quotidie rostro
tunderet. Hic poenas ipi-

decore se gerere, etindigna
facere, quae anus licet, et
effoeia, et tot Deorum ma-
ter, puerorum adhuc amo—
ribes ac zelotypia ardeat,
atque Attàn suum, juncta
leonibus rheda tollat, eum-
que talem, qui Jam nec uti-
lis illi esse possit ? Quae
cum ita sint, quis jam Ve-
neri succenseat ob adulteria,
aut Lunae de media saepe
via ad suum descendenti

tur persolvit. Rheam vero

(forte enim ista quoque di-

cenda sunt) quis neget in-
Lician. Fol. IIl.

,

Endymionem ? Age verojam
his relictis sermonibus in
ipsum adscendainus coelum,

EF

89 LUGILAXI

"5 , M τὴν LANA RAE: , . δ ,

Ρ.552. πονητιπῶς ἀναπτάμενοι κατὰ τὴν αὐτὴν Ομήφῳ καὶ “Ἡσιόδῳ.
630v, καὶ ϑεασώμεϑα, ὅπως ἕκαστον διακεκόσμηται τῶν ἄνω *).
Καὶ ὅτι μὲν χαλκοῦς ἔστι τὰ ἔξω, καὶ πρὸ ἡμῶν τοῦ ᾿Ομήρου
λέγοντος ἠκούσαμεν. ὑπερβάντι δὲ καὶ ἀνακύψαντι μικρὸν ἐς
τὸ ἄνω 1), καὶ ἀτεχνῶς ἐπὶ τοῦ νώτου γενομένῳ, φῶς τε λαμ-
πφότερον quivspaig καὶ ἥλιος sq Paguiregos , καὶ ἄστρα διαυ-
γέστερα, xol τὸ πᾶν ἡμέρα; καὶ zeuéotu τὸ δάπεδον 5). ἐςιόν-
τῶν ἢ) δὲ, περρῖτον py οἰκοῦσιν oL * oot. idibus 159:
ἔπειτα δὲν ἡ "loig, καὶ ὃ Ἑρμῆς, ὄντες ὑπηρέται, καὶ "ἀγ-
yt ελιαφύροι τοῦ Διός" ἑξῆς δὲ τοῦ “Ἡφαίστου τὸ χαλκεῖον ἀνά--

Ῥ' 655: μέστον ἁπάσης τέχνης" μετὰ δὲ αἵ τῶν ϑεῶν οἰκίαι, καὶ τοῦ
Διὸς τὰ βαδελεισῚ ταῦτα πάντως 1) περικαλλῆ τοῦ ᾿Ηφαίαστου
κατασχευάᾶσαντος.

6) ὅπως ἕκαστον διαπεκόσμηταοι τῶν ἄν] ὅπως δια-
«fX. τὰ ἄνω 2954. 5011. minus bene. £f) τὸ ἄνω] τὰ ἄνω
Schm. e 5011. nec non G^rl. Omnino displicet vox ἄνω. Op-
positum τὰ ἔξω flagitat ἐς τὸ (vel τὰ) ἔνδον s. εἴσω. "ἄνω su-
&picor deberi librario aberranti. 5) καὶ τὸ πᾶν ἡμέρα,
καὶ χρυσοῦν τὸ δάπεδον) καὶ χρυσοῦν τὸ δάπεδον, καὶ
τὸ πὰν ἡμέρα 2954. 5011. inverso, ac perverso, ordine, quem
miror Beíino et Sekmiedero praeplacere potuisse. h) ἐςιόν-
z0v],ltaP.idemque notatur in margine A. 1. W. Lectio
minime contemrenda.«€ FHei/z. Ita etiam 2954. 5011. nec du-
bitavimus nos sequi simu] cum οὐ, et Sch»: Vulgata ἐςεόν-
Ti ab eo, nisi fallor, profecta, qui structuram hujus enun-
iiationis et proxime praecedentis: ὑπερβάντι δὲ καὶ ἀνακύ-
ψαντι etc. concinere inter sese vellet: putide sane factum.
Mox pro πρῶτον codd. 2954. et 5011, exhibent πρῶτα. i)
πάντως) πάντα iidem Pariss. et hinc Sch. suasore Belino.

΄

poétarum licentia eadem,
qua Homerus Hesiodus-
que, via evecti, vidca-
musque, quomodo coelesti-
um unumquodque ornatum
instructumque sit. Δὲ ae--
neum quidem extrinsecus esse,
vel ante nos dicentem audivi—
mus Homerüám. 81 qvis au-
temtransgressus paullum et-
iam superiora (interiora)
sublato capite introspexe-
rit, vel plane in dorsum e£
ferga convexa evaserit, illi

vero etlux candidior fulget,

et sol purior, et illustriora.

sidera, ac dies ubique et so-
lum aureum. Ad primum
ingressum Horae habitant,
jenitrices nempe; tum {τ|5
et Mercurius, ministri Jo-
vis ac nuntii: deinde aera-
ria Vulcani oíficina omni

artis instrumento plena;
tum Deorum domus, et
ipsa Jovis regia, Pulcher-

pyima ista undique a Vulca-
no fabricata, | Consedere

S CR IF I:CIIS.

83

P. 555.9
ILIV, v.
1.

D E

Of δὲ ϑεοὶ παρ᾽ Ζηνὶ πκαϑήμενοι, —

(πρέπει γὰρ, οἶμαι; ἄνω ὄντα μεγαληγορεῖν) ἀποσκοποῦσιν
ἐς τὴν γῆν, καὶ πάντῃ περιβλέπουσιν ἐπικύπτοντες, εἴποϑεν ἡ
ὄψονται πῦρ ἀναπτόμενον, ἢ ἀναφερομένην πνίσσαν,

Iliad: T.
v. 317-

— — ἑλισσομένην περὶ καπνῷ.

"VK d 9v ^ QYOU “ταντε em /0TS
πἂν δ) μὲν ϑύῃ τις, εὐωχοῦνται πάντες, ἐπικεχηνότες τῷ
- ' T7 - -
παπνῷ,, καὶ τὸ αἷμα πίνοντες τοῖς βωμοῖς προςχεύμενον, ὥς-
δ ^ Ἃ δ᾽ Ἢ , : l » Y 1 2 / " 1
σὲρ ab μυῖαι. ἣν δ᾽ οἰκοόσιτοι ὧσι ), νέκταρ καὶ ἀμβοοσία τὸ
- , 3 " ^
δεῖπνον. πάλαι μὲν ovv xol ἄνϑρωποι συνειστιῶντο, καὶ συν-
* ^ C2 T-! 135€ , 4 3 ' 3$ 5. c
ἔπινον αὐτοῖς, ὁ Ἰξίων, καὶ ὁ Τάνταλος. ἐπεὶ δὲ ἦσαν vjgi-
, - --—— , c »
σταὶ, καὶ λάλοι, ἐκεῖνον μὲν ἔτι xol νῦν κολάζονται, ἄβατος
- - 3 4 -
δὲ τῷ ϑνητῶν ") γένει καὶ ἀπόῤῥητος ") ὁ οὐρανός. Τοιοῦ- 10
c , - - ^ * en ' ,
τος 0 βίος τῶν ϑεῶν. τοιγαροῦν xol o£ ἀνϑρωποι συνῳδὰ του-
3 , n ἢ
τοις, καὶ ἀκόλουϑα περὶ τὰς ϑρησκπείας ἐπιτηδεύουσι. καὶ

L4 [1] Α L4 , , » 257 VÀ
πρῶτον ^) μὲν ὕλας ἀπετέμοντο, καὶ ὄρη ἀνέϑεσαν, καὶ og-

At venustius longe, quod vulgo editur. Κ) κἂν] καὶ ἐὰν
2954. modo ἐλισσομένην. spiritu. leni -A. 2. sine spinitn A. 1.
l))oian0civot 61] οἰχοσιτῶσι 2954. Gorl. verbum im;ro-
bum, a quo abhorreant velim Lexicographi. m) er zov]
»»ϑνητῷ B; neque aliter in Fl. eaque sola.* nm) ἀπόῤῥη τος)
ἀπόρευτος νοὶ ἄπορος conj. δοίαπ. 0) ze Grov] πρώτα 2954.
ut supra c. 8.

Dii (decet enim, puto, vium et comessationem il.
superna illaingressum mag- lorum adhibebantur, [xion
nifice etiam dicere) circa puta et Tantalus Cum ve-

Jovem et in terram despi-
ciunt, ubique oculos cer-
nui circumferentes, si qua
videant ignem accensum,
aut surgentia nidore volu-
mina fumi, Et si quis sa-
ciificet, epulantur omnes
inhiantes fumo, et sangui-
nem altaribus adfusum, mus-
carum instar hLaurientes;
domi vero si coenent, nec-
tar et ambrosia illorum
suht epulae, Olim quidem
homines etiam ad convi-

ro ten'*atores Dearum es-
sent insolentes et loquaces,
ipsi quidem poenas ad hunc
diem luunt, ceterum inac-
cessum fuit.ab illo tempo-
re mortalium generi coelum
atque interdictum, — Talis
Deorum vita est. Homi-
nes igitur consonántia bis
et consequentia circa. reli-
giones instituerunt. Pia-
mum nemora sacrarunf et
montes dedicarunt, "et sa-

(^

E29

Ῥ. 555-

P: 554:

11

84 cpnegud fA X

vem καϑιέρωσαν. καὶ τὰ mura ἐπεφήμισαν ἑκάστῳ 9t. μετὰ
δὲ νειμάμενον κατὰ ἔϑνη isi giao καὶ pne αὑτῶν p ) ἀπο-
φοϊνουσιν" ὃ μὲν Δελφὸς τὸν módo, καὶ ὁ 4Δήλιος " ὁ δ᾽ 4)
᾿4ϑηναῖος τὴν ᾿᾿ϑηνᾶν' Vae nan γοῦν τὴν οἰκειότητα Φ
τῷ ὀνόματι") τὴν Ἥραν δὲ ὁ ᾿Αργεῖος 5)* καὶ ὃ Μυγδόνιος
τὴν Ῥέαν" jen τὴν ᾿ἀφροδίτην ὁ Πάφιος. οἵ δ᾽ αὖ Κρῆτες οὐ
γενέσϑαι παρ᾽ αὐτοῖς, οὐδὲ τραφῆναι μόνον τὸν Δία λέγου-
σιν 1), ἀλλὰ καὶ τάφον αὐτοῦ δειπνύουσι. καὶ ἡμεῖς ἄρα τος-
οὔτον ἠπατήμεϑα ") χρύνον, οἰόμενοι τὸν Ζίία βροντᾶν τε,
χαὶ ὕειν, καὶ τἄλλα πάντα ἐπιτελεῖν" ὃ δὲ ἐλελήϑει πάλαι τε-
ϑυεὼς, παρὰ Κρησὶ τεϑαμμένος. Ἔπειτα δὲ ναοὺς ἐγείραν--
du iv Me ANGES 3» AT E93 e - T ,
τες, ἵν᾿ αὐτοῖς *) μὴ ἄοικοι, μηδὲ ἀνέστιον δῆϑεν σιν, εἰ-
΄ 3 oy 3 ^c 2 ^ ,
κόνας: αὐτῶν ) ἀπεικαΐζουσι, παρακαλέσαντες ἢ Πραξιτέλην,

P). αὐτῶ av] αὐτῶν B. 1. A. 1. 2. ,forsan genuina lectio. 4)
ὁ δ᾽ ὅδ᾽ B. 1. ac deinde οἵδ᾽ αὖ Κρῆτες, fre nens vitium in
dm Edd. τὺ oíxst0v97«] »θφιότητα Fl' s)'Aoysioc]
» 4ργος omnes Edd. excepta V. 2. cui opitulantur A. P. L.
Cundem lectionem ostendit ora A. 1. W.** Sic etiam in Pa-
riss. Codd. legi videtur: praeterea e 2954. cum Schm. recepi-
mus τὴν Ἥραν δὲ, pro καὶ τὴν Ἥραν. ἐ) λέγουσιν) 5
2954. recepit Schm. pro vulg. λέγουσι. Receptam formam ex-
hibet etiam Ald. utraque. wu) quzorngní9o]Siccorrexeram
vulgatum ἡπατώμεϑα,; priusquam viderem Gorl. quoque sic
legere. x) αὐτοῖς, ἕνα αὐτὰ L. an evro/ ; * Reitz. Mi-
nime: vult auctor: £xstruxerunt templa , ne ipsis (qui ea ex«
ziruxerumt) Dii essent domicilii scilicet et foci expertes, Quip-
pe sua ipsorum caussa id. fecerunt homines, re inhospitales
etimpii haberentnr in Deos suos. — y) αὐτῶν] ,,avzoig P.
et marg. A. 1, W.* Praesiat tamen vulgata.

cras esse jusserunt aves, et natum modo apud se, ne-
suas unicuiqve plantas Deo que nutritum modo Jovem
adsignarunt; deindein gen- praedicant. sed sepulcrum
tes descriptos colunt, suos- quoque ilius ostendunt,
que cives declarant; Del. Nos igitur longo adeo tem-
phus quidem Delivsque Α- pore falsi sumus, qui pu.
polinem: Minervam ve- taverimus, Jovem tonare,
ro Atheniensis: (testatur et pluere, et reliqua omnia
enim ipso suo nomine perficere: at fugit nos, o-
Graeco illam conjunctio- lim (dudum ) eum esse mor-
nem): Junonem porro tuum, qui apud Cretenses
Argivus, et Mygdonius sepultus sit.. Deinde tem-
Beam, . et Venerem Pa- plis excitatis, ne sine do-
phius: rursumCretenses non. mo, sine foco sibi sint Dii,

DpE SACRIVFICILIS. 63

ἢ Πολύκλειτον, ἢ Φειδίαν. οἵ δὲ, οὐκ οἶδ᾽ mov?) ἰδόν- Ρ. 555.
τὲς ἀναπλάττουσι γενειήτην μὲν τὸν Δία, παῖδα δ᾽ ἐς ἀεὶ

τὸν ᾿ἀπόλλωνα, καὶ τὸν “Ερμῆν ὑπηνήτην, καὶ Ποσειδῶνα
πυανοχαίτηὴν, καὶ γλαυκῶπιν τὴν ᾿Αϑηνὰν. ὅμως δ᾽ οὖν of
παριόντες ἐς τὸν νεὼν οὔτε τὸν ἐξ ᾿Ινδῶν ἐλέφαντα ἔτι οἴονται '
ὁρᾶν, οὔτε τὸ ἐκ τῆς Θρύκης μεταλλευϑὲν χρυσίον, ἀλλ᾽ αὖ-

τὸν τὸν Κρόνου ^) καὶ “Ρέας ἐς τὴν γῆν ὑπὸ Φειδίου μετῳ-
δισμένον, καὶ τὴν Πισαίων ἐρημίαν ἐπισκοπεῖν κεκελευσμένον,

“αἱ ἀγαπῶντα, εἰ διὰ πέντε 0Atv ἐτῶν ϑύσει τις αὐτῷ πάρεργον
᾿Ολυμπίων. Θέμενοι δὲ βωμοὺς, καὶ προῤῥήσεις, καὶ περιῤδαν- 12
τήρια, προςάγουσι τὼς ϑυσίας" βοῦν μὲν ἀροτῆρα ὁ γεωργός"

ἄονα δὲ ὃ ποιμὴν, καὶ αἶγα ὁ αἰπολος" ὃ δέ τις λιβανωτὸν, ἢ P: 535:
πόπανον" ὁ δὲ πένης ἱλόσατο τὸν ϑεὸν φιλήσας ἢ) μόνον τὴν
αὐτοῦ δεξιάν. ἀλλ᾽ οἵ ye *) ϑύοντες (ἐπ᾿ ἐκείνους γὰρ ἐπάνει-

gp) racer τὸ ζῶον, καὶ πολύγε πρότερον ἐξετάσαντες,

1) ὅπου] ὅμως 2954. 5011. Refert autem Zelíinus iia, quasi
ὃ vulgo ! egatur ὅπως, haud dubie invitus, 8) ἀλλ᾽ αὐτὸν
τὸν Κρόνου] Vulg. ἐλλὰ τὸν Κρ. 2954. ἀλλὰ τὸν τὸν Κρ.
5011. ἀλλ᾽ αὐτὸν τὸν Κρ. quam veram Zeno visam lectionein
recte recepit Se/un. , praeseriiin qnum eaundent prae se ferat
Codex Goil. b) φιλήσας] σείσας 2954. 5011. e πύσας for-
tassis ortum, quod equidem genuinum putaverim, Vid. de
Saltat. c. 17. Deinde idem habent € ἑαυτοῦ» quod mallet 5«/i-
' nus. Atvid.Adnot. 0) ἐλλ᾽ o£ ys] ἄλλοι δὲ Gorl, iuepte,

signa illis adsimilant, Pra- Phidia, et Pisaeorum deser.
xitele aliquo advocato, aut tis p'aesidere jussum, ae
Polycleto, aut Phidia. At satis habere, si ipsis quine
hi uescio ubi viderint Deos: que intérjéctis annis, per
fingunt certe barbatum Jo- Olympioram — occasionem
vem, perpetuo adolescea. obiter aliquis ei sacrificét.
tem Apolliuem, Mercurium Positis vero altaribus, «et
primae lanuginis juvenem, edictis, et vasis lustralibus;
-caeruleo capillo Neptunum, hostias admovent, aratorem.
et glaucis Minervam oculis, bovem agricola, opilio ο-
"l'amen qui intrant aedem, vem, capram caprarius, a-
non jam Indicum sibi ebur lius quidam tus aut libums
videntur videre, àut quae- pauper autem placavi* De-
sitom ex 'Tbraciae metallis vm adorata solum destra,
aurum; sed Saturni ipsum — lpsi vero sacrificantes, (ad
ac Reae 6lium, in terram lios enim redeo), vittattim
traductum collocatumque a auimal, quod quidem diu

86 οι τὰ να u«

-

ἐπ 3 1 f. € ,. , "

Ρ. 5656. εἰ ἐντελὲς εἴη, ἵνα μηδὲ τῶν ἀχρήστων τὲ κατασφάττωσι, “προξ-
[i - - , 5 - - “Ὁ -
αἀγουσι τῷ Doug, καὶ φονεύουσιν ἐν ὀφϑαλμοῖς τοῦ ϑεοῦ,

d , f. » ἂν ΣΝ
γοερύν τι μυκώμενον i), καὶ, ὡς τὸ εἰκὸς, εὐφημοῦν; καὶ
C aj. e » E , E "ua μὰ , , ^ , :
ἡμίφωνον *) ἤδη τῇ ϑυσίῳ ἐπαυλοῦν. τίς ovx ἂν .εἰκάσειεν
e ui a , ;
18 ἡδεσϑαι ταῦϑ' ὁρῶντας τοὺς ϑεὺύς ; Καὶ τὸ uiv πρόγραμμα
LI 1 - - f ^ , e '
φησὶ, μὴ παριέναν εἴσω τῶν ') msgujgevrzwoiov, ὅστις μὴ
᾿ - ':g Gn
καϑαρὸς ἐστι τὰς χεῖρας" ὁ. δ᾽ 9) ἱερεὺς αὐτὸς ἕστηκεν ἡμαγ-:
D h E] -“ c , ad ἀῶ». ,F n
μένος ^), xoi, ὥςπερ ὁ Κύκλωψ ἐκεῖνος, ἀνατέμνων , xb
'N - - -
τὰ ἔγκατα ἐξαίρων, xol καρδιουλκῶν, xoi τὸ αἷμα τῷ βωμῷ
περιχέων., καὶ τί γὰρ οὐκ εὐσεβὲς ἐπιτελῶν; ἐπὶ πᾶσι δὲ πῦρ
3 ΄ - E 2 Him
ἀναπαύσας ἐπέϑηπε φέρων αὐτῇ δορῷ τὴν αἶγα, καὶ αὐτοῖς
2 i
P.557.69í0tg τὸ πρόβατον. ἡ δὲ κνίσσα ϑεσπέσιος, καὶ ἕεροπρεπης
- MN 1 i δ
χωρεῖ ἄνω, καὶ ἐς αὐτὸν τὸν οὐρανὸν ἠρέμα διασκίδναταιν. *) ὁ
, , 2 δ ,
μὲν ys Σκυϑης, xol πάᾳας τὰς ϑυσίας ἀφεὶς, καὶ ἡγησάμενος
M 3 ι ' 3 , k^ » 7 H ,
ταπεινὰς, αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ^) τῇ ZgzéguóL παρίστησι,
d) μυκώμενον͵ μηκώμενον 5011. de capris dici solitum, mi-
mus ἢ. l. convenit, ΕἸ guíqcovov] suspectum So/azo δὲ
Heitzio, qui cenjicit εὔφωνον, ἡδύφωνον, vel ouógovov.
Sed vid. Adnot. f) rà») olim omissum, Zelino auctore et
Sehmicdero ducerestituimus e cod.go11. 8) ὃ δ΄ 1 ὁ δὲ 2954.
h? ἡμαγμένος] Ita B. 1. in ceteris ἡμαγμ. sine jota sub ἡ.
1) ἠρέμα διασκίδναται) Hoc melori ordine verba, olim
inversa, sese excipere jussi cum Schm. praeeuntibus codd.
2954. 5011. Gorl, in quo postremo etiam proxime sequens

«cL deest. Omnino verba: καὶ πάσας --- ταπεινὰς laborare
; s É
videntur. k) αὐτοὺς τοὺς ἄν ϑρ.] Ita ex iisdem tribus

ante probarunt, si sit inte-
grum, ne quod znpurum aut
parum idoneum mactent,
admovent altari, et in ocu-
lis Dei mactant lugubre
quiddam sonans, quae bo-
na. illius verba interpretari
licet,et tibias dimidiato jam
spiritu ad sacrificium infla-
tas (et tibiarum instar. dimi-
diaia jam voce sacrificio ac—
ciiéns). Quis non putet de-
lectari, haec cum vident,
Deos? Etedicti quidem ta-
bula denuntiat, ne ingredi
audeat intra vasa lustralia,

si quis manus puras non ha-
beat. Ceterum sacerdos ip-
se stat cruentatus, et, uf
Cyclops ille, secans, etex-
ta eximens, et cor protra-
hens, et sanguinem adfun-
dens altari, et nibil non
pium perficiens: denique
vero igni accenso imponit:
ipsam cum pelle capram, et
ovem cum sua sibi lana.
Tum nidor ille sanctus adeo
ac Deo dignus alta petit,
et in ipsum coelum paulla-
tim diffunditur, At Scytha,
relictis hostiis omnibus,

Ὁ n asiCUuDMODE Y Es. 87

- 5 ' -
καὶ οὕτω ποιῶν ἀρέσκει τὴν ϑεόν 1). Ταῦτα μὲν ἴσως ") pf- 14
; uc 2 3 , , Te ἂν Ea , EAS
τρια, xol τὰ ὑπ᾽ ᾿Ασσυρίων γιγνόμενα, καὶ ὑπὸ Φρυγῶν, καὶ P:537
- 3 E
AduüGw. ἣν δ᾽ ἐς τὴν ") «Αἴγυπτον ἔλϑης, τότε δὴ τότε ὄψει
c 34 - t - 2 -
πολλὰ τὰ σεμνὰ 5), καὶ ὡς ἀληϑῶς ἄξια τοῦ οὐρανοῦ. πριο-

πρύόςωπον μὲν τὸν “ἰα" κυνοπρύφςωπον δὲ τὸν βέλτιστον Ῥ)

f - - ΄
Eouiv, καὶ τὸν Πᾶνα ὅλον τρύγον, καὶ fw τινὰ, καὶ προ-
, er «q N , Ψ
πόδειλον ἕτερον 1), καὶ πίϑηπκον.
—- 3 la d
ἰ δ᾽ ἐθέλοις " ) καὶ ταῦτα OoQucvor ὄφρ᾽ εὖ εἰδῇς, ins
- - - 1,150.

ἀκούσῃ πολλῶν σοφιστῶν, καὶ γραμματέων, καὶ προφητῶν ^" 3
ἐξυρημένων *), διηγουμένων, (πρότερον δέ, φησιν ὁ λόγος,

codd, rescripsi cim ϑελπ. Vulgo deest Articulus, — 1) τὴν
$:ov)] Vulg. τῇ 9:9. Accusativum restituimus, Belino mo-
nente, e duobus Pariss, Vid. Adnot. ad Her mot. ἃ. 21. m)
Tajra μὲν ἴδω] Ταῦτα μὲν δὴ ἴσως 2954 5011. Gcrl,
Schmied. Mihi quidem δὴ ex sequentib us τότε δὴ τότε elc.,
quae varie in iisdem libris leguntur, huc delatum, nec neces-
sarium ad loci sensum explendum videbatur, Supra c. 6.
καίτοι νὰ μὲν Ἡφαίστου μὠέτοια᾽ τὸν δὲ Προμηϑέα etc. n) ἐς
τὴν] ἐς αὐτὴν τὴν Gorl. significanier: 1105 iamen recipere
nou sumus ausi. e) τότε δὴ, τότε ὄψει πολλὰ τὰ Gtu-
và] ὄψει 07) πολλά τε καὶ σεμνὰ 2954. 5011. male: Belinus ta-
men hinc scribi vult: τότε δὴ τότε ὄψει πολλά τε καὶ σεμνὼ,
quae et ipsa vulgatis posthabenda. p) βέλτιστον. abest a
Gorl. 4) ἕτερ ov] abest ab eodem. Utrunque aezre desi-
δορός" τ) ἐθέλοις] ἐϑέλεις 2954. 5011., quod. ut Home-
xicum praetulit Belnus. At etiam alibi, ut in Chbarone, Lu-
eianus ad consilium suum mutavit Homerica. Idem Belinus
ob eandem caussam maluit ὄφρα εὖ εἐδῇς. sed rectius J/ol-
fius Homeri verba constituit. 6) ἔξυρ ημένω »] Ed. Fl.
scriptura multum Siscrepat: προφητῶν ἐξηγουμένων προτέ-
Qov' δέ φησιν 0 λόγος etc. ubi ut posteriora recte sunt in se-

quas humiles putat, ipsos
homines ad aram Dianae si.
stit, eoque facto Deae pla-
€et. Αἱ ista forte medio-
cria non minus his, quae
apud Assyrios fiunt, et
Phrygas, Lydosque. In
Aegyptum quidem si vene-
zis, tum sane, tum videbis
magnifica multa et vere dig-
na coelo: arietina facie Jo-
vem, canina praeclarum il-
lum Mercurium, et Pana

caprum usque quaque: et
aliquem eorum Ibin videbis,
crocodilum alium, et si^
miam.

Haec si nosse velis, ut
sint iibi cognita plane,
audies sophistas inultos, et
scribas, et raso capite pro-
phetas, qui tibi enarrent,

edicto prius,

Valvis arcete profanos!

( Afures cohibete, profani?)
qui tibi enarrent, inquam, ut

88.

LUCI

ANE

p.527. Θύρας δ᾽ ἐπίϑεσϑε βέβηλον 1),) ὡς ἄρα ὑπὸ τῶν πολεμίων.
P. 558. xot τῶν γιγάντων τὴν ἐπανάστασιν οἱ ϑεοὶ φοβηϑέντερ ἠἡκον.

15

servantur,

ἐς τὴν Ξἴγυπτον,
zo ὁ μὲν αὐτῶν ὑπέδυ τράγον"

ὡς δὴ ἐνταῦϑα λησόμευσι τοὺς πολεμίουξ-

ὁ δὲ κριὸν ὑπὸ τοῦ δέους "

c , NEE/4 4 " ἕῳ ^
ὁ δὲ Onoíov, 1] ὄρνεον" διὸ δὴ εἰσέτι καὶ νῦν φυλάντεσϑαι τὰς

, J - Ξ - 2 “3297 eR.

τότε μορφας τοῖς Ocoig. ταῦτα γὰρ ἀμέλει ἐν τοῖς ἀδύτοις ἀπὸ:
, Ἥ -€ ,

κειται γραφέντα πρὶν aj ποὺ ἐτῶν μυρίων.

Ai δὲ ϑυσίαι xol

32.3 , E] B — Á 4 ,
παρ᾽ ἐκείνοις eb αὐταί. πλὴν ὅτι πενϑοῦσι τὸ TRA καὶ κο-

σπτονται "n περιστάντες ἤδη poss vufvov: οἵ δὲ καὶ Oumzov-.
-6t μόνον ἀποσφάξαντες. ὃ μὲν γὰρ Am, ὃ μέγιστος αὐτοῖς

9 ' ?" zi , , e [L| ΡΞ ἘΞ i] ,
£06, ἂν ἀποϑανῃ, τίς ουτῶ περὶ πολλοῦ ποιεῖταν τὴν W0-

er , LS , τὸ - ka»
μην, οςτις ovx ἀπεξύρησε 5) καὶ ψιλὸν ^) ἐπὶ τῆς κεφαλῆς

' - ^y
τὸ πένϑος ἐπεδείξατο, κἂν τὸν
σορφυροῦν ; ἔστι δὲ δ κά E

quentibus Edd. emendata, sic
t) βέβηλο .1 βεβήλοις. Angl.

, E] , ^
Νίσου ἔχῃ ) πλόκαμον. τὸν

ἀγέλης ϑεὸς, ἐπὶ τῷ προτέρῳ ")

priora dubitatione non vacant.**
Ita corrigi voluit Belinus , et

correctum etiam inveni in Editionis B, 1. exemplari neo a

vetere quadam manu.

sit.
ὅςτις οὐκ ἀπεξύρφρησε]

Sed vid. Adnot.
τύπτονται Gesnerus videtur maluisse.

posui e codd, 3954: 5011. Schm. , quum vulgo postpositum
Deinde ἐὰν praetulit Sch». repertum ita in iisdem,

u) κόπτονται
X) αὐτοῖς] aute ϑεοῖς

y)

Gg οὐκ ἔστιν ὅςτις ἀπεξ. 2954.

5011. quae Belinus nescio, qua de caussa, vulgatis multo

praestare judicat.

iium. 1) ψιλὸν] ὑψηλὸν P.
ψιλὸν ἐπὶ Jacobs.

ἔχῃ] ἔχει Schol. Foss.
τέρων 2954. male.

ab hostibus et gigantibus
seditionem metuentes Dii in
Aegyptum venerint,ubi late-
re se sperarent ab hbisibyn
deinde unus illorum caprum
subierit, arietem prae metu
alius, bestiam guamcunque
alius, aut avem; hancque
ob caussam illas formas ho-
die quoque servari Diis.
Haec nimirum in penetra-
libus templorum reposita
scripta ante de-
cies mille amplius annos.

conjicit iron.

Structuram eandem vide ub libelli ini-

1. ὑψιλὸν marg. A. 1. W., Pro
Sed vid. Adnot. a)

b) ἐπὶ τῷ προτέ ἐρῳ ἐπὶ τῶν προ-

Ceterum sacrificia etiam a-
pud illos eadem, nisi quod
lugent hostiam, ét plangunt
circumstantes modo macta-
tam, alii vero eam sepeli-
unt, contenti. jugu/asse.
Maximus quidem illorum
Deus Apis si moriaiur,
quis tanti facit comam,
quin tondeat,
capite luctum prae se ferat,
si vel purpureum Nisi cir-
rum habeat? Est vero, Apis
de g:ege Deus, priori illi

et nudum in:

DE ὁ σε τ X Y S. 89

" , Ld 2 * 1v A c * , ἘΠ
χειροτονούμενος, ὡς “αἱ πολὺ καλλίων 5), καὶ σεμνότερος Ρ. 552"
»ν - e , CULA S ΔΑΝ
τῶν ἰδιωτῶν βοῶν. ταῦτα ovrO yvyvousva, καὶ ὑπὸ τῶν πολ-
- - - T
λῶν πιστευόμενα, δεῖσϑαί μοι δοκεῖ τοῦ μὲν ἐπιτιμήσοντος ov-
Ἅ , —
δενὸς, ᾿Ηρακλείτου δέ τινος, ἢ Δημοκρίτου, τοῦ uiv γελα-
$5 oc ? Ü jj
bi 2 τ - ' E " 9 pd
σομένου τὴν ἄνοιαν αὐτῶν ^), τοῦ δὲ τὴν ἄγνοιαν ὀδυρου- .
, e
μένου *).

€) ὡς καὶ πολὺ καλλίων Ita 2954. ὡς πολὺ καλλίων Goxl.
Prius omittebantur ὡς et καί. d) αὐτῶν] ἀνθρώπων conj.
Belin. explodenda: αὐτῶν respicit ad τῶν πολλῶν. Ceterum
in Gorl. vice versa legitur: τὴν ἄγνοιαν αὐτῶν, τοῦ δὲ τὴν
ἄνοιαν ὁδ. discrimini inter has voces ἄγνοια et ἄνοια, de
quo supra ad Charon. c. 15. egimus, minus convenieuter,
€) dóvgovu£vov] ,Revocavi lectionem Ed. Fl, in reli-
quis est ὀδυρομένου. illud poscunt ἐπιτεμήσοντος et γελασομιἕ-
νου.“ Reitz.

suffectus, (quippe et) hone- | videntur, sed. vel Heracli.
stior longe vulgaribus (pri- to quodam vel Democrito,
vatis) bubus et augustior. quorum alter amentiam il-
Haec, quae ita fiunt, et ἃ lorum rideat, ignorantiam
vulgo creduntur, reprehen- alter deploret.

sore opus habere mihi non

90 LUCIANI

ὌΝ ΣΕΊΩΝ UNE PE

“ἄγρια, Variis, quae Luciani aetate conditae exstabant, sec-
tis philosophicis quid pretii tum vel statutum fuerit, vel quid ipse '
Lucianus statueudum judicaverit, ostendit is pex hoc Ógeudziov,
fingens anctionem a Jove cons'itui, cujus lege, praecone Mercu-
rio, vendantur singularum illarum sapientiarum antistites, Pytha-
goras, Diogenes Cynicus, Aristippus, Democritaus, Heraclitus,
Socrates Platouicus, Epienurus, Chrysippus, Aristoteles, deni-
que Pyrrho. In quibus aestimaudis et judicandis non aequissima
quidem libra exspectabatur a Satyrico, cuilibet sectarum studio
infensissimo adversario; et quod modum hic iilic excederet, con-
donandum id erat hujus flagelli licentiae. Sed quod interdum sa-
pientissimis et honestissimis viris ea attribuit, quae vel fabulae
erant vulgi ore propegatae, vel czlumniae ab adversariis adfectae, |
vel etiam manifesta mendacia, hire vero non purissimus elucet
veritatis ac justitiae amor; et ipse J/ielandius, alias maximus in-
genii Lucianei cultor et laudator, non sine indignatione quadam
censet per hunc libellum Lucianum iusolentiae et petulantiae suae

nimium profecto indul:sisse.
* * ,
1 ΖΕΎΣ. X μὲν διατίϑει và βάόϑρα, καὶ παρασκεύαζε τὸν
»" M . - ow
τύπον τοῖς ἀφικνουμένοις" σὺ δὲ στῆσον ἑξῆς παραγαγὼν τοὺς
[4 , e , , -
βίους ἀλλὰ κοσμήσος πρότερον, ὡς εὐπρόρωποι φανοῦνται,
x9 ’ , ^ δ UIS $c - ,
καὶ ὅτι πλείστους ἐπάξονται. σὺ δὲ, ὦ ᾿Ερμῆ, κήρυττε, καὶ

a) HPAZIZ] πράσεις TÀom. Mag. in ᾿ἀποπήρυητος,, “Ππατίϑε--
[jou elc. et cod. 5011.

VITARUM/RXUCTITTO

Jup. Τὰ scamna dispone, ante, ut fotmosae videan-
et locum para advenienti- tur, et emtores quam plu-
bus: tu colloca adductas rimos adliciant, Tu vero,
ordine vitas: sed exorna Mercuri, praeconium fac,

Wi ARS Uu M

συγκάλει by: ᾿ἀγαϑῆ τύχῃ τοὺς ὠνητὰς ἤδη πορεῖναοι πρὸς id. 549.

jAT'UDC T I 9.

91

πωλητήριον. ἀποκηρύξομεν δὲ βίους φιλοσόφους παντὸς ti-

'δους, καὶ προαιρέσεων ποιπίλων. εἰ ἰ δέ τις οὐκ ἔχοι) τοπαραυ- p. 54ι.

“τίκα τἀργύριον καταβαλέσϑαι, zig") νέωτα ἐχτίσει, κατα-

στήσας ἐγγυητή ν.

EPA. Πολλοὶ συνίασιν T.

μηδὲ κατέχειν αὐτούς.
ZETEX. Πωλῶμεν οὖν.

ὥςτε χρὴ μὴ διατρίβειν,

EPM. Τίνα ϑέλεις πρῶτον *) παραγάγωμεν;

- Ἁ "T SE Y 2
ZETZ. Tovzovi τὸν κομήτην, TOv lovixOv, ἐπεὶ καὶ

σεμνύς τις εἶναι φαίνεται.

EPM. Οὗτος ὁ Πυϑαγορικὸς 8), κατάβηϑι, καὶ πάο-
3 - -
ἔχε σαυτὸν ἀναϑεωρεῖσϑαι Ἀ) τοῖς συνειλεγμένοις.

ZETZX. Κήρυττε δή.

A ^ - A
EPM. Tv ἄριστον βίον πωλῶ, τὸν σεμνότατον, τίς

b) gvyxc λει] ξυγκάλει gon. Se,

Deinde personas ita dis-

poni vult So(anus , ut ab Ayo τύχῃ incipiat Mercurii prae-
conium, et legatur ἀποκηρύττομεν. verba autem πολλοὶ cvví-

ἀσιν — mxOÀOusv οὖν tribuantur Jovi. Vid. Adnot. c)
ἔχοι] Ita Schm. e 5011. ,pro vulg. ἔγχει. In 2954. legitur: εἶ
δέ τις τοπαραυτίκα μὴ ἔχει. — d) εἰς] ἐς 5011. ΣΝ 6)

συνίασιν] ξυνίασιν 2954. Schmied, f) ϑέλειβ TQ àzov|
πρῶτον ἐθέλεις 2954. 95} ὁ Πυϑιαγορικὸς) Πυϑαγόρας L,
et sic scribi vult Belinus, et vere edidit Schmiederus. — At vid,
Adnot, h) ἀνα ϑεωρεῖσϑαι[, Vulg. ἀναθϑεωρεῖν. Sed re-
quirebatur Passivum , quod suppeditavit 2954. et probatum
Belino recepit Schm. Cf. Pro Merc. Cond, c. i. παρέχειν
ἑαυτὸν ἕλκεσθαι καὶ φέρεσϑαι. Diall. Deor. XVI, 1. παρέχον-
τὲς ἑαυτοὺς κπκαταγοητεύεσϑαι. Pro σαυτὸν idem 2954. habet

et jube, quod bene vertat!
emtores jam adesse ad lapi-
dem [forum]. Praeconio
autem vendemus vitas phi-
losophas omnis generis, et
sectarum diversarum. Si
quis vero praesentem pecu-
niam numerare non possit,
fidejussore dato, proximo
anno solvet.
Merc. Multi conveniunt:

nihil cunctandum est, ne-
. que illos retinendum,

Jup. Vendamus ergo.

lMerc. Quem vis primum
producamus ?

Jup. Comatum huncce To-
nicum: etenim honestus es-
se videtur.

Merc. Heus tu, Pytha-
gorice, descende, perspi-
ciendum te praebe congte-
gatis.

Jup. Jam fac praeconium.

JMerc. Optimam vitam
vendo, honestissimam, quis

02 LUCIANI
P. 542. dviseren; τίς ὑπὲρ ἄνϑρωπον εἶναι βούλεται; τίς tH
τοῦ παντὸς ἐρμόνίαν; καὶ ἀναβιῶναι πάλιν;
ATO. Ἰὸ μὲν εἶδος, οὐκ ἀγεννής. τί δὲ 1) μάλιστα
οἶδεν; ἔα, ι
EPA. ἀριθμητικὴν, ἀστρονομίαν, τερατείαν, γεῶμξια
τρίαν Ἐ), μουσικὴν, γδητείαν. μάντιν ἄκρον βλέπεις.
ATO. Ἔξεστιν αὐτὸν ἀνακρίνειν;

EPM. ᾿Δνάκρινε agen τύχῃ.

8 ATO. Ποδαπὸς ᾿) εἶ σύ;
ΠΥΘ. quoc.
ATO. Ποῦ δὲ") Lbxoidzv836; |
ITO. Ἐν «Αἰγύπτῳ, παρὸ τοῖς ἐκεῖ σοφοῖς."
AT'O. Φέρε δὴ, ἣν πρίωμαί σε, τί με διδάξεις;
IITO. Ζιδάξω ") μὲν οὐδὲν, ἀναμνήσω δέ: :

ATO.. Τιῶς ἀναμνήσεις ;
ΠΥΘ. Καϑαρὴν *) πρότερον τὴν ψυχὴν ἐργασάμενος,
καὶ τὸν ἐπ᾽ αὐτῇ δυπὸν ἐκκλύσας.

nisi Belinus erravit scribendo. i) τί δὲ] τέ δαὶ
! 5011. Schm. Ita fere ille codex, et haec inde editio, Cf,
Diall. Deor. II, 1. IV, 4. e:c. Et infra εἰς aliquoties. k)
γεωμετοίαν]) Hanc vocem et mox γοητείαν praetermisit
Οὗ], 1) Ποδαπὸς] ποταπὸς 2954. et hic, et infra c. 7.
quam formam Atiicam vocat JBelinus , quum tamen PÁrymi-
€hus damnet, nicungng ibi legatur p. 59. ed. Lobeck. Vid.
omnino Lobc.A. ed Phrynich. va m) Ποῦ δὲ] Ποῦ δαὶ
S011. Schn. ΟΕ supra not. 1) Qn) διδάξω] διδάξομαι 5011.
*) Ka&«gzv] Vulg. καϑαράν. | Pythagorae suam restitui

σεαυτὸν,

emet? Oais supra bominis
conditiónem extoli vult,
quis nosse concordiam i
véisi, et reviviscere ὃ

Ent Specie videturhaud
ilib»eiali, Quid vero maxi-
me novi'?

Merc. Arithmeticam , Á-
stronumiaa, Praestigias,
Gcometriam, IVMfusicam, Lin-
post:uram, Va:eimn vides sum-
Iuu:n.

Emt Licetne interrogare
hominem ?

JMerc. Interroga, quod
bene eveniat!

Emt. Cujas es?

Dyth. Sam'!us.

Ent, Ubi institutus es?

Pyth. Τὰ Aegypto apud
sapientes, qui ibi sunt.

Eit. Age, st te emero,
quid me docto M

Ργιμ. EV ouidem docebo te
nihil, sed in memoria -tibi

edes '

Ent. Quomodo 12, HAS
PyiA. Purgaudo prius a-

98

ATO. Καὶ δὴ νόμισον ἤδη κεκαϑάρϑαι με, τίς Ó τρόπος p. 542:

V IT AUR σα’ JAVUc T I O.

τῆς ἀναμνήσεως; ——
HTO. Τὸ μὲν πρῶτον, ἡσυχίη μαχρὴ, καὶ ὠφωνίη, καὶ
πέντε ὅλων ἐτέων λαλέειν μηδέν.
|^ ATO. "929a σοὶ, ὦ βέλτιστε, τὸν Κροίσου παῖδα mot-p.545.
δεύειν᾽ ἐγὼ γὰρ λάλος, οὐκ ἀνδριὰς εἶναι βυύλομαι. τί δὲ 5)
μετὰ τὴν σιωπὴν ὅμως, καὶ τὴν πενταετίαν ? ) ;
, ι J 2? —4 ,
I1TO. Movcovgoylg καὶ γεωμετρίη 4) ἐνασκήσεαι.
- , Ab , , Y ,—
ATO. Χαρίεν λέγεις, εἰ πρότερον κιϑαρωδον ysvopsvov,
κἄτα εἶναι σοφὸν χρή ").
7 5 LI
IITO. Εἶτ᾽ ἐπὶ τουτέοισιν, ἀρνϑμέειν. 4
ATO. Οἶδα παὶ viv ἀριϑμεῖν.

dialectum. 0) τί δὲ] τέ δαὶ zo11. Schmied. p) ὅμως καὶ
τὴν πενταετίαν.) Haec pro elossa ( glossemate) habet
Seyboldus. At unde tum , et «quorsum, vox ostoc; 4) Mov-
'σουργίην καὶ γεωμετρίην} ,,Ex Coll. G. haec enotavit

Solamuws: Movousv ol γεωμετρίαν Ἴ yo. αἱ uovcovoyím καὶ
γεωμετρίῃ ἐνασχήσεαι. Si varia sit lectio vetusti Codicis, ibi
scriptum fuisse oportet, JMovoturnv καὶ γεωμετρίαν ἀσπήσεαι.
Sed potius credo ordinem inversum, et verbis, quee nunc
habentur, adpositum interpretandi rratia, uovetzav xclyso-
μετρίαν ἀσκήσεαι.““ Heitz. Notatur tamen simiiis lectio Codd.
goii- et Gorl. μουσουργίην καὶ γεωμετρίην ἐνασχήσεαι. quae
quum manifesto laedat ;nguae leges, quoniam ut recte ἄς-
χεῖσϑαι Tl, ita prave dici'ur ἐνασκεῖσθαι τὶ (vid. Dorvil/, ad
Charit. p. £g7. Lips. ed.) melius Belinvs eam improbasset, et
Schmicderus misisset. r) χρή} ροϑξεκεϑαρῳ δὸν ivseruit Schm.
e cod. 2954. quia fastidiosiori Zelino offensae fuerat monosyl-
laba vox iu fine.

--

nimam, et sordes illius e- non statua. Sed tamen,

]uendo.,

Emt. Pouve nimirum, me

jam purgatum esse; quis
modus reponendi in memo-
riam ?

Pyth. Primum | quidem
longa quies, et silentium,
et quinque integris annis
nihil quicquam loqui.

ἔνι. Qvin tu, bone vir,
Croesi filium instituis, Ego
quidem loquax esse volo,

quid: post silentium, quid
post quinquennium fiet ?

Pyth. Τὰ Musicis exerce-
bere et Geometricis,

Emt. Lepide narras, si
prius fieri citharoedum o-
portet, tum deinde sapien-
tem,

Pyth, Post haec deinde
numerare,

Emt. Novi jam nunc nu-
merare,

94

Ρ. 845.

5

' IIT8. Ilàg ἀριϑμέεις;

LUÜCIANI

ATO. "Ev, δύο , τρία, τέτταρα.

ΠΎΘ. “Ορῦς, ἃ σὺ δοκέεις τέτταρα 5), ταῦτα δέκα εἰσὶ 5,
καὶ τρίγωνον ἐντελὲς ; καὶ ἡμέτερον ὅρκιον;

41 0. Ov μὰ τὸν μέγιστον τοίνυν ὅρκον ") τὰ τέτταρα»
οὔ ποτε ϑειοτέρους λόγους ἤκουσα, οὐδὲ μᾶλλον ἱερούς.

IITO. Μετὰ δὲ, ὦ ξεῖνε, εἴσεαι γῆς τε πέρι, καὶ ἠέρος»
xol ὕδατος, καὶ πυρὸς, ἥτις αὐτέοισιν 4] φορή" καὶ ὁκοῖα

ἐόντα μορφὴν, καὶ ὅκως πινέονται.
ATO. Μορφὴν γὰρ ἔχει τὸ πῦρ, ἢ ἀὴρ, ἢ ὕδωρ;
, '
IITO. Καὶ μάλα ἐμφανέα. οὐ γὰρ οἷά vs ἀμορφίῃ xol.
ἀσχημοσύνῃ κπινέεσϑαι. καὶ ἐπὶ τουτέοισι δὲ, γνώσεαι τὸν ϑεὸν
p. 544. ἀριϑμὸν ἐόντα, καὶ ἁρμονίην ").

ATO. Θαυμάσια λέγεις.

: ' P - » δὲν
ΠΎΘ. Ἡρὸς δὲ τοΐοδεσι τοῖσιν εἰρημένοισι, xol σεωῦ-
, M [ ν
τὸν, ἕνα δοκέοντα, ἄλλον ὁρεύμενον Y) καὶ ἄλλον ἐόντα εἴσεαι.

s) τέτταρα ] τέσσαροι maluit Belin. lanquam magis Ionicum,

i) εἰσὶ] ἐστὶ 2954.

cedens ὅρκιον praetulit Belinus sine idonea caussa.
x) καὶ ἀρμαονέην καὶ νόον, καὶ du. 2954.
Adnot.
v0v 2954. Sequens καὶ abest a

est ὕρκων.
κοιι. Bel. Sch;nied. Vid.

quod praecesserat olim καὶ,
γι. Quomodo igitur
numeras ?

Emt. Unum, duo, tria,
quatuor.

Pyth. Vides, quae tu pu-
tas quatuor, ea decem sunt,
et trigonum perfectum et
nostrum jusjurandum.

Emt. lta me quaternio,
maximum illud jusjuran-
dum, ut non unquam divi-
niores nec sacros magis ser-
mones audivi.

Pyikh. Post ea vero, hos-
pes, scies de terra, et aére,
et aqua, et igne, quis mo-
tus illorum naturalis sit,

u) 0gxov| 09xt0v 3011. quod ob prae-

In Gorl,

y) óosdusvo»] ὁραόμε-
5011. probante 2εἶϊπο. lmo
post δοκέοντα quidem positum,

qua sint forma, et quomo-
do moveantur.
Emt. Formam igitur ha-

. bet ignis, aut AEN aut. a-

ua ?
Pyih. Et maxime quidem
manifestam: alioquin,
gui possent habituque et
orma cassa moveri i Ὁ
Ad haec intelliges, Deum
numerum esse et harmoniam,
Emt. Mira praedticas.
Pyih. Praeter ea, quae
dicta sunt, eiiam ipsum te,
qui unus videris, alium o-
culis cerni, alium autem
esse coguosces.,

95

ATO. Τί φής; ἄλλος εἰμὶ, καὶ οὐχ οὗτος, ὅςπερ ^)P.544-
νῦν πρὸς σὲ διαλέγομαι;

ΠΥΘ. Νῦν μὲν οὗτος, πάλαι δὲ ἐν ἄλλῳ σώματι καὶ ἐν
ἄλλῳ οὐνόματι ") ipavrüfso* χρόνῳ δὲ αὔτις ἢ) ἐς ἄλλο με--
ταβήσεαι.

ATO. Τοῦτο φὴς, ἀϑάνατον ἔσεσϑαί με, ἀλλαττύμενον
ἐς μορφὰς πλείονας; ἀλλὰ τάδε μὲν ἱκανῶς. Τὰ δ᾽ ἀμφὶ δίαι- PASE
ταν, ὁποῖός τις εἶ;

ΠΥΎΘ. viov μὲν οὐδὲ ἕν τι *) σιτέομαι" τὰ δ᾽ ἄλλα,
σπλὴν κυάμων.

ATO. Τίνος εἵνεκα; 2] 3) μυδάττῃ τοὺς κυάμους;

ΠΥΘ. Οὔκ" ἀλλ᾽ ígoif) εἰσι, καὶ ϑωὐμαστὴ αὐτέων 4
φύσις. πρῶτον μὲν γὰρ τὸ πᾶν γονή εἶσι" καὶ ἣν ἀποδύσῃς

ἘΠῚ πὶ, A'R;U.-M ^A gc T IY O.

ejiiciendum esse recte vidit Joh. Seasgerus in Class. Journ. N,
XVII, a, 1814. p. 160. Sic demum rotunda oratio, ei senten-
tiaclara. z) Ogz so] Restitui veterem hanclectiónem: quam
Ed. Reitz. vulgavit secutaeque oscitantesadoptarunt, ὥςπερ, ni-
hil, nisi mendum typographicum, esse videtur. Recte eiiam
Courier. ad Asin. p. 228. ὅςπερ legit. 4) οὐνόματι] Sic
Jiel. et Schm. e 2954. Vulg. ὀνόματι. b) ez16] Sic conj.
Sola, pro vulg. «09g. sic scriptum etiam in zo;1. et hinc in
Schm. Pro ἐς ἄλλο idem codex habet ἐς ἄλλον. c) οὐδὲ ἕν
SAI Fi. οὐδὲ $v, omisso z;, quod non valce requiro. Post
eam Edd. pleraeque ovószv τε. B. 2. οὐδὲ ἔν τι. quo errore
correcto Par. οὐδὲ ἕν vi. Reitz. lta etiam notatum in mar-
gine A. 2. Schaefer. d) Τίνος s?vsxe: ἢ] Ita Schmied. e
2954. Prius lecebatur: Τίνος εἵνεκα μυσάττῃ etc. quibus mu-
taiis jam non necesse, ut Pythagorae verba ad Jersi; conjec-
turam muten'ur: Qv γὰρ ἀλλ᾽ ἑἱεροί εἶδε. f) ἀλλ᾽ ἱροί]
Wuls. ξεροί. Restitutus Ionismus, jubentibus ϑοίαπο et Beü-
no, qui posterior V. D. etiam ἀλλὰ vulte 5011. Sequentoe: vo-

Em:. Quid ais? alium de bis satis. Quod ad vi.

me esse, non illum ipsuin,

ui nunc tecum loquor ?

Pyth, Jam quidem bices:
olim vero in alio corpore,
et sub nomine alto adpare-
bas; cum tempore vero rur-
sus in alivd corpus et no-
men transibis.

Em1. Hoc dicis, immor.
talem me futurum, mutan-
àuu in formas plures? Sed

ctum qualis es ?

Pyih. Animalium edo ni-
hil: sed reliqua, exceptis
fabis.

^

Ent. Cur? an aversaris
fabas?

Pyth. Non aversor: sed
sacrae 8unt, et mira earum
natura, Primum quantae
sunt, genitura sunt, Si cu.
te nudes fabam viridem,

96

p. 545. κύαμον Pr, χλωρὸν 8) ἐόντα, ὄψεαι τοῖσιν ἀνδρηϊοισι *) μο-
οίοισιν ἐμφερέα τὴν φυήν. ἐψηϑέντα δὲ, ἣν ἀφῇς ἐς τὴν ese
γαίην *) νυξὶ μεμετρημένησιν, αἷμα ποιήσεις *). τὸ δὲ μεῖζον,

p. 546. ᾿“4“ϑηναίοισι νόμος, κυάμοισι τὰς ἀρχὰς αἱρέεσϑαι.

AT'O. Καλῶς πάντα ἔφης, xoi ἱεροπρεπῶς. ἀλλ᾽ ἀπὸ-
δυϑι, καὶ γυμνὸν γάρ σε ἰδεῖν βούλομαι. ὦ Ἡράκλεις, yov-
σοῦς αὐτῷ 0 μηρὸς ἐστι. ϑεὸς, οὐ βροτύς τις εἶναι φαίνεται"

LUCIA'NI

ὥςτε ὠνήσομαι πάντως αὐτόν. πόσου τοῦτον ἀποκηρύττεις:
EPM. 4έκα μνῶν.
ATO. Ἔχω, τοςούτου λαβών.
ΖΕΎΣ. Τράφε τοῦ ὠνησαμένου τοὔνομα, καὶ ὅϑεν ἐστίν.
EPM. ᾿Ιταλιώτης, ὦ Ζεῦ, δοκεῖ τις εἶναι, τῶν ἀμφὶ

ces vulgo scriptae ϑανμαστὴ et αὐτῶν etiam a Schm. ad ioni-
cam normam redactae duce cod. 5011. Omnino Jacob:sius
quoque ad chill. T'at. p. 661. de restituenda dialecto ionica
cum Solano facit. 59) ἔτε y4o 90v] ἐπιχλωρὸν 5011. fre-
quens librariorum error, de quo supra ad D3all. Deor, XVIIT,
2. et ad Diall. Marr. X, 1. ἢ) ἀνδρηΐοισε] ἀνδρείοισι in
prioribus omnibus. 1) ἑψηϑέντα δὲ, ἣν ἀφῇς ἐς τὴν
σεληναίην] Reiz. ἕφηϑέντι δὲ ἣν ἐπαφῇς τὴν σεληναίην.
ad quae notavit haec: ,, 8018 ΕἸ. lectionem in'egram servavit:
in reliquis omnibus: ἑψηϑέντα δὲ, ἣν ἐπαφῆῇς ἐς τὴν os.
“Εψηϑεῖσαν Βι. Scio genus frequenter ab Ionibus immutari:
hoc an itidem in κύαμος nsu venerit, mihi non liquet.* Be-
linus xefert lectionem e 2954. ἐφηϑεῖσι (vel potius ἐψηϑεῖσαν)
et e 5o11. ἑψηϑέντα δὲ, qv ἀφῇς ἐς τὴν σελ. quam posterio-
xem cum Schm. et Jacobs, ad dechill. "Tat. p. 661. et, nos ad-
optavimus, idque tanto lubentius, quum accesserit Codicis
Gorl. auctoritas. Κ) ποιήσεις) ποιξεις 5011, Gorl. quod
quum Belinus (mire scilicet!) pro Futuro ionico vendiderit,
facilius justo edidit ScAmzederus.

videbis eam virilibus mem-
bris figura similem; coc-
tam vero si destituas, in
aura ( si lunae exponas collu-
strandam ) certo numero no-
ctium, sanguinem efficies.
Quod vero majus, lex est
Atheniensibus, fabarum suf-
frapiis eligere magistratus,

Emt. Praeclare omnia di-
xisti, et ut sacris dignum
est. Sed exue te: nam et
nudum te videre volo. Her-

cules, aureum ili femur
est! Deus, non mortalis a-
liquis esse videtur. Jtàque
omnino emendus est, Quan»
ti illum praedicas ?

IMMerc. Decem minis.

Emt. Meus igiturest: tan.
ti enim emo,

Jup. Scribe nomen emto-
ris et patriam.

Merc. Videtur, Jupiter,
Italicus esse de his, quicir-

WV41 T AR U.M

AvUO. P r9. 07

, 1 , δ ,

Κρότωνα, καὶ Τάραντα, zol τὴν ταύτῃ Ελλάδα. καίτοι ovy P 546.
, 1 ΄ '

εἷς, ἀλλὰ τριακόσιοι σχεδὸν ἐώνηνται κατὰ κοινὸν αὐτόν ! ).

ZETZ. ᾿Ἵπαγέτωσαν A)

, '
EPM. Bovàis τὸν αὐχμῶντω ἐκεῖνον, τὸν Ποντικόν:;

ΖΕΎΣ. Πάνυ μὲν οὖν.

EPM. Οὗτος, ὁ τὴν πήραν ἐξηοτημένος,

» ,
ἄλλον ΘΑ cp

ey
0 ἐξωμίας,

- *- , 1 - 1
ἐλϑὲ, καὶ περίνϑι ἐν κύκλῳ τὸ συνέδριον" βίον ἀνδρικὸν πω-

- M , ,
Àd, βίον Regum καὶ γεννικὺν, βίον ἐλεύϑερον "

σεται; Η

, gi -£
τίς ὠνη-

ATO. Ὃ κῆρυξ ") πῶς ἔφης; πωλεῖς 5) τὸν ἐλεύϑερον:;

EPM. "Eyoy:.

AI'0O. Εἶτα Ὁ) οὐ δέδιας μή σοι δικάσηται ἀνδραποδις-
μοῦ, aj καὶ πφοκαλέσηταί σε ἐς [ἄρειον πάγον;

EPM. Οὐδὲν αὐτῷ μέλει τῆς πράσεως"

παντόύπασιν ἐλεύϑερος.

οἴεται γὰρ εἶναι

2. » 3 - E -
ATO. Τί δ᾽ ἂν τις αὐτῷ χρήσαιτο, δυπῶντι, καὶ οὕτω
ὃ , ó x , 2 À A L ' E , !qdq c
κακοδαιμόνως διακειμένῳ ; πλὴν εἰ μὴ σκαπανέα ye καὶ 4) v-

, ᾽ NJ
δροφύρον αὐτὸν ἀποδεικτέον.

1) αὐτόν] αὐτῶν L. κατὰ κοινὸν absunt a Gol.
γέτω σαν] vta s» escribitur i in: L, E: B. 2. Par.
n) Ὃ κῆρυξ] ὦ κῆρυξ conj. Sem. pror-

0) πωλεῖς] σὺ πωλεῖς 2954. non male.
4) γε καὶ] ἢ Thom. Mag. in χωρίς, quod

fere ézoyérocav.**
sus repudianca.

- E e 93
Eicvc«] &z 2954.

ca Crotonem et Tarentum
et illam Graeciam habitant.
Quamquam non un«s, sed
trecenti circiter emerunt
communiter possidendum.

Jup. Ducant. Nos pro-
ducamus alium.

Merc. VWisne squalidum
illum Ponticum ?

Jup. Prorsus ita volo.

Merc. Heus tu peram sus-
pense, exserte humerum,
veni, circumi hunc conses-
sum, Virilem vitam vendo,
vitam praeclaram et gene-
rosam, vitam liberalem: ec-
quis einet ?

Lucian. Fol. 111.

m) Zza-
In ceteris

p)

Emt. Quid ais, praeco?
liberum tu hominem ven-
dis ?

IMerc. Equidem.

Émt. Et non metuis, ne
dicam tibi impingat plagii,
aut in Árcopagum te in jus
vocet ?

IMerc, Nihil sua referre
putat, si vendatur, Putat
enim ubivis (penitus) se es-
se liberum,

FEmt. Quis vero usus esse
possit hominis squalidi,
nale adeo a fortuna babiti,
nisi forte fossorem aut aqua-

rium facere velimus,
G

(P5477

p. 548»

$

98 LU/C J'À NI

^ ^
EPM. Οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἣν ϑυρωρεῖν ") αὐτὸν ἔπι-
΄ - * "
στήσῃς, πολὺ πιστοτέρῳ χρήσῃ τῶν πυνῶν. ἀμέλει, κύων αὐ-

m» 984 7 4
T7T0) καὶ τουνομῶ-
4

ATO. Ποδαπὸς ") δέ ἔστι, καὶ τίνα τὴν ἄσκησιν ἐπαγ-

γέλλεται;

ὯΝ E "i
EPM. Avrov ἐροῦ" κάλλιστον γὰρ οὕτω ποιεῖν.
Ε Ἁ -"
ATO. 4έδια τὸ σκυϑρωπὸν αὐτοῦ, καὶ κατηφὲς. μή μὲ

[d , t "A ' , 32 Θ'. ὦν JY
dÀexTon προφελϑόντα, ἡ καὶ νὴ Δία Ócww» γε. οὐχ ορᾷς ὡς

Ξ t τς p * 9 - 2
διΐζοταιν ) τὸ ξύλον, καὶ συνέσποκε τὰς ὀφρῦς, καὶ ἀπειλητι-

- Lud
40v τὸ xol χολῶδες ὑποβλέπει;

- - * E
EPM. [Μὴ 05097 τυϑασσὸς γάρ ἔστι.

M EJ 3
AI'O. Τὸ πρῶτον, ὦ βέλτιστε, ποδαπὸς εἶ;

ΖΙΟΙ͂. Παντοδαπός.

5

praetulit Sclanus, Sevboldus rocte rejecit, | r) 9vocoottv]
οοϑυρωρὸν P. L. marg. A, 1. W. quod paene vulgato praefe-
ram.* Jieitz, Et Seyboldus praeferendum censuit. ΑἹ 9voo-
οὖν manifestum est interpretanientum verae lectionis Qvgo-
ρεῖν. Nam ἐπιστῆσαι h, ]. non. est illud, quod. eum Accusa-
tivo Praedicati junctum siguificat pracKesre, sed est adsignare
alicui locum , sistere alicubi, hiustellen: ium Infinitivus junc-
tus finem hujus τοὶ indicat, intellecto, si vis, ὥρτε, ut ibi
aliquid faciat alter. 95) Ποδαπὸς ποταπὸς 2954. ut c. 5.

ubivid, not, in Varr. Lectt.

t) δεῇρται] Vulg. óijoxs ,

ubi haec AHeitzius: ,,Ad oram A. 1. W. notatur δεῆρτε" quod
scriptum fuerit pro Órggror nam δεαέρειν et διαίρεσϑαι ξύλον
vel ῥόπαλον utrumque probum.* Belinus tradit in cod. 5011.
legi διήοτεται, et addit ita se legi velle. Quod quum nihili
sit, Belinum credo, ui saepe, scribendo lapsum pro δεῆρταιν
quod viderat et voluerat, exhibuisse διήρτεται. lllud et ego,
ut Lucianeum , praeferendum duxi. Cf, διῃρμένος τὴν xomí-

δα Toxar. c. 55.

Merc. Non hoc solum,
sed.si januae custodem 1il-
lum imponas, multo quam
sunt canes fideliori illo ute-
ris: et sane cani ei noinen
est.

Emi. Cujas est, aut cu-
jus rei usum et exercitatio-
nem promittit?

Merc. ipsum interroga:
14 enim optimum factu erit.

Emi. Metuo truculentum

hominis vultum atque tri-
stem , ne adlatret me acce-
dentem, aut plane etiam
mordeat. Nonne vides, uti
clavam sustulit, et superci-
lia contraxit, etininax quid.
dam ac biliosum obtuetur ?

Jerc. Noli timere: cicur*
est.

Emt. Primum, bone vir,
cujas es?

Diog. Omuigena.

Εν Hy NE.A9GTIO.

ATO. Πῶς λέγεις;

AIOT. Τοῦ κόσμου. πολίτην ὁρᾷς.

41 Ο. Ζηλοῖς δὲ τίνα;
AIOT. Τὸν ᾿Ηραπλέα.

, 53 ᾽ EJ ,
ATO. Tí ovv ") οὐχὶ καὶ λεοντὴν *) ἀμπέχῃ; τὸ μὲν

' er, » ? ET
γὰρ ξυλον ἔοικας αὐτῶ.

AIOT. Τουτί μοι λεοντῇ, τὸ τριβώνιον. στρατεύομαν δὲ
ὥςπερ ἐπεῖνος ἐπὶ τὰς ἡδονὼς, οὐ κελευστὸς, ἀλλ᾽ ἑκούσιος,
ἐκκάϑάραι τὸν βίον προαιρούμενος.

ATO. Εὖγε τῆς προαιρέσεως ' ἀλλὰ τί μάλιστα εἰδέναι σε

φῶμεν; 2j τίνα τὴν τέχνην ἔχεις;
2 , ? - , ,
AIOT. :-Ελευϑερώτης εἰμι τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰατρὸς

- - ' 3
τῶν παϑῶν. τὸ ὃ
,
εἶναι βούλομαι.

ATO. "Aye,

, ,
τὸν τρύπον διασκήσεις ;

" . , ,
AIOI. Πρῶτον μὲν παραλαβών σε, καὶ ἀποδύσας τὴν
τρυφὴν, καὶ ἀπορίᾳ συγκατακλείσας, τριβώνιον περιβαλώ.
μετὰ δὲ Y), πονεῖν καὶ κάμνειν κωταναγκάσω, χαμαὶ ἀαϑεύ-

u) οὖν] εἶναι B. 1.

X) λεοντῆν] .,λεοντὴν P. 1. (an B. o.?

in B. 1. enim scriptum λεοντῆν et posiea λεοντῆ. Lehin.) quo
accentu boc nominum genus m vetustis lihris et Edd, saepe

insignitur,* feiz.

Emi. Qnid ais?

Diog Mundi civem vides,

Emt. Quem sectaris ?

Diog. Herculeim.

Emi. Quin ipitur et leo-
ninam sumis? Nam ad cla-
vam quod pertinet, similis
ei videris.

Diog. Atleonina mihi est
detritum hoc pailiolum:
bellum autem gero , πὶ ille,
contra voluptates, non [1a—
men ut ille alieno] jussu,
sed mea spon:;e, qui repur-

are ill!s vitam instituevim.

Emi. laudo propositum.
Sed quid maxime scire te

y) μετὰ δὲ! τοῦτο addi vult Be/inus e

dicamus ?
habes ?
Diog.

minum ,

aut quam artem

Liberator sum ho-
et medicus adfec-
tionum; in universum anu-
tem veritatis, et libertatis
in loquendo praeco (propAe-
ta) esse volo.

Emt. Age, Praeco, ( Pro-
pheta ) 51 te cmero, qua me
ratione docebis?

Diog. Cum primum te ac-
cepero, et deliciis exutuimn
cum inopia conclusero, pal-
l;0lo te amiciam: deinde o-
pus facere, et elaborare te
cogam, humi dormieautcm

GS

5 E" ul A ’ , ,
ὦ προφῆτα, ἣν δὲ πρίωμαί σε, τίνα μὲ 9

ὅλον, ὠληϑείας καὶ παῤῥησίας προφήτης Ρ- 519.

100 LUCIANEIÉ

Ῥ. 549. δοντα, καὶ ὕδωρ πίνοντα, xol ὧν ἔτυχε πιμπλάμενον *). τὰ
Li , Ἅ γ! » * , i 1 , ,
δὲ χρήματα, ἣν ἔχης. ἕμοῦ πευϑόμενος, ἐς τὴν ϑάλατταν φξ-
ρῶν ἐμβαλεῖς. γάμου δ᾽ ἀμελήσεις, παὶ παίδων, καὶ πατρίδος"
καὶ πάντα Gov") λῆρος ἔσται" καὶ τὴν πατρῷαν οἰκίαν ἀπο-
λιπὼν, ἢ τάφον οἰκήσεις, ἢ πυργίον ἔρημον, ἢ καὶ πίϑον. ἡ
πήρα δέ σοι Pe ἔσται P) μεστὴ, καὶ ὀπισϑογράφων βι--
βλίων. καὶ οὕτως ἔχων, εὐδαιμονέστερος εἶναν φήσεις τοῦ με-
γάλου βασιλέως. ἢν *) μαστιγοῖ δέ τις, 1) στρεβλοῖ, τούτων

οὐδὲν ) ἀνιαρὸν ἡγήσῃ. :
^ A] 9 - , ,
ATO. Πῶς τοῦτο φὴς τὸ μὴ ἀλγεῖν μαστιγούμενον; OU
ΠῚ , "^ , * , ,
γὰρ χελώνης, ἡ παράβου τὸ δέρμα περιβέβλημαι-
AIOI. Τὸ Εὐριπίδειον ἐκεῖνο ζηλώσεις, μικρὸν ἐναλ-
λάξας.

LA
2954. et addidit Scl. frustra. Vid, supra c. 4. Diall. Mortt.
IX, 2. De Sacriff. c. 8. Anachars. c. 1. 2) πιμπλάμενον
ξμπιπλάμενον 2954. quod placuit Belino ut magis Lucianeum.
At. simplici idem utitur JVoster Nigr. c. 16. Sehmiederus scrip-
sit ἐμπιμπλ. non hoc ad fidem Codicis, neque ad nostri scrip-
toris exemplum. Vid.infra c. 25. e. a. a) x«l πάντα cor]
«4L ταῦτά σοι πάντα 2054. Belin. Schm. sine idonea caussa.
Non ea solum, quae modo recensuerat, bona intelligit Dio-
genes, sed alia quoque omnia, quaecunque hominibus huma-
nis cara esse solent. Haec autem complectitur vox πᾶντα.
b) ἔσται] ἔστω 2954. c) ἢν} εἰ conj. Belin. ignorans forte
μαστιγοῖ et στρεβλοῖ Conjunctivos esse, quod eum vel Seho-
diastes docere poterat. 4) τούτων οὐδὲν] οὐδὲ τοῦτ᾽
2954. probante Eelzo, non temere.

inter haec, aquam bibentem,
et obvio primum facillimo-
que cibo implendum. Ο-
pes autem si quas habeas,
mihi obsecutus in mare ab-
jicies: tum matrimonium,
et liberos et patriam negli-
ges, et nugas putabis om-
nia: relictaque domo pa-
terna, aut sepulcrum inha-
bitabis, aut desertam tur-
riculam, aut dolium deni-
que. Ceterum peiatibi Ju-
pinorum plena erit, et li-
brorum in tergo etiam scri-

ptorum. [ta constitutus
beatiorem te magno rege
[ Persarum] putabis, S1 ve-
ro flagris te caedat aliquis ,
aut torqueat, nihil horum
molestum judicabis.

Ent. Quid ais? non do-
lere flagris licet caesum?
Equidem non testudinis ne-
que camcri testa circumda-
tus sum.

Diog. Euripidis illud par-
và mutatione dellexum ae-
inujabere.

ΕΝ RUM & Ὁ ἃ τ οἱ 101

΄ e
ATO. Τὸ ποῖον; p. s.
΄ 2 ΄ δ δ : 1
EUR AIOI. Ἢ φρήν σοι ἀλγήσει, ἡ δὲ γλῶσσα “) ἔσται τ
ἀναλγητος. το το].
v. 612.

*

« , ^ - Ἰῶν ϑὲ. Ὁ c Χ -

4 δὲ μάλιστα δεῖ προςεῖναι, ταῦτά Pow ἰταμὸν χρὴ si- 10

) - τὸ 46

vct, καὶ ϑρασὺν, xol λοιδορεῖσϑα; πᾶσιν ἐξίσης ), καὶ Ρ᾽ 599.
- P 1 Sl e 1 5 2014 , "
βασιλεῦσι, xoi iduoveig. οὕτω yog ἀποβλέψονταί σε, καὶ

3 - "n , , P1 e NL» [3
ἀνδρεῖον vxolqwovret βάρβαρος 05 ἡ φωνὴ ἔσται 5), xol

2 ' , —- [χὰ

ἀπηχὲς ") τὸ φϑέγμα, καὶ ἀτεχνῶς ὅμοιον κυνί" καὶ πρός-
| ᾿ ΩΣ ,

cov δὲ ἐντεταμένον. καὶ βαδισμα τοιούτῳ προςώπῳ ποέ-

i qr ς ' , 4 " 2$ 4
στον ^). καὶ ὁλῶς, ϑηριωδὴ τὰ πᾶντα, καὶ ἄγρια. αἰδὼς δὲ,
΄ El M - t
"καὶ ἐπιείκεια, xol μετριότης ἀπέστω. καὶ τὸ ἐρυϑριᾷᾶν ἀπόξυ--
k - , "d - , 1 M 2, ,
Gov ^) τοῦ προςώπου παντελῶς. δίωπε δὲ τὰ πολυανϑρωπό-
- E LEY , Z
vota!) τῶν χωρίων. καὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις μόνος, καὶ ἀποι-
3 ' τς
γώνητος siye, ϑέλε, μὴ φίλον, μὴ ξένον προριέμενος " κατά-

e) γλώσσα] γλῶττα 2954. Belin. Schm. f) ἐξίσῃ ς] Vulg.
ἑξῆς. | Genuinam acceptam referimus Codici 2054. JHelino
quoque illam probatam et a ScÀ;n. editam. g) ἔστα 7 ἔστω
5011. Bel, Schm. Gorl. neque hie, neque supra (not. b)) re-
cedere opuserata vulg. h) &z5z?$| ἀπηνὲς conj. Bel. Vid.
Adnot. i) τοιούτῳ zo0gO7Q πρέπον] πρέπον TOLOVTO
προςώπῳ 2954. Schm. k) ἀπόξυσον] ἀπόξεσον Coll. G.
&zófs0v zoii. tradente Be/ino, qui tamen ἀπόξεσον scribere
voluisse videtur, quum etiam ἀπόύξυον scripserit, quasi in
textu sic legeretur, 1) zo2vevéooz ὁτατ «&| Correxi vi-
tium vulgatum πολυανϑρωπώτατοα. recte scriptum in omnibus
libis De Mort. Peregr. c. i. τὴν πολυανϑρωποτότην. Fre-
queus omnino hoc vitiorum genus in Lucian librariis et edi-
toribus. Mox γελοεώτατα, Diall, Mazr. 1, 1. fuerat ἀμορφώ-

Emi. Quodnam ? quela, et plane cani simi-

Dios. Animus dolet, do- 118: vultus contentus ac ri-
lore lingua sed vacat. Por- gidus,incessus, qui vultum
ro quae maxime adesse tibi talem deceat: verbo, fera
debent, haec sunt. Impro- omnia et agrestia, Pudor
bum oportet esse, et auda- vero et aequitas et medio-
cem, et conviciari (ordino) critas abesto: frontem per-
omnibus regibus pariter et fricare ne satis habe, sed
privatis: ita enim oculosin abrade penitus. Loca se-
te conjicient, fortemquete quere celeberrima, et in
virum putabunt, Porro bar- his ipsis solus et insociabi-
bara vox erit, et absona lo- 115 esse postula, neque ami-

102 τὴ ΟΣ ΤΑΝ ΝΣ

Ῥ. 550. λυσις γὰρ τὰ τοιαῦτα τῆς σῆς ἀρχῆς ").
| μηδ᾽ ἰδίᾳ ποιήσειεν ἄν τις,

ἐν ὄψει δὲ πάντων»
ϑαῤῥῶν ") ποίει" καὶ τῶν ἀφρο-
- , -
δισίων αἷροῦ τὰ γελοιότατα Wr καὶ τέλος, ἤν σοι δοκῇ, πο-
λύποδα ὠμὸν, ἢ σηπίαν φαγὼν, ἀπύϑανε. ταύτην σοι τὴν
εὐδαιμονίαν Tas cy. .
11 ATO. Ἄπαγε. μιαρὰ γὰρ, καὶ οὐκ ἀνθρώπινο NOR
9. 551. ΖΙΟΙ͂. ᾿Αλλὰ θᾷστά γε, ὦ οὗτος, καὶ πῶσιν εὐχερῆ uev ἢ
ελϑεῖν "). οὐ yae σου δεήσει nde. χαὶ λόγων , καὶ λήρων,
ἀλλ᾽ ἐπίτομυς αὕτη σοι πρὸς δόξαν ἡ 000g. καὶ ἰδιώτης γὰρ ἂν
ἧςς 1), ἦτον σκυτοδέψης, 2 ταριχοπώλης, 7 τέκτων, " τρα-
πεζίτης, οὐδέν σε κωλύσει ϑαυμόσιον ") εἶναι, ἣν μόνον q
ἀναίδεια, “καὶ τὸ ϑράσος παρῆν, καὶ λοιδορεῖσϑαι καλῶς ἐκ-
:
| po8ns.
- 9
ATO. Πρὸς ταῦτα μὲν οὐ δέομαί σου. ναύτης δ᾽ ἂν ἴσως
τατον, in Timon. c. 46. εὐμορφώτατε ante Jensium. m) τῆς
σῆς ἀρχῆς] Vulg. τῆς ἀρχῆς» pro quibus conjecit Be. τῆς
ἀρετῆς. Nos cur in$eruerimus σῆς, v. in Adn. mn) $« gódv]
In plerisque vett. post ϑαῤῥῶν comma positum, recte in B. 1.
ante. 0) γελοιότατα] Vulg. γελοιώτατα vitiose, ut supra
σολυανϑρωπώτατα. Legitimam formain restituimus ex ἃ. 1. et
2. In codd. 2954 etgo11. est γελοιώτερα. Jacobs. in Bibl. d. alt.
Lit. τι. Kunst Sect. I. p. 55. conjecit ἀγελαιότατα cum ingeniosa
audacia. plus τελϑ εἴν] διελθεῖν Gorlinepte. 4) καὶ ἐδιεώ-
της γὰρ ἂν jc] καὶ ἐδεώτης ἐὰν ἧς 5011. κἂν ἰδιώτης ἧς 2054.

Schm. Mutatione opus esse non videbatur. T) ϑαυμάσιον —
Savuaczov P. J. V. 2. ϑαύμαστον inarg. A. 1. W. Sic et 2954.

co admisso . neque hospite.
In hoc enim inest regni il-
lius tui interitus. In con-
spectu. omnium ea fac ani-
mose, quae neque solus ali-
quis temere suscipiat, et
Venerem exerce maxime ri-
diculam. "Tandem, si ere
videbitur, crudo Polypo
aut sepia devorata mortem
oppete. Hanc tibi propi-
namus felicitatem.

Emi. Apage, impura nar-
ras, et ab humanitate, ab-
horrentia.

Diog. Sed, heus tu, fa-

cilima, et quae nullo ne-
gotio unusquisque obeat.
Neque enim opus tibi erit
eruditione, et literis et uu-
gis, sed compendiaria ista
tibi ad gloriam via. Licet
enim idiota fueris, vel cer-
do, aut salsamentarius, aut
faber, aut argentarius, nihil
prohibebit admirabilem te
esse, modo impudentia au-
daciaque adsint, et couvis
clari praeclare didiceris,

FEmt. Ad ista quidem fte
non. opus habeo: verum

WviiT ew xc rao. 103
7j κηπωρὸς 5) ἐν καιρῷ γένοι ^ καὶ ταῦτα, ὴν ἐϑέλῃ σε ἀπο- Ῥ- 551.
δόσϑαι οὑτοσὶ τὸ μέγιστον δύ᾽ ὀβολῶν.

ἘΡῬΙ͂.. "Ἐγελαβών᾽" καὶ γὰρ ἄσμενοι ἀπ Ἰλυξόβεθαν ἃ ἐνο-

- 3 » 9
χλοῦντος αὐτοῦ, zol βοῶντος, καὶ ἅπαντας ἀπαξαπλῶς vBoi-
, ͵ E
£ovzoe xai ἀγορεύοντος πακῶς.

ΖΕΎΣ. Ἄλλον κάλει, τὸν Κυρηναῖον, τὸν ἐν τῇ πορ-

φυρίδι, τὸν ἐστεφανωμένον.

EPM. "Aye δὴ πρόςεχε πᾶς "). πολυτελὲ ἐς τὸ χρῆμα “)
παὶ πλουσίων δεύμενον. βίος οὗτος ἡδὺς ἣν» βίος τριςμαπά-
ριστος. “τίς ἐπεϑυμεῖ τρυφῆς; τίς ὠνεῖται τὸν ἀβρότατον ;

ATO.
μαι γ γάρ σὲ, ἣν ὠφέλιμος us

ι

* »
EPM. Mi ἐνόχλει αὐτὸν, o βέλτιστε, μη

, ,
μεϑυει 7e.
c - 1 ,
ὁρᾷς, διολισϑαίνων.

» -7 -
ATO. Καὶ τίς dv εὖ φρονῶν, moi

Ye -. * 9 , 3 ,
OUrO καὶ &xoAucrov ἀνδραποδον;

5) πκηπωρὸς} κηπουρὸς 5011. ΛΟ Belino.

u) χρῆμα, σχῆμα id.
Vernm alicna ae manus vestigium HT
y) dx £st) ἀναπνεῖ 2954. ἀποπνεῖ

πᾶς) πᾶς πρόςξχε 2054.
ἥδιστος 3954. Bel. Schm.
hoc Superlativo agnosco.

[4 9 ^ » , ' P
GT: οὐκ αν ἀποκρίναιτο, GOL, τὴν γλῶτ

1 δ , ? ,
MEAS σὺ, καὶ λέγε ἅπερ εἰδὼς τυγχάνεις. ὠνήσο- p. 552.

,

cvexovue*

δ
ταν, ὡς

,

eto διεφϑαρμένον
e By yf ,
ὅσων δὲ καὶ moii!) μυ-

t) πρόςεχε
x) ἡ 0v 9]

go11. et Gorl. quod Bel, et 5chm. praetulerunt, quum illud ἀπό-

$e g

nauta forte, aut olitor, op-
portune (utilis) has, idque,
hicsi duobus summum obo-
lis te vendere voluerit.
dMerc. Habe tibi homi-
nem. QGaudemus enim illo
liberari, qui molestiam no-
bis facessat, et clamet, et
in universum omnibus in-
sultet atque maledicat.

Jup. Alium voca, Cyre-
naeum illum, puipura illum
indv:um , coronatum.

JMMerc. Ageergo, adtende
quisquis 6s; res pretiosa et
locupletem emtorem deside-
rans. Maec vita suavis,

glossema haberent genuinae lectionis.

imo contrariam

vita ter beata, Ecquis vo-
luptatis cupidus est? quis
emit delicatissimum ?

JEmt. Huc veni, et dic,
quae nosti: emam enim te,
81 frugi fueris.

lMerc. Noli molestiam ei
facessere, o bone, nec in-
terroga; ebrius enim est,
ita ut ne respondere quidena
possit, labante, ut vides,
lingua.

Ent, Et quis bene sanus
emet corruptum adeo et ne-
quam mancipium? quot ve-
ro olet unguenta! ut incer-
to labantique pede incedit,

104 LUCIANI
; : δ» P 3 .
p.552. gov ! ὡς δὲ καὶ σφαλερὸν βαδίζει, καὶ παράφορον ' ἀλλὰ xev
, z $t - , "a p , - ES '
σύ ye ^), ὦ Ἑρμῆ, λέγε ὁπόσω πρόξφεστιν αὐτῷ, καὶ ἃ μετιῶνῦ
τυγχάνει. $
: , ᾿ E $a
EPM. Τὸ μὲν ὅλον, συμβιῶναν 3) δεξιὸς, καὶ συμπιεῖν
ἱκανὸς, καὶ κωμόσαν μετὰ αὐλητρίδος ἐπιτήδειος ἐρῶντι καὶ
93" " , » ^ , FI , is 5» M]
ἄσωτῳ δεσπότῃ. vcÀÀe δὲ πεμμάτων ἐπιστήμων, καὶ ὀψοποιὸς
ἐμπειρότατος. παὶ ὅλως P), σοφιστὴς ἡδυπαϑείας᾽ ἐπαιδεύϑη
ΡΟ , * 4 -
piv ovv ᾿ϑήνῃσιν. ἐδούλευσε δὲ καὶ περὶ Σικελίαν τοῖς τυράν-
Ψψοις,. καὶ σφόδρα ηὐδοκίμεν παρ᾽ αὐτοῖς. τὸ δὲ κεφάλαιον τῆς
e , - - LU
προοιρέσεως, ἁπάντων καταφρονεῖν, ἅπασι χρῆσϑαι, παντα-
, 2 , ' C ,
400v ἐρανίζεσϑαι τὴν ἡδονήν.
ATO. ὥρα σοι ἄλλον περιβλέπειν τῶν πλουσίων τούτων,
ων , » ' ᾿ ᾿ c 2 , ^v δ i]
ταν πολυχρηματων" ἐγὼ μὲν γὰρ 5) ovs ἐπιτήδειος ἱλαρὸν
9 -
ὠνεῖσθαι βίον.

sententiam probat Suidas: ᾿Ζ“πόξων: ἀποπνέων. et ἀποπνεῖ
probabile est ab eo esse profectum, qui meminisset similis
dicti de eodem Aristippo Diall. Mortt. XX,5. 1) κἂν 6v ys]
Vulgo omissum ys restitui cum 5cAm. e codd. 2954. et zo11.
a)ovufiaveor] ξυμβιώναι et mox ξυμπιεῖν 2954. Schm. b).
καὶ 04109] καὶ ὅλος conj. C. G. Jacob in Bibl. Crit. Hildes.
P. I. Fasc. I. p. 106. Vid. Adnot. c) ἐγὼ uiv yàg] Ita
2954. Schm. Vulg. ἐγὼ δὲ, minus elegan'er, et ad Luciani
consuétudinem. Diall. Deor. I, 1. ἃ uiv γὰρ ἐμὲ ἐξηπάτησας
πν τί pon λέγειν; lbid. XII, τ. ἃ μὲν γὰρ ἐς ἐμὲ τὴν μητέρα
υβοίξεις, ϑαῤῥῶν ποιεῖς. et 6.2. αὐτὴ μὲν ydo ἡ Péa, πότε ἂν
ἐκείνῃ σχολὴν ἀγάγοι ἐπ᾽ ἐμέ; Diall. Marr.1l, 4. H μὲν γὰρ
Hyo οὐδ΄ ἀποκρίνεσϑαι αὐτῷ ἤϑελεν" ἀλλ᾽ ἠσχύνετο etc. Plu.
ribus non videtur opus esse. Etiam Pisc. 57. eaedem pagrti-
culae conjunctae offensioni fuerant. imperiüae librariorum.
Vid. ibi Varr. Lecit.

Institutus Athenis serviit
tyrannis in Sicilia, quorum
gratia floruit. Summa au-
tem illius instituti, con-
temnere omnia, uti omni-

et extra viam fertur! IÍnte-
rim vel tu dic, o Mercuri,
quae sint in illo, et quae
tractet.

Merc. In universum con-

viva dexter est, et compota-
tioniaptus,et qui comissetur
cum tibicina apud amato-
rem herum et luxuriosum.
Ceterum bellariorum co-
quendorum sciens, et ob-
soniorum peritissimus, et
emnino voluptatis magister.

bus; undique corrogare vo-
luptatem.

Emt. Circumspiciendus ti-
bi erit alius emtor, de di-
vitibus illis et pecuniosis:
equidem hilarem adeo yitam
emere non possum,

105

EPM. "A4noeroc )) ἔοικεν, o Zeb, οὗτος ἡμῖν μένειν. Ῥ.552.
ZETZ. “Μετάστησον" ἄλλον παράγαγε *)* iier δὲ τὼ doom

WI APTEOUOM sau c T:0,

,
δύο τούτω, τὸν γελῶντα τὸν ᾿᾿βδηρύϑεν, καὶ τὸν γλάοντα ^)
* 2 e ' zi A -
τὸν ἐξ ᾿Εφέσου. ἅμα γὰρ αὐτὼ πεπρᾶσϑει βούλομαι €).
, ' , M 2 v P
EPM. Κατάβητον ἐς τὸ μέσον. τῷ ἀρίστω βίω πωλῶ"
Ἁ , 3 ,
τῶ σοφωτάτω πάντων ἀποχηρούττομεν ").
35 - -" , e
ATO..'9, Ζεῦ, τῆς ἐναντιότητος" ὁ μὲν οὐ διαλείπεν
γελῶν, Ἢ δέ Tue ἔοικε πενϑῶν )' δακρύει γὰρ τοπαράπαν,
τί ταῦτ᾽, ὦ n) οὗτος; τί γελᾷς;
» ,
AHM. ᾿Ἐρωτᾷς; ὅτι uot γελοῖα πάντα δοκέει τὰ πρήγ-
^ , e
pora 1) ὑμέων, καὶ αὐτοὶ ὑμέες.
AT'O. Hog λέγεις;
20: (5 v. cR 4 ἫΝ RUP ME
ουὔθὲν τιὕεσαν TX ἡμέτερα 7007 MOTO ;

- ΄ E e , * 2
καταγελῷς ἡμῶν ἀπαντῶν, καὶ παρ

d) "Azeecosc] ,,Hanc lectionem tuentur G. P, L. 7, et V. 2.
quamvis typorumn vitio aberrer in ἄτρατος᾽ accedit ora À, 1.
W. In ceteris Edd. é πραπτος, € “πρατος in recentt., ut par
era. 6) παράγα) γε] παράγε 2951. ut Belinus tradit. — f)
Ἀλάοντα)]Ί Vulg. κλαίοντα. πλάοντα 2954. 5011. Bel. Schm.
Nos eandem et hic legem secuti sumus, quam Diall. Mortt.
XVII, in. et Diall. Marr.IV,2. ubi vid. Varr. Lectt. g)
βούλομαι) Edd. βούλεσϑον, excepta J. pro qua stant G.
P. et marg. A. 1. W.* Ftiam A. 2. habet βούλομαι, sed 2954.
βούλεται. h) ἀποκηρύττομεν Olim ἀποκηρύξοναι. Ve-
ram lectionem restitui e 2954, quuin et Activa forma opus es-
set (cf. c. 1. et infra c. 14. extr.) nec Pluralis numerus alie-
nus a Mercurii persona. Cf. init. c. 15. i) πεν ἢ) ὧν] Sola
J. πενϑών, quam tamen, etsi suftragentur G. P. et marg. A.
1. W. secutus non sum.*^. Confirmat optimam lectionem cod,
7011. et probat Schaefer. ad Long. p. 567. Prius legebatur
πενθεῖν. 1) c] deest in 2954. 1) πρήγματα) Ia jam in

iMerc. Videtur hic non praedico venales.

vendibilis esse, et apud
nos mansurus, Jupiter.

Jup. "Iransire illum in al-
teram partem jube. Produc
alium: quin illos duo, ri-
dentem alterum ex Abdera,
et ex Epheso alterum plo-
ratorem: ambo enim una
vendi volo.

Merc. Descendite in me-
dium. Vitas optimas ven-
do, sapientissimos omnium

Emt., Quantum, Jupiter,
inter se distant! alter ride.
re non desinit; lugere alter
aliquem videtur, ita plorat
perpetuo. Heus tu, quid
hoc sibi vult? quid rides?

Dem. Mogas? ridiculae
mihi videntur res vestrae
omnes, et vos ipsi.

Imt, Àin tu? Omves tu
nos rides, nibili tu putas res
nostras omnes ?

Ρ' 555:

14

Y P , ?| e 4 ,
"τὼ μὲν παρεοντὰ οὐ δοχέω μεγαλα,

/

106 : LAC EF AUN ᾿ ,

AHM. ἴῶδε ἔχει. σπουδαῖον γὰρ ἐν αὐτέοισιν οὐδέν.
κενεὼ " ) δὲ τὰ πάντα, καὶ ἀτύμων φορὴ , καὶ ἀπειρίη.
ATO. Οὔμενο vy. ἀλλὰ σὺ κενὸς ὡς ἀληϑῶς,
Qec. ὦ
βέλτιστε: πολὺ γὰρ οἶμαν Sab σοὺ προςλαλεῖν.

HP. Hyéonm γὰρ;

à X
καὶ ἄπει-
Ságea! οὐ παύσῃ γελῶν; Σὺ δὲ τί κλάεις "), ὦ

δ
ῃ

τῆς σι

CWDTADS ᾽ LISSE Y

€ ξεῖνε, τὰ ἀνθρωπήϊα ")
, za

πρήγματα *) ὀϊξυρὰ, ucl δακρυώδεα, καὶ οὐδὲν αὐτέων 0, τι

1 E X^ , , Γῆς
μὴ ἐπικήριον᾽" τῷ δὴ ") οἰκτείρω ve σφέας καὶ ὀδύρομαι. καὶ

^ 3 ec ,
τὰ Ó ὑστέρῳ *) qoovo

b 1 , V —-
ἐσόμενα, πάμπαν ἀνυηρά. λέγω δὲ τὰς ἐκπυρώσιας καὶ τὴν τοῦ

"ἡ ET] ?0* ? ,

0lov συμφορήν. ταῦτ᾽ ὀδύρομαι, καὶ ὅτι ἔμπεδον οὐδὲν, ἀλλά
* , , L

κῶς εἰς ἢ) κυκεῶνα πάντα συνειλέονται, wot ἐστι τούτο " ) τέρ-

vett, Edd. . A. 1. 2, nec non in 2954. 8011. Schm. In ce-
teris poe Pen m) κεν δὰ Lonismum vulgati «s-
gà leco resitul, praeeuntibus 5011. et ScÀm.,, n) ἡλάει ἘΠῚ
»»πλαίεις Τ᾿, in ea, quae presse veteres membranas sequitur ἐ
subscriptuim saepe solet ad latus poni.'* Edidit Fteitz. 414.546,
ut ceteri Editores: mihi vox conformanda videbatur, ad eam,
quae ilibi placuit, formam, ut s c.15. 0) HPAKX.)
' ^ 3. Hodxàisg F. ΔΑ. 1. (etiam A. 2. Lehi;) quod vitium in se-
qoeatibus £dd. facile sublatum. p) ἀνϑρωπήϊα] recep-
tum e 2954. et Ed. Schm. pro vulg. ἀνθρώπινα. Euudem in
modum quod praecesserat ξένε; αἱ vulgo scriptum exstabat,
eofter, "et €. Aq) πρήγματα) πράγματα Ἐς JW
Par. Formam Ionicam A. t. jam admisit, et in plures Edd,
propagavit. Mi» video notatum in ora libri 7Pessel. e regio-
ne hujus versus, credo pro vulgarium. τὴ τῷ δὴ] »τὸ,
δὴ οἶκτ. ete. F. quod editae Jec tioni par est. τῷ, δὴ A.
s) τὰ δ᾽ ὑστέρῳ] τὰ δὲ ἐν ὑστέρῳ 2954. Bet. Schm. Ad "id.
ad Anachars. c, 26, χρόνῳ omissum in B. 1. t) ἀλλά κως
εἰς Vulg. junctun ἘΌΝ εἰς etc. p perperam in 2954. et hinc.

in Schmied. ἀλλ᾽

Dem. Sic est. Serium e-
nim ἢ 115. nihil c quicquam : :
vana omnia, atomorum im-

UXOg, sequente ἐς. ἃ) τωὐτὸ] vOUrÜV

mis dignas, neque quicquam
earum non fato obnoxium:
hoc sane nomtne miseror il-

etus, imperitia ( infinitas ).
imt. Enimvero tu vanus
es re vera et imperitus. O
insolentiam! riderenox de-
sines? Tu vero, vir bone,
quid ploras? multo eut
mclius credo, te adloqui.
Her, Puto enim, Hospes,
res hominum questu et lacii-

las ( i/los) et deíleo, et prae-
sentia quidem magna non
arbitror; sed quae in po-
sterum futura sunt, ea"de-
mum tristia, exustiones lo-
quor, et universi calamita-
tem: haec deploro, et quod
stabile nihil est ac firmum,
sed cinno quasi quodam
kJ

R

V FT A ποτ ἃ τ COT

107

ψις, ἀτερψίη" γνῶσις, ἀγνωσίη" μέγα, μικρόν" ἄνω κάτω. 551.
περιχορεύοντα *), ac ἀμειβόμενα ἐν τῇ τοῦ αἰῶνος παιδιῇ.
ATO. Τί γὰρ 0 αἰών ἐστι;
HPAK. Παῖς παίζων, πεσσεύων, διαφεού
ATO. Ti δαὶ Y) οὗ ἄνϑοωποι;
-HPAK. Θεοὶ ϑνητοί.
“ΓΟ, Τί δαὶ οἱ ϑεοί;
HPAK. άνϑοωποι ἀϑάνατοι. ᾿
AT'O. «Αἰνίγματα λέγεις, ὦ οὗτος, ἢ γρίφους συντι-
Qic^)' ἀτεχνῶς γὰρ, ὥςπερ ὁ “οξίας, οὐδὲν ἀποσαφεῖς.
- .HPAK. Οὐδὲν γάρ μοι μέλει ὑμέων.

Ii 'Q.

".£V05.

LI

» $ -
-AT'O. Τοιγαροῦν οὐδὲ ὠνήσεταί σέ τις *) εὖ φρονῶν.
2 - ni
HPAK. ᾿Εγὼ δὲ κελέομαν ἢ) πᾶσιν ἡβηδὸν οἰμώζειν,
^ 2 - 9 b
τοῖσιν ὠνεομένοισι ? ), καὶ τοῖσιν ovx ὠνεομένοισι.

2954. vGUr0 Belin. Sen, Vulg. τοῦτό. Deinceps τέρψεις B. 1.
X) ze0ig0Q0&U0vcc) περιχωρέοντω 5011. quod Beiinus malit,
nisi in illo insit lusus verborum. At unice convenit h. 1. pro-
prium de iudicra, quam ipse bie proponit Heraclitus, philo-
sophia sua vocabulum. Mundus ipsi est lusus, ubi omnia
promiscue et temere sursum deorésim saltantium instar mo-
veantur. O tristissimum ac vere lacrymabile spectaculum!
y) Τί δαὶ] Τί δὲ 2954. et mox itorun. — z) συντιϑεῖς
οοσυντίϑης J. V. 2. B. 1. 2. recte quidem: sed quia S. aecentu
tantum mutato propius accedit ad συντιθεὶς F. et A. 1. hoc
potius habui. In Β. 1, inveni cvvzi)s(g, nec non in A. 2.
vitiose illud scriptum pro συντιθεὶς. a) τις] praetermissum
nescio quo casu in Jie//z. et hinc in Br/p. et Seyh. restituit
Schm. e 2954. et 5011. habuerant jam veteres Edd. Α. 1. 2.
B.1. b) κελέομα!ι] Ita 2954. Del. Schn. pro vulg. κέλο-
μαι. σα) ὠνεομένοισιε] éovovutvotot 2954.

permixta et confusa ferun- Her. Dii mortales.

tur, idemque sunt delecta-
tio et fastidium, cognitio
ignorantia, magnum par—
vum, sursum deorsum eun-
tia ( circumsaltantia) , et v1-
ces in illo seculi lusu per-
mutantia.

Emt. Quid igitur est se-
culum ?

Her. Puer ludens, talos
ja^!ans. huc illuc vagans.

Emt. Homines yero quid ?

Ent. Di vero ?

lier. Homines immorta-
les.

FEmt. Aenigmata loqueris,
mi homo, aut griphos nec-
tis. Plane enim, ut Loxias
ile Apollo, nihil clare di-
ci$.

Her. Nibil enim vos curo.

Hmt, )gitur neque sanus
quisquam te emerit.

Her. Ego vero plorare

P. 555.

15

108

d) οὐδ᾽

LUE IAJNAE

,

᾽ ,
ATO. Τουτὶ τὸ κακὸν οὐ πόῤῥω μελαγχολίας ἐστὶν, οὐδ᾽.

ἕξ Z ὑἡτῶν ὠνήσομαι *)
ἕτερον ἔγωγε αὐτῶ ἥσομαιν “).

EPM. "Angavot *) καὶ οὗτοι μένουσιν.

ZETX. "AMov ἀποκήρυττε.

EPM. Βούλει τὸν AAQqvoiov ἐκεῖνον, τὸν στωμύλον;
ZETZX. Πάνυ μὲν οὖν. :

EPM. Δεῦρ᾽ ἐλϑὲ σύ. βίον ἀγαθὸν, καὶ συνετὸν ἀπο-

, 5 - '
κηρύττομεν !). τίς ὠνεῖται τὸν ἱερώτατον ;

ATO. Εἰπέ μον, τί μάλιστα εἰδὼς τυγχάνεις;
E , ; ;
ΣΩΚ. 8) Παιδεραστής εἶμι, καὶ σοφὸς τὰ ἐρωτικά.
- 5 ' , λῶν LN ,
ATO. Πῶς ovv ἐγὼ πρίωμαί σε; παιδαγωγοῦ γὰρ ἐδεύ-

μην τῷ παιδὶ, καλῷ ovt μοι.

ΣΩΚ. Τίς δ᾽ dv ἐπιτηδειύτερος ἐμοῦ γένοιτο συνεῖναι

- ' 5 - , ,
καλῷ; καὶ γὰρ ov τῶν σωμάτων ἐραστὴς εἰμι, τὴν ψυχὴν δὲ

e ς᾽ 5, - 3 ΄ 3.3. ww

2 ἕτερον͵, ἔγωγε αὐτῶν ὠνήσομα! ovà ἕτερον
γε ὅμως ἔγωγε αὐτὸν ὠνήσομοι 2954. pessime. e) ἄπρατοι
, Quae nos ratio paullo ante movit, ut hanc vocem repone-
remus, eadem hic valet: contenti sumus solius V. 2. suffra-
gio; nam in ceteris omnibus haeret ἄπρακτοι. Et sic Guyetus
etiam hic et supra emendaverat.^ f) ἀποκηρύττομεν]
ἀποκηρύττω 2953. δ) 2155 K.] Platonis nomen per totum lo-
cum praefigit 2951. inepte; quamquam Platonicus est Socra-
tes ille, quem 1lagellatum it nostri scriptoris licentia. In
Platonem certe ea, quae statim ab initio de puerorum amore
dicuntur, minime cadant. ΟΥ̓ ea, quae inira in Adnott.

Jourdclotius et Solawus indicarunt, loca.

jubeo omnes, maximos mi-
nimos, emtores non emto-
res.

Em:. Morbus hujus ho-
minis ab atra bile non pro-
cul abest: neque vero alte-
yuin eorum emerim equidem.

ων. | Neque igitur hi
vendi poterunt,

Jup. Praedica alium.

lMerc. Vis Atheniensem
ilum, loquaculum ?

Jup. Ego vero volo.

IMerc. Muc tu transi, Vi-
tam bonam et prudentem

praedicamus.
sanctissimum ?

Emt. Dic mihi, quid ma-
xime nosti ?

Socr. Puerorum amator
sum, et doctus artes ama-
torias.

Em. Quomodo igiturego
emam te? Paedagogo enim
opus habcbam pro puero,
quem pulcbrum babeo.

Socr. Ecquis vero aptior
me sit contubernalis pul-
chri ? Neque enim corporum
amator ego: animam pul.

| Quis emit

V X TAURUM AC U' cT IO. 109

dures , 2: 55 wo 06 à CA n Dat ΛΠ ΜΕΝ: 5
ογοῦμαν καλὴν. e 'ἕλει, κῶν UTO0 ταῦυτον LUCTLOV uot καταῦες Ρ’ 555.
ovra, Ὁ), ἀκούσῃ αὐτῶν λεγόντων μηδὲν ὑπ᾽ ἐμοῦ δεινὸν ρ. 556.
παϑεῖν.

ATO. "Anto λέγεις, τὸ 1) παιδεραστὴν ὄντα, μὴ πέρα
τῆς ψυχῆς τι πολυπραγμονεῖν "1 καὶ ταῦτα, ἐπ᾽ ἢ) ἐξουσίας,
ὑπὸ) τῷ αὐτῷ ἱματίῳ κατακείμενον.

ΣΩΚ. Καὶ μὴν ὀμνύω ") γέ σοι τὸν κύνα, καὶ τὴν
πλάτανον οὕτω ταῦτ᾽ ἔχειν.

ATO. 'Hoéxàzc") τῆς ἀτοπίας τῶν Ov !

ΣΦ Κ. Τί σὺ λέγεις; οὐ δοκεῖ σοι ὁ «vov εἶναι ϑεός; οὐχ
ὁρᾷς τὸν ἔάνουβιν τὸν ἐν Αἰγύπτῳ ὅσος ")* καὶ τὸν ἐν οὐρα-
νῷ Σείριον, «di τὸν παρὰ τοῖς πάτω Κέρβερον;

h) κατακπέωνται) κατακείσονται 2054. Deinceps in eodem
&x0v6£t, quod Belinus ut Atticum praeferendum censuit et
Schmiederus praetulit. Sed vid. c. 22, ei Diall. Mortt. X , 15.
i) có] τὸν Gorl. mendose, k) ἐπ΄] Vulg. ὑπ΄. Elegantio-
rem lectionem acceptam referimus codici 2954. quem etiam
Scluniederus , monente Belino, secutus est. - Cf. Alexandr. c.
44. ἐπὶ πολλῶν παρόντων ; multis praesentibus, Diall. Marr.
Ἐν; E ἐπὶ τῶν οὕτως ἐναργῶν, quu; res (on guidentes sint,
Ergo ἐπ᾿ ἐξουσίας h. 1. idem est, quod dns ἐξον., quum liee-
rei. 1) 28 Sic Schm. e 2954. pro «ulg. ἐν. Confusae h. 1.
Praepositiones a librariis vel festi: iantibps , vel ignorantibus,
Leviter taugo, ἱμάτιον et hic, et supra, ἜΣ stragulis
capiendum esse, quae et ipsae vocabulo vestimenta significan-
tur Terent. Heaut. V,1,70.et alibi passim. m) óguvvo]
ὄμνυμι 2954. qU: am magis Atticam formam jua: icat JBelinus.
Sed Participium ὀμνύων vid, Timon. c. 25. n) Ηράπλεες
᾿Ἡράκλης 3. 0) τὸν ἐν Αἰγύπτῳ 0606) Articulum vulgo
praetermissum recepi cum Scr. 6.2 964. qui et ϑεός habet pro
ὅσος, temere,

chram judico. Noli labo- Socr. Át ego canem tibi
rare, si νοὶ sub eadem veste juro et platanum, haec ita
(stragula) mecum pernocta- se habere.
rint, audias diceutes, nul- Emt. Hercules! quam ab-
Ja se injuria a me adfectos. surdi sunt isti Dii!
Socr. Quid ais? Nonne

Emt. Supra fidem sunt, canis Deus tibi videtur?
quae dicis, amatorem ul- Auubin non vides quantus
tra animum nihil nugarum ille sit in Aegypto? et il-
tentare, idque ubi plena e- 1um in coelo Sirium? et
jus τοῦ sit facultas sub ea- Cerberum illum apud Infe-
dem veste (stragula) jacenti. ros?

110 ἡ hoUL€ αι ΑΝ

p: 556. ATO. Ev λέγεις, ἐγὼ δὲ διημάρτανον. ἀλλὰ τίνα βιοῖς
τὸν τρόπον; :

ΣΩΚ. Οἰκῶ μὲν ἐμαυτῷ τινὰ πόλιν ἀναπλάσας, χρῶμαν
δὲ πολιτείᾳ ξένῃ, καὶ νόμους γομίζω τοὺς ἐμούς.

ATO. "Ev ἐβουὶ ὅμην ἀκοῦσαν τῶν δογμάτων.

ΣΏΚ. ἄκουε δὴ τὸ μέγιστον, O περὶ τῶν γυνανκῶν uot
δοκεῖ" μηδεμίαν P) αὐτῶν, μηδενὸς εἶναι μόνου, παντὶ δὲ
μετεῖναν τῷ βουλομένῳ τοῦ γάμου. :

AT'O. Τί τοῦτο φῇς; ἀνῃρῆσϑαι τοὺς περὶ μοιχείας *)
ψύμους;
P-557- ZQK. Νὴ Δία, καὶ ἁπλῶς γε πᾶσαν τὴν περὶ τὰ τοιαῦ--,
τὰ ') μικρολογίαν. E
ATO. Ti δὲ *) περὶ τῶν £v ὥρᾳ παίδων cor δοκεῖ;
ΣΩΚ. Καὶ οὗτοι ἔσονται τοῖς ἀρίστοις ἄϑλον φιλῆσαι,

^ , ἃ 2
λαμπρόν τι καὶ νεανιυφὺν ἐργασαμένοις.

p) μηδεμίαν] Ante hanc vocem vülgo repetebatur δοκεῖ"
nos cum -Belino et ScAmicdero ut importunum ejecimus, prae-
euntibus Codd. 2954. et 5011. q) μοιχείας] μοιχείαν 5011.
non adeo prave, ut ZJelimo visum: oi zzgl μοιχεέαν νόμοι se-
cundum eandem syitaxin dictum foret, quae in proximo So-
ceralis responso jnest.- Quin parum abest, ut et noigeíag pro
Accensativo habeam: unus denortatur numerus Fluralis , hic
minus, opinor, eptus, quam in Necyom. Cc. 5. τ τα πὸ
αὐὕτα] ταῦτα 295.. s) Τί δὲ] 1 '1 δαὶ 5011. Bel. Schm.

Emi. Recte dicis. erra- abrogatasque de adulterio
bam equidem. Sed qua ra- leges?
tione vivis? ; Soón Ita per Jovem, et

Socr. Civitatem incolo, omnem simpliciter circa ta-
quam ipse mihi formavi, ]ia minutam illam diligen-
republicautor nova,et meàs tiam.
ipse mihi leges fero.

Ent, Unum velim audire
decretorum tuorum.

Socr. Audi ergo maximum,
quod de mulieribus statui, Socr. Et hi erunt prae-
(Placet,) nullam earum u- mium fortissimis, qui amo-
niuscujusquam esse, sed in re illorum potiantur, (i//os
partem nuptiarum venire, osculentur) quoties splendi-
quisquis voluerit. dum et audax facinus edi-

. Emt, Quid ais? sublatas derint.

Emi, De pueris vero ae-
tate et forma florentibus
quid statuis ?

»

y 1P απ AES Ὁ τὸ, 411

ATO. Βαβαὶ vis TREE NE τῆς δὲ σοφίας, τί σοι τὸ ?- 557-
πεφόάλαιον; 18
' ^ s
ΣΩΚ. 4i bias, adl τὰ τῶν ὄντων ') παραδείγματα.
[E A L3 , » '
ὑπόσα γὰρ δὴ ὁρᾷς, τὴν γῆν, τἀπὶ γῆς, τὸν οὐρανὸν, τὴν
δ , n 5 - » "c -
ϑάλατταν, ἀπᾶντων τούτων εἰκόνες ἀφανεῖς ἑστᾶσιν ἔξω τῶν
ὅλων.
AIO. Ποῦ δὲ ἑστᾶσιν;
3 -
ΣΩΚ. Οὐδαμοῦ "). εἰ γάρ σου den; οὐκ ἂν εἶεν.
3 r - ,
AT'O. Οὐχ ὁρῶ ταῦϑ᾽, ἅπερ λέγεις τὰ παραδείγματα.
.ZQSK. Ἑίκοτως. τυφλὸς γὰρ εἶ τῆς ψυχῆς τὸν ὀφϑαλ-ὶ
, 3:." ri , e X , x ' ac Α͂ - $51
μόν. ἐγὼ δὲ, πάντων ὁρῶ :ixovag), uci σὲ ἀφανῆ, xcuà
ἄλλον Y). καὶ ὅλῶς, διπλᾷ πάντα.
- , * iu ,
ATO. Τυιγαροῦν ὠνητέος εἶ, σοφὸς, xol ὀξυδερκής τις
* ;c 9 - ΄
φέρ᾽ ἴδω τί καὶ πράξεις με ὑπὲρ αὐτοῦ σύ;
, ,
EPM. 40g δύο τάλαντα.
3 , ΄“ ΄ , , Ὁ
ΑΓ Ο. νησαμὴν ὁσου gg ^). τἀργύριον μέν τοι ἐς αυ--
ϑις καταβαλῷ.
τ) τῶν ὄντων] τούτων F. τὸν ὄντων B. 1, u) Οὐδαμοῦ]
. ,Censentiunt omnes Edd, praeter Par. in qua ουδαμῶς" quod
vnde sumtum sit, jgnoro.^ x) πάντων ὁρῶ εἰκόνας}
σιῶσαν ὁρῶ εἰχόνα, 2954. y) ἄλλον] ,,͵ἴ18 legitur in G. P. L,

V. 2. Par. Edd. reliquae perperam habent ἄλλου.“ (2) ὅσου
φής:] interrogationis noia haec distiucta suat in E. 1. pes-

siue.
Emt. Hem magnificeen- ' Socr. Neque id mirum.
tian! Sapientiae quod tibi Caecus enim es mentis qui-
caput est ? dem oculo. At ego omnium

Socr. lF'ormae et exempla video imagines, et te quen-
rerum, Quicquid enim vi- dam alium potppintà oculos
des, terram, terrestria, coe- fugientem, et me, et pror-
lum, mare: horum omnium sus duplicia omnia,

imapin uaedam, visum

e e E Ἢ emus Misi Ent, Ergo emendus es,
ugieutes ant extra .

ρος ξυροῦ νι, CETEPIEB CAU. 3d piens et visu ita acuto

universum.
Em. Übi stant igitur?
Socr. Nusquam: si enim
: ; Máérc, Dabis talenta d:
in loco aliquo essent, plane APLETC, 98 018 £8Jenta, duo,
non essent. ^' Emt. Emi, quanti dicis.
Emt. Non video ea, quae Pecuniam vero deinde sol-
naitas, exempla. vam,

praeditus, Age videam,
qvid pro ilio 3 me exipis ?

112 LUCIAIN IE

H ΠΣ, ὁ D
p. 558. EPM. Ti ovv σοι τοὔνομα *);
ΤῸ. Δίων 0 Συρακούσιος P).
M ἃ 3 - , κ᾿ 3
EPM. "Ayc λαβὼν ἀγαϑῇ τύχῃ. τὸν ᾿Επικούρειον σὲ ἤδη
τ ΠΑΡ E t h |
καλῶ. τίς ὠνεῖται ^) τοῦτον; ἔστι μὲν τοῦ γελῶντος ἐκείνου
μαϑητὴς, xci τοῦ μεϑύοντος, οὖς μικρῷ πρόσϑεν ἀπεκηρύτ-
τὰ 7 3.» , :
τομὲν. ἕν δὲ πλέον οἶδεν αὐτῶν, παρόσον ἀσεβέστερος *) τυγ-
, 1 Ma Fev ^ , ,
χάνει" τὰ ὃ ἀλλα, ηδυς, xb λιχνείᾳ φίλος.
, e l/
ATO. Tíg 2] uj];
LPM. Ζύυο μναῖ.
" , TUNES — e
- ATO. Aepfavs* τὸ δεῖνα δὲ *) ! ὅπως ἴδω,, τίσι χαίρει

τῶν ἐδεσμάτων;
EPM. Τὰ γλυκέα σιτεῖταν, καὶ τὰ μελιτώδη 5), καὶ μά-
λιστά γε 8) τὰς ἰσχάδας.
P: 559. ATO. Χαλεπὸν uiv οὐδέν. ὠνήσομαι ἢ) γὰρ αὐτῷ za-
λύϑας τῶν € £O QUE V.

a) Tí ovv σοι τοὔνομα; Τί cov τοὔνομα: 2954. b) ó
Συφωκόσιο 95] Articulum olim omissum restituit Sehm.
2954. vitium vetustarum Edd. Συῤδαπόσιος Solanus Sort.
€) o ὠνεῖται) ὠνήσεται 2954- minus eleganter. Cf. $. 15. in.

d) ἀσεβέστερος] δυοσεβέστερος 2954. εὐσεβέστερος 8911.

hoc quidem viliose. e) τὸ δεῖνα δέ! [τὰ interpunxi ver-

ba, monente Jo. Scagero in vais denies No. XVII. a. 1814.

p. 160. et N. XXXVI. as 1818. p. 5 Olim coniinua serie le-

gebantur, tentata tamen a Tiri et Seyboldo , quorum ille

MONDE τὔδ᾽ εἰπὲ ὅπως εἴδω, etc. hic: τὸν δεῖνα δὲ ὅπως ἔδω

(εἰπέ 101) τίσι etc, et sic vere scriptum in B.1. sed male. Vid.

Adnott. f) cc μελιτώδη] Iia 5011. Gorl. Sc. | Vulgo

aberat Articulus. 9) μάλεστά ys] Addiderunt iidem libri

Particulam ye, in prioribus Edd. omissam. h) ὠνήσομαι

Merc. Quod tibi nomen? Emt. Quod pretium ?

Emi. Dio Syracusanus Γ΄
ἘΠῚ ; Merc. Duae minae.
iMerc. Habe tibi et duc,
quod bene vertat! Te jam Emt. En tibi 1185, Hoc
vero. fac ut sciam, quibus

lpicureum voco. Quis hunc
emet? Est quidem ridentis gaudet cibis ?
ilius discipulus, et ebrii al- d 3
terius a d Jj ne AMMerc. Dulcibus vescitur
u u u Ε E

2rd P et mellis saporem babenti-

praeconio vendebamus. UÜ- b : 2:
us, maxime ficubus,

num' autem amplius novit
ilis, quatenus inagis est
impius, Ceterum suavis est,
et gulae ainicus,

Ent. Haec res difficulta-
tem non habet. Emam vi-
ro massas caricarum,

YITARUSX AQOGCTIO 118

ZETZ. AMov κάλει 1)» τὸν ἐν χρῷ κουρίαν *) ἐκεῖνον, P am
τὸν σκυϑοωπὸν, τὸν ἀπὸ τῆς στοᾶς.

EPM. Ev λέγεις" ἐοίκασι δ᾽ οὖν 1) πολύ τι πλῆϑος αὖ-
τὸν περιμένειν τῶν περὶ "") τὴν ἀγορὰν ἀπηντηκότων" αὐτην
τὴν ἀρετὴν mold, τὸν βίον ") τὸν τελειύτατον. τίς ἅπαντα 5)
μόνος εἰδέναι ϑέλει;

ATO. Πῶς τοῦτο gc;

EPM. Ὅτι μύνὸς οὗτος σοφὸς, μόνος καλὸς, μόνος δί-
καιος, ἀνδρεῖος, βασιλεὺς, φήτωρ, πλούσιος, νομουϑέτης, P. 560.

e ,
καὶ τἄλλα ἢ), ὁπόσα ἐστίν.
D 3 ^ 35 Π } ᾿
AI'O. 4) Οὐκοῦν. ὦ ΄γαϑὲ, καὶ βαρ γεῖρος μόνος; καὶ νὴ
Za γε σπευτοδέψης T); καὶ τέκτων, καὶ τὰ τοιαῦτα;

E PM. "Eoixcv.

ATO. ᾿ἸΕλϑὲ, o ὁ ᾽γαϑὲ, καὶ λέγε πρὸς τὸν ὠνητὴν ἐμὲ, 91

ὠνησόμεϑα 5οιι. ΟοΥῖ. i) κάλει] κάλλει A. τ..2. k) κου-
eíav| »Sic A. P.L et ex Edd. V. 2. S. Quod in ceteris exstat
Lb reci timae structuraeadversatur: error emendátusin 4.
.W.e6 Praeterea distictionem ve: borum e C. 2954. Bel. ita mu-
ΜΝ vult: τὸν ἐν 493 ΠῚ χουρίαν, ἐκεῖνον τὸν σχυϑρωπὸν etc. sine
idoneac^ussa. !) ü' o v v, γοῦν 2:954. m) περ i| ἐπὶϊὰ. πὐτὸν
βίον] τῶν βίων 50:1. non absurde. Ὁ) ἅπαντα] [ἰὰ Ba.
et Schm.ezov. pzo vulg. πάντα. p) τἄλλα] lta Par. z' ἄλ-:
Aa Ἐς pleraeque τἄλλα.“ Scriptura haec in Edd. ve:t. frequens.
q) 4ΓΟῚ ,Quu» F. A. 1. et S. ingerere: t: "Eoure, ^,4yo-
ραστοῦ Adm reposita fuit in 1. V. 2, Par. quibuscum facit

L. et marg
* Ayo. ponens,
xtv. ἐλθὲ ὦ "ya9i etc.

;. W. Plu: a variat B. 2. hic quidem itidem
πε deinde 'Eg καὶ νὴ 4ἰα yt 6x. tum "Ayo. ἔοι:
In A. 2. textu 'Eg. sed in marg,
Schaef. cov ectum ab antiqua manu "4 'g.

r) σκυτοδ ἐψη οἱ

σκυτοδέψος 5011, σχυτόδεψος, ἢ τέμτὼν Gorl.

Jup. Alium voca; illum
ad cutem rasum, tristem 1]-
lum de porticu.

Merc. Bene mones: vi-
de.tur sane multi eum ex-
spectare eorum, qui ad fo-
rum venerunt. Ipsam vir-
tutem vendo, vitam perfec.
tissimaimn: quis omnia 805
lus scire cupit ?

Emt. Quorsum illud dis
cis ?

Lucian. Fol. II,

IMerc. Nempe solus hio:

sapiens, solus pulcher, 505
lus jus:us, fortis, rex, rhe-
tor, dives, legislator, et
quotquot sunt reliqua,

Emt. Ergo, -bone vir,
coquus etiam bonus, et mes
dius fidius cerdo, et faber,
et id genus?

IMerc. Sic videtur.

Emt. Huc prodi, bone
vir et dic mihi te emturo,

H

114 Ὁ ΑΝ
p. 56o. ποῖός τις εἶ, wel πρῶτον εἰ οὐκ ἄχϑῃ πιπρασκόμενος καὶ δοῦ-
λος ὧν; |

XPTZz. Οὐδαμῶς. οὐ γὰρ ἐφ᾽ ἡμῖν ταῦτά ἔστιν.

δὲ 5) οὐκ ἐφ᾽ ἡμῖν, ἀδιώφορα εἶναι συμβέβηκεν.

ATO. Οὐ μανϑάνω q^) λέγεις.

ΧΡΥΣ, Τί φῇς; οὐ μανϑόνεις ὅτι τῶν τοιούτων τὰ μέν
ἔστι προηγμένα, τὰ δ᾽ ἔμπαλιν ") ἐποπξοηγμέδες

AT'O. Οὐδὲ νῦν μανϑάνω.

XPTZ. Εἰκότως. οὐ γὰρ εἶ συνήϑης τοῖς ἡμετέροις ὀνύ-
μασιν, οὐδὲ τὴν *) παταληπτικὴν φαντασίαν ἔχεις᾽ ὃ δὲ σπου-

er
0Gc

p. 561.

δαῖος ὁ τὴν λογικὴν ϑεωρίαν ἐκμαϑῶὼν, ov μόνον ταῦτ᾽ οἶδεν,
ἀλλὰ καὶ σύμβαμα, xol παρασύμβαμα, ὁποίων καὶ ὁπόσων 7)
ἀλλήλων διαφέρει.

ATO. Ilo?s τῆς Σοφίας ^), μὴ φὸ ονήσῃς κἂν τοῦτο εἰ-

5) ὅσα 02] ἃ δὲ 2954. Ε) ἢ] ETT τι καὶ A. P. L. marg. A. 1.
W. nihil mutandum: iilud ἡ Platoni non inirequens.*' ὅ,τι
2954:,.ῳ n) ἔμπαλιν ἀνάπαλιν 2954. modo τὰ à" rescripsi
pro cà, quod priores habent, vitium innumeris paene locis
commune. x) τὴν] e Gorl. restitui. Priores Edd. Articulo
carebant, quo opus erat ad discrimen illud, quod Stoici sta-
tuerunt, inter φαντασίαν παταληπτικὴν οἱ ἀκατάληπτον signi-
ficandum, de quo in Adnott. Sed dicere spo EYsippus etiam
poterat: οὐδὲ καταληπτικὴν τὴν φανταὰ σίαν ἔχει y) óz oí-
ων κἀὶ ὁπόσων] »Conspirant Edd. "Ouen Pu ὁπόσα A.
P. ὁποῖον ὁπόσον L. ὁποῖον vol ὁποσὸν marg. A. 1. W,* 2)
Σοφίας] Vulgatum Φιλοσοφίας glossema esse videtur genui-
nae lectionis, quam et Zelino probatam suppeditavit Godex

quid hominis sis? et pri-
mum, an non aegre feras,
te vendi et servum csse?

Chrys. Nequaquam: haec
enim in nostra potestate non
sunt. Quaecunque vero in
potestate nostra non sunt,
ea indifferentia esse contin-
git.

Emt, Non intelligo, quid
dicas.

Chrys. Quid ais? intelli-
gere te negas, talium quae-
dam esse praeposita, alia
rejectanea ?

Emt, Nenunc quidem in-
teli:20. j

Chrys. Neo, mirum, qui
non ads$uetus sis nostris no»
minibus, neque facultate
gaudeas facile percipiendi
rerum imagines, Sed stu-
diosus, qui rationalem in-
spectionem perdidicit, non
haec modo novit, verumete
iam symbama et parasymbae

ma, [accidens et praeterac-
cidens ] qualibus et quantis
rebus iater se. differant.

Emt. — Per Sapientiam,

y MEQUE

VLTA RUM; A:U-C T I1 O. 115

πεῖν τί τὸ σύμβαμα, καὶ τὸ παρασύμβανα *). καὶ γὰρ οὐκ οἶδ᾽ p.561,
ὅπως ἐπλήγην ὑπὸ τοῦ QvOuoU τῶν ὀνομάτων.
ΧΡΥΣ. AW οὐδεὶς φϑόνος. ἣν γάρ ric χωλὸς ὧν, αὖ-
τῷ ἐκείνῳ τῷ χωλῷ moUi προςπταίσας λίϑῳ, τραῦμα ἐξ ἐφα-
νοῦς λάβῃ, ὃ τοιοῦτος εἶχε μὲν δή που σύμβαμα τὴν χωλείαν,
τὸ τραῦμα δὲ, παρασύμβαμα προςέλαβεν, à
ATQ. 59 τῆς ἀγχινοίας" τί δ᾽ ^) ἄλλο μάλιστα φὴς &i- P- 562.
δέναι; 22
ΧΡΥΣ. Τὰς τῶν λύγων πλεκτάνας "), αἷς συμποδίζω 4)
τοὺς προςομιλοῦντας, καὶ ἀποφράττω, καὶ σιωπᾷν ποιῶ,
φιμὸν ἀτεχνῶς αὐτοῖς περιτιϑείς. ὄνομα δὲ τῇ δυνάμει ταύτῃ,
6 ἀοίδιμος συλλογισμὸς *).
AIO. ᾿Ηράκλεις, ἄμαχόν τινα, καὶ βίαιον λέγεις.
ΧΡΥΣ. Σκύπει γοῦν" ἔστι σοι παιδίον ;
ATO. Τί μήν;

2954. Perstringit autem emtor Stoicum, τὸν μόνον σοφὸν, ᾿
quem modo dixerat auctionis praeco. a) τί τὸ σύμβαμα,
καὶ τὸ παρασύμβαμα!) Plane sic 2954. et hinc. Beliz. et
Schm. Prope accedit lectio 501. ví σύμβαμα καὶ τὸ παρασ.
In prioribus Edd. fuerat: ὅ,τι σύμβαμα. o. τί παρασύμβαμα.
b) τί δ᾽ τέ δαὲ 5011. Belin. Schm. etiam Gorl. modo ^9)
scripsi cum Seyb. vulgo ἢ. c) Τ᾿ ὰς τῶν λόγων πλεκτά-
νας} Vulgo omissum τὰς, quod restituit δολγη, e 2954. d)
cvumooí£éo]) συμβιβάξω 2954. Ε) 0 ἀοΐδεμος συλλο-
γισμός. οἱ ἀοίδιμοι συλλογισμοί. 2954.

ne invideas mihi vel hoc di- Emt. Hemsolertiam | Quid
cere, quid rei symbama sit, vero amplius te nosse ais?
et quid parasymbama. Ne-
scio enim quomodo feriit au-
res ipse aumerus borum no-
minum δἰ concinnitas.

Chrys. Nulla vero est in-
vidia: si quis enim, clau-
dns cum sit, illo 1pso clau-
do pede offendens ad lapi-

Chrys Verborum laqueos,
quibus impedio, qui mecum
loquuntur, quos obturato
ore, et freno injecto, pla-
ne ad silentiumredigo. No-
men huic facultati decanta-
tus ille syllogismus,

dem, vulnus ex improviso Emi. lnexpugnabilem mi-
accipiat, ille habuit sym- hi ev violentum narras.
bama claudicationem; vul- sid

᾽ Chrys, | Adtende igitur,

nus autem illud, ut para-
symbama, insuper nactus

est, Ἐπ, Quid tum?
- H 2

Estne tibi puer?

116 LUCIANI

P δ
p. 562. ΧΡΥΎΣ. Τοῦτο ἢ ἤν πῶς κροχύδειλος ἁρπάσῃ, πλη-
σίον ποταμοῦ 5) πλαζόμενον εὑρὼν, zer δοι ἀποδώσειν ὑπι-
à 3.» "^ ET] 3 4 e 3] 3 - ἢ
σχνεῖται αὐτὸ, ἣν εἴπῃς τἀληϑὲς 0, τι δέδοπταν αὐτῷ “.) περὶ
τῆς ἀποδόσεως τοῦ βρέφους, τί φήσεις αὐτὸν ἐγνωκέναι;
ΑΤΓΟ. Δυςαπόκριτον ἐρωτᾷς. ἀπορῶ γὰρ ὁπότερον εἶ-
ANE] , 9... 1 1 ^ Mur 5 ,
zov ἀπολάβοιμι. ἀλλὰ σὺ πρὸς τοῦ Zlioc ) ἀποκρινάμενος.
J ,
ἀνάσωσαί μοι τὸ παιδίον, «μὴ καὶ φϑάσῃ αὐτὸ χαταπιών.
ΧΡΥΣ. Θάῤῥει. καὶ ἄλλα γάρ σε διδάξομαι ϑαυμασιώ-
τερα.
AIO. T ποῖα;
XPTX. Τὸν ϑερίζοντα, καὶ τὸν κυριεύοντα E), πὲ καὶ ἐπὶ
πᾶσι τὴν ᾿Ηλέκτραν, καὶ τὸν ἐγκεκαλυμμένον:
ATO. Τίνα τοῦτον τὸν ἐγκεκαλυμμένον, ἢ τίνα τὴν

᾿Ηλέκτραν λέγεις;
p. 565. ΧΡΥΣ. ᾿Ηλέκτραν μὲν ἐκείνην τὴν πάνυ, τὴν ᾿4γαμέμ-
vovoc, 7| τὰ αὐτὰ οἶδέ τε ἅμα, καὶ οὐκ οἶδε. παρεστῶτος γὰρ

i) Τοῦτο ἽἹ In 2954. haec ita disposita: "Ayo. Τί μὴν τοῦτο:
Xovo. Ἢν πῶς etc. perverse. 9) ποταμοῦ] τοῦ ποταμοῦ
2954. Sed Nilusne intelligatur, an quilibet ; alius fluvius, ni-
hil refert ad syllogismi sententiam. h) αὐτῷ] inseruimus,
exemplum ScÁm. secuti, e 2954. 5011. et Gorl. quod ad sen-
sum declarandum et explendum requirebatur, i) πρὸς τοῦ
zs] Articulum, auctore Belino et duce Schmiedero , inter-
posui e 2954. et 5011. k) xvoisvovzu] zvgízcovea 2954.
περάτινον, vel κἐρατίνην conj. Solan.

Chrys. Si hunc forte cro- Chrys. Bono es animo.
codilus ad flumen oberran- Nam * et alia te docebo et-
tem rapiat, ac deinde red- iam admirabiliora.
diturum se thi polliceatur, Emt. Quaenam
ea lege, si verum dicas,
quid statuerit ipse de red-
dendo puero: quid dices
ilum decrevisse?

Emt, Rogas, ad quod τε-
spondere, admodum sit dif- Emt. Quem tu mihi Oper-
ficile, Anceps enim haereo, tum, quam Klectraim nar-
quo responso recipere illum ras?
possim. Sed tu per Jovem Chrys. Electram intelligo
responso tuo serva mihi nobilissimam illam, Aga-
puerum, ne, antequam ego memnonis, quae eadem no--
TPHPVORER ME ilum devoret. vit sunul et nou novit. Ad-

Chrys. Mletentem sylio-
gismum, et dominantem,
et super omnia Electram et
Opertuin.

VITAR 117

U.Ww-.Ar UC€ 'T r O.
: N

αὐτῇ τοῦ ᾿Ορέστου ἔτι d'yvdivog! ), οἶδε μὲν ᾿Ορέστην, ὅτι ἀδελ-
φὸς αὐτῆς" ὅτι δὲ οὗτος ᾿Ορέστης, ἀγνοεῖ. τὸν δ᾽ αὖ ἐγκεκα-
λυμμένον, καὶ πάνυ ϑαυμαστὸν ἀκούσῃ λόγον' ἀπόκριναι γάρ
por, τὸν πατέρα οἶσϑα τὸν σεαυτοῦ;

ATO. ἹΝαί.

ΧΡΥΣ. Τί οὖν; dv σοι παραστήσας τινὰ ἐγκεκαλυμμέ-
vov, ἔρωμαν, τοῦτον οἶσϑα; τί φήσεις;

ATO. 4ηλαδὴ ἀγνοεῖν.

ΧΡΥΣ. ᾿Αλλὰ μὴν αὐτὸς οὗτος ἦν O πατὴρ ὃ σός. ὥςτε
εἰ τοῦτον ἀγνοεῖς, δῆλος εἶ τὸν πατέρα τὸν σὸν ἀγνοῶν.

ATO. Οὔμενουν" ἀλλ᾽ ἀποπαλύψας αὐτὸν εἴσομαι τὴν
ὄλήϑειαν. ὅμως δ᾽ οὖν τί ὅοι τῆς σοφίας τὸ τέλος "), ἢ τί
πράξεις πρὸς τὸ ἀκρύτατον τῆς ἀρετῆς ἀφικόμενος;

XPTZ. Περὶ τὰ πρῶτα τὰ κατὰ φύσιν τότε γενήσομαι").

1) ἔτι ἀγνώετος] In Cod. 2954. haec e Sophocl. Electr. v.
1117. addumtur: «el τὰ ὀστᾶ δὴ τοῦ Ooforov ἔχοντος. quae
etsi manifesto a Glossario quodam profecta, nec suo loco in-
terposita, nec etiam ad plenam sententiam) necessaria sint,
tamen in textum recipienda censet Belinus, si post Ὀρέστου
inserantur. m) τ ὁ τὲλ 06] 5)» deest in F. sola. Ad oram A,
1. W. notatum invenio τότε, quod non satis adsequor quo
pertineat. Pertinet haud dubie ad παταγενήσομαι,, ubi ea-
dem varia lectio i in duohus Codd. n) Περὶ τὰ πρῶτα τὰ
κατὰ φύσιν τότε γενήσομαι) Vulgo haec ita fuerant
scripta: Περὶ τὰ πρῶτα κατὰ q. παταγενήσομαι. Sed τότε ys-
ψήσομαι exhibent Codd. Στὴ ι. et Gorl. et notatum forsitau
idem etiam in marg. A. 1. W. cf. not. anteced. T'à post πρῶ-
τὰ de meo addidi, Sübosicdetut codicem Paris. secutus. Sed

vx

interrogem, hunccine nosti ?
Quid dices?

Emi.Scilicet me non nosse,

stante enim apud iliam O-
reste nondum apnito, no-
vit illa quidem, Orestem

esse fratrem suum, huncce
hominem vero esse Orestem
ignorat. Opertum autem
illum admirabilem sermo-
nem jamstatim audies. Et-
enim responde mihi, Pa-
trem tuum nosti ?

Emi, Sane quam.

Chrys. Quid igitur, si
quempiam hominem oper-
tum adstare jubeam, teque

"M

Chrys. Verum enimvero
ile ipse erat pater tuus,
Hunc igitur si non novisti,
manifestum est, patrem tu-
uni te non nosse,

Emi. At ego retecto illo
verum sciam, Attamen quis
tibi finis &apientiae, aut
quid facies, cum ad fasti-
zium virtutis delatus fueris ?

Chrys. 1n primis naturae

p. 565.

118

LUCIAINI

P Ὁ J 3
p. 565. λέγω δὲ πλοῦτον, ὑγείαν 5), καὶ τὰ τοιαῦτα. πρότερον δὲ ἀνάγ»

' » L , :
X" πολλὰ προπονῆσαι, λεπτογράφοις βιβλίοις παῤαϑηήγον-
' , , Me
ve P) τὴν ὄψιν, καὶ σχόλια συναγείροντα, καὶ σολοικισμῶν

΄ DE ͵ : MEN ͵ .
p.564. ἐμπιπλάμενον, xol ἀτόπων ódnuerov' xol τὸ κεφάλαιον, oU

ϑέμις γενέσϑαι σοφὸν, ἣν μὴ τρὶς *) ἐφεξῆς τοῦ’ ξλλεβύρου

nínc.

ATO. Τενναῖά cov) ταῦτα, καὶ δεινῶς ἀνδρικά. τὸ δὲ
Γνίφωνα ) εἶναι, καὶ τοκογλύφον ( καὶ γὰρ τάδε δρὼώ GoL
προρόντα) τί pav , ἀνδρὸς ἤδη πεπῳκύτος TOV ξλλέβορον,

καὶ τελείου πρὸς ἀρετήν;

ων c ' M Ψ
ΧΡΥΣ, Ναί. μόνῳ γοῦν τὸ *) δανείξειν πρέποι dv τῷ
σοφῷ. ἐπεὶ γὰρ ἴδιον αὐτῷ τὸ συλλογίξεσϑαι ), τὸ δανείξευν

δὲ, καὶ λογίζεσθαι τοὺς τύκους, πλησίον εἶναν δοκεῖ τοῦ συλ-

JBelinus malui

hil infelicius dur potuit,
Sed fere Lucianus vulgari forma (vid. Pierson.

ϑγιείαν Goxl.

ad AMoerid. p. 580.) uti sole.
. παραϑήσοντα, quod vitium syntacti-

2954. Belin, Schm. vulg

Τὸ πρῶτα τῶν x. q. τῦτε γενήσομαι. quo ni-

Vid. Adnot. o) ὑγείαν]

p) παραϑήγοντα)] Sic

cum aliquatenus correctum in marg. À. 1, W. παρατιϑέντα.
4) coig] ,,Revocatum ex P. L. τρεῖς Edd. praeter EB. 1. 2.**

In B. 1. τρεῖς, non τρίς.

r) σου] 69L 5954.
voc] Bene legitur in F. et S, ce'crae fere l'vvgóva.

s) Γνέφω-
In ora

Fl. Ed. nescio quis notaverat yàvgove, parum perite. ΓΥύ-
qovo ostendunt B, 1, A. 1. 2. Γνίφωνα primi Seyb. et Schm.

majori initiali scripserunt,

quit. Mox in eadem Ed. πρέπει“.
u) τὸ συλλογίξεσϑαι Articu-

mus e 2954. duce Schm.

t)-z.0.] τούτῳ F. quod ferri ne-

Modo γοῦν pro οὖν restitui-

lum prius praetermissum reposuimus cum Scáz, e 2954.

morabor, divitias dico, sa-
nitatem, et similia, Opus
vero est multa ante labora-
re, libris minute scriptis
adhibere faciem (exacuere
visum), commentarios con-
gerere, soloecismis impleri,
absurdisque vocibus: et quod
caput rei est, fas non est
sapientem fieri, nisi ter de-
inceps belleborum biberis.

Emt. Generose ista et
plane viriliter, Sed Gni-
phonem sordidum esse, et

foeneratorem ^ improbum,
(nam haec quoque tibi in-
esse video) haecciue et ipsa
dicem»s esse viri helleboro
purgati et perfecti ad vir-
tutem.?

Chrys. Ita sane: solum i-
gitur sapientem foenerari
deceat, Cum enim proprium
ilius sit colligere, [sy//o—
gismos facere;] foenerari
autem €t computare usuras,
vicinum videgtur colligen-
di industriae; solius esse

ΤΟ ΤΑ ΓΕ U.À» A HiBbT f O, 119

, ^ - , ze
λογίξεσϑαν *) , μόνου 7) ἂν εἴη τοῦ σπουδαίου χαϑάπερ ἐκ εἴς p. 564.
» 2 , δ ES rr
γο, καὶ τοῦτο. καὶ οὐ μόνον γε ἁπλῶς ^), ὥςπερ of ἄλλοι,
' , , ' 1 , e s , oí ^"
τοὺς τόκους, αλλὰ καὶ τουτῶν ἑτέρους TOXOUG λαμβανειν. ἢ
- -" , -
γὰρ ἀγνοεῖς ὅτι τῶν τόκων of μέν εἶσι πρῶτοί τινες, οἱ δὲ δεύ-
, , -- , , 3 , h [JR 1C 1 - » *
7:001, καϑόπερ αὐτῶν ἐκείνων ἀπόγονοι: ogg δὲ δῆτα καὶ
c -F * - ,
τὸν συλλογισμὸν, ὑποῖα φησιν" — Εἰ τὸν πρῶτον τύκον λή--
ge καὶ τὸν δεύτερον. ἀλλὰ μὴν τὸν πρῶτον *) λήψεται,
ἄρα καὶ τὸν δεύτερον.
ET - , Li 5 'b - A o
ATO. Οὐκοῦν καὶ μισϑῶν πέρι τὰ αὐτὰ ^) φῶμεν, οὖς 94
Ἃ Li 4“. ὃς - JE ' - Ζ * 1 “ ,
6v λαμβάνεις ἐπὶ τῇ σοφίᾳ παρὰ τῶν νέων, καὶ δῆλον Ort μὸ-
- Ἁ -- 3 - ,
voc ὁ σπουδαῖος μισϑὸν ἐπὶ τῇ ἀρετῇ λήψεται;
y 5 -ὗ-ὦ ^
XPTEX. Mav8evag. ov γὰρ ἐμαυτοῦ εἵνεκα λαμβάνω,
—- * , c 5 - , , * , , e , ,
τοῦ δὲ Oidovroc ^) αὐτοῦ χαριν. ἐπεὶ yog ἐστιν O μέν vig ἐκ-
- Eh e MS.
χύτης 5), ὁ δὲ, περιεκτικὸς, ἐμαυτὸν piv ἀσχῶ εἶναι ztQucw"
τικὸν, τὸν δὲ μαϑητὴν, ἐχχύτην.

x) πλησίον εἶναι δοκεῖ τοῦ evi] πλησίον ἂν εἴη τῷ
συλλ. 2954. minus bene Dativus habet ; et formula ἂν εἴη ex
sequentibus hue pis y) μόνο v] »μόνον F.* Ita ciam
2954. et deinceps ἂν ἐκείνου εἴη." 2}) ἀπλῶ 6) ,In ora A. 1.
γν. ἁπλοῦς" non inep! e.€ a) τὸν πρώτον Prius in om-
nibus legebatur καὶ τὸν πρώτον᾽ sed ineptum καὶ expungen-
dum duxit Jo. Seager in Class. Journ. XVII. a. 1914. p. 160.

uem nos sequi non dubitabamus. Omnino autem Dass verba:

ἀλλὰ μὴν — τὸν δεύτερον in Go:il. desunt. Sic ipsa desit
Syllogismi formula, qua h. 1. minime potest care. b τὰ
xc d E

αὐτὰ] τοιαῦτα in P. F. in qua prave οὕς συλλα ὠβάνεις.“ς
c) τοῦ δὲ διδόντος] τοῦ διδόντος δὲ 2954. d) ἐκχύ-

dixerim viri boni, quemad-
modum illud, ita hoc etiam,
et non simpliciter modo,
ut reliqui solent, usuras,
sed usurarum quoque alias
usuras capere. An enim
ignoras, usurarum alias es-
se primas, alias secundas,

ilarum quasi filias? ΤΣ ΑΝ
vero scilicet syllogismum,
quid dicat: si primas usu—
ras accipiet sapiens, etiam
secundas. Atqui primas ac-
cipiet, Ergo etiam secun-

das,

Émt. Tgitur de mercedi-
bus eadem dicemus, quas
sapientiae nomine tu surnis
ab adolescentibus; manife-
stumque est, solum virum
bonum mercedem virtutis
nomine capturum ?

Chrys. Kem tenes; neque
enim ego mea caussa capio,
sed ipsius dantis. Cum e-
nim alius sit effasor, [ cf—
fusus, prodizus] alius com-
"prehbensor, [ tena.xr, avarus ἢ
ego quidem comprehensor
esse meditor, discipulum

120 | LUCYIANY

p. 565. ATO. Kol μὴν τοὐναντίον ἔφης *), τὸν νέον μὲν ttvoz
φυεριεκτιπὸὺν, σὲ δὲ τὸν μόνον πλούσιον, ἐκχύτην.
ΧΡΥ͂Σ. Σκώπτεις, ὦ οὗτος" ἀλλ᾽ ὅρα μή σε ἀποτοξεύ-
σω ἀναποδείκτῳ !) συλλογισμῷ.
ATO. Καὶ τί δεινὸν ἀπὸ τοῦ βέλους ;
ΧΡΥΣ. 'Amogía, καὶ σιωπὴ, καὶ διαστραφῆναι τὴν διᾶς
25 νοιαν. "O δὲ μέγιστον, ἣν ἐθέλω, τάχιστά σε ἀποδείξω λίϑου.
. ATO, Ilàg λίϑον; οὐ γὰρ Περσεὺς σὺ 5), ὦ βέλτιστε,
εἶναί μοι δοπεῖρ.
XPTE. 3E πως. 0 λίϑος σῶμα ἐστί:
ATO. Noí. '
ΧΡΥΣ. Τί δέ; τὸ ζῶον, ov σώμα;
ATO. Naí.
ΧΡΥΣ. Σὺ δὲ, fov;

τη 9] ἐκλύτης ποιι. quod nihili est. deinde ὁ δέ τὶς περ. 2954«
quod ob οταϊουΐβ concinnitatem práeterri vult Be/inus, atque
adeo recepit Scliniederus. Sed putidam hanc censeo conciu-
nitatem, nec temere ab elegantissimo scriptore observatam.,
An vero etiam Necyom. c. 4. scripsisse auctor videbitur ἀμέ-
λει ἃ μέν vig αὐτῶν etc, ut inodo respondeat sequentibus ὁ δέ
Tig οἷς. 2 e) ἔφη ς] ἐχρῆν conj. Jo. Seager. in Diario paullo
superius laudato, At recte habet ἔφης, referendum illud ad
Superiora Chrysippi c.20., ubi se solum divitem profitebatur;
cum quibus hoc, quod moo profert, decre:um pugnare vi-
detur emtori. f) ἀναποδείκτῳ vj vam, 3011. haud in-
epte, 8) 60] inserui e 2954. probatum .Belino , et receptum
etiam a ScÀm, d

/
autem studeo eíffusorem ef. Chrys, Dubitatio et silen-
ficere, tium, et mentis distractio.

Emt. Quin contrarium di- Quod, vera mixidiqu iade
xisti; illud enim volebas, Tr statim efficiam te la- .
juvenem quidem comypre- PiCem. .
lom reni Tesow » Emt, Quomodo lapidem ?
et pareum ] te vero, qui go. ΗΠ EIS Mr opinor ME

᾿ . bone, Perseus es.
l»s dives es, effusorem [ &i- PAP Rar id .
beralem et magnificum. ἢ Chrys. Hac fere ratione,
Lapisue corpus est?

Chrys Rides tu quidem; Ems Est. —'
sed vide, ne syllogismo te Chrys. Qvid vero (?) a-
indemonstrabili feriam, nimal, nonne corpus?

Emt, Et quid ab illo telo Emi. Est.
metueudum ? Chrys. 'Tu vero animal?

V1€Y* ARUM AUCTIO.

ATO. " Eoixa γοῦν ").
XPTE. 490g ἄρα εἶ, σῶμα ὦν.

121

“ΓΟ. Τηδαμῶς. ἀλλ᾽ ἀνάλυσόν μὲ πρὸς τοῦ Διὸς, xci!)
ἐξ ὑπαρχῇς ποίησον ἄνϑρωπον.

ΧΡΥΣ. Οὐ χαλεπὸν, ἀλλ᾽ ἔμπαλιν ἴσϑι ἄνϑρωπος. εἶ,

σὲ γάρ μοι, πᾶν σῶμα, ζῶον;
ATO. OP *).

XPTZ. Ti 06); λίϑος ζῶον;

ATO. Ov.
XPTZE. Σὺ δὲ σῶμα εἶ;
ATO. Not,

XPTZ. Σῶμα δὲ Qv, ζῶον εἴ;

ATO. Ναί.

ΧΡΥΣ. Οὐκ ἄρα λίϑος εἶ, ζῶόν γε ὦν.
ATO. Εὖγε ἐποίησας" ὡς ἤδη βου τὰ jeu καϑάπεβ
τῆς Νιόβης ἀπεψύχετο, καὶ πάγια ἦν ἀλλὰ να τοι γε σέ,

στόσον ὑπὲρ αὐτοῦ καταβαλῶ;

h) Ἔοιπα γοῦν] Haec, omisso Emtoris nomine, Codex 5011,

tribuit Chrysippo, sic lezta:

i) καὶ] ,defuitinF.* k) Od. Modo Chrysippus:
INat.

ζῶον σῶμα; nunc: 4yo.

ἔοιπας γοῦν. minus commode,

— πὰρ
Ita haecscripta in Gorl. non

oimnino absurde, sed cum hujus syllogismi, vel potius sophis-

matis, forma et ratione minus convenienter.
Schm. paullo ante tamen τί δέ.

5011-

1) Tí $£] δαὶ
in utroque loco post z£

δέ inierrogative inierpunxi, quod quidem res ipsa postulabat.

Emi. $1c qnidem videtur,

Chrys. lapis ergo €s, qui
sis corpus

Fmt, Nequaquam vero,
Sed:.solve me per Jovem,
et pos'liminio quasi me ho.
mini redde.

Chrys Difficile non est,
Sed rursus esto homo. Dic

mihi, Omne corpus ani-
mal ?
Emt, Non,

Chrys. Qd vero (?) la-
pis num aaimal?

Τὶ Non.

Chrys. 'Tu vero corpus ?

Emt. Nempe.

Chrys, Corpus vero cum
$15, animal es?

Emi. Sane,

Chrys. Nec igitur lapis
es, qui sis animal.

Emt; Bene abs te factum,
Jam enim crura mihi, ut
olim Niobes, spiritu vitali
exeunte, diriguerant, Ve-
rum emam te, Quantum
pro ille numerari jubes?

p.565.

p. 565.

Ῥ. 566.

26

129 το τ αἴ

EPM. ἹΜνᾶς δώδεκα.

ATO. "AcpBave.

EPM. Móvog δ᾽ αὐτὸν m) ἐώνησοι;

ATO. Má At , ἀλλ᾽ οὗτοι πάντες, oUc ") δρᾷς.

EPM. Πολλοί γε, καὶ τοὺς ὦμους καρτεροὶ, καὶ τοῦ
ϑερίζοντος “) ἄξιοι.

ΖΕΥ͂Σ. Μὴ διάτριβε" ἄλλον uda.

EPM. Τὸν Περιπατητικόν σὲ φημὶ, τὸν καλὸν P), τὸν
πλούσιον 1). ἄγε δὴ, ὠνήσασϑε τὸν συνετώτατον, τὸν ἅπαν-
τὰ *) ὅλως ἐπιστάμενον.

ATO. Ποῖος δέτις ἐστί;

EPM. Mérowg, ἐπιεικὴς, ἁρμόδιος τῷ βίῳ, τὸ δὲ μέ-
γιστονγ διπλοῦς.

ATO. Πῶς λέγεις;

ἙἘΡΜ. ") ἄλλος μὲν ὁ ἔκτοϑεν φαινύμενος, ἄλλος δὲ ὃ
ἔντοσϑεν ^) εἶναν δοκεῖ - ὥςτε ἣν πρίη αὐτὸν, μέμνησο, τὸν
μὲν, ἐσωτερικὸν, τὸν δὲ, ἐξωτερικὸν καλεῖν.

m) ev cov] αὐτὸς 2954. n) οὕς] ,,0c P. marg. À. 1. W.E^ « 9)
τοῦ ϑερίξοντος λόγον addebant £dd., melius abfore su-
spicatus est Seybold. ac vere abest a 2954. unde ut suspectum
notavit Scluniedl. | p) τὸν καλὸν] ,,Haec verba omitteban-
turin S. aderant autem in J. Par. et reliquis. ^ q) τ ὃν πλού-
σιεον] καὶ πλούσιον Gorl. *) ἅπαντα] Ita 6 2954. et δοίη"
pro vulg. πᾶντα. Τὶ) EPHM.] ,InF. H. et À. 1. haec per-
verse tribuuntur emtori, et Mercurii persona demum ponitur
ante ὥςτε ἣν ete. Τὰ Scilicet, ut post δοκεῖ interrogationis
nota reperiatur. Sic eiiam in B. 1, et A. 2. s) ἔντοσϑεν]

Merc. Minas duodecim. — tissimum, scientem in uni-

FEmt. Hem cape. versum omnia,
JMerc. Solus vero illum 1
: Emt. Qualis est?

mnisti ? : ἈΝ
yu d IMerc. Mediocris (mode-
Ent, Non Hercle, se .
: ς 5 natn ritus), aequus, vitae ap-
hi, quos vides, universi. d Foe
Tid c tus, et, quod maximum
Merc. Multi quidem, et
n i est, duplex.
robusti ' humeros, et ratio-

ne illa messoria (metente il— Emt. Quid ais?

4o) digni. JMerc. Alius est, qui ex-
Jup. Noli tempus terere, tra adparet, intus autem

voca alium. videtur alius, JTtaque si il-

IMerc. Peripateticum te lum emeris, memento illum
jam dico, pulchrum, divi- quidem interiorem, exte-
tem. Agite, emite pruden- riorem vocare alterum.

Y t TXAX REN. ἀν αὐ τ 123

ATO. Ti δὲ ἢ) γιγνώσκει μάλιστα; p. 566.

EPM. Τρία εἶναι τὰ ἀγαϑὰ, iv ψυχῇ, iv σώματι, ἐν
τοῖς ἐκτός. :

ATO. ᾿ἀνϑρώπινα φρονεῖ. πόσου δέ ἐστιν;

EPM. Εἴκοσι μνῶν.

1 Ο. Πολὺ ") λέγεις. ;

EPM. Οὐκ, ὦ μακάριε" καὶ ydo *) αὐτὸς ἔχειν τι ἀρ-
γύριον δοκεῖ, ὥςτε οὐκ ὧν φϑάνοις ὠνούμενος Y): ἔτι δὲ Ῥ’ 567.
εἴσῃ αὐτίκα μάλα παρ᾽ αὐτοῦ πύσον μὲν ὁ κώνωψ βιοῖ τὸν
χρύνον, ἐφ᾽ ὁπόσον 5) δὲ βάϑος ἡ ϑάλασσα ὑπὸ τοῦ ἡλίου
χκαταλάμπεται, καὶ ὁποία “) τις ἐστὶν ἡ ψυχὴ τῶν ὀστρέων.

ATO. Ἡράκλεις, τῆς ἀκριβολογίας !

EPM. Ti δὲ, εἰ ἀκούσειας ἢ) ἄλλα mold *) τούτων ὀξυ-
δερκέστερα» γονῆς τε πέρι καὶ γενέσεως, xol τῆς ἐν ταῖς μή-

ονἔντοϑεν J. ἔνδοϑεν B. 4.“ Promiscue hae formae occurrunt,
ut ἐχτοϑὲν et ἔχτοσθεν. CR De Merc. Cond. c.5. t) Tí à |
Tí δαὶ 5011. Schm. τι} πολὺ] πολλοῦ conj. Reitz. Sed tuen-
tur omnes libri probam lectionem. x) καὶ γὰ 1 Suspiceris
po:t γὰρ excidisse alterum x«l, quod sensus requirat et usus:
at omissum etiam supra c. 25. et Pisc. c. 19. y) ὠνούμενος]
ὠνησάμενος Gorl.etSchol, G. neque hocimale, 2) ἐφ᾽ ὁπό-
σον) 1ta2954. 5011. Gorl, ϑελγη. Olim ἐφ΄ ὅσον. 8) ὁποία]
ozo0icin» omnibus ; quod accentus vitium meo periculo correxi.
Diall. Deor. XX, 14. Ποία δὲ τὴν ὄτφριν ;, Diall. Marr. 1. 4. αὐτὴ δὲ
ἡ πηκτὶς οἵα! b) ἀκούσεειας .-ἀκούσεις F. quod quidem
sine Godd. auctoritate mutari non debebat. In ceteris om-
nibus erat «xovGoig" sed praestantiorem formam exhibent
2954. 5011. Gorl. quam nos cum S$cÁz. recipere non dubita-
vimus. €) πολλῷ] τϑοῖθ recepit Sch;. e 2954. pro vulg.
πολλὰ, quod si legebatur, exspectasses sequi deinceps xa.
Modo τί δαὲ edidit idem e 2954. 5011.

Emt, Quid maxime sta- non est, cur cesses emere,
tuit? Porro statim ex illo scies,
Merc. "Tria esse bona, in quanto 'empore culex vivat,
anima, in corpore, in re- ad quam altitudinem mare

bus extcrnis. a sole perluceat, et qualis
Emt, Humanum sapit. sit anima ostreorum. ,
Quanti vero est? Emi. Hercules! quam sub-
JMerc. Viginti minarum, tilis illa disputatio!
KEmt. Multum dicis. Merc. Quid vero, alia mul-

JMMerc. Nou, o bose: vi- ta si audias hisce acutiora,
detur enim et ipse argenti de semine, et generatione,
aliquantum habere. ltaque et illa embryonum in ute-

A

27

P. 568.

124

"X

Lb ALNAEV

'

p.567. τραις τῶν ἐμβρύων πλαστικῆς ; καὶ ὡς ἄνϑρωπος μὲν γελαστι-

E 3 ΄ E
κὸν, Ovog δὲ oU γελαστικὸν, οὐδὲ τεκταινύμενον, οὐδὲ πλωϊ--

ζόμενον ;

ATO. Πάνσεμνα φὴς, καὶ ὀνησιφόρα τὰ μαϑήματα"

e 3 - B UN »
(STE Qvovuot αυτον SiXOGLV.

Ὁ» 1 eC ov
EPM. Εἶεν. τίς λοιπὸς ἡμῖν (καταλέλειπται 5)) ;: 6 Σκε-
e 3
πεικὸς οὗτος. σὺ, ὃ Πυῤᾷῥίας, πρόςνϑι, καὶ ἀποκηρύττου πα-

“ΘΑ

i& τάχος. ἤδη μὲν ὑποῤῥέουσιν οἵ πολλοὶ, καὶ ἐν ὀλίγοις ἢ

,

πρῶσις ἔσται. ὅμως δὲ, τίς καὶ τοῦτον ὠνεῖται *);
ATO. Ἔγωγε. ἀλλ᾽ οὖν πρῶτον εἰπέ μοι, σὺ τί ἐπί-

στασαι
QLA.*) Οὐδέν.

ATO. Πώς τοῦτ᾽ ἔφησϑα;
ΦΙΖ. "Ox οὐδὲν ὅλως εἶναί μοι δοκεῖ,
ATO. Οὐδὲ ἡμεῖς ἄρα *) ἐσμὲν τινές ;

QIA. Οὐδὲ τοῦτο οἶδα.
AIO. Οὐδ᾽

[74 Α L Ἃ ,
OTL OU τις OV TUyZCVElG;

wn 9 » 9 -
IA. Πολὺ μᾶλλον ἔτι τοῦτ᾽ ἀγνοῶ.

d) κατα λέλειπται] »»καταλείπεται A. P. J. marg. A. 1, W.'*
Sic et 2954. omnino expungi hanc vocem voluit Seyb. e) o-

νεῖται) ὠνήσεται 2954.
Ald. i. 2. φιλόσοφος.
Solan. IIvóó. Vid. Adnot.

ris figlina; et ut homo sit
animalrisibile, asinus au-
tem non risibile, neque fa-
bricans, neque navigans?

Emt. Gravissima narras,
et utilia plane hujus disci-
plinae capita: itaque emam
illum viginti,

IMerc. Fiat. Quis reli-
quus nobis est? Scepticus
hicce. Heus tu Pyrrhia pro-
di, vendende celeriter, Jam
enim plures paullatim rece-
dunt, ut inter paucos futu-
ra sit venditio. Attamen
quie et hunc emet?

Eadem variatio c. 19,
Menag. voluit du. (i. e. Φίλων) sed
f) ἀρα] Ita rescripsi pro vulg.
5 τῆς

ἄρα, ut Gharon. c, 10. et alibi. :

*) 614.]

H

Jmi. Ego. Verum hoc
tu primum dic mihi, quid
nosti ?

Phil. Nihil equidem.

Emt. Quid tibi vis hoc
responso ?

Phil. Nempe nihil omni-
no mihi esse videtur.

Emt. Ergo neque nos
quicquam sumus?

Phil. Neque hoc novi e-
quidem,

Emt. Neque te aliquid
esse nosti?

Phil Etiam multo hoc
magis ignoro,

ΤῸ. ΑἸ ΜΕ "Uc T I9.

125

ATO. ^9. τῆς ἀπορίας! τί δαί σοι τὰ σταϑμία 5) ταυτὶ p. 568.
βούλεται;

GIA. Ζυγοστατῶ ἐν αὐτοῖς τοὺς λόγους, καὶ πρὸς τὸ
ἴσον ἀπευϑύνω. κἀπειδὰν h) ἀκριβῶς ὁμοίους τε καὶ ἰσοβα-
ρεῖς ἴδω, τότε δὴ τότε !) ἀγνοῶ τὸν ἀληϑέστερον.

ATO. Τῶν ἄλλων δὲ τί ἂν πράττοις ἐμμελῶς;

QIA. Τὰ πάντα, πλὴν δραπέτην μεταδιώκειν,

ATO. Τί δαὶ τοῦτό σοι ἀδύνατον;
$L4."Ou, ὠ᾽ γαθδὲ, οὐ καταλαμβάνω.
ATO. Εἰκότωρ' βραδὺς γὼρ, καὶ νωϑής τις εἶναι δοκεῖς.

ἀλλὰ τί σοι τὸ τέλος τῆς ἐπιστάσεως;
ΦΙΖ. ἡ
AIO.

γεις *);

H 3 ei ^ ' , 3 , , Cow -

Ἐμο ία, vm το pond μήτε opio:

^ ι *
Οὐκοῦν καὶ τὸ κωφὸς ἅμα, καὶ τυφλὸς εἶναι λέ-

8) prepa «] Vulg. στάϑμια proparoxytone scriptum. At
σταϑμίον scribi oportet ut Deminutivum vocis σταϑμός. et sic
recte exaratum video in Indice Reitziano.
Ita Schm. € 2954. pro vulg. xol ἐπειδάν. i) τό τε δὴ τό τε}
Vulg. τότε δὴ, omisso altero τότε. Notatum in Beitz, Eu
ἤδη τότε. Minime repudio, modo legas τότε δὴ τότε.“ 01
illa lectio exstet, mon est indicatu im, conjicio Fl. Ed. Con-
firmatur autem τότε δὴ τότε Codd. 5011. et Gorl. et jure adeo
suo a Sechm.receptum. — k) λέγεις} ϑέλεις conj. Jo. Seazer.
in Diario supra laudate p. 16:1. Aliam loco corrupto mede-
lam suppeditavit 2954. ubi emtoris verba sic leguntur: οὐκοῦν
καὶ τὸ τυφλὸς ἅμα, καὶ κωφὸς εἶναι λέγεις, quae Belino pror-
sus ita probantur. Equidem illinc nihil mutüatus sum, nisi

Ent.
otes ?

Phil. Quia, vir bone,
non comprehendo.

Emt, Credibile est: tar-

h) κἀπειδὰν}

Emt. Quanta haec est du- Cur vero hoc non
bitatio! Ista vero bilanx

quid sibi vult ri

Phil Mationes in ea ex-
pendo, et exaequo; cum-

ue ^i amussim pares et e-
jusdem ponderis esse intel-
ligo, tum demum utra ve—-
rior sit, plane ignoro.

mt. Reliquarum rerum
num quid facere recte et or-
dine potes ?

Phil. Omnia, nisi quod
fugitivum male persequor,

dus enim et ignarus (zgna—
vus) esse videris. Sed quis
finis tibi scientiae est ?

Phil. Nihil discere, et ni-
hil audire, nihil videre.

Emt. Surdum igitur si-
mu] et caecum esse dicis te
ipsum. ( Zrgone et surdum
esse dicis simul et coecum ese
se?)

126 LUCEIANI

QIA. Καὶ ἄκριτός v6) προςέτι, καὶ ἀναίσϑητος, καὶ
e - , Ἐν! m , -
ὅλως, τοῦ σκώληκος οὐδὲν ".) διαφέρων.

ΑΓΟ. ᾿Βνητέος εἶ διὰ ταῦτα. πόσου τοῦτον ἄξιον χρὴ

.p- 569.

φάναι;
EPM. Μιυνὰᾶς Arai.
ATO. Aápfeve. τί φὴς, ὦ οὗτος; ξώνημαί oc");
014. ἄδηλον. '
ALIO. «Μηδαμῶς.
ἔβαλον.
i14. ᾿Ἐπέχω περὶ τούτου,
ATO. Καὶ μὴν ἀκολούϑει μοι, καϑάπερ χρὴ ἐμὸν οἰκέτην.
ΦΙΖ. Τίς οἶδεν, εἰ ἀληϑῆ ταῦτα φῇς;
ATO. Ὃ κῆρυξ, καὶ ἡ μνᾶ, καὶ οἵ παρόντες,
QIA. Πάρεισι γὰρ ἡμῖν τινες;
ATO. AV ἔγω γέ σε ἤδη ἐμβαλὼν ἐς τὸν μύλωνα στείσω
εἶναι δεσπότης κατὰ τὸν χείρω λύγον.

;
ἐώνημαν γὰρ, καὶ τἀργύριον κατ-

καὶ διασκέπτομαι.

Articulum τὸ ante κωφὸς, ut jam hoc sibi velit emtor: Er-
gone etiam surditaéem εἰ coecitatem dicis? int. finem esse om-
nis scientiae, Absurdum, quem vulgata lectio praebet, sen-
sum reddidere Gesnerus in. Latina, et J/'ielandius in Germa-
nica, versione, contra morem suum uterque. 1} ze] Sic e
2054. et Gorl. Etiam ScAmiederus sic se scripsisse profitetur
in Indice Emendatt, p. XXXII. neque tamen in textu sic edi-
dit, sed servavit vulgatum γε haud dubie invitus. m) οὐ δὲ»
οὐδενὶ 2954. am) éovaguaict:]Sic 2954. Bel. Schm. recte
pro vulg. ἐπριάμην σε; Sed nunc fortassis pro sequenti ἐώνη-

AEmt. Quin tu sequere me,
ut par est ineum servum,

Phil. Quis novit,
vere illa dicas ?

Emt. Praeco, et mina,
et praesentes.

PA. Adsunt ergo nobis
quidam ?

Emt.

Phil Et insuper judicii
omnis expertem, et sensus,
et summum a verme nulia
in re diffetrentem.,

Zimt Pxopter haec emen-
dus mihi videris. uanto
hunc dignum dicemus?

Merc. Mina Attica.

KEmt, Sume tibi. Heus tu

uid ais? num te emi ?

utrum

Phil, Obscurum id est.
JEmt. Minime vero: emi
enim et pecuniam numeravi.
^PAil. Cohibeo me hac de
re, et dispicio.

At ego tibi jam in
pistrinum compacto planum
faciam, Homini me tuum
esse, secundum zetiomem
deteriorem.

VUE MUR ἀπ αν ASOUCoSHE, 127
QIA. FEniíjo ?) περὶ τούτον. P. 569.
ATO. Μὰ AP , ἀλλ᾽ ἤδη ys ἀπεφηνάμην.
EPM. Σὺ μὲν παῦσαι ἀντιτείνων, καὶ ἀκολούϑει τῷ
πριαμένῳ ὑμῶς δ᾽ ἐς αὔριον παρακαλοῦμεν. ἀποκηρύξειν γὰρ
τοὺς ἰδιώτας, καὶ βαναύσους, καὶ ἀγοραίους βίους μέλλομεν.

μαι γὰρ reponendum fuerit ἐπρέάμην γάρ. 0) ᾿᾽ΕπέχωἼ ἔπε-
χε 2954. satis incommode ac jejune. .Obstinato philosopho
unice convenit illud ipsum ἐπέχω, quod paullo ante jam pro-
nuntiaverat, quodque constat a Scepticis et Academicis poste-
rioribus usurpari solitum esse, ubi certam vel adfirmationem,
vel negationem, rei cujusquam declinare vellent, significatu-

- xi, se, quid verum sit, necne, non posse comprehendere
(πκαταλαμβᾶνειν.)

Ῥμὶ. De hoccohibeo ad- ti, et sequere emtorem:

sensum. vos autem in crastinum in-
Emt, Αἴ ego quid videa- vitamus, Nam idiotas, et
tur pronuntiavi, sellularias, et forenses vi-

JMerc. Desine contra ni- tas praeconio vendemus.

128 — LUCIANI

po 4AA4IETZ, H ANABIOINTEZ.

Argum, Offenderat superioris Dialogi licentia; variisque mo-
dis, probabile est, sectnrum istius aevi proceres in ejus auctorem
invectos fuisse: maxime vero hoc ei exprobrasse videntur, quod
gravissimos et sanctissimos familiarum philosophicarum condito-
xes per libellum istum cum summa petulantia et injuria risui ex-
posuerit. Hanc accusationem diluere conatus jam ipsos illos co-
ryohaeos fingit ad uleiscendam sibi illatam injurisam in ünum
diem ex Orco in vitam rediisse, et nunc Athenis, ubi tum versa-
batur Lucianus, iratos huic nebuloni supplicium parare. Vix im-
petrare ille potest, utrite ipsi in arce lis intendatur, judice ipsa
Philosophia, teste Veritate, et praesente Virtute ejusque comiti-
bus, adsidentibus etiam judicio ipsis, qui laesos se querebautur,
philosophis. Ex his accusatorem agit delectus in hoc negotium
Diogenes Cynicus; cujus declamatione magis cupida, quam dilu-
cida et composita, ostenditur, Lucianum in scriptis suis, maxime
vero in novissima Vitarum Auctione, summis philosophis, adeo
que ipsi Philosophiae, quam audacissime maledixisse , studium-
que philosophiae omne plebi imperitae ridiculum reddidisse. Con-
-tra quum reus summa cum calliditate et dexteritate declarasset,
nunquam sibi, utpote philosophiae philosophorumque illorum ve-
terum studiosissimo cultori et admiratori, tam insanum consilium
in mentem venisse, imo petiisse se potius in illorum gratiam 1nfi«
cetos ac pessime moratos, omnino spüurios, qui suam aetatem de-
decorarent, philosophiae professores: omnibus suffragiis houori-
ficentissime absolvitur, mandatumque tandem accipit, ut, Elen-
cho adjuvante, piscatoris instar hami ope inescet tentetque, qui-
cunque philosophiae nomen profiteantur, singulos, probosque
eorum corona oleaginea ormet, spiriis vero, detonsa prius barba,
netam, inurat.

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES, 129

* ^

UDK.*) Das, βάλλε τὸν κατάρατον ἀφϑόνοις τοῖς P) p. gzo.
λίϑοις᾽" ἐπίβαλλε τῶν βώλων. προςεπίβαλλε καὶ τῶν ὀστράκων.

παῖε τοῖς ξύλοις τὸν ἀλιτήριον" ὅρα μὴ διαφύγῃ. καὶ σὺ, ὦ
Πλάτων, βαλλε. καὶ σὺ, ὦ Χρύσιππε, καὶ σὺ δέ. καὶ 5) πᾶν-

τες ἅμα δυφασπίσομεν ἐπ᾿ αὐτὸν,

Ὡς πήρη πήρῃφιν ἀρήγῃ y βάκτρα δὲ βάκτροις. PA 1L.
κοινὸς γὰρ RUE καὶ ovx ἔστιν ἡμῶν ὅντινα ap. οὐχ dao»! l» $65.
xs 5). σὺ δὲ; ὦ Διύγενες, εἴ ποτε καὶ ἂμ ἄλλοτε, χρῶ τῷ ξύ- p. 571,
λῳ, μηδὲ ἀνῆς hb) διδότω τὴν ἀξίαν, βράςφημος ὦν. τί τοῦ-

a) ΣΩ K.] Persona Socratis additur in J, H. F]. et Amst. in

nonnullis deest." Addita etiam in utraque Ald. e: sigiificata
certe in B. 1. quippe primo loco nominata in philosopho rum
hic praesentium catalogo. b) ἀφϑόνοις τοῖς »»αφϑό-
γοις deest 3n Fl. αφϑόνοις τοῖς J.^ Sic et A. 2. adsentienti-
bus Codd. 2954. 5011. Gorl. quos secutus est Schm, Vulg. τοῖς
ἀφϑόνοις. ο) καὶ σὺ δέ. καὶ Addit ài P Uo qm 2954.
ita, ut edidi, Olim fuerat καὶ σύ " πάντες ἅμα etc. omissis
83 et καί. d) ior y1) ,,Sic C. Fr. .B. 2. Par. ἀφήγει Ἐ, ἌΜΕ 1.7:
S. etian B. 1. et à. 2. 6) ovx ἔστιν ἡμῶν ὅντινα}
οὐμῶν Fl. male.* Sic et 5011. sed ante ὅντενα positum, non
post, ut vulgo ἡμῶν. Heceptum ordinem exhibuit 2954. et
bine reddidit Schm. f) v Borxs] Ita 2954. 5011. Gorl. EU
pro vulg. ὕβρισε. Cf. Prom. s. Cauc. c. 15. Diall. Deor.
1: infra c.6.et 25. 56) καὶ] ,,Addit καὶ P.** ^ddunt dA:
5011. Gorl. Schm. quamquam non necessario requirebatur.
Diall. Marr. XI, 2. καὶ εἴποϑε ἄλλοϑι, h) ἀνῇς] ἀνῆτε 2954.
5011,

PISCATOR, SIVE REVIVISCENTES.

?

Socr. Fai, feri exsecrabi- U: baculis baculus firmetur,
lem saxis copiosissimis: ad- peraque peris.
jice glebas: insuper adjice Communis enim hic hostis
testas, Pulsa baculis im- est, neque quisquam no-
pium, vide ne effugiat. Et strüm,. quem contumelia
tv, Plato, feri, et tu, Chry- non adfecerit. Τὰ vero,
sippe, et tu, Et omnes si- Diogenes, si unquam alias,
mul facta testudine in illum clava nuncutere; necremit-
irruamus, te quicquam. Jam dignas

imaledico illo ore poenas

᾿ Lucian. Fol. £IF.

,

180

LUCIANI

.57:.70; κεχμήκατε, ὦ ᾿Επίκουρε καὶ ᾿Δρίστιππε 1); καὶ μὴν ovx

. Per. Il.
VI, 112-
Ua a

ἐχρῆν.

"Aviosg F) ἔστε σοφοὶ, μνήσασϑε δὲ ϑούριδος ὀργῆς.

οΑριστότελες, ἐπισπούδασον ἔτι 1) ϑᾶσσον. καλῶς ") ἔχει"
ξάλωκε τὸ ϑηρίον᾽ εἰλήφαμέν σε, ὦ μιαρέ. εἴσῃ γοῦν αὐτίκα,

e » € om , - , , 2x
οὕςτινας ὄντας ἡμᾶς ἐκακηγόθεις. τῷ τρύπῳ δέ τις αὐτὸν καὶ
μετέλϑῃ "); ποικίλον γὰρ τινὰ ἐπινοῶμεν ϑάνατον κατ αὐτοῦ,

- » E , [5] , - ?, ὦ δ , p
πᾶσιν ἡμῖν ἐξαρκέσαι 5) δυνάμενον" xat ἕκαστον énvaxig? )
γοῦν δίκαιός ἐστιν ἡμῖν ἀπολωλέναι.

(Π44Τ. 1)) Ἐμοὶ μὲν, ἀνεσκολοπίσϑαι ") δοπεῖ, αὐὖ-

i) ὦ ᾿Επίκουρε καὶ ᾿Αρἰστιππεῖ Sic iu G. P. et hinc in

Reitz. et recentioribus. In veteribus plerisque omnibus omis-
sum ᾿Επίκουρε. ΚΕ) 4véosc] Hanc vocem olim omissam et
viris doctis ob loca Homerica desideratam servarunt 2954. et
goii. et restituit adeo ScÁm. 1) ἔτε]) ὅτε 2954. Belino sine
ratione probatum. m) καλῶς] εὖ 2954 τ μετέλϑη]ἅ
Ita Sclunied. e 2934. 25011. ad quos accedit Gorl. quamquam
nec vulgatum μετελϑον improbe dictum , quidquid contra ni-
tatur Belinus, qui merum Optativum pro Soloecismo habens,
et xol, cujus vim non ccpisset, sensu carere existimans, scribi
vult: τῷ τρόπῳ δὲέ τις αὐτὸν ἂν μετέλϑοι; Ad eundem modum
idem multa Luciani loca depravatum ivit, Quamquam om-
nino fatendum, in haud paucis locis difficulter e Codd. quo-

ue ipsis Auctoris manum erui posse, quia ἢ et o: a librariis
s eandem utriusque pronuntiationem saepe sunt iuter se
confusa. o) ἐξαρκέσαι] ἐπαρκέσαι 2054. p) ἑπτάκες]
abesta Gorl. 4) [144 T.] ,,Ovx ἔστιν ἐν ἄλλοις τὸ Πλ. P.
Sed habet Fl. Soían, Idem ϑοίαπ. conjicit IA. vel 444.
AAA. Wielandius haec verba dissecta tribus philosophis tri-
buit, priora usque ad πρότεσον Aristippo; quae sequuntur,
τοὺς ὀφϑαλμοὺς ἐκκεκόφϑω Chrysippo, reliqua Pythagorae,
Seyboldus vero, nomine P/atonis deleto, continuo haec quoque
a Socrate dici censet. Vid. Adnot. x) ἀνεσκολοπέσϑαι}

luat. Quid hoc? fessine
estis, Epicure et Aristippe?
Certe non decebat, Sapien-
tes ( vir) estote, jam
In pectus vobis calidae ve—
tus impetus irae
redeat. Aristoteles, magis
accelera! Bene habet, Cap-
ta est bestia. Cepimus te,
impure, Mox igitur scies,

quibus viris maledixeris,
Quo vero modo illum trac-
tabimnus? Variam enim cone
tra ipsum mortem excogite-
mus, quae sufficere nabis
omnibus possit: dignus e—
nim est, qui septies unicui-
que nostrüm pereat.

(Plat) Ego censeo flagel-
lis caesum palo figi, oculos

͵

PISCATOR SVIE REVIVISCENTES. 131

τὸν, νὴ “ία, μαστιγωϑέντα γε πρότερον. τοὺς ὀφϑαλμοὺς Ρ-57ι:.
ἐκκεκόφϑω, τὴν γλῶτταν αὐτὴν ἐπιπολὺ 5) πρύτερον ἀποτε- p. 572.
τμήσϑω. σοὶ δὲ τί, ᾿Εμπεδόκλεις, δοκεῖ;

ἘΜΠ. Ἐς τοὺς κρατῆρας ἐμπεσεῖν αὐτὸν, ὡς μάϑοι !)
μὴ λοιδορεῖσϑαι τοῖς κρείττοσι. j

ILAAT. Καὶ μὴν ἄριστον xv καϑόπερ τινὰ Πενϑέα, ἢ
"Oggéa,

“Δακιστὸν * ) ἐν πέτραισιν εὑρέσϑαι μόρον, Parod.

Eurip.
ἵνα ἂν καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἕκαστος ἔχων, ἀπαλλάττοιτο.
AOTK. Μηδαμῶς" ἀλλὰ πρὸς ἱκεσίου φείσασϑέ μου. 8
ΣΩΚ, [άραρεν" ova ἂν ἀφεϑείης ἔτι. δρᾷς δὲ δὴ καὶ τὸν
“Ὅμηρον ἃ λέγει,

“Ὡς *) οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά; — lliad.
XXIT,
202.

AOTK. Καὶ μὴν καϑ' Ὅμηρον καὶ αὐτὸς ὑμᾶς Y) (az-

ἀνασκολοπισϑῆναι 2954. quod sine idonea caussa praefert Be-
Un. et ScÀunied. etiam recepit. At explica hoc Praeteritum,
ut quae sequuntnr, ἐκκεκόφϑω, ἀποτεεμήσϑω, etDiall. Mortt.
XXX, |. ἐμβεβλήσϑο. Nam dicuntur haec ita, quasi audias:
Ἐμοὶ uiv οὕτως δοκεῖ, ἀνεσκολοπίσϑω — μαστιγωϑεὶς etc.
Aliter paullo explicat .4bresch. Dilucc. Thuc. p. 298. s) ἐπι-
πολὺ] ,, ἔτι πολὺ P. nil mutat FL*. t) μάϑοι] uó95 2954.
5011. Beí(in. Sclunied, At cf. Charon, c. 5. extr. et 2. ibi jue
Varr. Lectt. alia paene innumera loca tacere placet^ u) 4a«-
κιστὸν] κάκιστον conj. Brod. minime admittenda, x) '6]
extra versum vulgo positum, ipso Z/omero duce, ei adjunxi.
y) x«l αὐτὸς ὑμᾶς) Hunc verborum ordinem, a 2954.
suppeditatum , cum eli». et Schmied. ut elegantiorem et gra-
viorem praetuli vulgato ὑμᾶς καὶ αὐτός.

Luc. Minime vero: sed
per Jovem supplicum prae-
sidem mihi pa'cite.-

illi effodi, linguam ipsam
multo prius praecidi: tibi
quid videtur, IEEmpedocles ?

Emp. In crateres dejici
Aetnae, ut discat non ma-
ledicere melioribus.

Plat. Quin optimum fue-
rit, eum instar Pentbei ali-
cujus aut Orphei, lacerum
invenire fatum per petras,
ut etiam partem illius ha-
bens quisque discedat.

Socr. Decretum est. Non
amplius potes dunitti. Vi-
des vero, quid Homerus di-
cat,

ANunguam foedera fida feo-

nibus atque viris sunt,

Luc. Verumtamen ex Ho-
mero et ego vobis &upplica.
bo: reverebimini forte ver.

12

^

132 LUCIANI

p. 572. τεύσω. αἰδέσεσϑε" γὰρ ἴσως τὰ ἔπη, καὶ οὐ παρόψεσϑε ῥαψῳ.
δήσαντά ue.
Par. Il. Ζωγρεῖτ᾽ οὐ χαπὸν débouy καὶ ἄξια δέχϑε ἄποινα,

AN 57 XoÀxóv τε, χρυσύν ve " ), τὰ δὴ φιλέουσι σοφοί περ.
, 25:

Ῥ. 578. na4T "AM. οὐδὲ ἡμεῖς ἀπορήσομεν πρὸς σὲ Ὁμηφιπῆς,
ἀντιλογίας *)- ἄκουε δὴ,

Par, Il. Μὴ δή μον φύξιν γε κακηγόρε βάλλεο ϑυμῷ,
X; 417: Χρουσύν περ λέξας, ἐπεὶ ἵκξο χεῖρας ἐς ἀμάς P).

AO TK. Οἴμοι τῶν κακῶν ! ὃ μὲν “Ὅμηρος ἡμῖν ἄπρακ-
3 , , ΣΝ 2 , ΄ ,
τος, ἡ μεγίστη ἐλπίς. ἐπὶ rov Εὐριπίδην δὴ μου παταφευκτέον"
τάχα γὰρ ἂν ἐκεῖνος σώσειέ με.
Ἑωτ. Fr. Μὴ «vsivs *) τὸν ἱκέτην" οὐ γὰρ ϑέμις κτανεῖν.
CLXXX,
ILAAT. Τί δέ 3); οὐχὶ κἀκεῖνα Εὐρὶπίδου ἐστὶν,
Eur.Or. Οὐ δεινὰ πάσχειν * ) δεινὰ τοὺς εἰργασμένους ;
415-
2) Χαλπόν TS, ἡρυσόν τε} Sic vulgo haec, ut in Homero.
Aliter disposita lemuntur in 2954. Χρυσόν vs, χαλκὸν vt. per
se nihil refert. à) ἀντιλογίας] ,WNihil mutant Fr. B. 2.
H. Fl. J.* Notaverat scilicet Solan. in Fl. legi ἀπολογίας. Nec,
quos ego consului, A. 1. 2. B. 1., quidquam mutant. b) &-
posi Vitiosum, quod vulzatur, dug, emendavi ex textu
Homerico. c) κτεῖνε} Vulg. κτεῖναι. Sed 2954. et Vatt. 87.
et 9o. referente Bastio δὰ Grecor. Cor. p. 16. ed. Schaef. ex-
hibent zrsivs, ut etiam Euripidis editores recentiores, et in
Luciano jam Schmiederus, recte ediderunt. 4) Tí 82;] Se-
junxi haec a sequentibus interrogandi signo posito, quod
priores, ut saepe in talibus, satis negligenter omiserant. 6)

z c σχεῖν] πράσσειν 2954. rejiciendum vel ob Euripidem, cujus
verba ad literas proferuntur.

sus, neque adspernabimini Luc. Vae mihi! Homerus
consuentem carmina, destituit, spes. nostra ma-

Quem capitis bonus est do- xima: ad Euripidem nem-

nis redimendus opimis ,- pe confugiendum : forte il.
ere, auro: nec enim sa— * le me servaverit.
;enies munera, spernunt,

Pla. Sed neque iiobis de- Ne caede supplicem ; gusem
erit Homerica responsio: jus veighamers.
audi modo,

ANe meditare fugam , olas

phema, barbare, lingua,

Üstentans | aurum, posi- Haud digna ferre, indig—

quam mea. praeda fuisti, ! na qui patraverint.

Plat. Quid vero? Nonne
et illa sunt Euripidea ?

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

133

ὩΣ κερὰ νῷ Νῦν οὖν ἕκατι βημάτων κτενεῖτέ με !);

HAAT. Νὴ δία.

φησὶ γοῦν ἐκεῖνος αὐτὸς,
᾿Ζχαλίνων στομάτων

᾿ἀνόμου τ᾽ ἀφροσύνας;

Τὸ τέλος δυοςτυχία.

2 i ι - ἘΞ EP ῷ

yat, τεὰὶ οὐδεμία μηχανὴ τοῦ ἢ) διαφυγεῖν με, φέρετε, τοῦτὸ

2S E ^" , 3

γοῦν εἴπατέ pot, οἵτινες οντες, ἢ τί πεπονϑότες ἀνήκεστον p.574.
^ ΞῸ ΕῚ i 3 , 4

πιρὺς ἡμῶν ἀμείλικτα .) ὀργίζεσθε, καὶ ἐπὶ ϑανάτῳ συνειλή-

guzi *) με;

HLAAT. "A4uve uiv εἴργασαν ἡμᾶς τὰ δεινὰ,

Y
σεαυτον

Es , * '
ἐρώτα, €) κάκιστε, καὶ τοὺς καλοὺς 1) ἐκείνους Gov λόγους " ),

? * A ,
ἂν οἷς φιλοσοφίαν vs αὐτὴν κακῶς ἠγόρενες, καὶ

ἐς ἡμᾶς

ὕβριξες, ὥςπερ ἐξ ἀγορᾶς ἀποκηρύττων ") σοφοὺς ἄνδρας

d) κτενεῖτἐ με] Hanc Guyeti conjectnram praetuli Gesnerza-

nae μὲ πτείνετε.
φψετέ με.

reliquae τὸ male.
εἰείλικτα P. L. et Scholiast.:
bent, et liinc edidit ScA;r.
an Sh.
?*y ere:

Vulzo legebatur contra: metri rationes ztsí—
in Euripide : ipso Fragm. 181. jam, emendatum loeum
dedit Ill. Beck. g) ἐπεεὸ ὴ 1 ἐπεὲ 2954.

h) τοῦ] »9ie 5018.

i) ἐμ εἰλικτα]) ,,ἀρήχεστα Edd. sed ἀ-

Hoc eBam 2954. et Gorl. exhi-

k) συνειϊλήφατε] ξυνξιλ. 5911.
1) καλοῦθ1 ,»μκακοὺς L.** ortum e praecedente χάπε-
longe magis convenit h. 1. ironicus sermo.

m) cov

λόγους) »υλλόγους Mss. Angl. P. Edd. hihil mutant.*& Et-
"jam 5011. habet συλλόγους; non omnino male: quamquam ni-
hil videtur mutandum: iu fine capitis iidem redeunt οἱ λόγοι.

minus elegauter,

UOLuec. Sic verba propter er-
go nos occiditis?

^ Plat. Sic per Jovem, Ait
enim idem We,
τ Effvenis oris
Ucet Stüporis ifpiz'

solet esse finis infortunium,
* Luc. JVgitur cum stat sen-
tentia, omnino $nterficere
me, néc ulla arteJicet mi-
thi effugerey agite hoc mi-
hi dicite, "qui sitis, aut
quain inidledieu bilan a mé

n) ἐξ ἀγορᾶς izoxqngvccov| cz ἀγορᾶς κηρύττων 2954.

injuriam. passi sine ullo re.
medio mihi irascamini, et

supplicii caussa ma compres

henderitis, !

Plat. ; Quibus hos injuriis
aüfeceris, ipsum te, scelus;
interrofa,?et praeclaros il-
los tàos libros, in quibuset
philosophiae ipsi maledixi-
sti, et contumelia nos adfe-
cisfi, tanquam in foró ven-
dens praeconio viros sapi-
eptes ;' δὲ; quod maximum,

p. 575-
XEur.Fr.
CLXXXI,

Eurip.

.. Bacch,

585:

» » EX E. d P
AOTK. Οὐκοῦν ἐπειδὴ 5) δέδοκται πάντως ἀποκτιννύ- 4

p.574

5

Hom.ll.
, 4l, 57.

134 LUCIANI

καὶ τὸ μέγιστον, ξλευϑέρουο. ἐφ᾽ olg ἀγανακτήσαντες ἄνελην
λύϑαμεν ἐπὶ σὲ, παραιτησάμενοι πρὸς ὀλίγον τὸν ᾿4ϊδωνέα ?),
͵ r 4 LA) , «1.8 , p Li
Χρύσιππος οὑτοσὶ, καὶ ᾿Επίκουρος, καὶ 0 Πλάτων δ) ἐγὼ,
| ' ι - T
«aV Δριστοτέλης ἐκεινοσὶ 1), καὶ ὁ σιωπῶν) ovrog Πυϑαγόρας,
xol Διογένης, καὶ ἅπαντες, ὁπόσους *) διέσυρες ἐν τοῖς"
λόγοις.
3 * e
AOTK. ᾿Δἀνέπνευσα" oU γὰρ, ἁποκτενεῖτέ με, ἣν μάϑη-'
t c ἊΣ ^ ιν Δ M ὦ , , er , » δ᾽
τὲ ὁποῖος ἐγὼ περὶ ) ὑμᾶς ἐγενόμην" ὥρτε ἀποῤῥίψατε,
τοὺς λίϑους » μᾶλλον δὲ φυλάττετε. χρήσεσϑε γὰρ αὐτοῖς κατὰ
τῶν ἀξίων.

I1AAT. isis ci δὴ χϑὴ τήμερον *) ἀπολωλέναι. xol
ἤδη γε
“άϊνον Y) ἕσσο χιτῶνα κακῶν ἕνεχ᾽ ὅσσα ἔοργας-
AOTK. Kol μὴν, ἀ ἄριστοι, ὃν ἐχρῆν μόνον ἐξ ἁπᾶν-
^ - διὰ » e ,
τῶν ἐπαινεῖν, οἰκεῖόν ve ὑμῖν ὄντα, καὶ εὔνουν, καὶ OpOyvo-

o) ᾿ϊδωνἐα] “Ἄιδὴν 5011. Gorl, At frequens apud Δίοϑήγτενε
et ila magis poética forma, etiam ubi non tumor quidam
orationis adfectatur. Cf, de Luct. c. 16. ubi paene eadem,
quae hic, verba, et Diall. Mortt. XXIII, 1. p) ὁ Πλάτων]
Ariticulum praefixi e 3011. et Belino probatum. q) ἐκεῖν ο-
ei] Ita 5011. Belin, Schm. pro vulg. ἐκεῖνος. Τὺ σεωπῶν]
προριτὸν 3011, mendose. s) ὁπόσους] οὕσους P. nil mutat
Fl.** ὅσους etiam 5011, t) ἣν μάϑητεῖ] ,,1ta P. L. In aliis
εἰ μάϑητε, vel εἰ uuQere. Sic Reitz. et Bip. At ἣν μάϑητε

coslirmat non sclum A. 2., sed et Codd. 5011. et Gorl., et
poscit linguae indoles. Unde et Sehz. recte recepit, Ὁ} πε-
ei] πρὸς conj. Solan, temere. Χχ) σὲ δὴ χρὴ τήμερον
σὲ δὲ τήμερον yo) 5011. minus bene. Ὑ) cd. Nihil

umiutat H. et F^ ro ἕσσο A. 1. 2. ἔσσο.

liberos. Propter haec in- vos me praebuerim. ltaque

dignati, contra te ab infe-
ris huc venimus, commea-
τὰ brevi a Plutone impetra-
; Chrysippus hic, et E-
be id et ego Plato, et
Aristoteles ille, et hic taci-
tus Pythagoras, et Dioge-
nes, et omnes, quos in li-
BetbduisTadebastt
Luc. Respiravi; Nec e-
nim interficietis me, ubi
'coguoveriitis, qualem erga

abjicite lapides, quin ser-
vate potius: uteminl enim
iis contra dignos.

Plat, Nugaris : hodie e-
nim periisse te oportet.
Quin

saxea adest toga tantorum

tibi poena malorum,

Luc. Enimvero scitote,

viri optimi, vos interfec-

turos 0886 eum, quem u-

num omnium leudare 0-

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 135

μονα, xol, εἰ μὴ φορτικὸν εἰπεῖν, κηδεμόνα τῶν ἐπιτηδευ- Ρ- 574.
μάτων, εὖ ἴστε, ἀποκτενοῦντες, ἣν ἐμὲ ἀποκτείνητε, τοςαῦ-

τα ὑπὲρ 5) ὑμῶν πεπονηκότα. ὁρᾶτε γοῦν μὴ τὸ ^) τῶν νῦν p.575.
φιλοσόφων αὐτὸ ποιῆτε, ἀχάριστοι, καὶ ὀργίλοι, καὶ ἀγνώ-
μονὲς φαινόμενοι πρὸς ἄνδρα εὐεργέτην.

ILAAT. Ὦ, τῆς ἀναισχυντίας! καὶ χάριν σοι τῆς κακη-
γορίας " ) προςοφείλομεν ; οὕτως ^) ἀνδραπόδοις ἀληϑῶς οἴει
διαλέγεσϑαι; ἢ καὶ εὐεργεσίαν καταλογιῇ πρὸς ἡμᾶς ἐπὶ τῇ
ξοφαύτῃ ὕβρει παὶ παροινίᾳ τῶν λόγων;

AOTK. Ποῦ γὰρ ἐγὼ ὑμᾶς, ἢ πότε ὕβρικα; ὃς ἀεὶ φι- G
λοσοφίαν τε ϑαυμάζων διατετέλεκα, καὶ ὑμᾶς αὐτοὺς ὑπερ-
ἐπαινῶν, “αἱ τοῖς λόγοις, οὕς καταλελοίπατε ^), ὁμιλῶν; ΝΣ

2) ὑπὲρ] ,,περὶ Coll. Vulgatam servant H. οἱ Fl.4 Post ἀπο-
Ἀτενοῦντες ión Heitz., Dip. et Seybold. positum erat interroga-
tionis signum, quo plana loci structura impeditur. Vetu-
stiores Edd, et Sc/umied. recte. interpungunt: et secuudum
hauc normam mutare placuit versionem quoque Latinam,
minus illam concinnam. 8) có] ,»γκατὰ τοὺς πολλοὺς P. Angl.
Edd. vuigatam tuentur.^ b) καπηγορίας] ,,5ic Par. 4tíd.
H. B. 2. Fr. A. $. ΕἸ, Sed κατηγορίας J. et Angl". Genui-
nam etiam Α. 2. et B. 1. exüibent. c) οὕτως] νηνούτος S.
male. Sed H. et Fl. vulgatam servant; ovrog ὡς ἀνδραπό--:
δοις 5011. unde Belinus scribi vult: οὗτος, ὡς ἀνδραπόδους
olt, διαλέγεσθαι; pessime. Gorl. quoque exhibet οὕτως og
etc. ut 5011. Vid. Adnot. d) xeazeAsloímozs] ,»γκαταλε-
λείπ. ,* Sic et B. 1. A. 1, 2. Sed jam 8. restituerat unice
rectam formam,

portebat, familiarem ve-
strum et benevolum, et ea-
rundem sententiarum, et
nisi dictu grave est, vestro-
rum studiorum curatorerm
quendamtutoremque, si me
interficiatis, qui tantum
pro vobis laboris suscepe-
rim, Videte igitur, ne i-
dem faciatis, quod qui nunc
sunt philosophi, ingratique,
iracundi, et parum officii
memores videamini adver-
$us virum bene de vobis me-
ritum.

Flat, Impudentiam homi-

" Versarer,

nis videte! Insuper gratiam
tibi maledicentiae illius
caussa debemus? usque ad-
eone cum mancipiis te pu-
tas disputare veris? etiam-
ne in beneficio nobis impu-
tabis contumeliam tautam,
et ebriam verborum in nos
petulantiam ?
"Luc. Ubiergo vosegoaut
quando adfeci contumelia?
qui semperita vixerim, phi-
losophiam ut admirarer, et
vos ipsos laudibus tollerem,
et in libris, quos reliquistis,
Haec enim ipsa ,

158 x U;09FW NI

p.575. τὰ γοῦν ἅ φημι ταῦτα, πόϑεν ἄλλοϑεν ἢ παρ᾽ ὑμῶν παραλιι-.

Nie api V ' ' , 3 , 2 ,
fav *), καὶ κατὰ τὴν ᾿μέλιτταν. ἁπανϑισάμενος , ἐπιδείκνυμαν
" Ἂς d ΄ ^v 3 w M 2 dep f
τοῖς ἀνϑρώποις; ot δὲ ἐπαινοῦσι, καὶ γνωρίζουσιν ἑκαστοι )
7 e ' 2 c 8 A 0/ , e,
τὸ ἄνϑος; ὅϑεν, καὶ παρ΄ ὅτου É), καὶ ὅπως. ἀνελεξάμην, καὶ
- - 7 3 -
λόγῳ μὲν ἐμὲ ζηλοῦσι. τῆς ἀνθολογίας" τὸ δὲ ἀληϑὲς, ὑμᾶς;
- ^ e E p ,
xil vov λευμῶνα τὸν ὑμέτερον, oi τοιαῦτα ἐξηνϑήπατε ποικίλα,
» * 3 t
καὶ πολυειδῆ τὰς βαφὰς, ct vig ἀνωλέξασϑαΐ γε αὐτὰ ἐπίοσται-
^ 3 4 LI e , h ^ i] ? , PE 4
T0, καὶ ἀναπλέξαι, καὶ ἄρμοσαι ^), ὡς μη απαδειῦ ϑατεροῦ
ϑατέρου. ἔσϑ᾽ 0 ὖν ταῦτα εὖ ὃς παρ᾽ ὑμῶ ;
ατέρου. ςτις οὖν ταῦτα εὖ πτεπονϑὼς παρ ὑμῶν, πα-
cà Ἢ , - , ᾽ 7
κῶς ἂν εἰπεῖν. ἐπιχειρήσειεν. εὐεργέτας ἄνδρας, ἀφ᾽ ὧν εἶναί

vu; 1) ἔδοξεν; ἐχτὸς εἰ μὴ κατὰ τὸν Θάμυριν, ἢ τὸν Ὁ) Ev-

» ' , c - , D. ou Eo VUE
ipte mint Puis ὡς ταῖς Μούσαις ιἀνταῦειν, πὰρ ὧν
εἴληφε 1) τὴν ὠδὴν, ἢ τῷ xolÀovi ἐριδαίνειν, ἐναντία το-
ξεύων, καὶ ταῦτα, δοτῆρι Ove τῆς τοξιιοῆρ:. *

e? παραλαβὼν ἡλαβὼν P.* etiam zov1. ^f) ἕκαάστδυ] £-

"o Ἀαῦτορ 5011. ἑκάστῳ conj. Sc, qua facile caretur. παρ᾽
ὅτου) »παρά τοὺ Ex, Fl/^ h) ἀνὰπλέξαι καὶ ἀρμό-
σαι} [τὰ resc xipsi e 5011. et .Gorl. pro vulgatis ὀναπλέξασϑαε

χαὶ ἁρμόσασθαι, quas formas h, l vix ferendas haud dubie
ineptum studium haec ad praecedens ἀναλέξασθαε conforman-

di genuit, Belinus'tamen Media praeferenda censuit, 1) ἀφ᾽

ὧν tivot τις] ;,.ἤδη τις εἶναι ἔδ. P. Angl. "εἰδέναι Marcil,
Edd. vulgatam servant.^ Pro ἀφ᾽ ὧν in 2954. est ὑφ᾽ ov.

Uk) ἢ τὸν οδκεῖνον pro variante motatur, non vero uude. 4 ^

1) εἴληφε] ᾿εἰλήφει Gorl. quod minus eongruit,

quae dico, unde alias, quam
a vobis siens, et apum
instar delibans flores vestros,
ostendo hominibus?2.at illi
laudant, et florem unum-
quemque. agnoscunt,. unde,
'etaquo;et quomodolegerim:
et verbis quidem me sectan-
tu; propter florum legendo-
'rumsolertiam, re autem ipsa
-vós et:vestcum illud pratum,
qui: tfales- protuleritis, tam
.varios. specie δὲ coloribus;
[81 quidem legere ; illos, sciat

- aliquis, et nectere, et con-

ὌΝ. "eb 2.1 oq
cinnare, ne alter ab altero
dissideat. Estne igitur, qui
his bonis vestris. usus, ma-
le,audeat. dicere viris beue
de se meritis, a, quibüs hoc
habet, utesse aliquis videa-
tur? j^ Eon forte:eo sit inge-
Aio, quo "DThamyris quon-
:dam aut Eurytus, ut; occi-
nat ipsis Musis, a quibus
canendi. artem acceperit,

.autcum Apolliae contendat,

jaculari ;ausus,contra ipsum
muneris hujvs et Att QH-

tandi auctofomes! κοὐ

PISCATOR SIYE REVIYISCENTES. 137

ὦ γενναῖε, κατὼ τοὺς ῥήτορας εἴρη- p. 5767
ἐναντιώτατον γοῦν ἐστι. τῷ πράγματι, xe χαλεπωτέ-
ραν σου ἐπιδείενυσι τὴν τόλμαν, εἴγε τῇ ἀδικίᾳ καὶ ἀχαριστία
πρόρεστιν; ὃς παρ᾽ ἡμῶν τὰ τοξεύματα, ὡς φὴς» λαβὼν, καϑ'
ἡμῶν ἐτόξευες, ἕνα τοῦτον ὑποϑέμενος τὸν σκοπὸν, ἅπαντος
is ὥς ἀγορεύειν κακῶς" τοιαῦτα παρὰ σοῦ ἀπειλήφαμεν, ἀν᾽
ὧν doi τὸν. λειμῶνα ἐκεῖνον ἀναπετάσαντες, οὐ» bibi op. "n.
δρέπεσϑαι, καὶ τὸ προκόλπιον ἐμπλησάμενον ἀπελϑεῖν" ὥςτε
διά γε τοῦτο μάλιστα δίκαιος ἂν εἴης ἀποθανεῖν,

AO TK. Ὁρᾶτε ") 5 πρὸς ὀργὴν ἀκούετε; aol οὐδὲν τῶν
δικαίων προςίεσϑε. καίτοι οὐκ ἂν ὠήϑην ποτὲ ὡς ὀργὴ. Πλά-
zovog, ἢ Χρυσίππου, ἢ "Αφιστοτέλους, ἢ τῶν ἄλλων ὑμῶν 9)
καϑίκοιτο ἄν. ἀλλά μοι ἐδοκεῖτε “μύνοι δὴ, πόῤῥω εἶναι τοῦ
τοιούτου. πλὴν ἀλλὰ μὴ ὄνριτόν yt» ὦ ϑαυμάσιοι;,

XLAAT. Τοῦτο μὲν,
ταί σοι"

μηδὲ πρὸ p- 577:
δίκης. ἀπρητείνητέ μὲ. ὑμέτερον γοῦν καὶ τοῦτο av, μὴ βία,

m) in. σαμεν} ,Ita P. Angl. Vulgatum servant Edd.
retinuit ftciz. et quae secntae sunt, Jp. et Seyb, Sed La.
, et.Gorl. habent ἐκωλύσαμεν, quod CY M recte recepit, quam-
^ quàm et vulgata aliquo modo defendi possit n)^ Ὁρᾶτε;
luterrogaiionis signum e vetustis Edd. resiitui: colo distinxe-
rant Reitz. et fecejtt, in his etiam Secun. , quamquam ab hoec
in Addend. ad Tom. l1. Qe XXXVII. nota;um, ὁρᾶτε; inter—

pungendum esse,

0) ὑμῶν] ,»ἡ μῶν J. ὑμῶν recte H. B. 2.

Fl** vuow A. a. et B. 1. sed cum Junt. facit A. 2.

-^ fPlat..;Ista , quidem, vir
fortis, ex rhetorum arte de-
.clamasti: maxime enim re-
bus ipsis sunt contraria, et
eo imporiuniorem . osten-
dunt-audaciam tuam, quan-
doqnidem i i )juriae baie in-
gratus etiam animus accedit,
qui acceptis a nobis, quod
-fatere,: telis, contra nos ja-
«ulatus.sis, hoc uno tibi
$copo proposito, de omni—
Jbus;nebis male uti diceres.
Haée a te praemia: babemus,
quod :aperto. tibi. do prato
mostro , - non» prohibuimus ,
- quo miuus mteres, et:pic- .

no sinu abires. Ttaque. vel
propter ipsum boc mori di-
gnus eras.
Luc. Videtisne? irae au-
scultatis, neque justum quic-
quam admittitis: : quamquam
non putabam fieri unquam
posse, ut ad Platonem, ad
"Chrysippum, aut Aristote-
:lémg aut ad alium: quem-
quam vestrüm ira perveniat;
verum soli vos.db éjusmodi
rehus videbamini 'esse remo-
-tissimi. Sed quicquid sit,
-eerte non indemnatum, Mi-
vy aümürabiles, nec ante ju-
dicium me odtidositis) Ve-

158

N

L'UCIXUNX

Es μηδὲ κατὰ τὸ ἰσχυρότερον nsMiplespup δίκῃ δὲ τὰ διάφορα

διαλύεσϑαι P) διδόντας λύγους 1), καὶ δεχομένουρ ἐν τῷ dite
Qi" ὥςτε δικαστὴν ἑλόμενοι κατηγορήσατε uiv ὑμεῖς ἢ ἅμα
στάντες, ἢ ὄντενα ἂν χειροτονήσητε ὑπὲρ ἁπάντων. ἐγὼ δὲ ἀπο-
λογήσομαι 905 τὰ ἐγκλήματα. korea ἣν uiv") τι ἀδικῶν ipat-
νώμαι ὃ )» καὶ τοῦτο περὶ ἐμοῦ γνῷ τὸ δικαστήριον, ὑφέξω δὴν
λαδὴ τὴν ἀξίαν. ὑμεῖς δὲ βίαιον οὐδὲν τολμήσετε. ἣν δὲ τὰς
εὐθύνας ὑποσχὼν, καϑαρὸς ὑμῖν καὶ ἀνεπίληπτος εὑρίσκωμαι,
ἀφήσουσί με *) οἵ δικασταί" ὑμεῖς δὲ, εἰς τοὺς ἐξαπατήσαντας
ὑμᾶς καὶ παροξύναντας καϑ᾿ ἡμῶν τὴν ὀργὴν τρέψετε ").
ILA4AT. Τοῦτο ἐκεῖνο, ἐς πεδίον τὸν ἵππον, ὡς mete
προυσάμενος τοὺς δικαστὰς, ἀπέλϑοις *). φασὶ γοῦν ῥήτορά
σε, nol δικανικόν τινα εἶναι, παὶ πανοῦργον ἐν τοῖς λόγοις.

τίνα δὲ καὶ δικαστὴν ἐθέλεις γενέσϑαι, ὅντινα μὴ σὺ δωροδο-

p) διαλύεσθαι] »»λυεσίραι ex FI.
r) 3v μέν] ,,Ita P. εἰ uiv ΕἸ.“ Re-

λόγους λόγον 5011.

Vulgatam tuetur P.«*

Linuermnt Kei, δὲ recenti. εἰ. Sed praeter P. etiam 5011.
2954. et Gorl. servarunt genninum 7». nec recipere adeo du-

biiavit SceAm. probavit et 7: F. Benedictus,

916 P..B. ». et Jens.
rant. e

8) φαίνωμαι}

Reliqui vitiose φαίνομαι olim edide-
Eüam 5011, 2954. et. Gorl. praebent φαένωμαι. 1)
E 8} 5Ita Angl. Rel. Edd. uév.**

quod servavit Heitz. Verum

et 2954. exhibet με, unde non dubitabam, Sel. praeeunte,

et probante Benedicto , id recipere.
X) ἀπέλϑοις]) &zxéA) nc 2954. 5011. Bel. Schm. Bened.

2954.

strum enim quoque hoc fue-
yit, non vi, nec prout quis
robustior est, rem gerere;
sed. jure lites dirimi , red-
ditis invicem auditisque ra-
tionibus. ltaque judice ca-
pto adcusate me vos aut si-
mul omnes, aut quemcun-
que pro universis dicturum
suífragiis vestris elegeritis :

ego vero criminibus respon-
debo;Si deinde areat, me
fecisse injuriam , idque de
me statuerit judicium, sus-
tinebo nimirum justam poe-
nam; vos vero nihil per
vim audebitis, Sà vero,

u) τρέψετε! τρέψατε

cognitione facta, purus vo-
bis ét reprehensione indig-
nus inveniar, absolvent me
scilicet judices; vos vero
in eos iram vertetis, qui
deceperunt vos, et contra
nos incitarunt,

Plat, Hoc vero illud fue.
rit, Equum ih campum , ut
tu impulsis in fraudem ju-
dicibus abeas. Ajunt enim
te rhetorem esse, et caussi-
dicum, et versutum in di-
cendo veteratorem, Quem
vero judicem vis fieri, quem
tu non muneribus corrup-
tum; ut multa injuste faci-

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 159

κήσας, οἷα πολλὰ ποιεῖτε ἄδικα, πείσεις ὑπὲρ σοῦ ψηφί- p.577.
σασϑαυ;

AOTK. Oedósiv: Y) τούτου γε ἕνεκα" οὐδένα τοιοῦτον p- 578.
διαιτητὴν ὕποπτον, ἢ ἀμφίβολον ἀξιώσαιμ᾽ ἂν γενέσϑαι, καὶ
ὅςτις ἀποδώσεταί μοι τὴν ψῆφον. ὁρῶτε γοῦν, τὴν φιλοσοφίαν
αὐτὴν uz0^ ὑμῶν ποιοῦμαι δικάστῥιαν ἔγωγε.

ILA4AT. Καὶ τίς ἂν κατηγορήσειεν, εἴγε ἡμεῖς δικά-
σομὲν;

AO TK. Οἱ αὐτοὶ κατηγορεῖτε, καὶ δικάξετε" οὐδὲν οὐδὲ
τοῦτο δέδια. τοςοῦτον ὑπερφέρω τοῖς δικαίοις, καὶ ἐκ περιου-
σίας ἀπολογήσασϑαι ὑπολαμβάνω.
sUHAAT. Τί ποιοῦμεν ^), ὦ Πυϑαγύρα, καὶ Σώκρατες;
ἔοικε γὰρ ἀνὴρ οὐκ ἄλογα προκαλεῖσϑαι, δικάζεσϑαν *) ἀξιῶν.

ΣΩΚ. Τί δὲ Ὁ) ἄλλο, ἢ βαδίξωμεν ἐπὶ τὸ διναστήριον,
«ol τὴν φιλοσοφίαν παραλοβόντες, ἀκούσωμεν O, τι καὶ ἀπο-
λογήσεται. τὸ πρὸ δίκης γὰρ ^) οὐχ ἡμέτερον, ἀλλὰ δεινῶς
ἐδιωτικὸν, ὀργίλων τινῶν ἀνθρώπων, καὶ τὸ δίκαιον ἐν τῇ

10

At vide infra c. 11. duo exempla contrarium probantia, y)
Oacóósirs] ϑαῤῥεῖ 2954. ut tradit Belinus: Scluniederus hinc
xefert ϑάῤῥει" uirum vere in Cod. legatur, nihil refert exqui-
yere. 2) Τί ποιοῦμεν] τί ποιῶμεν 5011. Vid. Adnot, a)
διχάξεσϑαι] abest a 40:1. probante £elino,. Sed vid. Ad-
uot. b) Τί δὲ] τί δ΄ 5011. τί δαὶ couj. Be. c) τὸ πρὸ
δίκης γὰρ] »Ἐοκὲ haec verba τεμωρησασῆαι inserit Peil.:*

tis, inducas, ut secundum tum justitia caussaesupero,

te ferat sententiam ?

Luc. Hac quidem cura
vos libero: suspectum id
geuus judicem, aut ambi.
guum, quique calculum mi-
bi suum vendat, esse velim
neminem. Videte enim, ip-
sam vobiscum Philosophiam
judicem vobis ipse fero,

Plat, Quis igituradcuset,
siquidem nos judicaturi su-
mus? í

Luc. Vos iidem et adcu-
saie, et judicate. Neque
hoc quicquam metuo; tan-

et ex abundanti caussam me

dicturum confido.

Pat. Quid agimus, Py.
thagora et Socrates? vide-
tur enim virnon praeter ra-
tionem provocare, dum ju.
dicari postulat, .

Socr. Quid vero aliud,
quam eamus ad tribunal,
et adsumta Philosophia au-
diamus, quid caussae dic-
turus sit. lndicta enim cans-
sa damnare nostrum non est,
sed valde idioticum, ira-
cundorum hominum, otjus

140 LUCIAWNIY

Ῥ. 578. χειοὺ τιϑεμένων. παρέξομεν d) γοῦν ἀφορμὰς τοῖς aet dee

P: 579.

11

ἐθέλουσι, καταλεύσαντες ἄνδρα μηδὲ ἀπολογησόμενον ὑπὲρ
ξαυτοῦ᾽ καὶ ταῦτα, δικαιοσύνῃ χαίρειν αὐτοὶ λέγοντες. ἢ τί
ἂν εἴποιμεν "dvorov καὶ Miàirov *) πέρι, τῶν ἐμοῦ κατήγο-
φησάντων, 1) τῶν τότε δικαστῶν, εἰ οὗτος τεϑνήξεται, dori T)
τοπαράπον ὕδατος μεταλαβών;

JLAAT. “ἄριστα παραινεῖς, ὦ Σώκρατες “" ὥςτε amio
μεν 8) ἐπὶ τὴν Φιλοσοφίαν. ἡ δὲ, δικωσάτω, καὶ ἡμεῖς ἀγα-
πήσομεν οἷς ἂν ἐκείνη, διαγνε

AOTK. Εὖγε, ὦ σοφώτατοι, ἀμείνω ταῦτα, καὶ νομῖ-
prega). τοὺς μέντοι λίϑους φυλάττετε, ὡς ἔφην" δεήσει γὰρ
αὐτῶν μικρὸν ὕστερον ἐν τῷ 'διπαστηρίῳ. ποῦ δὲ 1) τὴν Φιλο-
σοφίαν εὕροι τις ἄν; οὐ γὰρ οἴδω ἔνϑα οἰκεῖ, καίτον πάνυ πο-
λὺν ἐπλανήϑην χθόνον ἀναξητῶν τὴν οἰκίαν, ὡς AM a da
αὐτῇ. εἶτα ἐντυγχάνων ἄν τεἰδιὶ τριβώνια περιβεβλημένον; καὶ
“«ὦγωνας βαθεῖς πὸ )ειμένοις., παρ, αὐτῆς ἐκείνης ἥκειν gág-

"d παρέξομεν] »»πορέξωμεν J. Sed vulgatam tuentur reliquae.
Etiam A. 2. habet παρέ "EOUUEV. e) Μελίτου Δ Sic H, B. 2.

Fl. recte. alio loco "Mz EUR mendose scribitur, ut in De-
monact. c. 11.'*. B. 1. A. 1. 2. babent MeAírov. 7) μη δὲ]
οομῇ δὲ 1. S, μηδὲ B. 5. et Par»etc.** prj δὲ A. 1.2, B. 1. scrip-

iura in vett. Edd. haud infrequens.

g) ἀπίωμεν] βαδίζω-
μεν 2054. ut paullo superius.

Ah) v 0 jLt ju zs0o] νομιμότε-

ρα Βιι. i) ποῦ δὲ] ποῦ δαὶ 5011. Bel, Schm.
: ὃς δι»
in manu ponentium. Ῥγδθ- Luc. Euge, viri sapien-
bebimus enim ' occasiones tissimi, meliora ista et ma-

volentibus maledenobis di: gis legitima. Verum lapi-

cere, si indicta: caussd vi-
xum lapidemus, idque ho-
mines gaudere nos justitia
professi: aut de AÁnyto 'ac
Melito quid dicemus, meis
adcusatoribus', aut' de his;
qui tum erant judices, si
hic neaqua quidem attribiüta
[εἰ elepsydra 1 moriatur?
Plat. Optime mones, 80-
crates. ltaque abeamus àd
Philosophiam. llla judicet,
et nos sententia illius sta-
bimus, .

3 LRUAW

des servate, uti dixi: opus
enim pacllo post illis erit
apud" tribunal. Ubi: vero
Philosophiam. inveniat' ali;
quis? nec enim, ubi habi-
tet, novi, quamquam'lon-
go tempore obetravi domo
ejus quaerenda, ut illius cón-
suétudine uterer., Deinde
eum/inciderem in quosdam
palliolis axnictos, et proli
-»as'^barbas suübmlittentes,
"jfi ab ila se veniie dice-
rent, putans hos scire, in

PISCATOR.

S)VE REVIVISCENTES,

141

χουσιν, olónzvoc εἰδέναι αὐτοὺς, ἀνηρώτων. οἵ δὲ πολὺ μᾶλ- Ῥ. 579.
, TE] - Ἂ 2.2) ὦ 2 D ^k c
λον ἐμοῦ ἀγνοοῦντες, ἢ οὐδ᾽ ὅλως ἀπεκρίνοντό ^) μοι, ὡς

μὴ ἐλέγχοιντο οὐκ εἰδύτες, ἢ ἄλλην ϑύραν ἀντ᾽ ἄλλης ἀπε-

, - , e - , ι
δείχνυον. οὐδέπω γοῦν καὶ τήμερον 1) ἐξευρεῖν δεδύνημαι τὴν

i$ 2 9. . 7,
pov

IloÀlézig δὲ ἢ αὐτὸς ") εἰκάσας, ἢ ξεναγήσαντός

z 3 , / -

τινος, ἤκον ἂν ἢ) ἐπί τινας ϑύρας, βεβαίως ἐλπίσας τότε γοῦν
[d L2 “ἢ - ,

εὐρηπέναν' τεκμαιρόμενος τῷ πλήϑει τῶν ἐςιόντων τε παὶ ἐξιόν-

TOV, ἁπάντων σπυϑρωπῶν, καὶ τὰ σχήματα εὐσταλῶν, καὶ

τ clem τὴν πρόςοψιν. μετὰ τούτων: οὖν ϑυμαναφάβος-

ϑεὶς 5), xoi αὐτὸς ἐοῆλϑον ἄν Ὁ)" εἶτα ἑώρων γύναιόν τι οὐχ

5 “ , Y 3
ἁπλοϊκὸν, εἰ καὶ ὅτι μάλιστα ἐς τὸ ἀφελὲς 1) xol ἀκόσμητον

^f 2 ' ΄ 3 ,
ξαυτὴν ἐπεῤῥύθμιζεν, ἀλλὰ κατεφάνη μοι αὐτίκα οὐδὲ τὸ &vc-

k) οὐδ᾽ ὅλως ἀπεκρίνοντοΊἝ] οὐδὲν δλῶς ἀπεκρίναντο 2954.

Belin, Schm.

At Imperfectum cum a legibus linguae, tum a
sequenti ἀπεδείκνυον necessario flagitabatur:

et οὐδ᾽ ὅλως,

si recte sentio, elegantius dicitur, quam οὐδὲν ὃ ὅλως, quam-

quam nec hoc omnino damn iandum.
,,3ic etiam H. Fr. Fl. et Pav,*

1) καὶ τήμερον
m) ἢ αὐτὸς} Priorem vocem,

fü prioribus Edd. desideratam, cum Ze, et Schm. restitui e
2954. Post τινος in unam teizz. per imprudentiam irrepserat

interrogationis nota.

n) dv] ejici valt Bl. femere.

Melio-

ra edocere potuit, si non sequens ἐφῆλθον ἂν, saltem quod

praecesser at:

mendose. p) ev]

εἶτα ἐντυγχάνων ἄν τισι — οὐ των!
no vid. Adnot. ad Diall. Deor. X, 2. T. II. p. 518.
παραβυσϑεὶς} ξυμπαραβησϑεὶς A.

Omni-

o) $vg-

2. et, nt' videtür, J.

abest a 4011. et immerito quidem, quam-

vis Belinus ejiciendum censuerit,
Cf. superiorem notulam n).

et. Ly M AS vere ejecerit,

[5d]. οασφαλὲ ὃς vulgo

edebatur in Edd. novis et amtiqd. Sed dgeiis recte P. L. et

J. Et recte conjecit Graevius.*

Et A. 2. ἀφελές.

terrogabam. — At ill, qui
-multo quam ego magis ig-
'norarunt, aut plane nonre-
spondere mihi, ne ignoran-
tiae suae convincerentur,
aut aliam pro alia januam
mihi demonstrare. Itaque
ad hodiernum diem nondum
invenire domum potui. Sae-
pe vero vel mea conjectura,
vel aliquo deducente ad ja-
nuas quasdam delatus sum,
firma cum spe tandem ali-
quando me invenisse; id-

que colligebam ex multitu.
dine intrantium et exceune
tium, qui severi omnes vi-
dereutur, habitu compo-
sito, et vultu acriorem
cogitationem prae se fereu-
te. Cum his igitur clancu-
]jum ie inferciens et ipse
intrabam, Deinde vidi mu-
lierculam minime candidam,
quantumvis ad simplicita-
tem quandam cultus exper-
tem se concinnaret. Sed
mox mihi adparuit scilicet,

12

Ρ. 580.

142 LUCIANIX
*

-p» 680. cov ") δοκοῦν τῆς κόμης ἀκαλλώπιστον ἐῶσα, οὐδὲ τοῦ (ua-
τίου τὴν ἀναβολὴν ἀνεπιτηδεύτως στεριστέλλουσα. πρόδηλος δὲ
ἦν κοσμουμένη αὐτοῖς καὶ πρὸς εὐπρέπειαν τῷ ἀϑέραπεύτῳ
δοκοῦντι προῤχρωμένη. ὑπεφοαίνετο δέ τι καὶ ψιμύϑιον, καὶ
φῦκος ^). καὶ τὰ δήματα ) πάνυ ἕταιρικά. καὶ ἐπαινουμένη
ὑπὸ τῶν ἐραστῶν ἐς v0 ") κάλλος, ἔχαιρε. καὶ εἰ δοίη τις,
προχείρως ἐδέχετο. καὶ τοὺς πλουσιωτέρους ἂν πορακαϑισαμέ-

p.581. νη *) πλησίον, τοὺς πένητας τῶν ἐραστῶν οὐδὲ προςέβλεπε.
πολλάκις δὲ καὶ γυμμωϑείσης αὐτῆς κατὰ τὸ ἀκούσιον, ἑώρων
περιδέμαια χρυσᾶ, τῶν ἐγχέλεων Y) παχύτερα. ταῦτα ἰδὼν ἐπὶ
πόδας αὖ 4) εὐθὺς ἀνέστρεφον, οἰκτείρας δηλαδὴ τοὺς πακο-

*?

r) ἄνετον Sic scripsi e 5011. probante Belino. "4viévos de
coma soluta solenne est, neque vero, quod sciam, ἀφιέναι.
ἘΠῚ alibi hae voces inter se confusae, ut Timon. c. 57. ἀνῆς
et ἀφῇς. 5) καὶ pUxog] ,deestin ΕἸ. Habent autem H.
et P. καὶ qvxíov 2954. Olim scribebatur gvxog, ut et de
Merc. Cond. c. 55. quam falsam scrip:uram corrigere placuit.
Produci priorem syllabam, videbis apud ZJomer, W. IX, 7.
XXIII, 695: Unde et Grammatici plerique recte scripseru;t
φῦπος. Suidas tamen qvxog. De re adeas Polluc. V. 101. Vil,
95. Schol. ad llidd. IX , 9. et Stepham. Thes. T. IV. p. 226.
t) óruaze].Gronov. χρώματα. Pell. δύμμοτα.. Sed nihil
inutant Edd. Pro zzv male 3011. σσᾶντα. τι) r0] abest
aFl. Nihilmutat H. Par * x) παραπαϑιεσαμένη)ὔ μπαρα-
καϑιξζομένη Fl. Sed cum vulgata facit H. Par.** y) ἐγχέλεων]
,4ot.9v A. G. P. L. Edd. ἐγχέλεων.“ πλοιῶν 5011. sed dam-
nat Belinus ut plossema vulgatae. 2) «0 ] ,75v J. Sed αὖ
P.L. Et Edd. antiqq. omnes.** c» 2954. quod ἢ. 1. jure im-
probat Bel. ἐπὶ πόδας ev εὐϑὺς reliquis omissis Goxl., ut re-
fert Schm. Sed quae sint illa reliqua, et quousque pertinean'!,
iign patet.

ribus pulchritudinis nomi-
ne gaudebat, et, si quis
quid daret, accipiebat cu—
pide, et, cum ditioribus
prope adsideret, pauperes
amatorum suorum ne respi-
ciebat quidem. Saepe vero

eam neque comas, quas ne-
gligenter solutas videri vo-
lebat, inornatas reliquisse,
neque vestis amictvm sine
adfectatione composuisse.
IVManifesto autem iis se re-
bus exornaverat, et ad de-

centiam, adsimilato ilio cul.
tus neplectu, usa fuerat.
Sublucebat vero etiam ali-
quantum cerussae et fuci;
verbaque omnino meretri-
cia; laudarique se ab amato.

etiam 81 imprudens nudare-
tur, videbam monilia illius
aurea anguillis crassiora.
Haec videns mea per vesti-
gia mox recessi, miseratus
nempe infelices illos, qui

eg CN

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.,

143

1 3 “τὰ VO Ms . .
δαίμονας ἐκείνους ἑλκομένους πρὸς αὐτῆς) ov τῆς δινὸς, ἀλ- p. 581.
λὰ τοῦ πώγωνος, καὶ κατὰ τὸν ᾿Ιξίονα, εἰδώλῳ ") ἀντὶ τῆς

e D ,
Ἥρας ξυνοντας.
ILAAT. Τοῦτο μὲν ὀρθῶς ἔλεξας "

δὲ πᾶσι γνώριμος ἡ ϑύρα᾽ πλὴν ἀλλ᾽ οὐδὲν δεήσει βαδίζειν ἐπὶ

- PEN Η 7
τὴν οἰκίαν ἐνταῦϑα γὰρ ἐν Κεραμεικῷ ὑπομενοῦμεν αὐτήν"
c - -.2
ἡ δὲ ἤδη που ἀφίξεται, ἐπανιοῦσα P) ἐξ AxcÓnulac, ὡς πε--

ριπατήσειε καὶ ἐν τῇ Ποικίλῃ. τοῦτο γὰρ ὁσημέραι ἔϑος ποι-
εἴν ^) αὐτῇ " μᾶλλον δὲ ἤδη πρόςεισιν ^). ὁρᾷς τὴν κόσμιον p. 582.
τὴν '*) ἀπὸ τοῦ σχήματος, τὴν προρηνῆ τὸ βλέμμα, τὴν ἐπὶ

συννοία ἠρέμα βαδίζουσαν;

ZLOTK. Πολλὰς ὁμοία; ὁρῶ τό γε σχῆμα, καὶ τὸ βάδις-- p.c8s. -

οὐ γὰρ πρόδηλος οὐ-- 18

μα, καὶ τὴν ἀναβολήν. καίτοι μία πάντως *) ἢ ye ἀληϑὴς Φι-- p. 58a.

3 -
λοσοφία καὶ f) ἐν αὐταῖς.

ILAAT. Εὖ λέγεις. ἀλλὰ δηλώσειν ἥτις ἐστὶ, φϑεγξαμέ--

vy μόνον.
QIA4. Παπαί"

a) εἰδώλῳ] εἰδύλῳ A. 1. 2. mendose,
οὔσα Fl. vulgatam servant H. P.** ἀνιοῦσα etiam 2954.
£905 ποιεῖν] ποιεῖν ἔϑος 2954.

Nihil mutant Edd.** προφέρχεται etiam 5011.

ἔρχεται P. Angl.

τί Πλάτων, xoi Χρύσιππος ἄνω, καὶ

b) ἐπανιοῦσα) ,,ívi-

c)

d) πρύςεισιν] ,,790g-

")z5v] deleri vult 7. Fr. Benedictus ut inconcinnum,;, quod

equidem non penitus perspicio.
vid. notas, πάντως confirmat 2954. et prae-

πάντων, male.

tulerunt recentt. quoque Edd,

lin. Schm. | Sed vid. Adnot.

se ab illa non naso quidem,
sed barba duci paterentur,
et, Ixionis exemplo, ina-
nem speciem amplecterentur
pro Junone.

Plat. Yud quidem recte:
neque enim in propatulo ja-
nua, neque nota omuibus.
Ceterum ne opus quidem est
domum ad illam ire. Hic
enim illam in Ceramico op-
periemur , mox huc ventu-
ram iu reditu ab Academia,
ut in Poecile inambulet,

e) πάντω ς] Fl. Reliquae

1) καὶ] écriv 5011, Gorl. Be-

quod facere solet quotidie.
Quin jam accedit. Viden'
illam decenti habitu, ad-
spectu propitio, quae co-
gitabunda placide incedit?

Luc. Multas video simi-
les habitu, incessu, atque
amictu: et tamen inter has
quoque "una tantum est ve-
ra quidem Philosophia.

Plat. Recte. sed cum lo-
qui incipiet, satis se ipsa
indicabit.

Phil. Vah, quid Plato et
Chrysippus apud superos,

14

144 ^ LUCIANIL

p.584. ᾿Αριοτοτέλης, καὶ o£ λουποὶ ἅπαντες 8), αὐτὰ δὴ τὰ sime
μου τῶν μαϑημάτων ; τί αὖϑις ἐς τὸν βίον; coc τις Ὁ) ὑμᾶς
ἐλύπει τῶν κάτω; ὀργιζομένοις γοῦν ἐξοίκατε. καὶ τίνα τοῦτον
P , . » 3 ΠΧ CAE ,
ξυλλαβόντες ἄγετε; ἢ που λωποδυτὴς ') τις, ἡ ανδοοφύνος,
3] ἱερύσυλος ἔστι;

IAAT, Νὴ Δία, ὦ Φιλοσοφία, πάντων ys ἱεροσύλον
. ὁ ' " , Α - , , 2
P: 585- ἀσεβέστατος 0c τὴν πράξη σὲ, κακῶς ἀγοθεύειν ἐπεχείρη-
σε, xol ἡμᾶς ἅποντας, ὑπόσοι τὶ παρὰ σοῦ μηϑόμτερς τοῖς
μιιεϑ᾽ ἡμᾶς dipl oor qu E). "m
Q 14, Εἶτα ἠγανακτήσατε λοιδορησαμένοῦ τινὸς, καὶ ταῦτα,
εἰδότες ἐμὲ, οἷα πρὸς τῆς Κωμῳδίας ἀκούουσα ἐν Ζιονυσίοις,

T : 5 ^ er ^M , , " ^ ,
: ὅμως φίλην τε αὐτὴν ἥγημαι, καὶ οὔτε ἐδικαδάμῃν, οὔτε ῃτιασά-
μὴν προςελϑοῦσα" ἐφίημι δὲ παίζειν τὰ εἴκοτα, καὶ τὰ ξυνήϑη τῇ

e . ^ E c d
ξορτῇ; οἷδα γὰρ ὡς οὐκ ἄν τι ὑπὸ σκώμματος χεῖρον γένοιτο,
3 ^ s. ei A

ἀλλὰ τοὐναντίον ὅπερ ἂν ἡ καλὸν, ὥςπερ τὸ χρυσίον, ἀπο--
Ὁ. 589. σμώμενον 1) τοῖς κόμμασι, λαμπρότερον ἀποστίλβει, καὶ φα-

5) καὶ οἱ λοιποὶ ἅπαντες καὶ οἱ ἄλλοι πᾶντες. 5011. h)
7.9] tt P. et Angl. Edd. zig. τὸ habent etiam 5011. Gorl.
et probarunt Bel, et Schm. sine idonea caussa. i) λωποδὺύ-

τὴς} πτυμβωρύχος P. Angl. L. vel zvpfloovzgog. Sed Edd.
vnlgatam. servant.** τυμβωρύχος etiam 5011. ΚΕ) καταλε-
Ania enbn] »Nihil mutant H. B. 2. Fr. ΕἸ. 1) ézocpuo-

et Aristoteles, et reliqui —— Phil Et vosindignati es-
oinnes,ipsa disciplinae meae 'tis maledicente nobis quo—
capita? Quid vos rursus in. dam, idque cum me sciatis,
vitam? num quid adversi qualia a Comoedia audiens
vobis(a quoguam) apud in- Dionysiis, tamen amicam
feros accidit? Iratà enim illam putem, nec in jus vo-
videmini, Et quis est, quem cárim unquam, neque ac-
captum hic ducitis ἢ ? furne cedens cum ilia expostula-
vestium est, an homicida, verim, sed patiar illam lu-
au sacrilegus? — - dere, quae convenire viden-

Pla:, Et quidem, Philo- tur e: solennia sunt illis fe-
sophia, sacrilegorum om- riis? quippe cum noverim,
nium scelestissimus, qui. nibil a dicto fieri deterius,
sanctissimam te maledictis sed contra ea, quod pul-
laedere ausus sit, et nos chrumsit, ut aurum ipsa per-
omnes, quotquot aliquid cussione detersum clarius
eorum, quae apud te didice- exsplendesce:e, et fieri ma-
ramus, posteris reliquimus, nifestius. Yos vero noscio

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 145

, (E LI 3 - e ? , 4 Ἢ
νερώτερον γίνεται. υμεῖς δὲ, ova οἶδα ὁπὼς ὀργίλοι καὶ ἀγαν- p.586,
αχτιπκοὶ γεγόνατε. τί δ᾽ οὖν αὐτὸν ἄγχετε;

ILAAT. Μίαν ἡμέραν ταύτην παραιτησάμενοι, ἥκομεν

Β * ἴω τ , * D 7 37
m. ") αὐτὸν, ὡς ὑπόσχῃ τὴν ἀξίαν ὧν ues φῆμαι γὰρ

ἡμῖν διήγγελλον ^) οἷα ἔλεγεν, ἐπιὼν 5) ἐς τὰ πλήϑη, καϑ᾽

ἡμῶν.
3 M ? 5
ΦΙΖ. Εἶτα πρὸ δίκης οὐδὲ ἀπολογησάμενον P) ἀποκῖε-
γεῖτε; δῆλος γοῦν ἐστιν εἰπεῖν τι ϑέλων.
ILAAT. Οὔκ᾽ ἀλλ᾽ ἐπὶ σὲ τὸ πᾶν ἀνεβαλλόμεϑα 4). καὶ
b i! -r 7 " Ὁ S
σοὶ ὃ, τι ἂν δοκῇ ^), τοῦτο ποιήσει τέλος τῆς δίκης,
OIA. Τί φὴς σύ;
-" 215 τ
AO TK. Τοῦτο αὐτὸ, ὦ δέσποινα Φιλοσοφία, ἥπερ xol
, *, 1 ^ δ ὦ 5 , L * A eor
μόνῃ ταληϑὲς «v evgiiv^) δύναιο. μόγις ^) γοῦν sUgOujv
πολλὰ ἱπμετεύσας, τὸ σοὶ φυλαχϑῆναι τὴν δίκην.

μὲν ον] Restitui hanc Ms. Gr.lectionem, consentientibus Grae«
vio, Solano, Hemsterhusio , Gesnero Interprete, Seyboldo et
Jacobsio. Vulg. ἀποσπώμενον. ΕΣ ἀποσκπόμενον. Vid. Adnot;
m) ἐπ᾿] map 29544 m) Pes uniqnr 1 »δεήγελον. ΒΕ H.-Par,
Sed J. δεηγγελλον.“ς δὶς et A. . B. 1. 0) Ézi Ov] ,,deest
in Fl. - Sed nihil mutat H. et p. « εἰπῶν conj. J. Seaper. Vid,
Adnot. p) ἀπολογησάμενον γ)816 0. Par. H. Sed ἀπο-
λογησόμενον P. Vulga:am servat F].* q) ἀνεβαλλ ύμεϑ α]
ἀνελόμεϑα 2954- mendose. r) καὶ σοὶ 0,vt ἂν δοκῇ ,ó
σοι ἂν δοχῇ Angl.P. Nihil mutant. Edd. nisi quod δοκεῖ ΕἸ.“
καὶ ὅσον ἂν δοκῇ Α, s) ἂν εὐρεῖν] ,,316 P. et Μϑ.. Gr.
Nihil mutant Edd. d ἀνευρεῖν L.** Gorreximus cum eu
quod hue usque vulgatum erat, ἐξευρεῖν. Vid. Adnot. t) uó-
y1$6j Sic scripsimus, auctoritatem Codd. 29£4. et 5011. et SceAmn,

quomodo iracundi facti es-
tis et irritabiles, Quid ve-
ro collum obtorquetis ho-
mini ?

"Plat. Commeatu unius
hujus diei sumto, contra
illum venimus, ut dignam

cta caussa interficietis ? Ap-
paret enim, dicere illum
velie aliquid,

Píat. Nons ad te enim

rejecimus omnia: tua sen»
tentia litem finiet, —

factis suis poenam Sui oc
at, lama enim ad nos per-
latum est, qualia in concio-
nem progressus de nobis di«
xerit.

Phil. Deinde ( Ergone, vos
ilum ante judicium, indi-

Lucian, Fol. 117.

Phi. Tu quid ais?

Luc. ldem hoc, Philoso-
phia domina, quae sola
nempe invenire verum pose
$15; Itaque vix multis pre»
cibus hoc impetravi, tibiut
cognitio caussae servaretur,

146 LUCIAN ἃ
^ 5 3 ^
IlAAT. Νῦν, ὦ κατάρατε, δέσποιναν αὐτὴν καλεῖς,
3
πρώην δὲ τὸ ἀτιμότατον ") Φιλοσοφίαν ἀπέφαινες, ἐν rogov-
, , , 3 A , n2 » e
τῷ ἀποκηρύττων O:6r9o "), κατὰ μέρη δύ᾽ ὀβολῶν ἕκαστον
2d ác ri ,
εἶδος αὐτῆς τῶν Aoyov.
ΦΙΛ. “Ορᾶτε. μὴ οὐ Φιλοσοφίαν οὗτό Ad yore
. "Ορᾶτε. μὴ οὐ Φιλοσοφίαν οὗτός ys, ἀλλὰ γοήῆτας
- e ^? ín iJ ,
! ὄνδρας ἐπὶ τῷ ἡμετέρῳ ὀνόματι πολλὰ au μιαρὼ πράττοντας,

p. 596.

ἠγόρευε καχῶς.

AOTK. Ele αὐτίκα, ἣν ἐϑέλῃς 7) ἀπολογουμένου
ἀκούειν. μόνον ἀπίωμεν ἐπ᾿ ^) ἴἥρειον πάγον" μᾶλλον δὲ
εἷς ^) τὴν ἀκρόπολιν αὐτὴν "), ὡς ἂν ἐκ περιωπῆς ἅμα κα-
ταφανείη πάντα “) τὰ ἐν τῇ πόλει.

Ῥ- 587: ΦΙΑ. “Ὑμεῖς δὲ, ὦ φίλαι, ἐν τῇ Ποικίλῃ τέως περιπα-
o τήσατε" ἥξω γὰρ ^) ὑμῖν, ἐκδικάσασα τὴν δίπην.

AOTK. Τίνες δέ εἶσιν, ὦ Φιλοσοφία; πάνυ γὰρ πὖς-
pio, καὶ αὗτοι δοκοῦσιν. ;

QLA. ᾿᾽Δρετὴ μὲν ἡ ἀνδρώδης αὕτη, Σωφροσύνη δὲ ἐκεί-

exemplum secuti, pro vulgata forma μόλες. Vid. Adnot. ad
Judic. Vocal. c. 4.1. I. p. 228. 54. u) có &ctpóverovi
Articulüm ornittit 2954. haud improbantibus Beíi;so et T. 3",
Bened. x) ἀποκηρύττων ϑεάτρῳ) ϑεάτρῳ ἀποκηρύττων
2954. y) ἐθέλῃς] ,,ἐϑέλεις ΤΕ]... ἐθέλης recentt. sinejota sub-
scripto, et mox c. 17. ἐϑέλης. vett. rite£9é1gc. 2) ἐπ᾿] ἐξ Gorl.
a) εἰς] ec2624.5011. Belin. Schn. b) αὐτὴν ταύτην conj.
Seyb. sine idonea ratione. c) x«zegevsíng πάντα) κατα-
φανῆ πάντα εἴη 5011. Gorl. Belin. Schm. At non erat, quod
mutaretur vulgata. Cf. Necyom. c. 10. d) ydo] δὲ 2954-

Piet Nunc, secetrrime,
dominam vocas, paullo an-
te vero contemtisslmaim re-
rum pronuntiabas Philoso-
.phiam, , in tanto theatro
praeconio vendens, et duo-
bus
unumquodque illius dispu-
tationum.

Phil. Videte, ne iste non
Philosophiam, sed imposto-
res quosdam, nostri sub
nominis obtentu turpia mul-
ta patrantes, traduxerit.

Luc. Hoc statim scies, si

quidem obolis, genus.

caussam dicturo operam da-
re volueris, Solum abea-:
mus in Áreopagum : potius
vero in ipsam arcem, ut ex
ila quasi specula simul in
couspectu sint res urbanae
Ommes.

(Phil. Vos vero, amicae,
in Poecile interim inambu-
late: veniam enim vobis,
hac lite judicata.

Luc. Quae vero sunt, o
Philosophia? videntur enim
et ipsae decentissimae,

Phil, Virtus est illa vira-

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 147

: δ - r rs
yx, καὶ Δικαιοσύνη παρ᾽ αὐτὴν, ἢ προηγουμένη δὲ, IToi-
δεία “) ἡ ἀμυδρὰ δὲ f) αὕτη, καὶ ἀσαφὴς τὸ χρῶμα, ἡ ia
ϑειὰ ἐστιν.

AOTK. Οὐχ ὁρῶ ἥντινα καὶ λέγεις.

M , , 2 "x A

ΦΙΖ. Τὴν ἀκαλλώπιοτον ἐκείνην ovy ὁρᾷς, τὴν γυμνὴν,

΄ x)
τὴν ὑποφεύγουσαν ἀεὶ, καὶ διολισϑαίνουσαν ;

AOTK. “Ορῶ νῦν μύγις 8). ἀλλὰ τί οὐχὶ καὶ ταύτας ἄγεις,
ὡς πλῆρες P) γένοιτο καὶ ἐντελὲς τὸ συνέδριον : τὴν ᾿Δλήϑειαν
δέ γε, καὶ ξυνήγορον ἀναβιβάσασϑαι πρὸς τὴν δίκην βούλομαι.

, - 5 1

IA. Νὴ Δία, ἀκολουϑήσατε καὶ ὑμεῖς. ov βαρὺ 1) γὰρ
μίαν δικάσαι δίκην" καὶ ταῦτα, περὶ τῶν ἡμετέρων ἐσομένην.

AAHO. "Anis ὑμεῖς. ἐγὼ γὰρ οὐδὲν δέομαι ἀλούειν, ἃ
πάλαι οἶδα ὁποῖά ἐστιν. |

DIA.) AM ἡμῖν, ὦ ᾿4λήϑεια, ἐν δέοντι 1) ξυνδικἄ-
ξοις ἂν, ὡς "^ ) καὶ καταάμηνύοις ἕκαστα.

e) Παιδεία] ,παιδία male Fl. Sed H.et Par. etc. recte;
f) ἡ ἀμυδρὰ δὲ] καὶ ἡ ἀμυδρὰ δὲ 2954. alterutram parti-
cularum καὶ et δὲ retinendam, alteram abjiciendam, statuit
Belinus, Scilicet utraque simul certe ἢ. 1l. non opus fuit. g)
μόγις] lta 5011. Bel. Schm, ut supra c. 15. pro vulg. q9À:g.
h) ὡς πλῆρες] os dv πλῆρες conj. Belin. dudum haec; nec
semel, refutata. i) οὐ βαρὺ] ,,οὐ χαλεπὸν L.. Nihil mutat
ΕἸ.“ ov χαλεπὸν etiam 5011. quc d pro glossemate habet £Zeln.
k) $14. 1 3Im'Par.- £l aliisque persona AOT. erat , male.
nam recte 674. P. L.* 1) ἐν óéovr:) separatim scripsi,

ut in B. 1., vulgo minus bene ἐνδέοντι junctim. Traug.
Frid. Benedictus conj. ἐνδέον τοῦ ξυνδιπάξειν ὧν — m) 66]

go, '"lemperantia ila, cet fiat? Veritatem vero etiam
prope ilam Justitia, prae- advocatam mihi adducere in
cedens vero Eruditio: sed jus volo.

obscura illa et tenui colore, Phil. Nempe sequimini

Veritas est, . etiam vos: nec enim mole-
Luc. Non video, quam stum erit, unam judicare

dicas. caussam, eamque de rebus
Phil. Nonne vides fuci nostris futuram.

illam expertem, nudam, Ver. Yte vos: ego enim

subducentem se semper ét non opus habeo audire,

elabentem ? quae olim ( dudum). sciam,
Luc. Nunc tandem vix uti se res habeat,

video. Sed quidni has et- Phil. Verum nostra inter-

iam adducis, ut plenus per- est, Veritas, te adessc in
fectusque nobis conscessus judicio, at indices omnia,

HK

P. 537.

17

p. 587:

p. 583.

148 LUCIAIN I

AAHO.?) Οὐκοῦν ἐπάγωμαι καὶ τὼ ϑεραπαινιδίω vov-
τῷ, εὐνοϊκωτάτω μοι ὄντε;

ΦΙΑ͂. 5) Καὶ μάλα ὅπόσας ἂν ξϑέλης.

AAHO. V) Ἕπεσϑον, ὦ ᾿Ελευϑερία καὶ Παῤξησία, μεϑ᾽
ἡμῶν, ὡς τὸν δείλαιον τοῦτον ἀνϑρωπίσκον ἐραστὴν ἡμέτερον
ὄντα, καὶ κινδυνεύοντα ἐπὶ μηδεμιᾷ προφάσει δικαίο,, σῶ-
σαν 5) δυνηθῶμεν" σὺ δ᾽, Ἔλεγχε, αὐτοῦ περίμεινον ").

AOTK. Matigndies d ) ὦ δέσποινα. ἠκέτω δὲ καὶ. οὗτος»
καὶ εἴ τις ἄλλος. οὐ γὰρ τοῖς τυχοῦσι ϑηοίοις προρπολεμ Wn
δεήσει μοι), ἀλλ᾽ ἀλαζύσιν ') ἀνθρώποις, καὶ δυςελέγ-
ατοῖς *), ἀεί τινας ἀποφυγὰς εὑρισκομένοις. ὥςτε ἀναγκαῖος
ὁ Ἔλεγχος.

QLA. ᾿Δναγκαιότατος μὲν οὖν" ἄμεινον δὲ, sb καὶ τὴν.
"Anoüséw παραλάβοις.

AAHO. Ἕπεσϑε πάντες, ἐπείπερ ἀναγκαῖοι δοκεῖτε πρὸς

σὴν δίκην.

,,deest in F1.* Deinde καταμηνύεις 5011. vitiose,
Sic P. L. Edd.- male $14.
οἰ edere placuit, ut et Courierium video censere ad Asin. p.
. 0) $14.] Recte sic L. Edd. male A407.'*
οἷα P. et L. Edd, rursus maie $1 4.*
q) 6d cci) ἄν γε σῶσαι Gorl.
mipoipt|vov) qoíueve Á. 2.
t) ἀλαξόσιν] ἀλλαξόσιν Reitz, ope-
rarum errore, quem recentt.

xationibus vid. Adnot.

ut recie judiczt Βείζη.

n) 44H0]
F'eritatis verba interrogative

251.
p) 4A H O.]
De his personarum
r)
8) uo t] us 5011. minus bene,

emendarunt, u) óvgeàsy-

κτοις] οδυφελέγκτους Solan.**

Ver. Ergone adducam et-
iam duas ancillulas meas,
amicissimas mihi ?

PAil Duc.sane,
quot volueris.

Fer. δ squimini, Libertas,
et tu Teqaendi Fiducia, ut
formidolc: am hunc Lomhitod

quot-

cionem, ainatorem nostr um,

in pericsiojusta nulla caus-
sa vereantem, servare pos-
simus. "Tu vero, Élenche;
[ €onvicitio ] hic mane.
Luc. Minime vero, Do-
mina: quin hic etiam, (e/)

si quis alius, veniat, Neque
enim cum vulgaribus bestiis
depugnandum mihi erit,
sed cum insolentibus homi-
nibus, et convictioni repug-
nantibus, et effugia sem-
per Snbeiientitide: Itaque
necessarius est Elenchus.
Phil. Maxime ille quidem.
Rectius vero feceris, si De-
monstrationem etiam assue
mas,
Per. Sequimini omnes,
quandoquidem necessarii ad
judicium. videmini,

l

149
7. 588.
18

PISCATOR. SIVE nEVIVISCENTES.

APIZT.*) “Ορᾷς; προςεταιρίξεταν Y) xo9^ ἡμῶν,
Φιλοσοφία, τὴν ᾿Δλήϑειαν.
QIA. Εἶτα δεδίατε ^), ὦ Πλάτων, καὶ Χρύσιππε, καὶ
᾿Αριστότελες, μήτι ψεύσηται ὑπὲρ αὐτοῦ ᾿4λήϑεια οὖσα:
ILAAT. Οὐ τοῦτο, ἀλλὰ δεινῶς πανοῦργός ^) ἐστι, καὶ Ρ. 589.
πολακικός" ὥςτε παραπείδει αὐτήν.
— QA.) Θαῤῥεῖτε' οὐδὲν οὐ μὴ γένηται ἄδικον, Δικαιο-
σύνης ταύτης ^) συμπαρούσης, ἀπίωμεν 5) οὖν. ᾿Δ4λλ᾽ εἰπέ 19
(or σὺ, τί σοι *) τοὔνομα;
AOTK. Ἐμοὶ Παῤδῥησιάδης, ᾿Δληϑίωνος τοῦ Ἔλεγξι-
φλέους,
ΦΙΖ. Πατρὶς δέ;

x) APIZXT.] Vid. nott. Solan,** Post ood, Schmiedero sua-
dente, et praeeunte jam Pirckheymero , interrogationis notam
reposui pro commiate vulgato. y) mooesteloífsso:]
Hanc Codicis Gorl. lectionem expresserunt interpretes Latini,

et reperi eandem in utraque Z//d. In D.!1. Fieit-. et recentt.

legitur προρεταιρίσεται, minus graviter. z) δεδέατε] δέδε-
τε 2954. vitiose. a) πανοῦργος] πανουργός, omisso cir-
cumilexo, eizz, quam vw eg secutae sunt recentt,
Recte vetustae, b) $14.] ,,Ita L. Sed nihil inutat Fl. et
reliquae. Faciunt cum L. ex antiquioribus PirclAeym. e re-
centt. J/'iel. , Belin. in not., non item in versione, ubi vetus
ratio retenta, et Schm., qui sio edidit. Olim nempe, etiam
in Τοῖς, 9 2 ἴρ. οἵ Seybold. fuerat. 44H O, Vid. Adnot, c)
ταὐτης] ταυτῇ 5011., nt refert Ζοἰζι. , probatum huic, et
receptum. (ita scilicet, ut exarari debebat, ταύτῃ) a Schm.,
sed temere. Mox in eodem Cod, ξυμπαρούσης ; quod non at-
tendisse credo Sc/iniederum, quum vulgarem scripturam con-
ira morem suum servavit — d) ἀπίωμεν] ἀνίωμεν Gorl,
ézíousv B. 1. operarum errore, €) 404] δοῦ 2954. minus
eleganter, ut recte judicat Zen,

Phil. Bono animo estote,
nihil profecto injustum fiet,

ZList. Viden'? ad suas par-
tes allicit, o Philosophia,

contra nos Veritatein,

Phi, Xt vos metuitis,
Plato, Chrysippe, Aristo-

tcles, ne quid inentiatur
ro ipso, cum sit Veritas?
Ῥίαι. Non istuc quide.
Sed terribiliquadam astutia
est, et adulandi facultate.
Itaque persuasione a via il-
jam abducet,

hnàc vna praesente Justitia.
Eamus igitur. Sed age,
dic, quod tibi nomen est?

Luc. Parrhesiades, Ale-
thionis, Elenxiclis. [ Con-
fi dentius, Veri P. Convincentii
N.]

Phil. Sed patria?

150

p. 589’

L:;Uv2C41: A UN Μὰ

» - ν 5
AOTK. Σύρος, ὦ Φιλοσοφία, τῶν ᾿Επευφρατιδίων *).
$424 , ἊΣ « Yo , ' 3 Μ᾿ , ,
ἀλλὰ τί τοῦτο; καὶ γὰρ * ) rovrov τινὰς. οἶδα τῶν ἀντιδί-
E] τε »
xov μου δ᾽. οὐχ ἧττον ἐμυῦ βαρβάρους τὸ γένος" ὃ τρύπος
^ A E ^
δὲ, καὶ ἡ παιδεία οὐ κατὰ Σολέας, ἢ Κυπρίους, ἢ Βαβυλω-
víovc, ἢ Σταγειρίτας. καίτοι πρός γε σὲ, οὐδὲν ἂν γένοιτο
h 9." ' ' , ,
ἔλαττον "), οὐδ᾽ εἰ τὴν φωνὴν βάρβαρος εἴη τις, εἴπερ ἡ γνώ-
ι 5
μη ὀρϑὴ καὶ δικαία φαίνουτο οὐσα,

90 QIA. Εὖ λέγεις. ἄλλως 1) γοῦν τοῦτο ἠρύμην *). 'H
P- 599. γέχνη δέ σοι τίς; ἄξιον γὰρ ἐπίστασϑαι τοῦτό γε. :

AOTK. Μιραλαξών εἶμι, καὶ μισογόης, καὶ pucowsv-

f) ᾿Ἐπευφρατιδέων]) Sic una voce Gronov. et Fl, Reli-
quae male disjungunt ἐπ᾽ Εὐφρατιδίων.““ *) καὶ γὰρ] Post
γὰρ excidisse videtur alterum xol, quae vox, si quae alia,
maxime librariorum negligentiam experta est, Non tamen in-
secere sum ausus, etsi id feci Char, c. 21. Cf, ad Vit. Auct. Varr,
Lectt. not. x) p. 195. g) gov] abesta 5011. et omissum
propterea etiam a ScAm., quod Belini auves nimis fastidio-
sas oftenderat sonus vocum μου. et deinceps redeuntis ἐμοῦ.
Sed hanc judicandi'normam admodum e:se lubricam et fal-
lacem, sciunt omnes, qui ad veterum elegantias rite aesti-
mandas aliquid sapiunt. — H. 1. μον nonnisi ex imprudentia
Yibrarii videtur praetermissum — 7. F. Benedictus tamen ex-
punugi vult. h) γένοιτο £Aozrov] ἔλαττον γένοιτο 2954.
$011. Belin, Schi. quae structura non adeo vide'ur elegan-
tior esse vulgata, ut hane relinqui necesse sit, Ceterum 7,
J. Benedictus non male conjicit ἐλάττων, qnamquam sic vox

sequens τὸς prius foret collocanda. i) &A4cg] ἄλλος D. 1.

operarum culpa. Cf. Adnot. Κ) ἠρόμην] ,,Ed. H. male

ηρώμην.““ Idem mendum in eandem Ed, illatum Diall. Deor.

XX, 5. εἰρόμην 5011, i

Luc. Syrus sum, o Philo-
sophia, eorum qui Euphra-
tem colunt. Sed quid hoc
ad rem ? Nam horum ctiam
adversariorum meorum no-
vi, non minus, quam ego
sum, gezere barbaros: mo-
res vero et eruditio, non
qualis Solensium, aut Cy-
priorum, aut Dabyloniorum,

aut Stagiritarum. Quam-

quam apud te quidem nihil
quidquam deteriore caussa
quis fuerit, neque si voce
sit barbarus; modo seuten-
tia justa esse appareat,
Phil. Recte narras. "le-
mere enim illud quaerebam.
Ars vero qvaetibiest? uam
istud quidem scire refert.
Luc. Osorsuperbiaesum;
et praestigiarum, et maa-

151

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

M , » - ' - ^
δὴς» «ol μισότυφος, καὶ μισῶ πᾶν. τὸ τοιουτῶδες εἶδος τῶν p. 590.
μιαρῶν ἀνθρώπων" πάνυ δὲ πολλοί εἰσιν, ὡς οἶσϑα.

QIA. ᾿Ηράκλεις, πολυμισῆ τινὰ μέτει τὴν τέχνην.
15 Ic zv. UN np e E
AOTK. Ev λέγεις" ὁρᾷς γοῦν ὁπόσοις !) ἀπεχϑάνομαε,
, 1 € , ? SE 3 Y , Y LI AN ? ,
«ei ὡς κινδυνεύω δι΄ αὐτὴν; ov μὴν αλλὰ καὶ τὴν ἐναντίαν
adir , 3 LJ ió λέ ὃ 'un M , 1 - - '
αὐτῇ πάνυ ἀκριβῶς οἶδα. λέγω δὴ "^ ) τὴν ἀπὸ τοῦ φιλῶ τὴν
3, * 2! , ' * , *
ἀρχὴν ἔχουσαν. φιλαληϑὴς yog, καὶ φιλόκαλος, καὶ φιλα-
S25 X ^ νὼ -
mÀoixóc, καὶ ὅσα τῷ φιλεῖσϑαι συγγενῆ. πλὴν ἀλλ᾿ ὀλίγοι πά-
gv ταύτης ἄξιοι τῆς τέχνης. οἵ δὲ ὑπὸ τῇ ἐναντίᾳ ") ταττόμενοι,
καὶ τῷ μίσει οἰκειότεροι, πεντωκιςμύριοι. κινδυνεύω τοιγαροῦν

4 ^ 2-u , o , - ΕΣ Ρ LI r , 2
τὴν μὲν, vm ἀργίας 5) ἀπομαϑεῖν ἤδη τὴν δὲ, movv ἠλρι-
βωπέναι.

- , ^ - ^
QIA4. Koi μὴν ovx ἐχρῆν. τοῦ γὰρ αὐτοῦ καὶ τάδε, φα-

M ' , "d M " ' , pie , H , M
οἱ, καὶ τάδε᾽ ὥςτε μὴ διαίρου τῶ τέχνα P )* μία γὰρ ἔστον,
δύ᾽ εἶναι δοκοῦσαι. P. 591.

AO TK. "Auswov σὺ οἶσϑα ταῦτα, c Φιλοσοφία. τὸ μέν-

1) οπόσοις ἐφ᾽ ὅσοις 2954. minus bene, judice Zelino. m)

07] δὲ 5954. Mox φίλου conj, T. F. Bened. admodum infeli-
citer, Vid. Adnot. mn) τῇ ἐναντίᾳ} τῆς ἐναντίας 5011.
nale, Belino recte judicante. | 0) ὠργέας) ἀργίρας A. 2.

p)ro τέχνα] ,9ic Edd. Par. S. H. B. 2. Fr. et P. Sed ἢ
et Fl. τὰ τέχνα.“ Sic etiam Cod. 2954, $ed Edd. B. 1.

Ald. utraque và τέχνα.

Verum pauci ad.
modum digni, in quibus
hac arte utar, Contra alte-
ri illi, oppositae, arti sub-
odio aptiores,

mille: quare
ne alteram

daciorum, et tumoris ina- ]ia sunt.

nis; . odi igitur omne hoc

genus impurorum hominum,

Admodum vero multi sunt,
uod nosti.

Phil Odii, Hercule, inul-.

ject , ct
quinquagies

ti artem facis.

" Luc. Bene dicis, vides e-
nim, apud quam multos in
odio sim, et in quae peri-
cula propter eam venerii.
Verum tamen etiam ópposi-
tam illi artem accurate no-
vi: illam puto, quae amo-
re constat. Sum enim veri,
amicus, et honesti ac pul-
chri, tum simplicitatis, et
quaecunque natura amabi-

peuculum est,
quidem, cujus exercendae
ita rara offeratur occasio,
dediscam; alteram autem
nimis etiam calleam.

ῬΑ "At non oportebat:
ejusdem eniin et hoc est, a.
junt, et illud, Noli itaquear-
tes dirimere, quae duae cum
videantur esse, una suut.

Luc. Melius tu ea nosti,
Philosophia, Mea igitur

p. gi. τοὺ ἐμὸν,

21

22

152 Lh uw ἢ

TOLOUTOV ἐστιν, οἷον τοὺς μὲν πονηροὺς μισεῖγ',
ἐπαινεῖν δὲ τοὺς γφηστοὺς, καὶ φιλεῖν. -

ΦΙΖ. "Aye δὴ» πάρεσμεν γὰρ ἔνϑα ἐχρῆν" ἐνταῦϑά που
ἐν τῷ ἀρονάῳ τῆς Πολιάδος δικάσωμεν. 4). ἡ “Ιξρεια, διάϑες
ἡμιν τὰ βάϑρα, ἡμεῖς δὲγ ἐν τοςούτῳ πρφορκυνήσωμεν τὴν
ϑεύν, ᾿

AOTK. ἾΩ, Πολιὰς "), ἐλϑέ μοι isto τῶν ἀλαζόνων GÜu-
μαᾶχος ὅ), ἀναμνησϑεῖσα ὁπόσα ἐπιορκούντων ὁσημέραν ἀκούεις
αὐτῶν" καὶ ἃ πράττουσι δὲ, μόνη *) ὁρᾷς, ἅτε δὴ ἐπίσκυπος
νῦν καιρὸς ἀμύνασϑαι αὐτούς. ἐμὰ δὲνῆν TOV XQ&-
τούμενον ἴδῃς, καὶ “) πλείους ὦσιν αἱ μέλαιναν, αὺ προρϑεῖς,
co τὴν σεαυτῆς, σῶζε“). ᾿

ΦΙΖ. Εἶεν. ἡμεῖς μὲν ὑμῖν καὶ δὴ Y) καϑήμεϑα ἕτοιμοι
ἀκούειν τῶν λόγων" ὑμεῖς δὲ, προελύμενοί τινα ἐξ ἁπάντων,
ὕςτιξ ἄριστα κατηγορῆσαν ὧν δοκῇ ^), ξυνείρετε τὴν κατηγο-

-

oUca *).

q) δικάσωμεν] Sic e 5οιι. et Gorl. pro vulg. δικάζωμεν. A.
2. δικάξομεν. rr) IloAícc] Πολλεὰς A. 2. s) σύμμαχος
ξύμμαχος 5οι11. Bel. Schm. 1) δὲ, μόνη] δαιμονίη conj.
Jacobs. in Animadv. ad Eurip. Tragg. p. 45. Vid. Adnot.
*) ἐπίσκοπος οὖσα] ,,Al. ἐπὶ σκοπῆς οἰκοῦσα. Vid. Nott,
Sed Edd. constanter vulgatam servant.^ Praetulerunt ἐπὶ
σχοπῆς οἰκοῦσα Belin. T. P. Bened. et Schm. e 2954. u) καὶ
»»αὶν L.nil vero a vulgata abit FL* χ) σώῶξε) σώζέμε 2954-
etzoii. y) καὶ δὴ] ἤδη Marcil. conj. Vid. Aduot. 12) πας

TM. ἂν 60x79] »»κατηγορήσειν δοκεῖ Ms. Gr, et L, a
ματηγορήσειν δοκῇ 5911,

haec ratio est, odisse ma-
los, bonos autem amare at-
ue laudare.
Phil. Jam ege, adsumus
enim nunc, "id oportebat :
hic alicubi in templo urbi-

tidie audias, Quae faciunt,
sola vides, qnae inspectio-
nem habeas; nunc tempus
est illos ulcisci. Me vero
81 qua succumbere videas,
et plures sint nigri calculi,

cae Palladisjudicemus. Dis-
pon: nobis, Antistes, jube
subsellia; nosinterea Deam
adorabimus,

Luc. Custos urbis, prae-
sidio mihi venicontra inso-
lentes homines, rxecordata,
quot illorum perjuria quo-

tuo tu adjecto me serva.
Phil Age, jam sedemus
vobis, paratae vestras au—
dire rationes, Vos autem
electo uno ex omnibus, qui
optime accusaturus videa-
tur, actionem componite,
et reum convineite; neque

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 153

"ρίαν, καὶ διελέγχετε. οὐ γὰρ οἷόν τε sapin *) ἅμα λέγειν.»
σὺ δὲ, ὦ Παῤῥησιάδη, ἀπολογήσῃ τὸ P) μετὰ ποῦτο.

4Ν48. 5) Τίς οὖν 0 ἐπιτηδειύτατος ἐξ ἡμῶν ἂν γένοιτο
πρὸς τὴν Mmi ,

XPTZ.9*) Zo), à Πλάτων, ἣ τε μεγαλύνοια ϑαυμαστὴ,
καὶ καλλιφωνία *) δεινῶς "Arzunj, καὶ “τὸ κεχαρισμένον, καὶ
πειδοῦς μεστόν" ἢ ve σύνεσις ! ) , καὶ τὸ ἀκριβὲς, καὶ τὸ ἐπα.
γωγὸν ἐν καιρῷ τῶν ἀποδείξεων" πάντα ταῦτά σοι ἀϑρύα πρός-
ἐστιν. ὥςτε τὴν προηγσρίαν 8) δέχου, καὶ ὑπὲρ ἁπάντων εἰ-
“τὲ τὰ εἰκότα. νῦν ἀναμνήσϑητι πάντων ἐκείνων, καὶ συμφό-
ρει εἰς ὃ) τὸ αὐτὸ, εἴ τί σοι πρὸς Γοργίαν, 7 llààiovw, ἢ Iloó-
δικον, ἢ “Ἱππίαν εἴρηται" δεινότερος οὗτός ἐστιν. ἐπίπαττε

a) oy γὰρ οἷόν τεπάντας ,.oU πάντας γὼρ οἷόν τὲ inver-
50 ordine P. Sed vulgatam habet etiam FL** πάντας γὰρ euo
λέγειν μήχανον 5011. probante Belino ob Atticam quidem νο-
cem ἀμήχανον. Β) ἀἄπολογήσῃ τὸ] »» ἀπολογήσητο uno
yerbo J, alii τὶ pro zó. ἀπολογήσῃτο itidem A. 2. jota sub
altero ἢ subscripto. €) AN AB.| Wis AAT. P. L. .Sed cum
vulgata stat Fl. Variant etiam in persona proxime sequ. Vid,
not, Solan,* d) XP T Σ.} ,,Aberat haec persona a Par. J.
H. etc. sed hahet E. σὺ vero pro σοῦ habet P.* σὺ etiam ha-
bet 2954, et deinde ἥτε γὰρ, probante Belino, quem secutus
est Schmied, ἥτε γὰρ e'iam 1n Gorl. est et 5011. an vero etiam
σύ; — 9) καλλιφωνία ἢ καλλ. 5011. Belin. Schm. f)
σύνεσις} ξύνεσις 5011. Belin. Schm. 8) προηγορίαν]

,Sic J. sed προρηγορίαν Par. Fr. οἱ ΕἸ. zgemyooíav vero ei-
iam E. Coll et Thom. Mag.** hoc etiam habent 3011. 3954:
Goxl. Bel. Schm. exhibent denique etiam À.1;' 2. et D. 1. Ta.

men retinuit Heitz, προοηγορίαν, h) συμῳύρει εἰ 2] Évu-
φόρει ἐς 3011, Eelin. Schm,

enim fieri potest, ut simul quisitum illud artificium, et
omnes dicáiis: tu vero post illae, ubi demonstranduin e-
haec caussam dices, Par- rat, verborum illecebrae:
rhesiade. omnia haec copiose tibi ad-

Hev. Quis igitur nostrüm — sunt. Jtaque orandi suscie
huic judicio aptissimus fue- pe provinciam, et pro om-
rit? nibus ea, quibus opus est,

Chrys. Tua, Plato, co- profer. Nune recótdare om-
ip admirabilis sublimi- nium illorum, et in eun-
tas, et mere Attica vocis dem locum confer, si quid
suavitas,etgratia illa, quae — tibi ad Gorgiam, aut Polum,
tantum in persuadendo va- aut Prodicum, aut Hippiam
let; tum prudentia, et ex- dictum est: hie enim illis

P- 592-

154 £f U^C y A^N x

Ρ. 592. οὖν καὶ τῆς εἰρωνείας 1), καὶ τὰ κομψὰ ἐκεῖνα καὶ συνεχῆ *)
ἐρώτα" πᾷν cot δοκῇ; κἀκεῖνό που ποράβυσον, ὡς ὃ μέγας ᾿)
Ζεὺς πτηνὸν ἅρμα ἐλαύνων, ἀγανακτήσειεν ἄν, εἰ μὴ οὗτος
ὑπόσχῃ *) τὴν δίκην. |
ILAAT. ") Μηδαμῶς. ἀλλά vive τῶν σφοδροτέρων προ-
χειρισώμεϑα, Διογένην ") τοῦτον, ἢ ᾿Αντισϑένην, ἢ Κράτη-
Ρ.595.τα, 1) καὶ σὲ, ὦ Χρύσιππε. οὐ γὰρ δὴ κάλλους ἐν τῷ παρόντι,
καὶ δεινύτητος συγγραφικῆς ὁ καιρὸς, ἀλλά τινος ἐλεγκτικῆςν
καὶ δικανυκῆς παρασκευῆς" ῥήτωρ δὲ ὁ Παῤῥησιάδης ἐστίν.
ΖΊΟΤ. AL ἐγὼ αὐτοῦ κατηγορήσω. καὶ γὰρ οὐδὲ πάνυ
μακρῶν οἶμαί τῶν λόγων ^) δεήσεσϑαν" καὶ ἄλλως δὲ, ὑπὲρ
ἅπαντας ὕβρισμαι, δύ᾽ ὀβολῶν πρώην ἀποκεκηρυγμένος.
ILAAT.?) Ὃ Διογένης, ὦ Φιλοσοφία, ἐρεῖ τὸν λύγον

28

i) τῆς εἰρωνείας} ,,SicJ. et H.* Reliquae, in his Reitz.
et posteriores τὸς εἰρωνείας. Sed τῆς habent etiam Ald. τ, et
2. Vid. Adnot. kj) cvvsz7],taexS.etJ. dedimus. Edd.
H. Par. male συνεχεῖ.“ Sic etiam B. 1. sed συνεχῆ edunt A.
1.et2. 1l) 0 μέγας] ἐν οὐρανῷ addunt e Platone 2954. Bel.
Schm. Vid. Adnot. *) óz 06535] Conjecerim scripsisse au-
ctorem ὑποσχοέη. m) IIA4 T.) ,,ANAB. P. Sed nihil mu-
datL. etFl.* n) Z:0jy v4] ,,S1c Edd. J. Par. H. etc. zto-
γένη ΕἸ.“ Mox τοῦτον ἂν 2954. unde rovrovi vult Belin. 0)
τῶν λόγων] αὐτοῦ addit 2954. e priorj versu haud dubie
iterum descriptum, misi forte librarius voluit κατ΄ avrov.

Ῥχο δεήσεσϑαι τη O. δεῖσθαι, p) ILA4AT.] ,,4NAB. P. Exc.

tudinem, aut in scribendo
vim quandam praesens tem-
pus desiderat; sed appara-
tum convincendi et judicia-
lem. Orator autem est Par
rhesiades.

Diog. Ego vero accusabo

magis formidandus est. Tta-
que adsperge etiam aliquid
de ironia, et lepidas illas
perpetuasque interrogatio -
nes profer: et, si videbi-
tur, illud etiam alicubi in-
ferci, ut magnus ipse ille

Jupiter volucrem currum a-
gens, indignaturus sit, ni-
si supplicio iste afficiatur,

Plat. Nequaquam. Sed ve-
bemeuntiorum aliquem deli-
gamus, Diogenem hune, vel
Antisthenem, vel Cratetem,
vel te adeo, Chrysippe.
Neque enim sane pulchri-

ilum : nec enim puto lon-
ga oratione opus futurum,
Et alioquin ego supra om-
nes contumeliose tractatus
sum, quem duobus ille obo-
115 nuper sub praecone ven-
diderit.

Plat. Diogenes, o Phi-
josophia, aget pro omnibus,

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES,

155

ὦ γενναῖε, μὴ τὰ σεαυτοῦ p- 593-
μύνον πρεσβεύειν ἐν τῇ κατηγορίᾳ, τὰ κοινὰ δὲ ὁρᾷν. εἰ yc
4L χαὶ πρὸς ἀλλήλους διαφερύμεϑα iv τοῖς λόγοις "), σὺ δὲ
- * ^ 25:2 PNIS » ἘΣ , ᾿
τοῦτο μὲν μὴ ἐξέταζε, μηδ᾽ ὁςτις ἐστὶν ὁ ἀληϑέστερος, νῦν
, n e SN C. X , Si. 32 ,
λέγε)" ὅλως δὲ, ὑπὲρ ') φιλοσοφίας αὐτῆς ἀγανάκτει πε-

-

5 ,
τὸν 1) ὑπὲρ ἁπάντων. μέμνησο δὲ,

οιυβοισμένης. καὶ καπῶς ἀκουούσης ἐν τοῖς Παῤῥησιάδον
λόγοις. καὶ τὰς προαιρέσεις ἀφεὶς, ἐν αἷς διαλλάττομεν, ὃ

' er E - u δ , er * ,
κοινὸν ἅπαντες ἔχομεν, τοῦτο ") ὑπερμάχει. ὅρα, σὲ μό--

[NDS . :
vov *) προεστησάμεϑα, καὶ ἐν σοὺ τὰ πάντα ἡμῶν νῦν πιν-

d , , * ἘΞ «ὦ
δυνεύεται, ἢ σεμνότατα δόξαι, ἢ τοιαῦτα πιστευϑῆναι, οἷα
οὗτος 7) ἀπέφηνε.
rte ,
AIO. Θαῤῥεῖτε ἣν οὐδὲν ἐλλείψομεν), ὑπὲρ ἁπάν-- DT

d) τὸν] ,abest ab O. P.' τὸν λόγον ἐρεῖ 2954. cujus quidem
structurae majorem, quam vult Belinus , elegantiam equidem
non capio. Secutus tamen ScAmiederus. — r) λόγοις] δόγ-
μασι 2954. Belin. Schmied. At ,glossema hoc est, neque con-
venit a genere cum se "quenti ὅςτις. Plus semel "per hunc li-
bellum φιλοσόφων οἱ λόγοι, 1. 6. propria cujusque placita et
decreta. lnuferius c. 52. librariorum oscitantia mtulit ψόγους
pro λόγους. Et c. 55.idem glossema δογμάτων pro λόγων in
quodam codice legitur. s) νῦν Ac ἐγ 8] » Desunt haec duo
verba in O.* Modo μηδὲ 2954. et ἐστὶ B. τ. t) ὑπὲρ] ztol

2954. u) τοῦτο} ,(Bud. αὐτοῦ) 1. zovró. nil mutant Edd.
εἰ ita notaverat Soían. Sed si hic per ὅ, ut solet Juntinam de-
signat, erravit; illa enim τοῦτο habet, * «S16 'et A19: 7x). 0-

Qc, σὲ μόνον] οὐρᾶς, δὲ μόνον σὲ O.'* Ita etiam 5011.
Gorl. Bel. Schm. ΜΙΝ quidem, cur haec vulgatis praeferen-
da sint, nonliquet. y) οὗτος] ,0fzog 1. οὗτος Brod. Et
sic habent H. B. 2. Fr. Fl.* nec non A. 3, et B. 1. Sed A. 2.
ovrog. 2) Θαῤῥεῖτε) ,»νϑαῤῥεῖται O. male.^ — a) ἐλλεί-

Memento autem, vir gene-
rose, ne tuum modo in ac-
cusatione negotium agas,
sed communezn caussam spe-
ctes. Si quid enim inter nos
non convenit de nostris dis-
putationibus, tu in praesen-
tia quidem noli quaerere,
aut utra sit verior ratio de-
finire; sed in universum
.modo pro philosophia ipsa
indignationem ostende, con-
tumeliis obruta, et maleau-

diente in Parrhesiadae ser-
monibuss relictisque sectis,
quibus dissidemus, quod
commune habemus omnes,
pro 60 propugna. Vide,
solum te praefecimus, inte
nostra jam omnia pericli-
tantur, ut aut houestissima
videantur, aut talia credan-
tur esse, qualia hic propo-
suit.

Dios. Bono estote animo,
nulla in re deficiemus; di-

^

156 Ug, Uoc YAN ΝΣ

p.594. vOv ἐρῶ. κἂν ἡ Φιλοσοφία δὲ πρὸς τοὺς λόγους ἐπικλασϑεῖσα

(φύσει γὰρ ἥμερος, καὶ πρᾷός ἐστιν) ἀφεῖναι διωβουλεύηται
αὐτὸν, ἀλλ᾽ οὐ τὰ ἐμὰ ἐνδεήσει. δείξω γὼρ αὐτῷ ὅτι μὴ μάτην
ξυλοφοροῦμεν. -

OIA4. Τοῦτο ") μὲν μηδαμῶς. ἀλλὰ τῷ λόγῳ μᾶλλον,
(ἄριστον yàg,) ἤπερ ^) τῷ ξύλῳ. μὴ μέλλε δ᾽ οὖν !). ἤδη
γὰρ ἐγκέχυται 5) τὸ ὕδωρ, καὶ πρὸς σὲ τὸ δικαστήριον ἀπο-
βλέπει. t jt
AOTK. Οἱ λοιποὶ καϑιξέσϑωσαν, ὦ Φιλοσοφία, καὶ
quipogegstimHn f) μεϑ᾽ ὑμῶν" Διογένης δὲ πατηγορείτω 8)
(ύνος.

ΦΙΔ. Οὐ δέδιας οὖν μή σου IAM

*4OTK. Οὐδαμῶς. πλείοσι γοῦν κρατῆσαι βούλομαι,

QIA. Γενναῖώ σου ταῦτα᾽ καϑίσατε δ᾽ οὖν, σὺ δ᾽, ὦ

Διόγενες, λέγε.

ὅ- -:AIOI. Οἷον μὲν ἡμεῖς ἔνδρες ἐγενόμεϑα παρὰ ") τὸν

3 , 5 - - : £3 ,
βίον, à Φιλοσοφία, πάνυ ἀκριβῶς οἶσϑα, καὶ οὐδὲν δεῖ λύ-

φομεν] »»ξλλείψομαι OX b) Toó$ το] τούτῳ eonj. Jens.
Yid. Adnot. c) mto] »1 O.* Verba ἄριστον γὰρ absunt
eb Gor. d) δ᾽ οὖν] 700» O. Sed nihil mutant Edd.«
e) ἐγκέχυται Sic recte Forst. πκέχυται J Par. B a. M.
Fr. ΕἸ. “6. Sicetiam B. 1. A. 1.2, 1) ψηφοφορείτωσαν]
»"ψηφοφορήτωσαν O. Reliqui stant pro vulgata. 8) κατη-
γορδέτξω) ,»κματηγοηρεῖταν O.'* ἢ) παρὰ] ,,καρὰ P. L, Q.

cam pro omnibus. Et, si Luc. Adsideant vobiscum
forte Philosophia sermoni- reliqui, o Philosophia, et
bus istius fracta, ut est in- ferant suffragia. Diogenes
ge nio mansueto b miti, di- vero accuset solus.

inittere illum cogitet ; at e- Phil. Non metuis igitur,
go certe caussae non doro: : me contra te ferant suílrae
ostendam enim homini nos gia?

Aon frustra clavam gerere. Luc. Minime. pluribus
Phil. Istuc quidem mini- enim volo vincere.
je; sed oratione potius, Phil. Generose tu quidem.

quod optimum, quam cla- 4Adsidete igitur: tu vero
va, res gerenda est: sed po- dic, Diogenes.

H cunctari diutius, Jam e- Diog. Qui viri nos in vi.
nim infusa est in clepsydram ἴα fuerimus, o Pbilosophia,
aqua, et inte consilium in» accurate nosti, nec oratio-
tustur, ne opus est, De me enim

c

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 457
γῶν, ἵνα yàg τὸ κατ᾽ ἐμὲ σιωπήσω, ἀλλὰ Ἰυϑαγόραν τοῦτον, p. soa.
καὶ Πλάτωνα, καὶ ᾿Φριστοτέλην, καὶ Χρύσιππον, καὶ τοὺς p, 595;
ἄλλους, τίς οὐκ οἶδεν ὅσα ἐς τὸν βίον καλὰ ἐςεκομίσαντο; ἃ δὲ
τοιούτους ὄντας ἡμᾶς, ὁ τριςκατάρατος οὑτοσὶ 1). Παῤῥησιά-
δης ὕβροικεν, ἤδη ἐρῶ. δήτωρ γάρ τις *), ὥς φασιν, dv,
ἀπολιπὼν τὰ δικαστήρια, καὶ τὰς ἐν ἐκείνοις εὐδοκιμήσεις,
ὁπύσον ἢ) δεινύτητος, ἢ ἀκμῆς ἐπεπόριστο ἐν τοῖς λύγοις,
τοῦτο πᾶν ἐφ᾽ ἡμᾶς συσκευασάμενος, οὐ παύεταν μὲν ἀγορεύ-
QV κακῶς" γόητας, καὶ ἀπατεῶνας ἀποκαλῶν, τὰ πλήϑη δὲ
ἀναπείϑων καταγελᾷν ἡμῶν καὶ καταφρονεῖν, ὡς τὸ μηδὲν
ὄντων. μᾶλλον δὲ καὶ μισεῖσϑαι πρὸς !) τῶν πολλῶν ἤδη πε-
πιοίηκεν αὐτούς τε ἡμᾶς, “καὶ σὲ τὴν Φιλοσοφίαν 3), φληνά-
φους, καὶ λήρους ἀποκαλῶν τὼ σὰ, καὶ τὰ σπουδαιότατα,
ὧν ") ἡμᾶς ἐπαίδευσας , “ἐπὶ χλευασμι * ) διεξιὼν, ὥςτε αὖ-
τὸν 5) μὲν προτεῖσϑαι, καὶ ἐπαινεῖσθαι πρὸς τῶν ϑεατῶν,

Sed cum vulgata facit FL At παρὰ etiam in 2954. δὲ zo11.
et Edd. A. 1, 2. Unde recte etiam in Schm. 1) ov9coci]
οοοῦτος O. k) τες] εἴτις 2954. sed εἴ postea inductum.
Deinceps ὥς φησιν Gorl. 1) πρὸς] ,,Sic P. L. Em. S. FI.
Sed male πρὸ Par. J. H. Fr. B. 2.** Sic et A. 1. 2. B. αὶ m)
τὴν Φιλοσοφίαν͵ otiosa videntur Seyboldo: minime vero
sunt: id enim potissimum agit JVoszer, ut ipse Accusator vel
imprudens in Rei usum accurate Philosophiam a Philosophis
disiinguat, atque adeo secernat. n) οὖν ἅπερ 2954. ,,tour-
nuxe Attiqne, qu'il faut restituer à Lucien.** Be». Recte
morem non gessit Schm. *) zàsvecud] χλεύῃ 2954. 0)
αὐτὸν) ,Sic O. Fl. Sed cum vulgata faciunt J. Par. H

ut taceam, ecquis vero hunc
Pythagoram , et Platonem,
et Aristotelem, et reliquos
ignorat, quanta in vitam
bona intulerint? quibus ve-

lo instrumento, ac dicendi
copiis contra nos collectis,
male loqui denobis non de-
sinit, cum praestigiatores
atque impostores appellet,

ro nos, tales cum simus,
exsecrabilis ter et amplius
iste Parrhesiades contume-
lis adfecerit, jam dicam.
Cum enim orator, ajunt,
esset, relictis judiciis, et
secunda in illis fama, quan-

tum vel vehementiae vel ma-

turitatis in dicendo ipsi sup-
peteret, omni, inquam, il-

ac persuadeat multitudini,
ut irrideat nos, et, tanquam
nihili simus, contemnat.
Quin et in odium jam et
nos ipsos, et te Philosophi-
am, adduxit, nugas ac de-
liria cum appellet res tuas,
et, quae maxime seria nos
docuisti, per risum et ludi-
brium enarret, ut ipse, qvi-

158 LUCIANI
A : , Y tm f e!

p.595. ἡμῶς δὲ ὑβρίζεσθαι. φύσει yag) τοιοῦτον ἐστιν ὁ πολὺς λεὼς,
χαίρουσι τοῖς *) ἀποσκώπτουσι,. καὶ λοιδορουμένοις, καὶ μά-
λισϑ᾽ ὕταν τὰ GtpvOvoro εἶναν δοκοῦντα διασύρηται" ὥςπερ
ἀμέλει καὶ πάλαι ἔχαιρον ᾿Δριστοφάνει, καὶ Εὐπόλιδι, Σωκρά-

r ' " »n*s , 1 ' '
p. 598. τὴν ") τουτονὶ ἐπὶ χλευασίῳᾳ ^) παράγουσιν ἐπὶ τὴν σκηνὴν,
- A - ;
καὶ κωμῳδοῦσιν ἀλλοκότους τινὰς περὶ αὐτοῦ κωμῳδίας. καί-
, - ^ 2 Nx 3 A 3 t - ι 7
του ἐκεῖνοι μὲν καϑ' £vog ἄνδρος ἐτόλμων τὰ ^) τοιαῦτα, καὶ ἐν
2 lou *), à fvov αὐτὸ δρᾷν. καὶ τὸ σχῶ E
τονυσίοις ^) , ἐφειμένον αὐτὸ δρᾷν. καὶ τὸ σκῶμμα, μέρος
Χχ RE JM SPINE αὶ nis παν € v Hu , í "wm ,
ι 2) ἐδόκεν τῆς ξορτῆς καὶ ὁ ϑεὸς ἴσως χαίρει, ᾿φιλόγελως
σ6 τις ὦν. Ὃ δὲ, τοὺς ἀρίστους ξυγκαλῶν, ἐκ πολλοῦ φροντί-
σας, καὶ παρασκευασάμενος Y), καὶ βλαςφημίας τινὰς ἐς πα-
'z M 2 , a ξ 7! τῇ - ὃ , E"
42^) βιβλίον ἐγγρὰψ θ᾽ μεγάλῃ τῇ φωνῇ διαγορεῦεν κακῶς
^ , - - Ff
Τλάτωνα, Πυϑαγόραν,, ᾿Αριστοτέλην τοῦτον *), Χρύδιππον
. -“ e, ^
ἐχεῖνον, ἐμὲ, καὶ ὕλως ἅπαντας, ors ἑορτῆς ἐφιείσης P), οὔ-
τε ἰδίᾳ τι πρὸς ἡμῶν παϑών. εἶχε γὰρ ἄν τινα συγγνώμην av-
B. 2.4 Vulg. ἑαυτὸν retinuit Reitz. Sed αὐτὸν habent etiam
2954- 5011. et hinc $cÀm. Ed. probatum etiam 7. F, Bened. p)
γὰρ] xoi O.* q) τοῖς] ,,deest in O. * rj Σωκράτην]

Σωκράτη 2954. 5) ἐπὶ χλενασίᾳ) ἐπιχλεύῃ una voce 2954.
1) τὰ] ,, deest in Ὁ. * etin Gorl. ἃ} Zziovvcíorts] ,zvt-

σίου Fl. Sed nihil mutant H. et Par.^ x) τι] ,,Deest vocula
zL,inO.*. y) πὰ G Qux ἀσάμενος] συμπαρασν. 2954. non
male. 2) παχὺ] "ταχὺ P. Sed nihil mutat Fl.* Mox συγ-

a) τοῦτον] »abest i in. Q.**

γράψας Ed. Seyó. nescio unde.
510 et in 2954.

et in Gorl. b) égusícoms] ,2zovogg O.*
dem plausus ferat ac laudes erat hoc facere, cum pars
à spectatoribus, nobis vero quaedam ea solemnitatis vi-
insultetur. Tale enim inge- deretur. Ac Deus ille forte

nium est vulgi, gaudent ir-
risoribus et maledicis, prae-
sertim cum ea traducuntur,
quae videntur augustissima ;
ut nimirum et olim quoque
Aristophane gaudebant, et
Eupolhde, Socratem hunc
nostrum risus caussa lu sce-
nam producentibus, et ab-
surdas quasdam dello agen-
tibus fabulas. quamquam il-
li quidem unum contra vi-
rum audebant talia, idque
Dionysiis, ubi permissum

gaudet ludis talibus, qui ri-
sus amans sit. At iste, con-
vocatis. optimatibus, diu
multumque commentatus et
paratus, cooscripto 1n male.
dictis quibusdam libro cras-
so, magna voce male differt
Platonem, Pythagoram, A-
ristotelem hunc, Chrysip-
pum illum, me, et in u.
niversum ἰδ 6n nec solems
nitate permittente,: neque
ulla privatim a nobis laesss;
injuria. Haberet-enim sa-

159

PISCATOR SIVE RKEVIVISCENTES.

τῷ τὸ πρᾶγμα, εἰ ἀμυνόμενος , ἀλλὰ μὴ ἄρχων αὐτὸς ^) ἔδρα- p. 773

EL ^ a , , e - - νέαν *

σε. καὶ TO “) πάντων δεινότατον, ὑτι ταῦτα ποιῶν, καὶ ὑπὸ
E c X [ul , δ á .

τὸ σὸν ὑνομα, ὦ Φιλοσοφία, ὑποδύεται" καὶ ὑπελθὼν τὸν

, ῬΑ ἢ NET e pd , - 1
διάλογον ἡμέτερον οἰκεῖον ") οντα, τούτῳ ξυναγωνιστῇ xol

Li - z Ι. 9 c E on di 1 Mé 2, ,
ὑποκριτῇ χρῆται καϑ' ἡμῶν" ἔτι καὶ IMeéviwrzov ἀναπεῖσας.

L4 - ec - E d p » Ψ - A] γε. τὰ ,

ἑταῖρον ἡμῶν ἄνδρα ξυγκωμῳδεῖν αὐτῷ τὰ πολλά" ὃς μόνος
5 , 5€ - ΘΙ e -»

οὐ πάρεστιν, οὐδὲ κατηγορεῖ μεθ΄ ἡμῶν, προδοὺς τὸ κοινόν.

y 2 δ , ΕΣ , , ? ν᾿ r P
^dv9? ὧν ἁπάντων ἄξιόν ἐστιν αὐτὸν ὑποσχεῖν τὴν δίκην. ἢ τί.

ki] P ' , , o
γὰρ ἂν εἰπεῖν ἔχοι τὰ τὰ σεμνότατα διασύρας 9) ἐπὶ τορούτων
, - ' ^ -

μαρτύρων; χρήσιμον γοῦν καὶ πρὸς ἐκείνους TO τοιοῦτον, si

AM etm NEC , δ m E

Ve«ccivrO αὐτὸν κολασϑέντα, ὡς μηδὲ ἄλλος τις Cv καταφρο-
» ἣν

ψοίη φιλοσοφίας. ἐπεὶ τόγετὴν ἡσυχίαν ἄγειν, καὶ ὑβριζόμενον

39 2 3 27,3 3

ἀνέχεσϑαι, οὐ μετριότητος, ἀλλ᾽ ἀνανδρίας, xol εὐηϑείας ἢ)

^ i x

εἰκότως ἂν νομίζοιτο. τὰ μὲν 1) γὰρ τελευταῖα, τίνε φορητά;

e , 2 , k M £& ie 2.78 M] ,

ὃς χκαϑάπερ ἀνδράποδα 5) παραγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ πωλητη-

c) αὐτὸς] ,,αὐτὸ O.^ d) καὶ τὸ] ὃ δὲ 2954. e) oixsiov]
»»υἐκεῖον O. forsan οἴκοθεν Solan.* οἰκεῖον pro sd οἰκέτην
habent etiam 5011. et Gorl. et edidit hinc Schm. Vid. Adnot.
f) ἔχοι] ,,Sic habet O. ἔχῃ J. et reliquae.* g) διασύρας]
Sic e Gorl. et O. rescripsinus pro vulg. διασύρων. h) οὐ
μετριότητος, ἀλλ᾽ ἀνανδρίας, καὶ εὐηθείας οὐ
μετριότης, ἀλλ᾽ ἀνανδρία, καὶ εὐήϑεια 2954- guiad recte im-
probat Belin. i) τὰ uiv] ,, Abest μὲν in O.*- zd δὲ omisso
γὰρ Gorl. k) ἀνδράποδα] τὼ praefigunt 2954. 5011. De-
Lino probante.

ne ea res veniam, si defen- sae proditor. Pro quibus

dens injurias, non ultro lae-
dens hoc faceret. Omnium
vero indignum maxime il-
lud ést, quod haec cum a-
gat, tuum tamen, Philoso-
phia, nomen subit; et con-
ciliato sibi dialogo, fami-
liari nostro, certaminis ad-
jutore actoreque contra nos
utitur; qui insuper Menip-
po persuaserit, nostro so-
dali, ut comoedias frequen-
ter secum agat, qui solus
non adest, neque accusat
nobiscum, communis caus-

rebus omnibus poenas illum
subire aequum est. Nisi
forte habet, quod contra-
dicat, homo res gravissi-
mas tot sub testibus tradu-
cens: utile igitur etiam his-
ce tale supplicium, si pu-
niri istum videant, ne quis
alius in posterum philoso-
phiam contemnat: quando-
quidem si nunc quiescamus,
et feramus injurias, ea nou
jam moderatio, sed ignavia
et inscitia videatur imerito.
Ultima eniin illa cui tolera-

597-
21

160

p.597. ριον, καὶ κήρυκα ἐπιστήσας, ἀπῃμπόλησεν !), ὥς φασι, τοὺς
piv, ἐπὶ πολλῷ "), ἐνίους δὲ, μνᾶς ᾿““ττικῆς᾽ ἐμὲ δ᾽, ὃ παμ-
πονηρότατος ") οὗτος, δύ᾽ ὀβολῶν οἱ παρόντες δ᾽ ἐγέλων.
&vO' ὧν γε αὐτοί vs ἀνεληλύϑαμεν ἀγανακτήσαντες, καὶ σὲ
ἀξιοῦμεν τιμωρήσειν 5) ἡμῖν, τὰ αἴσχιστα ὑβρισμένοις.

28 ANAB.?) Εὖγε, ὦ Διόγενες, ὑπὲρ ἁπάντων καλῶς,
ὁπόσα ἐχρῆν, ἅπαντα εἴρηκας.
QA. 4) Παύσασϑε ἐπαινοῦντες" ἔγχει τῷ ἀπολογουμέ-
vo. σὺ δὲ, ὦ Παῤῥησιάδη, λέγε ἤδη ἐν τῷ μέρει" col")
1 | c cow m S ' , 5
γὰρ τὸ υδὼρ ῥεῖ νῦν "). μὴ μέλλε ovv.

* IHLAPP. Οὐ πάντα μου"), ὦ Φιλοσοφία, κατηγόρησε
, “3 Ἁ U ’ v0 u * ΄ 3

“Διογένης, ἀλλὰ τὰ πλείω, καὶ occ ") ἣν χαλεπώτερα; οὐκ

Te? vU Α “ 1 4 , , 32): "
oid. 0, vv παϑῶν παρέλιπεν. ἐγὼ δὲ vogovvov δέω ἔξαρνος γε-

LUCIAINI *

D

P

. 598
29

"1) ἀπημπόλησενἽ Vid. notas. m) ἐπὶ πολλῷ} Sic re-
scripsi ex Ox. Vulg. ἐπὶ πολλῶν. Vid. Aduot, n) zw o-
vqoótaroc] Haec, teste Heitzio, lectio est Ox. et Gorl.
quoque, referente ScAmiedero; quae magis placuit, quam, quae
et ipsae per se bene habent, vulgata πονηρότατος, et quarn
e 2954. et 5011. Belinus et Schmiederus praetuleruut, παμπό-
71906 ; vel, ut Scl. scribere libuit, παμπονηρύς. 0) vi-
Qoo9nGsiv] »τιμορ. ΕἸ.“ τιμωρῆσαι conj. Jens, et Reitz. At
vid. Adnot. Pro αἴσχιστα 2954. habet ἔσχατα, cui favet Bel,
p)A4NAB.],9:10. J. male, cum reliquis; sed prius recte
habent L. J'orsz, Em. et Par. q) 0674.) ,,Deest in B. 2,
male. ' $4. Fl. 1. Par. r) col] ,.ἴσϑι O.^ s) δὲϊ vov]
v)» δεῖ O.* t) μον] 20; O.^ nu) xelócc]itaJ. In
reliquis, etiam ei:., deest καί. Sed reperitur in 2954. et
5011. et hinc recepit Schm, Probabile est, etiam in Ὁ, in-
veniri. -

bilia? cum mancipiorum in-.

starin forum uos productos,
praecone constituto , alios,
ut narrant, magno, quos-
dam vero mina Attica, me
quidem pessimus duobus o-
bolis, cum risu praesentium,
vendidit. uibus de caus-
sis et ipsi indignabuudi in
vitam rediimus, et te roga-
mus, ut vicem nostram ul.
ciscaris, qui turpissimis con-
tumeliis sumus adfecti,

ἀϊευ, Euge, Diogenes,

praeclare, quae opus erant,
Omnia pro omuibus dixisti,»

Phil. Desinite laudare:
infunde jam caussam dictu.
ro, "fu vero, Parrhesiade,
nunc vicissim dicito: tua
nunc aqua fluit; noli ergo
cunctari.

Parrh, Non omnia contra
me dixit, o Philosophia,
Diogenes: sed pleraque,
et difficiliora quidem, ne-
5010 qua re motus praetermi-
sit, Lgo vero tantum ab-

d PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 161

Lj

vécSa:, ὡς οὐκ εἶπον αὐτὰ, ἢ ἀπολογίαν τινὰ βομελερηρόοις Ρ. 598,
ἀφῖχϑαι, ὥςτε καὶ εἴ τινα ἢ αὐτὸς οὗτος τὸ ἀπεσιώπησεν, ἢ

ἐγὼ, μὴ πρύτερον ἔφϑην 7) εἰρηκὼς, vov προςϑήσειν μοι δο-
P "r 1 " , e 2 , 4 ἣν
as ovtQ γὰρ cv μέϑοις OUGTLVCG ἀπεκίρυττον, καὶ κακῶς
, E] , , 3 A
ἠγόρευον, ἀλαζόνας καὶ γοητὰς ἀποκαλῶν. καί uot μόνον τοῦ-
: x NES. Sn H Xo Ζ zs 3 e£
TO παραφυλαάττέτε, εἰ ἀληθῆ περὶ πάντων *) lod. εἰ δέ τι
E! κ , c , τ
βλάφςφημον, ἢ τραχὺ φαίνοιτο ἔχων ὁ λόγος, οὐ τὸν διελέγε
P 3.2 5 ^ 5 -
χοντὰ ἐμὲ, ἀλλ᾽ ^) ἐκείνους dv οἶμαι δικαιότερον ακἰτιῶσϑαι,
' - - MI : ' 3 $t » b ix
τὰ τοιαῦτα ποιοῦντας. ἐγὼ joo a ταχιστα ) ξυνεῖδον
ὁπόσα τοῖς δητορεύουσι τὰ δυοχερὴ ἀναγκαῖον προςεῖναι, ἀπά-
την, καὶ ψεῦδος, καὶ ϑρασύτητα, καὶ βοὴν, καὶ ὠϑισμοὺς,
M L τ ἡ A ix
καὶ μυρία ἄλλα" ταῦτα uiv, ὥςπερ εἰκὸς ἣν, ἀπέφυγον, ἐπὶ
1 1 4 T , WEN , c LII rM
δὲ τὰ σὰ, ὦ Φιλοσοφία, καλὰ ὁρμῆσας ^), ἠξίουν ὑπύσον
EJ ' - 2o! - ^. ef 1 AER
ἔτι μοι λοιπὸν τοῦ βίου, καϑάπερ ἔκ ζάλης, xol κλύδωνος,
3- e f , , τ CRUS vd ,
ἐς εὐδιον τινα λιμένα ἐςπλευόας., ὑπὸ σοὶ ) σκεπόμενος, xc-
Xx) οὗτος} ,.Dee:se hoc verbum in Fl. notat Sv/anus ad marg.
Junt., in merg. vero Παρ. eit αὐτὸς deesse in Fl.« y) —
99v] "ἔφην 1. et Fl ἔφτασα O. ἐφϑὴν Par. B. 2. H. εἰ P.**
ξφϑασα 2054. 2011. quod praestare ait 5c/. atque recepit ScAn,
"Utraque forma utitur Lucianus: vid. ludic. Neque adeo ἢ. 1,
probam lectionem vulgatam mutan: am censui, 2) πάντων
αὐτῶν 3954. 5011. Sehm. — a) ἀλλ᾽ 1 Lia ϑολρν, e 5011. pro
vulg. ἀλλα. b) τἀχιστα] ,,ταὐτα E. P. L. J.** c) 0 pq ἡ-

σας] Vitium per τοῦ manus totque secula propagatum «quij-
σας emendari tandem jussit Jo. Seazer. Class. Jourií. XVII. ἃ.

1814. p. 161. dj σοὶ] σοῦ 2954. Eel.

est ut ea negem me dixisse, 401 arguo, sed illos accu-
aut meditatus eorum defeu- sare aequius arbitror, qui
sionem huc venerim, ut sta- tal'a faciurt . Equidem cum
tuerim, si quid aut iste ipse primum perspexissem, quae
reticuit, aut ego dicerenon- dura necessario inesse de-
dum occupavi, nunc jam beant caussidicis, decep-
adjicere; ita enim intelli- tonem, mendacium, auda.
gas, quos ego hominesprae- ciam, clamorem, conflicta-
conio vendiderim, quibus tiones, et sexcenta alia; ab
male, superbos et imposto- his, ut decebat, refugiens,
res appellando, dixerim. animum ad ea, quae tu pul-
Et ad hoc mihi unum a:- chra habes, o Philosophia,
tendite, si vera de omnibus appuli, optavique, si quid
dicam. Si quid vero male- reliquum mihi vitae esset,
dicum aut asperum habe;e tanquam ex procella et ae-
videatur oratio; non me, siu in serenum quendam

Lucian. Fol. 4I. L

p. 5993.
80

162 LUCIANI

direi pd
ὥςπερ ἀναγκαῖον ἦν, καὶ τούςδε ὥὕπαντας, ἐθαύμαζον, ἀφί-
στου βίου νομοϑέτας ὄντας καὶ τοῖς ἐπ᾿ αὐτὸν " ἐπειγομένοις

δ
Κἀπειδὴ μόνον “παρέκυψα ἐς τὰ ὑμέτερα, σὲ μὲν,

P. 599- χεῖρα bu t τὰ κάλλιστα καὶ ξυμφορώτατα t) παρα Εν.

51

τας, εἴ τις μὴ TUR EMO £) αὐτὸ, μηδὲ διολεσϑάνοι" ἀλλ᾽ ἀ-
τενὲς ἀποβλέπων ἐς τοὺς κανόνος, οὖς προτεϑείκατε, πρὸς
, ΄ e h 43:2 , ' δ - , . 0€
τούτους ῥυϑμίζοι ^), καὶ ἀπευϑύνου τὸν ἑαυτοῦ βίον" οπερ,
EO T $5 x 2/4 LT ROS 2 P r 2:
vij Δία, καὶ τῶν καϑ᾽ ἡμᾶς ^) αὐτοὺς ὀλίγοι ποιοῦσιν. “Ορῶν

5, 2 , ,

δὲ πολλοὺς ovx ἔρωτι φιλοσοφίας ἐχομένους, ἀλλὰ δόξης μό-
-» - , 4 ᾿

vov τῆς ἀπὸ τοῦ πράγματος ἐφιεμένους, καὶ ἢ) τὰ μὲν πρό-

-" , [d , ren ,
χειρὰ ταῦτα, καὶ δημόσια, καὶ ὁπόσα παντὶ μιμεῖσθαι ῥάδιον,
- , 3 - A]

εὖ μάλα ἐοικότας ἀγαϑοῖς ἀνδράσι, τὸ γένειον λέγω, καὶ τὸ
βάδισμα, xol τὴν ἀναβολήν. ἐπὶ δὲ τοῦ idi καὶ τῶν πραγ--
μάτων ἀντιφϑεγγομεναῦς τῷ σχήματι, καὶ τἀναντία ὑμῖν 1)

ἐπιτηδεύοντας , "καὶ ΠΣ ΓΕ τὸ ἀξίωμα τῆς ὑποσχέσεως,

e) αὐτὸν αὐτοὺς 2954. Belin. f$) ξυμφορώτατα 7 συμφέ-
ροντὰ 5011. glossema, judice .Belino. — g) παραβαΐίνο!ι]
»»παραβαίνει Fl. male. H. οἱ reliquae recte —or* h) ῥυϑ-
pito] »δυϑμίξει Fl. Sed P. Par. et H. etc. —o, recte.**
Modo. τούτοις 2954. inepte. i) 5 ἃς] »Uuüg L. male. nihil
mutant Fr. et ceterae.** k) ἐφιεμένους, καὶ] Haec ver-
ba, quae vulgo absunt, inserui e 2954. 1) ὑμῖν) οοἡμῖν
male J. Par. H. Β ον: "Fl, Sed ὑμὶν recte P. L.* Etiam
A. 1. 2. D. 1. ἡμῖν, absurde.

portum invectus, sub tua
tutela transigere. Deinde
cum vix inspexissem res ve-

etiam aemulorum (nostrorum
etiam. aequalium) pauci fa-
ciunt, Qum vero viderem

siras, te quidem, quod ne- multos non amore philoso-
cesse erat, et hosce omnes phiaecaptos, sed sola, quae
admirabar, vitae beatae le- ab illo negotio sperari pot—
gislatores, et manum festi- est, gloria ductos, prom-
Map ad eam porrigen- tis istis et publicis, quae-

honestissimis praecep- que imitari unicuique faci-

tis proponendis utilissimis-
que, si quis ab iis non dis-
cedat, neque vestigio fal-
lente labatur, sed intentis
in regulas a vobis proposi-
tas oculis, ad illas compo-
nat vitam suam ac dirigat,

quod me hercules vestrorum

le est, satis bene referre vi-
ros bonos, barbam dico,
incessum, et amictum; vi-
ta vero et actionibus con-
tradicere habitui, et con-
traria vestris studia habere,
dignitatemque professionis
corrumpere: indiguabar e-

PISCTOR SIVE REVIVISCENTES. 163

ἠγανάκτουν" καὶ τὸ πρᾶγμα ὅμοιον ἐδόκει βοΐ παϑάπερ à ἂν p. 599.
εἴ τις ὑποκριτὴς τραγῳδία, βαλϑακὸς αὐτὸς ὧν, καὶ γυναι--
χίας ^), Aya, ἡ Θησέα, ἢ καὶ τὸν Ηρακλέα ὑποκρίνοιτο
3 4 δί zz θεν E Τὴ ἡλλὰ
αὐτὸν, μὴτε βαδίζων, μὴητε φϑεγγόμενος ") ηρωϊκὸν, qe
, ec * ,
ϑρυπτόμενος ὑπὸ τηλικούτῳ, προςωπείω"͵ ὃν οὐδ᾽ ἂν 2) 4
“Ἑλένη ποτὲ, ἢ Πολυξένη vec) πὰ πρὸ [
ἢ , ἢ ξένη ἀνάσχοιτο πέρα τοῦ μετρίου αὐταῖς
, ^ 3 e r.c - c 317 34.7
σροςεοιχοτα᾽ ovy ὁπῶς ὃ Πραχλῆς o Καλλίνικος, ἀλλὰ μοι
m. 23 Ἃ 2 , eite , ) ; 1 -
δοκεῖ τάχιστ᾽ ἂν ἐπιτρίψαι τοῦ δοπάλῳ " ) παίων τὸν τοιοῦτον,
- 209 d ' - Ὁ»
αὐτόν τε, καὶ τὸ προςωπεῖον, οὕτως ἀτίμως κατατεϑηλυσμέ-
Y , - - r -
vog 4) πρὸς αὐτοῦ. Τοιαῦτα καὶ αὐτὸς ὑμᾶς πάσχοντας ὑπ᾽
Ld ^ 3 » ': - δ
ἐχείνων ὁρῶν, οὐκ ἤνεγκα τὴν αἰσχύνην τῆς ὑποκρίσεως, εἶ
P d , c d -
πίϑηκοι ὄντες, ἐτόλμησαν ἡρώων προςωπεῖα περιϑέσϑαι 7), p- θοο.
des 7, » , L e - ]
ἢ τὸν ἐν Κύμῃ ὄνον μιμήσασθαι" ὃς λεοντῆν περιβαλλόμενος,
ς z 2 - d
ἠξίου λέων αὐτὸς εἶναι, πρὸς ἀγιοοῦντας τοὺς Κυμαίους ὀγ-
[4 : tU
κώμενος μάλα τραχὺ, καὶ καταπληχτικόν" ἄχοι δή τις αὐτὸν
᾽ à" 4» , ^ | X 1 , 37 ^ * » , "S
ξένος καὶ λέοντο ἰδὼν καὶ ovov πολλάκις ἤλεγξε, καὶ ἀπεδίωξε

m) γυναιπκίας]} γυναικεῖος 1. verum prius exhibent Par, H.
Fl. Β. 2. S.** Et 5011. γυναικεῖος. n) p9ryyóusvos] βοῶν
011. Gorl, lepidum glossema. o) οὐδ᾽ ἂν] οὐδὲ neglecto
ἂν 5011. p! αλλά μοι 0oxsi τάχιστ᾽ ἂν ἐπιτρίψαι
τῷ ὁοπάλ o] ἀλλά. μοι δοκεῖ, τάχιστ᾽ ἂν ἐπιτρίψαιτο δοπά-
io conj. Schm. 4) κατατεϑηλυσμένος]) Sic H. B. 2.
Fr. Fl. Sic et B. 1. Ald. 1. 2... Sed χκατατεθηλυμμένος z011.
κατεϑηλυμμένος Gorl καταϑηλυνόμενος 2954. Vid. Adnot,
r)zeoiídéoQai] ἐπιτίϑεσϑαι 5011.

quidem, videbaturque ne. rus, a quo ignominiose ad-
gotium ὮΝ sinile, si quis 60 in feminam fractus esset.
actor Tragicus, mollis atque Huic similem injuriam ab
effeminatus, Achillem, aut illis cum fieri vobis cerne-
Thesea, aut ipsum Hercu- rem, non tuli illam histrio-
lem agens, nec incessu uta- niae turpitudinem, simios
tur neque voce heroica, sed hosce Heroum personas in-
sub tanta persona diia duere ausos, et Cumanum
delicias faciat; quem ne— iilum asinum imitari, qui
que Helena quondam, ne- leoninam indutus postulabat
que Polyxena ferret, ultra ipse leo esse, cum apud i-
modum sibi similem; ne- gnoaros ejus rei Cumanos a-
dum ille decorus victoriis speros terribilesque ruditus
Hercules: qui videtur mihi ederet, donec illum peregri-
mox cum ipsa persona ac'o- nus, qui et leonem saepe

rem talem sua claya elisu- οἱ asinum vidisset, redar-
L $2

164 | GUI X4 NE

"R δοο. παίων τοῖς ξύλοις. ὁ δὲ μάλιστά por δεινὸν, ὦ Φιλοσοφίω,

p. 601. 2

παύει δίνεῦο, τοῦτο ἦν. οἵ γὰρ ἄνϑφωποι 5), εἴ τινα τούτον ᾿
ἑώρων πονηρὸν, ἢ ἄσχημον ἢ ἀσελγὲς τι ἐπιτηδεύοντα, οὐξ
ἔστιν ὅςτις οὐ φιλοσοφίαν αὐτὴν ἡτιᾶτο, καὶ τὸν pbi λάῤρμν
εὐθὺς, ἢ Iiérovg, ἢ Πυϑαγύρων, aj ὕτου αὑτὸν 1) ἐπώνύ-
pov ὁ διαμαρτάνων ἐκεῖνος ἐποιεῖτο, καὶ οὗ τοὺς λύγους x
ἐποιεῖτο. «ol ἀπὸ τοῦ κακῶς βιοῦντος, πονηρὰ περὶ ὑμῶν 7)
εἴκαζον, τῶν πρὸ πολλοῦ τεϑνηκότων (οὐ γὰρ παρὰ ζῶντας
ὑμᾶς ἡ ἐξέτασις αὐτοῦ ^) ἐγίνετο, ἀλλ᾽ ὑμεῖς ") μὲν ἐκ πο-
δῶν) ἐκεῖνον δὲ ἑώρων σαφῶς ἅπαντες δεινὰ καὶ ἄσεμνα ἐπι-
τηδεύοντα, ὥςτε ἐρήμην ἡλίσκεσϑε P) μετ᾽ αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ

88 τὴν ὁμοίαν διαβολὴν συγπατεσπᾶσϑε. Ταῦτα ovx ἤνεγκα δρῶν

8) οἱ γὰρ ἀνθοωποι οὐ γὰρ οἱ ἄνϑρωπον 2954. quod miri- ,
fice placnit Belino, subtilius explicatum, t) rovrov] ..τοῦ-
zov Par. J. H. τούτον Augl. Sed τούτων recte P. Fr. S. Mürs
eil. et Forst. τοιοῦτον.“ — wu) ὅτου αὐτὸν] »αὐτὸν 1. Par.
eic. male. τούτου τὸν Schol. ES E τουτουὶ TOU di0ycvOVS τοῦ
“Κυνικοῦ τὸν ἐπώνυμον. - ἐποιεῖτο 2954. Vid. Adnot. cf, not,
ad Schol. x) οὐ τοὺς λόγους οὗτος Ψόγους P. φόγους
Angl. Vulgatam οὐ τ. À. iuentur Edd.* ov τοὺς. λόγους 2954-
Sic et A. 1. 2. Sed καὶ zovc λόγους B. 1. Prius ἐποιεῖτο ejici
vult Seyb, Pro altero malunt ἐπονεῖτο Guyet. Gron. et Belin.
περοφεποιεῖτο Brod. et Solan. ἐνεπορεύετο Jacobs, et Goeller.
ἐμιμεῖτο Scager. Vid. Adnot. — y) vOv],.nuuov J. ale ;
ceterae ὑμῶν recte. Mox gxdfov 501). ) ἐξέτασις αὖ-
τοῦ] Ita 7. H. S. Fr. etc. Deerat αὐτοῦ in Par. sed resti-
iuimus ex reliquis.*t Deinceps ἐγέγνετο 35011. Schm. a) v-
gu eic] »ὑμᾶς L. Nihila vulg. abit A. et FL* b) ἐρήμην
ἡλίσκεσϑε), αἱροίμην ἡλίσκεσϑαι 5ο11.

gueret, et fustibus dolatum disputationesque — haberet.
abigeret. Praeter caetera taque ab male illo vivente,
vero indignum hoc mihi, male de vobis conjectabant,
Philosophia,videbatur quod olim mortuis: neque enim
nemo non hominum, si ad vos viventes exigebatur:
quem horum prave aut in- sed vos discesseratis e me-
decore, aut libidinose quid- dio; illum vero aperte vi-
quam facere videret, ipsam debant omnes indigne et in-
statim philosophiam accusa- honeste se gerentem, lta
ret, et Chrysippum, aut quasi deserto vos vadimo-
Platonem, aut Pythagoram, nio cum illo dammati, et
aut cujuscunque se cogno- in simile cum illo crimen
minem peccator ille ferret, pertracti estis, Haec ego

165

, PISCATOR SIVE REVIVIiSCENTES,

ἔγωγε, Y ἤλεγχον αὐτοὺς, καὶ διέκρινον ἀφ᾽ ὑμῶν ") ὑμεῖς p. 601.
δὲ, m ἐπὶ τούτοις δέον, εἰς δικαστήριον ἄγετε. οὐκοῦν ἦν
zive καὶ τῶν Ποῦ ἰδὼν ἐξαγορεύοντα͵ τοῖν ϑεαῖν *) τὰ
ἀπόῤῥητα, καὶ ἐξοογούμενον, ἀγανακτήσω, καὶ o subi iud p. 602.
τὸν ἀσεβοῦντα Ἂ ἡγήσεσϑε εἶναι; ἀλλ᾽ οὐ δίκαιον. ἐπεὶ καὶ
οἵ ἀϑλοϑέται * ) us dant εἰώϑασιν, ἤν τις ὑποκριτὴς, "499-
vüv, ἢ Ποσειδῶνα, ἢ τὸν Δία 5) vmoórsÜvxOc, μὴ καλῶς
ὑποκχρίνοιτο, μηδὲ κατ᾿ ἀξίαν τῶν ϑεῶν, καὶ οὐδέν ') mov
ὀργίζονται αὐτοῖς ἐκεῖνοι 1), ὅτι τὸν περικείμενον αὐτῶν τὰ
προςωπεῖα, καὶ τὸ σχῆμα ἐνδεδυκότα, ἐπέτρεψαν παίειν τοῖς
μαστιγοφόροις, ἀλλὰ καὶ ἥδοιντ᾽ ἂν, οἶμαι, μᾶλλον δ) μα-
στιγουμένων. οἰκέτην μὲν γὰρ, ἢ ἄγγελον 1), μὴ δεξιῶς ὑπο--
reris pov τὸ πταῖσμα" TOV Δία ") δὲ, ἢ τὸν -Hoc-
χλέα μὴ κατ᾽ ἀξίαν ἐπιδείξασϑαι τοῖς ϑεαταῖς, ἀποτρόπαιον

c) ὑμῶν »TuG»J.male.^ d) ταῖν ϑεαῖν τοῖν ϑεαῖν 5011,
6) ἀσεβοῦντα] ἀδικοῦντα Schm.e Schol, et 5011. f$) ἀϑ'-
λοϑέται] ἀγωνοθέται 2954. Delin. Schmieder. Vid, Adnot,
δ) τὸν Aía] » Thom. Mag. v. Ἐϊςφήει haec verba adducens
omittit articulum zó».* à) οὐδὲν οὐ δὴ God. 4) ézsi-
voi] οἱ ϑεοὶ super ἐκεῖνοι scriptum in 2954 explicationis
gratia. Pro ὅτι 1014, δεότε. kk) ἥδοεντ᾽ ἂν, οἶμαι, LLGA-
λον lta ex 2954. refinxi, monente Jacobsio Animadvv, ad
Zchill. Tat. p. 597. pro vulg. ἥδοιντο dv, οἶμαι, μαᾶστιγ. 1)
ἄγγελον] τινὰ € 5011. addi vult Een. et addit Scluz. | m)
τὸν Zí&) ,,70 malePar, τὸν recte reliquae.**

quis histrio Minervae aut

videns non tuli, sed redar-
Neptuni, aut Jovis perso-

gui illos, et a vobis discre-

vi. At vos, qui honorem
mihi ea de caussa debebatis
habere, in jus me trahitis.
Igitur si quem ego initiato-
rum observans, JDearum
mysteria effutientem et ex-
tira sanctum illarum chorum
impie saltantem, indigna-
tus fuero, eumque redar-
guero; mene impium esse
putabitis? injusteillud qui-
dem: cum etiam sacrorum
certaminum praesides fla-
gris objurgare soleant, si

nam qui suscepit, non bene
neque ex dignitate Deorum
perferat; nec ideo illis ira-
scantur Dii, quod personas
suas gerentem, et habitu
suo indutum, flagellis cae-
dendum virgatoribus tradi-
derint; sed (imo potius) fa-
veant, puto, vapulantibus,
Nam servum aut nuntium
parum dextre agere, parvus
fuerit error: Jovem vero
aut Herculem non pro dig-
nitate demonstrare specta-

p.602. ς

34

p. 6o5.

186 LUCIANI

, M 3 , ,
ὡς ") καὶ αἰσγρόν. Καὶ ydo αὖ aol τόδε πάντων ἀτοπώτατον
, [2] Y 4 , [3 - , 5 - » *
ἐστιν. οτι' τοὺς μὲν λόγους ὑμῶν πᾶνυ ἀκριβοῦσιν ot πολλοὲ

? - , »

αὐτῶν, καϑάπερ δὲ ἐπὶ τούτῳ μόνον ἀναγιγνώσκοντες αὐτοὺς,

- c Ψ , - ! d

καὶ μελετῶντες, ὡς ταναντία ἐπιτηδεύοιεν, οὕτω βιοῦσι. πὰν-
H P TEIUA . T - '

τα μὲν γὰρ σα φασὶν, oiov χρημάτων καταφρονεῖν, καὶ δὸ--

' '

Énc, καὶ μόνον τὸ καλὸν οἴεσϑαι ἀγαϑὸν, καὶ ἀόργητον εἶναι,
"» - d , -

sob τῶν λαμπρῶν τούτων ὑπερορῶν 9), καὶ ἐξ ἰσοτιμίας αὐτοῖς

διαλέγεσθαι, καλὰ P), ὦ Seph; καὶ σοφὰ, καὶ ϑαυμάσια λί-

ἂν 1) ὡς ἀληϑῶς. oi δὲ καὶ αὐτὰ ταῦτα ἐπὶ μισϑῷ διδάσκου-
Y ,

σι, καὶ τοὺς πλουσίους τεϑήπασι, καὶ πρὸς τὸ ἀργύριον κεχή-
3 , a - ᾿ς" » , 1

vocw, ὀργιλώτερονι piv τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότερον δὲ

τῶν λαγωῶν '), κολακευτικώτεροι 5) δὲ τῶν πιϑήκων, ἀσελ-

γέστεροι δὲ τῶν ὄνων, ἁρπακτικώτερον ) δὲ τῶν γαλῶν, φι-
; , e v6biy τῷ Qv γ E] o

n) 9s,] ,Sic Edd. sed delevit comma post εἷς Solanus.** Scri-
bitur in antiquis dg, cum accentu et commate, nec sane in-
epte, quamquam Soían scripturam et iaier punctionem ei ego
praeferam. Jacobsii conjeciura 010g facile carebimus. Pro
ἀποτρόπαιον in 2954. est τῶν αἀποτροπαίων. ο) πάντα μὲν
yéo — ὑπε go edv] Iu 2954. aliquan.um immutatus legitur
hic locus: τὸ μὲν ydo βιβλίον χρημάτων φησὶ, δεῖ καταφρο-
ψεῖν, καὶ δόξης, καὶ μόνον τὸ καλὸν ἀγαϑὸν οἴεσϑαι, καὶ μὴν
τῶν Auro τούτων ὑπερορᾷν. Sed talem orationem vel in-
concinnitas, qua laborat, admodum molesta suspectam red-
dit. Belinus saltem καὶ μὴν recipiendum censet. p) καλὰ]
ἀλλ᾽ 2954. mendose. 4) λέαν] λέγοντες id. et Ria ἀλιϑῶς
Α..2. τ) λαγῶ ὧν] ,»νλαγῶν Fl. Sed 1. Par. H. etc. λαγωῶν.“ἐ
5) κολακευτικώτερα) ,xoloxuor. Fl* πολακευτικότ.
Β. κι. t) ὡἁρπακτικώτεροι] »Sic recte 7. H. S. etc. Sed
ἁρπακταιώτ tgo: male Par.'* ἁρπακτιώξ. B. 1.

toribus, mali ominis ipstar putare, et irae expertem
et turpe nimis fuerit. Rur- esse, et splendidos hosce
sus illud omnium est absur- despicere, et tanquam cum
dissimum, quod dogmata aequalibus agere, pulchra,
quidem vestra studiose vul- Dii boni! suntetsapientia,
gusilorum exquirit; caete- et veresane admirauda. Ve-
rum perinde vivunt, ac si rum enimvero, isti merce-
ad hoc solum ea legerent, de haec ipsa docent, et di-
et meditarentur, ut contia- vites admi:antur, et argen-
ria omnia sequantur, Quae to inhiant, et caniculis ira-
enim dicunt omnia, exem- cundiorés sunt, et lepori-
pli caussa, divitias gloriam- bus timidiores, magis adu—
que contemnere, et sola, latores quam simii, libidi-
quae boua sunt, honesta nosiores asínis, felibusque

ἊΣ"

—a:

PISCATOR SIVE

REVIVISCENTES. 167

λονεικότεροι δὲ τῶν ἀλεκτρυόνων ").
σχάνουσιν, ὠϑιζόμενοι ἐπὶ ταῦτα *) , καὶ περὶ τὰς τῶν πλου--
σίων ϑύρας ἀλλήλους παραγπωνιζόμενοι Y), καὶ δεῖπνα πο-
λυάνϑρωπα δειπνοῦντες, καὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις ἐπαινοῦντες

φορτικῶς, καὶ πέρα τοῦ καλῶς ἔχοντος ἐμφορούμενον ^), zot

2 , τὸ , τε 2
μεμψίμοιροι φαινόμενον, καὶ ἐπὶ τῆς κύλικος ἀτερπῆ καὶ ἀπῳ-
- ' ^ ,
δὰ φιλοσοφοῦντες, xoi τὸν ἄκρατον οὐ φέροντες.
ται δὲ, ὑπόσοι ξυμπίνουσι P) , γελῶσι δηλαδὴ καὶ καταπτύου-
, 560 - , ᾽ L ' 4 ,
σι φιλοσοφίας, εἰ “) τοιαῦτα καϑάρματα ἐκτρέφει. To δὲ πὰν-
τῶν αἴσχιστον — 057 μηδενὸς δεῖσθαι λέγων ἕκαστος αὐτῶν,
ἀλλὰ μόνον πλούσιον εἶναν τὸν σοφὸν κεκραγὼς, μηρὸν
ὕστερον αἰτεῖ προςελϑὼν “), καὶ ἀγανακτεῖ μὴ λαβὼν, ὅμοιον,

u) ὀργιλώτεροι μὲν -- ἀλεκτρυ ὁ νῶν] Haec omnia
omissasunt in 5011. X) ἐπὶ ταῦτα] ἐπ᾽ evrís5oii. y)
παραγπωνιξζόμενοι ,,Sic L. Augl. Ms. Gr. P. et marg.
A. 1. W. vid. Scholiast.! Sie et 2954. et hinc $c», monen-
te Belino pro vulg. παρωϑούμενοι. Idem Cod. 2954. modo
pro περὲ τὰς τῶν mÀ. ϑύρας exhibet ARE δε 202 τών ZA. πυλῶ-
vag, quod et ipsum Sce/imiederus adoptavit. — z) ἐμφορού-
μενοι] ἐμπιπλάμενοι 2954. glossema gennuinae. Eadem fere
verba legas Diall. Deor. XVIII, 2. rem eandem in Nigrin.
c. 25. et Timon. 54.55. 8) oi] abest ab ἌΣ 2 Vb.) ξυμσέ-
νουσι] ξυμπίουσι. B. 1. per errorem. πάρεισε 2954. glossema,
judice Bel. Mox absunt ab Gorl. γελῶσι et xoi. c) ££] ὅτε
2954. ,11ninus bene. Belin, d) αἰτεῖ προςελϑοὺν] προς-
ελϑῶὼν αἰτεῖ 2954. quam, meliorem Jelino constructionem
dictam, tacite arripuit OI dC Ergone etiam iufra ver-
ba ὀλίγα αἰτῇ προςελϑὼν transponenda censebis? Credibile

scilicet, amicum prius accessisse, quam petierit,

rapaciores, et in contentio-
nibus quam gallinacei galli
pertinaciores. taque ludi-
brium debent, cum circa i-
sta conílictantur, et circa
divitum januas alii alios de-
trudunt, et celebriores coe-
nas frequentant, et in illis
ipsis sine more modoque
laudant, et ultra decus se
ingurgitant, seque attribu-
tasibi parte non contentos
produnt, etin vino insua-
via quaedam atque absurda

|" philosophantur, et merum

noncontinent, [diotae au-
tem quotquot convivaesunt,
rident scilicet, et despuunt
philosophiam, talia quae
purgamenta educat.Quod ve.
ro turpissimum omniu:rn est,
nulla se re indigere unus.
quisque eorum cum dicat,
sed solum divitem esse δ,
pientem clamet, paullo post
rogandi caussa accedit, et,
nisi acceperit , indignatur:
non aliter quam si quis in

3

gangaoe ? tore ὁφλι- p. 605.

o£ ἐδιῶ-:Ρ. 601.

-

9

168 LUCIANI

p. 604. ὡς εἴ τις ἐν βασιλικὃ σχήματι ὀρϑὴν τιάραν ἔχων καὶ διάδη-

36 iv ταῖς διατριβαῖς σκιαμαχούμενα. Μέχρι γὼρ τούτου, φίλος

' " , em , , w €
μα, καὶ τἄλλα occ βασιλείας γνωρίσματα, προςαιτοίη, τῶν *)
c , , pd 1 2 2 , , ,
ὑποδεεστέοον δεόμενος. ὅταν μὲν ovv αὐτούς τι δέῃ λαμβά-

- ' N mw ,
vit Í), πολὺς ὁ περὶ τοῦ κοινωνικὸν εἶναν δεῖν λύγος, ual,
"1 EJ ' A ,
ὡς ἀδιάφορον ὃ πλοῦτος, xol, ví γὰρ τὸ χρυσίον, ἢ τἀργύ-
ρίον ; οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς ψηφίδων 8) διαφέρον. ὅταν
h ^ M [À
), καὶ φίλος

5 - i - ἢ Y js
ἀπὸ πολλῶν i), ὀλίγα αἰνῇ προφελϑὼν, σιωπὴ; καὶ ἀπορία.

, 3 L , δ - ? -
δέ τις ἐπιπουρίας δεόμενος ἑταῖρος ἔν παλαιοῦ

3 ^ - , *
καὶ ἀμαϑία, καὶ παλινῳδία τῶν λόγων ἢ) πρὸς τὸ ἐναντίον.

D 1 ᾿ LY 4 , - , VU vo AS Mi ^ "
ot δὲ πολλοὶ περὶ φιλίας ἐκεῖνον λόγοιν, παὶ ἡ ἀρετὴ, καὶ τὸ κα-
2 3... 9 , - 5
λὸν, οὐκ οἶδ᾽ ὅποι ποτὲ ᾽) οἴχεται πάντα ") ταῦτα ἀποπτά-
΄ e 3 - , [ul ^ , -
usvo, πτερόεντα ὡς ἀληϑῶς ἔπη, μάτην οσημέραν πρὸς αὐτῶν

ἢ

6) προ βαετοίη» τῶν] προςαίτης ὧν φύνοιτο, καὶ τῶν 2954.
incerti auctoris verba, quae tamen ob. Atticismi quandum
*. speciem mirifice Belino placuerunt. f) ὅταν μὲν οὖν αὖὐ-
ξούς τι δέῃ λαμβάνειν ὅταν μὲν οὖν λαβεῖν αὐτοὺς δέῃ
2954. ,minus bene. Belin. g) ψηφίδων! ψήφων 2954.
20:1. Omnem loeum olim male iia distinct um édiderunt: —

ὁ πλοῦτος. καὶ τί γὰρ τὸ χρυσίον, ἢ ταογύριον, οὐδὲν τῶν ἐν
z. ay. φηφ. διαφέρον ; h) παλαιοῦ] παλεοῦ A. 2. 1) ἀπὸ
πολλῶν] ἀπ᾽ ὀλίγων 5011. ,,vitiose.* Belin. ' k) λόγων]

δογμάτων 205- manifestum glossema, quod Schm. Supra c. 25.
perperam in textum recepit, 1) ὅποι ποτὲ] ,,ὅποι τότε P.
L. nihil ,Vero inutant Fl. et 3 S.* Hae scilicet, ut et Aeitz,
ὅπη ποτὲ Verum recte ὅποι 2954. et 5011. et hinc Schmied.
m) RON »πάντως Par. 1. H. 8. Fl. Sed πάντα L.** πάν-:
τας B. i. sed πάντως À. 1. 2, Post οἴχεται sponte delevi in-
coiiuimodum comma,

regio habitu tiaram rectam
gerens ac diadema, et reli-
qua querquov sunt insignia
regni, mendicet, rogans a
tenuioribus. Gum igitur ip-
se sperat aliquid accipere,
multa de bonorum inter sa-
pientes communione dispu-
tatio, et quam res sit in-
differens divitiae, et: quid
enin, inquit, aurum est

vel argentum? nihil sane

calculis in litore distat, Si
vero opis indigus sodalis

vetus, et a longo tempore
amicus arcedeus paullum
quiddam roget, silentium,
aestus, iuscitia, et verbo-
rum illorum in contrariam
sententiam retractatio, Vlul-
tae autem illae de amicitia
disputationes, et virtus;
et honestum, nescio quo
abiere haec omia, avolan-
do, voiucria vere verba,
quibus temere quotidie in
scholis suis umbratiles pu-
g2as ludunt. Eo enim us.

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 169

N

et * 4 ni e E! 1.529 , En , -
ἕχαστος αὐτῶν, ἐς οδον ἂν μὴ ἀργύριον, ἡ χρυσίον ἢ προ 3. 605.

aad E 3 E
κείμενον ἐν τῷ μέσῳ. ἣν δέ τις ὁβολὸν ἐπιδείξηται ") μόνον,
Η ΜΡ ΕΒ. σ. ᾽» je. 3,12. A ΄ E
λέλυτοὶ μὲν ἡ εἰρήνη, €Gz0vÓm δὲ καὶ ἀκήρυχτα παντα᾽ καὶ
, € 3 , , Tf
τὼ βιβλία ἐξαλήλιπται *) , noi ἡ ἀρετὴ πέφευγεν, οἷόν τι καὶ
΄ A 3 2 - 2
of κύνες πάσχουσιν. ἐπειδὰν τις ὑστοῦν ἐς μέσους αὐτοὺς ἐμ-
, 3 ,
βάλῃ, ἀναπηδήσαντες δάπνουσιν ἀλλήλους, καὶ τὸν προαρπά-
- c » , M
σαντα τὸ ὀστοῦν ὑλακτοῦσι. λέγεται δὲ καὶ βασιλεύς τις 4ἰγύ-
?e
zvog, πιϑήκους ποτὲ πυῤῥιχίξειν διδάξαι, καὶ τὰ ϑηρία (μι-
- 9 ΄Ν is
εἰηλότατα P) δέ ἐστι τῶν ἀνϑοωπίνων) ἐχκμαϑεῖν τάχιστα καὶ
E c E] ΄ “ὦ
ὀρχεῖσθαι, ἁλουργίδας ἀμπεχόμενα, καὶ προςωπεῖα περικείμε-
s à , m 13 - ' , » , E]
yu. καὶ μέχοι πολλοῦ εὐδοκιμεῖν τὴν ϑέαν, ἄχρι δὴ τις ϑεατῆς

T ^ , q CEN ars f E) 3. 2 ᾽ i] ΄
ἀστεῖος, κάρυα 1) υπὺ πολπον ἔχων, ἀφῆκεν ἐς τὸ μέσον "

: ΞΕ , DETRAS, -

οἱ δὲ πίϑηκοι, ἰδόντες, καὶ ἐκλαϑόμενοι τῆς ὀρχήσεως, τοῦϑ᾽ ")
p ; 3 » 5» "PR 30 ^ 1 ,
ὅπερ ἦσαν, πίϑηκον ἐγένοντο ἀντὶ πυῤῥιχιστῶν, καὶ ξυνέτρι-

βον τὰ προςωπεῖα, καὶ τὴν ἐσθῆτα κατεῤῥήγνυον, καὶ ἐμάχον-
τὸ περὶ τῆς ὀπώρας ") πρὸς ἀλλήλους" τὸ δὲ σύνταγμα τῆς
n) ἐπιδείξηται7] ἐπιδείξῃ 5011. quod Bd. probat, sed inju-
ria: neglexerat enim librarius ultimae syllabae compendium,
o) ἐξαλήλιπται) ,»νἐξαλήλιπται 1. Par. H. S-etc. male, ἐξ-
ἥλιπται B.e. Sed ἐξαλήλειπται recte in Catapl. c. 24. habe-
bant Edd.* Minime Vid. Adnot. p) μεμηλότατα] μι-
μηλώτατα B. 1. sclenne vetustarum Edd, vitium. qj κάρυα]
ὁπώρας 2954. Deinceps ὑπὸ κόλπου mille videtur Solon. Sed
vid, Adnot. τῇ τοῦ ϑ᾽ | xoi9' Α. 2. typorum vitium, 56)
ὀπώρας] τῶν καρύων addit 2954.

que unusquisque eorum a-

easque bestias (facillime
micus est, quoad argentum

auiem humanas imitantur

vel aurum in medio positum
non fuerit. Si quis vero
obolum unum ostenderit,
ilicet rupta pax, ut nec
jam foederi locus, nec prae-
coni sit securitas: libri de-
leti, fugit virtus, Canibus
simile quiddam usu venit;
si quis osin medios illos
projecerit, exsiliunt, mor-
dent invicem, eumque, qui
os praeripuit, allatrant. Di-
citur autem rex etiam aliquis
Aegyptius simios quondam
docuissesaltare Pyrrhicham,

actiones ) didicisse celeri-
ter, et saltasse in vestibus
purpureis, et personatas,
diuque probatum spectacu-
lum; donec spectator ali-
quis urbanus (festivus), qui
nuces in sinu gereret, pro-
jiceret eas in medium: tum
vero simii, visa re, obliti
saltationis, repente pro
Pyrrhichistis simii, quod
erant $cilicet, facti, larvas
contrivere, laceratisque ve-
stibus de fructibus invicem
depugnarunt; illa autem

170

LUCIAINI

p. 605. πυῤῥίχης *) διελέλυτο, wal ματεγελᾶτο ὑπὸ τοῦ ϑεάτρου n»
P. 29?- φριαῦτα καὶ οὗτοι ποιοῦσι.
ἠγόρευον, καὶ οὔ ποτε παύσομαι διελέγχων *), καὶ κωμῳδᾶνγα
περὶ ὑμῶν Y) δὲ, ἢ τῶν ὑμῖν παραπλησίων (εἰσὶ γὰρ, siot
δ 2.2 ΣΝ - - 2 * - c Φ, ἃ
τινὲς ὡς ἀληϑῶς φιλοσοφίαν ζηλοῦντες ^), καὶ τοῖς ὑμετέροις
' e δ
γόμοις ἐμμένοντες ) μὴ οὕτω μανείην iyd, ὡς *) βλάςφημον
» M , ^ , - ' €
εἰπεῖν τι, ἢ σκαιόν. ἢ τί γὰρ ἂν εἰπεῖν ἔχοιμι; τί γὰρ ὑμῖν
- , ι , p , T -
τοιοῦτο βεβίωται; τοὺς δ᾽ ἢ) ἀλαζόνας ἐκείνους, καὶ ϑεοῖς
» ' » * - μ᾿ 1 3 35 , LI
iy99ovg ἄξιον οἶμαν μισεῖν. ἡ συ γὰρ, ὦ Πυϑαγορα, καὶ
5 ,
Πλάτων, καὶ Χρύσιππε; καὶ ᾿Αριστότελες, τί φατε προφήπειν
^ . -F
ὑμῖν τοὺς τοιούτους, 1) OixciOV τι καὶ ξυγγενὲς *) ἐπιδείκνυ-
- ICA c ^ '
σϑαι τῷ βίῳ; νὴ Δία ᾿Ηρακλῆς 5), φασι, καὶ πίϑηπος ^).

ΘῈΣ

t) τῆς πυῤδῥίχης1 oic πυῤῥίχοις male ΕἸ.
aliaeque vulgatam servant, **

καὶ ἔγωγε τοὺς τοιούτους κακῶς

At P. Par, J.. EL.
u) τοῦ ϑεάτρου] τῶν 9ta-

τῶν 2954.explicationis caussa additum: τὸ ϑέατρον de specta-
doribus vide Apol. pro Merc. Cond. C. 5. De Saltat. c. 72.
Adv. Indoct. c. 9. ubi τὸ Q£ergov et οὗ ϑεαταὶ promiscue le—
untur. Cf. etiam Courier. ad Asin. Bossi.) ᾿δεελέγχων
Slipras 2954. y) ὑμῶν] ,uGv Ex. Fl. male. Nihil vero
mutaut P. H. Park. 2) ξηλοῦντες) “ξητοῦντες 2954.
, minus bene.** Belin. a) ἐγὼ, ὦ ς] ἔγωγε, ἢ ὡς 2954. bene,
inquit Belin. imo contra puram Graecitatem , ,quam cognove-
ris ex illis Junonis verbis Diall. Deor. V, 5. ἐγὼ δὲ μὴ οὕτω

μανείην, ὡς τὰ ᾿χείλη “προφενεγκεῖν etc.
b) τοὺς δ᾽] ,,Particula δὲ abest ab J. et B. 2.

ostendit A. 2.

Ceterae omnes eam habent,*
καὶ ξυγγενὲς] οἰκεῖόν τε καὶ ξυγγ. conj.

c) Ἡρακλῆς] ,, Ηραλλεῖς 1.
d) πίϑη πος} ,In J. Par. S. etc,

Vid. Adnott.
Edd. omnes “Ηρακλῆς.

Pyrrhiches institutio disso-
]uta risui fuit spectatoribus,
Talia igitur hi quoque fa-
ciunt, "fPalibus ego maledi-
xi, nec unquam desinam
convincere illorum fraudes,

ipsosque ridendos propina-

re: de vobis vero vestrüm-
que similibus, (sunt enim,
sunt quidam vere sectantes
philosophiam, legumque ve-
$trarum observantes) absit
a me insania illa, ut con-
tumeliosum quidquam, aut

forte tu, Pythagora,

Deinceps βλάςφυμον

Etiam B. 1. *) οἰκεῖόν τε

T. FK. Benedict,
Sed Schol. et

sinistrum dicam, Aut quid
habeam dice:e? quid enim
horum simile est in vita
vestra? At insolentes illos
et Diis invisos odio perse-
qui, puto, fas est. Nisi
et
Plato, et Chrysippe, et A-
ristoteles,, ad vos pertinere
quidquam dice!is tales, aut
proprium quidquam vestrum
et cognatum vita sua demon-
αἰ δ μὰ : quanta scilicet Her-
culi cum sunia necessitudo

ONCRNNM

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

171

^ "d
ἢ) διότι πώγωνας ἔχουσι, καὶ φιλοσοφεῖν φάσκουσι 5), καὶ σκυ- p. 606,
"P ' - Gur 3 "e ᾽ , 3445 5
Scot εἰσι, διὰ τοῦτο χρὴ υμῖν εὐκαΐειν QUTOUG; αλλ ἤνεγκα
S 2 D 2 7] y
» $* - δ LES
ἂν εἰ πιϑανοὶ γοῦν ἦσαν καὶ ἐπὶ τῆς ὑυποκρίσεως αὐτῆς. νῦν δὲ
ΞΑ , , , UJ € ,
ϑᾶττον ἂν γὺψ ἀηδόνα μιμήσαιτο, ἢ οὗτοι φιλοσόφους. εἴρηκα
AP le Y , P ΝΟ A 2 ἡ δὲ 0 AMj9 f ,
τὰ ὑπὲρ ἐμαυτοῦ ὁπόσα εἶχον. GU δὲ, ὦ ““ληϑεια ^), μαρτύρεν
2 ᾽ -
πρὸς αὐτοὺς, εἰ ἀληϑῆ ἐστι.
, 3: »5
QIA. Mevceovg9i, ὦ Παῤῥησιάδη, ποῤῥωτέρω ἔτι. τί . 697.
- - - [NES , 2 3 c
σοιῶμεν ἡμεῖς; πῶς vuiv εἰρηκέναι ἀνὴρ ἔδοξεν ; 3
La 2 ' 3 c
44H80. 5) ᾿Εγὼ μὲν, ὦ Φιλοσοφία, μεταξὺ λέγοντος
ἘΣ - e - 3. ἢ ei $4 , -
αὐτοῦ, κατὰ τῆς γῆς δῦναι ηὐχόμην" οὕτως ἀληϑῆ πᾶντα εἶ-
- 2 , er - ?
πεν. ἐγνώριξον γοῦν ἀκούουσα ἕκαστον τῶν ποιούντων αὐτὰ "),
c δ. ^ - M
zeguouotov μεταξὺ τοῖς λεγομένοις, τοῦτο μὲν, ἐς τόνδε
- δ j δεῖ 1. «ol 0À ἔδειξ ι "
τοῦτο δὲ, ὁ δεῖνα ποιεῖ. καὶ ὁλως, ἔδειξε τοὺς ἄνδρας ἐναρ-
- , - M , :
γῶς, καϑάπερ ἐπί τινος γραφῆς τὰ παντὰ προςεοιπότας ᾽),
hoc vocabulum majuscula liiera inchoabatur, ac si nomen
proprium esset. Sicet in A. 1. 2. B. 1. e) φάσκουσι]
»»ὐσκοῦσι 7. Par. et reliquae omnes, male. Sed recte φάσχου-
σι A. G. P. L. et Angl. Ms. Gr.'* διδάσκουσι 5οιι. et Gorl.
in quo posteriore eliam desunt, quae sequuntur: καὶ Gxv-
, ^ 5 ,
ϑρωποί εἰσι. ἴ) σὺ δὲ, ὦ 4ληήϑεια) Haec, et quae se-
quuntur, in Cod. 2954. PAilosophiue adscribuntur, quod Be-
linus adoptat, sine idonea caussa. g) 44 H 9.] ,,A4P. Ead,
nec quidquam mutant Codd. Sed correxerat tamen 44H 0.

Solanus. Reperitur sic vere in 2954., unde, Beliro suaden-
ie, Schmiederus rectum restituit nomen: idem consilium se-

cutus fuerat in versione JZielandius,

3 ,
h) αὐτὰ] αὐτὸ 3011.

i) προςεοικότας] ἐοικότας 5011. Gorl. Scun.

est, An forte quod barbas
submittunt, et philosophari
se praedicant, et truci vul-
tu sunt, propter haec vobis
adsimilare illos oportet? E-
quidem ferrem illos, si in
ipsa illa histrionia probabi-
les essent. Jam vero facilius
lusciniam vultur imitetur,
quam isti philosophos. Di-
xi pro me, quae habebam.
Jam tu, Veritas, testimo-
nium apud hosce perhibe,
si vera sint.

Phil. Longius hinc, Par-

ihesiade, recede interim,

Nos quid faciamus? quo-
modo dixisse vobis vide-
tur ?

Fert, Equidem, Philo-
sophia, illo dicente terram
mihi hiscere optabam prae
pudore: adeo vera dicebat
omnia. Agnoscebam enim
inter audiendum | unnum-
quemque, qui ista faceret;
et referebam, dum diceren-
tur, illud quidem ad hunc-
ce; hoc vero ille, inquie-
bam, facit, Et ornnino o-
s'endit homines dilucide, ut
in pictura quadam similes

p: 607.

p. 608.

172 LUCIANI

οὐ τὰ σώματα μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς αὐτὰς ig τὸ ἀκριβέ.
στατον ἢ) ἀπεικάσας.

ΣΩΦΡ. 1) Κἀγὼ πάνυ ἠρυϑρίασα, ὦ ᾿Δλήϑεια.

ΦΙΛ. “Ὑμεῖς δὲ, τί φατέ;

ANAB. Τί 03) ἄλλο, ἢ ἀφεῖσϑαι αὐτὸν τοῦ ἐγκλήμα-
τος, καὶ φίλον ἡμῖν, καὶ εὐεργέτην ἀναγεγράφϑαι ἅ); τὰ γοῦν
τῶν ᾿Ιλιέων ἀτεχνῶς memóvOeusv, τραγῳδόν 5) τινὰ τοῦτον
ἐφ᾽ ἡμᾶς κεκινήκαμεν, ἀσόμενον τὰς Φουγῶν ξυμφοράς. ἀδέ-
τῶ γοῦν, παὶ τοὺς ϑεοῖς ἐχϑοοὺς ἐκτραγωδείτω. *

AIOI. Καὶ αὐτὸς, ὦ Φιλοσοφία, πάνυ ἐπαινῶ τὸν ὄν-

3:333 Zn M , 1 P -
δρα, xol ανοατίϑεμαι τὰ πατηγορούμενα, xo φίλον ποιοῦμαν

3 - M
αὐτὸν, γενναῖον ὄντα.

k) ἐς τὸ ἀκριβέστατον] ἐπ᾽ ὀχριβέστατα 2954. 1) ΣΩΦΡ.Ἵ
Ita notavimus nomen loquentis cum Bel. et Schmied, e 2954.
et a verbis demum ὑμεῖς δὲ sermonem inchoavimus PAiloso-
phiae, cui vulgo haec conjuncta tribuebantur. Pro vulg. ὦ
"᾿Αρετὴ, quod ortum fuerat ex male notatis superioribus ver-
bis, ( AP.) jam, quum ibi correxerimus 44HO, et hic. ut
corrigeremus o “λήϑεια, necesse erat. m) T'í δὲ] τί δαὲ
£o11. Belin. Schn. n) ivaysyodtoSv at] ,,ἀνεγᾳάφϑαε Coll.
Prius servant H. Fl. etc. | Consentiunt etiam A. 1. 2. et B. 1.
in ἀναγεγράφϑαι. Sed 2954. dat ἀναγράφεσϑαι, ut Schol.,
unde Beínus fieri vult ἀναγράψεσθαι, mire corrumpens opti-
mam, quae vulgatur, Graecitatem. Nec Scehmiederus pru-
denter egit, quod ἀναγράφεσθαι praetulit Usus ille Infini-
tivi Praeteriti ut elegantissimus , ita et Luciano admodum fa-
miliaris. Ét quid de ἀφεῖσϑαι cogites, ubi ἀναγεγράφϑαι mu-
tare in animum induxeris? 0) τραγῷῳ ὃ ὁν] τραγῳδίαν 5011.
Lale,* Belin.

enim' exemplo Tragoedum

per omnia, cum non corpo-
hunc in nos commovimus,

ra modo, sed ipsas quoque

animas exquisitissima simi-
litudine exprimeret.

Temper. Et ego plane e-
rubescebam, o Veritas.

Phil. Vos autem quid di-
citis ?

fiev. Quid aliud , nisiab-
solvi illum a crimine opor-
tere, et amicum nobis ac be-
ne meritum in publico mo-
numento scribi lliensium

qui Phrygum canat calami-
tates. Canat igitur, et il.
los Diis invisos tragoediis

suis infamet.

Diog. lTpse quoque ego,
Philosophia, laudo' virum
magnopere, et retracto cri-
mina, eumque, ut virum
fortem, amicum mihi ad-
$cisco.

m

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

DIA. Ev ἔχει" πρόςιϑι Ῥ), ὦ Παῤῥησιάδη:

178

γῆς erae καὶ ἁπάσαις 4) κρατεῖς, καὶ τὸ λοιπὸν, LL qué-

τερος ὦν.

, » -
ΠΑ͂ΡΡ. Προςεκύνησα τήν γε πρώτην. μᾶλλον δὲ τρα-
γικώτερον αὐτὸ ποιήσειν μοι δοκῶ" σεμνότερον γὰρ,
"Q. μέγα σεμνὰ Νίκα ?), τὸν ἐμὸν

βίοτον πατέχοις »

καὶ μὴ λήγοις στεφανοῦσα.
APET. Οὐκοῦν δευτέρου κρατῆρος ἤδη καταρχώμεϑα,
» ο , €
προοςκαλῶμεν κἀκείνους, ὡς δίκην ὑπόσχωσιν, ἀνϑ᾽ ὧν εἰς
Γ. — Di ^c , c LY c , : n ,
μᾶς υβοίζουσι. κατηγορήσει δὲ Παῤύησιαδης ἕκαστου.

ILAPP. ἢ ᾿Ορϑῶς,. ὦ

29g ' P
peciam ἔλεξας"

r^ *
ὥςτε GU,

Συλλογιομὲ, ποτακύψας ἐς τὸ ἄστυ, προςκήρυττε τοὺς φιλο-

σόφους.

ΣΥΔ.. "Axove, iuc τοὺς φιλοσύφους 1 ἥκειν ἐς ἀκρό-
πολιν ἀπολογησομένους ἐπὶ τῆς ᾿“Ζρετῆς, καὶ Φιλοσοφίας, καὶ

“ικαιοσύνης ").

p) Εὖ ἔχει: πρόςεϑι} Haec pro vulg. εὖγε cum JZelir. et
Schm, reposui € 2954. Seyboldus jam conjecerat in eundem

sen SEE * EA9£.
1i. ὟΝ.

q) ἁπάσαις] »ταῖς πάσαις P. et marg. A.
r) iE d νη σα] »»προφρενίκησα L.* Vocem vul-

gatam corruptam habet Bel, et edidit Sclm. προφενίκησα. Vid.

Adn.

formis vulgatis σεμνὴ “Νίκη.

cujus necessitas non patet.

Phil Bonum factum, oc-
eede nunc, Parrhesiade, sol-
vimus te accusatione: vin-
cis suffragiis omnibus, et,
quod reliquum est, scito,
te nostrum esse.

Parrh, Equidem initio jam
adoravi. Jam vero Tragi-
co magis orationis genere
(id) faciendum videtur: au-
g£ustius enim fuerit, Splen-
dida, quaeso, Victoria,

me comilare tuum, viridz

nec parce coronae,

Firt. Igitur dealtero jam
cratere libeimus, et vocemus

5) σεμνὰ Νίκ αἹ ita 2954. et ϑοληπ, pro commnnibus

t) II4P P.] O14. conj. Jacobs.
u) “ικαεοσύνης] ,Leg. zt-

etiam istos, ut poenas sua-
rum in nos contumeliarum
nobis persolvant. Accusa-
bit unumquemque Parrhe-
siades,

Parrh. Bene istud, Vir-
tus. Itaque tu, Syllogisme
puer, despiciens i in urbem,
pra2conio huc evoca philo-
sophos.

Syll. Audi, tace. "Veni.
unto philosophi in arcem
caus&sam dicturi ad tribunal
Virtutis, Philosophiae, Ju-
stitiae.

παῖ

ἀφίεμέν σε P 60g.

89

KEur.fir

Phoen.,
Or. et
Iphig.
Taur.

40

p» 608.

p. 60g.

41

174 LUCIANI

ILAPP. *Opóc; ὀλίγοι συνέρχονται * ) , γνωρίσαντες τὸ
κήρυγμα. ἄλλως γὰρ Y) δεδίασι τὴν δίκην. οἵ πολλοὶ δὲ αὖ--
τῶν, οὐδὲ σχολὴν ἄγουσιν, ἀμφὶ τοὺς πλουσίους ἔχοντες. εἰ
δὲ βούλει πάντας ἥκειν, κατὰ τάδε, ὦ Συλλογισμὲ, κήρυττε.

DIA. Μηδαμῶς. ἀλλὰ σὺ, ὦ Παῤῥησιώδη, προςκάλει,
καϑότι σοι δοκεῖ.

ILAPP. Οὐδὲν τόδε χαλεπόν. ἄκουε, σίγα. ὅσοι φιλόσο-
φοι εἶναι λέγουσι, καὶ ὅσοι προφήπειν αὐτοῖς οἴονται τοῦ ὀνό-
peroc, ἥκειν ἐς ἀκρόπολιν ἐπὶ τὴν διανομήν. δύο μναῖ ἑκάστῳ
δοϑήσονται, καὶ σησαμαῖος πλακοῦς. ὃς δ᾽ ἂν πώγωνα βαϑὺν
ἐπιδείξηται ^), καὶ παλάϑην ἰσχάδων οὗτός γε προςεπιλήψε--
ται. πομίζειν δ᾽ ἕκαστον σωφροσύνην uiv, xoi?) δικαιοσύ-
νην, ἢ ἐγκράτειαν, μηδαμῶς. οὐκ ἀναγκαῖα P) γὰρ ταῦτάγε,
ἣν μὴ παρῇ. πέντε δὲ συλλογισμοὺς ἐξ ἅπαντος" ov γὰρ ϑέμις
ἄνευ τούτων εἶναι σοφόν.

καιοσύνης. ϑοίαπ, Nihil mutant Edd. a vulgata zfix5s.*^ Sine
dubitatione recepi .So/ani conjecturam, δὲ paullo inferius
scripsi δίκην pro Zíxnv, quod vulgatum "fuerat. Xx) συνὲ 9-
govrar] ἀνίασιε 2954. Belin. translatum huc'e cap. 42. ἄἀνῃε-
σαν. y) ἄλλως ydo] καὶ ἄλλως 2954. probante Belino. 2)

ς δ᾽ ἂν πώγωνα βαϑὺν ἐπιδείξητα } ὃς δ᾽ ἂν βαϑύ-
μηδὲ πώγωνα. ἐπιδείξειεν 2954. improbae notae, ut tamen Be-
lino placere poiuerint. a) καὶ] ἢ 2954. Bel. Schmied. Ὁ)
ἀναγκαῖα] ἀναγκαῖον 2954. male.

nis caussa ad illos pertinere
se judicant, veniunto in
arcem ad congiarium. binae

Parrh. Vide, pauci con-
veniunt agnito praeconio.
Nam et alioqui j'idicium me-

tuunt, et vulg»s illorum o- unicuique minae dabuntur,
tium non habet, occupati et de sesamo placenta, Qui-
circa divites. Si vero ve- cunque vero prolixam ba:r-

bam exhibuerit, ille corol-
larium ficuum massam acci-
piet. Adfeiat autem quis-
que, temperantiam, justi-

hunc

Sylilo-

nire omnes volueris,
fere in modum edic,
gisme.

P^il. Nequaquam, Sed tu,

Parrhesiade, prout videbi-
tur, eos advoca.

Porrh. Nihil res habet
difficultatis. — Audi, tace.
Quotquot philosophos se es-
se dicunt, quotquot nomi-

tiam, continentiam minimeg
nequeenim ista, si non ad-
sint, necessaria: verum quin-
que omnino syllogismos;
quippe nefas est absque il-
lis esse sapientem,

pe

175

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

Κεῖται δ᾽ ἐν μέσσοισι *) δύο χρυσοῖο τάλαντα, p5o5.
Τῷ δόμεν, ὃς μετὰ πᾶσιν ἐριζέμεν ἔξοχος εἴη. ΧΥΙΠ,

δ , Pl JA ,
Βαβαὶ, ὡς 4) πλήρης μὲν ἡ ἄνοδος ὠϑιζομένων ἐπὶ “) τὸς 507.
, - δ » , Ἁ A1 * A M
δύο μνᾶς, ὡς ἤκουσαν μόνον. παρὰ δὲ τὸ Πελασγικὸν ἄλλοι,
A ' 32 - e M πε λον ,
καὶ κατὰ τὸ ““σκληπιεῖον ἕτεροι, καὶ παρα" ) τὸν “ρειον zcayov
' ' - ,
ἔτι πλείους, ἔνιοι δὲ καὶ κατὰ τὸν τοῦ Τάλω τάφον" οὗ δὲ, p.610.
καὶ πρὸς τὸ "Avaxsiov προϑέμενοι κλίμακας, ἀνέρπουσι Bop- Ho. IT.
ἘΠ
βηδὸν, νὴ Δία καὶ βοτρυδὸν, ἐσμοῦ 8) δίκην, ἵνα καὶ καϑ'᾽ 89:

e *, 244 * CMS ἊΝ , , -
Ὅμηρον εἴπω, ἀλλὰ xcxsiücv εὖ μάλα πολλοὶ, καντεῦϑεν

τ , $*
Mvoíot, ὕσσα τε φύλλα, καὶ ἄνϑεα γίνεται ἦρι P). Hom. Tl,

Meo δὲ ἡ ἀκρύπολις ἐν βραχεῖ, κλαγγηδὸν προκαϑιζόντων, 1!» 4083-
- , , i 2 ,
παὶ πανταχοῦ πῆρα, πώγων ^), κολακεία, ἀναισχυντία, βα-

ο) μέσσοισι] »Sic Par, sed 7. H, S. aliaeque male μέσοισι,““
d) ὡς ὅσοι! 2954. Belin. 6) ἐπὶ] ,,ἐπεὶ H. B. 2. Par. S.
In J. videtur fuisse ézz& sine accentu, quem JSole»us manu
sua imposuit,*' ἐπὶ, quod So/anus et Gesnerus restituendum
suspicati erant, exhibet 2954. et recepit hinc δεῖ. Jam non
opus est alia conjectura, ut J. Seageri in Class. Journ. XVII.
a. 1814. p. 161. proposita: ἐπεὶ τὰς δύο μνᾶς εἰςήπουσαν uó-
vov. f) παρὰ] »παρὰ L. Nihil a vulgata abeunt J. H. Par.
Fl: Edebatur enim, etiam a Aez/zio, περὶ, sed παρὰ exhi-
bet 5011. et probarunt Belin. et Schm. xard estin 2954 g)
icuo)] ἐς μοῦ duabus vocibus B. 1. satis festive. In 2954.
praemittitur huic voci μελίσσων, quod probavit Belin. et rece-
pit SeAmiederus, qui saltem scribere debebat μελεσσῶν. nam a
IBelino haec diligentia vix exspectari poterat, Sed ommnino re-
jicienda erat vox, quippe a male sedula manu adscripta ex
Homeriloco v. 87. h), ἦρι]. »οὥρῃ À. G. L. Sed vulgatam
servant Edd. omnes.* $97 5011. Gorl, Belin. Schm, sed ἦρος
2954. 1) πώγων , Deest h. v. inFl. Reliquae habent.**

Proposita in medio suntau- aedem scalis admotis cum

ri bina talenta ,

Praemia, qui reliquos rixa
superavert omnes.

Vah, quam plenus est ad-
scensus invicem se truden-
tium ad duas minas, cum
primum audiere. Ad Pelas-
gicum autem alii, ad Ae-
sculapii alii, et circa Areo-
pagum etiam plures, alii
vero etiam ad Tali sepul-
crum: alii ad Dioscurorum

bombo in altum enituntur,
atque examinis instar apum
glomerantur in uvam, ut
Homeri verbo utar. M
inde etiam bene sane multi,
et hinc sexcenti,
Quot folia, à flores quot
nascens eai [47i annus.
Brevi autem plena illorum
arx erit, cum clangore sib
invicem adsidentium, et u-
bique pera, barba, adulatio,

176 ὃ συ τα νὰ

p- 610. cielicn λιχνεία. συλλογισμὸς, φιλαργυρία. of -) ὀλίγον δὲ,

48

ὁπύσοι πρὸς τὸ πρῶτον κήρυγμα ἐκεῖνο ἀνήεσαν , ἀφανεῖς καὶ
ἄσημοι, ἀναμιχϑέντες τῷ πλήϑει τῶν dio, καὶ λελήϑασιν ἐ ἐν
τῇ ὁμοιότητι τῶν ἄλλων σχημάτων. τοῦτο γοῦν τὸ δεινότατόν
- 3 4 , à x Y" , , 1 LE

ἔστιν, ὦ Φιλοσοφία, καὶ ὁ τις ἂν μέμψαιτο Gov ) μάλιστα,
τὸ μηδὲν 2) ἐπιβάλλειν γνώρισμα καὶ σημεῖον αὐτοῖς. πυϑανώ-
τῷ γῶν γὰρ οἵ γόητες οὗτον iM: τῶν ἀληϑῶς φιλοσο-

φούντων.
QIA4. Ἔσται τοῦτο μετ᾽, ὀλίγον, ἀλλὰ δεχώμεϑα ἤδη
αὐτούς.
IIAAT, ") Ἡμᾶς πρώτους χρὴ τοὺς “Πλατωνικοὺς
λαβεῖν.

IITO. Οὔκ" ἀλλὰ τοὺς Πυϑαγορικοὺς ἡμᾶς, πρότερος
γὰρ ὃ 5) Πυϑαγύόρας qv.

k) oi] abest a 5011. probante Beli;o, At monstrantur pauci
illi, qui vix dignoscuntur, utpote ἀφανεῖς καὶ ἄσημοι. 1)
cov] σοι mavult elin. non memcer illius in Diall. Deor. XX,

2. τί γὰρ ἂν καὶ μωμήσαιτό, uov ; aliorumque ejus generis di

ctorum. - m) μηδὲν] ,,Sic A. G. P. L. J. μηδὲ Par, S. μὴ

δὲ vero rM H Fl. B. 2. male.* μὴ δὲ etiam in P. 1. Á.

1.2. Omnem locum corrupte sic habet 5011. καὶ ὅςτις àv

μάλιστα μεμύητό σου, τοροῦτον “μηδὲν ἐπικαλεῖν. In his cer-

te μηδὲν notabile. n) αὐτούς. IIAAT.] ,,H. 1. integre

ἸΠλατωνικός. αὐτοὺς yu. Sed optime αὐτούς. Πλ. A. G. Ms.

Gr. Sic et 2954. Belin. Schm. Iu Reiz, Ed. vetus ratio re-

tenta, quae et in B. 1. Α. 1. 2. reperitur, Ceterum quae se-

quuntur verba $. "hmiederus ex eodem illo 2954. ita finxit: Ü-

μᾶς χρὴ τοὺς Πλατωνικοὺς πρῶτον Ae(siv. ο) 9j inserul

cum ScÁm, articulum e 2954. 5011. vulgo praetermissum,

Saepe enim hi

impudentia, baculum, gula,
syllogismus, avaritia, Pau-
οἱ vero, quiad primam prae-
conis vocem adsre»derant,
vix apparent, nulla nota iá-
signes, reliquorum turbae
immixti, et latent similitu-
dine habitus reliquorum,
Hillud enim, Philosophia,
sane molestissimum est, et
quod quis maxime in te et-
iam repreliendat, quod no-
tam illis nullam autsignum

imponis,
impostores ipsis vere philo-
phantibus sunt probabilio-
res,

Phil. Fiet ilud paullo
post: sed jam eos excipia-
mus.

Plat. Nos Platonicos ac-
cipere primos oportet.

Pyik, Non, sed Pythago-
ricos nos: prior enim fuit

Pythagoras,

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

177

ZTAIK. 4joriws' ἀμείνους ἡμεῖς of ἀπὸ τῆς στοᾶς.

IIEP. Οὔμενουν 5)" ἀλλ᾽ fv γε τοῖς χρήμασι, πρῶτον
ἂν ἡμεῖς εἴημεν, of ἐκ τοῦ Περιπάτου.

EHIK. “Ἡμῖν τοῖς ᾿Επικουρείοις τοὺς πλακοῦντας δότε,
καὶ τὰς παλάϑας᾽ περὶ δὲ τῶν μνῶν περιμενοῦμεν, κἂν ὑστά-
τους δέῃ λαμβάνειν.

AKAA. Ποῦ τὰ δύο véAavro; δείξομεν γὰρ οἱ "Axadn ὃς
μαϊκοὺὶ ὅσον τῶν ἄλλων ἐσμὲν ἐριστικώτεροι.

ZTOIK. Οὐχ, ἡμῶν γε τῶν Στωϊκῶν παρόντων.

ΦΙΑ. Παύσασϑε φιλονεικοῦντες" ὑμεῖς δὲ of Κυνικοὶ
μήτε ὠϑεῖτε 1) ἀλλήλους, μήτε τοῖς ξύλοις παίετε" ἐπ᾽ ἄλλα
γὰρ love") πεκλημένοι " καὶ νῦν ἔγωγε ἡ Φιλοσοφία, καὶ q
᾿Δρετὴ αὕτη, καὶ ἡ oca, δικύσομεν τίνες of ὀρϑῶς *)
φιλοσοφοῦντές εἰσιν, εἶτα ὅσοι μὲν ἂν εὐρεϑῶσι κατὰ τὰ
ἡμῖν “) δοκοῦντα βιοῦντες, εὐδαιμονήσουσιν, ἄριστοι *)

᾿

p) OZ usvovv] Sic rescripsi Lucian? more servato, de quo ad
Timon. c. 54. Varr. Lectt. Vetustae Edd. habent. Od uiv οὖν,
recentiores paullo rectius per se, sed longius etiam ab «ποῖος
ris manu aberran'es οὐ uiv οὖν. q) G9sirs] »γαίτεῖτε ma-
le ex Fl. Recte ὠϑεῖτε P. et Edd.* τ) ἔστε ἔστε 2054. ut
interpretationes Latinae, quae vertunt: ad aíia enim vocati
estis! s) τίνες οἱ 000 c] of τινες ὀρθῶς 2954. unde Del,
vult of τινες ol 099g, qua emendatione nonu opus est. t)
ἡμῖν͵ ,,31. L. J. Par. ὑμῖν male Ex. H. Fl. S.** ἡμῖν etiam
À, 1.2. et B. 1. u) ἄρεστοε] ἄριστα 5011. perperam.

Stoic. Nugas apitis: me-
Jiores nos de Porticu.

Per.Nequaquam,sed quan-
tum ad pecunias, primi nos
esse debemus, de Ambula-
tione philosophi,

Epic. Nobis Epicureis

'placentas date et massas:

de minis exspectabimus, et
εἰ accipiamus ultimi.

"cad. Ubi duoilla talen-
ta? Ostendemus enim Aca-
demici, quantum reliquis
simus contentiosiores,

Stoic. Nequaquam, mo-

Lucian. Fol. lil.

bis quidem Stoicis praesene
tibus,

Phil Desinite rixarum.
Vos vero, Cynici, ne im-
pellite alíi alios, neque ba-
culis pulsate: ad alia enim
scitote vos vocatos esse, et
jam ego Philosophia, et Vir-
tus haec, et Veritas cogno-
Sscemus , qui vestrüm vere
philosophentur, deinde qui
invenientur ex nostris pla-
citis vivere, beati erunt,
judicio nostro optimi. lm-
postores vero, et' nihil ad

M

p.611.

44

r L|

178

P. δια, βεκρεμένοι. τοὺς γύητας δὲ, «uL οὐδὲν ἡμῖν προρήκοντας, κα-
ποὺς κακῶς ἐπιτρίψομεν, ὡς μὴ ἀντιποιοῖντο *) τῶν ὑπὲρ αὖ-
τοὺς, ἀλαζόνες ὄντες. τί τοῦτο; φεύγετε, νὴ Δία, κατὰ τῶν
γε τρημνῶν οἵ πολλοὶ ἀλλόμενοι; κενὴ δ᾽ οὖν ἡ ἀκρύπολις *
πλὴν ὀλίγων τούτων, ὑπόσον μεμενήκασιν, οὐ φοβηϑέντες.
p. 612. τὴν κρίσιν. Οἱ ὑπηρέταν ἀνέλεσϑε τὴν πήραν, ἣν ὁ Κυνίσπκος
ἀπέῤῥυψεν ἐν τῇ τροπῇ" φέρ᾽ ἴδω τί καὶ ἔχει, ἤπου ϑέρμους;
4) βιβλίον, 4) ἄρτους τῶν αὐτοπυριτῶν;

IIAPP. Ovx: ἀλλὰ βουδίον τουτὶ, καὶ μύρον, καὶ μα-
χαιρίδιον ϑυτικὸν 79, καὶ κάτοπτρον, καὶ κύβους.

ΦΙΔ. Εὖγε, ὦ yevvais , τοιαῦτά σον ἣν τὰ ἐφόδια τῆς
ἀσκήσεως" καὶ μετὰ τούτων ἠξίους λοιδορεῖσϑαι ἅ ἅπασι, παὶ
τοὺς ἄλλους παιδαγωγεῖν;

ΠΑΡΡ. Τοιοῦτοι μὲν οὖν 5) ἡμῖν οὗτοι. χρὴ δὲ ὑμᾶς
σκοπεῖν ὄντινα τρόπον ἀγνοούμενα ταῦτα πεπαύσεται, καὶ δια-

G£.U.CX* A:NIE

x) ἀντιποιοῖντοΊ]Ί ἀντιποεῶνται. 2954. quod. Belinus praetu-
lit, aversatus, ut saepe alias, sed injuria, Optativum sine
ἂν positum. Secutus eum Sc/uniederus. y) &'vrzixOv] ,,xov-
Qixóv conjicit Solan. zv9uxóv Brod. Sed nihil a vulg. mutant
ΕἸ, B. 2. H. Far. ϑρυπτικὸν conj. Bel. probante Zastio, sed
ὀνυχιπὸν vel ἱνυχεστεκὸν Jacobs. adsentieute viro quodam Ano-

nymo.

et Schol, Sed vid. Adnoi.

Omnino verba x«l μαχαιρίδιον ϑυτικὸν absunt ἃ 5011.
2) o9v] vulgo abfuit; nunc re-

stitutum e 2954. €t 5011. praeeunte ScÁm.

nos pertinentes malos male
conteremus, ne. superbia
quadam ea, quae supra i-
psos sunt, adfectent. Quid
hoc? fugitis, per Jovem,
per ipsa praecipitia desilien-
tes multi. vacua igitur arx
est, praeter paucos illos,
qui remansere, nihil metu-
entesjudicium. Famuli, tol-
lite peram, quam minutus
ille Cynicus in fuga abjecit.
Age, videam, quid habeat ?
num forte lupinos, aut li-
brum, aut panes ex atro-
rum genere ?

Parrh. Non, sed hoc au-
rum, ét unguentum, et
cultrum ad sacrificialesepu-
las, et speculum, et tesse- ἡ
188. t

Phil. Bonum factum, vir
fortis. haec igitur tibi ha-
bebas exercitationis tuae
viatica: his instructus po-
stulabas maledicere omni-
bus, et reliquos disciplina
VAS PUEST

Parrh, "Tales quidem no-
bis hi sunt. Oportet dutem
vos videre, quemadmodum
ista ignorari desinant, di-

— xs

PISCATOR. SIVE REVIVISCENTES. 179

, : L 3 Sore
γνώσονται οἵ ἐντυγχάνοντες, οἵτινες of ἀγαθοὶ αὐτῶν *), καὶ p.612.
οἵτινες αὖ πάλιν. of τοῦ ἑτέρου βίου" σὺ δὲ, ὦ ᾿4λήϑεια, ἐξεύ-

ς OUR UE ed - , 2. ἢ ς "n
ρισκε, ὑπὲρ σοῦ yaQ ") τοῦτο γένοιτ᾽ ἂν, ὡς μὴ ἐπικρατῇ “)
᾽ν ἡ ΠΡ α edi i y
σου τὸ ψεῦδος, μηδὲ ὑπὸ τῇ ἀγνοίᾳ λανϑάνωσιν of φαῦλοι
- , - ' '
'τῶν ἀνδρῶν σε, τοὺς χρηστοὺς μεμιμημένοι ^).
3), 53 UNT 2 - , ,
AAHQ. gr αὐτῷ, εἰ δοκεῖ, Παῤῥησιάδῃ *) ποιησώ- 46
' - a εἰ 3;
μεϑα τὸ τοιοῦτον ^), ἐπεὶ χρηστὸς ὦπται καὶ εὔνους ἡμῖν, καὶ
1 o7 , , /
σὲ, ὦ Φιλοσοφία, μαλιστα ϑαυμαζων, παραλαβόντα μεϑ᾽ αὐτοῦ

n D A , S - . -
τὸν ἔλεγχον, ἄπτασι τοῖς φάσκουσι φιλοσοφεῖν ἐντυγχάνειν" ei? P- 615.
«᾿ S “ , δ 2 »
ὃν μὲν ἂν εὕρῃ γνήσιον ὡς ἀληϑῶς φιλοσοφίας 8), στεφανωσότω
ϑαλλοῦ ") στεφάνῳ, καὶ ἐς τὸ Πρυτανεῖον καλεσάτω. ἣν δέ τινε
(οἷοι πολλοί εἰσι). καταράτω ἀνδρὶ ὑποκριτῇ qu loc ἐντύ

0,0 SE 5 oxoQuv grmocogiec &vrv-
L1 , “ 3 , —-
qu, τὸ τριβώνιον περισπάσας, ἀποκειράτω τὸν πώγωνα iv χρῷ

a) αὐτῶν εἰσὶ adjectum in 2954. probante Beli. b) ydo]
γοῦν 2954. 0) ἐπιπρατῇ} ἐπικρατήσῃ 5011. d) σε, τοὺς
χρηστοὺς μεμιμημένοι͵ ,,ΧχΖὲ τοὺς χρηστοὺς μεμιμημένοι
«πρὶ, ϑεὰ 6s v. y. μεμιμημένοι P. L. Vulgatam servant Edd.
omnes. Vulgo scilicet, ut et in Keitz. Ed., ἐς τοὺς χρηστοὺς
μεμιγμένοι. Sed quam nos, suadente JBelno et praeeunte
Sehmiedero, dedimus lectionem, eam exhibent etiam 2954.
5011. οἱ. Gorl. e)'Ez ἀὐτῷ, εἰ δοκεῖ, Ἰαῤῥησιάδῃ]
"Em' αὐτῷ, εἰ δοκεῖ Παῤῥησιάδη (sine jota subscr.) B. 1. Sed
in A. 1. 2. ἐπ᾿ αὐτῷ εἰδοκεῖ (una voce) Παῤῥησιάδῃ, etc. Sed
dudum haec emendata erant, T) τοιοῦτον] τοιοῦτο 2954.
5) φιλοσοφίας} φιλόσοφον 2954. glossema, judice £e/ino.
h) 9$«41102|,9co40v 1. Par. H. 8. FL* Sic et A. 1, 2. et
B. .. Sed ϑαλλοῦ 5011. et Gol. ut paullo inferius ϑαλλῷ
2954. quae nos, auctore Bero et duce Selmiedero, recepi-
mus. In Hermot. c. 68. 9'«449 in plerisque legiiur.

gnoscantque, qui in illos benevolus, et tuus, Philo-

incidunt, qui illorum boni
viri sint, et qui alterius sint
vitae. Tu vero, Veritas,
inveni: quandoquidem e
tua hoc re fuerit, ne inva-
lescat contra te mendacium,
neque ignorantia quadam te
lateant pravi homines bonos
imitati,

Ver. Ypsi,si videtur, Par-
rhesiadae hoc permittamus,

quandoquidem bonus vir

deprehensus est, et nobis

sophia, admirator maxi-
mus, ut, adsumto Elencho,
cum omnibus agat, qui se
dicunt philosophos. Dein-
de si quem invenerit ger-
manum vere philosophiae,
coronet eum oleagina coro-
na, et in Prytaneum vocet,
Si vero incidat in aliquem,
quod genus multi sunt, ex-
secrabilem virum, philoso-
phiae histrionem , detracto
palio, barbam illi in-ipsa

M 2

180

B7 δι5. πάνυ τραγοκουριυκῆ μαχαίρᾳ, καὶ ἐπὶ τοῦ μετώπου στίγματα
ξπιβαλλέτω, ἢ ἐγκαυσότω κατὰ τὸ μεσόφρυον. ὁ δὲ τύπος τοῦ
παυτῆρος 1j, ἔστω ἀλώπηξ, ἢ πίϑηκος. "

ΦΙΔΑ. Ε) Εὖγε, ὦ ᾿Δἀλήϑεια" ὃ δ᾽ ἔλεγχος 1), ὦ Παῤ-

ῥησιάδη, τοῖόςδε ἔστω, οἷος 0 τῶν ἀετῶν ") πρὸς τὸν ἥλιον
κἀκείνους ἀντιβλέπειν τῷ φω-

LUCIANI

εἶναι λέγεται" οὐ μὰ Δία, ὥοτε
τὶ, καὶ πρὸς ἐκεῖνο δοπιμάξεσϑαν" ἀλλὰ προϑεὶς χρυσίον, καὶ
δόξαν, καὶ ἡδονὴν, ὃν μὲν ἂν αὐτῶν ἴδῃς ") ὑπερορῶντα,
καὶ μηδαμῶς ἑλκόμενον πρὸς τὴν ὄψιν, οὗτος ἔστω, ὁ τῷ
ϑαλλῷ ?) στεφόμενορ᾽ ὃν δ᾽ ἂν ἀτενὲς ἀποβλέποντα, καὶ τὴν
q tion ὀρέγοντα ἐπὶ τὸ χουσίον, ἀπάγειν ἐπὶ τὸ καυτήριον τοῦ-
zov, ἀποκείραντα πρότερον ?) τὸν πώγωνα.

1) καυτῆρος]} πουστῆρος,͵ 2954. male, inquit Belinus. Mox
καυτήρεον reperies, et in fine libelli καυστηρίων quidem vulgo
legitur; sed tres Codd. suppeditant praestantiorem formam,
quae et Pro Merc. Cond. c. 2. reperitur sine variatione, xev-
znoíov. ,E o I4.] ,Iieo. L. Nihil mutat Fl. etc. 1)
Ewvys, ὦ ᾿Δἀλήϑεια" ὁ δ᾽ ἔλεγχος] Εὖ, ἐν » ἀληϑείᾳ φῇς"
ὁ δὲ ΓΕλεγχος 2954. turpiter depravata. 00^ Ἔλεγχος B. τ.
m) é£srQv]ce/trov 2954. Schn. n) Zà5s] Sic Bel., "Schm.
et Jacobs, ad ..cAill. Tai. p. 505. e Codd. 2954. et Gor. Cf.
Hermot. c. 12. 0) 9*&429] Sic cum Schm. e 2954. et Gorl.
Cf. supra not. h). p) πρότερον] προτοῦ Fl. Vulgatam
servant Edd. e* P. moórov Ex.* Modo quod typorum errore
in Reizz. Ed. est ἀποκρείναντα, tacite id emendarunt Bipp.
Edd. Sed in Codd. 2954. et 5011. legitur ἀποκείραντας, et
mox verba ὡς ἔδοξεν in priori Cod. Philosophiae verbis adji-
ciuntur, avulsa a Parrhesiadae sermone. Utraque mutatione
corrumpitur integerrimus locus, felinus, dum Pluralem prae-
ferebat, non tenuit illum £ozdentcm necessario non nisi unum
Lucianum habendum esse, Pluralem vero non vidit omnino

illud examinentur. Sed au.
ro proposito, et gloria, et

cute eo genere cultri, quo
capri tondentur, resecet,

et stigmata fronti illius B
ponat, aut inter supercilia
inurat: typus autem caute-
ris vulpes esto, aut simia.
Phil. Bene ista, Veritas:
examen autem, Parrhesia-
de, tale erit, quale aquila.
rum ad solem esse dicitur:
non sane ut et illi adversus
lumeu contueantur, et ad

voluptate, quem illorum vi-
deris despicere ista, et ne-
quaquam ad speciem illam
trahi, bic esto illo ramo o-
livae coronandus: quem ve-
ro fixis oculis respicere, et
manum ad aurum porrigeze,
bunc veroad cauterium me-
mento, detonsa prius barba,
ducere,

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES, 181

IIAPP. 'Qc ἔδοξεν, ἔσται ταῦτα, ὦ Φιλοσοφία, xelP.O14-
ὄψει αὐτίχα μάλα 1) τοὺς πολλοὺς αὐτῶν ἀλωπεκίας, ἢ πιϑη- 41
ποφύρους, ὀλίγους δὲ καὶ ἐσεερανω μένους Ἂς si βούλεσϑε
μέντοι κἀνταῦϑα ἀνάξω τινὰς ὑμῖν ; νὴ 4i, αὐτῶν *).

QIA. Πῶς λέγεις; ἀνάξεις τοὺς φυγόντας;

ILAPP. Καὶ μόλα, ἤνπερ ἡ ἀξρειί. μοι ἐθελήσῃ » πρὸς
ὀλίγον χρῆσαι τὴν ὁρμιὰν ἐκείνην καὶ τὸ ἄγκιστρον, ὅπερ ")
ὁ ἁλιεὺς ἀνέϑηκεν ὁ ἐκ Πειραιῶς.

1ΕΡ, ᾿Ιδοὺ δὴ λαβὲ, καὶ τὸν κάλαμόν γε ἅμα, ὡς πάντ᾽
ἔχοις.

ILAPP. Οὐκοῦν, ὦ ἱέρεια, καὶ ἰσχάδας μοΐ τινας δὸς
ἀνύσασα, καὶ ὀλίγον τοῦ χρυσίου.

IEP. “άμβανε.

QIA. Τί πράττειν ἀνὴρ διανοεῖται;

non necti cum reliquis posse. Verba autem οἷς ἔδοξεν cim
praecedentibus nexa, quemadmodum ea ScÁmiederus , Belini
consilium secutus, dedit, admodum inficete ac sinistre se
habent; nisi paullo majori ante interpunctione facta scribere
velis: ὡς ἔδοξεν. At nusquam hercle minus de emendandis
Edd. cogitandum erat, quam h. 1, q) μάλα] μάλιστα 2954.
τ) ἐστὲεφ e vov ove] ἐστεφανομιὲ ἐνοῦς Bex operarum gui-
pa. s) ἀνάξω τινὰς ὑμῖν, νὴ AU, Hess ὑμῖν ἀνά-
Éo τινὰς αὐτῶν 2954. prave mutilata, t) 229s15675]- Vulg.
ἐθέλῃ, et supra ἣν, quae nos, Belino et NOMINE dero obsecuti
mutavimus praeeuntibus Codd. 2954. 9t 5011. 11) ὁ $0]
»»ὥπερ J. sola. Accepit Juntina ab A. 2. et probavit So/anus.
At vid. Adnot. Deinceps Articulus ὁ in Hei:x. Ed. impruden-
ter omissus, sed a reécentt., ut par erat, restitutus.

Parrh. Fient ista, ut vo- mihi commodare lineam il-
bis visum est, Philosophia, lam cum hamo, quem pis-
et videbis confestim vulgus cator ex Piraceo dedicavit.
àlorum, vulpe notatos aut — '.nt, En tibt, cape, una
simia; sed paucos quosdam cum arundine, ut habeas
etiam videbis coronatos. omnia.

Verum si vultis, etiam huc Parrh. Y.rgo fac, Anti-
profecto quosdam illorum stes, ut mihi des ONT ca-
vobis extraham. ricas aliquot, et pauxillum

aur σ absolva-
Phil Quid? tu fugientes τὰ i, gua megotium olet]
huc retrahes ? T.

“πε. Cape.
Parrh, Ego vero, si qui- Phil, Quid facere vir co-
dem antistes velit paullum gitat?

182 LUCIANIt

p.614. IEP.*) 4ελεάσας τὸ ἄγκιστρον ἰσχάδι, καὶ χρυσίῳ PL
p.615. καϑεζόμενος ^) ἐπὶ τὸ ἄπρον τοῦ τειχίου. καϑῆκεν ^) ἐς -
πόλιν. , :
QLA.P) Τί ταῦτα, ὦ Παῤῥησιάδη, ποιεῖς; ἥπου τοὺς

λίϑους ἁλιεύσειν *) διέγνωκας ἐκ τοῦ Πελασγικοῦ;
ILAPP. Σιώπησον, ὦ Φιλοσοφία, καὶ τὴν ἄγραν περί-
μενε" σὺ δὲ, ὦ Πόσειδον 4) ἀγρεῦ, καὶ ᾿φἀμφιτρίτη φίλη,
48 πολλοὺς ἡμῖν ἀνάπεμπε τῶν ἰχϑύων.
εὐμεγέϑη, μᾶλλον δὲ 5) χούσοφρυν.
ἘΛΈΤ. ὅὴ Οὔκ' ἀλλὰ γαλεός ἐστι" προςέρχεται 8) δὴ
τῷ ἀγκίστρῳ πεχηνώς. ὀσφρᾶται ἢ) τοῦ χρυσίου, πλησίον

ἤδη |) ἐστίν" ἔ ἀνασπάσωμεν.-

ἐμ μαισεν.ν EFI
ILAPP. Koi σὺ, ὦ ὦ Ἔλεγχε ), νῦν ξυνεπιλαβοῦ 1) τῆς

"AM δρῶ τινα λάβρακα

X) IEP. »L. J. B. 2». ἘΠ sic emendare jussit Solam. Deest
plane in P. IIA4PP. Edd. reliqq.* 2» zevcíg] τῷ χρυσίῳ
2954. statim Belin, vult τῇ ἰσχάδε καὶ τῷ χρυσίῳ. z) καϑ' ε-
ξόμενος) καϑίσας 2954. a) xoQqwxsir] »νκαθϑήπειν ΑΙ.
Mare b) 612.] ,Deest in P. Comparet in Edd.* c)
ὧλι εὖ σειν] »Vid. dhom. Mag.* De Futuro vid. ad c. 27.
d) à. HUS erapeM Priorem vocem cum JBelin, et Schn. prae-
fisimus e 2954. ) δὲ] cs Ex. Fl. Prius vero etiam habet
P. cum reliquis. Ἢ EAE r.).,Deestin P.* "Elsv. in utra-
que Ald. 'Ej. in B. 1. 6) προςέρχεται) πρόξεισι 2954.
Belin. Schi. ut infra cap. seq. 'h) ὀσφρᾶταιε ) ,,09 φέροι-
zo Coll. Edd. vulgatam servant,** Ct. Adnot. ad Schol. i)
7951 à ἤδη 2954. Κ) Καὶ σὺ, ὦ "EAsyxs] καὶ σὺ ἀνα-
σπᾷ (forte ἀνάσπαν EAs £yye 2054. quae jure suo reprobat δεῖ.

1) ᾿ξυνεπιλαβοῦ]
Par, et P. nec ceterae. 4

ZInt. Escam hamo impo-
sitam ficum et aurum, se-
dens ipse in.lorica muri de-
misit versus urbem.

Phil. Quorsum haec facis,
Parrhesiade ? Numquid la-
pides piscari cogitas e Pe-
lasgico ?

Parrh. "Tace, quaeso, Phi-
losophia, et capturam ex-
specta, Tu vero, piscator
Neptune, et tu, cara Am-

»επιλαβοῦ Fl. male.
συνεπιλοβοῦ 2954.

Nihil mutat H,

phitrite, multos nobis huc
mitte pisces, Verum video
lupum speciosum, aut po-
tius Chrysophryn.

Elen. Non: sed mustelus
est. Accedit sane ad ha-
mum hians, jam auri odo-
rem captat. prope jam est,
attigit. captus est, extraha-
mus!

Parrh. Et tu, Elenche,

manum lineae admove. Jam
"

PISCATOR SIYE REVIV.SCENTES. 183

δομιᾶς" ἄνω ἐστί" gfg^ ἴδω τίς εἶ, ὦ βέλτιστε ἰχϑύων ; κύων ") p. 615.
οὗτός γε. Ἣράκλεις, τῶν ὀδόντων ! τί τοῦτο, ὦ γενναιότατε 9); p. 616.
εἴληψαι λιχνεύων περὶ τὰς πέτρας, ἔνϑα λήσειν ") ἤλπισας,
ὑποδεδυκώς ; ἀλλὰ νῦν ἔσῃ φανερὸς ἅπασιν, ἐκ τῶν βοαγχίων
ἀπηρτημένος᾽ ἐξέλωμεν τὸ δέλεωρ, καὶ τὸ ἄγκιστρον τουτί.
κενόν σοι τὸ ἔγκιστρον" ἡ δ᾽ ἰσχὰς ἤδη προςέσχηται Ῥ), καὶ
τὸ χρυσίον ἐν τῇ κοιλίᾳ 1).
ATOI. Νὴ Δία ἐξεμεσάτω ")' ὡς δὴ καὶ ἐπ᾿ ἄλλους δε-
- λεάσωμεν. :
I1APP. Εὖ ἔχει" τί φὴς, e Διόγενες; οἷσϑα τοῦτον ὃς-
τις ἐστὶν, ἢ προςήκει σοί τι ἀνήρ;
AIOTI. Οὐδαμῶς.
ΠΑ4ΡΡ. Τί οὖν; πόσου ἄξιον αὐτὸν χρὴ φάναι; ἐγὼ μὲν
γὰρ δύ᾽ ὀβολῶν πρώην αὐτὸν ἐτιμησάμην.

m) κύων ,Sicrecte L. Deest in πρὶ. et P. Edd. J. H. Par.
S. et ceterae omnes avov male. Jo. forte gxívov. ἀνύων Ex.'
Ceterum haec verba: χύων οὗτός γε. Flencho tribuit mallet
Schmiederus, et quae sequuntur: ἱἩρόπλεις etc. rursus Parrhe-
siadae adscribi; quae ratio nemini facile probabitur. n) c
γενναιύτατε;Ἵ In Edd. B. 1. A. 1. 2. nulla hic distinctio.
nis nota reperitur. 0) λήδειν ..Gronov. ληΐξειν, male. vid.
nott.(( Certe ληΐσειν exspectabatur. At non opus esf emen-

] . datione, quamquam et Sey^oldus ei favisse videtur. p) προ ς-ς-
ἐσχηται)] ,.ϑῖς ΠΗ. ΕἸ, B.2. S. Ita ednotat Solan. Sed quid
opus est, cum aliam lect. non proferat aliunde? 4) ἐν τῇ
κοιλίᾳ μὰ Z^ ἔπιεν addit 2954. male. τ) Νὴ Δία ἐξε-
μεσάτω] Sic dedi verba, pariim vulgatam lectionem, Mz
“ία ἐξεμεσάτω, partim Codicis 2954. ᾿Εξεμησάτω vr 4, ὡς
καὶ ἐπ᾿ ἄλλ. secutus. Schmiederus et Belinus: ᾿Ἐξεμεσάτω νὴ

aurum descendit in ventrem.

Diog. Per Jovem evoimat,
ut ea ad alios etiam esca u-
tamur. T

* Parrh. Bene habet.

supra est. Age, videam,
quis es, piscium optime?
Canis hic quidem est. Her-
cules! qui dehtes! Quid

. hoc, vir bone, captus es,

gu»lam dum sectaris circa pe-
tras, ubi putabas subeundo
te latere posse? Sed nunc
manifestus eris omnibus,
suspensus e branchiis, Exi-
mamus escam, et hamum
huncce. vacuus jam tibi ha-
mus, ficus jam insedit, et

Quid
ais, Diogenes? nostin hunc,
quis sit, et ad tene aliqua
ratione hie vir pertinet ?

Dios. M?nime.

Parrh: Quid igitur? Ouan-
ti ilum àestimare par est?
equidem duobusillum obo-
lis auper. indicavi,

P. 616.

184

LUCIANI

AIOT. IToÀó 5) λέγεις" ἄβρωτός vt γάρ ἔστι, wol εἶ:

Ῥ. 617.

δεχϑὴς, καὶ σκληρὸς, καὶ ἄτιμος " ἄφες αὐτὸν ἐπὶ κεφαλὴν
ly - , ES ' & UA 2 wp 1 Lus.

κατὰ τῆς πέτρας )' Gu δὲ ἄλλον ἀνάσπασον, καϑεὶς TO cyxi-

στρον᾽ ἐκεῖνο μέντον ὅρα, ὦ Παῤῥησιάδη, μὴ καμπτόμενός

σοι 0 κάλαμος ἀποκλασϑῆ.
IIAPP. Θάῤῥει,
ἀφυῶν “) ἐλαφρότεροι.

AIOI. Νὴ Δία, ἀφυέστατοί γέ"

ὦ Διόγενες ’

χοῦφοί εἶσι, καὶ τῶν

ἀνάσπα δὲ ὅμως.

ILAPP. ’1δού" τίς ἄλλος οὗτος ὁ πλατὺς *), ὥςπερ ἡμί-
τομος ἰχϑὺς προςέρχεται 7); ψῆττά 5) τις κεχηνὼς ἐς τὸ ἄγ-

πιστρον, κατέπιεν, ἔχεται.

AIOT. ᾿Ζνασπάσϑω. τίς ἐστιν *);
EAEI.'O Πλατωνικὸς εἶναι λέγων.

JIA4AT. ^) Καὶ σὺ,

E , Ὁ i]
0) κατάρατε, ἥκεις ἐπὶ τὸ χρυσίον;

Zi, ὡς δὴ καὶ etc. strictius ad Codicis exemplum. Pirckheym,
"dt per Jovem evomuit; iestinantius scilicet inspexerat textum.
5) πολὺ] πολλοῦ Reitz. et recentt, e P. etL, Nos lectionem
omnium vett. editionum, quae et Codicum 2954. et $011. est,

restituendam putabamus.

1) ἐπὶ κεφαλὴν κατὰ τῆς πέ-

τρας} Sic cum Belin. et Schm. rescripsi e 2954. pro vulg.

κατὰ τὴν κεραλ qv ἀπὸ τῆς πέτρας.

φυῆς (potius ἀφύηθ) 2954.
τὸς 2954. mendose.
Schm. ut praeced. cap.

u) τῶν ἀφυῶν]} τῆς ὧ-

x) οὗτος 0 πλατὺς] ὑπόπλατ-
y) προςέρχεται πρύξεισι 2954. Bel.

2) ψῆττα)] »»ψιττὰ Fl.
στιν] ,,Ελ. ante τίς hic inserit P.**

a) εἰς ἐ-
Omnem loci formam

varie descriptam qua ratione, quibusque auctoribus, muta-

verim, vid. in Adnot.

Diog. Multum narras. nc-
que enim edulis est, et hor-
ridus adspectu, et durus,
et nullius pretii. Demitte
ilum per petram praecipi-
tem; tu vero alium hamo
demisso extrahe. Illud ta-
men vide, Parrhesiade, ne
inflexa tibi arundo franga-
tur. nU

Parrh. Noli metuere, Dio-
-Benes: leves enim sunt, et
minoris, quam apuae, pon-
4eris.

b) IlAA T.] ,,Personam ΠΑ͂ΡΡ. hic
habet J. Sed reliquae consentiunt iu ILA4.*

Cum Junt. con-

Diog. lta sane: maxime
sunt cognati apuis, infeli-
cissimi ingenii homines.
Sed tamen extrahe.

Parrh. Vide, quis alius
ille latus [ Platys] et quasi
dimidiatus piscis accedit ?
Passer est hians ad hamum;
deglutiit: tenetur,

Diog. Extrabatur. quis-
nam est?

Elen. Platonicum se dicit.

Plat, Et tu, sacerrime, ad
aurum venis?

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES. 185

ILAPP.*) Τί φὴς, ὦ Πλάτων; τί ποιῶμεν αὐτόν;

" p. 617.
ILAAT. ᾿4πὸ τῆς αὐτῆς πέτρας καὶ οὗτος.
AIOI. Ex! ἄλλον καϑείσϑω. 50

1Π4}ΡΡ. Καὶ μὴν ὁρῶ τινα πάγκαλον προςιόντα, ὡς ἂν
ἐν βυϑῷ δόξειε, ποικίλον 5) τὴν χρύαν, ταινίας τινὰς ἐπὶ
τοῦ νώτου ἐπιχρύσους ἔχοντα. ὁρᾶς, ὦ Ἔλεγχε; ὃ τὸν ᾽4ρι--
στοτέλην προςποιούμενος, οὗτός ἐστιν ἦλϑεν, εἶτα πάλιν ἀπε-
γήξατο “). περισπόπει 1) ἀκριβῶς, αὖϑις ἐπανῆλθεν, Fyavzv,
εἴληπται, ἀνιμήσϑω.

APIZT. MW ἀνέρῃ 8) μὲ περὸ αὐτοῦ, ὦ Παῤδηδιάδη,
ἀγνοῶ γὰρ ὅςτις ἐστίν. à

ILAPP. Οὐκοῦν καὶ οὗτος, ὦ ᾿Δριστότελες P), κατὰ τῶν
πετρῶν !).

AIOI. "AM ἣν ἰδοὺ Ὁ) πολλούς που τοὺς ἰχϑῦς Sem

sentit Ald. 1. cum reliquis A. 2. et B. 1. c) II AP P.] ,,De-
est in J. Sed EA. legit L. IIAPP. vero habent Edd. Ald.
Par. B. 2. Amst. S.'& d) ποικίλον] zoixíAnv 5011, male,
judice Belin. | e) ἀπενήξατοΊ] ἄπεισι 2954. ,,glossema.*
Belin. 1) περισκόπει] περισκοπεῖ conj. Seyb. non inepte:
neque tamen mutatione opus est. gg) ἀνέρῃ] ἔρῃ 5o11.
,minus bene.* Be. h) ὦ ᾿Δριστότελες] Priorem vocu-
lam cum Schm. praemisi e 2954. i) πετρῶν] Post haec
Parrhesiadae verba, interrogative sumta, inserit Pirckheyme-
rus Aristotelis responsum: .E? maxime. Legisse itaque, aut,
quod magis placet, supplevisse ipse, videtur: 4o. Καὶ μάλα.
Male: non interrogat enim Parrhesiades. ΚΕ) ἣν ἐδοὺ]
»νἡνιδοὺ Schol. Al. ἣν ἰδοὺ Fl. ᾿Ιδοὺ Edd. reliquae et P.'*

Cum Scholiasta et Fl. faciunt 2954. Belin. Schm. Reitzius re-
tinuerat merum ἔδοῦ,

Parrh. Quid ais, Plato?

Aristotclis se esse praedicat,
223 : j
quid illo faciemus ?

Accessit: deinde rursus re-
Plat. De eadem petrahic natat: cum cura respice:

etiam, denuo redit; biat, captus
Diog. In alium jam de- est: extrahatur!

mittatur hamus. “τοι, Noli me de illo in-
Parrh.Etsanevideoquen- terrogare, Parrhesiade: i-

dam undique pulchrum ac- gnoro enim, quis sit,

cedere, ut in profundo vi- Parrh. Ygitur hic quoque,

deri potest, vario colore, ο Aristoteles, de rupe ibit

taenias quasdam per ter- praeceps,

gum aureas habentem. Vi- Diog. Sed ecce multos il-

des, Elenche, hic est, qui lic pisces video, eodem 1ο-

186 LUCIANI
δ , E

p.618. κατὰ ταυτὸν ὁμοχρόας 1); ἀκανϑώδεις, καὶ τὴν ἐπιφάνειαν
ἐχτετραχυσμένους, ἐχίνων ") δυςληπτοτέρουρ ᾿ ἡπου Ἂ) σα-

7 2 2 1 ὃ , Ἢ JM , , ^ * F] "€
γήνης ἐπ’ αὐτοὺς δεήσει; ἀλλ᾽ οὐ πάφεστιν. ἱκανὸν εἰ wev ἕνα
τινὰ ἐκ τῆς ἀγέλης ἀνασπάσαιμεν" ἥξει 5) δὲ ἐπὶ τὸ ἄγκιστρον

δηλαδὴ, ὃς ἂν αὐτῶν ϑρασύτατος ἢ. )
EAEI. Κάϑες Ρ), εἰ δοκεῖ, σιδηρώσας γε πρότερον
ἐπιπολὺ τῆς δρμιᾶς, ὡς μὴ ἀποπρίσῃ τοῖς ὀδοῦσι, καταπιὼν

τὸ χουσίον. | ὅν fi
: ^ Y 53 »

ILAPP. Καϑῆκα. σὺ δὲ, ὦ Πόσειδον, ταχεῖαν 1) ἐπιτέ-
λει τὴν ἄγραν. βαβαὶ, μάχονται περὶ τοῦ δελέατος " καὶ of μὲν,

, Y a , 1 9 , rl ,
ξύναμα " ). πολλοὶ περιτρώγουσι τὴν ἰσχάαδα " of δὲ, mgocqvv-
τες, ἔχονται τοῦ χρυσίου. εὖ ἔχει. περιεπάρη τις μάλα πκαρτε-
οὖς. φέρ᾽ ἴδω τίνος ἐπώνυμον σεαυτὸν εἶναι λέγεις; καίτοι γε-

1) ὁμοχρόας] Correxi omnium Edd. vitium ὁμόχροας. τα)
ἐχίνων) ,Suffragatur L. et Fl. δὲ 1. Par. aliaeque ᾿Εχίων
H.* ἐχίων B. 1. A. 1. 2. n) zov] Restitui pro zov, quod
Reitz. habet et recentt., veterem seripturam B. 1. À. 1. 2. ἧ-
zov simul cum interrogationis signo post δεήσει, quod serva-
vit B. 1. Vid. supra c. 47. Diall. Mortt. 1X, 4. XXVII, 9.
Timon. c.7. 0) ἢ ξει] Pirckh. accessit. Legit itaque ἥκει,
nisi negligentia fuit interpretis; sententia certe haec foret
absurdissima. | p) xc&9:sg] Id. conside, ac deinde καϑῆπα,
desedi; foede huc transverso verbo καϑῆσϑαι. 4) ταχεῖαν]
,teyttav post Πόσειδον inserit .4ngl. Ms. Gr. et P. Abest au-
tem ab Edd.'* RBestituit ScA;. monente .Belino e Codd. com-
memoratis et 2954. qui tamen omittit ἐπιτέλει, et recte scri-
bit ταχεῖαν, noa, ut Scehmiedero placuit, ταχείαν. ΟΕ. Schol.
ibique not. r) ξύναμα] Vulg. ξυνάμα. "Transposui acceu-
tum, linguae legibus certissimis obsecutus, quod et alibi fa-
ctum in hac voce.

ne auro devorato dentibus
illam serratis resecet.
Porrh. Demisi: tu vero,

co concolores, spinosos,
exasperata facie, echinis
captu diffciliores, | Num-

quid sagena ad illos opus e-
rit? verum ad manus non
est: satis fuerit, vel unum
de grege si extraxerimus.
Veniet autem ad hamum,
qui illorum erit audacissi-
mus.

FElen. Demitte,si videtur,
ferrata prius probe linea,

Neptune, cito piscatum per-
fice, Vah! pugnant de esca:
et 8111 quidem, simul mul—
ti ficum arrodunt, alii vero
mordicustenentaurum. Be-
ne habet. Trajectus est ha-
mo unus robustissimus, A-
ge, videam: cujus nomine:
te dictum ais? quamquam
ridiculus equidem sum, qui

PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

187

λοῖός γέ") εἰμι ἀναγκάζων ἰχϑῦν λαλεῖν" ἄφωνον γὰρ αὐτοί ἢ). p. 618.
ἀλλὰ σὺ, ὦ Ἔλεγχε, εἰπὲ ὅντινα ἔχει διδάσκαλον ( αὐτοῦ ")).

EAEI. Χρύσιππον τουτονί.

ILAPP. ανθϑάνω, διότι χρυσίον, οἶμαι, προφῆν τῷ
9- , X «24 9. , ' Now - du ;
ὀνόματι. σὺ δ᾽ ovv, Χρύσιππε, πρὸς τῆς 49mvig simi, oi-
σϑα τοὺς ἄνδρας, ἢ τοιαῦτα παρήνεις αὐτοὺς ποιεῖν ;

ΧΡΥΣ. Νὴ Δία, ὑβριστικὰ ἐρωτᾷς, ὦ Παῤδῥδησιάδη,' 619:
προφήκειν τὶ 7) ἡμῖν ὑπολαμβάνων, τοιούτους ὄντας.

3. s - 3 τ -
ILAPP. Εὖγε, ὦ Χρύσιππε, γενναῖος si. ovrog) γοῦν
M LAS. ET t A - N 2 1 a 2 ,

καὶ αὑτὸς ἐπὶ κεφαλὴν μετὰ τῶν ἄλλων, ἐπεὶ xol ἀκανϑωδης
ἐστί" καὶ δέος μὴ διαπαρῇ τις τὸν λαιμὸν, ἐσϑίων.

ΦΙΑ. Ac, ὦ Παῤῥησιάδη, τῆς ἄγρας, μὴ καί τις σοι,

- 3

οἷοι ^) πολλοί εἰσιν, οἴχηται ᾿ἀποσπάσας τὸ χρυσίον, καὶ τὸ
ἄγκιστρον" εἶτά σε ἀποτίσαι τῇ ἱερείῳ δεήσει. ὥςτε ἡμεῖς μὲν

52

s) ys] Sic jam rescripseram pro vulg. re, quum videbam et-
iam Jo. Seagerum Vol. XVII. p. 161. eundem in modum cor-
rigi velle. Ceterum eandem sermonis formam legeris in Cha-
ron.c.22. med. t) αὐτοί. οὗτοί yz. 2954. Bel. Schm, quam

' lectionem, etsi haud malam per se, cur tamen vulgatae prae-
ferrem, non mihi evidens erat, τ) αὐτοῦ] quid sibi velit,
doceri cupiam. Quod dum factum fuerit, suspectam habebo
hanc vocem, quae in utraque .4/(d. commate a praecedenti-
bus sejuneta deprehenditur. X) τὶ] ye 2954. y) οὗτος]
»»ὕτος ΕἸ. ** Vuls. οὕτω. Sed οὗτος δὲ καὶ αὐτὸς 2954. Bel. Schm.
οὗτος γοῦν Gorl. quod probum. Vid. Adnot. y) οἷοι] Sic
e 2954. et conj. Seageri 1. c. p. 161. pro vulg. o£ov. Saepius
haec orationis forma a librariis corrupta. CÉ ad Somn. c. τὲ

loqui piscem cogam; mu-
tum enim hoc genus. Sed
tu dic, Elenche, quem ha-
bet magistrum ?

Elen. Chrysippum hunc.

Parrh. Jam percipio: id-
eo quod aurum [ Chrysus ]
inerat nomini. "Tu igitur,
Chrysippe, per Minervam,
dic, nosti viros? aut talia
facere illos jubebas ?

Chrys. Contumeliose fa-
s, Parrhesiade, cum talia
nos interrogas, hoc sumens,

ad nos aliquid pertinere,
qui sint tales.

Parrh. Euge, Chrysippe,
vir fortis es. Itaque hic et-
iam praeceps eat cum reli-
quis, spinosus cum sit,
metuendumque adeo, ne
quis edere volens collum si-
bi configat.

Phil. Satis captum, Par-
rhesiade, π quis tibi, ut
sunt multi, abeat cum auro
et hamo, ac tu deinde de-
pendere antistitae cogá-
ris, Itaque nos quidem am-

188 LUCIANI PISCATOR SIVE REVIVISCENTES.

p. 619. ἀπίωμεν περιπατήσουσαι. καιρὸς δὲ καὶ ὑμᾶς ἀπιέναι ὅϑεν juc-
τε, μὴ καὶ ὑπερήμερου γένησϑε ^) τῆς προϑεσμίας. σφὼ δὲ,
ὦ Παῤῥησιάδη, καὶ ὃ Ἔλεγχος P), κύχλῳ 5) ἐπὶ πάντας αὖ-
τοὺς ἰόντες, ἢ στεφανοῦτε, ἢ ἐγκαταπάετε Ἐ), ὡς ἔφην.

ΠΑΡ. Ἔσται ταῦτα, ὦ Φιλοσοφία. χαίρετε, ὦ βέλτι-
cro, ἀνδρῶν ^). ἡμεῖς δὲ κατίωμεν, ὦ Ἔλεγχε, καὶ τελῶμεν
τά παρηγγελμένα *). ποῖ δὲ καὶ πρῶτον ἀπιέναι δεήσει; μῶν
ἐς τὴν ᾿Αἀκαδημίαν, ἢ ἐς τῆν Στοάν; ἀπὸ τοῦ “υπείου ποιη-
σώμεϑα τὴν ἀρχήν οὐδὲν διοίσει τοῦτο. πλὴν οἶδά γε ἐγὼ ϑ8);
ὡς ὕποι ποτ᾽ ἂν Ὁ) ἀπέλθωμεν, ὀλίγων μὲν τῶν στεφάνων,
πολλῶν δὲ τῶν καυτηρίων *) δεησόμεϑα.

a) γένη σϑ εἼ Sie cum Belin. et Sclun. pro vulg, γενήσεσθε scri- .
bendum duxi e 2954. 5011. Gorl. b) σφὼ δὲ, o Παῤῥη-
σιάδη, καὶ ὃ "Ελεγχος] Vulg. σὺ δὲ καὶ ὁ ΓΈλεγχος, ὦ
Παῤῥἢ. Sed σφὼ δὲ, σὺ καὶ EAzyyoc, ὦ Παῤῥ. 2954. Belin.
Schmied. Nos, recepto σφὼ, delevimus importumum 962,
quod e cgà ortum est, verbisque à II«óó. commodiorem 1o-
cum assignavimus. Cf. Dial. Mortt. 111. init. c) κύκλῳ]
iv κύνλῳ 2954. Schm. temere, Vid.Ind. *) ἐγκαταπάετ ε)
ἐγκαίετε 2954. ἐγκῴετε 5011. unde Belin. ἐγκατακάετε, rectius
erat — κάετε. (Cf. Diall. Marr. IV, 2. Diall. Mortt. XVII, 1.
d) ἀνδρῶν] φιλοσόφων ἀνδρῶν 2954. priorem ut glossema
repudiat Belin. €) παρηγγελμένα])] παραγγελλόμενα 5011.
f) ποῖ δὲ καὶ εἴς. Varia de omni koc Parrhesiadae ser-
mone tentamina vid. in Adnot. £) οἷδά γε £y] ye, prae-
eunte ScÀm,, inserui e 2954. h) ὅποι ποτ᾽ ἂν] ἔνϑα ὧν
5011. damnatum pro glossemate a Bc/n. 1) καυτηρίων
»»καυτηρίων Em. Fo. male, Nihil variant Edd. in voce sev-
στηρίων. forsan xovozioov Solan.* παυτηρίων exhibent 2954.
5011. Gorl. praetulerunt itaque optimo jure Belin, , Schm. et
Seyb. Cf, supra c. 486. »

bulatum ibimus, [n Peripa- optimi. Nos vero, Elen-

ium ] sed tempus etiam est,
vos abire, unde venistis,
ne commeatum vobis datum
excedatis. 7705 vero, Par-
rbesiade, et Elenchus, in
orbem ad omnes illoseuntes,
vel coronate, vel inurite,
ut jussi.

Parrh, Fiet istuc, Philo-
sophia. Vos valete, virt

LI

k

che, descendamus, perfe-
cturi, quae injuncta nobis
sunt, Quorsum vero pri-
mo eundum erit? in Acade.
miamne, an in Porticum ?
A Lyceo capiemus initium,
Nihil intererit. Verum no-
vi ego, q»ocunque veneri-
mus, paucis nobis coronis,
cauteriis vero plurimis opus
futurum,

189

KATAHAOTS,H TYPANNO X*).p.6o.

JArgum. Simile et forma, et argumento, hoc dramation est
dialogo Mortuorum decimo. In utroque a Charone Stygem traji-
ciun'ur variae umbrae ; in utroque perstringitur hominum stultitia,
per Menippum in altero, inaltero maxime per Cyniscum, uirumque
olim Cynicae sectae philosophum. Eo tamen differunt, quod illic
varia stultitiae genera deridenda, hic unum potissimum, immo-
derata dominandi libido, et quae cum hac fere conjuncta esse so-
lent, flagitia et scelera despicienda vel aversanda propinantur,
Deinde in illo cum trajectu finitur actio, in hoc etiam ad judi-
cium Rhadamanthi scena extenditur, ubi Megapenthi tyranno,
primariae dramatis personae, a judice severo, cognita caussa,
digna maleficiorum poena irrogatur. Merito hunc librum omnes,
quibus judicium de talibus competit, ingeniosissimis et utilissimis
Luciani accensent.

5 τῷ * , ^ ^
XAP. E, ὦ Κλωϑοῖ. τὸ uiv σκάφος τοῦτο ἡμῖν πάλαι 1
τ 3 i. 3
εὐτρεπὲς, καὶ πρὸς ἀναγωγὴν sv μάλα παρεσκευασμένον. ὅ,
' » 2 , «γε ἃ M » δ Ad. isl Wi d
τε γὰρ ἄντλος ἐκκέχυταιγ, καὶ o icrog ὥρϑωται, καὶ 000vq
παρακέκρουσται ἢ), καὶ τῶν κωπῶν ἑκάστη τετρόπωται. xav
Ld , Y 15 , L4
λύει τε οὐδὲν, ὅσον ἐπ᾽ ἐμοὶ, τὸ ἀγκύριον ἀνασπάσαντας ἀπο- p. 621.
a) ΤΥΎΡΑΝ Ν.} ΧΆΡΩΝ addit 7. et H. Prior continua se-
rie, altera, ut Charontis persona dialogum inchoet. Deest
autem in Fl. et Par. b) παρακέχρουσται »παραπκέ-

ρουσται 1. sola male, Reliquae recte, sicut et Baroccian. Qo-
dex4* Solan. perperam conj. παρακέρουσται.

TRAJECTUS, SIVE TYRANNUS.

Char. Satis de his, Clotho. lum passum, suo loco sus-
At scapha nobis diu instru. poensus unusquisque remus;
cta, et ad trajectum parata neque quidquam in me mo-
optime est: exbausta enim rae est, quo minus sublata
sentina, erectus malus, ve- ancora solyamus, Sed mo-

190 L'U C'K A N. X

" 2 δ - , , - /
.g.Gai.mÀsiv. ὁ δ᾽ ^) ἙἭ μῆς βραδύνει, πάλαι παρεῖναι δέον. πενὸν
- - - i] ^ »
γοῦν ἐπιβατῶν, ὡς ὁρᾷς, τὸ πορϑμεῖον ^), τρὶς ἤδη τήμερον
ἀναπεπλευκέναι δυνάμενον. καὶ σχεδὸν ἀμφὶ βουλυτόν ἐστιν"
- 2 , -
ἡμεῖς δὲ, οὐδέπω οὐδ᾽ ὀβολὸν ἐμπεπολήκαμεν “). εἶτα ὃ Πλού»
zov εὖ οἶδ᾽ ὅτι ) ἐμὲ ῥαϑυμεῖν ἐν τούτοις ὑπολήψεται" καὶ
— 9 5^ MN - , ἢ ' δὼ ss 3 ^
ταῦτα, παρ᾽ ἄλλῳ οὔσης τῆς αἰτίας. ὁ δὲ καλὸς ἡμῖν κάγαϑος
“1 ξ P4 1 2 «4 »ὕ ι E ,
νεκροπομπὸς, εἴπερ τις 5) ἄλλος καὶ αὐτὸς ἄνω vo τῆς Zn? nsg
6 e Α 9 , M ES. , , ι ΝΜ
$.622. ὕδωρ πεπωκῶὼς, ἀναστρέψαι πρὸς ἡμᾶς ἐπιλέλησται. παὺ ἤτον
' - ? , ^" , ^» , ' “.᾿
παλαίει μετὰ τῶν ἐφήβων, ἡ ευϑαρίζει, ἡ λογους τινὰς διεξξρ-
- 40 - E
qiti, ἐπιδεικνύμενος τὸν λῆρον τὸν GvroU Ἀ)» ἢ τάχα που
΄ 3 -
. καὶ κλωπεύει 0 γεννάδας *) παρελϑών *). μία γὰρ αὐτοῦ καὶ
e - - e , 0 | 2 , e. ' [47^
αὕτη τῶν τεχνῶν. ὃ δ᾽ ovv ) ἐλευϑεριάξεν πρὸς ἡμᾶς, καὶ
- j e LÀ
ταῦτα, ἐξ ἡμισείας ἡμέτερος ὦν.
".

2 KA90. Τί δέ; οἶδας "), ὦ Χάρων, εἴ τις ἀσχολία,

c) 0 δ᾽] ὁ δὲ 5011. Schm. | d) τὸ πορϑμεῖον ἔστι τὸ m.
go11. 2954. Gorl. Belin. Schm. — At ἔστε manifesto Grammatici
manum prodit. 6) éuzsz02.] ,,Vid. supra Pisc. c. 27.*
f) οἶδ᾽ δτι] οἶδα ὅτι 2011. 2954- E) εἴπερ τες] ,γὥρπερ
zig Edd. et Codd. εἴπερ C.* Et Schol. indicat εἴπερ, quod
nos non dubitavimus recipere. De Goel/leri conj. vid. Adnot.
h) αὐτοῦ] ,,αὐτοῦ Par. Fl. S. Sed H. et 7. recte αὐτοῦ. “ὁ
Sic et À. 1. 2. B. 1. i) γεννάδας] ,,Recentiores Edd. vi-
tiose yev&Oug.^ — k) z«os29 ὦν] ,,Deestin B.* 1) ovv]
οὐκ 5011. quod merito displicet B«/ino, etsi tum ἐλευϑεριάζειν
πρός τινὰ bonam in partem acceptum explicari posset, /ibera-

liter cum. aliquo versari.

illiberalitate prope servili minime convenit.

ras nectit Mercurius, qui
olim ( dudum ) adesse debe-
bat. taque vacua vectori-
bus, ut vides, navis est,
quae ter jam hodie trajecis-
se poterat: εἴ prope Jam
vesperam est,nos vero obo-
]um nondum fecimus. 1)6-
inde Pluto, bene novi, me
omissiore esse animo puta-
bit, idque cum alius in cul-
pa sit. Praeclarus vero ille
noster et bonus mortuorum
deductor, si quis alius, su-
pra ipse aquis Lethes potis

At haec ratio cum ipsius Gharonis

m) οἶδας]

redire ad nos obliviscitur,:
et vel luctatur cum adole-
scentulis, vel cithara canit,
aut orationes quasdam ex-
plicat, suis nugis ostenden-
dis, aut forte obiter etiam
furatrinam facit generosus
ille: est enim haec quoque
una ipsius artium, Licen-
ter igitur nobiscum agit,
cum tamen ex semisse no-
ster sit.

Cloih. Quid vero? nosti,
Charon, au quod negotium

191

A - - * ^ 9
προζέπεσεν αὐτῷ, τοῦ Διὸς ἐπὶ πλέον δεηϑέντος ἀποχρήσασϑαι p- 622.
πρὸς τὰ ἄνω πράγματα; δεσπότης δὲ κἀκεῖνός ἔστιν.
XAP. ᾿Δλλ᾽ οὐχ ὥςτε"), ὦ Κλωϑοῖ, πέρα τοῦ μέτρου
" , - , é * δ᾽ ο e ΡΞ - ἢν
δεσπόζειν κοινοῦ κτήματος, ἐπεὶ οὐδ΄ 5) ἡμεῖς ποτε αὐτὸν
3 4v ,
ἀπιέναι δέον, κατεσχήκαμεν. ἀλλ᾽ ἐγὼ οἶδα τὴν αἰτίαν " παρ᾽

*
CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

- 3 κ᾿ 3 , ,
ἡμῖν μὲν γὰρ ἀσφόδελος μόνον, zal χοαὶ, καὶ πόπανα, καὶ.
, » € 2^3
ἐναγίσματα ^ τὰ δ᾽ ἄλλα, ζόφος, καὶ ὀμίχλη, καὶ σκότος. iu
- 9 ^ * 2 ,
δὲ τῷ οὐρανῷ, φαιδρὰ πάντα, xa ἢ ve ἀμβροσία πολλὴ, xol
' , » er e" LE eam ὙΠ, SM
τὸ νέκταρ &qOovov* ὥςτε μοι ἥδιον παρ΄ ἐκείνοις βραδύνειν
2 -
fous" παὶ παρ᾽ ἡμῶν μὲν ἀνίπταται, καϑάπερ ἐκ δεσμωτηρίου P. 625-
τινὸς ἀποδιδούσχων" ἐπειδὰν δὲ καιρὸς κατιέναι, σχολῇ καὶ
βάδην, μόγις ποτὲ κατέρχεται.
* $ ,
KA$,0. Muse χαλέπαινε, ὦ Χάρων" πλησίον γὰρ αὖ- ὃ
L] T e c - , (vues L4 v E & ὦ
τὸς οὗτος, ὡς ὁρᾷς, πολλοὺς τινας ἡμῖν ἀγῶν᾽ μᾶλλον δὲ ὡς-
,0169' B. Vid. Lobeck, ad Phrynich. p. 256. sq. Ceterum
incommodo verborum, ut vulgabantur, nexui: Τί δὲ οἶδας
etc, succurri levissima mutatione: Τί δέ; οἶδας etc. et se-
cundum hanc etiam versionem correxi. n) dere] ,,oíóg ve
B. οὕτως P. 0) οὐδ᾽] οὐδὲ 5011. Gorl. Schmied. Mox pro
zoce mavult Beltnus πτώποτε secundum regulam,de qua Zrznc£.
. agit ad Aristoph. Lysistr. v. 501. et 'Thesmoph. v. 52. et Pier-
son. ad Moerid. p. 460. sq. Verum omni alia auctoritate de-
slitutus tanto minus volebam a vulgari lectione recedere,

quum passim etiam οὔποτε et οὐδέποτε cum Praeteritis con-
juncta occurrant;

omisit.

ili inciderit, si forte Jovi
opus fuerit opera illius diu-
tius abuti, ad superna ne-
gotia? Herus autem et 1116
est.

Char. Verum mon ita,
Clotho, ut ultra modum
imperitet commtni manci-
pio: quandoquidem neque
nos unquam illum retinui-
mus, cum discedendum es-
.set. Verum caussam novi
equidem, Apud nos enim
asphodelus solum est, et li-
bationes, et placentae, et
inferiae; ceterum obscuri-

quod et ipse Piersonus l. l. monere non

tas, nebulae, tenebrae: in
coelo vero ]laeta (serena)
sunt omnia, et multa ambro-
sia, et copiosum ultra invi-
diam nectar: itaque suavi-
us apud illos morari mihi
videtur: atque a nobis qui-
dem evolat, tanquam e car-
cere quodam fugiens; cum
vero descendendi tempus
est, otiose, et lento gra-
du, vix tandem aliquando
adest.

Cloth, Desine indignari,
Charon: prope enim est,ut
vides, multos robis addu-

M

192 LUGIANI.I
ἃ
Ῥ.θ25. περ τε αἰπόλιον, ἀϑρύους αὐτοὺς τῇ δάβδῳ σοβῶν. ἀλλὰ τί
ΡΣ * 5, ^ ' x L3 ο ^d
τοῦτο; δεδεμένον τινὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ ἄλλον γελῶντα ὁρῶ P),
ἕνα δέ τινα καὶ πήραν ἐξημμένον, καὶ ξύλον ἐν τῇ χειρὶ ἔχοντα,
δριμὺ ἐνορῶντα, καὶ τοὺς ἄλλους ἐπισπεύδοντα. οὐχ ὁρῷς δὲ
καὶ τὸν Ερμῆν αὐτὸν ἴδρῶτι δεόμενον, καὶ τὼ πόδε πεκονι--
μένον 4), καὶ πνευστιῶντα; μεστὸν γοῦν ἄσϑματος αὐτῷ τὸ
n - p - ,
στόμα" )- Τί ταῦτα, ὦ Ἑρμῆ; τίς ἡ σπουδή; τεταραγμένῳ γὰρ
ἡμῖν ἔουκας.
EPM. Τί δ᾽ ἄλλο, ὦ Κλωϑοῖ, ἢ τουτονὶ τὸν ἀλιτήριον
9 , 8 ki 247 - , E ΝΣ ͵
ἀποδράντα *) μεταδιώκων, ὀλίγου δεῖν λειπόνεως υμῖν τήμε-
gov ἐγενόμην;
KA. Τίς δέ ἐστιν; ἡ τί βουλόμενος ἀπεδίδρασκε:
* EPM. Τουτὶ μὲν πρόδηλον, ὅτι ξῆν μᾶλλον ἐβούλετο. ἔστι
Φ' "

p) 900] hic inserui post γελῶντα, auctore 2011. et praeeunte .
Sclun. - Olim post ἐν τῇ χειρὶ pcsitum reperiebatur. — q) xe-
xoviu£vov] ,xsxovicucvov Ὁ, πεκονιαμένον Fl. Sed cum
vulgata faciunt Par. B. 2. H. Coll. P.* nec non B. 1. A. 1.2.
Cf. Diall. Deor. XXIV, 1. Timon. c. 45. r) μεστὸν γοῦν
— τὸ στόμα] Haec pro glossemate habet Be/in. Mihi non
ita videtur; imo ad variandam orationem etiam necessaria
duco. Sed interrogationis signo, post στόμα vulgo posito,
locum suum assignavi post πνευστιῶντα. 5) ἀποδράντα]
Obsecutus Codicum 2954. 5011. et Gorl. auctoritati et Sehmize-
deri exemplo , dedi ἀποδράντα, formam Lueiano usitatiorem,
(Somn. c. 4. Char. c. 2. Bis Accus. c. 17. Asin. c. 39.) vulga-
tae ἀποδράσαντα loco, quamquam nec hanc probatis scripto-
ribus inusitatam esse, vel ex iis exemplis patet, quae FiscAe-
rus collegit Animadvv. ad 7Zeller. T. ΠῚ, a. p.72.

cens, vel potius ut gregem spiritu os habet. Quid

caprarum confertos virga a-
gens. Sed quid hoc? vin-
ctum quendam inter hos,
et alium ridentem video, a-
lium vero peram ab hume-
ris suspensam, et clavam
in manu habentem, torvum
tuentem, et cogentem ur-
gentemque reliquos. Non-
ne vides autem Mercurium
ipsum sudore diflluentem,
pulvere oppletis pedibus, et
anhelantem ? plenum enim

haec, Mercuri? quae ista
est intentio? videris esse
perturbattox ?

Merc. Quid aliud, Clo-
tho, quam quod, impurum
hunc fugitivum dum perse-
quor, navem, parum abest,

uin hodie deseruerim.

Cloth. Quis vero est? aut,
quid sibi voluit, cum fu-
gam molitus est?

Merc. Illud quidem aper-
tum, vivere hominem màa-

CATAPLUS SIVE TYRANNUS. 193
δὲ βασιλεύς τις ἢ τύραννος, ἀπὸ γοῦν τῶν ὀδυομῶν, καὶ dyP.623.
ἀνακωκύει, πολλῆς τινος εὐδαιμονίας ἐστερῆσϑαι λέγων *).

KAQ90. ἘΕἶϑ᾽ ὃ μάταιος ἀπεδίδρασκεν, ὡς ἐπιβιῶναι δυ-
νάμενος, ἐπιλελοιπότος ἤδη τοῦ ἐπικεπλωσμένου αὐτῷ νήμα- Ρ. 624.

uy,
τος ");
3 : 4 1 ui
EPM. "Antülügnczs, λέγεις; sl ydo μὴ 0 γενναιότατος 4
T ,
οὗτος, ὁ τὸ ξύλον, συνήργησέ μοι, καὶ συλλαβόντε ἐς αὐτὸν ἐδή-
σαμεν, xov *) ᾧχετο ἡμᾶς ὀποφυγών. ἀφ᾽ οὗ γάρ μοι παρέ-
δωκεν 7) αὐτὸν ἡ ᾿ἄτροπος, παρ᾽ ὅλην τὴν ὁδὸν ἀντέβαινεξ )
καὶ ἀντέσπα' xol τὼ πόδε ἀντερείδων πρὸς τοὔδαφος, οὐ παν-
- 3^ ' 3?
τελῶς εὐάγωγος ἦν. ἐνίοτε δὲ καὶ ἱκέτευε, καὶ κατελιπάρει ἀφε-
P 3 5: » ΄
ϑῆναι πρὸς ὀλίγον ἀξιῶν, καὶ πολλὰ δώσειν ὑπισχνούμενος.

1) λέγων] “λέγει. 2954. 5011. minus bene, ait Ze]. Scilicet cmd
γοῦν — ὠἀνακωκύει cum antecedentibus uectenda erant, ut in
simillimis Charon, c. 9. οὐχ Ελλην, ὡς ἔοικεν, ἀπὸ γοῦν τῆς
στολῆς. atque adeo colon, a fte//zio et recentt., Editt. post TU-
ραννος positum, magnopere impediebat facilem oralionis cur-
sum. Sed λέγων cum ἀναλωκύει cohaeret. In Edd. vett, re-
cta reperitur distinctio. ἃ νήματος] Interrogationis no-
tam, a ficit, et recentt, neglectam, e vetustis Edd, restitui,
X) x&v] Sic Par. et B. 2, Rel liq. Edd. x&v. Sed QUX Qv ma-
le B.^ "Ne quid taceam , etiam B. 1. babet xcv. y) παρ ἕ-

Ὶ δῶκεν] μπαρέδωκεν B. παραδέδοκεν Fl.* illud eliam 2954.
exhibet, recte probante Belino: nam Praeterito nullus erat
hic locus. Nihilominus vulgatam παραδέδωκεν retinuit Selun.
Deinceps αὐτὸν omittit 5011. 2) ἀντέβαινε) Vulg. ἀντές
τεινε, Dlossema genuinae lectionis, quam, monente "Ovis
ad Philemon. p. 259, 6 Lexic. Inedit, Paris. restitui. V. Adu.

Est autem rex ali- fortis cum clava, adjuvisset
quis vel tyrannus, quantum me, nisi comprehensum vin-
quidem intelligas ex lacri- xissemus, fuga evaserat.
mis, et quatenus ejulat, Ex quo enim tradiderat il-
multaque se felicitate priva lum mihi Atropos, per to-

» tum dicit. tam viam contra contendit,

Cloih. Etineptushomun- cet obiraxit gradum, pedi-
cio fugere instituit, quasi busque solo obnixus non
diutius posset supervivere, sane facilis ductu fuit; in-
deficiente jam, quod netum terium vero suppl!cavit et.
ipsi a me fuit, stamine! iam, et blandis precibus,

Merc. Fugere. iustituisse magnisque promissionibus
dicis? Nisi enim vir ile interpositis, dimitti paulluin

N

Lucian. Vol. ΤΩ,

]uisse.

p. 624.

x

194

LU € dq1dXN'

* e"

, 3 fum 3 ,
ἐγὼ δὲ, ὥςπερ εἰκὸς, ovx ἀνίειν *), ὁρῶν ἀδυνάτων ἐφιέμε-
3 2 ^u» , 5 -
νον. ἐπεὶ δὲ κατ΄ αὐτὸ ἤδη τὸ στόμιον μεν, ἐμοῦ τοὺς νε-
Η c οἷς 5 - - , - , , 4
xgouc,. ὡς ἔϑος, ἁπαριϑμοῦντος τῷ Αἰακῷ, woksivov λογιζο-
* A Y - - , - -
μένου αὐτοὺς, πρὸς τὸ παρὰ τῆς σῆς ἀδελφῆς πεμφϑὲν αὐτῷ
5.5.» » e A
cóufolov, λαϑὼν, ovx οἶδ᾽ ὅπως, ὁ τριςπατάρατος ἀπιὼν
"» ἐνέδε Ψ ἈΠ. 2 i0 -. MA m "
ὄχετο. ἐνέδει ovv νεκρὸς εἷς TO λογισμῷ" καὶ ὁ Alec eva-
2 - H , 2.6 - -—
τείνας τὰς ὀφρῦς, Μὴ ἐπὶ πάντων, ὦ EownQ, φησι, 400 τῇ
AR e δ. 9. En ' b * - τῶν;
πλεπτικῇ,, ἅλις σοι cf ἔν οὐρανῷ παιδιαί "}" τὰ νεκρῶν δὲ «-
ς - ^ e ἽΝ *-
κριβῆ, καὶ οὐδαμῶς λαϑεῖν δυνάμενα *). τέτταρας, ὡς ὁρᾷς,
n , ΡΝ
πρὸς τοῖς χιλίοις ἔχει τὸ σύμβολον “) ἐγκεχαραγμένους" σὺ δέ
- c ,
po, παρ᾿ ἕνα ἥκεις ἄγων" εἶ μὴ τοῦτο φὴς, ὡς παραλελύγι-

᾿σταί σὲ ἡ "ἄτροπος. ἐγὼ δὲ ἐρυϑριάσας πρὸς τὸν λύγον, ταχέως

c , ES Nb, NM pe ἢ 3 ι , , ^
ὑπεμνήσϑην τῶν κατὰ τὴν ὁδόν. κἀπειδὴ περιβλέπων οὐδαμοῦ
- ὃς , ec ,
χοῦτον εἶδον, συνεὶς τὴν ἀπόδρασιν, ἐδίωκον ὡς εἶχον τάχους
, Ν - » 3
«ard τὴν ἄγουσαν πτρὸς τὸ φῶς. εἵπετο δ᾽ αὐϑαίρετός μοι ὁ

a) àvísiv] ἀνίην conj. Οπγεῖ. et lectio Cod. 5011. quam for-
niam antiquioris Atticismi propriam vocat Be(, Sed vid, Fi-
scher. Animadvv. ad. Zeller. T. II. p. 478. et Struvii Gram-
mat. Gr. p. 250. b) παιδεαί] Suae syllabae restitni accen-
tum ex Edd. vett. , quum in Acz/z. et recentt. coeco casu ex-
araium sit παιδία. — c) δυνάμενα] δυνάμεθα B.* d)
σύμβολον] συμβόλαιον B.

rogavit, Ego vero, ut par
erat, non remisi, cum ea
ilum petere viderem, quae
fiezi non possunt. Cum ve-
ro in ipsis jam faucibus es-

ratae, neque latere quid-
quam potest. Quatuor et mil-
le, ut vides, insculptos
habet ( habes?) tabulis; tu
vero mihi uno minus ad-

semus, adnumerante me pro ducis; misi forte hoc di-
more mortuos Áeaco, etil- xeris, circumventum te
lo ad tesseram a tua sorore ab Atropo. Ego vero eru-

missam eosrecensente, ili-
cet, clanculum exsecrabilis
ili abierat. Defuit igitur
mortuus unus rationibus,
et subductis Aeacus super-

.ciliis, Noli, inquit, IMer-

curi, apud omnes illa fu-
raudi solertia uti: sufficiant
tibi, qui apud superos sunt
lusus; mortuorum res accu-

tionem,

bescens ad hanc illius ora-
mox recordatus
sum eorum, quae in via a-
cta essent, cumque circum-
latis oculis nusquam hunc
viderem , intellecta fuga,
quam celeriter potui, qua
ad lucem itur persecutus
sum; sua vero sponte inse-
cutus mie est vir optimus

^

*

CATAPLUS SIVE TYRANNUS. 195

βέλτιστος οὗτος καὶ ὥςπερ ἀπὸ ὕσπληγγος ϑέοντες, κατα- p. 625.
λαμβάνομεν *) αὐτὸν ἤδη iv Ταινάρῳ"
διαφυγεῖν.

ΚΑΩΘ. "Hus; δὲ, ὦ Χάρων, ὀλιγωρίαν ἤδη τοῦ "Eg- 5
μοῦ κατεγιγνώσκομεν 1 ).

XAP. Τί οὖν ἔτι διαμέλλομεν, ὡς οὐχ ἱκανῆς ἡμῖν γεγε-
νημένης διοτοιβῆς:;

KA4320. Ev λέγεις"
μένη τὸ βιβλίον, καὶ παρὰ 8) τὴν ἀποβάϑραν καϑεζομένη ἢ),
ὡς ἔϑος, ἐπιβαίνοντα ἕκαστον αὐτῶν διαγνώσομαι, τίς, καὶ Ρ. 626,

παρὰ τοζοῦτον ἤλϑε

3 , A
ἐμβαινέτωσαν. ἐγὼ δὲ προχειρισα--

"m * ἐν
πόϑεν, καὶ ὄντινα τεϑνεὼς τὸν !) τρύπον. σὺ δὲ παραλαμβά-
20e - Ὗ
ov στοίβαζε, καὶ συντίϑει, ὦ Ἑρμῆ. σὺ δὲ δ) τὰ νεογνὰ

LI - Cr , τ Ἢ τ 3 , p
ταυτὶ πρῶτα ἐμβαλοῦ᾽ τί γὰρ ἂν καὶ ὁποκρίναιτό μοι;

3 3 , 3 P , -
ἘΡΜ. ᾿Ιδοὺ 05$!) cow, ὦ πορϑμεῦ, τὸν ἀριϑμὸν, ov-
τοι οἵ τριοπύσιοι μετὰ τῶν ἐκτεθειμένων ?").

e) καταλαμβάνομεν, ,,κατελαμβάνομεν B.* Sic et Gol.
Verum non videbaiur mutandum, quod omnium Edd. est,
Praesens, fervori narrationis conveniens, £) κατεγιγν ώ-
σκομεν ,5»πατεγινώση. B. εἰ Fl. Sed cum vulgata faciunt
B. 2. et reliqq. * ^g) παρα] Sic cum Schm. rescripsi e 5011.
pro vulg. περὲ, minime et ferendo. h) παϑεζομένη])
»»κατεζομένη q ma! le. Recte Fl. et veliqq.'^ i) τὸν] ,,deest
i B^ ἧς] σὺ δὲ] Sic in omnibus, quos consului, libris.
Sed haud immerito suspecta visa sunt J. Seagero Class. Journ.
Vol. XI. p. 199., qui corrigi vult xai δὴ" facilior foret emen-
datio, νῦν δέ. ) 85] ,,deest in B. Habet autem ΕἸ. etc.*
m) ἐκτεθειμένων] »£vtsü. P'orst, male. Cum vulgata
stat Fl. etc. ἐκτιϑεμένων 2954.

manus sumto ad scalas ad-

hicce: itaque velut emissi
sidens, uti mos est, ingre-

carceribus currentes com-

prehendimus hominem in 1 -
pso jam T'aenaro; tantillum
aberat, quin effugisset.

Cloih. Nos vero, Charon,
negligentiae Messina di-
ninabamus.

Char. At quid cunctamur
adhuc, quasi non satis jam
morarum fuerit?

Cloth. Bene dicis, inscen-
dant. Ego vero libro in

dientem unumquemque co—
gnoscam, quis sit? unde?
et qua ratione mortuus sit?
tu vero, Mercuri, adsum-
tos stipa et compone, Sed
hosce recens natos primum
injice: quid enim mihi re-
spondeant ?

Merc. En tibi, Portitor,
numerum; trecenti hi sunt,
cum expositis.

19 o

196 LUCIANi

XAP. BofWl τῆς sUmyolag! ópgoxloc ἡμῖν νεκροὺς ἥχεις
ἄγων.
EPM. Βούλει, ὦ Κλωϑοῖ, τοὺς ἀκλαύστους ἐπὶ τούτοις
ἐμβιβασώμεϑα;
:
K4120. Τοὺς γέροντας λέγεις; οὕτω ποίει. τί γάρ μὲ
* Y ' ? - » , -
δεῖ πράγματα ἔχειν, τὰ πρὸ Evxsíóov (πῶς γάρ ");) νῦν
D D , - , id -
ἐξετάζουσαν; οἱ ὑπὲρ ξξήκοντα ὑμεῖς πάριτε ἤδη. τί τοῦτο;
τ ? , , [7] , U Ψ fA - »
ovx ἐπακούουσί μου 5), βεβυσμένον τὰ ὦτα υπὸ τῶν ἐτῶν.
δεήσει τάχα καὶ τούτους ?) ἀράμενον παραγαγεῖν.
τ -
EPM. ᾿Ιδοὺ πάλιν οὗτοι δυεῖν δέοντες τετρακόσιοι 5),
τοκεροὶ πάντες, καὶ πέπειροι, καὶ καϑ᾽ ὥραν τετρυγημένοι.
KA£Q0. Νὴ AUD), ἐπεὶ ἀσταφίδες γε πάντες ἤδη siat.
6 Τοὺς τραυματίας ἐπὶ τούτοις, ὦ “Βρμῆ, παράγαγε᾽ καὶ πρῶ-
’ : Ἢ e Ly - ,
τόν i) μοι εἴπατε, ὅπως ἀποϑανόντες ἥκετε; «μᾶλλον δὲ αὐτὴ
πρὸς τὰ γεγφαμι μένα ὑμᾶς ἐπισκέψομαι" πολεμοῦντος ἀποϑα-

p. 026.

p.027.

αν πῶς γάρ;] »»πῶς abest ab Ὁ. et Fl. Sed habent P. Par,
Β. 2. 1. etc.'*. Abest etiam a Gorl. sed zog enclitice scriptum
dant A. 1. 2. B. 1. Nos etiam γὰρ ex conjectura inseruimus.
Vid. Adnot. 0) pov] ga una Zteitz, haud dubie per erro-
rcm, quem Zip. correxit. In ceteris quoque omnibus est μον.
p) τούτους τούτοις Heitz, Sed Bip. mendam correxit se-
P cba ceteras omnes Edd. (4) τετρακ ó cLOL] καὶ τξτρ.
2954. 5011. male, judice Belin. h) Νὴ 40] Μὰ Δ{᾿ 2954.
5011. quod Ze. praefert, quod verbis Parcae contineatuf ne-
galio, quam vereor, ne nemo ibi invenerit. 1) πρῶτον]
πρῶτοι Gorl, non male, quamquam nec vulgata male habet.

illis aures, Opus forte erit,

Char. Vah, dives captu-
ut hos quoque sublatos ad-

ra! acerbos nobis et inma-

turos mortuos adducis.
Merc. Vin, Clotho, ut
indeploratos post hosce im-
onamus 2
Cloth. Senesne dicis? Ia
j*c. Quid enim molestiam
subeam exquirendi. nunc,
(qui enim hoc fiat ?) quae
ante Euclidem acta sunt?
Vos i jam accedite sexagena-
ris majores. Quid hoc?
non exaudiunt me, ab an-
nis ipsis credo occalluerunt

moveamus.
MMerc. En tibi hos etiam
duodequadringentos, ma-
turitate mites omnes et suo
tempore vindemiatos,
Cloih. Yta sane: passi e—
nim jam omnes et corrugati
sunt. Jam vulneribus in-
terfectos, lMercuri, admo-
ve: et primum mihi dicite,
qua ratione mortui huc yeni-
tis? potius vero ipsa ad ea,
quae descripta sunt, reco-

GNE
ü

197

᾿φεῖν ἔδει χϑὲς ἐν Μηδίᾳ k) τέτταρας ἐπὶ τοῖς ὀγδοήκοντα, καὶ Ρ. 627.
τὸν ᾿Οξυάρτου υἱὸν μετ᾽ αὐτῶν Γωβάρην.
EPM. Πάρεισι '
ΚΑ42. Δι᾿ ἔρωτα αὑτοὺς ἀπέσφαξαν ἕπτά. καὶ ὁ φιλό-
| &0go06 Θεαγένης, διὰ τὴν ἕταῖραν !) τὴν Meyagó8cv.
| EPM. Οὑτοιὶ πλησίον.
i KA490. Ποῦ δὲ oi περὶ τῆς βασιλείας ὑπ᾽ ἀλλήλων ἀπο-
Θανύντες;
EPM. Tepedegum.
|^ KA9,9. Ὃ δ᾽ ὑπὸ τοῦ μοιχοῦ καὶ τῆς γυναικὸς De
ϑείς;
EPM. '1I009 σοι πλησίον.
KA49.0. Τοὺς ἐκ δικαστηρίων δῆτα παράγαγε. λέγω δὴ
τοὺς ἔν τυμπάνου "), καὶ τοὺς ἀνεσκολοπισμένους. οἵ δ᾽ ὑπὸ
λῃστῶν ἀποϑανόντες ἑκκαίδεκα, ποῦ εἶσιν, ὦ Eon;
: EPM. Πάρεισιν οἵδε οἵ τραυματίαι, οὖς ὁρᾷς.
γυναῖκας ἅμα βούλει παραγάγω;
Κ42Θ. Μάλιστα, καὶ τοὺς ἀπὸ ναυαγίων γε"
τεθνᾶσι Ἂ), καὶ τὸν ὅμοιον τρύπον. καὶ τοὺς ἀπὸ τοῦ πυρε-

ΘΑΤΑΡΙΌΒ SIVE TYRANNUS.

p. 628.
τὰς δὲ

[o] '
euo γὰθ

k) Mnàíc] Μυσίᾳ 5011. errore, opinor. 1) ἑταῖραν] Com-
muuem omnium Edd. error em ἑταίραν ultro correxi. m) ἐκ
τυμπάνου] p δὲ τυμπάνον B. Sed vulgatam servant

' Edd. καὶ rovg £v Gorl. n)zovgs ἀπὸ ναυαγίων γε"

Cloth. ἘΠῚ ille ab adultero
et uxore interfectus ?

Merc. En prope te.

Cloth, Jam judicio dam-
ico autem

' gnoscam, In pugna mori
oportuit heri in Media tres
et octoginta, et in his Go-

|« barem Oxyartis filium,

Ὶ natos adduc.

Merc. Adsunt.

Cloth. Amoris impatien-
tia interfecerunt se septem:
et Theagenes philosophus
propter Megarensem mere-
tricem.

Merc. Hic prope te isti,
Cloth, Ubi vero sunt,
Qui regnandi caussa alter zb

altero interemti sunt?

Merc. Adstant.

illos fustibuset fidiculis ex-
cruciatos, itemque palo suf-
fixos. Sexdecim vero a la.
tronibus interfecti ubisunt,
Mercuri ?

ÀMerc. Adsunt saucii isti,
quos vides. Vin mulieres
$imu] adducam?

Cloth. Sane: et naufta-
£05, simul enim et eodem
modo perierunt; et a febri

p. 628.

σι

p.629.8

198 LUCIANI
τοῦ 5) δὲ, καὶ τούτους ἅμα" καὶ τὸν ἰατρὸν μετ᾽ αὐτῶν A4re-
ϑοκλέα ?). Ποῦ δὲ ὁ φιλόσοφος Kvvícxog,. ὃν ἔδει τῆς Exa-
τῆς τὸ δεῖπνον φαγόντα, καὶ τὰ ἐκ τῶν καϑαρσίων ὠὰ, καὶ
πρὸς τούτοις yt, σηπίαν 1) ὠμὴν, ἀποϑανεῖν ; |
KTN. Πάλαι σοι παρέστηκα, ὦ βελτίστη Κλωϑοῖ. τί δέ
us ἀδικήσαντα, τοςοῦτον εἴασας ") ἄνω τὸν χρόνον; σχεδὸν
γὰρ ὅλον μοι τὸν ἄτρακτον ἐπέκλωσας 5). καίτοι πολλάπις
E - Ἐπ 3 5 »
ἐπειράϑην τὸ νῆμα" διακόψας ἐλϑεῖν" ἀλλ᾽ οὐκ οἶδ᾽ ὅπως ἄῤ.
ῥηκτον ἢν. “ἢ
KAA49.0. Ἔφορόν σε καὶ ἰατρὸν εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων
e LI , t , , " , 3. 2f , - ,
ἀμαρτήμαάτων “) ἀπελίμπανον" cÀÀ ἔμβαινε ἀαγαϑῇ τυχῃ.
ΚΎΝ. Μὰ 4, ἣν μὴ πρότερόν γε τουτονὶ τὸν δεδεμέ-
, ΄ E Xo , ' , ἘΠῚ ,
vov ἐμβιβασώμεϑα " )' δέδια γὰρ μὴ σὲ παραπείσῃ δεόμενος.
KA5,0. Φέρ᾽ ἴδω τίς ἐστι.

ὅμα γὰρ τεθνᾶσι] τοὺς ἀπὸ νουσίων ; of γε ἅμα τεϑνᾶσε

Gorl.

τοῦ Vulgo sine articulo:

et D.
Βι et Gorl.

abeunt Edd. et B.
μεθα B.'*

G.**

confectos simul,et cum illis
Agathoclem imediotin! Ubi
autem Cyniscus ille phiio-
sophus, quem coena Heca-
tes Ácvordis, et ovis piacu-

laribus, insuperque sepia
cruda, "mori oportuit ?
Cyn. Olim tibi adsum,

Clotho optima, Ob quod
vero peccatum meum diu
adeo me apud superos reli-
quisti? fere enim totum
mihi fusum glomeraveras:
quamquam saepe tentarem
abscisso huc venire; atillud

τους ἀπὸ ναυαγίων ys ἅμα"
τρύπον conj. Schmied. At salva;est vulgata.

2. σηπῦαν.
S) ἐπέκλωσας] ἀπέπλωσας À. 2.
τημάτων] ,,'πραγμάτων L. P. Augl.

καὶ γὰρ τεϑνῶσι τὸν ὅμοιον
ο) τοῦ πυρε-

sed articulum praebent B. 2954-
et Gorl. et recepit Schn. monente Belino,
AMyedoxiéo] "Aya xs μετ᾽ αὐτῶν 2954. Belin. Schi.
σηπίαν) «σηπύαν 1. Par. Fl. et reliqq. male.
2. et B. 1. sed. A. 1.

p) usc αὐτῶν
q)
οηπίαν B. Ὁ.
r) εἴασας »οξΐας
t) iuco-
Nihil vero a vulgata

u) ἐμβιβασώμεϑ' αἹ »»ἐμβιβασό-

nescio quomodo rumpi non
poterat.

Cloth. Reliqueram te, ut
inspector esses et medicus
eorum, quae peccant homi-
nos. Med inscende, quod
faustum felixque sit.

Cyn. Non prius, Hercule,
quam vinctum huncce im-
posuerumus : metuo enim,
ne precibus te suis praeter
fas moveat.

Cloih.. Age, VidANN quis
sit?

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

199

EPM. ἹΜεγαπένϑης ὁ “ακύδου, τύραννος.

ΚΑ429. ἘἘπίβαινε σύ.

MEI. Πηδαμῶς, ὦ δέσποινα Κλωϑοῖ.

ἀλλά μὲ πρὸς

ὀλίγον ἔασον ἀνελϑεῖν. εἶτά σοι αὐτόμολος S) ἥξω, καλοῦν-

τος μηδενός.

KA4,0. Τί δ᾽ ἐστιν, οὗ χύριν ἀφικέσθαι ϑέλεις;

MET. Τὴν οἰκίαν ἐκτελέσαι μοι πρότερον ἐπίτρεψον"

ἡ.

puzzle γὰρ ὁ δόμος καταλέλειπται,

K44£20. “ηρεῖς"

ἀλλ᾽ ἔμβαινε. :
MEI. Οὐ πολὺν 4góvov, o “Μοῖρα, αἰτῶ.

μίαν με ἔα-

60v μεῖναι τήνδε ἡμέραν, ἄχρις ἄν τι ἐπισκήψω 7) τῇ γυναικὶ
περὶ τῶν χρημάτων, ἔνϑα τὸν μέγαν εἶχον ϑυσαυρὸν κατορω-

Qvypévov.

Κ429. "Agapzv* οὐκ ἂν τύχοις.

MEL. ᾿Ζπολεῖται οὖν ὃ χουσὸς ^) τοςοῦτος;

KA410. Οὐκ ἀπολεῖται. ϑάῤῥει τούτου γε ἕνεκα Mt-
γαχλῆς γὰρ αὐτὸν 0 σὸς ἀνεψιὸς παραλήψεται.

ΜΈΓ. ἾὩ, τῆς ὕβρεως ὁ ἐχδρὸς, ὃν ὑπὸ δωϑυμίας ἔγω-

γε οὐ προαπέπτεινα;

x) αὐτόμολος] αὐτόματος 5011. Belin, Schm.
y) ἐπισκήψω] ,Nihil hie variant Edd. J. Fr. Par. Fl.
2) ὁ χρυσὸς] Articulum, monente Be-

not.
H. S. Vid, notas.**

Merc. Megapenthes La-
cydis Ein tyrannus,

Cloth. πὰ tu,

Mes. Nequaquam, Clo-
tho domina, sed paullum
me redire ad superos pate-
re; deinde mea tibi sponte
veniam, vocante nemine,

Cloth. Quid vero est, cu-
jus caussa redire cupis ? ?

Meg. Domum perficere
mihi prius permitte: ex di-
midia enim parte aediíica-
tam reliqui.

- Cloth. Nugas
rum insceude.

AMz;, Non multum, o

agie, Ve-

Sed vid. Ad-

Parca, temporis oro. unum
hunc diem manere mihi per-
mitte, dum uxori de pecu-
niis aliquid maadem, ubi
magnum thesaurum defos—
sum habeam,

Cloth. Statsententia: non
potes consequi, quod optas.

IMes. Peribit igitur tan-
tum auri?

Cloth. Non peribit: noli
laborare. Megacles enim
illud cognatus tuus accipiet.

lMeg. Heu quae ista con-
tumelia! inimicus ille meus,
quem socordia quadam non
prius interfeci!

200 LUCIANIE

ΚΑΘ. Ἐκεῖνος αὐτός" καὶ ἐπιβιώσεταί σοι fem verte
ράκοντα, καὶ μιπρῦν Ti πρὸς, τὰς παλλακίδας, καὶ τὴν ἐσθὴς
vU, καὶ τὸν χουσὸν ὅλον Gov παραλαβών.

MEI. ᾿Αδυιεῖς, ὦ Κλωθϑοῖ, τἀμὰ τοῖς πολεμιωτάτοις
διανέμουσα. ᾿ ,

Κά8,9. Σὺ γὰρ οὐχὶ Κυδιμάχου αὐτὰ ὄντα, ὦ γενναιό-
γατε, παρειλήφεις, ἀποκτείνας τε αὐτὸν καὶ τὰ παιδία ") ἔτι
ἐμπνέοντι ἐπισφάξας;

MEI. Aii νῦν ἐμὰ ἦν.

KA$,8. Οὐκοῦν ἐξήκειν P) σοι ὃ χρόνος ἤδη τῆς κτή-
σεως.

MET. "Axovcov, ὦ Κλωϑοῖ, & σοι ἰδία μηδενὸς ἀκού-
οντος εἰπεῖν βούλομαι"
ἀφῇς ἀποδράναι, χίλιά σοι τάλαντα χρυσίου ἐπισήμου δώσειν
ὑπισχνοῦμαι τήμερον *).

K.49.0. Ἔτι γὰρ χρυσὸν 5), ὦ γελοῖε, καὶ τάλαντα διὰ
μνήμης ἔχεις ;

MEI. Καὶ τοὺς δύο δὲ ἀρατῆρας, εἰ fosàe: x 5 προςϑή-

c - Ue E, d ' 327 3)
υμεῖς δὲ ἀποστητε πρὸς ὀλίγον. ἂν μὲ

lin. , vestituit Schm. e 5011. cum. quo conspirat Gor],

σαιδία]Ί ,vov παῖδα B.
male.

Par. f

pro vulg. σήμερον.

d) zovcov] »zovetor B. τε

8) τὰ
b) ἐξήκει͵ ,,Mareil. ἐξήρκει,

Sed recte pro vulgata faciunt Edd. et BC, B. 2. H.
Et in meis omnibus est ἐξήχκει, ut par erat.
ἐέερον] Sic, consentientibus 5011. et Gorl.,

c) τή-
dedi cum Sc/un.
e) εἰ βού-

| 4£10,] & abest ἃ 5011., probantibus £e/ino et Jacobs. ad Achill,

Cloth. Ylleipse: et supez-
stes tibi erit annis quadra-
ginta, et paullo amplius,
pellices tuas nactus, et ve-
stem, et aurum tuum uni-
versum,

Meg. Injuriam mihi, Clo.
tho, facis, quae res meas
inimicissimis attribuas.

Cloth. Nonne enim tu ea.
dem, cum Cydimachi fuis-
sent, accepisti, interfecto
illo, et liberis ipsius in con-
spectu spirantis adhucj jugpe
latis ?

ΤΊ Ως. Sed jam quidem mea
erant,

Cloth. Nunc igitur exit
tibi possessionis tempus.

Meg. Audi, Clotho, quae
tibi soli, neriine audiente,
dicturus sum. Vos vera
paullum recedite, Si patia-
ris me aufugere , mille tibi
auri signati talenta dare ho-
die promitto.

Cloih, Ytaque adhuc auz
rum et talenta in memoria
habes, ridiculum caput ?

JMeg. Et duo cratexes, si

OC ow Σ RP

CATAPLUS SIVÉ TYRANNUS. 201
v0, οὖς ἔλαβον ἀποκτείνας. Κλεύκριτον T), ἕλκοντας ἑκάτερον p. 65e.
χρυσοῦ ἀπέφϑου 5) τάλαντα fxotóv.

KA90. Ἕλκες ἔοικε γὰρ οὐκ ἐπεμβήσεσθαιρ. 651,
ἡμῖν xv.

τε αὐτόν"

MEI Μαρτύρομαι ὑμᾶς, ἀτελὲς μένει τὸ τεῖχος; καὶ τὰ ᾿
νεώρια. ἐξετέλεσα γὰρ ἂν αὐτὰ ἐπιβιοὺς πέντε μόνας ἢ) 5.
{έρας.

K.A45.0. ᾿Αμέλησον᾽ ἄλλος τειχιεῖ.

MET. Καὶ μὴν τοῦτό γε πάντως εὔγνωμον αἰτῶ.

K44520. Τὸ ποῖον;

ΜΕΤ. Ἔς τοςοῦτον ἐπιβιῶναι, μέχοις ἂν ὑπαγόγωμαι 1)
Πισίδας, καὶ “υδοῖς ἐπιϑῶ τοὺς φόρους, καὶ μνῆμα ξαυτῷ * )
παμμέγεθες ἀναστήσας, ἐπιγράψω ὑπόσα ἔπραξα μεγάλα καὶ
στρατηγικὰ παρὰ ᾿) τὸν βίον.

Κ42,0. Οὗτος, ovx ἔτι lav") ἡμέραν αἰτεῖς, ἀλλὰ
σχεδὸν εἴκυσιν ἐτῶν διατριβήν.

Tat. p. 698. et post óvo deest δὲ in Gozl. , eodem Jacebsro
.suflragante. Vid. Adnot. f) Κλεόκριτον] ,, Θεόκριτον
B.* Sic et JViel. Sed Δεύκριτον 5011. et 2954. hoc haud du-

bie casu ortum. Vulgatum nonren cur mutarem, non equi-
; dem videbam. g) a$ggnv] »»ὐπέμφϑου Fl. male. Nil
mutant vulgatam J. Par. H. etc. h) πέντε μόνας] ογπέν-
τε καὶ δέκα P. et Angl. -i) ὑπαγάγομαι) »»ὐπάγωμαι [3ee
et Schol., pro Πισίδας autem 2954. et 5011. habent Πέοσας,
male seduli, cpinor, lectoris commentum. k) ἑαυτῷ] ἐμ-
αὐτῷ conj. Solan, et Anonym. in Novv. Actt. Lipss. Vid. Αἀ-
not. 1) παρὰ] Sic Edd. et B. καξὰ J. et D. ^ m) μέαν

vis, adjiciam, quos inter-

lMesg. Verum hoc quidem
fecto Cleocrito accepi, u—

omnino aequum postulo,

trumque auri excocti et pu-
rissimi talentorum centum
pondo.

Cloth. Rapite hominem!
Sponte enim sua inscensu-
rus non videtur.

lMeg: Aniestor vos.
perfecta manent moenia et
navale, quae perfecturus
eram, si vel quinque ipsos

| dies vivere adhuc licuisset.

Cloth, Omitte curam, stru-
et alius,

τῆς

Cloth. Quid illud est?

JMes. "Tantum ut super-
stes sim, quoad Pisidas sub-
egero,et Lydistributaimpo-
suero, et monumentum mi-
hi ipsi maximum excitavero,
cui inscribam, quot et quan-
ta imperatoria in vita faci-
nora ediderim.

Cloth. Heus tu, non jam
diem unum postulas, sed
viginti fere annorum mo.
ram,

p.651.

p.652.

11

202

LUCIA.JNI

MET. Καὶ μὴν ἐγγυητὰς vpiv") ἕτοιμος παρασχέσϑαι
τοῦ τάχους, καὶ τῆς ἐπανόδου. εἰ βούλεσϑε δὲ, καὶ ἄντανδρον
ὑμῖν ἀντ᾽ ἐμαυτοῦ παραδώσω τὸν ἀγαπητόν.

Κ429Θ. *) "€, μιαρὲ, ὃν ηὔχου πολλάκις ὑπὲρ γῆς κα-

ταλιπεῖν ;

MEI. Πάλαι ταῦτ᾽ ηὐχόμην" νυνὶ δ᾽ Ρ) ὁρῶ τὸ βέλ-

τιον 1).

K.A520. “Ἥξει κἀκεῖνός σον μετ᾽ ὀλίγον, ὑπὸ τοῦ νεωστὶ

βασιλεύοντος ἀνῃρημένος.

MEI. Οὐκοῦν ἀλλὰ τοῦτό γε μὴ ἀντείπῃς», ὦ Moigc,

μοι.
KA5,0. Τὸ ποῖον ;

MEI. Εἰδέναι βούλομαι τὰ *) μετ᾽ ἐμὲ ὄντινα ἕξει τὸν

τρύπον *).

KA420. "Axove' μᾶλλον γὰρ ἀνιάσῃ μαϑῶν. τὴν μὲν

γυναῖκά σον Μίδας ὁ δοῦλος
χευεν.

- , SR
Sev, cob πάλαι δὲ αὐτὴν ἐμοί-

οταῦτα μίαν B. Sed respuunt pronomen reliqui, et Edd.**

Et cod. 5011. praebet ταῦτα,

uod indicare videtur, non in-

iegrum esse locum: forsan in $z; vitium , nescio quod, latet,

n) ὑμῖν] εἶμι Gorl. sordida lectio.
in Fl. adest in FP. H, et reliqq.**

o) KA4£,0.] ,.Deest
q)

p) δ᾽͵ δὲ 5011. δεῖνι.

τὸ βέλτιον͵ Articulus τὸ aberat a Par, et B. 2. male.** et

^d pd 10 I
ticulus in Co//. male.**

Sed A. 1. et 2. habebant.
^ , B
S) τὸν τρύπον] ,, Rursum omissus

r) cc) iterum abest ar-

erat articulus zov in Par. et B. 2.*^ et in B. ἃ,

Meg. Verum vades vobis
dare paratus sum celeritatis
etreditus. Si vultis vero,

succedaneum vobis pro me.

dabo unicum filium meum,
. Cloth. Quem saepe opta-
bas, impure, esse tibi su-
perstitem ?

Meg. Olim istud optabam,
sed nunc melius video.

Cloth. Veniet et ille tibi
paullo post, ab eo, qui nunc
regnat, sublatus.

leg. Ygitur illud certe
non negabis mihi, Parca.

Cloih, Quid?

TMeg.. Scire volo, quem-
admodum post me mea se
habitura sint.

Cloih. Audi: magis enim
iis auditis lugebis. Uxorem
tuam Midas habebit, ser-
vus , qui olim adulterio illi
cognitus est,

a "APTE

CATAPLUS SIVE TYRANNUS. &03

MET. 'O κατάρατος; ὃν ἐγὼ, πειϑόμενος αὐτῇ E ἀφῆκα». 652.

ἐλεύϑερον.
c - 2 t ^
KAS10. H ϑυγάτηρ δέ σσι “), ταῖς παλλακίσι ) τοῦ
νυνὶ τυραννοῦντος ἐγκαταλεχϑήσεται *)' εἰκόνες δὲ καὶ ἀν-
, ^ S ἣν , 35 , ^.
δριᾶάντες, οὐς ἢ πόλις ἀνέστησέ GOL πάλαι, πάντες ἀνατετραμ-
᾿ 4 L -
μένοι, γέλωτα παρέξουσι τοῖς ϑεωμένοις.
3 ἢ - , ; 3 τ 5 -
in Εἰπέ μοι, τῶν φίλων δὲ οὐδεὶς ἀγανακτεῖ τοῖς
δρωμένοις;
, ' 7 , E
KA9,9. Tic γὰρ ἣν δοι guios; ἢ ἐκ τίνος αἰτίας (δὲ-
καίας Y )) “γενόμενος; ἀγνοεῖς ὅτι καὶ πάντες οἵ mpogxvyotv-
τες καὶ τῶν λεγομένων καὶ πραττομένων ἕκαστα ἐπαινοῦντες,
- , Ἢ "9 , «4 3 92) »" , -
ἢ φόβῳ, ἢ ἐλπίσι, ταῦτ᾽ ἔδρων, τῆς ἀρχῆς “ὄντες φίλοι, καὶ
. »
πρὸς τὸν καιρὸν ἀποβλέποντες;

MEI. Καὶ μὴν σπένδοντες ἐν τοῖς συμποσίοις, μεγάλῃ p. 5

τῇ φωνῇ ἐπηύχοντό Ups πολλὰ καὶ ἀγαϑὰ, προαποϑανεῖν fxa-

στος αὐτῶν ἕτοιμος, εἰ οἷόν τε εἶναν ^). καὶ ὅλως *), ὅρκος
αὐτοῖς ἣν ἐγώ.

Ἂν E à
KA420. Τοιγαροῦν παρ᾽ vr αὐτῶν χϑὲς δειπνήσας, ἀπέ-

t) σοι] Ita 2954. 5011. Gorl. Eeln. Schm. pro vu!g. σου. ι})
ταῖς παλλαπκίσιγ ,»ταῖς νῦν παλλακίσι Β΄’ — x) ἐγκατα-
. λεχϑήσεται) ἐγκαταλογήσεται Schol. ἐγκαταλεγήσεται 2954-
y) δικαίας} abest ab Gorl. et sane per se alienam manum
refert. 2) εἶναι] εἴη conj. Goeller. Vid. Adnot. | a) x«t
04109] »»"καὶ ὅλος J. sola. habebat ex A. 2, cum qua et Op;

dex 5011. facit. δὲ vid. Adnot.

IMeg. Sacerrimus homo,
quem ego illi obsecutus de
nu misi,

Cloih. Filia tua in pelli-
cibus ejus, qui nunc impe-
ritat, adnumerabitur. lma-

ines vero et statuae, quas
olim tibi posuit respublica,
eversae omnes ludibrium
praebebunt spectantibus.

Mes. Dic mihi, amico-
rum nullus indigne fert ea,
quae fiunt?

Cloth. Quis enim amicus

etiam qui adorabant te, et
quaecunque diceres faceres-
ve laudabant, eos univer-
508, aut adir aut spe qua-
dam hoc FE MEN imperii
tui amicos, et tart plane ha-
bentes temporis?

AM. eg. Át illi libantes in
conviviis magna voce multa
mihi et magna bona appre-
cari solebant, vicariam pro
me mortem, δὶ fas esset,
subire parati omnes: et o-

tibi fuit, aut qua ( justa )
caussa fuisset? Ipgnoras,

mnino per genium meuin j"-
rabant,

Gloih, Tgitus apud unum

204 LUCIANI
Ῥ. 655. ϑανες. τὸ γὰρ τελευταῖόν σοι πιεῖν ἐνεχϑὲν, ἐκεῖνο δευρὶ
πατέπεμψέ σε: :

MEI. Τοῦτ᾽ ὥρα πικροῦ τινος ἠσϑόμην. τί βουλόμενος
δὲ ταῦτ᾽ ἔπραξε;

KA90. Πολλά με ἀνακρίνεις, ἐμβῆναι δέον.

MET. "Ev με πνίγει μάλιστα, ὦ Κλωϑοῖ, διόπερ ἐπό-
ϑουν καὶ πρὸς ὀλίγον ἐς τὸ ps ἀνακύψαν πάλιν.

KA£,0. Τί δὲ τοῦτό ἐστιν; ἔοικε γάρ τι παμμέγεϑες
εἶναι. :
MET. Καρίων 9 ἐμὸς οἰκέτης, ἐπεὶ τόχιστά με ἀποϑα-
ψόντα εἶδε, περὶ δείλην ὀψίαν ἀνελϑὼν ἐς τὸ οἴχημα, ἔνϑα
ἐκείμην, σχολῆς οὔσης, (οὐδεὶς γὰρ οὐδὲ ἢ) ἐφύλαττέ pe)
I'ivxigiov τὴν παλλακίδα μου, (oi πάλαι δὲ, οἶμαι, κεκοι-
νωνήκει,) ἐπισπασάμενος “) τὴν ϑύραν, Mies καϑάπερ
οὐδενὸς ἔνδον παθόντος εἶτα “) ἐπειδὴ ἅλις εἶχε τῆς ἐπιϑυ-
μίας, ἀποβλέψας ἐς ἐμὲ, σὺ μέντοι, φησὶν, ὦ μιαρὸν ἀνϑρώ-

12

2

sov, πληγάς μον πολλάρις οὐδὲν ἀδικοῦντι ἐνέτεινας, καὶ

b) οὐδὲ] οὐκ 5011. quod jure repudiat Belin.

Cc) ἐπισπα-

σάμενος} ., Παραγαγον b. C. Sed cum vulgata faciunt FI.

et B: 2. et. Par:'eéte.*

παραγαγὼν. 5011. Belin. Schm.

d) εταῇ εἶτ᾽ 5011.

ilnrum coenatus heri peri-
isti. Ultimum enim, quod
oblatum tibi poculum est,
illud ipsum huc te demisit,

Mes. Hoc eratergo, quod
amarulentum quid gustabam.
Quo vero consilio haec fe-
cit ?

Cloth. Multa interrogas,
cum inscendendum sit.

Meg. Unum me angit ma-
xime, Clotho, propter quod
cuperem vel pauxillum in
Jucem respicere.

Cloth, Quid vero illud est?
videtur enim magnum quid-
dam esse.

Meg. Cario servus meus,

πεκοινωνήπεσαν,

παραγάγων (rectius
Sic et Gorl. Sed vid. Adnot;

cum primum me vidit mor-
tuum circa vesperam, cum
adscendisset in conclave,
ubi jacebam, nactus oppor-
tunitatem, (neque enim
quisquam aderat, qui me
custodiret) Glycerium pel-
licem meam, cum qua stu-
pi. .cotieuetadinem olim,
credo, habuit, ostio clan-
, quasi nemine praesen-
uu .subegit: deinde cum.
explevisset libidinem, me
respiciens, Tu quidem, in-
quit, impure homuncio,
plagas mihi saepe nihil com-
merito inflixisti; et cum his
dictis vellicavit me, et ma-

ὡς

203

- a ' ,
ταῦϑ᾽ ἅμα λέγων, παρέτιλλέ τέ με καὶ πατὰ κόῤῥης ἔπαιε" τέ- Ῥ- 654-
Aog δὲ, πλατὺ χρεμψάμενος, καὶ καταπτύσας μου, καὶ, ἐς τὸν
- , - b MN 4 € N ? ^ ^?
τῶν ἀσεβῶν χῶρον ἄπιϑι, ἐπειπὼν ^), ὥχετο" ἐγὼ δὲ ἐνεπιμ-
, f Li d JA δὲ e “ E , £ ᾽
πράμην ^) μὲν, ovx εἶχον δὲ ὁμῶς 0, τι καὶ δράσαιμι 8) αὖ-
Li * » ' * » * e M L , 3
τὸν, αὖος ἤδη καὶ ψυχρὸς ὧν. καὶ ἡ μιαρὰ δὲ παιδίσκη, ἐπεὶ
ψόφου προςιόντων τινῶν ἤσϑετο, σιέλῳ δ), χοίσασα τοὺς ὀ-
LI c , ἁ SUUS ι , 1 »
φϑαλμοὺς, ὡς δακρύσασα ) ἐπ΄ ἐμοὶ, κωπύουσα, καὶ τοῦνο-
, 2 , * , ,
pe ἐπικαλουμένη, ἀπηλλάττετο. ὧν εἰ λοβοίμην. . . . .
- 3 Aw :
KA0. Παῦσαι ἀπειλῶν" ἀλλ᾽ ἔμβηϑι, καιρὸς ἤδη cc *) 18
ἀπαντᾶν ἐπὶ τὸ δικαστήριον.
MEI. Καὶ τίς ἀξιώσεν κατ᾽ ἀνδρὸς. τυράννου ψῆφον
λαβεῖν ;
ΚΑΩ0. Κατὰ dans μὲν οὐδεὶς, κατὰ (enge δὲ ὁ
“Ραδάμανϑυς, ὃν αὐτίκα μάλα ὄψει δίίμρρσα καὶ κατ΄ ἀξίαν
ἐπιτιϑέντα ξκάστῳ τὴν δίκην τὸ δὲ νῦν 1) ἔχον, μὴ διάτριβε. P- 654.

CATAPLUS SIVE TYRANNUS,

e) ἐπειπὼν] ,»ἀπειπὼν B. ἐπιπὼν J.6 hoc ex A. 2. f) £ve-
πιμπράμην jbajr i x Coll. et B. Sed cum vuigata
facit Scholiast. g) δράσαιμι] Qv δοόσαιμι conj. Belin.
saepe jam rejecta ineptia. h) σεέλῳ] jode L. TA. Mag.
i) δακρύσασα] ,,δακρύσουσα B. et Fl, Sed vulgatam ser-
vant P. Par. B. 2. etc.** Cf. Adnot. k) aeT 60: Jel. et Sch,
e 5011. Uterque casus omnino quidem in hac locutione recte
adhibetur; sed h. 1, Dativus sermoni nonnihil ambiguitatis
infert, 1) τὸ δὲ νῦν͵ ,,Sic B. et Coll. Edd. omnes τὸ νῦν
δέ.“ Sic conjecerat etiam Gesner., nec non ἔχων, qua muta-
iione tamen minime opus est. Modo post κατ΄ ἀξίαν comma
poni vult Seagerus in Class. Journ. Vol, XI. p. 199. inficete.

lans discessit,
naneiscar....4.

Cloth, Parce

inscende:

las mihi percussit: denique Quos ego si
pituitam lato screatu addu-

ctam in me cum exspuisset, minis, sed

——n

et in impiorum loca abire
me jussisset, discessit, Ego
vero, quamvis excande-
scens, non habebam, quo
ulciscerer hominem, qui
exsanguis jam et frigidus
essem, Scelesta vero puclla,
strepitu quorundam super-
venientium — animadverso,
saliva madefactis oculis,
quasi me lacrimasset, plo-
rans et nomen meuin appcl-

tempus est, ie
jam ad tribunal venire.

lMeg. Et quis audebit con.
tra virum READ MA sumere
tabellam ?

Cloth. Contra tyrannum
quidem nemo; contra mor-
tuum vero Rhadamanthus,,
quem statim videbis justum,
et juste de unoquoque pro-
nuntiantem, Jam vero iuo«
ràs diutius nectere noli.

206 | LUCIANI

Z E , 7 » - E"
p. 655. MEI. Kev ἰδιώτην μὲ ποίησον, ὦ Μοῖρα, τῶν πενή-
er ^ - 3 40 - ΄ , 3 FX"
τῶν ἕνα, καν δοῦλον ἀντὶ TOU πάλαι βασιλέως" ἀναβιῶναί μὲ
ἔασον μύνον.
KA920. Ποῦ ᾽στιν 6") τὸ ξύλον; καὶ σὺ δὲ, ὦ Ἑρμῆ,

σύρετ᾽ αὐτὸν εἴσω τοῦ ποδός. οὐ y&Q ἂν ἐμβαίη ἑκών.
EPM. Ἕπου νῦν, δραπέτα᾽ δέχου τοῦτον σὺ, πορϑμεῦ,
καὶ τὸν δεῖνα " καὶ ὅπως ἀσφαλῶς . . ..
XAP. ᾿Δμέλει ^), πρὸς τὸν ἱστὸν δεδήσεται.
MET. Καὶ μὴν ἐν τῇ προεδρίᾳ κεϑέξεσϑαί με δεῖ.
Καλῶ. 5) "Ou τί;
MET."Ou, νὴ Δία, τύραννος ἦν, καὶ δορυφόρους zi-

yov μυρίους. |
KA99.?) Eiz οὐ δικαίως *) cs παρέτιλλεν 0 Καρίων,

M a 3 3
οὑτωσὶ σκαιὸν ὄντα; πικρὰν Ó ovv) τὴν τυραννίδα ἕξεις,
- ,
γευσάμενος τοῦ Eviov.

m) Ποῦ ᾽στιν 0] ,,Ποῦ δὲ ἐστὶν E. et ΕἸ. Sed omittunt ἐστὲν
3. Par. B. 2. etc.* ^ hinc et /tei/z. ac Bip. Sed ποῦ € ἔστι 0 2954.
ποῦ ᾽στι ὃ 5011. Schm. et sic Gorl, n) καὶ τὸν δεῖν α" καὶ
ὅπως ἀσφαλῶς uid des pL MP. "Apéked] Vulg. καὶ τὸν δεῖ-

χα" καὶ ὅπως ἀσφαλῶς ἀμέλει πρ. τ. στ. 0:0. Sed nomen
Xap. indicant 7011. et Gorl. etinnuit quodammodo 2954. spa-
tium.inter ἀσφαλῶς et ἀμέλει vacuum relinquens, Secutus
Schm. In Gorl, omittitur καὶ ante ὅπως. Praeterea Be. conj.
καὶ τὸ δεῖμα ( Schmieder. refert fua), εἰ funem. Courierius
vero ad Luc. Asin. p. 509. καίτοι δεινὰ ποιοῦντα. Vid, Adnot.
o) KA4$,0.] XAP. Goxl. p) KA20.] ,,Kio. J. Sed K.
simpliciter Fl. unde et KT. possis facere. q) δικαίως}
δίκαιος 5011. quod Ze//io magis, quam vulgatum, placuit.
r) δ᾽ οὐν] yov» Gorl.

1Mes. Vel privatum me Char. Noli curare, ad
facito, Parca, pauperum u- malum adligabitur.,

num, vel servum pro eo, — JMeg. Atqui loco primo
qui rex nuper fui: ad vi- adsidere me oportet.
tam modo redire me patere. Cloth. Quid ita ?

2. v. Quod, me hercul

Cloih. Übi ille cum cla- Meg. Quod, bein.
9 : tyrannus fui, et satellites

va? et tu, Mercuri, pede : ὃ :

Ξ : ; decies mille habui.

ilum intro trahite: neque ^

enim sponte intraverit CU Ὡς eo UE

P , bam tibi vellit Cario, scae-

AMerc. Sequere jam, fugi- vo adeo mortali? Amaram

tive: adsume hunc, porti- igitur tyrannidem habebis,

tor, et illum alteram s ut- clava hujus subinde gustan-

que tuto... da.

CATAPLUS SIVE TYRANNUS. 207

^

,
MET. Τολμήσενι γὰρ Κυνίσκος ἐπανατείνασϑαϊί 5) uorp.625.
* ,- E , 2. Kf. , er Hn j9 » 1 i
τὸ βάκτρον; ovx ἐγώ Gs πρώην. ὅτι ἐλεύϑερος ἄγαν καὶ τρα-
«ὺὑς ἦσϑα καὶ ἐπιτιμητικὸς, μικροῦ δεῖν προφεπαττάλευσα;
K440.*) Τοιγαροῦν μενεῖς καὶ σὺ τῷ ἱστῷ προςπεπατ-
ταλευμένος.

. p. 656.

MIK. Εἰπέμοι, o Κλωϑοῖ, ἐμοῦ δὲ οὐδεὶς ὑμῖν λόγος; 14

ἢ διότι πένης εἰμὶ, διὰ τοῦτο καὶ τελευταῖον ἐμβῆναί με δεῖ:

Κ429Θ. Σὺ δὲ τίς εἶ;

JMIK. 'O σκυτοτόμος Míaviloc.

KA£0. Εἶτα ἄχϑῃ βραδύνων; οὐχ) ὁρᾷς ὁπύσα ὃ
τύραννος ὑπισχνεῖται δώσειν, ἀφεϑεὶς πρὸς ὀλίγον; ϑαῦμα
γοῦν ἔχει με, εἶ μὴ ἀγαπητὴ καὶ σοὶ ἡ διατριβή.

MIK. "Axovcov, ὦ βελτίστη. Μοιρῶν" οὐ πάνυ με ἡ
τοῦ Κύκλωπος (ἐπείνου *)) εὐφραίνει δωρεὼ, τὸ ὑπισχνεῖ-
σϑαι, ὅτι πύματον ἐγὼ τὸν Οὖτιν κατέδομαι. ἄν τε γοῦν πρῶ- Homer.

» T Od.I
TOv, ἄν τε πύματον, οἱ αὐτοὶ ὀδόντες περιμένουσιν 7). ἄλλως E

5) ἐπανατείνασϑαι] ,,ἐπανατείνεσϑαει B.^ t) ΚΛΩΘ.}
,; K. Fl. quod aeque personam Av. Cynisci significare potest.**
Non aeque, ut ego censeo, quum in antecedentibus K. sem-
per non potuerit non Clo:ko, minime vero Cyniscum, signifi-
care. Cf. Adnot. ad superiorem sermonem. u) 0937) ovx
sola A. 2. x) ἐκείνου] ,,Sic P. et L. ἐκείνη male Edd. J.
Par. B. 2. Fl. et S.«^ Deest omnino in 29z4. et 5011. unde
maxime suspectum redditur. |y) περιμένουσιν} γμξ πε-
ριμένουσιν B.'*

Meg. Audebit quippe Cy- lMic. Sutor Micyllus.
niscus intendere mihi bacu-
lum? Non ego te nuper,
cum procax nimium et as$-
per esses, et increpare mé
ausus, vix continebar, quin
clavis adfigerem ?

Cloth. Propterea et tu
nunc ad malum defixus ma-
nebis. Mic. Audi, Parcarum o-

Mic. Dic mihi, Clotho, ptima. Non sane illud me
mei plane nulla a vobis ha- Cyclopis munus delectat,
betur ratio? An quod pau- cum promittit, ultimum e-
per sum, ideo ultimo etiam go Utin devorabo: sive pri-
inscendendum mihi est ? mum enim, sive ultimum,

Cloth, 'Tu vero quis es? — iidem dentes manent, Cae-

Cloth, Et gravaris mo-
ram? non vides, quanta
daturum se pollicetur tyran-
nus, ad exiguum tempus
si dimittatur? miror igitur,
nisi tibi etiam grata videtur
mora.

208 LUGIANIEIE | :

; 33: δ᾽» , - - " ,
p.656. ve, οὐδ᾽ ὁμοῖα *) τἀμὼ τοῖς τῶν πλουσίων. £x διαμέτρου γὰρ

edens z
ἡμῖν *) 'of βίοι, φασίν"

|

ὃ μὲν γὰρ *) τύραννος, εὐδαίμων
εἶναν δοκῶν παρὰ τὸν ἢ) βίον, φοβερὸς ἅπασι, καὶ περίβλε-
τίτος, ἀπολιπὼν χρυσὸν τοροῦτον, καὶ ἀργύριον “), καὶ ἐσϑῆ-
τὰ, καὶ ἵππους 5), καὶ δεῖπνα, καὶ seis ὡραίους, καὶ yv-
γναῖκας εὐμόρφους;, εἰκότως ἠνιᾶτο, καὶ ἀποσπώμενος ^) «u-
τῶν ἤχϑετο. ov ydg. οἶδ᾽ ὅπως καϑάπερ iE τινι προςέχετοι

g. 657. τοῖς τοιούτοις ἡ ψυχὴ, καὶ οὐ» ἐθέλει ἀπαλλάττεσθαι ῥαδίως,

ἅτε αὐτοῖς πάλαι προςτετηκυῖα" μᾶλλον δὲ ὥςπερ ἄῤῥηκτός
τ E t .

τις οὗτος Ó δεσμός ἐστιν, ᾧ δεδέσϑαι ξυμβέβηκεν αὐτούς
TA Pow rac e MUNES 3I SDN acu roe ᾽ ΜΝ "
μέλεν xev ἀπᾶγῃ ^g αὐνοὺς μετὰ βίας 1), ἀνακωκύουσι xol
ἵκετεύουσι 5)" καὶ τἄλλα ὄντες ϑρασεῖς, δειλοὺ πρὸς ταύτην

es,
εὑρίσκονται, τὴν ἐπὶ τὸν “Διδην φέρουσαν ὁδόν. ἐπιστρέφονταν
m 5: , Ἅ Ἷ

γοῦν εἰς τοὐπίσω, ὥςπερ of δυξέρωτες, πἂν 1) πόῤῥωθεν

*) ógot«] Nulla!'est in libris, quos consului, hujus formae
2) ἡ μἵν͵ ονἡμῖν O. Sic et Gorl. unde recepl pro
vulg. ἡμῶν. Deinceps articulus o? deficit in sola A. 2. 8)
ydo] ys 2954. 5011. minus bene, ait Bein. b) τὸν] y»
sola articulum vitiose exprimit, có. c) ἀργύριον] ,,o-
γυρον B.*...d) £zzous] ὑπνοὺς (ὕπνους ;) 5011. mendose.
e) ἀπὸ σπώμενος} ,J. ἀποσπόμενος media correpta , vi-
tiose. Sed recte B. Fl. Par. B. 2. etc. f) μετὰ βίας] κά-
τῷ additzoi1, quo non opus est, quum ἀπάγειν quid sit, per se
intelligatur. — &) καὶ ἔπετε $ovct] οἀνακωκύουσε καὶ ἵκε-
τεύουσι Β. οἱ Fl. A ceteris abest ἱχετεύουσι, neque comparet
in J. Par. nec D. 23.* Sed comparet etiam in 53011., unde,
probante Belino, recepit SeÁumiederus: nec nos dubitavimus
sequi. 4h) x&v] Vulg. καί. Sed adv 2954. 5011. Goxl. nec

libus adhaerescit -animus,
nec facile ab illis vult dis-
cedere, quibus olim illigue-
facta velut voluptate solu-
tus fuerit. Potius . πὰ
quasi nescium rumpi vincu-
lum est, quo devinciri eos

contigit. Quin si quis vi
illos abducat, ejulatus toi-

variatio.

terum nec par mea ac divi-
tum ratio est: e diametro e-
nim opposita nobis vitae
genera. Tyrannus quippe
fas cum videretur in vita,
"metuendus omnibus et con-
Spicuus, relicto auro illo
tanto atqueargento, et vesti.
bus, et equis , et coenis ,

et pueris speciosis, formo-
sisque mulieribus, non ab-
surde angebatür, se ab illis
abstrahi, et ferebat gravi-
ter. Nescio enim quomo-
do velut visco quodam. ta-

lunt et supplicant; et cum
audaces siut caetera, meti-,
culosi ad hanc ferentem. ad
inferos viam deprehendun—
tur, taque conversi retro
ad ea, quae a tergo suut,

CATAPLUS SIVE TYRANNÜS. 209

3 - , ᾽ν c 5 ^

ἀποβλέπειν τὰ ἐν τῷ φωτὶ βούλονται, οἵα 0 μάταιος ἐκεῖνος p- 627.
- 5 -

ἐποίει" καὶ παρὰ τὴν ὁδὸν ἀποδιδράσκων, χαἀνταῦϑά σε κα-

»

--ὦ 3 ' [i4 - ΄
ταλιπαρῶν. ᾿Εγὼ δὲ, cre μηδὲν ἔχων ἐνέχυρον ἐν τῷ βίῳ, ovx 18

3-13 2 ; 3 1 ? - OPE ,
ἀγρὸν, OU συνοικίαν, OU χρυσὸν, OU σκεῦος, OU δόξαν, οὐκ
, 3 Nc zi 2 ' / e» 2
εἰκόνας, εἰκότως εὔζωνος ἦν. κάπειδη μῦνον ἡ Zrgorzoc ἔνευ-
σέ μοι, ἄσμενος ἀποῤδίψας τὴν σμέλην καὶ τὸ κάττυμα, (πρη-
f u 3 Σ 3 *, B :
πῖδα γάρ'τινα ἐν ταῖν χεροῖν εἶχον ^)), ἀναπηδήσος εὐθὺς
, , k 7 τ d H 3 , e f
ἀνυπόδετος ^), οὐδὲ τὴν μελαντηρίαν ἀπονιψάμενος εἵπομην.
MK c , M] , δ - ὃς »
μᾶλλον δὲ ἡγούμην ἐς τὸ πρύσω ὁρῶν. οὐδὲν γάρ !) με τῶν
, R- s ' Li ' 1 )É » ' 1
πατόπιν ἐπέστρεφε, καὶ μετεκαλξι. καὶ, νὴ Zt , ἤδη καλὰ τὰ
3 ^om , , E
παρ᾽ ὑμῖν πάντα ") ὁρῶ. τό, τε γὰρ ἰσοτιμίαν ἅπασιν εἶναε, p. 658.
4 - c S *
καὶ μηδένα τοῦ πλησίον διαφέρειν, ὑπερήδιστον ἔμοιγ᾽ ovv δο-
-» 2 - 3
κεῖ. τεκμαίρομαι δὲ μηδ᾽ ἀπαιτεῖσϑαι χρέα τοὺς ὀφείλοντας
^ , e 1 ^ *
ἐνταῦϑα, μηδὲ φόρους vmorcAdiv' τὸ δὲ μέγιστον, μηδὲ ?)

injuria id probatum Belino et Schmiedero. Expressum etiam
a Gesnero et JFielandio in versionibus, 1) x ρηπῖδα γάρ
τινὰ ἐν ταῖν χεροῖν εἶχον] I:a 2954. 5011. "Gor. et Schm.
Olim feerat χρηπίδα τινὰ ἐν ταῖν χεροῖν ἔχων. Vid, Adnot,
κρηπῖδα pro vulg. «onmíóc dedimus ex Anap. Pell. k) dwv-
πόδετος]} ,,ἀνυπόδητος B. Sed nihil a vulg. abit ΕἸ. B. 2.
Par, etc. "Vid. Adnot, 1) y vo ] Vulgo δέ. Sed recte γάρ
2054- 5011. Gorl, Scun. m) πάντα] πάνϑ'᾽ 2954. n) um-
ài] »t δὲ 1. H. S. et hic et ubique hac periodo, μηδὲ Par.
μὴ) διγοῦν, omisso δὲ B.' Etin B. 1. A. 1. 2. μὴ δέ.

ut invenusti amatores e lon-
inquo certe adspicere ea,
quae in vita sunt, cupiunt,
ualia ineptvs ΤῊ modo
factitabat, qui et in via fu-
gam tentarit, et hic te fati-
garit precibus, Ego vero,
quippe qui nullum in vita
piguus haberem, nec agrum,
nec domus plures, nec au-
rum, nec instrumentum,
neque gloriam, neque s!a-
tuas, non est mirum quod
succinctus fui, et ad pri-
mum Atropi nutum laetus,
abjecto scalpro et coriis,
crepidam enim forte in ma-
nibus habebam), exsiliista-
Lucian. Fol. 111.

tim, ut eram discalceatus,
ac non abluto prius àtra-
mento, secutus sum, vel
praeivi potius, ad anterio-
ra prospiciens: neque enim
quidquam eorum, quae a
tergo erant, advertit me et
revocavit. Et Hercules, jam
pulchra esse vestra video o-
mnia. Quod enim aequo
omnes honore sunt, neque
quisquam super alise emi.
net, suprà sane quam dici
potest, jucundum mihi vi-
detur. Arbitror autem, ne-
que aes alienum reposci hic
debitores, nec tributa pen-
dere; et, quod maximum,

p. 655.

16

910 LUCEÉEANI

διγοῦν τοῦ χειμῶνος, μηδὲ νοσεῖν, μηδ᾽ *) ὑπὸ τῶν δυνατω-
τίοων δαπίζεσθαι. εἰρήνη δὲ πᾶσα, καὶ τὰ πράγματα ἐς τοὔμ-
παλιν ἀνεστρομμένα Ῥ) ἡμεῖς μὲν γὰρ of πένητες, γελῶμεν,
ἀνιῶνται δὲ καὶ οἰμώξουσιν οἵ πλούσιοι.

KA92,0. Πάλαι οὖν σε, ὦ ἹΜίμυλλε, γελῶντα ξώρων" τί
δ᾽ ἦν 0 σε μάλιστα ἐκίνει γελᾶν;

MIK. ἄκουσον, ὦ τιμιωτάτη. μοὶ ϑεῶν" πε τοικῶν ἄνω
τυράννῳ, πάνυ ἀκριβῶς ξώρων τὰ γιγνύμενα ὑπ᾽ 4) αὐτοῦ,
καί μοι ἐδόκει τύτε ἰσὐϑεός τις εἶναι. τῆς τε γὰρ πορφύρας τὸ
ἄνϑος ὑρῶν, ἐμακάριζον ἢ), καὶ τῶν ἀκολουϑούντων τὸ πλῆϑοξ,
χαὶ τὸν χρυσὸν, καὶ τὰ λυϑοκόλλητα ἐκπώματα, καὶ τὰς κλί-
v&g τὰς ἀργυρύποδας᾽ ἔτι δὲ καὶ ἡ κνίσσα ἡ τῶν σκευαζομένων

L] s 3 f, , e iz , , s 9 *
p.659. ἐς τὸ δεῖπνον, ἀπέκναιέ με" ὥςτε ὑπεράνϑρωπος 5) τις ἀνὴρ

καὶ τριφόλβιος κατεφαίνετο *), καὶ μονονουχὶ κολλίων, καὶ
o) μη δ᾽] "μηδ᾽ Β..ς Unde correxit Solanus vulgatum μηϑ',
quod tamen retinuerunt Hei/z. et recentt. Debebat certe scri-
bi uj9^, ut legitur in B. 1. A. 1. 2. Vid, Adnot. p) ὧν ε-
στραμμένα] ανατετραμμένα 2054. 5011. minus bene. (4)
ὑπ᾿] παρ᾽ 2954. 5011. quod Zeünus praefert, reddens, chez
lui, quod Graece foret παρ᾽ αὐτῷ dictum. lidem Codd. et-
iam γινόμενοι praebent. τὴ ἐμανκ ἄρ εξζον») commatea sequen-
tibus sejunxi: supplendum autem αὐτόν. lta etiam in vett.
Edd. distinctum video. 5) ὑπεράνθρωπός) ὥςπερ ἂν
ϑεῖος 2954. 5011. quae recte glossematis nomine repudiat Bel,
1) xartgaívero] μοι addit 5011. quod placuit JBelino et
Sehmied. perperam: quis ferat in enuntiationibus sese exci-
pientibus ἀπέκχναιέ με, οἱ κατεφαίνετό μοι, in utriusque fine-

neque frigere per hiemem,
nec aegrotare, nec pulsari
a potentioribus. Pax vero
ubique, et res plane in con-
trarium versae: nos enim
ridemus nauperes, at illi di-
vites acílictantur et plorant.
Clo:h, Hoc est, qvod diu
te ridere observavi; Micyl-
le. Quid vero est, quod
risum tibi movit maxime ?

Mic. Audi, veneranda

rent ab illo, observavi, et
videbatur mihi nonnun.
quam par Diis esse. Quip-
pe florem purpurae cum
viderem, et ministrantium
multitudinem, et aurum,
et pocula gemmis distincta,
et lectos aureis fultos pedi-
bus, beatum hominem prae-
dicabam: enecabat me por-
ro nidor eorum, quae in
coenam illi parabantur, adeo

mihi maxime Dearum, Cum
apud supéros vicinus essem
tyrauni, accurate, quae fie-

quidém, ut ille egressus
mortalium sortem ac ter bea-
tus mihi videretur, ac tan-

CATAPLUS SIVÉ TYRANNUS. 211

ὑψηλύτερος ὅλω πήχει: βασιλικῷ " ἐπαιρόμενος τῇ τύχῃ "), καὶ p. 659.
“σεμνῶς προβαίνων, καὶ ξαυτὸν ἐξυπτιάξων, καὶ τοὺς ἐντυγ-
χόνοντας ἐκπλήττων᾽ ἐπεὶ δὲ ἀπέϑανεν, αὐτός vt παγγέλοιος
ὥφϑη μοι ἀποδυσάμενος τὴν τρυφήν' χἀμωυτοῦ ἔτι μᾶλλον
κατεγέλων, οἷον κάϑαομα ἐτεϑήπειν., ἀπὸ τῆς κνίσσης TE£ZWOL-
θύμενος αὐτοῦ τὴν εὐδαιμονίαν, καὶ uezegitav ἐπὶ τοῦ αἵματι

τῶν ἐν τῇ “ακωνιγῇ ϑαλάττῃ κοχλίδων. Οὐ μόνον δὲ τοῦ-- 17
τον, ἀλλὰ καὶ τὸν δανειστὴν Γνίφωνα ) ἰδὼν στένοντα, καὶ
μεταγινώσπκοντα, ὅτε μὴ ἀπέλαυσε τῶν χρημάτων, ἀλλ᾽ ἄγευ-

Grog αὐτῶν ἀπέϑανε, τῷ ἀσώτῳ Podoyéoc τὴν οὐσίαν ἀπολι-

πὼν, (οὗτος γὰρ ἄγχιστα ἣν αὐτῷ γένους, καὶ πρῶτος ἐπὶ

τὸν xÀQoov ἐκαλεῖτο κατὰ τὸν νόμον 7)}) οὐκ εἶχον ὅπως κα--
ταπαύσω τὸν γέλωτα, καὶ μάλιστα μεμνημένος ὡς ὠχρὸς ἀεὶ,

καὶ αὐχμηρὸς ἦν, φροντίδος τὸ μέτωπον ὀνάπλεως, καὶ μόνοις p. 640.
τοῖς δακτύλοις πλουτῶν, οἷς τάλαντα καὶ μυριάδας ἐλογίζετυ,

κατὰ μικρὸν συλλέγων τὰ μετ᾽ ὀλίγον ἐκχυϑησόμενα ^) πρὸς

posita? Jor manifesto alienae manui debetur. τι) τυχῃ]
φύχῃ 5011, pessime. x) Dvípova a] » Sic B. ΕἸ. B. 2. LH. Pas c
Sic et A. 1. 2; B. 1. y) πατὰ τὸν νόμον] παρὰ τῶν vó-
μῶν 3011. quod orhdbic d ducit Belznus, ego vero ne bene
quidem Graece dictum existimo, 2) ἐκχυϑησόμενα] 310

tum nonu pulchrior excel- foeneratorem viderem, in-
siorque reliquis cubito ipso gemiscentem et cruciantem
regio, sublatus fortuna, se poenitentia, qui fruitus
et procedens cum gravitate non est divitiis, sed non
quadam, ac vultu supino, gustatis illis mortuus, re-
et colloqui volentibus ter- icta substantia Rhodochari
rorem incutiens, Cum vero luxurioso, qui proximus
defunctus esset, et ipse mi- genere illi cum esset, pri-
hi usquequaque ridiculus ;nus lege ad hereditatem vo-
videbatur exutis illis deli- cabatur; Áaec, inquam, cum
ciis: meque ipsum magis viderem, compescere risum
deridebam, quale purgamen- non potui, recordatus prae-
tum admiratus essem, nido- sertim, quam pallidus sem-
re aestimans illius felicita- per squalidusque fuerit, cu-
tem, et beatum illum pu- rarum, quod frons ostende-
tans propter cochlearum La- ret, plenus, solisque dives
conici maris sanguinem, digitis, quibus talenta et my-
Cum vero non hunc solum, riades computaret , minu-
sed praeterea Gniphonem tatim ea colligens, quae
9o

212

LUCIANI

p.640. τοῦ μακαρίου *) ᾿Ροδοχάρους. ἀλλὰ τί οὐκ ἀπερχόμεϑα P)
ἤδη; καὶ μεταξὺ γὰρ “) πλέοντες τὰ λοιπὰ γελασόμεϑα οἰμώ-

18

p.04.

, 6 -
ζοντας αὐτοὺς ορῶντες.

K.A719.. Ἔμβαινε, ἵνα καὶ

Εἰπέ
τὸ 7) ἀγκύριον.

3) ἀνιμήσηται *) ὁ πορϑμεὺς

XAP. Οὗτος, ποῖ φέρῃ; πλῆρες ἤδη τὸ σκάφος" αὐτοῦ
περίμενε" ἐς αὔριον ἕωϑέν σε διαπορϑμεύσομεν.
MIK. ᾿Δδικεῖς, ὦ Χάρων, ἕωλον ἤδη νεκρὸν ἀπολιμπά-
3 Ἷν] , , 3$ 2 »Ἥ Ὁ ’
ψῶν" ἀμέλει γράψομαί σε παρανόμων ἐπὶ τοῦ Ραδαμανϑύυος.

οἴμοι τῶν κακῶν. ἤδη πλέουσιν’ ἐγὼ δὲ μόνος ἐνταῦϑα περι--
λελείψομαι. καίΐτοι, τί οὐ διανήχομαι κατ᾽ αὐτούς; οὐ γὰρ δέ-
δια μὴ ἀπαγορεύσας 5) ἀποπνιγῶ, ἤδη τεϑνεώς" ἄλλως τε
οὐδὲ τὸν ὀβολὺν ἔχων τὰ πορϑμία P) “καταβαλεῖν.

KA0. Τί τοῦτο; περίμεινον, ὦ ΙΜίκυλλε" οὐ ϑέμις
οὕτω σε διελϑεῖν.

A. O, et P, et Angl. Ms. Edd, omnes male ἐκλυθησόμενα.

a) μακαρίου 7 οἱνακαρίτου E.
c) ydg) ,,Abest haec vocula in B.**

,,0U κατερχόμεϑα B.:*

b) ovx ἀπερχόμεϑα]

d) καὶ] ,,Et haec conjunctio desideratur in B. 6) ἀνεμή-
σὴήται] ,.ἀνασπάσῃ R.* f) τὸ} aberat a Jteitz, Sedrecte a
Jp. et 5chm. restitutus articulus, praeeuntibus Edd. vett.
monuit idem etiam Schaefer, ad Long. p. 458. 8) ἀπαγο-
ρεύσας ,croviaag Ms. Bo. Nihil variant Edd.'* h) zog-
VQuío) ,,zogPusic Schol. πορϑμία H. Sed vulgatam servant

B. BL Pasos.

aullo post eífundentur a
Ps illo. Sed cur non jam
solvimus? etenim inter na-
vigandum ridebimus reli-
qua, plorare iilos videntes.

Cloth. Ingredere, ut tol-
la: ancoram portitor.

Char. Heus tu, quo ten-
dis? plena jam est cymba:
ilic exspecta; cras mane
trajiciemus te,

JMic. Injuriam mihi, Cha-

.xon, facis, si relinquas me

hesternum jam mortuum.
Crede mihi, legum te vio-

latarum apud Rhadaman-
thum reum faciam, Heu
mihi malorum, jam navi-
gant, ego vero solus hic
destituar! quamquam cur
non post illos transnato?
neque enim metuo, ne vi-
ribus defeetus suffocer, qui
jam sim mortuus; praeser-
tim cum necobolum habeam,
unde naulum solvam.

Cloik. Quid hoc? exspe-
cta, Micylle: non est fas
ita te transire,

213

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

MIK. Kol μὴν ἴσως ὑμῶν καὶ προκαταχϑήσομαι.

KA4528. “Μηδαμῶς, ἀλλὰ προςελάσαντες, ἀναλάβωμεν
αὐτὸν, καὶ σὺ, ὦ Ἑρμῆ, συνανάσπασον !).

XAP. Ποῦ νῦν καϑεδεῖται; μεστὰ γὰρ πάντα, ὡς ὁρᾷς. 19

EPM. Ἐπὶ τοὺς ὦμους, εἰ δοκεῖ, τοῦ τυράννου.

ΚΑΩΘ. Καλῶς ὁ “Ἑρμῆς ἐνενόησεν" ἀνάβαινε οὖν *),
καὶ τὸν τένοντα τοῦ ἀλιτηρίου καταπάτει" ἡμεῖς 1) δ᾽ εὐπλοῶ-

p. 641,

μεν, — —

KTN. Ὦ Χάρων, παλῶς ἔχει σοι τὰς ἀληϑείος ἐντεῦϑεν

"- E ι ᾽ ᾿ n , NeVM LT
εἰπεῖν. ἐγὼ τὸν ὀβολὸν uiv ovx ἂν ἔχοιμι δοῦναί σοι,
πλεύσας πλέον γὰρ οὐδέν ἐστι τῆς πήρας, ἣν "

τουτουὶ
P , o 5 a
xui πρόςκωπος ὅ) εἶναν

κῶτα»
) δρᾷς, καὶ

?) τοῦ ξύλου" τἄλλα δὲ; ἣν ἀντλεῖν ἐθέλῃς, ἕτουμος,
μέμψῃ δὲ οὐδὲν, ἦν εὐῆρες V) καὶ

, 3 -
καρτερόν por égeruov δῷς μόνον.

i) συναν ἀσπασονἹ] Sic A. G. P.L. συνάρπασον Edd. et B. «
k) ἀνάβαινε ovv] Haec usque ad εὐπλοῶμεν, auctore
. . €oed, 5011. et suifragante £elino, Schmiederas tribuit Charo»i;

sine idonea caussa.

videtur,

o. L. ὑμεῖς male Par.
qv] ὡς Gorl. inepte.

20 7:0 gl »πρόποπος Fl.
p) v7 ees] »»εὐήφη P.

Mic. Quin forte citius,
quam vos, deferar.

Cloih. Nequaquam. Sed
adnavigabimus ejus recipi.
endi caussa, ct tu, Mercu-
xi, una illum manu porrecia
intro trabe,

Char. Ubi jam sedebit?
pleaa enim, ut vides, o-
annia.

ἥἥενο. Super humeros, οἱ
videiur, tyranni.

Cloth. $cite. excogitavit
iud Mercurius. Adscende
igitur, et eervices impii con»

Imo Clotho domina ipsa rectius ea logui
1) ἡμεῖς] ,S1c J. S. et B. 2. recte.

Fl. Ald. (utraque.) H. et P.«
n) tovzovi] ,cvovrovt B.
Lime (τούτον) servant Edd,'*
5011. Gorl. unde Sch»i., monente Belin. , recepi*.
Nil movent vulgatam p: pd He

Adsentiuntur
m)
Sed vul-
Confirmant vovrzové 2954.
0) c 069g-

r

culca, nobis vero felix cur-
sus contingat!

Cyn. Optimum fuerit,
nunc tibi, Charon, ue
dicere, Ego abolum , quem
post trojectum tibi sgolvam,
nonhabeo: nequeenim mi-
hi quidquam praeter hanc,
quam vides, peram, et hano
clavam. Caeterum si hauri-
rene velis, aut remipare,
psratua sum: nihil amnteia
de me querere, modo com-
modum et robustum iili re.
mum daderis,

p.94
p- 642.

20

. nim fuerit,

214

LUC./1ANI

XAP. "Egsvzs* καὶ τουτὶ γὰρ ἱκανὸν παρὰ σοῦ λαβεῖν.
KTN.'H καὶ ὑποκχελεῦσαι δεήσει * ) ;
)ó de 4 Ἢ
ΟΧΑ͂Ρ. Νὴ Zi, ἤνπερ εἰδῇς κέλευσμά τι τῶν ναυτικῶν:
τ 35 7 - v
KTN. Oió« καὶ πολλὰ, ὦ Χάρων (,τῶν ναυτικῶν ")).
. 3 - E " 5
ἀλλ᾽ ὁρᾷς, ἀντεπηχοῦσιν οὗτοι δακρύοντες" ὥςτε ἡμῖν τὸ copa

, ,
ἐπιταραχϑήσεται-

JLA. *) Οἴμοι τῶν στημάτων !

AA A.
A44.
Ad A.
Bov *)!
AA A.
AA A.
τευσάμην 3
EPM.

4) δεήσει] δεήσῃ 2954. vitiose.
Y) τῶν ναυτικῶν] desunt in 2954. 5011. nec

videtur.

*) Οἴμοι τῶν ἀγρῶν !
3 - , ?
Ovroroi, τὴν οἰκίαν οἵαν ἀπέλιπον 1
e , e , ,
Oce τάλαντα ὁ χληρονόμος σπαϑήσει παραλά-

ΑἹ, αἱ, τῶν νεογνῶν μου *) παιδίων !
Τίς ἄρα τὰς ἀμπέλους τρυγήσει, ἃς πέρυσιν ἐφυ-

Μίκυλλε, σὺ δ᾽ οὐδὲν 7) οἰμώξεις; καὶ μὴν οὐ
ϑέμις ἀδακρυτὶ διαπλεῦσαί τινα,

Sic tamen et Schol. legisse

possunt non suspecta videri, quippe imprudenter repetita e
praecedente versu: rotavimus itaque ea hoc nomine ad exem-
plum Schmied, s) II 4.] ΝῊ ΚΡ. Gorl. rectius, meo judicio.
t) 44 A.] ,,Persona ἄλλος deerat in Edd, excepta S.« u)
παραλαβών] Ita rescripsi, monente Zelino, € 2954. pro

vulg. λαβών.
δὲν} ,,οὐὔδὲ Par.

Char. Remiga. Satis e-
81. hoc abs te
auferam,

Cyn. Numquid etiam canu-
tu incitare remiges oporte-
bit ?

Char. Sane, si nosti ce-
leusma quoddam nauticum.

Cyn. Novi,. Charon, et
plurima quidem; sed dd.
respondent hi nobis plora-
tibus: itaque cantus nobis
perturbabitur,

. Div, Hei mihi divitioe!

X) μου] μοι 2954. 5011. Belin. Sehm.
At reliquae et B. οὐδέν.“

y)os-

Alius. Hei mihi agros!

"lius. Hei hei, quam do-
mum relinquo!

"Alius. Quot talenta heres
mcus a me accepta per lu-
xum effundet!

Alius. Hei hei recens mi-
hi natos pueros!

Alius. Quis igitur vineas
vindemiabit, quas superiore
auno institui ?

AMerc. Tu vero nihil, Mi-
cylle, plores? et tamen ne-
fas est, sine lacrimis quem-
quam trajicere.

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

πλοῶν.
e" hi] , 1
EPM. "Ogeg xdv") μικρόν τι ἐς Ὁ) τὸ ἔϑος ἐπιστέ.
γαξον.
3 E
MIK. Οἰμώξομαι τοίνυν, ἐπειδή σοι, ὦ Ἕ μὴ 5), 9o-
^ bd , 2 - , - -
κεῖ. οἴμοι τῶν καττυματων ! οἴμοι τῶν κρηπίδων τῶν παλαιῶν
^ - - e , 2 2 , er
ὀττοτοῖ, τῶν σαϑρῶν ὑποδημάτων ! ovx ἔτι ὃ κακοδαίμων ἕω-
- 2c A ^ n
ϑεν ἐς ἑσπέραν ἄσιτος διαμενῶ, οὐὺὲ τοῦ χειμῶνος ἀνυπόδε-
D Ν -
vog 5) ve, καὶ ἡμίγυμνος περινοστήσω, τοὺς 000vrog ὑπὸ τοῦ

λ , “ , Pd M , e e 3 1
Ἄρυους GvyxQorQv. τίς ἄρα μον τὴν σμίλην ^) ἕξει, καὶ r0 p.045.

, L - f ,
κεντητήριον; ἱκανῶς ) τεϑοήνηται"
πεπλεύκαμεν.

N "v
64:00v δὲ ἤδη «oi κατα-

ΧΑΡ. "Ays δὴ τὰ πορϑμία πρῶτον ἡμῖν 5) ἀπόδοτε" ταὶ ὁ

σὺ δὲ Ὁ), δός᾽ παρὰ πάντων ἤδη ἔχω 1) δὸς καὶ σὺ τὸν ofio-
Ἀν. d Mies.

2) οἰμώξωμα!ι) οἰμώξομαι B. Statim sequuntur in 40::.
οὕτω μέγα εὐπλοῶν, admodum languidum additamen um, et
insuper ambiguum. a! xv] Ita B. Gorl. 2954. 2957 7. 5011.
Belin. Schm, pro vulg. ἄν. Ceterum. ὧν injuria Be! B negat
cum Imperativo conjungi posse. Nec magis reete Seagerus
Class. Journ. Vol. XI. p. 200. conjicit οὖν. b) c] Ita B. C.
2954. ὡς Angl. πρὸς Edd. Lucianeum ἐς vel ab ignorante mu-
tatum, vela perito ad notiorem et magis vulgarem ratlonein
revocatum censeo, Cf. Timon. c. 4. Diall. Mortt. XXVIL 5. ubi

vulgata ἐς τὸ βαρβαρικὸν nllo modo tentenda.

Accus. c. 27.

cutus est ScÁmn.
Aqv B. τ. mendose.
abest ab Gorl.

JMMic, Apage, nihil est,
quod secunda adeo naviga-
tione plorem.

AMerc. "Tamen vel pauxil-

lum quiddam dicis caussa
ingemisce.

Mic. Plorabo igitur, cum
tibi ita videtur, Mercuri.
Hei frusta corii! hei crepi-
das veteres! hei hei putres
calceos! Non jam infelix
ego ἃ manesd vesperam si-

h) δὲ] abest ab eodem.

Adde Bis

€) σοι; ὦ Ἑρμῆ) ὦ 'Egu5, σοὶ 2951. 5οτι.
d) ἀνυπόδετος ,,ἀνυπύδητος B.

Sic et oit. quem se-
At vid. Adn. ad cap.15. e) σμίλην] σμή-
£)ixavos] "weg B.* g) ἡμὶν}

i) ἔχο τὸν ὁβο-

ne cibo manebo, nec hieme
sine calce:s oberrabo semi-
nudus, stridens prae Irigo-
re dentibus. Quis Jgitur
scalprum meum habebit et
subulam? Satis ploratum
est, et prope trajecimus.

Char, Age, jam vecturae
pretium nobis primum dat»:
da iu quoque; ab emnibus
jam habeo: tu quoque obo-
lum da, Micjlle.

215

MIK. "4mzays. οὐδέν ἐστιν ἐφ᾽ ὅτῳ dv οἰμώξωμοι ) εὐ- p. 642.

p.645.

22

216 LUCFPANIE
MIK. llolísc, ὦ Χάρων, ἢ xa9' ὕδατός, φασιν,, 109
γρύφεις, παρὰ Mizvikou ἤδη *) τινὰ ὀβολὸν προςδοχῶν "
9 J Y » T 2 / A s E e λὸ 1 ^
ἀρχὴν δὲ, οὔτε οἶδα εἰ τετράγωνον ἐστιν 0 offokog ), ἡ στρογ-
γύλον my TT

XAP. 52 καλῆς ναυτιλίας καὶ ἐπικεοδοῦς τήμερον ")!
3 , ΞΡ» 9. τὰ ? 0 rr ' - A , |
estoBaivere δ΄ ὁμῶς" ἐγὼ ὃ 5) ἵππους, καὶ βοῦς, καὶ κυνὸς"
xci τὼ λοιπτὰ ξῶα μέτειμι, διαπλεῦσαι γὰρ κἀκεῖνα δεῖ.

K.A4510. Δπαγὲ αὐτοὺς,. ὦ Ἑρμῆ, παραλαβών" ἐγὼ δὲ

ΑΝ ; YA , 2 "e «4 2 D r

eor, P), ἐς τὸ ἀντιπέρας ἀναπλευσοῦμαι V), ᾿Ινδοπάτην "),
sol “Εἰραμίϑοην 5) τοὺς Σῆρας διάξουσα" τεϑνῶσι γὰρ
δὴ *) πρὸς ἀλλήλων, περὶ γῆς ὅρων μαχόμενοι.

EPM. Προΐωμεν, ὦ οὗτον᾽' μᾶλλον δὲ πάντες ἑξῆς ἕπε-
σϑὲ μοι.

MIK. Ἡράκλεις *), τοῦ ζόφου! ποῦ νῦν ὁ καλὸς Μέ-

λὸν ἔχω 2954. 5011. otiosum supplementum. | k) ἤδη] abesse
poterat, ne dicam, debebat, ob modo praecedens ἤδη. Ve-
rum exstat in omnibus libris. 1) ὁ ofo4og] Articulum vul-
go praeterimissumrestitui eGorl. m) στρογγύλον ,,στρογ-
γύλος B.^ n) τήμερον] ο»»σήμερον B.* o) à'] δὲ 5011.
p) αὐτὴ αὖτι Codd. nonnulli. 4) dvezáitvsoóga:]
Vulg. ἀποπλευσοῦμαιν. — Nos restituimus lectionem Codd, 2954.
oii, r) ᾿Ινδοπάτην͵ ᾿Ινδοπάτρην 2954. 5011, s) Hoa-
69 07v] ᾿Ιραμίϑρην Gorl. ex Jotacismo, ut modo illud a5-
τι, Ortum, i) Σῆρφας] »,»Σῦρος 1. Σύρας S. H. et recentio-
res; sed Z5o«g recte Par. Fl. B. 1. et 2. Item B, et Schol.**
Zvgeg A. 1. 2, u) à 5j] emissum in 5011. ἤδη 2954. Goxl,
Schm. Belinus, quando γὰρ δὴ negat simnl collocari posse,
ne ipsum quidem Lucianum suum attente legit, in quo qui-
dem haud raro occurrant, e. g. Diall. Deor, XXI, 1. Sed
plura exempla qui desideret, quaerat in Indic, x) 'Hod-

Jic. Ludis, Charon, aut animantes transeo: trajici
in aqua, quod ajunt, scri- enim et has oportet.
bis, a Micyllo si exspectas Cloih. Accipe istos abdu-
obolum, Omnino enim ne- cendos. Ego ipsa quoque
que hoc novi, quadratum in adversam ripam renavi..

quiddam sitne obolus, an
rotundum ?

' Char. Praeclaram vero
mavigationem hodie et lu-
'erosam! Exscendite tamen,
Wpo vero ad equus, et ho-
ves, et canes, δὲ. reliquas

gabo, Índopatem et Hera-
mithrem Seras transducturaz
inortui enim sunt in pugua
de finibus commissa.

JMerc. Meus, procedamus;
vel poiiws sequimini me
deinceps omnes,

JMic, Vah, quanta bic

217.

quoc; ἢ τῷ διαγνῷ τις 7) ἐνταῦϑα εἰ καλλίων Φρύνης Σιμ- p. 645.
px ^); πάντα γὰρ ἴσα, καὶ ὁμύχροα, καὶ οὐδὲν οὔτε καλὸν, p. 644.
E , - 2A ἠδ ι ' , * , a
οὔτε κάλλιον" ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τὸ τριβώνιον, τὸ πρότερον ")
τέως ἄμορφον εἶναι δοχοῦν P), ἰσότιμον γίγνεται 5) τῇ πορ-
» ᾽ - a [i - -
φυρίδι τοῦ βασιλέως. ἀφανῆ γὰρ cgo, καὶ ὑπὸ τῷ αὐτῷ σκό-
, * ^ »
τῷ καταδεδυκύτα. Κυνίσκε, σὺ δὲ ποῦ ποτε ἄρα Qv τυγχάνεις;
KTN. ᾿Ενταῦϑα λέγω σοι, ΜΜΙηίκολλε" ἀλλ᾽ ἅμα, εἰ δο-
κεῖ, βαδίζωμεν.
ΜΙΚ. Εὖ λέγεις" ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν" εἰπέ μοι, ( ἐτε-
* - , ν 2,5 ᾽ ᾿Ξ
λέσϑης γὰρ, ὦ Κυνίσχε, τὰ ᾿Ελευσίνια *) ,) οὐχ ὅμοια roig
ἐχεῖ τὰ ἐνθάδε σοι δοκεῖ;
5 4A * Ed
KTN. Ev λέγεις" ἰδοὺ ovv προςέρχεταν δαδουχοῦσαά τις,
, Na X ^ M , δὴν o3.» f
φοβερόν τι καὶ ἀπειλητικὸν προςβλέπουσα “)" ἡ dom!) mov
"Egwvvg ἐστιν;

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

2 3 - ,
JMIK. Eowsv ἀπὸ yt τοῦ σχηματος.

κλεις} Ὦ Ἡράκλεις 5011. Gorl. y) διαγνῷ τις] διάγνω-
σις 5011. vitiose. 2) Ziuuíxz7] Ita recte Sehm, Antiquio-
res omnes inconcinne Σιμμίχῃ. a) τὸ zooórsgo0v] Articu-
lum necessarium ἢ. 1, resutuit Schm. e 2953. b) δοκοῦν]
μοι δοκοῦν 2954. Belin. Schmied. perperam, Vid. Adnot. c)
γίγνεται ,γγίνεται B," d) τὰ ᾿Ελευσίνια] ,,δηλονότε
τὰ '᾿Ἔλευσ. Β. Sed abest δηλονότι a reliqq.'* Habet δηλονότε
etiam 7011. unde optimo jure suo PBelinus et Schmiederus ver-
ba δηλονότι τὰ ᾿Ελευσίνιο, glossatori adscribenda censuerunt,
Vid.Adnot. e) zoocfAézovcou) ,,βλέπουσα B.* f) ἄρα]
Vulg. ἄρα. Vid, ad Charon. c, 12. :

obscuritas! ubi nunc pul-
cher Megillus? aut qua re
hic dignoscat aliquis, pul-
chriorne quam Phryne sit
Simmiche? omnia enim ae-
qualia, et ejusdem coloris,
neque quidquam vel pul-
chrum vel pulchrius, sed
jam detritailla lacerna, quae

Cyn. Hic, dico tibi, Mi.
cylie, Sed, si videtur, am-
bo una ibimus.

Mic. Beue mones: manum
mihi porrige. Dic mihi, ini-
tiatus enim es Eleusiniis,
nonne similis hic status il.
lis videtur?

Cyn. Bene dicis, Eece

turpis paullo aote videba-
tur, aequum honorem :egis
purpurae obtinet: speciem
enim nentra babet, easdem
utraque tenebras suhiit. Tu
yero ubi es, Cynisce?

igitur accedit cum facibus
mulier, terribile et minax
quiddam tuens. Numquid
icta Erinnys est?
Jic. Sic quidem videtur,
habitwm $i spectea,

218 L.U.CUX.A N:X

p.644. EPM. Παφαλάμβανε 5) τούτους, ὦ Τισιφόνη, τέττωρας
ἐπὶ τοῖς χιλίοις.

ΤΙΣ. Καὶ μὴν πάλαι γε ὃ Ραδάμανϑυς οὗτος ὑμᾶς πε-
^ Qiuévst.
PAA. IIoógeye αὐτοὺς "), ὦ Ἐριννύ. σὺ δὲ, ὦ Eowi,

κήρυττε, καὶ προςφκάλει. ἡ
p. 645. KTN.'$)'PeóéuevOv, πρὸς τοῦ πατρὸς, ἐμὲ πρῶτον
ἐπίσκεψαι παραγαγών. ;

PAA. Τίνος ἕνεκα;

KTN. Πάντως βούλομαι κατηγοφῆσαί τινος, ἃ συνεπί--

σταμαι πονηρὰ δράσαντι αὐτῷ παρὰ !) τὸν βίον. οὐκ ἂν οὖν ἢ)
ἀξιόπιστος εἴην λέγων, μὴ οὐχὶ πρότερον αὐτὸς 1) φανεὶς οἷός
εἶμι, καὶ οἷόν τινὰ ἐβίωσα τὸν ") τρύπον.

PAA. Ti; δὲ οὐ;

KTN. Κυνίσκος, ὦ ἄριστε, τὴν γνώμην φιλόσοφος.

PAA. Δεῦρ᾽ ἐλϑὲ, καὶ πρῶτος ἐς τὴν δίκην κατάστηϑι.

σὺ δὲ προςκάλει τοὺς κατηγύρους. ;

5) Παραλάμβανε)] παράλαβε 2954. 5011. ΠῚ αὐτοὺς]
τούτους 295... 5011. Quod immerito praefert Belin. i) παρὰ
»7«oL B. uude παρὰ legendum statueris. περὶ tamen habent
Edd.4^ k) οὖν] desideratur in B. 1. 1) αὐτὸς 7, ,αὐτοῖς B.
Paullo post ad οἷος noteverat Sola?u» goi male legi in B. Sed
non satis designavit quo pertineat, nec refert. Pro sul, si
recte conjicio, in B. fuit uoi, quod recte tamen damnavit
Solan. m) τὸν] revocavi e 2954. 5011. Gorl. monente .Beli-
xo et praeeunte Sc/nzedero.

Merc. Adsume hosce qua- Cyn. Omnino decrevi ac-
tuor supra mille. cusare aliquem criminum,

Tis. Quin diujam Rha- quae me conscio in vita pa-
damanthus hic vos exspe- travit: neque vero fide di-
ctat. gnus ante fuerim, quam a-

Hhad, Adduc eos, Erin- perto, quis fuerim ipse,
nys: tu vero, Mercuri, et quomodo vixerim,

praeconium fac et advoca, Rhod. Quis autem es?
Cyn. Per ego te tuum pa. Cyn. Cyniscus, vir opti-
trem obtestor, Rhadaman- me, sententia philosophus.
the, me primum inspicien- Jihad. Huc accede, et
dum admove, primus sta in judicio. tu

4Hhad,, Qua eaussa? vero accusaturos advoca,

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

219

LPM. Ei ug Κυνίσκου τουτουὶ κατηγορεῖ, δεῦρο p. 645.

προςίτω.

KTN. Οὐδεὶς προςέρχγεται.

Ἀ

- - *
PAA. AM ?) οὐχ ἱκανὸν τοῦτο, cà Κυνίσκε' ἀπόδυϑι
3 i] - ,
δὲ, ὅπως ἐπισκοπήσω σε ἀπὸ τῶν στιγμάτων.

ΚΥΝ. Ποῦ γὰρ ἐγὼ στιγματίας ἐγενόμην; -

a e , » (AT o5 ,
PAZ. πόσα ἄν τις ὑμῶν πονηρὰ ἐργάσηται παρὰ τὸν
3 3. ὡς , - * - -
βίον, καϑ᾽ ἕκαστον αὐτῶν ἀφανῆ στίγματα ἐπὶ τῆς ψυχῆς πε-

ριφέρει.

- T 32 , 1 ? D
K'TN. ᾿Ιδού cot γυμνὸς παρέστηκα " ὥςτε ἀνὰαξήτει ταῦ--
1 1 ?
τα, ἅπερ σὺ φὴς τὰ ? ) στίγματα.

^ wes c
PAA. Καϑαρὸς ὡς ἐπίπαν οὑτοσὶ, πλὴν τούτων τῶν P)

b. , 2 , , x

τριῶν ἢ τεττάρων ἀμαυρῶν πάνυ, καὶ ἀσαφῶν στιγμάτων" καί-

τοι, τί τοῦτο; ἴχνη μὲν, καὶ σημεῖα πολλὰ 4) τῶν ἐγκαυμά--
, 5 , e , -

τῶν “), οὐκ οἶδα δ᾽ *) ὅπως ἐξαλήλμιπται ), μᾶλλον δὲ ἐπκέ-

n) 4214'] ,,ὃΜ414. ἀλλ᾽ personam Rhadam. ante ἀλλ᾽ habet 1,
P

In ceteris abest.**

Cum J. convenit Gorl, ita, ut etiam ante

οὐδεὶς ποιοῖ K TN., quam unice rectam rationem ego non

dubiiabam recipere.

rc] omittitur in B,**
cepi e 5011.
2011

Ρ) τῶν in prioribus omissum re-
4) πολλὰ] vulgo omissum servarunt Schol. et
τ) τῶν ἐγκαυμάτων} ,,πολλὼν inter haec duo ver-
ba insertum in B. sed a manu recentiore.**
lectio quodammodo, qucd modo recepimus πολῖά.

Jicitzius et recentt. HAhadamanti sermo-
nem a verbo οὐδεὶς sine idonea caussa incipere jubeat.

o0)

Gonfirmat haec
Pro ἐγ-

χαυμάτων autem Schol. legisse videtur ἐκκαυμάτων, Vid. Hem-

sterh, ad Diall. Marr. XI, 2.

s) δ᾽ δὲ 5011. Schm.

t) ἐξα-

λήλιπται) ,,ἐξαλήλιπταε B. Conf. Revivisc. c. 56. Cor-

Merc. Siquis contra hunc
Cyniscum velit dicere, huc
accedito,

Cyn. Nemo accedit,

Rhad. Verum non satis
hoc est, Cynisce. Exue te,
ut inspiciam de stigmatis.

Cyn. Übinam ego notis
compunctus essem ?

Hhad. Qwuaecunque ve-
strüm quisque mala in vita
patraverit, eorum notas
quasdam visum eílugientes
in animo circumfert,

Cyn. Ecce nudus tibi ad-
sto. Require igitur, quas
dicis notas.

Rad. Purus ut plurimum
hic est, praeter tres illas
aut quatuor, evanidas o-
mnino et vix cognoscibiles.
Quamquam quid hoc est?
vestigia quidem et signa
muíta notarum inustaruin
adsunt, sed nescio quomo-
do deleta vel exsculpta po-
fins, Quomodo haec se ha-

24

p. 646.

LU ΗΕ, WT

$20

p. 646. xoztro,* πὼς ταῦτα, ὦ Κυνίσκε, ἢ πῶς καϑαρὸς ἐξ ὑπαρχῆς ")

ἀναπέφηνας; ;
; ΚΥΝ. Ἐγώ σοι φοάσω " πάλαι πονηοὺς δ ἀπαιδευσίαν
γενόμενος, καὶ πολλὰ διὰ τοῦτο ἐμπολήσας στίγματα, ἐπειδὴ
τάχιστα φιλοσοφεῖν ἠρξάμην, κατ᾽ ὀλίγον ἁπάσας τὼς κηλῖδας
ἐκ *) τῆς ψυχῆς ἀπελουσάμην.

PAA. ᾿Δγαϑῷ γε, οὗτος Y), καὶ ἀνυσιμωτάτῳ ᾿χορησάμε-
voc *) τῷ φαρμάκῳ ἀλλ᾽ ἄπιϑι ἐς τὰς Μακάρων νήσους,
τοῖς ἀρίστοις συνεσύμενος, κατηγορήσας γε πρότερον οὗ φὴς
τυράννου 5). ἄλλους προςπάλει.

ΜΙΚ. Καὶ τοὐμὸν, ὦ Ῥαδάμανϑυ, μικρόν ἔστι, καὶ
βουχείας τινὸς ἐξετάσεως δεόμενον" πάλαι γοῦν σοι καὶ γυμνός

25

εἶμι, ὥςτε ἐπισχύπει.
PAA. Τίς δὲ ὧν τυγχάνεις;
MIK. Ὃ σκυτοτόμος Πίκυλλος.

rexi formam vulgatam ἐξαλήλειπται ex Β, — Vid. Adnot. ad Re-
vivisc. 1.1. τ ὑπαρχῆς] ἀρχῆς 5011. x) ἐκ] abest ab
Go. πκηλίδας B-i1. Sed valet de hoc, quod de κρηπῖδα ad
Cap. 15. adnotavi, Cf. etiam Amor. €. 15. y) οὗτος] ,,Sic
J. Par. H. Fl. B. 2. ita hic et interdum alibi notavit S$o/anus,
nihil variare Edd. indicans; ubi tameu videtur maluisse va-
riationem invenire. Quare supervacuas ejusmodi adnotatio-
nes non semper addimus. Non tamen omnino supervacuas
equidem judicaverim, quandoquidem certe aaud indoctissimi
et ineleganiissimi viri suspicionem aliquam ingdicarunt, licet
non semper justissimam. Certe hic locus sanus est, etsi ov-
toglegatur in 2954. 5011. Vid. Adnot. γρησάμξενος]
χρισάμενος conj. Belin. , lepidus certe ingenii lusus, 2) τῦ-
oivvov) Suspecta vox Jacoósio, nec plane inmerito. Vide
tamen Adnot,

bent, Cynisce, aut quomo-
do purus quasi postliminio
factus es?

Cyn, Dicam tibi, Olim
malus cum essem discipli-
nae defectu, ac multa na-
ctus stigmata, cum primum
coepi philosophari, macu-
las paullatim omnes ex ani-
mo elui.

RHhad. Bono tu quidem
et efficacissino remedio u.
8m»: διὰ abi i» beatorum

insulas, versaturus cum o-
ptimis quibusque, cum pri-
us tyrannum, quem dicis,
reum peregeris. 4Advoca a.
lios.

Jic. De me negotium
parvum est, o hal enn.
the, et brevi exploratione
opus habet. Olim enim nu-
dus tibisum; inspice igitur,

Rhad. Quis es?
Aic. Sutor MMicyllus,

CATAPLUS SIVE TYRANNUS. 291

s * 1 ? » 3 s
PAA. Evys, o Μίκυλλε, καϑαρὸς ἀκριβῶς xol ἀνεπί- p.640.
ἐν * ἡ ,
γραφος, ἄπιϑι καὶ σὺ παρὰ Κυνίσχον τουτονί. τὸν τύραννον
Ld
ἤδη προςκάλει.
EPHM."*) Meyantvitue “ακύδου P) ἡκέτο. σπτοῖ στρέφῃ
ὃ 7
πρόςιϑι. σὲ τὸν τύραννον mgocxold πούβαλλ᾽ αὐτὸν, ὦ Tt.
σιφόνη, ἐς τὸ μέσον, ἐπὶ τράχηλον ὠϑοῦσα.
,
PAA. Σὺ δὲ o» ὦ Κυνίσκε, κατηγῦθεν, καὶ διέλεγχε
ἤδη" πλησίον γὰρ ἀνὴρ οὑτοσί.
, ,
KTN. 70 μὲν ὅλον, οὐδὲ λόγων ἔδει" γνώσῃ yàg αὐτὸν 96
, *7 3! XA -
αὐτίκα μάλα οἷός ἐστιν cx τῶν στιγμάτων" ὅμως δὲ, καὐτὸς
' » , - L4 ,
ἀποκαλύψο coi τὸν ἄνδρα, zcx τοῦ Àoyov δείξω φανερώτερον"
c 1 M δ " , e r7 * ἰδ , ἣν ἔ
οὑτοσὶ γὰρ ο τροιςχατάρατος, οποσαὰ μὲν ἰδιώτης ὧν ἔπραξε,
παραλείψειν μοι δοχῶ" ἐπεὶ 0i τοὺς ϑρασυτόάτους προφεται--
ν᾿ , , , -
φούμενος, καὶ δορυφόρους συναγαγὼν , ἐπαναστὰς τῇ πόλει
a) EPM.) » Eowvig Fl. male. EPM. recte J. Par. H.^ |. b)
ΜΛακύδου] 0 ΔΛακύδου B. Ariiculum praefigendum cen-
suit Belinus, et praefixit Schiniederus, At non uecessarius erat.
Macrob. c. 2:1. ἀϑηνόδωρος, Xcvóovog, Ταρσεὺς. i. e, ut
recte in'erpretes, .SSandonis filius. Neque ab hac parte im-
probata est lim. c. 44. Brodaet, Fabri et Solani conjecinra
Τίμων ' Eyeuoerídov, licet inferius c. 5c. lezatur Τίμων ὃ Ἔχε-
κρατίδου. Sacrorum nominum, ut Σίμων Ἰούδα, Σίμων Ἶο»-
νᾶ, Σίμων Πέτρου, Ἰούδας Σίμωνος ctc. ne mentionem qui-
dem faciam. c) PA44. X» δὲ Nomen Zihad., in omnibus
reliquis omissum restitui e Gorl, Quum enim per se haec
melius judici ipsi, quam ejus praeconi, conv eniant, ,um ea,
quae statim Cyniscus verba [acit, — γνώσῃ γὰρ αὐτὸν εἰς,

necesse est ad Rhadamanthum dicta haberi, qui ipsum modo
ad accusationem deferendam provocaverit,

Rhad, Euge, Micylle, Cyn. Universim. quidem
purus plane es, et nulla no- neque opus erat orationc.
ta inscriptus: abi et tu ad Statim enim illum, qualis
Cyniscum illum. Tyran- sit, cognosces ex notis: ta-
num jam advoca. men et ipse detegam tibi vi-

AMerc. Megapenthes La- rum, et oratione mea cla-
cydae filius prodito. Quo rius ostendam. Quae igitur
te vertis? accede. te ty- sacerrimus iste, quamdiu
rannum advoco. Protrude privatus fuit, perpetraverit,
ilum, Tisiphone, praeci- omittenda arbitror. Post.
pitem in medium, quam vero, adsumtis in sce-

Rad. Τὰ vero, Cynisce, leris societatem audacissi-
accusa jam et convince; mis quibusque, et condu-
prope enim homo est. cto satellitio, insurgens con-

222 L UV'C'FA NI

p.647. τύραννος κατέστη, ἀκρίτους μὲν ἀπέκτεινε πλείονας 7) ἢ μυ-
φίους τὰς δὲ οὐσίας ἑκάστων ἀφαιρούμενος, καὶ πλούτου
πρὸς τὸ ἀκρότατον ἀφικόμενος, οὐδεμίαν μὲν ἀκολασίας ἰδέαν

, ec , NEN. , A ἢ) * - 2 ),
σταραλέλοιπεν * ἁπάσῃ δὲ ὠμότητι, καὶ υβρεν κατὰ τῶν ἀϑλίων
πολιτῶν ἐχρήσατο, παρϑένους διαφϑείρων, καὶ ἐφήβους κατ-
αἰαχύνων;, καὶ πάντα τρόπον τοῖς ὑπηκόοις ἐμεορσενῶν * καὶ
ὑπεροψίας μέν γε, vol τύφου, καὶ τοῦ πρὸς τοὺς ἐντυγχάνον-
Tes φρυάγματος, οὐδὲ κατ LA δύναιο ἂν παρ᾽ αὐτοῦ λαβεῖν

p. 648.τὴν δίκην" δάδιον γοῦν ἄν τις τὸν ἥλιον, ἢ τοῦτον ἀσκαρδα-
μυκτὶ προςέβλεψεν" οὐ μὴν καὶ τὸ τῶν κολάσεων πρὸς ὠμό-
exta καινουργὸν αὐτοῦ τις *) &v διηγήσασϑαι δύναιτο, ὅς γε
μηδὲ τῶν οἰκειοτάτων ἀπέσχετο" καὶ ταῦτα, ὅτι μὴ ἄλλως κενή
τις ἐστὶ κατ᾽ αὐτοῦ διαβολὴ, αὐτίκα εἴσῃ ) προρκαλέσας τοὺς
ὑπ᾽ αὐτοῦ πεφονευμένους" μᾶλλον δὲ ὁ ἄπλητοι, E ὁρᾷς, ees
εἰσι, καὶ περιστάντες, ὄγχουσιν αὐτόν" οὗτοι πάντες,

d) πλείονας] ;»πλείους B.* δὶς Belin. et Schm. At πλείονα
Somn. c. 8. et alibi passim, quamquam rarius, quam, quae
vnlgo habentur, Atticae formae, πλείους et πλείω. 6) vie]

. Olim εἰς, et omnis enuntiatio ad interrogaiionis modum no-
tata erat. Linendavit autem Sehaeferus ad Long. p. 548. et
lectionem et interpunctionem, idque simplici issime. Vide ta-
men, an non minus simpliciter, retenta interrogatione et vo-
ce εἰς, pro οὐ μὴν ἰοβεῖαο καὶ μήν.

tra civitatem, tyrannidem quentes insolentiae poenas

occupavit, indemnatos in-
terfecit decies imilleamplius.
Horum vero omuium bonis
correptis, ad fastigium divi-
tiarum cum perven'sset, nul-
lam ille luxuriae formam
praetermisit: crudelitate
porro omni et contumelia
in miseros cives usus est,
virgines eorum stupris cor-
rupit, adolescentibus pudo-
rem eripuit, ebrii móre in
subjectos sibi impotenter
grassatus, Et ne superbiae

uidem, et fastus, et fre-
mebundae ilius erga alio-

satis dignas ab isto possis
repetere, Facilius enim so-
lem aliquis, quam istum,
oculis rectis et nihil conni-
ventibus adspexisset. Ve-
rum etiam crudelem istius in
novis suppliciis excogitan-
dis solertiam Aaud facile quis
enarret, qui ne familiaris-
simis quidem pepercerit.
Hanc vero non esse 1oanem
contra istum calum»niam,
statim scies, si advocari jus-
seris ab isto interemtos.
Quin invocati, ut vides,
adsunt, et circumfusi ilium

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

“Ραδάμανϑυ, πρὸς τοῦ ἀλιτηρίου τεϑνῶσιν" οἵ uiv, yvvoi- p.648.
«Qv ἕνεκα εὐμόρφων ἐπιβουλευϑέντες "

228

Α n? ᾿
δὲ, υἱέων πρὸς

? , e
ὕβριν ἀπαγομένων ) ἀγαναχτήσαντες " οἵ δὲ, ὅτι ἐπλούτουν
ο * er $3 t LI LI , 1 2 mia. y
οὗ δὲ, ori ἦσαν δεξιοὶ, καὶ σώφρονες, καὶ οὐδαμοῦ ἡρέσκον-

70 τοῖς δρωμένοις.

PAA. Τί πρὸς ταῦτα φὴς, ὦ μιαρὲ σύ "Is

MET: Τοὺς μὲν φύνους εἰργάσμαι, οὺς λέγει hy. τὰ δ᾽
ἄλλα πάντα, τὰς μοιχείας 1), καὶ τὰς τῶν ἐφήβων ὕβρεις, καὶ
τὸς διαφϑορὰς τῶν παρϑένων, ταῦτα πάντα Κυνίσκος μον

κατεψεύσατο.

ΚΥΝ. Οὐκοῦν καὶ τούτων, ὦ ἡ νιν παρέξω GQt

μάρτυρας.

PAZ. Τίνας τούτους λέγεις;
KTN. Προοκάλει μοι, ὦ Ἑρμῆ, τὸν λύχνον αὐτοῦ, καὶ
τὴν κλίνην. μαρτυρήδουσι γὰρ αὐτοὶ παρελϑόντες. οἷα πράτ-

τοντι συνηπίσταντο αὐτῷ.

ἘΡΜ. 'H Κλίνη, καὶ $ Afros ὃ ἢ) Μεγαπένϑους παρ- P- 649-
εὖγε ἐποίησαν ὑπακούσαντες.

ἑστω"

f) ἀπαγομένων͵Ἵ ,,Deficit hoc verbum in ΕἸ.
ta abeunt P. Par. J. H. etc.**

y £4] λέγεις 2954. sinistre.
χίαρ J, Par. H, Fr.
est articulus in B.**

angunt. Hi omnes, Rha-
damanthe, ab exsecrabili lio-
mine perierunt: alii quidem
insidiis, quas ob uxores
formosas illis struxit; ali,
quod indignarentur filiis
suis contumeliae caussa ad
ipsum perductis; alii, quod
essent divites; alii, quod
dextri essent ac prudentes,
iisque, quae fierent, mini-
me delectarentur,

Rhad. Quid ad haec, im-
purate, respondes ?

κω. Caedes quidem per-
petravi, quas dicit; reli-

Nihil a vulga-
£) σὺ] abest ab Gorl. h) λ ἕ-

1) μοιχξέίας ,9ic xecte S. μοὲ-
μοιχίας etiam B. 1. À. 1.2.

τοῦ 2954.

k) ὁ] ,,De-

qva vero omnia, adulteria,
adolescentum contumelias ,
corruptelas virginum, haec
omnia, inquam, contra ine
Cyuiscus mentitus est.

Cyn. Tgitur et horum ex-
hibebo tibi, Ahadamanthe,
testes,

Rhad, Quos dicis ?

Cyn. Advoca mihi, Mer-
curi, lucernam ipsius et le-
ctum. Haec enim pro te-
stimonio dicent, quae se
consciis fecerit.

Merc. Lectus et Lucerna
Megapenthis adsunto. Bo-
num factum! paruerunt,

LUCIANI

224

3 P or ,
PAA. Εἴπατε ovv ὑμεῖς ἢ) € σύνιστε ") ΜΜεγαπένϑει
, ^ , L ABE ΄ ,
τουτῷ * προτέρα δὲ σὺ g Κλίνη λέγε: ;
- ᾿ E
KAIN. Πάντα ἀληϑῆ κατηγόρησε Kvvicxzocg* ἐγὼ μέντοι
E - ἘΣ e -
ταῦτα εἰπεῖν, ὦ δέσποτα ᾿Ραδάμανθϑυ, αἰσχύνομαι τοιαῦτα
* *(» 2 5 ^n ,
qv ἃ ix^ ἐμοῦ ") διεπράττετο.
rm Ly ^
PAA. Σαφέστατα μὲν ovv καταμαρτυρεῖς, μηδ᾽ εἰπεῖν
y4 4 e , ^ ᾿ ' if , » ,
αὐτὰ ὑπομένουσι" καὶ GU δὲ ὁ Δύχνος ἤδη μαρτύρει.
3 , 5 59.
ATX. 5) ᾿Εγὼ τὰ μεϑ᾽ ἡμέραν μὲν, ovx oióa ?)* οὗ
- - - 2 -
γὰρ παρῆν" ἃ δὲ τῶν νυχτῶν ἐποίει, καὶ ἔπασχεν, ὀκνῶ λέ-
' 5 $73 , * | X357 * -
γειν * πλὴν ἀλλὰ ἐϑεασαμὴν ye πολλὰ, καὶ ἄῤῥητα, καὶ πᾶσαν
ὕβοιν ὑπερπεπαικότα V). καίτοι πολλάκις ἑκὼν τοὔλαιον οὐκ")
EJ 3 d 5 , . M. ANE 1 ἄπονα -
ἔπινον, ἀποσβῆναι ") ϑέλων " ὁ δὲ, καὶ προςῆγέ με τοῖς δρω-
μένοις, καὶ τὸ φῶς μου πάντα τρύπον κατεμίαινεν.
, - ᾽ , D
ΡΑ4. “ἅλις ἤδη τῶν μαρτύρων᾽ ἀλλὰ καὶ ἀπόδυϑι τὴν
, - ,
πορφυρίδα, ἵνα καὶ ) τὸν ἀριϑμὸν ἴδωμεν ") τῶν στιγμα-

p. 649.

28

1) ὑμεῖς] »»ἡμεῖς J.sola, male." SicetA.2. m) σύνιστε]
συνεπίστασϑε 2954. glossema , ut recte statuit Belin. quod et
Gorl. habet. π) ἐμοῦ] iui B.male.* o) AT X.] ,KT.
J. male. Item H. Geterae recte, Kí. A. 2. A4TK. εχ,
casu peccatum. p) οἶδα]. ,εἶδον B. Sic et 2954. 5011.
Gorl. minime recte, quamquam Schm. secutus est Codicum
auctoritatem, Melius οἶδα convenit cum sqq. ov yag παρῆν.
q) ὑπερπεπαικόταϊ .»ὑπερβεβηκότα P. L. Edd. nihil va-
riant in vulgata. ἐχπεπαικότα 5011. Vid. Adnot. r) ovx]
abest a 2954. 5011. pessime. s) ἀποσβῆναι ἀποσβησϑῆ-
va, Gorl. t) x«i] ,deest inB.^ u) ἔδωμεν} ,,ἴοσωμαι B.

aderam: quae vero noctibus

Rhad. Dicite igitur vos,
fecerit, passus fuerit, pi—

quorum conscii sitis huic

Megapenthi.

Lect, Vere omnia accusa-
vit Cyniscus, Ego tamen
dicere ea, Domine, pudore
prohibeor: tam turpia erant,
quae 1n 1né patravit,

fihad. Planissime igitur
contra illum fers testimo-
nium, qui nec dicere ca sus-
tineas. Et tu jam, Luce:-
na, dic testimonium.

Luc. Diurna ejus facino-
Ta nOn nevi; neque eniin

get dicere, Verum vidi e-
quidem infanda multa, et
contumeliam omnem super-
gressa, quamvis saepe ultro
oleum non biberem, exstin-
gui cupiens: at ille et ad-
movit me factis suis, et lu-
cem meam modis omnibus
polluit.

Fikad. Satis jam testium,
Sed exue etiam purpuram,
ut numerum etiam videa-
mus stigmatum, Papae, to-

225

τῶν. παπαὶ, ὅλος οὑτοσὶ πελιδνὸς, καὶ κατάγραφος, μᾶλλον p. 649.
δὲ κυάνεός ἐστιν ἀπὸ τῶν στιγμάτων" τίνα οὖν ἂν *) κολα-
σϑείη τρύπον; ὧρ᾽ ἐς τὸν Πυριφλεγέϑοντά ἐστιν ἐμβλητέος, P- 650.
ἢ παραδοτέος τῷ 7) Κερβέρῳ;

ΚΥΝ. Μηδαμῶς" ἀλλ᾽ εἰ ϑέλοις ^), ἐγώ σοι καινήν τινα
καὶ πρέπουσαν αὐτῷ τιμωρίαν ὑποϑήσομαι.

PAA. “έγε, ὡς ἐγώ σοι μεγίστην ἐπὶ
εἴσομαι...

KTN. Ἔϑος ἐστὶν, οἶμαι, τοῖς ἀποϑνήσεουσι πᾶσι, πίνειν
τὸ “ήϑης ὕδωρ.

PAA. Πάνυ μὲν οὖν.

KTN. Οὐκοῦν μόνος οὗτος ἐξ) ἁπάντων ἄποτος ἔστω:

PAA. διατί δή; o9

KTN. Χαλεπὴν οὕτως ὑφέξει τὴν δίκην, μεμνημένος
οἷος ἦν, καὶ ὅσον ἐδύνατο ἐν τοῖς ἄνω, καὶ ἀναπεμπαζόμενος

CATAPLUS SIVE TYRANNUS.

, ,
TOUTO yecotv

MT i ,
τὴν τρυφὴν.

PAA. Ev λέγεις. καὶ καταδεδικάσϑω, xol παρὰ τὸν

x) οὖν ἂν] ἂν restitui e 2954. 5911. Gorl., in quibus tamen

οὖν desidera tur, quem; admodcum ἂν in Edd. deficit, excepta
Sehm., quee ἂν recepit in locum temere omissi οὖν. y) tà]
4

,1DJeficit articulus iu B. 2. reliquae habent.** Nec non B. 1.
Avira. 6), ἕλοις} ,»ϑέλεις Fl. 864. oig H. 1. Par, S.«
ϑέλε εἰς etiam 5011. haud rara in hac formula variatione. a)
μόνος οὗτος ἐξ] Mediam vocem vulgo omissam inserui
ex B. et Gorl, Modo z&vv μὲν sivo, invenio in B. 1.

Cyn. Mos est, puto, mor-

mus stigmatum, . Papae,
tuis omuibus Lethes aquam

totus hic est lividus, et no-

tis scriptus, quin caeruleus
est a notis, — Quo igitur
modo puniatur? Numquid
in Pyuphlegethontem irji-
ciendus, an tradeudus Cer-
bero ?

Cyn. Nequaquam. 864
ego tibi novum quoddam et
dignum illo supplicium sub-
ji^:am

HRHhad. Dic, maximam ea
re gratiam a me initurus,

Lucian. Fol. Ill.

bibere.

Rhad Tta est,

Cyn. Solusigitur iste non
bibat,

Rhad. Quid ita?

Cyn. Gravem ita poenam
sustinebit, qui memine-
Yit. quis lip: quantum
potuerit apud superos, et

delicias illas animo i1evol-
vat
BHAad, Bene mones, Das

R

220 LUCIANI CATAPLUS SJVE TYRANNUS.

v. 650. Τάνταλον ἀπαχϑεὶς οὑτοσὶ P) δεδέσϑω, μεμνημένος ὧν ἔπραξε
παρὰ ^) τὸν βίον. :

b) οὐτοσὶ] »»5ϑα 1, Par. H. S. FL* Nec aliter B. 1. A. 1. 2.
Vid. Adnot. c) παρὰ] In Editt. omnibus κατὰ, quod, duce
Codice 5011. in παρὰ mutavi, usu Lucianeo flagitante, quem
et alibi a librariis eodem modo violatum observavimus.

mnas esto, et ad Tantalum | citor, memor eorum, quae
abductus heus homo iste vin- in vita egerit.

227

HEPI ΤῊΝ ἘΠῚ MIXO.01 XTNONTAAN. | p.651.

Zrgum. Erat Romae genus quoddam hominum literatorum,
natione Graecorum, qui mercede quadam conducti in opulen-
tiorum Romanorum domibus vivebant, quo nobilium familiarum
splendor etiam: a literarum patrocinio et studio, quod domini
saltem simulare solebant, quam maxime augeretur. Hanc vitae
rationem quum etiam amicus quidam Luciani, Timocles, initu-
rus esse videretur, summam ibi felicitatem et maxima omnis ge-
neris commoda e*t emolumenta se inventurum esse sperans: Lu-
cianus per huncce libellum, cum maxima cura et arte composi-
tum, ejus vitae imaginem proponit, vividissimis ac verissimis co-
loribus depictam ; unde clare intelligitur, nihil conditione ista
vel indignius et illiberalius, vel molestius et operosius, omnino
nihil miserius ac detestabilius, esse posse. Haud dubie T'imocles,
siquidem sapiebat, ab aura ista pestifera deterritus est. Ceterum
si quis hanc dissuasionem amicam formae potius tribuere, non
ultimum libelli finem in ea ponere, velit, neque hoc ego a saty-
rico scriptore alienum ducam; et videtur etiam, si operae pre-
tium esset, ex Apologia sequente quodammodo demonstrari posse.

FH τί σοι wp ῶ φιλότης, ἢ τί ὕστατον, φασὶ, κατα- 1
λέξω “) Lus ἃ πάσχειν ἢ ποιεῖν ἀνάγκη τοὺς ἐπὶ μισϑῷῶ Od. IX

- ^ ?
συνόντας, κἂν ΒΩ ταῖς τῶν εὐδαιμόνων τούτων φιλίαις ἐξετα-- 14«

a) φασὶ, καταλέξω] καταλέξω, φασὶ 2056. b) x&v] Vi-
tiatam in Edd. vocem κῶν emeudavinius duce utraque Ald.

DE MERCEDE CONDUCTIS
POTENTIUM FAMILIARIBUS.

E; quid primum tibi, ami- mercenarii familiares illi,
ce, àut quid ultimum, a- quique censeri se in amici-
jont, enarrem illorum, quae tiis beatorum istorum voe

pati vel facere coguntur lunt? modo amicitiam no-
TR

928 LUCIAN:I

p. 6 ζομένους, εἶ χρὴ φιλίαν τὴν τοιαύτην αὐτῶν δουλείαν ἐἔπονο-
μάζειν; οἶδα γὰρ πολλὰ, καὶ σχεδὸν τὰ πλεῖστα τῶν συμβαι-
νόντων αὐτοῖς, οὐκ αὐτὸς, μὰ Δία, τοῦ τοιούτου πειραϑείς “).
(οὐ γὰρ ἐν ἀνόγκῃ μοι ἡ πεῖρα ἐγεγένητο 4), μηδὲ, ὦ ϑεοὶ,
γένοιτο ,) ἀλλὰ πολλοὶ τῶν ἐς τὸν βίον τοῦτον ἐμπεπτωκότων,
ἐξηγόρευον πρός με’ οἵ μὲν ἔτι ἐν τῷ κακῷ ὄντες; ἀποδυρύ-
μενον ὁπόσα καὶ ὁποῖα ἔπασχον" οἱ δ᾽ “), ὥρπερ ἐκ δεσμωτή-
ofov τινὸς ἀποδράντες οὐκ ἀηδῶς μνημονεύοντες, ὧν ἐπεπόν-

p. Gra! S EGOY f)- ἀλλὰ γὰρ 5) ηὐφραίνοντο ^), ἀναλογιξόμενοι οἵων
ἀπηλλάγησαν" ἀξιοπιστύτεροι δὲ ἦσαν οὗτοι διὰ πάσης, ὡς
εἰπεῖν, τῆς τελετῆς διεξεληλυϑύτες 1), καὶ πάντα ἐξ ἀρχῆς ἐς
τέλος ἐποπτεύσαντες. οὐ παρέργως οὖν, οὐδ᾽ ἀμελῶς ἐπήκουον
αὐτῶν Ὁ), καϑάπερ vovoyiav τινὰ, καὶ σωτηρίαν αὐτῶν !)

c) πειραϑείς] βίου addit 2956. probante Belino. At nihil
est, nisi supplementum grammaticum. 4) ἐγεγένητο!
Heins. ἐγένετο.“ Sic et 2956. quod praeferendum censet
Belin. frastra: nam Plusquamperfecto suus est hic locus, nec
ἐγένετο alind, quam erratum librarii. e) o? δ᾽ 1 oi δὲ 2954
2956. S-hm. f) ἐπεπόνθεσαν. ἐπεπόϑεισαν 2956. 'referen-
te Belino, qni tamen, ni fallor, volebat ἐπεπόνϑεισαν, quae
est vulgaris forma ejusdem, quam textus suppedi:at, vocis.
Vid, Tom, II. p. 107. in Varr. Lectt. £) ἀλλὰ γὰρ] ἀλλὰ
καὶ conj. Solan. Vid. Adnot. h) gv goaívovzo] »»εὐφραίν.
nale Fl. H, Par. S. et M. εὐφαίνοντο pejus Fr.* Vid, ad
DialL Marr. XIII, 1. Tom. II. p. 450. i) δεεξεληλυϑ' ὅ-
τες} ϑῖς W. et V. recte. ἐξεληλυϑότες Edd. omnes.** k)
αὐτῶν] »ϑις M. P.et V. Detuit autem ia omnibus Edd.**
Saltem non deest in B. 1. 4. 1. 2. 1) αὐτῶν ,,Ex M. P.
et V. in Edd, omissum erat.*

minare fas sit hanc illorum
servitutem. Novienim mul.
ta, et fere pleraque corum,
quae usu illis veniunt, non
ego profecto ejusmodi ali-
quid expertus: (nequeenim
necessarium mihi experi-
mentum- fuit, neque un-
quam, Dii boni, bar) sed
multi eorum, qui in hanc

lia paterentur; alii vero,
qui ex illo quasi carcere ef-
fügerant, quae perpessi es.
sent non sine jucunditate
memoranutes. — Sane enim
laetabantur, quotie$ ratio-
nes ponerent, quae effugis-
sent. Fide autem diguiores
hr erant, qui tota, ut ita
loquar, mysteria exsecuti,

vitam inciderant, apud me
enuntiaruut; alii ia malo
adhuc constituti, cum de-
flerent, quam multa et qua-

ab initio ad finem omnia in-
spexissent, Non obiter ita.
que nec iucuriose audiebam
illos velut naufragium quod.

v

DE MERCEDB CONDUCTIS. 229

παρόλογον διηγουμένων, οἷοί εἶσιν of πρὸς τοῖς ") ἱεροῖς 2£v- p. 655.
ρημένοι τὰς κεφαλὰς, σύναμω ") πολλοὶ τὰς τρικυμίας, καὶ ζά-
λας, καὶ ἀκρωτήρια, καὶ ἐκβολὰς, καὶ ἱστῶν 5) κλάσεις, καὶ πηδα-
λίων ἀποκαυλίσεις διεξιόντες" ἐπὶ πᾶσι δὲ, τοὺς Φιοςκούρους ἐπι-
φαινομένους " (οἰκεῖον γὰρ τῆς τοιαύτης τραγῳδίας οὗτοί γε}
4| τιν᾽ ἄλλον ?) ἐκ μηχανῆς ϑεὸν ἐπὶ τῷ καρχησίῳ καϑεζόμε-
γον, ἢ πρὸς τοῖς πηδαλίοις ἑστῶτα, καὶ πρός τινὰ ἠϊόνα μα-
λακὴν ἀπευϑύνοντα τὴν ναῦν, οἷ 1) προςενεχϑεῖσα ἔμελλεν
σχολὴν διαλυϑήσεσθαι, αὐτοὶ δ᾽
ἀσφαλῶς ἀποβήσεσθαι, χάριτι καὶ εὐμενείᾳ 5) τοῦ ϑεοῦ.

2 ' ^ 2i E LI B
αὐτὴ μὲν ἠρέμα καὶ κατὰ

, ^ a ᾿ξ κ ' - ᾿ ^ , κ

ἐκεῖνον μὲν οὖν τὰ πολλὰ ταῦτα πρὸς τὴν χρείαν τὴν παρ-

" * ,

ὡς παρὰ πλειόνων λαμβάνοιεν, p. 655.
᾽ ^ , 2 ^ εἶ - 5 M -

οὐ δυςτυχεῖς uovov, ἄλλα καὶ ϑεοφιλεῖς τινες εἶναι δοκοῦντες.

αὐτίκα 5) ἐπιτραγωδοῦσιν,

m) πρὸς τοῖς] ,Sic 7. ΕἸ, E. 2. H. et M.** et B. 1. et A. 1. 2.
'Tamen Jelizrus mavult παρὰ τοῖς, licet memor etiam ejus,
quod paullo post legitur πρὸς roig unns ἑστῶτα, quod
falso interpretatur: se tenant sur les grouvernails, quum sit, ut
fere Latinus vertit: szantem ad gubernaculum. n) σύναμα!]
Vulg. σὺν ἄμα, duobus verbis. Obsecutus Bielino correxi,
mutato tamen.accentu, quum Belinus scripserit συνάμα. — Cf.
Timon. c. 25. 9) ἱστῶν] οἱστοῦ W. et V. Edd. vero omnes
ἱστῶν servant. ἱστοῦ 2956. 5011. Nihilominus retinui plu-
ralem , narrationis hujus indoli apt tiorem. p) ἦ τεν᾽ &à-
λον] Sic correxi vulgatum vitium 7) zív' ἄλλον, praeeuntibus
Edd. B. 1. et 77 "οἱ. Similiter peceatum fuerat Catapl. c. 26.
med. q) ei] οὗ 2956. 7) Son. r) εὐμενείᾳ} »9$ic M. S.
A. εὐμενίᾳ Edd. 5) τὴν χρείαν τὴν παραυτίκα] Ita
Ww. V. 2954. 2956. 5011. Gorl. In Edd. praeter δὲ Jun. omni-
bus τὴν παραυτίκα χρείαν, neque hoc tamen male. «c ?

sederit, aut adstiterit gu-
bernaculo, atque ad molle
litus navem direxerit, in
quod delata ipsa quidem

dam et insperatam ex illo
salutem enarrantes; quales
sunt, quos ad templa vide-
mus, rasis capitibus multi

simul decumanos fluctus, et
procellas, et promontoria,

et jacturas, et malos fractos,

et gubernacula revulsa per-
sequentes; superomnia ve-
ro ut Dioscuri praesentes il-
Juxerint, (hi enim tragoe-
diae hujus velut domcestici
sunt) aut alius aliquis ex
machina Deus in carchesio

paullatim et otiose solvere-
tur, ipsi vero gratia et be-
nignitate numinis salvi dis-
cederent. — Et illi quidem
multa id genus, prout ipsis
tum usus est, tragice decla-
mant, ut a pluribus acci-
piant nimirum, si non ca-
lamitosi solum, sed Diis
etiam caii esse videantur,

p. 655.

2

p. 654.

230 LUCIANI!I

- γᾷ ἌΝ.
Οἱ δὲ, τοὺς iv ταῖς οἰκίαις χειμῶνας," καὶ τὰς ^) τρικυμίας,
* 1 ; , 1 , Ὁ T;
καὶ, νὴ Δία, πεντακυμίας TS, καὶ δεκακυμίας, si") οἷόν τε
- e b -
εἰπεῖν, διηγούμενον, καὶ ὡς τὸ πρῶτον εἰςέπλευσαν, γαληνοῦ
- , e , ^ A]
ὑποφαινομένου. τοῦ πελάγους. καὶ ὅσα πραγμᾶτα παρὰ TOV
ἐν 4 c ^ ^ E - "oc
mlo)v ὅλον ὑπέμειναν, ἡ διψῶντες, ἡ ναυτιῶντες, ἡ ὑπερ-
- C c A M
αντλούμενοι τῇ δλμῃ" καὶ τέλος, ὡς πρὸς πέτραν τινὰ ὕφα-
, 2 ' ,
λον, ἢ σκόπελον ἀπόκρημνον, περιῤῥήξαντες vo δύστηνον cxa-
, 9 - f ,
φίδιον, ἄϑλιοι κακῶς ἐξενήξαντο, γυμνοὶ, καὶ πάντων ἐν:
- - 9 ι - , ,
δεεῖς τῶν ἀναγχαίων. iv δὴ τούτοις, καὶ τῇ τουτῶν διηγήσει,
, v ΠΝ
ἐδόκουν μοι τὰ πολλὰ οὗτον ὑπ᾽ αἰσχύνης ἐπικρύπτεσϑαι, καὶ
e * Ξ ; , Xx TACTA 2 Vp 2 -
ἕκοντες εἶναν ἐπιλανϑάνεσϑον *) αὐτῶν ἀλλ΄ ἔγωγε κἀκεῖνα,
, 2 y ». ? - , z e ' VE ,
καί τιν΄ Y) ἄλλα ἐκ τῶν λόγων *) ξυντυϑεὶς, ευρίσκω προςόντα
- 3 , LJ
ταῖς τοιαύταις ξυνουσίαις, ἃ ^) οὐκ ὀκνήσω σον πᾶντα, ὦ
, " πὶ δα -N
καλὲ Τιμόκλεις, διεξελθεῖν. δοκῶ yog μοι ix πολλοῦ ἤδη za-
- , Ψ F
τανενοηπέναι σε τούτῳ τῷ βίῳ ἐπιβουλεύοντα. Καὶ πρῶτον ye,
Ly J M - ; , ; e , , 3 3: ,
ὁπηνίκα περὶ τῶν τοιούτων ὁ λόγος ἐνέπεσεν, εἶτα ἐπῃνεσέ τις
1) τὰς] ,, ΘΟ missus articulusin Edd, et S. Sed habent M. V. J. ΕἸ. ἐς
u) e£] ὡς 5οῖι. x) ἐπιλανϑάνεσθαι) »νῦντες ἐπιλανϑα-
ψεσθὲ male Thom. Mag. y) τιν᾽] ,,£eriv addit V. notante
ad h. 1. Solano: sed non satis commonstrante inter quae ver-
ba inseri id velit; nam alienum esi hoc loco.* .2) ἐκ τῶν
λόγων] »£x τοῦ λόγου M. V.« Sic et 2958. sed minus bene.

a) à] ,,Pronomen hoc in M. additum a recentiore manu,**
Non abest a B. 1. A. 1. 2.

Inter haec sa-

At hi tempestates domesti-
cas, fluctusque triplices,
aut hercle quintuplices, vel
decemplices adeo, si fas sit
ita dicere, enarrant ; et ut
rimum oram solverint,
tranquillo ad speciem mari,
et quos deinde labores per
totam navigationem susti-
nuerint, vel siti, vel nau-
sea, vel abundante ultra ex-
haurientium vires aqua sal-
sa; et denique, ut ad cae-
cum aliquem scopulum, aut
praeruptam rupem, fracta
infelici scapha, miseri ae-
gre enataverint, nudi et re-
zum omnium necessariarum

indigentes.
ne, et in harum rerum e-
narratione, videbantur mi-
hi multa pudore quodam
tegere, ac velle eorum ob-
livisci. At ego et illa, et
quaedam alia ex sermonibus
illorum conjectura quadam
componens, invenio ades-
se ejusmodi familiaritatibus,
quae non gravabor tibi o-
mnia, mi bone Timocles,
enarrare: quippe diu est,
cum intellexisse mihi vide-
or, hujss te vitae ineun-
dae consilium agitare. Et
primum quidem, si quando
sermo incideret de talibus,

ΣῈ MERCEDE CONDUCTIS. 231

sgieeudni nón as p. 654.
ἔχειν τοὺς ἀρί-

τῶν παρόντων τὴν τοιαύτην μισϑοφορὼν "),
εἶναι λέγων, oig?) μετὰ τοῦ “) τοὺς φίλους i
στους Ρωμαίων *), καὶ δειπνεῖν δεῖπνο πολυτελῆ, καὶ ἀσύμ-
βολα, καὶ οἰκεῖν ἐν καλῷ, καὶ ἀποδημεῖν μετὰ πάσης ϑαστώ-

νης, καὶ ἡδονῆς, ἐπὶ λευκοῦ ζεύγους, εἰ τύχοι, ἐξυπτιάξον-

τας, προςέτι, καὶ μισϑὸν τῆς φιλίας, καὶ ὧν εὖ πάσχουσι τού--

τῶν !) λαμβάνειν οὐκ ὀλίγον, ἐστίν 8)" ἀτεχνῶς γὰρ ἄσπορα

καὶ ἀνήροτα τοῖς τοιούτοις τὰ πάντα φύεσϑαι ἢ)" ὁπότε. οὖν
ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ἤκουες, ἑώρων ὅπως ἐκεχήνεις πρὸς tv- P- 655-
τὼ, καὶ πάνυ σφόδρα πρὸς τὸ δέλεαρ ἀναπεπταμένον παρεῖχες

τὸ στόμα. ὡς οὖν τό γε ἡμέτερον εἰςαῦϑίς 1) ποτε ἀναίτιον ἡ,

μηδ᾽ ἔχοις λέγειν ὡς δρῶντές cs τηλικοῦτο μετὰ τῆς καρίδος
ἄγκιστρον καταπίνοντα, οὐκ ἐπελαβόμεϑα, οὐδὲ πρὶν ἐμπεσεῖν

τῷ λαιμῷ περιεσπάσαμεν, οὐδὲ προεδηλώσαμεν, ἀλλὰ περιμεί-
ψαντες ἐξελχομένου ἢ), καὶ ἐμπεπηγότος, ἤδη συρόμενον, καὶ

b) uic9ogoodiv] ,,Sic ΕἸ. J. Par. H. S. Fr. A. 1.9. Nec non
B.1.A.2. Nihilominus.uio?$0gogíev maluerunt iSolizin et Bel.
Sed vid. Adnot. €) οἷς} ,,ovc margo A. 1. W. d) μετα
τοῦ] "μετὰ τὸ male W. et ΕἸ." e) ieu ind “Ῥωμαίους
5011. f) τούτων] τοῦτον 2954. Bel. 6) ἐστὶν} ,,Habent
hoc verbum Edd. omnes. h) φύεσθαι], φύεται 2954. 1)
εἰςαῦϑίς ,Deest in Fl. Agnoscunt Edd. Item .M. et P,
quae εἰς αὖϑις disjunctim habent, cum J.et A, 1,4 k) ἐξελ-
χκομένου,] ,,2ccázou. Gron. Sed vnlgatam servant Edd. et

ac deinde laudaret praesen-
tium aliquis vitam illam
mercenariam, ter eos. bea-
tos praedicans, quibus cum

quod amicos haberent
Romanorum nobilissimos,
et coenarent nihil ipsi con-
ferentes coenas sumtuosissi-

hos enim plane esse, qui-
bus nec serentibus, neque
colentibus, nascerentur o—
mnia: quoties igitur haec
et his similia ἐπ τ vide-
bam te hiare ad illa, et pa.
tens ad escam os praebere,
Ut igitur ego in posterum

mas, et pulchre habitarent,
et peregrinarentur commo-
dissime jucundissimeque,re-
supini,sires ita ferret,in cur.
ru equis albis juncto; inner.
cedem insuper amicitiae, et
perceptarum, | quas disi ,

commoditatum, non eti-
guam capere contigisset ;

culpa sim. vacuus, neque
dicere possis, nos, "Jicet vi-
deremus, te talem cam Ca-
ricabamum glutire, manum
tibi. non injecisse, neque
prius, quam immergeretur
gutturi, retraxisse, neoue
ante indicasse adeo, s.d ex-
spectasse, dum videremus,

p. 655.

p. 656.

232 ἀπ ROADECUE

2! (f Bo ow e» , -"
πρὸς ἀνάγκην ἀγόμενον ὁρᾷν 1), ὅτ᾽ οὐδὲν ") ὄφελος, ἐστῶ-
ἢ M -—
τες ") ἐπεδακρύομεν᾽ ὅπως μὴ ταῦτα λέγῃς ποτὲ πάνυ εὔλογα,
"x c , ν᾽ -.

ἦν λέγηται, καὶ ἄφυκτα ἡμῖν, ὡς ovx ἀδικοῦμεν μὴ προμη-

"am 7) 945. 2 ^ [i E 0 LI ^ , 7 Ρ
γύσαντες, ἄκουσον ἐξ ἀρχῆς ἁπάντων ?), καὶ τὸ δίκτυόν ys")

- 3 -

αὐτὸ, xol τῶν xvovov TO ἀδιέξοδον ἔκτοσθεν ἐπὶ σχολῆς, ἀλ-
Ad μὴ ἔνδοϑεν ἐκ τοῦ μυχοῦ προεπισκόπησον᾽ καὶ τοῦ cyxi-
E ^ - 2 4

στρου δὲ τὸ ἀγκύλον, καὶ τὴν ἐς τὸ ἔμπαλιν τοῦ σκόλοπος ἀνα-

- ' 3 -

στροφὴν, xol τῆς τριαίνης τὰς ἀκμὰς 5) εἰς τὰς χεῖρας λα-
3 .

βὼν, καὶ πρὸς τὴν γνάϑον πεφυσημένην ἀποπειρώμενος, ἣν
μὴ πάνυ ὀξέα, μηδ᾽ ἄφυκτα, μηδ᾽ ἀνιαρὰ ἐν τοῖς τραύμασν

E - 3 -
φαίνηται βιαίως σπῶντα, καὶ ἀμάχως ἀντιλαμβανόμενα, ἡμᾶς

Lr e zi udo ,
μὲν ἐν τοῖς δειλοῖς, καὶ διὰ τοῦτο πεινῶσιν, ἀνάγραφε" Gtov-
- -
τὸν ") δὲ παρακαλέσας Qagósiv, ἐπιχείρει τῇ ἄγρᾳ, εἰ ϑέλεις,
c ^ c ,
zaUcmsQ ὁ λάρος ^), ὅλον περιχανὼν τὸ δέλεαρ. “Ρηϑήσεται
M ^ c , 4 κ᾿ ι 3 3 *i

δὲ πᾶς 0!) λόγος, τὸ uiv ὅλον ἴσως διὰ σὲ, πλὴν ἀλλ᾽ οὔ γε
M.* 1) δρᾷν] ὁρῶντες Solan. ξωράκαμεν (vel ξώραμεν,

καὶ ὅτ᾽ εἴα. conj. Zel. probante ϑοληηζεάεγο Tom. II. p. XXXVIII,
m) οὐδὲν] »»οὐδὲ W.* n) ἑστῶτες] εἰ ἑστῶτες 2954. .0)
ez üv των) ,,ἄπαντα Pell p) ye] τε 2956. 4) ἀκμὰς
»»"αἰχμὲς Br. Sed vulgatam servant Edd. et M.** Deimceps £s
ζὰς y. 5011. Schm. r) σεαυτὸν] »»Ὁεωυτὸν W.** ita eiiam
2954. 2956. Sehm. Vulg. σαυτόν. s) λάρος] .»λάβραξ mar-

go A. 1. W.** quo proverbium scilicet indicaretur, quod Diall.
Mortt. VII. legitur, t) πᾶς δ) Ita 2954. Ein, Schos. pro

te introtracto et fixo firmi-
ter jam trahi et necessitate
duci, et jam, cum nibil ti-
bi ea res prosit, stantes 1lla-
crimari; ne, inquam, ta-
lia dicas aliquando, ratio-
nabilia omnino, si dican-
tur, et ad quae caussam
dicere non possimus, quin
videamur iujurii in te illo
sileutio nostro fuisse: audi
nunc à principio omnia, et
rete ipsum, et nassam ut
exitum non habeat, otiose
extra illam constitutus, non
intus ex recessu, ante con-
sidera; et hami aduncita-

,contra urgentia; nos

tem, ipsumque flexum retro
aculeum, et tridentis acu-
mina, in manus sumens, et
ad inflatam buccam tentans,
nisi acuta omnino, nisi in—
evitabilia, nisi ipso vulnere
molestissima intelligas, tra-
heutia violente, et invicte
qui-
dem in meticulosis, et ob
id ipsum esurientibus adscri-
be. Ipse vero animo con-
firmato venatum aggredere,
si volueris, et 1811 more
totam escam biatu comple-
ctere, Habebitur antem o-
mnis oraüo.in universum

DE MERCEDE CONDUCTIS.

239

^ » , δι , 353 5B,
περὶ τῶν φιλοσοφούντων ὑμῶν μονῶν "), οὐδ᾽ ὁπόσοι σπου- Ρ. 656.
δαιοτέραν τὴν προαίρεσιν προείλοντο ἐν τῷ βίῳ, ἀλλὰ καὶ περὶ
» Φ αἱ , -
γραμματιστῶν *), καὶ φητόρων, καὶ μουσικῶν, καὶ ὅλως 7),
- gt. ὃ , gZ “ á ' , T. Ha 2 P
τῶν ἐπὶ παιδείῳ ^) συνεῖναν καὶ μισϑοφορεῖν ἀξιουμένων.
- a C 3o P 2 b EH ; - ,
κοινῶν δὲ ) ὡς ἐπίπαν ovrov ^), καὶ ὁμοίων τῶν ξυμβαινόν-
e “ e δ T2 XP M Md 1 ' 3^ N
τῶν ἅπασι, δῆλον ὡς οὐκ ἐξαίρετα μὲν, αἰσχίω δὲ τὰ αὐτὰ
^" ? ^ 4 - - , -
ὄντα γίγνεται τοῖς ^) φιλοσοφοῦσιν, εἰ τῶν ὁμοίων τοῖς ἄλ--
ὃς ^ x LI P b
λοις 5) ἀξιοῖντο, καὶ μηδὲν αὐτοὺς σεμνότερον of μισϑοδόται
"» er PRESS Y 5 ΄ 32.3 , ' ,.
ἄγοιεν. 0, τι ὃ ἂν ovv ὁ λύγος αὐτὸς ἐπιὼν ἐξευρίσκῃ, τού-

Ἁ , * Ἐν
του τὴν αἰτίαν μάλιστα μὲν οἵ ποιοῦντες αὐτοὶ, ἔπειτα δὲ of

t a x SUN δί; 2. » 2 1 ($4.3 , ? V2

wzopévovreg αὐτὰ, δίκαιον ἔχειν " ἐγὼ δὲ ἀναίτιος, εἰ μὴ ἀλη-
^ , 2 , A xe ?

ϑείας καὶ παῤῥησίας ἐπιτίμιόν *) τί ἐστι. τοὺς μέντοι τοῦ ἄλ-

Li -
vulg. o πᾶς.

tem addit quos.

ij u) μόνων] μόνον 2954. 2956. quod sine ido-
nea ratione Belinus praefereidum judicat.

στῶν .Τραμματικῶν alios legere notat Solanus,

X) γραμματι-
Non au-

L.dd. eiim γραμματιστῶν constanter servant

cum Cod. M.* Etiam C, G. Jacobo placet γραμματικῶν. Sed

vid. Adnot.

cedit etiam Jacob. Vulgo inepte 94v.

- δείαις W. V.

Sed nihil a vulg. abeunt Fl, J, Par. H.«
δείαις eiiam 2954. et 2956. Sed vid. Adnot.
Edd. et M. et v.** Nihilominus γὰρ conj.So/an.

y) καὶ ὅλως] lta 2954. 2956. Bel. Schm, Ac-

e ,
2) παιδείᾳ ,,παι--

᾿ σοί
a) à$] ,,Sic
b) ἐπίπαν

ὄντων] ;,. Επιπαρόντων Ms. B. Sed vulgatam exhibent Edd.

et M.*

€) τοῖς} "τῆς vitiose J.**

d) ἄλλοις] ,,Forsan

πολλοῖς. Vid. iníra c. 15. Solan. Αἱ ἄλλοις habet M.4H. F1.

Tar. etc.
Edd. item M. et V.
Codd. Parr. ἐπίτιμον.

quidem tua forte caussa:
verum non de vobis solum
philosophantibus, aut his,
qui serium et grave vitae
genus amplexi sunt, sed de
Grammaticis etiam, et Rhe-
toribus, et Musicis, omni-
busque adeo, qui doctrinae
caussa familiares esse, ct e-
jus rei mercedem ferre, e
sua dignitate putant. Cum
enim (vero) communia ut
plurimum sint, et similia,
quae usu veniunt omnibus;
manifestum est, non exi-

e) ἐπιτίμιον] ,,ἐπιτιμῶν τις A. P. ἐπίτιμιόν vt

Sed margo Ald. 1. W.

ἐπιτίμιον recte.

mia quidem esse ista, sed
eo turpiora, quatenus ea—
dem eveniunt Philosophis,
si ipsi eadem, quae aliis,
sibi convenire putant, et
1111 conductores nulla parte
honestius ipsos tractent,
Quidquid autem progressus
orationis hujus deprehende-
rit, eorum caussam maxime
quidem ipsi, qui faciunt,
deiode vero etiam qui ea
patiuntur, sustinent meri-
to: ego vero innocens, ni-
51 Veritatis et libertatis poe-

p.657.

234 LUCIANI
' * , w " ,
p.657. ov πλήϑους, oiov γυμναστὰς t) τινας, ἢ κόλακας ἰδιώτας,
d
καὶ μικροὺς τὰς γνώμας, καὶ ταπεινοὺς αὐτόϑεν ἀνθρώπους,
οὔτε ἀποτρέ ἔπειν ἄξιον 8) τῶν τοιούτων ξυνουσιῶν Ki οὐδὲ
P. 658. γὰρ o ἂν πεισϑεῖεν " οὔτε αὴν αἰτιῶσϑαι καλῶς ἔχει, μὴ ἀπο-
- - e
“λειπομένους τῶν μισϑοδοτῶν 1), si καὶ πάνυ πολλὰ ὑβοίξοιν--
δι 5. X VM Cm , 4 1 3 JC -
TO vx “) αὐτῶν" ἐπιτήδειον γὰρ, καὶ οὐκ ἀνάξιον τῆς vO-
΄ oc 2 5 6t τ: » » s; ὃ

αὕτης διατριβῆς. ἄλλως τε οὐδὲ σχοῖεν «v τι ἄλλο, πρὸς 0, TL
X75 ; , X» j , δ A vs P d 324432
χρὴ ἀποκλίναντας αὐτοὺς ), παρέχειν αὐτοὺς ἐνεργοῦς ᾿" ἄλλ
E , - , , m - 3 3. ᾧ A x2 i] 1
ἣν τις αὐτῶν ἀφέλῃ " ) τοῦτο, ἄτεχνον αὐτίκα, παὶ ἀργοὶ, κα
2 3 » T" -»23

περιττοί εἰσιν. οὐδὲν ovv οὔτ᾽ αὐτοὶ δεινὸν πάσχοιεν ἂν, OUT

3 ' fal) L n -
ἐς τὴν ἀμίδα, φασὶν "), ἐνουροῦν--
»* , ι ei , , - , 2 i]
ἐπὶ γὰρ rot τὴν vow ταύτην ἐξ ἀρχῆς παρέρχονται ἐς τὰς

- δ -
ἐκεῖνον ὑβρισταὶ δοκοῖεν,
τες"
οἰκίας 5)" καὶ ἡ τέχνη, φέρειν καὶ ἀνέχεσϑαν τὰ γιγνόμενα.
1) γυμναστὰς} γελοιαστὰς conj. Jacobs. 4) ἄξιον] ;5.ἅ-

ξιῶν ὟΝ. P. ἀξίῳ L. Vulgatam tuentur H. Fl. Par. S^ h)
ξυνουσιῶν]) »Évvova. W. Misere Fl. ὅ. gov στῶν." &vvov-
σιῶν 2954. 2956. 3011. Sc/un. Olim scribebatur συνουσιῶν,
1) μισϑοδοτῶν]͵ οδἷο W. L. V. et marg. À. 1. W. μισϑω-
τῶν Par. H. Fl. S. Sic et A. 1. 2. P. 1. k) ὑπ᾽] παρ᾽
2954. Belin. Schm, 1) αὐτοὺς ον αὐτοὺς W. Edd. omnes
evro)g. Suspicor hanc variam lectionem ad sequens αὐτοὺς
pertinere, quod, etsi in omnibus Edd. reperitur, vel sine
Codicum suffragiis i in αὑτοὺς mutandum erat, m) ἀφέλῃ]
ἀφέλοι : 5011. soloece, ut recte judicavit Belin, n) φασὶν]
eG φασὶν 2954. Pro ἀμίδα, quod in omnibus Edd, habetur,
JVolf. ἀμίδα leni spiritu, forsan rectius. Ὁ) oixíag] ,o£-
xsíug W. male. Modo zgzigégyovzou mavult Bel,, cui 'ad-

alioquin neque habeant, ad

na est. Ác reliquam quidem
quod animum appellentes,

turbam, ut exercitores quos-

dam aut adulatores idiotas,
parvoanimo et humiles suo
ingenio homunciones,neque
operae pretium est ab ejus—
modi familiaritatibus deter-
rere, neque eniui obsequan-
tur: quin ne reprehensione
quidem valde digni sunt, si
non discedant a suis condu-
ctoribus, quantacunque ab
ilis contumelia adfecti: i-
donei enim, nec indigni
$unt ea consuetudine; οἱ

operosos se demonstrent;
sed si quis hoc illis auferat,
ilicet inertes sunt, otiosi,
superflui, Neque igitur in-
digna his accidere, neque
ilos alteros contumeliosos
esse putaverim, si in ma-
tulam, quod ajunt, immin-
gant: "bujus enim contume-
liae caussa a principio do-
mos isti intrant, haec pro-
fessio istorum est, ferre
quae fiunt, et perpeti. Ho-

DE MERCEDE CONDU

CTIS.

235

- - w , 3 cA
περὶ δὲ Qv προεῖπον τῶν πεπαιδευμένων, ἄξιον ἀγανακτεῖν, p. 658.

1 M C o» ΄ , ? 1 " 1 "
καὶ πειρᾶσϑαν ὡς ἕνι μάλιστα μετάγειν GUTOUG, καὶ πρὸς ἐλευ-

* τ 515] » 2
Δοκῶ δέ μον P?) καλῶς ἂν ποιῆσαι 5), 5

ϑερίαν ἀφαιρεῖσϑαι.

εἶ τὰς αἰτίας, ἀφ᾽ ὧν ἐπὶ τὸν τοιοῦτον βίον ἀφιπνοῦνταί τινες,
προεξετώσας "), δείξαιμι, οὐ πάνυ βιαίους, οὐδ᾽ ἀναγκαίας. p. 659.
οὕτω γὰρ ἂν αὐτοῖς ἡ ἀπολογία προαναιροῖτο, καὶ ἡ πρώτη
ὑπόϑεσις τῆς ἐϑθελοδουλείας ?). οὗ μὲν δὴ πολλοὶ, τὴν πενίαν,
xol τὴν τῶν ἀναγκαίων χρείαν προϑέμενοι, ἱκανὸν 1) τοῦτο
προχάλυμμα οἴονται, προβεβλῆσϑαι τῆς πρὸς τὸν βίον τοῦτον
αὐτομολίας" καὶ ἀποχρῆναι ") αὐτοῖς νομίζουσιν, εἰ λέγοιεν,
ὡς ξυγγνώμης ἄξιον ποιοῦσι, τὸ χαλεπώτατον τῶν ἐν τῷ βίῳ,

τὴν πενίαν διαφυγεῖν ξητοῦντες"

“καὶ πολὺ τὸ,

* e , ,
εἶτα ὁ Θεόγνις πρόχειρος,

Πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίῃ δεδμημένος *)

sentitur Jacobus.

σαι J.f*

Sed vid. Adnot.
2956. non ita male, ut visum B-lino.

pP) δέ μοι] δ᾽ αὖ μοι
4) ποιῆσαι] ,»ποιεῖ-

T) προξεξετάσας! »»5 1. M. et V. recte. Edd. omnes

male zegzészecog.** JPolf. revocavit vetustar lectionem. Sed e
Belini silentio colligendum videtur, in Pariss. quoque Mss.

reperiri Heitzianam.

M.

ciunt Edd. omnes et M. er

s) ἐθϑελοδουλείας ,,Sic Edd. et
Sed manus recentior fecerat é9:21000vÀsiug, male.**

ixoavóoóv] ,»»καινὸν P. A.et margo A. 1. W. Cum vulgata fa-
.u) ἀποχρῆναι]} Ita A. 2. sola:

i)

in reliquis omnibus ἀποχρῆν. ubi αὐ sequenti ey cessisse vi-

detur: quamquam non fugit me,

alteram quoque formam

χρῆν et ἀποχρῆν passim occurrere, e. c. infra c.25. Vid. Mat-

zhiae Gxamin. Gr. p. 554.

rum vero, quos dixi, eru-
ditorum hominum caussa
indignari aequum est, et
tentare, quantum ejus pot-
est fieri, reducine possint, et
erepti dominis suis ad liber-
tatem revocari. Videor au-
tem commode facturus, si
perpensis antea caussis ,qui-
bus ad hoc vitae genus in-
duci quidam se patiuntur,
ostendam, non valide ur-
gentes esae , neque necessa-
rias. [τὸ enim praeeidatur
ilis caussa, quàm possint
dicere, et primum volun-

x) δεδμημένος Heizius in

tarlae servitutis argumen-
tum. Plerique igitur pau-
pertatem, et necessariarum
recum indigentiam caussati,
illud putant idoneum velum.
praetendisse sui ad hanc vi-
tam transfugii: ac sufficere
sibi putant, si dixerint,
venia se dignum facere ,
qui difficillimam rerum in
vita omnium, paupertatem,
effugere studeant. Tum
Theognis in promtu est, et
frequens illud:
Quisquis enim dira vir pau-
periate subactus ,

Theog.
V. 177.

236 L Ue qUEM'

p. 659. καὶ ὅσα ἄλλα δείματα *) ὑπὲρ τῆς αὐ of ἀγεννέστατοι τῶν
ποιητῶν ἐξενην ὀχὰσιν. ἐγὼ δ᾽ εἰ μὲν ξώρων αὐτοὺς φυγήν τι-
ve ὡς ἀληϑῶςτῆς πενίας εὐρισπομένους ἐκ τῶν τοιούτων ξυν--
ουσιῶν, οὐκ ἂν ὑπὲῤ τῆς ἄγαν ἐλευϑερίας ἐμικρολογούμην

Dem. πρὸς αὐτούς. ἐπεὶ δὲ ( ὡς ὁ καλός ποῦ mr ἔφη) τοῖα τῶν

Olynth.
im fin, νοσούντων σιτίοις ἐοιπύτα λαμβά νουσι, τίς ἔτι μηχανὴ μὴ οὐχὶ

p. 620. καὶ πρὸς τοῦτο d is βεβουλεῦσϑαι δοκεῖν αὐτοὺς, ἀεὺ μενού-

M

enc id ὁμοίας αὐτοῖς τῆς ὑποθέσεως τοῦ βίου; πενία γὰρ εἰς,
ἀεὶ, καὶ τὸ λαμβάνειν ἀνα) yueltov , καὶ ἀπόϑετον οὐδὲν, οὐδὲ

περιττὸν ἐς φυλακὴν, ἀλλὰ τὸ δοϑὲν, κἂν δοθῇ; κῶν ἀϑρύως
Ange, πᾶν ἀκριβῶς, καὶ τῆς χρείας ἐνδεῶς *) καταναλίσκε-
ται. καλῶς δὲ εἶχε, μὴ τοιαύτας τινὰς ἀφορμὰς ἐπινοεῖν, «i
τὴν πενίαν τηροῦσι, παραβοηϑοῦσαν μόνον αὐτῇ, ἀλλ᾽ ei vé-

parenthesi posita haec adjunxit: οὔτ᾽ ἔτι εἰπεῖν, οὔτ᾽ ἔρξαε
δύναται, γλώσσα δὲ οἱ δέδεται, cum hac nota: ,,Haec omnia
usque ad δέδεται deerant in omnibus omnino Edd. e! M. Sola
vero Jantin. habebat. Sed ex Schoiis irrepsere , et vitiose
descripta sunt.* .E r6 prorsus erant omittenda, ut in ΠΡΟ.
οἰῖδεα sunt. Ald. 2.ea habet, in his tamen scriptum ovo"
ξοξαι. In Goxl. antem Cod. desunt. Omnino hinc manifesta
eorum origo. y) δείματα]Ί δείγματα fieiix, typothetae
haud dubie culpa: nam ommnes reliquae £d. praeter Bip.,
quae Zieizianam e vestigio secuta est, et omues Codd. Parr.,
nec non Gorl., δείματα exhibent. Supervacuam ilaque, quam-
quam haud indoctam, nec infelicem, Jacobus posuit operam
in refutanda Jieiizizna lectione. 2) μὲ ds uiv οὔσης
2956. a) ἐνδεῶς] ,,ἐνδεὲς L.*

etquaecunqueterriculamen- male sibi consuluisse vide-
ta de paupertate ignavissi- antur, eodem illis vitae te-
mi quique poctarum extu- moresempermanente? Pau
lere. Ego vero si quidem pertas enim semper illos
viderem, ilos fugam ali- comitatur, accipere sem-
quam paupertatis revera ta- per necesse habent, nihil
libus in convictibus iave- €st, quod reponant,aut tan-
nisse, minutam cum illis quam superfluum in prae-
de nimia libertate dispu- sentia custodiant; sed quid.
tationem non occiperem. quid datur, quautumvis de-
Quandoquidem vero, ut tur, quantumvis crebro ac.
praeclarus alicubi orator cipiatur, ad assem omne et
ait, cibis aegrotorum simi- in praesentem necessitatem -.
lia accipiunt; quomodo ef- impenditur. At vraestite-
icient, utnuon etlhac parte ràt, cas excogitasse ratio-

DE MERCEDE CONDUCTIS. 297

t , e -
λεον ἐξαιρησουσι" παὶ ὑπέρ γε τοῦ τοιούτου, καὶ ἐς ede uL «6o.
- kl
zs πόντον ἴσως διπτεῖν ἔδει P), ὦ Ofoyvi, καὶ πετρῶν "), ων

e 1 3524. 9. ix QUA T OS 3E ς᾽ A D

ὡς φὴς, xar ἡλιβάτων. εἰ δέ vig ἀεὶ πένης, καὶ ἐνδεὴς, καὶ
ι ὃ; 32 ὃ , :

ὑπύμισϑος Qv, οἴεται πενίαν αὐτῷ τούτω ὀιαπεφευγέναι, οὐκ

,

"Aot 6

Li , ' EIN. ? ^ - 2 5
δὲ πενίαν μὲν αὐτὴν οὐκ ἂν φοβηϑῆναι, οὐδὲ καταπλαγῆναι

᾿ » 5 ^ 5, ki! ^c ^ ' 2e
οἶδα πῶς ὁ τοιοῦτος οὐκ ἂν δόξειεν ἑαυτὸν ἐξαπατᾶν.

΄ - » P -
φασιν, εἰ ἐδύναντο τοῖς ἄλλοις ομοίως πονοῦντες, i dad

-" ' 3 - ,
τὰ ἄλφιτα, νῦν δὲ (πεπονηπέναι γὰρ αὐτοῖς τὰ σώματα, ἢ ὑπὸ
Aes b. , , Y Ὁ, τ , FN f * ι ! d
γήρως, ?| vrco νοσῶν) ἐπὶ τηνδὲε ῥάστην ovcav τὴν uiG90gogay"),
, 3 t à , - “
ἀἁπηντηπέναι. φέρ᾽ οὖν ἴδωμεν εἰ ἀληϑῆ λέγουσι, καὶ εἰ ἐκτοῦ p. 661.
οὖν ἢ Ὲ L B Z 5 - M s^ ' “" *
ῥάστου περιγίγνεται ) αὐτοῖς τὰ διδόμενα, μὴ πολλὰ, μηδὲ

- 22 - | Me E , , A.
πλείω τῶν ἄλλων πονοῦσιν. εὐχῇ γὰρ ἂν ἐοικότα εἴη ταῦτά γε,
* , d 4 ? , -

pa πονήσαντα, μηδὲ καμόντα, ἕτοιμον ἀργύριον λαβεῖν. τὸ δέ

- βίο. 3e 3 , - -
ἐστι καὶ δηϑῆναν κατ΄ ἀξίαν, ἀδύνατον" τοςαῦτα πονοῦσι xal

, ᾽ - , er. , E] - κι *
πκαμνοῦσιν ἐν ταῖς συνουσίαις, Coe πλείονος ἐνταῦϑα καὶ ἐπὶ

b) F8::] ,,Sic J. Par. Fl. H. S. εὐ δεῖ M. man. rec. Item P.L.
male.^ c) πετρῶν] .-:πετρέων omnes Edd. male. S$o/aa.«
d) μισϑοφορὰν] ,, Nihil variant Edd. et Mss.* μισϑοφο-
οίαν tamen habet c, 2956. probatum £elino et Schm. Sed
vid, ad c. 5. Adnct. e) e£] ,,deest in W. et Fl. Habent re-
liquae.*^ f) περιγίγνεται) ,, Vid. notas.*

re. Jam vero affecto sibi
velsenectute vel morbis cor-
pore, ad haac se facilli-
mam miercenariae vitae ra-
tionem delatos. Age igitur
videamus, utrum vera prae-
dicent, et an ex facili adeo
redeant illis ea,

nes, non quae servant pau-
pertatem, modice *modo sub-
levatam interim, sed quae:
tollant penitus, Et hujus
quidem rei caussa in pon-
tum forte cetis horribilem
projicere se, '"Theogni, fas

fuerit, rupe vel aér!a, quod
als, se Care praecipitem,
Si quis vero semper inops,
indignus, εἴ mercenarius
cum sit, ea ipsa τὸ pauper-
tatem se putat effugisse; ne-
scio, qui talis non ipse si-
bi videatur imponere? Alii
rursus paupertatem ipsam
ἃ se inetui negant, neque
abhorrere se ajunt, si pos-
sint eodem, quo alii, mo-
dolaborantes victum para-

quae dan-
tur, non multum, non plus,
quam ali, laborantibus.
Voto enim sane simile fue-
rit, sine labore aliquem, si-
ne molestia, praesentem pe-
cuniam accipere. Sed quam
contra omnia se habeant , ne-
que dici, prout res postu-
lat, potest: tot labores sus-
tineudi, tot molestiae in
illis familiaritatibus, ut fir-
miore hic vel ad hoc ipsum

238 LUCIANI

E T7 ^ bi ET N "T
p.661. τοῦτο 5) μάλιστα τῆς ὑγείας Δ) δεῖσθαι, μυρίων ὄντων ὅσημέ-
ραι τῶν ἐπιτριβύντων τὸ σῶμα, καὶ πρὸς ἐσχάτην ἀπόγνωσιν
3 » -
καταπονούντων. λέξομεν δ᾽ αὐτὰ ἐν τῷ προςήκοντι καιρῷ,
2 1 1 M » «^ , -᾿ν M] Li w
πειδὰν καὶ τὰς ἄλλας αὐτῶν δυοςχερείας διεξίωμεν. τὸ δὲ νῦν
- 5 RU s A c 5921 ^ 1 , ,
εἶναι, ἵκανον qv ὑποδεῖξαι, ὡς οὐδ΄ ^) οἵ διὰ ταύτην λέγοντες
7 αὑτοὺς ἀποδίδοσϑαι τὴν πρόφασιν, ἀληϑεύοιεν ἄν. Δοιπὸν
e τ -
δὴ καὶ ἀληϑέστατον μὲν, ἥκιστα ἢ) δὲ πρὸς αὐτῶν λεγόμενον,
ἡδονῆς ἕνεκα καὶ τῶν πολλῶν καὶ ἀϑρύων ἐλπίδων, ἐςπηδᾶν
5 * - -
αὐτοὺς ic!) τὰς οἰκίας, καταπλαγέντας μὲν τὸ πλῆϑος τοῦ
» - 68 , LES -
χρυσοῦ, καὶ τοῦ ἀργύρου "), εὐδαιμονήσαντας ") δὲ ἐπὶ τοῖς
-- ἢ - 3 3
δείπνοις, καὶ τῇ ἄλλῃ τρυφῇ " ἐλπίσαντας 5) δ᾽ ὅσον αὐτίκα
C ' - -
χανδὸν οὐδενὸς ἐπιστομίζοντος πίεσϑαι τοῦ χρυσίου. ταῦτα
LI , 3 4 κ , ? a , , 2 Ld
ὑπάγει αὑτοὺς, καὶ δούλους avr ἐλευϑέρων τίϑησιν, οὐχ ἢ
“« € 2 2 - ;
p. 662. τῶν ἀναγκαίων χρεία, ἣν ἔφασκον, ἀλλ᾽ ἡ τῶν οὐκ ἀναγκαίων
? , UI c - ^ M ἔν 2 , -
ἐπιϑυμία, καὶ ὁ τῶν πολλῶν καὶ πολυτελῶν ἐκείνων ξῆλος.

g) ἐπὶ τοῦτο] ἐπὶ τούτῳ 2054. quod injuria praefert Bel, h)
ὑγείας] ο»ὐγιείας 1. M. V. Prius vero reliquae Edd. ser-
vant, 1) ovà'] ,,Sic 7. Par. H. Fl. et M. Sed ovy Coll.*
k) ἥκιστα] 700v margo A.1. W.' 1) ἐς} Ita 2956. Bel.
SET. Vulg. £g. m) ἀργύ eov] ἀργυρίου 2956. n) εὕ-
CRM Rug d »»εὐδαιμονήσ. Edd. Prius (εὐδαιμονί-
σαντας, quod. Reztz. recepit) vero habet Ms. Pa: ». Vid.

notas.'*
'Vid. notas.

valetudine opus sit, cum
sexcenta sint, quae cor-
pus atterant quotidie, et
ad ultimam desperationem
fatigent. Dicemus autem
suo ila tempore, cum et-
iam reliquas istorum mole-
stias enarrabimus. In prae-
sentia satis fuit ostendisse,
neque eos verum dicere,
qui hac de caussa se ipsos
vendidisse praedicant. Re-
linquitur, id quod verissi-
num est, minime vero o-
monium ab illis dicitur, vo-
luptatis caussa illos, et mul-

Nos veterem lectionem restituere non dubitavimus.
0) ἐλπίσαντας} ἐλπίσαντες 2954.

tas propter spes easque lu-
culentas, in domos alienas
iusilire, attonitos multitu-
dine auri atque argenti, fe-
licitatem ponentes in coe-
nis et deliciis aliis, speran-
tes quantum auri sta!im
plenis faucibus, nemine ob-
turante, devoraturi. sint.
Haec abducunt illos, et ex
liberis servos, faciunt: non
indigentia rerum necessa-
riarum, quam dicebant mno-
do, sed non necessariarum
cupiditas, et multarum il-
larum atque pretii magni

DE MERCEDE CONDUCTIS. 289

L7 e" , A
τοιγαροῦν ὥςπερ δυςέρωτας αὐτοὺς καὶ κακοδαίμανας ἐραστὰς p. 662.
2 ,
ἔντεχνοί P) τινες, καὶ τρίβωνες ἐρώμενον παραλαβόντες, ὑπερ-
- [64 2 » "T
οπτικῶς περιέπουσιν;, ὕπως ἀεὶ ἐρασϑήσονται αὐτῶν ϑερα-
, p. ἃ - Neck ai lI 334,.. 3A , ,
mE, ἀπολαῦσαι δὲ τῶν MSIE ἀλλ᾽ οὐδὲ μέχρι φιλη--
puro ἄκρου μεταδιδόντες " ἴσασι γὰρ ἐν τῷ τυχεῖν τὴν διάλυ-
σιν τοῦ ἔρωτος γενησομένην: ταύτην οὖν ἀποκλείουσι, καὶ
ξηλοτύπως φυλάττουσι" τὰ δ᾽ ἄλλα, ἐπ᾽ ἐλπίδος ἀεὶ τὸν ἐρα-
στὴν ἔχουσι 4)" δεδίασι γὰρ μὴ αὐτὸν ἡ ἀπόγνωσις ἀπαγά
LJ P 1.93 , , " à Υ
τῆς Gyav ἐπιϑυμίας, καὶ ἀνέραστος αὐτοῖς γένηται" προςμει-
»" * c - 5 e
διῶσιν οὖν, xol ὑπισχνοῦνται καὶ ἀεὶ, 06") ποιήσουσι; καὶ
» , , P ὦ -
χαριοῦνται, καὶ ἐπιμελησονταί ποτε αὐτῶν πολυτελῶς *). εἶτ᾽
» , '- τ -
ἔλαϑον ἄμφω ) γηράσαντες, ἔξωροι γενόμενοι, καὶ ovrog rov p. 665.
- » - ? 35 3 »
ἐρῶν. κἀκεῖνος τοῦ μεταδιδύναι. πέπρακται δ᾽ οὖν αὐτοῖς οὐ-
δὲν ἐν ἅπαντι τῷ βίῳ πέρα τῆς ἐλπίδος ") TO μὲν δὴ δι᾿ 8
- e" ec , :
ἡδονῆς ἐπιϑυμίαν * ) ἅπαντα ὑπομένειν, οὐ πάνυ ἴσως ὑπαί-
p) £veszvot] »»νἄτεκνοι V. q) ἔχουσι] ὀχοῦσιε conj. Schae-
er. Meletemm., p. 92. r) καὶ ὑπισχνοῦνται καὶ ἀεὶ,
ὡς lta Schm. e 2950. pro vulgatis: καὶ vm., καὶ ἀεὶ ποιήσ,
Belinus conjicit: καὶ ὑπ., Og ἀεὶ π. 5) πολυτελῶς] »πο-
λυτελῶν Edd. πολυτελῶς emendaverant ΚΖ οτοί. ei Solan. Ver-
ba autem ποτὲ αὐτῶν inserui , duce icri et commen-
dante Belino, e2956. t) ἄμφω] ἄφνω J. S. H. male. Sed
ἄμφω Fl, Par. Item W. L. P.* ἄφνω B. 1. PNE u) πέρα

τῆς ἐλπίδος} παρ * ἐλπίδα conj. Solan. ΑἹ vid. Adnot. x)
ἐπιθυμίαν καὶ ἐπιϑυμίαν 2955. male, ut judicat Belin.

rerum aífectatio. Ttaque i- illum a nimia cupiditate ab-
stos, tanquam invenustos ducat, a'que ita amare i

et infelices amatores cum sos desinat. Arrident igi-
nacti sunt, astuti et vete- tur, εἰ pollicentur etiam
ratores amasii superbe tra- semper, se facturos esse, et
'€tant, atque in tantum mo- praebituros, et curam eo-
do colunt, uti semper ab. rum aliquando habituros
lis amentur, frui autem a- inagnifice: iuter haec am.
moribus suis ne ad osculum bobus non sentientibus an-
quidem extimum permit- ni obrepunt, ut jam intem-
tunt, qui norint in fructu pestivum sit, amare alterum,
ipso solutionem amoris in- alterum praebere, οἵα ita-
esse. Hanc igitur exclu- que vitanihil iis praeter (u/-
duut, et sumi cavent stu- ira)spem actum est, Ac pro-
dio. caeterum spe semper a- pter cupiditatem voluptatis
matorem $ustentant: quip- sustinere omnia, non om-
pe metuunt, ne desperatio nino forte reprehendendum

240 LUCIANI
, a , » e - , ι , eem
p.665. τιον, ἀλλὰ συγγνώμη, εἴ τις ἡδονῇ χαίρει, καὶ ταύτην ἐξ ezav-
, [xd 2 ν
τος ϑεραπεύει Y), ὅπως μεϑέξει αὐτῆς. καίτοι αἰσχρὸν ἴσως,
2 - , , 3
καὶ ἀνδροποδῶδες, ἀποδόσϑαι διὰ ταύτην ἑαυτόν. πολὺ ydg
ὅς» δ. - ; fe , e 3 5. ΓΕ a". '
ῃδίων ἡ ἐκ τῆς ἐλευϑερίας ἡδονή. ὅμως δ᾽ ovv ἐχέτω τινὰ συγ-
Α 2 rZ: 3 , ^a [m $082 "cot
γνώμην αὐτῆς 5), εἰ ἐπιτυγχάνοι ποτέ *). τὸ δὲ δι΄ ἡδονῆς
2 , , b 141 V 2 n c , * z *
ἐλπίδα μονὴν ^) πολλὰς ἀηδίας ὑπομένειν, γελοῖον, οἶμαι, καὶ
E BLUNT ὡς E , ἐς ,
ἀνόητον᾽ παὶ ταῦϑ', ὁρῶντας, ὡς οἷ μὲν πόνοι σαφεῖς» καὶ πρόδη-
5, € ^ e2 98 * -
λοι, καὶ ἀναγκαῖοι" vo δ᾽ ἐλπιζόμενον ἐκεῖνο, 0 , τι δή ποτέ ἐστι. τὸ,
66 "δὺ » EAD , , ἢ , Y ΡΥ ?
p 664. 50v, ovzs ἐγένετο πῶ rogovzov χρόνου" προςέτι δὲ, οὐδὲ γενήσες,
“ , - ? e
σϑαι ἔοικεν, εἴ, Tig ἐπ τῆς ἀληϑείας λογίζοιτο. οἵ μέν ys)
- 3 ν » ^
τοῦ ᾽Οδυσσέως éreigot, γλυκύν τινὰ τὸν λωτὸν ἐσθίοντες, ἠμέ-
^ - δεν - Ww
Aovv τῶν ἄλλων, καὶ πρὸς τὸ παρὸν ἡδὺ, τῶν παλῶς ἐχόντων
δ - ϑ᾿ "
κατεφρόνουν ὥςτε οὐ πάντῃ 5) ἄλογος αὐτῶν ἡ λήϑη τοῦ κα-
- ' - C M € -» , 1 2t
λοῦ, πρὸς ^) τῷ ηδεῖ ἐκείνῳ τῆς ψυχῆς διατριβούσης. τὸ δὲ
y) ϑεραπεῦει} ϑηρεύῃ" (vel potius ϑηρεύει) conj. Gesner.
Vid. Adnot. z) αὐτῆς] Ita L. puhasushe, Gesnero et Schmie-
dero, qui adiri jubet Srephan.. Thes. 'l'om, I. p. 186:.. Vulgo
αὐτοῖς. Vid. Adnot. 48) τυγχ ἄφοι, MUT lta restitui lo-
cum vulgo mutilatumet corruptum. Vicde^duot. b) μὶ ὄνην,

Sic; probante Jacobo, pro vulg. μόνον. ΟΥ̓́ infra ὑπ

ἐλπίδος μόνης οἵ cap. 9. μόνῃ τῇ δόξῃ, et alia, quae partim
Jacobus contulit, loca. c) o£ μέν ys] oi μέντοι ys 2954.
d) πάντῃ} cum 7Folfio restitui ex Edd. vett. jota subscrip-
tum, in Jteitz, et recentt. neglectum. 6) zo 06]; ,7:£9i mare

fuerit; sed venia indulgen-
da, si quis voluptate gau-
deat, et undique illam per-
sequatur, ut particeps illius
fiat: quamquam illud tamen
forte turpe ac servile, ip-
sum se propter eam vende-
re; multo enim major ea,
quae ex libertate contingit,
voluptas est: verumtamen
veniam aliquam habeat, ea
si (:andem) potiatur. At
enim propter solam spem
voluptatis insuavia ita mul-
ta sustinere, ridiculum et a-
ens esse arbitror: idque,
cum videant, labores qui.

dem manifestos esse et aper-
tos, et necessarios; spera-
tum autem illud, quidquid
demum sit suave, neque
contigisse unquam tanto
tempore, neque adeo, si
quis recte rationem putet,
ut contingat, futurum vi-
deri, Ac socii quidem U-
lyssis, dulci illo Loto gu.
stato, neglexerunt reliqua,
et prae eo, quod in prae-
sentia suave videretur, ho-
nesta οἵ pulchra neglexe-
runt; ut non omnino ab-
surda esset illorum oblivio
honesti, animo in suavita-

DE MERCEDE CONDVECTIS, 241

λιμῷ ξυνόντα 8) φβρεσεῶτα ἄλλῳ τοῦ λωτοῦ ἐμφοφουμένῳ», y. δύᾳ.
μηδὲν μεταδιδόντι, ὑπ᾽ ἐλπίδος μόνης, τοῦ κἂν 1) αὐτὸν πα-
ραγεύσασϑαί ποτε δεδύσϑαι !) , τῶν καλῶς καὶ ὀρθῶς ἐχόντων

δ , Ll E
ἐπιλελησμένον, ᾿Πράκλεις, ὡς καταγέλαστον, καὶ πληγῶν τι--

νων ᾿Ομηρικῶν ὡς ἀληϑῶς δεύμενον "

7 Y δ , 3
α μὲν τοίνυν πρὸς

' , 5 1 Lid 4 M9 UE Di V. Kk ,
τὰς ξυνουσίας αὐτοὺς cyovrw, καὶ Gp ὧν αὑτοὺς ^) φέ-
ροντὲς ἐπιτρέπουσι τοῖς πλουσίοις χρῆσθαι πρὸς 0, τι ἂν

, ἂν. ἐΚ ἬΝ ΟΡ ; y
ἐθέλωσι, ταῦτα ἔστιν, ἢ or ἐγγύτατα τούτων.

σπλὴν εἶ

* , , - , 2 , M - 1 , - ef
μὴ κἀκείνων τις μεμνῆσϑαι ἀξιώσειε, τῶν καὶ μόνῃ τῇ 00-
: -— € - ? e ,

ξῃ ἐπαιρομένων, τοῦ ξυνεῖναι εὐπατρίδαις τε καὶ εὐπαρύ-

, ' E LI €
qoic ἀνδράσιν. εἰσὶ γὰρ oi καὶ τοῦτο περίβλεπτον καὶ ὑπὲρ

' ' , c Ἵ 2 V "c
τους 70ÀÀove νομίξουσιν, ὡς &yGyt, τούμον ἴδιον,

οὐδὲ βα-

ΕΞ — , l1 RJ ^
σιλεῖ τῷ μεγάλῳ αὐτὸ μόνον ) συνεῖναι, καὶ συνὼν ὁρᾶσϑαι,

go A. 1. W.'*

Deinceps pro vulgatis τὸ 50v ἐκεῖνο, e W. V,

et 2954. rescripsi τῷ ἡδεῖ ἐκείνῳ, quod etiam ΠΥ "derus,

JBelino probatum, receperat.

Vid. Adnot. 9) τὸ δὲ λιμῷ

ξυνόντα] τὸ δὲ λιμῷ αὐτὸν ἐχόμενον 2956. quod pro glcsse-

mate habendum esse recte judicat Belin.
At vid. Adzot.
Item P. M, et V. δεδέσθαι" ero Fl. et 1. ἀποδεδόσϑαε
L*« δεδόσϑ'αι B. 1.

Belin, Schi.

S. Fx.
margo A. 1.
δοσϑαι conj. Gesn,

cte vertit interpres Latinus,

te ila occupato. Verum
esse aliquem, qui famis ip-
sesodalis adstet alii Loto se
ingurgitanti, neque imper-
tieuti quidquam, hac sola
epe ductus, fore ut sibi et-
jam aliquando degustaudus
detur; atque interim bona
et recta obliviscatur: illud
mehercules risu dignum, et
Homericis plagis vere ΓΤ
gens. Quae igitur ad con-
victus istos agunt, et pro-
p'er quae ΠΗ se prae-
bent, ut ipsis pro arbitrio
Lucian. Fol. 11].

W. omisso ποτέ
Vid. Adnot.
receutt, pro eo, quod olim lec ebaiur, αὐτούς.
μόνον] αὐτῷ μόνῳ 2954.29:6. δι᾽
αὐτῷ μόνον mavult Sehm. omnia haec perperam.
C. 9. (ἔσῃ) αὐτὸ μόνον ἐργάτης, nil, nisi operarius,

h, xv] καὶ 2956.
i) 00669 a1) »Sic Pak. H.

Ald. 1. 2 óí-
k) αὐτοὺς] Sic ἀεί, et
1) αὐτὸ
eic μόνον Bel. conj.
Vid, Somn.
H. 1. re-

abutantur, haec sunt, aut
his fere proxima: nisi forte
ilorum etiam mentionem
injecisse aliquis velit, qui
gloria sola ER. vere
sandi eum generosis viris
et praetextatis. Sunt enim,
qui hoc etiam illustre quid-
dam et vulgo superius pu-
tant, cum equidem, quod
ad me privatim attinet, ne
velim quidem nec cum kd:
guo Rege esse, et.in con-
victu eo conspici, si hoc

perse solum sit, neque a-
Q

x

9

p« 665.

E U.C T A NI

242

p. 665. μηδὲν χρηστὸν ἀπολαύων τῆς ξυνουσίας, δεξαίμην ἀ ἄν. Toi-
10. αὕτης δὲ αὐτοῖς τῆς ὑποϑέσεως οὔσης, φέρε ἤδη πρὸς ἡμᾶς
αὐτοὺς ἐπισχοπήσωμεν, οἷα μὲν πρὸ τοῦ εἰςδεχϑῆναι καὶ τυ-

χεῖν ὑπομένουσιν, οἷα δ᾽ ἐν αὐτῷ ἤδη ὄντες πάσχουσιν ἐπὶ
aci δὲ 7), ἥτις αὐτοῖς ἡ καταστροφὴ τοῦ δράματος γίγνεται.

οὐ γὰρ δὴ ἐκεῖνό γε εἰπεῖν ἐστιν, ὡς εἶ καὶ πονηρὰ ταῦτα, εὖ-
ληπτα γοῦν, καὶ οὐ πολλοῦ δεήσει τοῦ πόνου, ἀλλὰ ϑελῆσαι

δεῖ μόνον" εἶτά σοι πέπρακται τὸ πᾶν εὐμαρῶς. ἀλλὰ πολλῆς

μὲν τῆς διαδρομῆς "), συνεχοῦς δὲ 5) τῆς ϑυραυλίας P), ἕω-
ϑέν τε ἐξανιστάμενον, περιμένειν ὠϑούμενον, καὶ ἀποκλειύ--
μένον, καὶ ἀναίσχυντον ἐνίοτε, καὶ ὀχληρὸν δοχοῦντα ὑπὸ
ϑυρωρῷ κακῶς Συρίξοντι 1), καὶ ὀνομακλήτορι ) “Πιβυκῷ
ταττύμενον, καὶ μισϑὸν τελοῦντα ) τῆς μνήμης τοῦ ὀνόματος"

m) δὲ] »»δὴ 7. H. S. Fl. δὲ Par. W.* δὴ etiam A. 1. 2. B. 1.
n) ó:«9eopu7c) δεῖ addit 2954., quod quum necessarium
h. 1. visum esset Be/;no , edidit ScionieditN Mihi videbatur
alienae manus additamentum esse. 0) ài] .»καὶ male S. so-
14.“ p) 9vo«viícac] ,, Vid.schól. ap. Bourd.*& q) κακῶς
Συρίζξοντι!) »Ia constanter legitur. fors tamen συριόζον-
τι. Solan." χακῷ Σύρῳ ὄντε conj. Jacob. Vid. Adnot. r)
ὀνομακλήτο 921} ,,Duabus ed et duobus adeo accenti-
bus vulgo in Edd. male. In B. 1. tamen una voce legitur.
8) τελοῦντα!] ,,γτελοῦντε L. ado, Vulgatum exhibent Fl.
ICH. Par.*

liud quidquam boni ex illa
consuetudine ad me redeat.

bere; sed modo opus esse,
ut velis, dein reliqua facile

Hoc igitur cum rátionis suae
argumentum et quasi fuuda-
mentum habeant, age jam
inter nos videamus primo,
quae sustineant, priusquam
áàdmittantur, et votorum
fiant compotes ; quae dein-
de, cum ibi sunt, illis eve-
niant; post omnia vero,
quae ipsis conversio fiat fa.
bulae. Neque enim hoc di-
cere licet, vilia quidem is-
ta esse, sed ob id ipsum fa-
cilia ad adipiscendum, ne-
que multo labore opus ha-

perfecta omnia, Quin mul.
to discursu opus cs?, et mul-
tisad januam excubiis, Ma-
ne surgendum, exspectan-
dum deinde est, ac duran-
dum, si impellaris interea
et excludaiis, et impudens
nonnunquam molestusque
videaris, sub i imperio quasi
janitoris Syrum maie sermo-
nem admiscentis, aut no—
menclatoris Libyci consti—
tutus, quibus mercedem sol-
vàs etiam oportet, quod
nomen tuum ineminere.

DE MERCEDE CONDUCTIS. 243

καὶ μὴν καὶ ἐσθῆτος ὑπὲρ τὴν ὑπάρχουσαν δύναμιν ἐπιμελη- Ῥ. 655.
ϑῆναι χρὴ, πρὸς τὸ τοῦ ϑεραπευομένου ἀξίωμα, καὶ χρώμα- Ρ- 666.
τὰ αἱρεῖσθαι, οἷς ἂν ἐκεῖνος ἥδηται, ὡς μὴ ἀπάδῃς, μηδὲ
προςκρούης βλεπόμενος" καὶ φιλοπόνως ἕπεσϑαι, μᾶλλον δὲ
ἡγεῖσϑαι, ὑπὸ τῶν οἰκετῶν προωϑούμενον, καὶ ὥςπερ τινὼ
προπομπὴν ) ἀναπληροῦντα. 6 δὲ, οὐδὲ τροςβ)λέπει πολλῶν

ἑξῆς ἡμερῶν. "Hv δέ ποτε καὶ τὰ ἄριστα πραᾶξῃ 4e; καὶ ἴδῃ σε, 11
καὶ προςκαλέσας ἔρηταί τι ) , ὧν ἂν τύχῃ *), τότε δὴ τότε Y)
πολὺς μὲν ὃ ἴδρὼς, ὠϑρόυς δὲ ὁ ἴλιγγος, καὶ τρόμος ἄκαι-

ρος ^), καὶ γέλως τῶν παρόντων i ἐπὶ τῇ ἀπορία" καὶ πολλάκις
ἀποκρίνασϑαι δέον τίς ἣν ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Αχαιῶν, ὅτι χίλιαι

νῆες ἦσαν αὐτοῖς, λέγεις. τοῦτο οἵ μὲν χρηστοὶ, αἰδῶ ἐκάλε-

σαν οἷ δὲ τολμηροὶ, δειλίαν" οἵ δὲ κακοήϑεις, ἀπαιδευσίαν.

σὺ δ᾽ οὖν ἐπισφαλεστότης πειραϑεὶς τῆς πρώτης φιλοφροσύ-

νης, ἀπῆλθες καταδικάσας σεαυτοῦ πολλὴν τὴν ἀπόγνωσιν.
ἐπειδὰν δὲ

1) προπομπὴν] Tta Codd. 2951. 2956. et Ed. Schm. pro vulg.
πομπήν. Προπομπεύξιν de e.cem re positum infra c. 55. u)
προςκαλέσας εἴρηταί τι] Sic Edd. etc. ποοςκαλέσεταξ
τι W.' PFeizanam et Bipontinam lectionem εἴρ, τῶι nonuisi
in 5. i. deprehendi, -Aidina vero utraque. ut Codd. 2956. et
Zo11l. et Edd. IFolf.. et Schm.. ut par erat, ἔρηται hahent.
x) τύχῃ] iot Gorl. y) δὴ z0rs],deestin S.4 2) ἄ-

Qv?n etiam vestium curam sudor multus, et crebra ver-
majorem, quam pro facul- figo, et tremor intémpesti-
tatibus, suscipere oportet, vus, et risus praesentium
ad diguitatem nempe ejos, de aestu tuo: et saepe cum
quem colas, et colores eli- respondeudum sit, quis A-
g're, quibus iile delectetur, chivorum rex fuerit? re-
ne discrepes ab illo, neque spondes, mille illis naves
offeudas, si forte te videat; fuisse. Hoc boni quidem
tum studiose illum assecta- viri pudorem appellant, au-
ri, vel praecedere potius, daces vero timiditatem eg
impulsum a servis, et quan- maligni, inscitiam: tu ve-
dain quasi pompam implere, ro primam tibi humanita-
Ile vero muitis deinceps tem periculosissimam exper-
diebus ueque adspicit te. tus, discedis, tuam ipse
$i vero aliquando felicissi- damnans SNietitulólaim difh-
mus sis, et videat te, et ad dentiam, | Cum vero mul-
se vocatum rovaveritfoitui- tae tibi inde

torum quiddam: tum sane Q

2

p. 666.
Hom.H.
X,525-

p. 667.

244 τ πο Do Σ
— —— πολλὰς μὲν ἀύπνους νύχτας ἰαύσῃς ?),
9) 3 δ ,
Huora δ΄ αἱματόεντα ;

? 1 - Ὁ e ἊΨ -
διαγάγῃς, οὐ, μὰ Δία, τῆς “Ἑλένης ἕνεκα, οὐδὲ τῶν Πριάμου
E ' - 3 E
Περγώμων, ἀλλὰ τῶν ἐλπιζομένων πέντε ὀβολῶν, τύχῃς ") δὲ
- e , ἢ 2 - ,
καὶ τραγικοῦ τινος ϑεοῦ συνιστάντος, ἐξέτασις τοὐντεῦϑεν, εἶ
3 , 2 ^ - 1 bi 1 3 3
οἶσϑα τὰ μαϑήματα" καὶ τῷ μὲν πλουσίῳ ἡ διατριβὴ ovx ἀη-
3 ς E
δὴς, ἐπαινουμένῳ, καὶ εὐδαιμονιξομένῳ " σοὶ δὲ, ὁ ὑπὲρ τῆς
- c "T “-“ , -
ψυχῆς ἀγὼν, xol ὑπὲρ ἅπαντος τοῦ βίου τότε προκεῖσϑαν δο-
^ bi 4 ' 97 ' 3. 05725. ^
κεῖ". ὑπειςέρχεταν γὰρ εἰκότως τὸ μηδ΄ ὑπ ἄλλου ἂν καταδὲχ-
» bd 5, , -
ϑῆναι, πρὸς τοῦ προτέρου ἀποβληϑέντα, καὶ δύξαντα εἶναι
2 , , - , »
ἀδόκιμον. ἀνάγκη τοίνυν ἐς μυρία διαιρεϑῆναν τότε, τοῖς μὲν
» 1 5 3 *
ἀντεξεταζομένοις φϑονοῦντα, (τίϑεν γὰρ καὶ ἄλλους εἶναν τῶν
i o» » 7€ 21 ᾿᾽
οεὐτῶν ἀντιποιουμένους) αὐτὸν δὲ πάντα ἐνδεῶς εἰρηκέναι νο-
I , ' Bac | ,c ᾿ ' ᾿ , τ
μέζοντα, φοβούμενον δὲ καὶ ἐλπίζοντα, καὶ πρὸς τὸ ἐκείνου
᾽ p LJ
πρύφωπον ἀτενίζοντα, "αἱ εἰ uiv ἐκφαυλίζοι τι τῶν λεγομένων,

πα ιρ0ς5] ἄπειρος conj. Jacobs. neutiquam admittenda, quum
ἄκαιρος h. 1. minime sit ἄκαιρον. 4) Zav676] ,»νἰαύῃς W.'*
Sic et 2954. 2955. 5011. Gorl. Belin. Schm. sed minus legitime.
b) τύχῃς] τύχης 5011. quod amplectendum censet Belinus,
et redden?um par fortune, par hazard. Quippe non vidit,
quomodo τύχῃς δὲ cum antecedentibus ἐπειδὰν δὲ πολλὰς μὲν
— ἐκύσης etc. cohaereret. Neque adeo admiifendum, quod
vult J. Seagerus in Class. Journ. Vol. XI. p. 200. ἐπειδὰν δὲ
gr. ji. €. v. ἰαύης, ἥματα 0^ αἷμ. 0, — —, Τύχης δὴ, καὶ etc.

positum, Nec immerito e-
nim subit, nec ab alio rece-
ptum te iri, rejec'us a prio-
re aliquo, et reprobatus si
fueris. Necesse igitur est
in sexcentas tum partes a-
nimum distrahi, qui invi-
deas his, qui tecum simul
examinantur, (pone enim,
alios (quoque) esse eadem,
quae tu, appetentes ) te ip-
sum vero tenuiier nimis di-
xisse omnia arbitreris; por.

— noctes sine munere somni,
Sanguineique dies

iranslerunt, non Helenae
sane caussa, aut P'ergamo-
rum Priami, sed quinque,
quos speras, obolorum, et
jam Tragicus tibi Deus alt-
quis obveuerit, qui te com-
ijendet; examen inde in-
stituitur, an literas noveris.
Ac diviti quidem illa non
ip»suavis exercitatio, qui
laudetur per hanc occasio-

nem, et felicitatis nomine
pjiacdicetur; tibi vero cer-
tamen de ipsa auima, et vi-
tauniversa videtur esse pro-

ro metuas et speres, et ip-
sius in vultu oculos defigas,
ita ut si ipse respuere quid
eorum, quae dicis, videa--

DE MERCEDE CONDUCTIS. 245

2 , ^ 3 , ^
. ἀπολλύμενον" εἰ δὲ μειδιῶν ἀκούοι *), γεγηϑότα καὶ εὔελπιν P- 667.
V Am
καϑιστάμενον. Εἰκὸς δὲ πολλοὺς εἶναι τυὺς ἐναντία cor qoo- 12
- E i 3 - €T -
νοῦντας, καὶ ἄλλους ἀντὶ σοῦ τυϑεμένους, ὧν ἕκαστος ὥςπερ
, 725 [4 , »Ὕ
ἐκ λόχου *) τοξεύων, λέληϑεν. εἶτ᾽ ἐννόησον ἄνδρα ἐν βαϑεῖ
πώγωνι καὶ πολιᾷ τῇ 40 ἐξεταζόμε V τι οἶδεν ὠφέλιμον
y πολιᾷ τῇ κόμῃ, ἐξεταζόμενον eV τι otóev ὠφέλιμον,
M ^ * e --
καὶ τοῖς μὲν δοκοῦντα εἰδέναι, τοῖς δὲ μή. μέσος iv τοςούτῳ
, M
χρόνος, καὶ πολυπραγμονεῖταί Gov ἅπας ὁ παρεληλυϑὼς βίος"
"^ ki δ ' ^ ,
κἂν μέν τις ἢ πολίτης ὑπὸ φϑόνου, ἢ γείτων Ex τινος εὖτε-
—-- ' 2 ΄ -
λοῦς αἰτίας προςκεκρουκχὼς, ἀνακρινόμενος εἴπῃ μοιχὸν, ἢ
παιδεραστὴν, τοῦτ᾽ ἐκεῖνο, ἐκ vÀv Διὸς δέλτων ὁ μάῤφτυς " ἂν
χ - - Lu
δὲ πάντες ἅμα ἑξῆς ἐπαινῶσιν, ὕποπτοι, wol ἀμφίβολοι, καὶ
δεδεκασμένοι. χοὴ τοίνυν πολλὰ εὐτυγῆσα | μηδὲν 04 66
TT . «you τοίνυν πολλὰ εὐτυχῆσαι, ταὶ μηδὲν oÀcgp. 668.
z E cT
ἐναντιωϑῆναν" μόνως “) γὰρ ἂν otro κροατήσειας. εἶεν" καὶ
' 3. 4 , « - €. co ».f£
δὴ ηὐτύχηταί ἢ σοι πάντα τῆς εὐχῆς μειζόνως ὅ)" αὐτός τε γὰρ
€) ἀκούοι] ,,Sic M. et V. Edd. omnes ἀκούει deterius. 4)
λόχου] λόγου Fieitz. menda typographica, gnam recentt,
emendarunt. e) μόνο, €] »μόλες margo A. 1. W.*. f) qv-
τύχηται) Sic necessario corrigendum. duxi vulgatum, neque
id raro a librariis commissum, vitium εὐτύχηται. CE C. M
et Adnot. adDiall. Marr. XIIL :. δ) τῆς εὐχῆς μεεξόνω 91
«οὐκ τύχης μείζονος 1. Par. S. H. ete. Prius vero, quod in tex-

tum recepi, habet alibi. Vid. notas. εὐτυχὲ ig μειζόνως G. P.
εὐτυχῆς M. τυχεῖς μ' — L. εὐτύχεις μειζόνως adscriptum erat

E]

ad marg. A. 1. W.** εὐτύχεις μειζόνως et 2954. 5011. εὐτύχειν
μειζόνως 2956.

tur, perisse te putes; si ve-
ro cum subrisu audiat, pau-
deas, et bona cum spe ad-
stes. Est autem vero simile,
multos esse, qui obirectent
tibi, et alios tibi opponuant,
quorum unusquisque velut
ex insidiis occulte jacule-
tur. Jam cogita, virum
prolixa cum barba et canis

capillis explorari, si quid
norit utile; et aliis quidem
videri nosse, aliis non item.
'Tum tempus intercedit, quo
scrupulose inquiritur vita
tua omnis superior; et si

quis vel tuus civis invidia,
aut vicinus levi quadam de
caussa tibi oífensus, inter-
rogatus de te, aut moechum
dixerit, aut puerorum amo-
re infamem, ilicet, is pu-
tatur ex Jovis ipsius tabu-
lis datus testis: sia adunum
omnes ordine te laudent,
suspecti habentur, et am-
bigui, et corrupti, Opor-
tet igitur multa te felicitate
ΠῚ, ΘΕ nusquam omnino op-
pugnari: hac sola enim ra-
tione viceris. Esto. Feli-
citer tibi omnia a majori

p. 668.

p. 669.

246 L3 AN (E ᾿

2 , L1 1o * T. li "^ $3 , l -
πήνεσε τοὺς λογους, καὶ τῶν φίλων οἵ ἐντιμοτᾶτοι, wal οἷς
4 - e
μάλιστα πιστεύει τὰ τοιαῦτα, οὐκ ἀπέτρεψαν" ἔτι δὲ καὶ ἢ
H , , , " AME) h e am s "
γυνὴ βούλεταν, ovx gamers δὲ οὔτε ) 0 ἐπίτροπος, οὔτε
0 οἰκονόμος" οὐδέ τις ἐμέμψατό 1) σου τὸν βίον, ἀλλὰ πάντα
n ur καὶ παντρχύθει αἴσια τὰ ἵερά; Κεκράτηκας οὖν, ὦ
μακάριε, καὶ ἔστεψαν τὰ ᾿Ολύμπια" μᾶλλον δὲ, Βαβυλῶνα εἴς-
"MEUS LES , , , ' cc A da
ληφας, ἡ τὴν Σαρδεων axgonoàw καϑῃρήκας, καὶ ἕξεις τὸ τῆς

3 t. 2 , - , 3
"Aue slug κέρας, καὶ ἀμέλξεις opvíOcv γάλα. δεῖ δή σοι ἀντὶ

- , , F Ca, , 5, Y L7 Ἁ
τῶν «τοφουτῶν πονῶν μέγιστα ἡλίκα γενέσϑαν τάγαϑα, ἵνα μὴ
, , k c ᾽ z ι ' , ,
φύλλινος μόνον *) o στέφανος ἢ, καὶ τὸν τε μισϑὸν οὐκ εὖ-

, - ' - - - 5
παταφρόνητον ὀρισϑῆναι, καὶ τοῦτον ἐν καιρῷ τῆς χρείας ἀ-
, , LY 1 " p ' DN 1
σσραγμόνως ἀποδίδοσϑαιν, καὶ τὴν ἄλλην τιμὴν ὑπὲρ τοὺς πολ-

i , S - zZ
λους ὑπάρχειν" πόνων δὲ ἐκείνων, καὶ πηλοῦ. καὶ δρυμῶν;
καὶ ἀγρυπνιῶν, ἀναπεποαῦσϑαι" καὶ τοῦτο δὴ τὸ τῆς εὐχῆς,
ἀποτείναντα τὼ πόδε καϑεύδειν, μόνα ἐκεῖνα πράττοντα, ὧν
ἕνεκα τὴν ἀῤχὴν παρελήφϑης, καὶ ὧν ἔμμισϑος εἶ: ἐχρῆν μὲν

.h)o V cs] »Sie W. et V. ov δὲ discretim 1. H. FL (et A. 1. 2.) ov-
à? conjunctim Par, S. et Fr. (ct B. 1.)* Articulum ante £zízgo-
πος Ornisit fte/tz., Pad dubie invitus,quum in omnibus, guor
quot consulti sunt, libris repeuiatur. 1) ἐμέμψ curd) ἐπέμ
Ψψατο dieu, operar um errore. k) E9903] μόνος A. 2. jn
A. 1, et B. 1, μόνον, unice recte.

quadam fortuna (u/;ra vo- lac mulgebis. Oportet e-
lum) evenerunt: et ipsee- nim pro tantis tibi labori-
niu tuam laudavit oratio- bus mirum quanta bona con^
nem, et amicorum honora- tingere, ne foliacea modo
tissimi, et quibus maxime corona sit; mercedem opor-
credit de talibus, ipsum non tet constitui minime con-
averterunt:; porro idem vult temnendam, eamque, quo
uxor,neque procuratorcon- tempore opus est, sine dif-
tradicit, nec dispensator: ficultate solvi, aliumque
neque vitam tuam quisquam | etiamsup'a vulgus honorem
reprehendit, sed placata o- tibi baberi; et requietem
mnia, et litatum undique. jam contingere laborum 1]--
Vicisti igitur, beate, coro- lorum, et luti, et cursuum,
natus es O!ympiis, vel po- et vigiliarum; et illud quod
tius, Babylonem cepisti, in votis fuerat, ut porre—-
aut Sardium, arcem expu- ctis pedibus dormire liceat,

nas'i: et Aimaltheae cor- ἃς sola ea agere, quorum
nu habebis, et gallinarum caussa adsumtus initio fui-

*

DE MERCEDE CONDUCTIS, 247

9 , ᾿ς ^ 3 A] δ ,
οὕτως, ὦ Τιμύκλεις, καὶ οὐδὲν ἂν ἦν μέγα κακὸν, ὑποκύψαν- p.669.
, , 1 zs
τα φέρειν τὸν ζυγὸν ἐλαφρόν τε καὶ εὔφορον, καὶ τὸ μέγιστον,
" E ΑΝ ἢ - a SM 2 ' P cuit
ἐπίχρυσον ὄντα ἀλλὰ πολλοῦ, μᾶλλον δὲ τοῦ πωντὸς Oti." μυρία
, , 3 ΟΝ CRAP 2 15$ 3. 3h -
γάρ ἐστιν ἀφόρητα ἐλευϑέρῳ ἀνδρὶ ἐν αὐταῖς ἤδη ταῖς Gvvov-
E A now 5 , ^ ? '
σίαις γιγνόμενα. σκέψαι δ΄ αὐτὸς ἑξῆς ἀκούων, εἴ τις «v αὐτὰ
- (4 * 2? , ec ,
ὑπομεῖναι δύναιτο, παιδεία xov ἐπ᾿ ἐλάχιστον ὡμιληκώς. ᾽49- 14
2 ^ - , , ^" -" [i4 Α
ἕξομαι δ΄ ἀπὸ τοῦ πρώτου δείπνου, ἣν δοκῇ, 0 σὲ εἶκος δευτ-
M - * “- » 1 7 ,
γήσειν τὰ προτέλεια τῆς μελλούσης ξυνουσίας. ευϑυς QUV προς-
- 3 3
εἰσι παραγγέλλων τις ἥκειν ἐπὶ τὸ δεῖπνον, οὐκ ἀνομίλητος ot-
, M ep. , ,
χέτης, ὃν χρὴ πρότερον !) ἵλεων ποιήσασϑαι, παραβύσαντα
^ » c 1! 2.5- 5: ^ m 3 .» c ,
ἐς τὴν χεῖρα, ὡς μὴ ἀδέξιος εἶναν δοκῇς " ), τούλαχιστον πέν-
E car. 4:3 , n ι "»Ἤ * - LI
τε δραχμάς" ὁ δὲ ἀκκισάμενος "), καὶ, ἄπαγε, παρὰ coU δὲ
, c JN 1 1 "
ἐγώ; xol, ᾿Ηράκλεις, μὴ γένοιτο " ἐπειπὼν ?), τέλος ἐπείσϑη" P- 670.
LI "v , ^ Κις A 2. 59 - à. ' P
καὶ ἀπεισί GOL πλατὺ ἐγχανων᾽ Gv δ᾽ ἐσθῆτα καϑαρὰν προχει-
, 1 δ
θισάμενος, καὶ σεαυτὸν ὡς ἢ) κοσμιώτατα σχημοτίσας, λου-

1) πρότερον Ἵ πρῶτον 2956. 5011. minus bene, ait Z2-/n. m)
δοκῇς} οϑῖς M. et emend. Forst. δοκεῖς Edd. omnes. n)
ἀκκισάμενος] »»νὐκοισάμενος male B. 2. Recte ἀκπισάμ.
reliquae et M.* 9) ἐπειπὼν] Sic Edd. omnes, et Codd,
plurimi.) Sed ὑπειπὼν M. Sicet 2954. 2955. improbante Be-
(no. p ὡς] .,,ex M. In Edd. aberat.*'

sti, et quorum nomine ca- tecoenaturum probabile est,
pis mercedem. Sic quidem aditialem quasi futurae con-
oportebat, Timocles, nec suetudinis — Statim igitur
mepnum sic malum foret, accedit, qui ad coenem te
&ubmissa cervice jugum fer- vocet, non inhumanus ser-
re leve et commodum, et, vvlus, quem placare prius
quod maximum est, inau- oportet, in manum demis-
ratum, Sed multum abest, sis, ne rusticus esse videa-
immo omnia, Sexcenta e- ris, quinque minimum
nim sunt intolerabilia libe- | drachmis, [lle vero per si-
ro homini, quae in lpso mulationem Spear udo,
jam convictu fiunt, Con- et, apage, inquiens, a te

sidera autem ipse, dum de- ne ego? et, me pee
inceps audies, utrum ferre non fiet, subjiciens, deni-
ea possit, si cui velad bre- que persuaderi sibi patitur,
vissimum tempus consuetu- et albis te dentibus ridens
do cum eruditione fuerit. abit. "Tu vero pura veste
Incipiam autem a prima depromta, et quam orna-
Coena, siita videtur, quam tissime compositus lotus.

248 LUCIANI

p.670: σάμενος ἥκεις, δεδιὼς μὴ n) πρὸ τῶν ἄλλων ἀφίκοιο. ἀπειρό-
καλον γὰρ, 6 ὥςπερ καὶ τὸ ὕστατον ἥκειν, φορτικόν. αὐτὸ οὖν Y:
τηρήσας τὸ μέσον τοῦ καιροῦ,
τίμως ἐδέξαντο 5)"

εἰξελήλυϑας" καί σὲ πᾶνυ ἐν-
καὶ παραλαβών τις, κατέχλινε μιπρὸν ὑπὲρ
15 τοῦ d ue μετὼ δύο mov σχεδὸν τῶν παλαιῶν φίλων. Σὺ

δ᾽ igneo τοῦ Ζιὸς τὸν οἶκον παρελθὼν; πᾶντα τεϑαύμακες,

xci ἐφ᾽ ἑκάστῳ τῶν πραττομένων μετέωρος d. ξένα γάρ Got .

καὶ ἄγνωστα πάντα καὶ rc οἰκετεία Ὁ) εἰς σὲ ἀποβλέπει, κα

τῶν παρόντων ἕκαστος ὅ, τι πράξεις ἐ dps ids οὐδ᾽ αὐτῷ

δὲ ἀμελὲς τῷ πλουσίῳ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ Nee τισι τῶν οἶκε--

τῶν ἐπισποπεῖν, ὅπως ἐς τοὺς παῖδας, ἢ ἐς τὴν γυναῖκα, εἶ
πολλάπις ") ἐκ περιωπῆς “) ἀποβλέψεις. οἵ μὲν γὰρ τῶν συν-
δείπνον ἀκόλουϑοι ὁρῶντες ἐκπεπληγμένον, ἐς τὴν ἀπειρίαν

τῶν “δοωμένῶν ἀποσκώπτουσι, τεκμήριον ποιούμενοι τοῦ μὴ

Ρ. 6χι. πῶρ᾽ ἄλλῳ πρύτερόν σε δεδειπνηκέναι, τὸ καινὸν Y) εἶναί Got

4) μὴ} ,,εἰ μὴ P.4* v) οὖν] γοῦν 2956. Belin. Schm.
ξαντο]) ἐδέξατο 2956. t) οἰκετεία]) .γοἐκετία W.* οἐχκία
2956. 8011. minus bene, ait δεί. E addo, hoc scilicet loco,
ubi in eo ipso vis est, quod sint οἰκέται, non οἰκεῖοι. ἃ} s£
πολλάκις} 7] εἰς mod icadg TÀ. Marcil.. Sed vulgatum ser-
vat M. ei Edd. omues. x) ἐκ περιωπῆς} ,deest in J.*
y) τὸ καινὸν} ,,καὶ τὸ καινὸν Edd. J. Par. S. etc, Recte
autem abest καὶ in Fl. et M. quamvis dein manu recente in
Fl. additum sit,**

s) ἐδέ-

que venis, metuens, ne tibi et incognita omnia:

ante alios adsis: parum e-
legantis enim hoc fuerit,
ut superbum, venire ulti-
mum. Ípso igitur medio
observato tempore, ingres-
sus es, et cum bars te
significatione exceperunt,
teque prehensum aliquis ac-
cumbere jussit paullum su-
pra divitem, post duos cir-

citer amicorum veterum.
Τὰ vero tanquam Jovis ἀο--
mum ingressus admiraris

omnia, it ad unumquodque
eorum, quae fiunt, .suspen-
$us Westuast peregrina enim

porro hinc familia in te in-
tendit oculos, hinc convi.
varum quisque, quid agas,

observant, Nec ipse dives
non hoc curat, sed praece-
pit etiam servorum quibus-
dam, ut attendant, quomo-
do erga pueros et uxorem
te peras, utrum saepe cir-
cumlatis oculis eos adspi-
cias, Ác convivarum qui-
dem servi attonitum te vi—
dentes, inscitiam eorum,

quae facis, rident, signum.
que etiam ex illo capiunt,

te nunquam apud alium

DE MERCEDE CONDUCTIS. 240

καὶ τὸ χειρύμακτρον ^) τιϑέμενον *)' ὥςπερ οὖν εἰκὸς, ἰδίειν p. 671.
τε ἀνάγκη ὑπ᾽ ἀπορίας, καὶ μήτε δυψῷντω πιεῖν P) αἰτεῖν τολ-
μᾷν, μὴ δόξης οἰνύφλυξ τις εἶναι, μήτε τῶν ὄψων παρατε-
ϑέντων ποικίλων καὶ πρὸς τινὰ τάξιν “) ἐσκευασμένων, εἰὸδέ-
vai ἐφ᾽ 0, τι, πρῶτον ἢ δεύτερον τὴν χεῖρα ἐνέγκῃς " ὑποβλέ-
πεῖν οὖν ἐς τὸν πλησίον δεήσει, κἀκεῖνον ζηλοῦν *) καὶ μαν-
ϑάνειν τοῦ δείπνου τὴν ἀκολουϑίαν. Τὰ δ᾽ ἄλλα ποικίλος εἶ,
καὶ ϑοούβου πλέως τὴν ψυχὴν, πρὸς ἕκᾳστα τῶν πραττομέ-
νῶν ἐκπεπληγμένος. καὶ ἄρτι μὲν εὐδαιμονίξεις τὸν πλούσιον
τοῦ χρυσοῦ, καὶ τοῦ ἐλέφαντος, καὶ τῆς τοςαύτης τρυφῆς"
ἄρτι δὲ, οἰχτείρεις σεαυτὸν, ὡς “) τὸ μηδὲν ὧν, εἶτα 6v
ὑπολαμβάνεις. ἐνίοτε δὲ κἀκεῖνο ὑπειςέρχεταί !) σε, ὡς ζηλω-

16

2) καὶ τὸ χειρόμακτρον͵Ἵ Sic 1. In reliqq. deest καὶ
antezó yztoop.(í a) τεϑέμεν ον) ,,τυϑέμενοι 1. εἴ ΕἸ. χὰ. De-
esse autem in H. notaverat So/an, falso; nam legitur probe
τιϑέμενον in ea et omnibus reliqq. excepta J. quae — o; ha-
bet cum FL*.— b) πιεῖν ,,zoisiv Fl. male. xosiv P.^ — c)
καὶ πρός τινα τάξιν] Copulam, monente Zelino et prae-
eunte Sc/un., praefiximus e Cod. 2956. Courierius ad Luc.
Asin. p. 296. ποικίλως πρός τινὰ τάξιν ἐσκ. conjecit, Vid. Ad-
not. d) ζηλοῦν) ,,ϑοηλοῦν W. male,** Tdem vitium in 2954.
5011., et iusuper xcxri»0. 6) ὡς} ὃς conj. Jo. Seager. in
Class. Journ. Vol. ΧΙ, p. 200. At nihil isto opns est, Nam
ὡς etiam ad Objectum enuntiationis significsndum adhiberi
pro ὅτι, inier ommes constat, Nihilominus saeje tenta'um,
ut ὡς ἄν us ἀφῆς Charon, c. 1., ubi frustra ὃς vult T. Benc-

dictus. 1) ὑπειςέρχεται) Ita margo A. 1. W, probantibus
Belino et Sclunied. Vulg. εἰφέργεται. ΟΥ̓, c. 11.

prius coenasse, quod no-

discere coenae ordinem.
vum tibi insoleusque sit

Caeterum varius es, et tu-

mantile adpositum. Ut igi-
tur facile est ad conjicien-
dum, sudare te prae aestu
necesse est, nec oudere,
cuin sitis, poscere poculum,
ne vinosus videare; neque
fructibus ( opsoniis ) adposi-
tis variis, ordine quodam
structis, scire ad quid pri-
mo aut postea manum por-
rigas. furtim igitur respi-
cere ad vicinum oportebit,
et ilum imitari, et ab illo

multu animi plenus, per-
turbatus ad singula, quae
fiunt; et nunc quidem bea-
tum praedicas divitem auri
caussa et eboris, et tanta.
rum deliciarum: jam vero
te miserahere, qui cum ni-
bil sis ad. hunc comparatus
divitem, vivere tamen te ar-
bitreris; nonnunquam vero
illud quoque in mentem ti-
bi veniet, quam inviden-
dam victurus sis vitam, qui

250 L
P. 671. τύν τινα βιώσῃ 5) τὸν βίον, ἅπασιν ἐπε
μεϑέξων αὐτῶν ἐξ ἰσοτιμίας. οἴει γὰρ ἐς ἀεὶ

De dai

είνοις Aveotiqiiti καὶ
“Διονύσια £og-
, ec 3
τάσειν᾽ καί που καὶ μειράκια ὡραῖα διακονούμενα, καὶ ἠρέμα
- r ,
προςμειδιῶντα, γλαφυρωτέραν ὑπογράφει coL τὴν μέλλουσαν
διατριβήν 1)" ὥςτε συνεχῶς τὸ ᾿Ομηρικὸν ἐκεῖνο ἐπιῳ ϑέγγε-
ιατριβὴ ς ἐχῶς ug FIUQUTIS
k
σϑαν ^),

Hom.1l,

111.156. ἦ d
.}. 6). πολλὰ πονεῖν καὶ ὑπομένειν ὑπὲρ τῆς τοσαύτης

φιλοτησίαι τὸ ἐπὶ τούτῳ xol σκύφον εὐμεγέϑη τινα ! ) αἰτή-
σας, προὐπιέ σοι τῷ διδασκάλω, ἢ 0, τὸ δήποτε προςειπών"
᾿ ᾿ - MS! δ -
σὺ δὲ λαβὼν, O0, τι ) μέν τι Gc καὶ αὐτὸν υπειπεῖν ἔδει»
5 4 2 , 3 , 5 3
17 ἠγνόησας ὑπ᾽ ἀπειρίας "), καὶ ἀγροικίας δόξαν ose. ᾿Επί-
5 37 5 εν - , - -
φϑονος Ó ovv exo τῆς προποσεως ἐκείνης πολλοῖς τῶν πα-
ἐλύπη-

Οὐ νέ ἐμεσις Τοῶας καὶ ἐὐκνήμι ἰδὰς ᾿ἡχαιοὺς
εὐδαιμονίας.

λαιῶν qug» γεγένησαι, καὶ πρότερον ἐπὶ τῇ κατακλίσει ἐ
θτι τήμερον ἤκῶν, προὐκρίϑης ἀνδρῶν πο-

£) βιώσῃ] βιώσεις 2956. Belin. Schm. pessime. Ἀ}) ἐς csl]
Ita 2950. cl. Schm, sed coniunctim égesí. — Vulg. εἰφαεί. 1)
τὴν μέλλουσαν διατριβήν] τὴν διατριβὴν τὴν μέλλου-
σὰν 2950. Delin, Schm. Granunatici cujusdam varia'o. — k)
ἐπιῳφϑέγγεσθαι Ita M. et Gorl. pro vulg. φϑέγγεσδαι,
Cf. Quoin. Fist, Conscr, c. 25. et, quod frequen'i: 1s etiam
occurrit, ézsumsiv, ut c. 14. Somn. c. 5. etc. 1) ziv] »Sie
M. recte. Edd. omnes τὶς. “5. Servatum hoc in 7Zolf. Ed. sine
justa ratione, — m) ὅ,τι] ὅτε mavult Jacobs, Verum optime
habet vulgata scriptura. mn) ἀπειρίας) »»ἀπορίας male Fl.
Reliquae vulgatam servant, cum P.**

6cc τινας αὐτῶν"

micitiae libabitur, et ma-
guum quoddam poculum
poscens propinat tibi Magi-
stro, vel quocunque demum
nomine te appellans: tu ve-
ro capiens poculum, quid
tibi respondendum sit 1gno-
ras prae imperitia, et rusti-

ad delicias usque omnibus
ilis usurus, et aequo jure
particeps illorum futurus
sis. Putabis nimirum, sem-
per te acturum Dionysia.
Ac forte etiam adolescentu-
11 formosi ministrantes, et
leviter adridentes, venuu-

stiorem tibi futuram viven-
di conditionem pingunt,
uti semper Homericum illud
dicas:
Non pigeat Troasque ocrea-
li et cruris zÁchivos
multa pati et facere tan!ae
felicitatis gratia, Hinc a-

citatis opinionem praebes.
Tgitur invidiam ab illa pro-
pipatione veterum amico-
rum plurium. subisti, et
jàm prius in ipso accubitu
offendisti quosdam illorum,
quod novus hospes praela-
tus es viris, qui multorum

DE MERCEDE CONDUCTIS. 2541

- , , 3 ' * - op

Avery δουλείαν ἡντληκοτων᾽ εὐθὺς ovv καὶ τοιουτύς τις περὶ p. 672.

DE, E Eoo - C D 1 n mE, n
σοῦ Àoyoc ἔν αὑτοῖς "). τοῦτο ἡμῖν Ὁ) πρὸς τοῖς ἄλλοις δει-

- - - 58 fw , Ἂς
voic ἐλείπετο Ἵ), καὶ τῶν ἄρτι ἐςεληλυϑότων ") ἐς τὴν οἰκίαν,

* , - C3. , NEA

δευτέρους εἶναι. καὶ, μόνοις τοῖς “Βλλησι τούτοις ἀνέρσται ἡ
"ID 7 Ἴλιο" 2 ! | ἐστ: EIU ir CR. MS

ὡμαίων πόλις" καίτοι τί ἐστιν £p. Oro προτιμωνταιημῶν ; ἢ 5)
n , , , ?f ,ὔ f ? Nuus νῷ »
ῥημαάτια üvozqva λέγοντες, otovral τι παμμέγεθες ὠφελεῖν; ἄλλος

3 z “ 2 e ;
δὲ, ov γὰρ εἶδες ὅσα μὲν ἔπιεν, ὅπως δὲ τὰ παρατεϑέντα συλ-
' 1 2 , M -

λαβὼν κατέφαγεν “); ἀπειρόκαλος ἄνϑρωπος, καὶ λιμοῦ πλέως"

355 » ^ - E ; B " ΠῚ 6
οὐδ ὑνὰρ λευκοῦ ποτε ἄρτου ἐμφορηϑεὶς, ovis") ys lVoua- p- 678.

- 7 - * 4 3.22 fe, LA τὰν
διχοῦ, ἡ Φασιανοῦ 0929065 ὧν μόλις τὰ ὀστῷ ἡμῖν καταλέ-
λοιπε. τρίτος ἄλλος, ὦ μάταιοι, φησὶ, πέντε οὐδ᾽ ὅλων ἦμεν
ρῶν ὄψεσϑε αὐτὸν, ἐνταῦϑά που ἐν ἡμῖν τὰ ὅμοια ποτνιώμε-
- ' er ' MJ - e , -

vov. viv μὲν γὰρ ὥςπερ τὰ καινὰ τῶν ὑποδημάτων £v τιμῇ τινι

0) περὶ σοῦ λόγος͵ ἐν αὐτοῖς £v αὐτοῖς περὶ σοῦ λόγος
M.* p) ἡμῖν ,,ὑμῶν Μ.. q) ἐλείπετο) ο»ἐλίσετο M.'*
r) ἐςεληλυϑότων] , Constans scriptura, A Addo, et supe-
rior omni suspicione. s) 3] ] Ita sensus flagitabat , nt corri-
geretur, quod omnibus Edd. insidet, vitium οὐ. Cf. Deor.
Dial. XIV, 1. σὺ δὲ τί δυςτυχεῖς: ἢ τὺ κατὰ τὴν “άφνην σε
λυπεῖ fri; ubi vid. Adnot. Deinceps ad vocem ῥημόάτια Ja—
«obsiws addi vult zevd, frustra: nam ῥημάτια jam pe: se, uw i
alibi λόγοι (Somn, c. 7.), significat irutiles, ine ptos, :ermos
mes, nugas. Cf. Hermot. c. 79. Conviv. c. 50... 1) κατέφ α-
γεν] »πατέπιεν IW et Fl Viülgatam Yn P. Cod. et rel:qq.
Edd.* .) οὔτε] οὔτι reperio in A. 1. 2. B. τ, Unde Z/i-
7zius, quem recentt. omnes secuti sunt, Wine iniuüus ego
conjicio, quam qua ratione ductus. |

jamannorum servitutem ex- vidisti, inquit, quantum
hausere. Statim igitur ta- biberit? et quomodo adpo-
les inter 3psos habentur de sita sibi corripiens vorave-
te sermones: lloc scilicet rit? bonarum rerum impe-
nobis ad reliqua ma!a dee- ritus homo, et esuritionum
rat, ut etiam post eos, qui plenus, ne per quietem un-
modo ingressi domum sunt, quara candido pane satiatus
babeamur: et, solis bisce aut Numidica gallina, vel
G:aeculis Romanorum uíbs Phasiana, quarum vix ossa
patet. Quid vero est, quo nobis reliquerit, — Tertius
ante nos censentur? num alius, inepti, inquit, ne to-
sermunculis quibusdam mi- tis quidem quinque interje-
seris proferendis, maximam — ctis diebus videbitis homi-
se pu'ant utilitatem adfer- nem hic inter nos similiter
re? Alius vero, non enim .querentem, Nunc enim ut

252 L'U^e P/xCN OY

, , Y "ν , e
p. 675. καὶ ἐπιμελείᾳ ἐστίν" ἐπειδὰν δὲ πατηϑὴ πολλάκις, καὶ ὑπὸ τοῦ
- 5 ων f - ,
πηλοῦ *) ἀναπλασϑῇ Y), ὑπὸ τῇ κλίνῃ ἀϑλίως ^) ἐῤῥίψεται,
, e e - ? , - 3 -
κύρεων ὥςπερ ἡμεῖς ἀνάπλεως. ἐκεῖνοι μὲν ovv τοιαῦτα περὶ
-: ! gi » '
σοῦ πολλὰ *) στρέφουσι, καί που Ἴδη καὶ πρὸς διαβολάς τινες
3 - , δ ς S, , DU » -
18 αὐτῶν παρασκευάζονται. ΤῸ 6 ovv συμπόσιον ολον ἐκεῖνο,
, 2c " ᾿ - Ro “᾿ς - , . Ac. τ, et2. 19
σὸν ἐστι, καὶ πιερὶ σοῦ of πλεῖστον τῶν λόγων" σὺ δ΄ ὑπ΄ ἀη-
- - ' , -
ϑείας πλέον P) τοῦ ἱκανοῦ ἐμπιὼν οἴνου λεπτοῦ, καὶ Ooiu£oc,
UM - ' , . , »
πάλαι τῆς γαστρὸς ἐπειγούσης, πονήρως ἔχεις καὶ οὔτε προ-
« » M 3 ^ ,
εξαναστῆναί σοι καλὸν, οὔτε μένειν ἀσφαλές. ἀποτεινομένου
- , ,
τοίνυν TOU πύτου, καὶ λόγων ἐπὶ λόγοις γιγνομένων ^) , xal
ϑεαμάτων ἐπὶ ϑεώμασι παριόντων, (ἅπαντα γὼρ ἐπιδείξασϑαξ
M c - κἱ 14 , , U c , ,
p.671. σὸν τὰ αὑτοῦ “) βούλεται) κόλασιν oU μικρὰν ὑπομένεις, μή-
e - ^ , EK 3 , " LA ^ ec ,
τε ὑρῶν τὰ γιγνόμενα, μήτ᾽ ἀκούων εἴ τις ἄδει, ἡ *) πιϑαρί-

X) καὶ τοῦ πηλοῦ ,.καὶ ὑπὸ τοῦ πηλοῦ Edd. omnes. Sola
margo À. 1. W. omittit ὑπό.“ Sic fHezius, quem secuti sunt
recentt. Nos vetereim lecticnem , monente Geszerc, restitui-
mus. Vid. Adnot. y) ἀναπλασϑῇ} Const. ἀνεπλασϑῇ
male. Sic no!avit Solasus. Credo indicare volens ἀναπλασϑῇ
constaniem esse lectionem, Αἱ margo A. 1. W. recte habet
ἀναπλησϑῇ." Solani et Iieitzii lectionem mutatam receperunt
recentt. At vid. Aduot. z) ἀϑλέως] ἀϑρύως 2024. a) πε-
οἱ σοῦ πολλαὶ) .-πολλὰ περὶ σοῦ ΝΥ. b) πλέον πλείω
2956. Cf. Diall. Mortt. VIl, 1. πλέον τοῦ ἱκανοῦ ἐμφαγών.
€) γιγνομένων] ,,Sic Fl. Par. H. S. γινομένων “1. et M.*
lilud et nosirilibri habent. d) αὐτοῦ } Its recte correxerat
Jieiix. vetus vitium αὐτοῦ. e) ἢ | καὶ 2956. probante Belino
admodum tenuem ob caussam.

ENDS

novi calcei in honore quo-
dam et cura est: cum vero
calcatus fuerit aliquoties,
et luto oppletus ( o8itus),
sub lecto Jacebit misere, ci-
micibus non minus, quam
nos, refertus, Ac hi qui-
dem talia de te multa ver-
sant, et forte jam ad calu-
mnias se parant quidam e€o-
rum. Convivium igitur il-

jud totum tuum est, ac dete

sermones plerique. Tu vero,
insugtus videlicet, plus ju-

sto qui biberis vini tenuiset
acris, olim urgente ventre
male habes: et tamen neque
ante reliquos surgere deco-
rum tibiest,neque maneretu.
tum, Producta ergo compo-
tatione, dum sermo alius ex
alio nascitur, dum spectacu-
]uimn succedit spectaculo : (o*
muia enim svaostentare ti-
bi vvlt) poenam mon par-
vam sustinés, prae qua

nec vides, qvae liunt, ne-

que audis, si quis cantat,

-DE MERCEDE CONDUCTIS.

253

fa, πάνυ τιμώμενος μειρακίσκος, ἀλλ᾽ ἐπαινεῖς μὲν ὑπ᾽ ἀνά - p. 674.
πῆς, εὔχῃ δὲ ἢ σεισμῷ δυμαε σῦν ἐκεῖνα πάντα, ἢ πυρκαϊάν
τινα προςαγγελϑῆναι, ἵνα ποτὲ καὶ διαλυϑῇ τὸ συμπύσιον.

- , ' » 2 - -
Τοῦτο uiv δή σοι τὸ πρῶτον, ὦ ἑταῖρε, xol ἥδιστον ἐκεῖνο

»" Ψ - , - - -
δεῖπνον, οὐκ ἔμοιγε τοῦ ϑύμου, καὶ τῶν λευκῶν ἁλῶν ἥδιον,
e 4 , 9 mp 3 δι
οπὴνίκα βούλομαι, καὶ ὁπόσον, ἐλευϑέρως ἐσϑιομένῳ f). ἵνα

- ' LIP o ' -
γοῦν σοι τὴν óbvgeyutov 5) τὴν ἐπὶ τούτοις παρῶ,, καὶ τὸν ἐν

- Aa “ , - " Ὁ - e
τῇ νυκτὶ ἔμετον, ἕωϑεν δεήσει περὶ τοῦ μισϑοῦ ξυμβῆναι v-

^ h y " δ , - DE
μᾶς *), οποσον vt καὶ ὁπότε τοῦ ἔτους χρὴ λαμβάνειν. παρόν-

* , "A -

τῶν ovv Óvo ἡ τριῶν !) φίλων, προςκαλέσας σε, καὶ χκαϑί-
Eu Hi aicranc ἥδ) eoe ^ xoid
εσϑαι *) κελεύσας, ἄρχεται λέγειν ὁποῖά
ig f , a nó: 5 r δ , K , , - ἠδὲ * ?

τιν, ξωρακας 105, καὶ ὡς rvgog ) ἐν αὐτοῖς οὐδὲ εἷς, ἀτρα-

' LI δὼ ἢ
TX μὲν queteoc ,

7) ἐσθιομένῳ7 ,,σϑιομένων W. et Fl, et margo A. 1. W.
Vulgatam habent 1. Par. H. et P.* Latet aliquod. vitium. g)
oívosyuiíev] ,»νἐξορευγμίαν male W. Sed margini vulg. 1.
adscripía. Vuigatam vero servant Edd. omnes excepta Banc
ubi ὀξυρεγκίαν. h) ὑμᾶς] ,,ἡμᾶς male M. et Fl. Nihil a
vulgata abeunt P, et reliquae Edd.'* i) δύο ἢ ror v] ,,7
δύο ἢ τριῶν W. Sed, prius 7) abest ab omnibus Edd. nec opus
est inseri Mihi etiam ineptum videtur, licet in 2954. et
2956. inveniatur, BEelinoque probatum, et ἢ Sahmiedero recep-
tuin, sit. Accipe duobus tribusve, ut recte Gesnerus vertit,
neque vero, au? duoóus, aut tribus, amicis, k) xoci £64 cc]
καϑέζεσϑαι 2956. quod praestare dicit Belinus, At cf. Pisc.
€. 24., risi forte 101 pro καϑιξζέσθωσαν legendum καϑεζέτω-
σαν, quod Attica forma expressum occurrit zai ὄντων Jov.
Trag. c. 12. Cf. etiam infia cap. 55. 1) τύ gos] 1:8 cor-
rexi vitiosam , quae in omnibus Edd., excepta 77/f. reveri-
tur, scripturam τῦφος. Et infra c.25. corrigeudum: alibi

vel cithara canit habitus
magno in pretio adolescen-
tulus; sed laudas tu quidem
necessario, caeterum autter-
rae motu concidere il!a om-
nia optas, aut incendium

uoddam. narrar), vut tan.

em aliquandosolvatur con-
vivium, Haec itaque pri-
ma tibi, sodalis, et suavis-
sina illa coena: mibi non
item, de cepa et candido sa-
le jucundius, cum volo et
quantum volo, libere su-

menti; ut enim acidum ru-
ctum, qui consequi ista so-
let, et vomitionem noctur-
nam omittam, postridie o-
portebit de inercede inter
vos convenire, quantum, et
quo anni tempore accipere

oporteat, Praesentibus ergo
duobus tribusve amicis, ad-
vocato te atque ads! dere jus-
so, dicere incipit: Quae sit
nostra vivendiratio, beri vi-
disti, et quain nullus sit in
ea jactationi locus, nibil

254 τ TAN

p.674. γῴδητα δὲ, καὶ πεζὰ πάντα, καὶ δημοτικά" χρὴ δέ Gs οὕτως
ἔχειν ὡς ἁπάντων ἡμῖν κοινῶν ἐσομένων. γελοῖον γὰρ εἶ τὸ
κυριώτατον, τὴν ψυχήν σοι τὴν ξαυτοῦ 7), ἢ xoi, νὴ Δία,

p. 675. τῶν παίδων (εἰ παῖδες εἶεν αὐτῷ παιδεύσεως δεόμενο; ) ἐπι--
τρέπων, τῶν ἄλλων μὴ Seed n) ἡγοίμην δεσπότην. ἐπεὶ δὲ
καὶ ὡρίσϑαι τι δεῖ, ὁρῶ μὲν τὸ μέτριον καὶ αὔταρκες τοῦ σοῦ
τρόπου, καὶ συνίημι ὡς οὐχὶ μισϑοῦ ἐλπίδι προςελήλυϑας
ἡμῶν τῇ οἰκίᾳ, τῶν δ᾽ ἄλλων ἕνεκα, τῆς εὐνοίας τῆς παρ᾽
ἡμῶν, καὶ τιμῆς, ἣν παρὰ πᾶσιν ἕξεις" ὅμως δ᾽ οὖν καὶ Goí-
σϑω τι. σὺ δ᾽ αὐτὸς ὅ,τι καὶ βούλει, λέγε, μεμνημένος,
φίλτατε, κἀκείνων, ἅπερ ἐν ἑξορταῖς διετησίοις 5) εἰκὸς ἡμῶς
παρέξειν. ov γὰρ ἀμελήσομεν οὐδὲ τῶν τοιούτων, εἶ καὶ μὴ νῦν
αὐτὰ συντιϑέμεϑα. πολλαὶ T) δὲ, οἶσϑα Ἵ), τοῦ ἔτους af τοι-

rectius scriptum, ut Diall. Mortt. X, 4. 8. XIV. 6. XX, 4. etc.
m) ἑαυτοῦ] .,ἐμαυτοῦ 1 Sic Par. δ. et Fl. item W. et L. et
margo A. 1. W. Edd. ceterae mile ἑαυτοῦ. J. pejus ἑαυτοῦ,
unde tamen vestisia verae scripturae eo melius cognoscere
licet.'^ Haec ene da quei receutiores secuti suit, Etiam
A. 2. ἐμαυτοῦ habet, quod nihil est, nisi correciio gramma-
tica, quam lectioni veteri, eidemque aliis exemplis compro-
batae (vid. ad Catapl. c. 9. et iufra ad c. 29 ) postponendam
duxi. n) ἐπίσης} »Ita Edd. omnes, demta J. quae ἀπίσης,
et Ms. M. in quo ἐπ᾽ lege. ο) διετησίοις Vulg. ἐτη-
σίοις. Receptam cebemus Codd. M. 2954. 2956. et Gorl, Prae-
iverat jam Schm. p) πολλαὶ].,,πολλάκις margo A. 1, W.'*
4) oic?)«] os οἶσϑα 2954.

hic tragoediarum, pedestria tuam et moressua virtute
[humilia] omnia et civilia: beatos contentosque, atque
caetérum iia te existimare intelligo, non mercedis spe
volo, et ita te iostituere, nostram te domum accessis-
ut cominunia nobis futura se, sed aliarum rerum caus-
memineris omnia. Ridicu- sa, benevolentiae nostiae,
lum enim fuerit, si, quod et honoris, quem omnes ti-
principatum tenet, animum bi habebunt: attamen etiam
tibi meum, aut Hercle li. definiatur aliquid, Tu ve-
berorum, (sisintilli liberi ro ipse, quid volueris, di.
institutionis egentes) cum cito, sed memineris, caris-
credam, reliquorum te non sime, illorum etiam, quae
ex aequo dominum arbitrer. in solemnitatibus annuis
Quandoquidem vero et de- daturos nos facile asseque-
finiri aliquid opus est, vi- ris: neque enim negligemus
deo quidem mediocritatem — ista, licet de his nihil jam

DE MERCEDE CONDUCTIS. 555

- , 1 ' Ἂν» e , , , ,
αὗται ἀφορμαΐ" xol πρὸς ἐκεῖνα τοίνυν ἀποβλέπων, μετριώτε- p. 675.
, ΄ as ' , » *
ρον δηλονύτει ἐπιβάλοις ") ἡμῖν vov μισϑὸν" ἄλλως τε, καὶ
- "e *
πρέπον ἂν εἴη τοῖς πεπαιδευμένοις ὑμῖν κρείττοσιν εἶναι χρη--
ς S, ' e "T
μάτων. O μὲν ταῦτ᾽ εἰπὼν, καὶ oÀov σε διασείσας ταῖς ἐλσεί-- 90
- , ' ,
σι, τιϑασσὸν ξαυτῷ πεποίηχε" GU δὲ, πάλαι τάλαντα, καὶ
Li , 5 ' e?
μυριάδας ὀνειροπολησας, καὶ ἀγροὺς oÀovo, καὶ συνοικίας,
2 - D
συνίης *) uiv ἠρέμα τῆς μικρολογίας, σαίνεις δὲ ὅμως τὴν
Rcx t ' A. , C x ἃς ores ,
ὑπόσχεσιν ^), xol v0, Πάντα ἡμῖν κοινὰ ἔσται, βέβαιον, καὶ
3 * e? * LJ
ἀληϑὲς ἔσεσϑαν νομίζεις, οὐκ εἰδὼς ") ori τὰ τοιαῦτα,

Js , , , 2 x [d , ; , AE JHormn.1l.
Χείλεα μέν v ἐδίην᾽ 5), ὑπερῴην δ΄ οὐκ ἐδίην:. — XXII,
495.

- 5 m. - » —- . x 3k x
τελευταῖον ὃ ὑπ᾿ αἰδοῦς αὐτῷ ἐπέτρεψας. o δὲ, ovrog uiv,P 676.
- - - , ,
ov φησιν ἐρεῖν, τῶν φίλων δέ τινα τῶν παροντῶν κελεύει,
2) , , - , c? - [2] "Aer. (3 - , 5, y
uécov ἐλϑόντα τοῦ πραγματος εἰπεῖν, ὁ uiv αὐτῷ γίγνοιτ᾽ ?)
μ᾿ ^ * ι Pd , 2 , ^
ἂν βαρὺ, Zzol πρὸς ἀλλα vovrQv ἀναγκαιότερα δαπανῶντι,

Y) ἐπιβάλοις «νἐπιβάλλοις W.** Sic et Goxl. ἐπιβαλεῖς 2954.,
quod praefert Helirus, q'ippe caeco seductus odio Optativi
sine ὧν ρο51:. At cf. φαίη τὶς Prom. in Verb. c. 5 μάτην ἀε-
τὸς εἴην Diall. Deor. IV, 2. ἐγὼ δὲ μὴ οὕτω μανείην ibid. V,
5; 5: ἃ. S) συνίη 91 »»συνείης M. n: ale. Ho 1) σαένεις δὲ
ὅμως τὴν ὑπόσγ ,,1. ἐπαινεῖς δὲ ὅμως τὰς ὑποσχέσεις.
Coil. Sed vulgatam servant Edd. optimae omnes, et M. in
textu, et iterum in margine,** Vid. Adnot. u) e ià oj »£-
δὺς male S. et A, Cererae recte nt exhibuimus,* x) ἐδέην ad
»»έδίῃνεν omnes Edd, et M. male.^ y) γίγνοιτ᾽ ἢ γίνοιτ᾽
M.

inter nos conveuiat; mul. moniam; interim tamen
tae autem , nosti, singulis adularis promissionem ( rc—
annis ejusmodi sunt occasi- spiciens ), et illud, commu-
ones, Ad haec ergo respi- nia nobis eunt i fir-
ciens, moderatiorem nohis mum verumq»e esse putas,
scilicet mercedem impones: nesciens haec talia,

et alioquin decet vos erudi- ὀ .Laóra rigasse quidem ; non
tos superiores esse pecunia. humectasse palatum.
Hisille dictis totum:e com- Denique prae pudore ipsi
movitspe varia, et mausue- permittis. At lle, se qui-
tum sibi reddidir. Τὰ vero, dem dicturum negat, ami-
qui talenta olim et millia corum autem praesentium
somnilaveras, etagros totos unum jubet intercedere, et
vicosque, intelligis quidem dicere, quod neque sibi gra-
paullatim minutam parsi- ve sit, qui in alia etiain ma-

230 LU.GCXdÀ WI

p.676. μήτε τῷ ληψομένῳ εὐτελές. ὃ δὲ, ὠμογέρων 5) τις, ἔκ παί-
δὼν κολακείᾳ σύντροφος, ὡς μὲν οὐκ εὐδαιμονέστατος εἶ,
φησι, τῶν ἐν τῇ πόλει ἁπάντων, ὦ οὗτος, οὐκ
78 τοῦτο πρῶτον ὑπῆρχεν, ὃ πολλοῖς πάνυ γλιχομένοις μόλις

τ
ἂν εἴποις, ῳῷ

ἂν γένοιτο παρὰ τῆς Τύχης. λέγω δὲ, ὁμιλίας ἀξιωϑῆναι, καὶ
ἑστίας κοινωνῆσαι, καὶ ἐς τὴν πρώτην οἰκίαν τῶν ἐν τῇ Po-
μαίων ἀρχῇ καταδεχϑῆναι. τοῦτο γὰρ ὑπὲρ τὰ Κροίσου τάλαν-
τα, καὶ τὸν ΜΠίδα *) πλοῦτον, εἰ σωφρονεῖν οἶσϑα. εἰδὼς ")
δὲ πολλοὺς τῶν εὐδοκίμων, ἐθελήσαντας &v, εἰ καὶ 5) προς-
διδόναι δέοι, μόνης τῆς δύξης ἕνεκα συνεῖναι T) τούτῳ, καὶ
ὁρᾶσϑαι περὶ αὐτὸν ἑταίρους, καὶ φίλους εἶναν δοκοῦντας,
οὐκ ἔχω ὅπως σε τῆς εὐποτμίας μακαρίσω 0g καὶ προςλήψῃ
μισϑὸν τῆς τοιαύτης “) εὐδαιμονίας. ἀρκεῖν οὖν νομίζω, εἰ

z) ὠὡμογέρω»ν] οοὐμογέρων ἢ Sic recte L. Sed ὐμογέρων male
omnes Edd. ὠμογέφωντις conjunctim J. et M.'* Imo recte
Kidd. veteres omues cgoyzgov, quod restituerat jam //olf. Sed
Sehin, et Bip. secuti sunt feitx, et Solanum. Vid, Adnot. a)
AMí8c] Ita Gorl. Sed Μήδου Edd. hucusque omnes. Nos
Doricam formam praetulimus, quam haud raro a librariis in
communem mutatam esse probavit F/scherus Ánimadvv. ad
JFeller. T.I. p.557. Cf. Matthiae Gr. Gr. p.66. bj εἰδ ὡς]
ο»εΐδον εἰδὼς L. male.*^ imo vero unice recte: nec opus adeo
erat Gesneri emendatione ἐδῶὼν pro εἶδον. 6) εἰ καὶ] yg
deletum est in A. 1. W., et aute δέοι repositum. εἰ δέοι xol
στροςδ. A. 2. d) σνυνεῖν αε] ο,τοῦ συνεῖναι margo A. 1. W.*
Sicet A. 2. e) zs zoiavoc5s] Sic J. Ald. (1.et 2.) S.

imperio, domum receptus.
Hoc enim supra Croesi ta-
lenta et Midae divitias, si
moderate scias uti, KEqui-
dem cum viderim (morzm )
multos nobiles viros, qui
vellent, si quid etiam im-
pendendum sit, solius glo-
riae caussa cum hoc vivere,
et conspici circa hunc, et
sodales ipsius atque dmisis
videri: non invenio, qui-
bus verbis fortunam tuam

gis necessaria sumtum fa-
ciat, nec vile accepturo.
Tlle vero ejusdem ( crudae)
senectutis homo, adulatio-
ni a pueritia inde adsuetus,
Felicissimum te, o noster,
inquit, esse, qui in hac ur-
be sunt, omnium, non ne-
gabis, cui primum hoc con-
tigerit, quod multis vehe-
menter cupientibus vix a
fortuna obtingat: hoc dico
quod consuetudine et com-

muni mensa dignus habitus
es, atque in primam earum,
quae sunt in Romanorum

praedicem, qui ad hanc fe-
licitatem (hujus. felicitatis )
insuper etiam) mercedem ac-

DE MERCEDE CONDUCTIS. 257

μὴ πάνυ ἄσωτος εἶ), τοσόνδέ 8) τι εἰπὼν ἐλόχιστον, καὶ p. 677.
μάλιστα πρὸς τὰς σὰς ἐκείνας ἐλπίδας. ᾿Δγαπᾷν δὴ ὅμως ἄναγ- 91
καῖον. οὐ γὰρ οὐδ᾽ ἂν φυγεῖν ἔτι σοι δυνατὸν ἐντὸς ἀρκύων
γενομένῳ *). δέχῃ τοίνυν τὸν χαλινὸν μύσας, καὶ τὰ πρῶτα
εὐάγωγος εἶ πρὸς αὐτὸν, οὐ πάνυ περισπῶντα, οὐδ᾽ ὀξέως
γύττοντα, μέχρις ὧν λάϑῃς τέλεον αὐτῷ συνήϑης γενόμενος.

οἵ μὲν δὴ ἔξω ἄνϑρωποι, τὸ μετὰ τοῦτο QuioUcí σε, ὁρῶντες

- J 3
ἐντὸς τῆς ruidos διατρίβοντα, καὶ ἀκωλύτως εἰσιόντα, καὶ

τῶν πάνυ τινὰ ἔνδον ἀδγευή μόνον:
οὗτινος ἕνεκα εὐδαίμων αὐτοῖς εἶναι δοκεῖς" πλὴν ἀλλὰ χαίρεις
3 M LE - X "34x M , A^ ,

γε, καὶ σεαυτὸν ἐξαπατᾶς, καὶ ἀεὶ τὰ μέλλοντα βελτίω γενή-
σῷ “2 )0 τἶἱ À Ὁ ἘΔ " ἢ Y
σεσϑαι νομίζεις, τὸ 0. ἔμπαλιν, ἡ σὺ ἤλπισας, γίγνεται καὶ,

e [τὶ ; . , 2 ^v
ὡς ἡ παροιμία φησὶν, ἐπὶ Μανδραβούλου δ) χωρεῖ τὸ πρᾶγμα,
᾽ Ὁ - ' AUOD 2

za ἑκάστην, ὡς εἰπεῖν, τὴν ἡμέραν ἀποσμιπρυνύμενον.,, xal

σὺ δὲ αὐτὸς οὐδέπω 0956,

Fl. H. et M. ἔπ τοιαύτης Par. Fr. B. 2. εὖ τοιαύτ. Marcil. et
Graev. male. ἐκ τοιαύτης et B. 1. ἐπὶ τοιαύτης conj, Gesner,
At vid. Adnot. fj ἄσωτος εἰ] οἄσωτός & Forst. g)
τοσόνδε] conjunctim rescriipsi ad exe nplum Edd. vett, et
JFolf. Ceterae recentt. male divisim τοσόν δέ. *)ysvoué-
29} γεγενημένῳ 2954. qund Zelinus praefert tenui de caussa.
nj Δανδραβούλου] » Μανδροβούλου M. Et sic in Schol.
"Eni τὰ Mauvàg.margo A. 1, W.* Nec non 2956. ἐπὶ τὰ Ma-
δροβούλου, sed 2954. ἐπὶ Μανδραβούλου. Articuium saltem
ex illo codice recepit ScÁmied., probatum et .Beüno. Sed
proverbium fert ariiculi defectum.

familiam sunt homines, ab
eo te tempore admirantur,
videntes te intra cancellos
esse, ac nemine prohi^ente
intrare, ét 1nteriorum quain.
qui maxime unum factum es-
se. Tu necdumipse vides,qua
re felix 1lhs esse videaris:
gaudes interim, et ipse te
decipis, et futura semper

cepturus sis. Suffcere igi-
tur puto, nisi piane prodi-
gus et nequam es, hic cer.
tum quiddam E poen idque
valde exiguum, inprimis ad
ilas spes tuas. "Tamen bo-
niconsulas necesse est: ne-
que enim jam fugere tibiin-
tegrum, intra retia haeren-
ti, Recipis itaque frenum

At

etos comprimis, et primum

facilem te ipsi praehes agi-

lemque, nec valde trahen-

ti, neque acutum pungenti,

donec sensim plane mansue-

tus ilh fias; At qui extra
Lucian. Fol. 11].

meliora putas futura.

ilud plane contra, quam tu

speraveras, accidit, et,

quod est in proverbio, Man-

drabuli more succedit nego-

tium, quod Vin Bale prope
"

258 1 ρον

a

P: uL εἷς τοὐπίσω ἀναποδίξον.
p. 6γ8. περ ἐν ἀμυδρῷ τῷ φωτὶ τότε πρῶτον διαβλέπων, ἄρχῃ κατα-
φοεῖν, ὡς ef μὲν χρυσαῖ ἐκεῖναι ἐλπίδες, οὐδὲν ἀλλ᾽ ui. ἡ φῦ-

δαί τινες ἦσαν ἐπίχρυσοι" βαρεῖς δὲ, καὶ ἀληϑεῖς, καὶ ἀπαραί-
τήτοι, καὶ συνεχεῖς οἵ πόνοι. τίνες οὗτοι, ἴσως ἐρήσῃ με᾿ οὐχ

ὁρῶ γὰρ ὅ,τι τὸ ἐπίπονον ἐν ταῖς τοιαύταις ξυνουσίαις ἐστὶν,

οὐδ᾽ ἐπινοῶ ἅτινα PN τὰ καματηρὰ καὶ ἀφόρητα. οὐκοῦν
ἄκουσον, ὦ γενναῖε, μὴν εἰ κἄματος ἕνεστιν ἐν τῷ n at
μόνον ἐξετάζων, ἀλλὰ καὶ τὸ αἰσχρὸν, καὶ ταπεινὸν, καὶ συν-

ὅλως δουλοπρεπὲς, ovx ἐν παρέργῳ τῆς ἀπροάσεως τιϑέμενος.

23. Καὶ πρῶτόν γε μέμνησο μηκέτι ἐλεύϑερον τὸ ἀπ᾽ ἐκείνου, μηδ᾽
εὐπατρίδην σεαυτὸν οἴεσϑαι. πάντα γὰρ ταῦτα, τὸ γένος, τὴν
ἐλευϑερίαν, τοὺς προγόνους ἔξω τοῦ οὐδοῦ καταλείψων ἴσϑι,
ἐπειδὰν ἐπὶ τοιαύτην σαυτὸν λατρείαν ἀπεμπολήσας ᾿) εἰςίης.

οὐ γὰρ ἐθελήσει σοι ἡ ᾿Βλευϑερία ξυνειςελϑεῖν, ἐφ᾽ οὕτως

51 3 1 3 54,
ρέμα οὖν καὶ κατ oMyov *) dc-

i) 'Hoége οὖν καὶ κατ᾽ ὀλίγον] Sic praeter W. et P. et-
iam tres codd. Parr. legunt, probante Belino, quem secutus
est Schm. "Tria posteriora verba in omnibus Edd., quemad-
modum Zeitzi«s observat, desunt; unde et ipse omisit. Vid,
Adnot, k) ἀλλ᾽] ἄλλ᾽ accentu auctum constantem esse le»
ctionem tradit Heiizius , atque adeo ita edidit, nec recentt,
Edd. sequi dubitarunt, Unus J/o/fius restituit lectionem B. 1».
ἄλλ᾽, i. e. ἀλλά. Quod autem Solanus corrigi vult ἄλλο, pror-
sus imperite id factum fuerit, Vid. Adnot. 1) ἀπεμπολή-
σας] ,,Constans Edd, lectio, cui consentit M,**

diebus minuatur, et retro et non hoc solum, an labor

pedem ferat, Paullatim ita-
que et sensim qua:siper ob-
scuram lucem tum primum
pe'spiciens intelligere inci-
pis, aureas illas spes nihil
fuisse aliud, quam bullas
«qucas coloris aurei; graves
autem, veros, inevitabiles,
perpetuosque labores. Qui
sunt illi? forte rogabis;
nec eniin video, quid labi
riosum sit tali in convictu,
nec intelligo, quae molesta
atque intolerabilia dixeris,
Audi itaque, vir optime,

insit in hoc negotio, expen-
de; sed quid turpe, quid
Lumile, et omnino servile
habeat, non obiter audi.
Ac primum quidem illud me-
mento, ab illo te tempore
non jam liberum, non in-
geuuum putare. Genus e.
nim, libertatem, majores,
haec omuia te extra iinen
illud relicturum scito, cunt
primum ad illud ministe-
rium a te ipso mancipatus
intraveris. Nec enim in-
gredi tecum Libertas volet,

DE MERCEDE CONDUCTIS. 950

did. qois L D ^ 5
ἀγεννῆ ποάγματα καὶ ταπεινὰ εἰςιόντι. δοῦλος οὖν, εἶ καὶ 11}. 678.
, 2 , "um sf a , P:LN 244 * » E
πανυ ἀχϑέσῃ τῷ ὀνόματι, καὶ οὐχ ἕνος, ἄλλα πολλῶν. δοῦλος
,

ἀναγκαίως ἔσῃ, καὶ ϑητεύσεις κάτω νενευκὼς ξἕωϑεν ἐς foné-
ραν,

Parod,

| ᾿ EP Od.x
καὶ ἅτε δὴ μὴ ἐκ παίδων τῇ δουλεία ξυντραφεὶς, ὀψιμαϑήσας bit ns

δὲ ; καὶ πόῤῥω που τῆς ἡλικίας παιδευόμενος πρὸς αὐτῆς, οὐ

πάνυ εὐδύκιμος E ἔσῃ , οὐδὲ πολλοῦ ἄξιος τῷ δεσπότῃ. διαφϑεί- p.679.
ρει γάρ σὲ ἡ μνήμη τῆς ἐλευϑερίας ὑπιοῦσα "), καὶ ἀποσκιρ--

τῶν ἐνίοτε ποιεῖ, καὶ δι᾿ αὐτὸ ἐν τῇ δουλείᾳ πονήρως 5) ἀπ-
ἀλλάττειν" πλὴν εἰ μὴ ἀποχρῆν σοι πεὺς ἐλευϑερίαν νομίζεις,

τὸ μὴ Πυῤῥίου μηδὲ Ζωπυρίωνος ἢ) υἱὸν εἶναι, μηδ᾽ ὥς

περ τις Βιϑυνὸς ὑπὸ μεγαλοφώνῳ τῷ κήρυκι ἀπημπολῆσϑαι.

ἀλλ᾽ ὁπόταν, ὦ βέλτιστε, τῆς νουμηνίας ἐπιστάσης, ἄνα-
μιχϑεὶς τῷ Πυῤῥίᾳ καὶ τῷ Ζωπυρίωνι *), προτείνῃς ") τὴν

χεῖρα ὁμοίως τοῖς ἄλλοις *) οἰκέταις, xal) Acne ἐκεῖνο 0 , τι

3 -
— --- δεικελίῳ ἐπὶ μισϑῷ"

m) εἰ καὶ} αν UP n) ὑπιοῦσα] »»Ὑπτιοῦσα M. male.**
0) πονήρως) .zovgoog Ex. Fl. Sedin vulgata conspirant
ceterae. p) Ζωπυρίωνος} » ζοπυρ. male F1, reliquae re-
cte Zoz. et M.* q) Zo πυρί ovt] γιζωπυρίνιω male 1. so-
la v)zgocsívags] προτείνειρ 5011, quod adeo proba-
tum ZB-«^//o, ut etiam mox 1nallet λάβεις 'Sic enim editum »»
quo nihil poterat mapsis birbarum fiugi. 5) ἀλλ 0:6] ,,Sic
W. recte. Edd. αὐτοῖς male.'* καλοῖς 2954. quod ironice su-
mit Belin. t) x«i] ,,deest in J.'*

qui ad ignobilia adeo nego- tii videbere domino, Cor-
tia et humilia ingrediare, rumpit enim te subiens li-
Servus itaque, quantumvis bertatis recordatio, et resi-
hoc nomen graveris, nec lire facit nonnunquam, et
unius, sed mnliorum ser- 68 ipsa de caussa servitute
vus eris necessario, et ser- male ( misere) defungi. Ni-
viies operas obstipo capite si forte illud satis esse pu-
praestabis a mane inde us- tas ad libertatem, quod non
que ad vesperam, mercede Pyrrhiae neque Zopyrionis
iniquissima: et tanquam filius es, neque ut Bithy-
homo non a puero inde ser- nus aliquis sub vocali prae-
vituti innutritus,sed quise- cone veniisti. Verum enim-
ro discas, atque aetate jam — vero, cum tu, vir optime,
provecta instituendum te instantibus Kalendis per-
ili tradideris, non valde mixtus Pyrrhiae ac Zopy—
probaberis, nec magni pre- rioni, minum non ininus

R4

260 1,4U 46. I di) UE

, 5 M L4 n - e m") o i » ,
p. 679. δήποτε ἣν τὸ γιγνόμενον ), τοῦτο ἡ πρᾶσίς ^) ἔστι" κηρυ--
᾽ -
κος γὰρ οὐκ ἔδει ἐπ᾿ ἄνδρα ξαυτὸν ἀποκηρύξαντα, καὶ μακρῷ
- , L4 ; ,
54 χρόνῳ μνηστευσάμενον ἑαυτῷ τὸν δεσπότην Y). Εἶτ᾽, ὦ κά-
, ^ - ,
ϑοαρμα; (φαίην ἂν, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν φιλοσοφεῖν φάσκον-
' κ᾿}
za) εἰ μέν σέ τις ἢ πλέοντα καταποντιστὴς συλλαβὼν, ἡ λῃστὴς
“ » c ' ?cr
ἀπεδίδοτο, ῴπτειρες ἂν σεαυτὸν, ὡς παρὰ τὴν ἀξίαν Óvgru-
χοῦντα " ἢ εἴ τις σου λαβόμενος 5), ἡγε δοῦλον εἶναι λέγων,
ξ 5
ἐβύας ἂν τοὺς νύμους, καὶ δεινὰ ἐποίεις, καὶ ἠγανάκτεις, καὶ,
κω T 29 m» , » -
ὦ γῆ, καὶ ϑεοὶ, μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἐκεκράγεις ἄν" σεαυτὸν δὲ,
, Sues 3 “ LÀ e ,
ὀλίγων ἕνεκα ὀβολῶν, iv τούτῳ τῆς ἡλικίας, ὅτε καὶ εἰ φύσει
zx 3 ' 3 ' , , " fL 5 ν
p.680.0oüAog ἡσϑα, καιρὸς ἣν πρὸς ἐλευϑερίαν xw ορᾷν, αὐτῇ
- 3 , 5 '
ἀρετῇ καὶ σοφίᾳ φέρων ἀπημπύληκας; οὐδὲ τοὺς πολλοὺς
τὶ ec ,
ἐκείνους λόγους αἰδεσϑεὶς, ovg ὁ καλὸς Πλάτων, ἢ ὁ Χρύσιτ-
πος, ἢ ᾿Αριστοτέλης ^) διεξεληλύϑασι, τὸ μὲν ἐλευϑέριον ἐπαι-
ι) γιγνόμενον, ,,διδόμενον γιγνόμενον W. prius vero ha-
beut Edd. omnes, excepta Fl. quae δεδώμενον expressit. γιγ-
, I 1 ἢ p yy
vóusvov et Gorl, et tres Mss. Parr, exhibent: recte itaque
probavit Belinus, et recepit Se/unied. x) mo&cíg] Vulg.
zto&Gtg, inepto accentu, quem etiam Vit. Auct, 27. et aliis lo-
cis, quae in Indice videbis, mutari oportuit. y) τὸν Óec-
z0c5v] Sic J. Par. H. S. M. et P. δεσπότῃ male Fl.«* — z)
λαβόμενος} Ita cum Sehmied. rescripsi e Codd. M. Gorl. .
2954. 2956. pro vulg. ev4Aefousvog, quod e praecedenti voce

effictun videtur. ὁ) ᾿ἀριστοτέλη ς] ὃ praefixit Schmied,
e 2956.

mitosum. πὶ si

quam reliqui servi porriges,
capiesque, quidquid | est,
quod tibi datur, (redii)
haec vero venditio est: prae-
cone quidem non erat opus
in viro, quil ipse suo se
praeconio venderet, et lon-
go tempore herum abiret
et quasi procaretur. Tu ve-
ro, purgamentum hominis,
prope dixerim, praesertim
ad eum, qui philosophum
se ferat, si te navigantem
hostis, qui submerge:e na-
vim posset, vel pira'a ven-
didisset, miserareris te,
ut praeter dignitaiem cala-

quis ,
manu injecta, servum te
suum perhibens abduceret,
leges proclama:res, et quiri-
tareris, et indignareris, et
terram Deosque magna vace
testareris; et te 1psum pau-
cos propter nummos, in hoc
aetatis, cum si natus esses
servus, tempus erat liberta-
tem circumspicere, cum 1p-
sa te virtute et sapientia
vendidisti? mhil veritus
multas illas disputationes,
quas pulcher Plato, et Chry-
sippus, et Aristoteles, in
laude libertatis, et servilis

BE MERCEDE CONDUCTIS. 261

" MT ) : , NP
γνοῦντες, τὸ δουλοπρεπὲς δὲ διαβάλλοντες, xol ovx αἰσχύνῃ P- 680.
, 2 , ' 25 , 1 λό ᾽ !
κόλαξιν ἀνθρώποις, καὶ ἀγοραίοις, καὶ βωμολόχοις ἀντεξετα-
, , c VERUS ,
ζόμενος, καὶ ἐν τοςυύτῳ πλήϑει Ῥωμαϊκῷ ") μόνος ξενίξων
E ͵ ᾿ c
τῷ τρίβωνι *), καὶ πονήρως τὴν *) “Ρωμαίων φωνὴν βαρβα-
οίζων, εἶτα δειπνῶν δεῖπνα ϑορυβώδη, καὶ πολυάνϑρωπα,
συγελύδων τινῶν, xat τῶν πλείστων μοχϑηρῶν ; καὶ ἐν αὐτοῖς
ἐπαινεῖς φορτικῶς, καὶ πίνεις πέρα τοῦ μετρίως ἔχοντος" ἕω-
, e , 32 B 32 , cc 1
ϑέν τε ὑπὸ κώδωνι ἐξαναστὰς, ἀποσεισάμενος τοῦ ὕπνου τὸ
^ » ’
ἥδιστον, συμπεριϑεῖς *) ἄνω, καὶ κάτω, ἔτι τὸν χϑιζὸν )
“ ^ 2
ἔχων πηλὸν 8) imi") τοῖν σπελοῖν. οὕτως ἀπορία μέν σε ϑέο-
"^ - , , LS
pv ἔσχεν, ἢ τῶν ἀγρίων λαχάνων, ἐπέλιπον δὲ καὶ af κρῆνατ᾽
" 4^ (7 c - i ,
ῥέουσαι τοῦ ψυχροῦ ὕδατος, ὡς inl ταῦτά σὲ ὑπ᾽ cupyeviacp. 631.
" 2 1 WC c E du €f ev ᾽ . 3
ἐλϑεῖν; ἀλλὰ δῆλον ὡς οὐχ ὕδατος, οὐδὲ ϑέορμων, ἀλλὰ πεμ-
i 3 -
μάτων. xal ὄψων “), καὶ οἴνου ἀνθοσμίου ἐπιϑυμῶν, £ó-

Β) Ρωμαϊξκῷ] » Ῥωμαϊκῶν “Ῥωμαϊκῷ W. dero». L. ἀστεῖ-
κῷ P. A. Edd. omnes in Poyueiav consentiunt. Ρωμαϊκῷ
Gorl. cum W, conspirans. “Ῥωμαίων conj. C. G. Jacob. ,
quod longe minime placet. c) τρίβων] πώγωνι À.P. et L.
d) Ῥωμαίων] Poucixzv conj. C. G. Jacob. | €) σνμπε-
οιϑεῖς συμπεριϑεὶς Edd. vett. nec non ieitz. et. Jl. ,
guod commune mendum emendavit £p. et secutus est Schm.
i) χϑιξὸν7ὔ »χϑυζὸν J. male.4 ex Α. 2. vitium illuc trans-
latum. 5) ἔχων πηλὸν] Sic- Schm. e M. 2954. 2956. pro
vulgato ordine πηλὸν ἔχων. h) ἐπὶ] sév TA. Marcl.** i)
ὄψων] ,,0yov M.'*

humilitatis vituperatione,
consumserunt; neque pu-
det te cum adulatoribus,

mediocritatem, et mane ad
tiatinnabuli sonum surgens,
excussa somni parte suavis-

et forensi turba, et nidorem sima, sursum deorsum cur-
sectantibus componi, et in ris cum aliis, besterpum
tanta Romanorum multitu- adhuc lutum in cruribus
dine solum peregrino cum . circumferens, Adeone ia-

palio couspici, et male
(misere) nec sine barbarie
Bomanorum liugra loqui,
tum coenas coenare tumul-
tuosas et multorum homi-
num, convenarum, et ma.
jorem partem malorum? In
his ipsis conviviis laudas
importune, et bibis ultra

ops lupinorum eras, aut
agrestium olerum? adeone
defecerant te fontes frigida
imanantes, ut prae despera-
tione ad haec devenii:es?
Sed apertum scilicet est, te
non aquae, neque lupino-
rum, sed bellariorum et pul-

pamentorum, et vini odo-

262 LUCIANI

p.681.A0c *), καϑάπερ ὃ λάβραξ, αὐτὸν μάλα δικαίως τὸν ὀρεγόμε-

25 φράτορσι.

p. 682.

, M NNUS M , v -
vov τούτων λαιμὸν διαπαρείς )' παρὰ πόδας τοιγαροῦν τῆς
3 [7 ^ -
λιχνείας " ) ταύτης τἀπίχειρα. aci ὥςπερ οἵ πέϑηποι, κλοιῷ
δεθεὶς τὸν τράχηλον, ἄλλοις μὲν γέλωτα παρέχεις" σαυτῷ ")
- - - 3 5 ,
ὃὲ δοκεῖς τρυφᾷν, ὅτι ἐστί σοι τῶν ἰσχάδων ἀφϑόνως ἐντρα-
CAP ΡΟ δ. , H iH , ' "Ret , A
ysv* ἡ Ó ἐλευϑερία, καὶ τὸ εὐγενὲς, αὑτοῖς φυλέταις καὶ
Καὶ
3 1 , , Ly A ^ — , -
ἀγαπητὸν, sb μόνον τὸ αἰσχρὸν προςῆν τῷ πράγματι, δοῦλον
EJ LUE , ^ e * , Y ι ' , L4
&vr ἐλευϑέρου δοκεῖν, οὗ δὲ πονὸν μη κατὰ τοὺς πανῦυ TOU-
2
τους οἰκέτας" ἀλλ᾽ ὅρα εἰ μετριώτερά. σοι προρτέτακται τῶν
Ζρόμωνι καὶ Τιβίῳ προςτεταγμένων. ὧν μὲν γὰρ ἕνεκα τῶν
μαϑημάτων ἐπιϑυμεῖν φήσας παρείληφέ σε, ὀλίγον αὐτῷ μέ-
, - 3
λει. τί γὰρ κοινόν, φασι, λύρᾳ καὶ ὄνῳ; πάνυ γοῦν, (ovy
- » τ , , T" -
ὁρᾷς :) ἐχτετήκασι ?) τῷ πόϑῳ τῆς Owngov σοφίας, ἡ τῆς
, , ^ - ;, ,
Zquocüévovg δεινότητος, ἡ τῆς Πλάτωνος μεγαλοφροσυνῆής;
τ - - ἡ
ὧν ἤν τις ἐκ τῆς ψυχῆς ἀφέλῃ τὸ χουσίον, καὶ τὸ ἀγύριον,

- 5 , 3 -
φοοῦδα πάντα, καὶ οὐδὲ μνήμη τις αὐτῶν.

k) iilos) idAog, leni spiritu, JPolf. 1) δεαπαρείς πε-
ριπαρείς ?954. m) Aug» etos] »Sic recte sola S. et margo
À. 1. ΝΥ. Ceterae λεχνίας. Recte ergo conjecit Solanus. n)
σαυτῷ] σεαυτῷ 2956. o0) πάνυ γοῦν (οὐχ ὁρῶς;) ἐκ-
τετήπασι] πάνυ γὰρ, οἷς ὁρᾷς, ἐντετ. 2954. Belin. Schm.
Vid. Adnot.

rati cupiditate captum, lu-
cii instar, ipsaque merito,
quae appeteret ista, gula
confossum. Praesto ergo
sunt liguritionis illius prae-
mia, et instar simiorum col-
lari vinctus risum praebes
alis; tibi vero in. deliciis
esse videris, quod licet,
quantum lubet, devorare fi.
cuum, CASE μας libertas et
generositas cum ipsis tribu-
libus et sodalibus, ilicet e-
vanuerunt, nec memoria il-
lorum superest. Ac feren-
dum erat, si sola ea turpi—
tudo inesset huic negotio,
quod jam pro libero servus

videris, nec labores etiam
iidem, qui plane servis.
Verum vide mihi, an mo-
deratiora tibi injuncta sint,
quam Dromoni aut Tibio,
Nain doctrina illa, cujus se
cupiditate δ λῶν adscivis-
se te dicebat, parum illi
curae est: quid enim, ajunt,
asino cum lyra? Nimirum
omnino, (nonne vides?)
intabescunt cupiditati Ho-
mericae sapientiae, ^ aut
Demosthenicae gravitatis,
aut magnificentiae Platonis.
Quorum si quis ex animo
aurum auferat et argentum,
et earum rerum curas ; quod

DE MERCEDE CONDUCTIs. 263

, » , , ,
καὶ τὰς περὶ τούτων φροντίδας, τὸ καταλειπόμενον ἐστι vv- p.682,
e 3, rr
φος P) καὶ μαλακία, καὶ ἡδυπάϑεια,, xol ἀσέλγεια, καὶ ὕβρις,
, : - , 2 » 26 ^
καὶ ἀπαιδευσία. δεῖταν δή Gov im^ ἐκεῖνα μὲν οὐδαμῶς. ἐπεὶ
, E ,
δὲ πώγωνα ἔχεις βαϑὺν, καὶ σεμνὸς τις εἶ τὴν πρόφοψιν, καὶ
ἱμάτιον “Ελληνικὸν εὐσταλῶς πεοιβέβλησαι, καὶ πάντες ἴσασέ
' " 4 Ἃ L 1 2 -
σε 1) γραμματικὸν, ἢ ῥήτορα, ἢ φιλόσοφον, καλὸν αὐτῷ
»ν 9 - - "2 "
δοκεῖ ἀναμεμίχϑαι καὶ τοιοῦτόν τινὰ τοῖς προϊοῦσι ), xoi
32 - $ ' ,
προπομπεύουσιν αὐτοῦ" δύξει yag ἐκ τούτου καὶ φιλομαϑὴς
Tof - H 5
τῶν ᾿Ελληνικῶν μαϑημάτων, xol ὅλως, περὶ παιδείαν φιλό-
, 3 ΄ -- 3 - -
xolog* ὥςτε κινδυνεύεις, tw γένναῖε, ἀντὶ τῶν ϑαυμαστῶν
, ' 3»
λόγων, τὸν πώγωνα καὶ τὸν τρίβωνα μεμισϑωκέναι. χρὴ οὖν
2 4 1 2. 05 x . ι , 2 1.4 3 200333?
σε ἀεὶ σὺν αὐτῷ ὁρᾶσθαι, καὶ πηδέποτε ἀπολείπεσθαι" ἄλλ
er 3 , , ' ? , -
ἕωϑεν ἐξαναστάντα, παρέχειν σεαυτὸν ὀφθϑησόμενον ἐν τῇ 9ὲ-
ραπείᾳ,, καὶ μὴ λιπεῖν τὴν τάξιν. 0 δ᾽ ἐπιβάλλων ἐνίοτέ ?) cot
' - - - , 3
τὴν χεῖρα, ὅ,τι ἂν τύχῃ '), ληρεῖ, τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἐπι"
, $ ,62 n" » 7 »
δεικνύμενος, ὡς οὐδ᾽ ") ὁδῷ βαδίζων, ἀμελής ἐστι.) τῶν p.682.
Ρὴ τύφ ος] Τία jam J/o/f. Vulgo vitiose scriptum τῦφος. Vid.
Varr, Lectt. ad cap. 19. | q) σε] γε Reitz. operarum culpa.
r) xQotoUOGi],Qocio9Gt P. Sed in vulg. conspirant Edd.
, , , LE ,
omnes. s) ἐνίοτε] ££ ὁτὲ vitiose M. . t) τύχῃ] Ita,
monente, $chaefero Meletemm, p.24., correxi ex W., quod
vuleatum fuerat, τύχοι. Sequentia in utraque .4/d. pessime
sic disposita leguntur: ληρεῖ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἐπιδεικνύμε-

γος ὡς etc. Rectius in B. 1. et ceteris. πὸ οὐ δ᾽] οὐδὲ 2954.
5011. Schm. x) ἀμελής ccr] Nihil hic variare Edd. no-

superest, fastus est, et mol- hac re ipse quoque Graeca-

lities, et voluptas, et luxu-
ries, et contumelia, et :udi-
tas. Ad ista vero neutiquam
te opus babet. Verum, quod
barbam habes prolixam, et
vultum venerabilem,et Grae-
co pallio decenter amictus
es, et quod omnes Gramma-
ticum te esse norunt, aut
Rhetorem,aut Philosophum,
pulchrum illi videtur, per-
mixtum esse etiam ex hoc
genere aliquem praeceden-
tibus ipsum et deducenti-
bus: videbitur enim ipsa

rum literarum cupidus, et
universim pulchritudinis il-
lius, quae in doctriria inest,
studiosus, Ttaque metus est,
ne pro ad mirandis illis ser*
monibus tuis barbam pal-
liumque locaveris. | Opor-
tet igitur te semper cum illo
conspici, et nec unquam
desiderari, sed mae sur—
gentem praebere te viden-
dum in officio, nec desere-
re ordines. [lle vero manu
nonnunquam tibi injécta,
quod im buccam venerit,

2064 LUCIANI

p.635. Movav , ἀλλ᾽ eig καλὸν τὴν ἐν τῷ περιπάτῳ διατίϑεται σχο-
20 λήν. Σὺ δ᾽ ἄϑλιος, τὰ μὲν παραδραμὼν, τὰ δὲ βάδην ἄναν-
τὰ πολλὰ καὶ κάταντα (τοιαύτη γὰρ, ὡς οἶσϑα, ἡ πόλις) πε-
οιελϑὼν, ἵδρωκάς τε καὶ πνευστίᾷς. κἀκείνου ἔνδον τινὶ τῶν
φίλων, πρὸς ὃν ἦλϑε, διαλεγομένου, μηδ᾽ Omov καϑίξης Y)
ἔχων, ὀρθὸς ὑπ᾽ ἀπορίας ἀνογιγνώσκεις 5) τὸ βιβλίον προ--
χειρισάμενος" ἐπειδὰν δὲ ὥσιτόν τε 3) καὶ ἄποτον ἡ νὺξ κατα-
λάβῃ, λουσάμενος πονηρῶς ἀωρὶ, περὶ αὐτό που σχεδὸν τὸ
μεσονύκτιον ἥκεις ἐπὶ τὸ δεῖπνον, ovx ἔϑ᾽ ὁμοίως ἔντιμος,

οὐδὲ περίβλεπτος τοῖς παροῦσιν P). ἀλλ᾽ ἣν τις ἄλλος ἐπειςέλ-
B νεαλέστερος, ἐς τοὐπίσω σύ"
gallay ἐξωσϑεὶον κατάκεισαι, μάρτυς μόνον ^) τῶν z aigue
φομένων, τὰ ὀστῶ, εἰ ἀφίκοιτο 5) μέχοι σοῦ, καϑάπερ οἵ κύ-

er 3 ΄
καὶ οὕτως ἐς τὴν ἀτιμοτάτην

γὲς περιεσϑίων, ἢ τὸ σκληρὸν τῆς μαλάχης φύλλον, (ᾧ τὰ
ἔζλλα συνειλοῦσιν *),) εἰ ὑπεροφϑείη ὑπὸ τῶν προκατακειμέ--

tavit Solanus, quare, nescio.*! y) καϑίξῃς »παϑίσῃς L.
4, καϑέξεις Edd. καϑίζῃς W. recte. καϑίζοις ,conj. Jens. sed
,uegíoys 2954. ut L." z) ἀναγιγνώσκχεις) »»πὐαγινώσκεις Μ.
ed prius servant Edd.^ a) ἄσιτόν ἐξ] ,,ἄσιτόν os Lt

b) παροῦ σιν] παριοῦσιν margo NS. W. «€ U 76) xuro-
κεισαι, μάρτυς μόνον} Male iu Ed. Beitz, ad Aldinae

^

utriusque exemplum ita haec disjuncta:

μόνον etc.

nugatur, ostendens obviis,
se neque, in via curam Mu-
sarum deponere, sed ipsum,
quod in itinere contingit,
otium bene collocare. Τὰ
vero miser partim una cur-
rens, partim lente ingres-
sus, per ardua multa et de.
clivia, (talis enim est urbs,
ut nosti) post circuitum il-
lum sudas et anhelas: et
dum ille intus cum amico-
rum aliquo, ad quem invi-
sit, colloquitur, tu, quine
sedendi quidem ccpiam ba-
pata adstans, cum nihil
&it, quod apas, depromto

Sed eimmendarunt vitium Iecentiores.
ποιτοΊ ,igíxorro M. et Fl.

centior,

κατάκχεισαι μάρτυς,
d) ἀφί-
6) ᾧ τὰ ἄλλα συνειλοῦ-

libello legis. Cum vero ci-
bi potusque expertem nox
oppressit, lotus male in-
tempestive, circa ipsam fe.
re mediam noctem ad coe-
nam venis, non jam ut an-
te honoratus, neque con-
spiciendus praesentibus, sed
s1.quis alius supervenit re-
tu post tergum:
atqueita in contemtissimum
angulum expulsus testis mo-
do accumbis eorum, quae
praeterferuntur, ossa sola,
modo ea ad te perveniant,

rodens canum instar, aut
siccum malvac folium, ( cui

DE MERCEDE CONDUCTIS. 265

Ld

^ e * "- ,
vov, ἄσμενος ὑπὸ λιμοῦ παραψώμενος 5). οὐ μὴν οὐδ᾽ ἡ ἄλλη Ρ- 695
e, » 5 3 t" 5 ,
ὕβρις ἄπεστιν, ἀλλ᾽ οὔτε ὠὸν ἔχεις μόνος, (ov γὰρ ἀναγκαῖόν p. 634-
- ? - , -
ἐστι καὶ σὲ τῶν αὐτῶν ἀεὶ τοῖς ξένοις καὶ ἀγνώστοις ἀντιποιεῖ-
3 , ' ^ --
σϑαι- ἀγνωμοσύνη γὰρ σὴ τοῦτό γε") οὔτε ἡ ὄρνις ὁμοία ταῖς
LIES 3 A - -
ἄλλαις, ἀλλὰ τῷ μὲν πλουσίῳ 5), παχεῖα καὶ πιμελὴς, σοὶ δὲ,
L] δ "^ , [id F.
νεοττὸς ἡμίτομος, ἢ φάττα τις ὑπόσχληρος, ὕβρις ἄντικρυς,
* Ὁ , , δὲ ^ , , h n. Y ; ὦ
καὶ ἀτιμία. πολλάκις δὲ ἣν ἐπιλίπον “) ἄλλου τινὸς αἰφνιδίως
, 2 , E ,
ἐπιπαρόντος 1), ἀράμενος ὁ διάκονος τὰ σοὶ παρακείμενα φέ--
r ,
ρῶν, ἐκείνῳ παρατέϑεικεν, ὑποτονϑορυσας, GU γὰρ ἡμέτερος
* ' -
εἶ. τεμνομένου μὲν γὰρ ἐν τῷ μέσῳ 7) συὸς ὑπογαστρίου, ἢ
ss ^ ' ' LONE
ἐλάφου, χρὴ ἔκ παντὸς ἡ τὸν διανέμοντα ἵλεων ἔχειν, ἢ τὴν
, , 5 - - -
Προμηϑέως μερίδα φέρεσθαι, ὀστὰ κεκαλυμμένα τῇ" πιμελῇ.
LT LI - k * e ' , ᾿
τὸ γὰρ τῷ ^) μὲν ὑπὲρ σὲ τὴν λοπάδα παρεστάναι, ἔστ᾽ ἂν
^9 , , 2 er
ἀπαγορεύσῃ ἐμφορούμενος, σὲ δ΄ οὕτω ταχέως παραδραμεῖν,
σιν spuria esse videntur. Conjecit autem Casaub. τοὺς αλ-
λᾶντας εἰλοῦσιν, Jacob. τὰ ὑποαλὰ, vel τοὺς ἅλας, Vid, Adnot,
1) παραψώμενοςβ) »παραψαμενος 8516 J. et P. παραψό-
μενος reliquae Edd. et M. παρειψόμ. B. 2... παροψώμενος
conj. Jens, scd rectius Gesner. παραψώμρενος. 8g) πλουσίῳ
πλησίον M.'* idque non sane male. ^h) ἣν ἐπιλίποι]
^ Δ δ᾽ k] , .
»γέπεὶ λίποι W.* i) ἐπιπαρόντο ς] ,Sic Gronov. recte vo-
luit: nam P. et W. consentiunt. Edd. male ἐπὶ παρόντος dis-

junctim. Παρεόντος margo A. 1. W.*. k) τὸ γὰρ τῷ] Io
τῷ P. male.* j

involvunt alia,) si qua de-

qua desit, alio repente con-
spiciatur ab his, qui ante te

viva superveniente, mini-

accumbunt, lubenter (prae
jme) abradens. Verum nec
alia contumelia abest: sed
neque ovum solus habes:
(neque enim opus est, et
te eadem adfectare semper ,
quae hospites et ignoti: il-
la enim esset impudentia
tua) neque avis tibi siuilis
aliaremapponitur ; verum di-
viti pinguis et saginata, tibi
vero pullus dimidiatus, aut
palumbus exsiccus,qn»ae qui-
dem aperta contumelia est et
contemtus, Saepe etiam, si

ster, ablata ea, quae tibi
apposita fuerant, ponit illi,
admurmurans illud: tu e-
nim noster es, Quoties qui-
dem carpitur in medium ap-
positus aut porcellus sub—
ruml$, aut cervus, omniuo
aut propitium habeas divi-

Ssorem, opus est, aut Pro-

methei partem feras, ossa
dico pinoguedini involnta.
Quod enim supra te accum-
benti adstat patina, donec
satictate victus renuntiet,
te véro celeriter adeo prae-

p. 685.

Horm.1l.
XXIII,

480-
297

p. 686.

266

, ; e
τίν. φορητὸν ἐλευϑέρῳω ἀνδρὶ, xcv ὁπόσην 1) of ἔλαφοι τὴν

L'U"O'I"ER^N"fI

, - e? - ^i
χολὴν ἔχοντι; καίτοι οὐδέπω ἐκεῖνο ἔφην, ὅτι τῶν ἄλλων ἥδι-
τὸ ΄ , , A δι
στύν τε καὶ παλαιότατον οἶνον πινόντων, μόνος σὺ πονηρόν
κι ^ , ^ «x Da 3 f. E -
τινὰ xol παχὺν πίνεις" Otgomevov cd, ἐν ἀργύρῳ ἢ χρυσῷ
δ M , 5 ^ » , [rd
πίνειν), ὡς μὴ ἐλεγχϑείης ἀπὸ τοῦ χρώματος, οὕτως ἄτι-
^ , 5 , ^s , » 2 De
pog ὧν ξυμποτης" καὶ εἴϑε ys xcv ἐκείνου ἐς κόρον ἣν πιεῖν
- D e ^
νῦν δὲ πολλάκις οαἰτήσαντος, ὁ παῖς
5623 2...
— -- οὐδ΄ αΐοντι ἔοικεν.
3 ^ , * ? , A] A
᾿Δνιᾷ δή σε πολλὰ καὶ ἀϑρόα, καὶ σχεδὸν τὰ πάντα, καὶ μά-
" j^ | 2 ,
Aire ὅταν 6s ") παρευδοκιμῇ κἰναιδός τις, ἢ ὀρχηστοδιδάσκα-
^» 3 -
Aoc, ἢ Movixa ξυνείρων, ᾿Ἡλεξανδρεωτικὸς ἀνθροπίσκος. roig
Η͂ ' NP E ux , J L1 ; ο
μὲν γὰρ τὼ ἐρωτικὰ ταῦτα διωκονουμένοις, καὶ γραμματίδια ?)
1 , , E] "
v:r0 κύλπου διαπομίζουσι, πύϑεν σὺ γ᾽ ἰσότιμος κατακείμενος;
- - - , E. ς -
τοιγαροῦν ἐν pv; rov συμποσίου, καὶ ὑπ΄ αἰδοῦς καταδεδυ-
κὼς ῬῪ), στένεις ὡς τὸ εἰκὸς, καὶ σεαυτὸν οἰκτείρεις, παὶ αἰ-
ΝΙΝ Xi , Tu 347 - ^ , 2 “δ σ 4)
τιᾷ τὴν τύχην, οὐδ᾽ ὀλίγα σοι τῶν χαρίτων ἐπιψεκάσασαν 1).

1) ὁπόσην] ,οὑπόσοι W. male. m) πένενν 7 ,,Sie M. et
Edd. optimae omnes δὲ Paí/;z. Πίνων tameu B, 2. et 5.** Sed
B. 1. habet πίνειν. n) ὅταν» cs] οοὕτάν cs Edd. et M.* o)
γραμματίδεα]͵Ί οογραμματείδιω W. Sed muiatum est. p)

καταδεδυκῶὼς ,,καταδεδοικῶς W.* q) ἐπιψεκάσα-

σαν] ,,ἐπισκευάαασαν P. L. οἱ margo A, 1. W. Nihil ἃ vul-

terit, cui libero tolerabile
est, si etiam non plus quam
cervi bilis habeat? Sed il-
lud nondum dixi, quod,
aliis suavissimum vetustis-
siinumque viaum bibenti-
bus, solus tu minutem et
crassum potas. taque cu-
ras in argento semper aut
auro bibe;e, ne colore vini,
quam contemtus sis cónvi-

ta et crebra, et paene om-
nia: mazime quoties prae
te floret vel cinaedus ali-
quis, vel saltandi magister,
vel ilonicos modos et can-
tilenas contexens homuncio
Alexandriuus, Unde enim
ama*oriarum voluptatum
hisce ministris, et literulas
sinu perferentibus, aequa.
lem accvbitus honorom tu

va, prodatur. Et utinam
velillius ad satietatem bi-
bere tibi liceret! Jam vero
saepe te poscente puer se
exaudiisse diss/mulat. Mo-
lestia sane te adficiunt iul,

postules? Tiaque in latibu-
lo aliquo triclinii, prae pu-
dore quaerens suífugium,
ingemiscis merito, teque

Apse miseraris, et fortunam
'accusas, quae ne tantillum

DE MERCEDE CONDUCTIiS.

267

ἡδέως δ᾽ ἄν μοι δοκεῖς ") καὶ ποιητὴς γενέσϑαι τῶν ἐρωτικῶν p. 686.
? , "^ ^" ^ , , »o 3£! 8 Y
ἀσμάτων, ἢ xcv ἄλλου ποιήσαντος, δυνασϑαι ccu ἀξίως ὴ;
- - o - 5
δρᾷς 1) γὰρ o") τὸ προτιμᾶσϑαι, καὶ εὐδοκιμεῖν ἐστιν. v-
29. ^ , "^ , ld ,
ποσταίης δ᾽ ἂν, εἰ καὶ μάγον, ἢ μάντιν ὑποκρίνασϑαν δέος
- , ? ᾽
τῶν πληρους πολυταλάντους, καὶ ἀρχὰς, καὶ ἀϑρόους τοὺς
, * , - 5
συλούτους ὑπισχνουμένων. καὶ γὰρ αὖ καὶ τούτους ὑρᾶς εὖ φε--
ρομένους ἐν ταῖς φιλίαις, καὶ πολλῶν ἀξιουμένους " κἂν ἕν τι
- x , fo? "A , e ' 3 , L1
γοῦν *) τούτων ἡδέως ἂν γένοιο, ὡς μὴ ἀποβλητος καὶ πε-
2 - '
ριττὸς εἴης ἀλλ᾽ οὐδὲ πρὸς ταῦτα ὁ κακοδαίμων ziDavoc τῇ
- 3 , - - (Ὁ e ,
τοιγαροῦν ἀνάγκη μειοῦσϑαι, καὶ σιωπῇ ἀνέχεσϑαν, ὑποιμώ-. 637.
᾽ Μ -
ξοντα καὶ ἀμελούμενον. ἫΝ μὲν γὰρ κατείπῃ σοῦ τις ψίϑυ- 28
ρος οἰκέτης, ὡς μόνος ovx ἐπήνεις 7) τὸν τῆς δεσποίνης παν-
3 , 2 *
δίσχον ὀρχούμενον, aj πιϑαρίζοντα, κίνδυνος οὐ μικρὸς ἐκ
- , $3 , , -
τοῦ πράγματος. χρὴ ovv χερσαίου βατράχου δίκην δυψῶντα *),
gata abeunt H. Par, 1. Fl. Nec B. 1. A. 1.2. r) δοκεῖρ
Fl. at reliquae et M. δοκῇς. ““ Cf. Charon. c. 17. ἄρα ἄν σοὲ
δοκεῖ (olim δοκῇ) χαίρειν etc. 5) ἀξέως]} δεξιοῖς conj. Ja-
eobs, ad exemplum loci Adv. Indoct. c. 10. At ἀξίως absolute
positum , ut ἄξιόν ἐστι pro ἄξιον σπουδῆς, ergo scite, ut ope-
rae prelium. sit audisse. t) 096] , Constans lectio Edd. et

M.* u) oí] ,,o?» male L/* Xx) γοῦν] οὖν W.* y)
izqvsic] Ita M. 2956. 5011. Gorl. Schm. pro vulg. ἐπήνε-

σας.
margo Á. 1, W.*
Adv. Indoct. c. 20.

quidem tibi venustatis ad-
sperserit. Libenter autem vi-
dearis et ipse poéta velle fieri
amatoriarum cantilenarum ,
aut ab alio composita canere
posse commode; cum vi-
deas, quibus rebus honor
et plausus adjunctus sit.
Sustineas vero, si maguimn
aut vatem agere oporteat
ex eorum genere, qui here-
ditates multorum taleato-
rum, et imperia, et con-
fertas divitias pollicentur:
vides enim, hos quoque fe-
licem in amicitis cursum

2) διψώνταΊ,] ,,Constans lectio.
Geuitivum praefert BEe/n. temere.

up ocog (Onpovzog)
Cf.

habere, et magna in digni-
tate versari, Morum igitur
unum aliquid libenter fie-
res, ne plane rejiculus es-
ses et superfluus, Sed nec
ad ista, infelix, probabilis
es. taque necessario mi-
nueris, et silentio occultis-
que lacrimis perfers negle-
ctum tui. S$ienim deferat
te susurro servus, solum te
non laudasse puerum domi-
nae saltantem, aut canen-
tem cithara, periculum ex
ea re non parvum. JOpor-
tet igitur terrestris ranae

268 ree ΡΝ

p.687. 4:xgeyfvor, ὡς ἐπίσημος ἔσῃ ἐν τοῖς ἐπαινοῦσι, καὶ κορυ-
goiog, ἐπιμελούμενον. πολλάκις δὲ καὶ τῶν ἄλλων σιωπησάν-
των, αὐτὸν ἐπειπεῖν ἐσκεμμένον τινὰ ἔπαινον, πολλὴν τὴν κο-
λακείαν ἐμῳφανιοῦντα. τὸ μὲν γὰρ λιμῷ ξυνόντα, καὶ, νὴ Δία,
γε διψῶντα, μύρῳ χρίεσϑαι, καὶ στεφανοῦσϑαι τὴν κεφαλὴν,
ἠρέμα καὶ γελοῖον *), ἔοικας γὼρ τότε στήλῃ ξώλου τινὸς νε-
κροῦ ἄγοντος ") ἐναγίσματα. καὶ γὰρ ἐκείνου καταχέαντες μύ-
ρον, xci τὸν στέφανον ἐπιϑέντες, αὐτοὶ πίνουσι, καὶ sva-

99 χοῦνται τὼ παρεσκευασμέναᾳ. "Hv μὲν γὰρ ^) xci ζηλότυπός
τις p, καὶ παῖδες εὔμορφον ὦσιν, ἢ νέα γυνὴ, καὶ σὺ μὴ παν-
τελῶς πόῤῥω “) ᾿ἀφροδίτης καὶ Χαρίτων ἧς, ovx ἐν εἰοήνῃ τὸ

p. 683. πρᾶγμα, οὐδ᾽ 0 κίνδυνος εὐκαταφρόνητος. ὦτα γὰρ καὶ ὀφϑαλ-
μοὶ βασιλέως πολλοὶ, οὐ μόνον τἀληϑῆ ὁρῶντες, ἀλλ᾽ ἀεί τι
καὶ προςεπιμετροῦντες ὡς μὴ νυστάζειν δοκοῖεν. δεῖ οὖν ὥςπερ
ἐν τοῖς Περσικοῖς δείπνοις κάτω νεύοντα κατακεῖσϑαι, δεδιότα
μή τις εὐνοῦχός σε ἴδη προςβλέψαντα μιᾷ τῶν παλλακίδων,
ἐπεὶ ^) ἄλλος γε εὐνοῦχος ἐντεταμένον πάλαι τὸ τύξον ἔχων,

a) ἠφέμα καὶ γελοῖον] χοῆμα παγγέλοιον conj. Gisb, Koen.
ad Gregor. Ρ. ,26. ed. Schaefer. et Belin. Αἰ vid. Adnot. b) á-
yovrog] ἀγόντων conj. Courier. ad Luc. Asin. p. 312. c)
γὰρ] γοῦν Marcil.. d) πόῤῥω] ,.,ἔξω Ex. Fl. Vulgatae no-
strae adsentitur P. et Edd. ἔχω marg. A. 1. W.** e) ἐπεὶ]

instar sitientem clamare, parata sunt. ΘῚ vero zelo-
et, ut insignis inter cla- typus ipse sit, et formosi
mantes sis et quasi praecen- liberi Cou, aut mulier
tor, studere: saepe etiam, juvenis, neque tu sis plane
postquam conticueruntalii, alienus a Venere et Gratiis,
ipsum subjicere meditatam vix pax constabit, nec pe-
quandam laudationem, pro- riculum est, quod facile
lixae adulationis indicem. contemnas, Aures enim re-
Porro esuritionum te soda- gis et oculi multi, nec qui
lem, et sitientem, ungi et vera solum videant, sed
coronari, sane ridiculum. semper quasi co: ollarium,
Simili tufdr'es cippo nu. me connivereunquam putes,
peri alicujus mortui, cui adjiciant. Opoitet igitur,
mittuntur inferiae. Nam utin Persarum conviviis,
etiam illum perfundunt un- dejecto vultu accumbere,
g"ento, et coronam illi im- metuentem, ne quis te forte
ponunt; vinum vero ipsi XKunucborum observet ad-
bibunt etepulanturea,quae spicere pellicum unam, cum

269

DE MERCEDE CONDUCTIS.

- cou - ι
& f) μὴ ϑέμις ὁρῶντα, διαπείρας 5) τῷ ὀϊστῷ μεταξυ πίνον- p.688.
- ,
τος, τὴν γνάϑον "). Εἶτ᾽ ἀπελθὼν τοῦ δείπνου, μικρόν τι 80
, ρα ας. YAT: 2 , , , E ^
κατέδαρϑες. ὑπὸ δ΄ ὠδὴν ἀλεκτρυόνων ἀνεγρόμενος, ὦ δεί-
λαιος ἐγὼ, φὴς» καὶ ἄϑλιος, οἵας τὰς πάλαι διατριβὰς ἀπο-

λ' τ 2 E ! or 2 T s X4 er n ,
Aut ai v , XUL ἑταίρους, 56. βίον απροαγμονα, καὶ υπνον μετρου-

- , T
μενον τῇ ixidvuíg, xul περιπάτους ἐλευϑέρους 1), εἰς οἷον
βάραϑρον φέρων ξαυτὸν ἢ) ἐνσέσεικα ! τίνος ἕνεκα, ὦ ϑεοὶ, P. 689
SEE Ve ' ' LT MN I ᾽ 3 ' 00M
ῃ τίς ὁ λαμπρὸς μισϑὸς ovzOG ) ἔστιν; OU γὰρ καὶ ἄλλως μον

' Ej - ' A
πλείω τούτων ἐκπορίζειν δυνατὸν qv, καὶ προςῆν τὸ ἐλευϑεοον,
, ? - - ^ - , ,
καὶ τὸ πάντα ἐπ᾿ ἐξουσίας; νῦν δὲ τὸ τοῦ λόγου, λέων κρόκῃ
δεϑεὶς,

οὐδ᾽

M , , ' “
«ve καὶ Κατ περισυρθόομαιν το πάντων OLXTLOTOY ,

εὐδοκιμεῖν» εἰδὼς 282 ἔννοια. sf δυνά
εὐθοκίμειν» εἰθῶς,. OUOS πεχαρισμένος εἰνὰν ουναμενος-

ΕῚ , * 2) - , 1 P d LI ,
ἰδιώτης yoQ ἔγωγε τῶν τοιούτων, καὶ ἄτεχνος, καὶ usiscro

ποραβαλλύμενος ἀνδράσι τέχνην τὸ πρᾶγμα πεποιημένοις. ὡς

»ἔπειτα Pell — f) €) εἰς ἃ cont Brod. — g) διαπείρφας
»διαπεῖραι ἂν Marcil, et Pell. διαπείρας Edi. omnes. διαπή-
eos W.** διαπείρῳ (2) Belin. conjecit, vertens: perce celui
qui regarde etc. διέπειρέ σου Satan Vid, Adnot. h) yva-
2$ov] »jvà9€0v ἔτρωσεν margo A. 1. W.* i) ἐλευϑέρους]
γεἐλευϑερίους W. εἰ P. k) τ, ἐμαυτὸν} Sie recte
Par. Fl. et W., et margo À. 1. W. ἑαυτὸν male δ ΕΠ ον Br.
S. 4 Sic etiam A, 1. et B. . Sed A. 2. ἐμαυτὸν. ut et recen-
tiores AHeitziana, Vid. M on 1) μισϑὸς οὗτος] »»οὗτος
μισϑὸς ΝΥ."

alius Eunuchus intentum caussa, Dii boni! a«t auae

jam arcum habeat, qui ad-
spicientis, (videntis) quae
fas non est, buccam sagit:a
inter bibendum trajiciat.
Deinde egressus convivio
paullum obdormiisti. Sub
gallorum vero cantum exci-
tatus, miserum me, 1nquis,
et aerumnosum! quibusego
exercitationibus relictis, et
sodalibus, et quam otiosa
vita, et somno , quem so/a
metiretur dormiendi libido,
et ambulationibus liberis,
in quod me barathrum ip-
se praecipitavi! Cujus rei

splendida illa iierces? Non-
ne enum alio etiam modo
plura ipsis parare mihi li.
cuit, libeitate manente et
omnium rerum po*testate ?
Nunc vero tanqvam ]1eo,
quod est in proverbio, Ji-
cio devinctus, sursum deor-
sum trahor, et, quod om-
rium imniserr!umum est, nec
bonam de me opin;:onem
concitare, neque gratiosus
esse possum. Jdiota enim
ego his in rebus et iners,
maxime si cum bominibus
comparer, qui artem sibi

210

L'S'C E"M'N E

: 9. , ( e

». 689. δὲ Ἢ) zai ἀχάριστός ") εἶμι, καὶ ἥκιστα συμποτικὸς, οὐδ᾽

ὅσον γέλωτα ποιῆσαν δυνάμενος" συνίημι δὸ ὡς καὶ ἐνοχλῶ
2 -

πολλάκις βλεπόμενος, xol μάλισϑ᾽ ὅταν ἡδίων αὐτὸς αὐτοῦ")
εἶναι ϑέλω " ). σκυϑρωπὸς γὰρ αὐτῷ δοκῷ. καὶ ὅλως, οὐκ ἔχω
f. ᾽ “ P -
p.690. ὅπως ἁρμόσωμαι 1) πρὸς αὐτόν. ἣν μὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ σεμνοῦ

H ' ? τ ^
φυλάττω ἐμαυτὸν, «móng ἔδοξα, παὶ μονονουχὶ φευκτέος. qv
δὲ μειδιάσω, καὶ ῥυϑμίσω τὸ πρύφωπον εἰς τὸ ἥδιστον, πατ-

34 Li -
ἐφρόνησεν εὐϑὺς, «oi διέπτυσε, καὶ τὸ πρᾶγμα ὅμοιόν μοι")
δοκεῖ, ὥςπερ ἂν εἴ τις κωμῳδίαν ὑποκρίναιτο, τραγικὸν προς-
- , A 9: Ὁ , S » δ ,

ὡπεῖον περικείμενος. τὸ δ᾽ ὅλον, τίνα 5) ἄλλον ὃ μάταιος ἐμ-

- , , ' , - ἄλλ , E "e
31 αὐτῷ βιώσομαι βίον, τὸν παρόντα τοῦτον ἄλλῳ βεβιωκώς; Ert

- c ΄ " - LI

σου ταῦτα ἘΡΕΟ ΤΟΝ ΘΗ; ὁ κώδων ἤχησε, καὶ χρὴ τῶν ὁμοίων

ἔχεσϑαι, καὶ ') περινοστεῖν,

A uus , c , ,
καὶ ἑἕσταναι, ᾽υπαλείψαντα γὲ

,
πρότερον τοὺς βουβῶνας, καὶ τὰς ἰγνύας, εἰ ϑέλεις διαρκέσαν
3 s" »Ὕ " 3
πρὸς τὸν ἀϑλον. εἶτα δεῖπνον ὅμοιον, καὶ ἐς τὴν αὐτὴν ὥραν

m) ac 0i] «ὥςτε L.'* Og ys conj. J. Seager.
Sic omnes Edd. et M.

ἀχάριστος
W. 4c

“30
ἀχάριτος Solan. conj.

τοῦ Sic M. Edd. male αὐτοῦ."
Correxit, Jensius.
Edd. valgo ἁρμόσομαι.
s) τίνα] Sic Par. S. et Pell.

$iLlo],9:4; Edd."
»Sic ex V. dedi.
goi.

Ξίνα habet et B. 1. sed τινὰ À. 1. 2.

hoc opus fecerint. Insu-
per vero invenustus etiam
sum, et mininie comis con-
viva, ac ne tantillum qui-
dem excitarerisum possum:
inteligo autem,conspectum
etiam meumsaepe molestum
esse, inprimis quoties me
ipso suavior hilariorque es-
se volo: tetricus enim illi
videor, et in universum
non video, quomodo aptus
illi esse possim: si enim

ravitatem servo, insuavis
ili videor, et tantum non
fugiendus; sin rideam et ad
suavitatem componam vul.

Vid. Adnot. n)
ἄχαρις margo A. 1.
Vid. Adnot. 0) αὐτοῦ! ,«v-
Imo recte. Vid. Adnot, p)

4) ἁρμόσωμαιἾ
ὧν r) μοι] abesta
τινὰ edd. reliquae.**
t) καὶ] ,,xe» M.*

tum, contemnit statim et
despuit; et similis mihi res
videtur, ac si quis tragicam
personam indutus comoe-
diam agat. Ín summa vero,
quam aliam stultus ego vi-
tam mihi vivam, laut. prae-
sentem si alii vixero Ad-
huc ista cogitas, cum tin-
tinpabulum sonuit, et con-
suetus vitae tenor decvanibls
est: circuneundum est,
standum est, unctis prius
summis femoribus popliti-
busque, si velis durare ad
instans certamen: tum coe.
na similis, et in eandein

DE MERCEDE CONDUCTIS. 271

: | ] ' - ' ' , ,
περιηγμένον. καί Gov") τὰ τῆς διαίτης. πρὸς τὸν πάλαι βίον p. 69o.
φι 3 δ Y δ ,
ἀντίστροφα, καὶ ἡ ἀγφυπνία δὲ, καὶ ὁ ἴδρῶς, καὶ ὁ κύματος,
2354 "δ e , "Suv x » 96 ^ ἘΦ , b]
ἠρέμα ἤδη ὑπορύττουσιν *), ἡ qOomv , ἡ περιπνευμονίαν, ἢ
, M" ^" ' ' Y F , , 3
κώλου ἄλγημα, ἢ τὴν καλὴν 7) ποδάγραν ἀναπλάττοντες. ἀντ-
, - ] LJ
ἔχεις δὲ ὅμως, xol πολλάκις καταχεῖσθαι δέον, οὐδὲ τοῦτο
- ' δ , - ,
συγκεχώρηται. σκῆψις γὰρ ἡ νόσος, καὶ φυγὴ τῶν καϑηκόν-
2 et , 3 ' 3 rt 3
τῶν ἔδοξεν. ὥςτε ἐξ ἁπάντων ὠχρὸς ἀεὶ, καὶ ὅσον οὐδέπω τε- P- 691.
ϑνηξομένῳ ἔοικας. Καὶ τὰ μὲν ἐν τῇ πόλει, ταῦτα. ἣν δέ 82
- ' - ^
που *) καὶ ἀποδημῆσαι δέῃ ^), τὰ μὲν ἄλλα ἐῶ. ὕοντος δὲ
4 [4 , ' - , 9 ,
πολλώκις, ὕστατος ἔλθων (τοιοῦτο γὰρ δον ἀποκεκληρωται)
- 3 * 3) , M -
L^) τὸ ξεῦγος περιμένεις, ἔςτ᾽ ἂν οὐκ ἔτ᾽ οὔσης καταγωγῆς,
ἂν E PME
τῷ μαγείρῳ σε τῷ τὴς δεσποίνης κομμωτῇ συμπαραβύσωσιν,
2 » , - a 2 ^
οὐδὲ τῶν φρυγάνων δαψιλῶς ὑποβαλόντες. Οὐκ ὀκνῶ δέ Got 83
, rr Ξ δ - n. ,
xol διηγήσασϑαι 0 μοι Θεσμύπολις οὗτος ^) ὁ Στωϊκὸς διηγή-

τι} 601] σε conj. J. Seager. in Class. Journ. Vol. XI. p. 200.
quo vix opus est, etsi ,»ὑπορύττουσιν quar;um casum requirere
videatur, x) ὑπορύττουσιν) ,Sic octo Edd. anii,niores;
sola tamen Juntin. ὑπορύπτουσιν.. y) καλὴν κακὴν conj.
Filloisos, ad Long. Pastorr. p. 50. ps merito improbat
Schmiederus.. 2] που] 0i margo A. 1. W.* a) δέῃ] Sic
e Codd. W. 2011. et Gorl., vraeeunte SbhsdMioeo pst
pro vulg. δέοι. b) x«i] deleri vult So/anus, emendari κατὰ
Jo. Seasger. l. . Vol. XI. p. 200. Vid. Adnot. c) οὗτος
ογθῦτος J. male.4. Hepetitum vitium ex A. 2.

horam protractia. TIaterhaec milis videaris, Haec qui-
victus ratio superiori vitae dem urbarae vitae ratio.
contraria, tum vigiliae, et Si qua vero etiam iter in-
sudor, et fatigatio paulla- stituendum sit, reliqva o-
tim cuniculis te suffodiunt, mitto. Saepe vero cum pluit,
et vel tabem, vel respiran- ultimus tu veniers, (hoc
di difhcultatem, vel coli enim sors tibi tribuit) et
dolorem, vel praeclaram jumenta exspectas, doner,
podagram elaborant, Ob. cum jam non amplius sit
duras tamen, et saepe, cum vecturae copia, cuin coquo
decumbendum esset, neque te aut ciniflone domivae ir
hoc tibi concessum est. Si- vehic.lum compingunt, et
mulatio enim morbus tuus mne virgultorum quidem sa-
videtur et officiorum fuga. tis gubsterüunt. Non pi-
Jtaque ob haec omnia pal- gebitetram varraretibi,quod
lidus senper, et parum ab- sibi accidisse "Thesmopolis
st, quin jam morituro si- hic Stoicus mihi narravit,

212

LUCIANI

M 2. ^" , E " ? 5
p.691. σατο, ξυμβὰν αὐτῷ mavv γελοῖον, xcl, νὴ Ab, οὐκ ἀνέλπι--
c RJ LA 3:94 LU: , Y b M
στον, ὡς «v καὶ ἄλλῳ ταὐτὸν “) συμβαίη. συνὴν uiv γὰρ
, ^ - -
πλουσίᾳ τινὶ καὶ τρυφώσῃ γυναικὶ τῶν ἐπιφανῶν ἐν τῇ πόλει.
E E τὰ M ἊΣ
δεῆσαν δὲ καὶ ἀποδημῆσαί ποτε, τὸ μὲν πρῶτον, ἐκεῖνο ma-
ES Uu , ,c -
ϑεῖν ἔφη γελοιότατον, συγκαϑίζεσϑαι 5) παρ᾽ αὐτῷ παραδε-
, , MN , P
δόσϑαι φιλοσόφῳ ovrt, κίναιδον τινα τῶν πεπιττωμένων τὰ
4 -
σκέλη, καὶ τὸν πώγωνα περιεξυρημένων᾽ διὰ τιμῆς δὲ αὐτὸν
e ' 3. X $*3 2 -
ἐχείνη, ὡς τὸ εἰκὸς, ἦγε, καὶ τοὔνομα δὲ τοῦ κιναίδου ἀπε--
, M ^ - -
p.992. μνημόνευε, Χελιδόνιον γὰρ πκαλεῖσϑαι. τοῦτο τοίνυν πρῶτον
2 - 5. -
ἡλίκον 5), σκυϑρωπῷ 8) καὶ γέροντι ἀνδρὶ καὶ πολιῷ τὸ γέ-
zT δ Y , e
vetov (οἶσϑα δὲ ὡς βαϑὺν πώγωνα καὶ σεμνὸν ὃ Θεσμύπολις
- c
εἶχε) παρακαϑίξεσϑαι P) φῦκος ἐντετριμμένον, καὶ vmoys-
, ' 2 ' ' , ' ,
γραμμένον τοὺς ὀφϑαλμους, καὶ διασεσαλευμένον zo βλέμμα
32 iJ 5
καὶ τὸν τράχηλον ἐπικεκλασμένον, ov χελιδόνα, μὰ Δί, ἀλλὰ
- ,
γύπα τινὰ περιτετιλμένον τοῦ πώγωνος τὼ πτερά" καὶ εἴγε μὴ
M - i 3 - M ' , 2t 3: 2 -
πολλὰ δεηϑῆναν ᾽) αὐτοῦ, καὶ τὸν κεκρυφαλον ἔχοντα ἐπὶ τῇ

d) ταὐτὸν ταὐτὸ Jolf. e) συγκαϑίξεσϑαι) ,.συγκαϑέ-.
ξεσϑαι M. {ὴ) ἡλίκον] κακὸν addit 2956. e glossema:e, ut
arbitratur Belinus. 4) oxvO90oozQ] »σακυϑρώπον Fl. male.
Prius recte Edd, et M.* h) παρακαϑίζξεσϑαε)] Sic J.
et Codd. W. P. L. Edd. vero Par. B. 2. H. Fl. et 3. παρακα-
ϑέζεσϑαι.“ δὶς et A. 1. 2. B. 1. Deinceps vulgatum φύκος
de meo correxi. Vid. ad Pisc.. c. 12. i) óeg 9 var] δεη-
Quvs mendose A. 2. ἐδεήϑη conj. Brod.

naedi mihi retulit, Chelido-
nium dictum esse. Hoc igi-
tur primum quele est? 'Te-
trico et seni viro, et cano
mento, (nosti vero, quam

rolixam barbam et vene-

ridiculum sane, quod aliis
quoque usu venire possenec
improbabile, per Jovem,
fuerit, Vivebat ille in do-
mo divitis et delicatae mu-
lieris: cum autem peregre

eundum esset aliquando,
primum hoc sibi accidisse
oimnino ridiculum, ut jux-
tase philosophum hominem,
adsidere juberetur cinaedus
quidam laevigatis pice cru-
ribus et rasa barba: nempe
in honore illum ipsa, ut
facile est ad intelligendum,
habebat: nomen etiam ci-

rabilem Thesmopolis bha-
buerit) adsidere infucatum,
et pictis genis, et natanti-
bus oculis, et fracta cervi-
ce, non hirundinem sane,
[ q»ae nominis illus vis est]
sed vulturem quendam vul-
sis barbae pennis! Et misi
multum deprecatus esset,
etiam caput flamineo tectum

- 5 n3? 7

πεφαλῇ ἂν συγεαϑέζεσϑαι Ὁ). τὰ δ᾽ οὖν ἄλλα, παρ᾽ ὕλην τὴν p- 692.
$60 , ἢ 3 δί 35 3 δ᾽ 5 Di £8. D
ὁδὸν μυρίας τὰς ἀηδίας !) ἀνασχέσϑαι, ὑπάδοντος, καὶ τερε-
τίζοντος "* )*
ἐπὶ τῆς ἀπήνης.
χϑῆναι. Κολέσασα γὰρ αὐτὸν ἡ γυνὴ, Θεσμόπολί, φησιν,
οὕτως ὄναιο, χάριν οὐ μικρὰν αἰτούσῃ, δὸς, μηδὲν ἀντειπὼν,

3^ rf aa v ^f , n , -
μηδ᾽ ὅπως ἐπὶ πλεῖον Gov δεήσομαι ") περιμείνας. τοῦ δὲ,

τ , - e

ὅπερ εἰκὸς ἦν, ὑποσχομένου πάντα πράξειν, δέομαί Gov τοῦτ᾽ 5),
ἔφη, χρηστὸν ὁρῶσά σε, καὶ ἐπιμελῆ, καὶ φιλόστοργον, τὴν
κύνα P), ἣν οἶσϑα, τὴν Μυῤῥίνην 1), ἀναλαβὼν ἐς τὸ ὄχη-
μα, φύλαττέ μοι, καὶ ἐπιμελοῦ, ὅπως βηδενὰς ἐνδεὴς ἔσται"
βαφύνεται γὰρ 1 ἀϑλία τὴν γαστέρα, καὶ σχεδὸν ὡς ἐπίτεξῃ Ὁ. 695.
ἐστίν" |
ἐκείνης, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἐμοῦ αὐτῆς πολὺν ποιοῦνται λόγον *) ἐν

Di MERCEDE CONDUCTIS,

, 1 M - 3v 40. Ἢ 1,22 ,
εἰ δὲ μὴ ἐπεῖχεν αὐτὸς, ἴσως ἂν καὶ ὀρχουμένου
3 Ej - -
ἕτερον δ΄ οὖν τι καὶ τοιοῦτον αὐτῷ προςτα-

84

o£ δὲ κατάρατοι οὗτοι, καὶ ἀπειϑεῖς οἰκέται, οὐχ ὕπως

" Ld - ' , a 1 , E ? 7 3 L]
ταῖς ὁδοῖς. μὴ τοίνυν vt σμικρὸν οἰηϑῆς εὐποιήσειν ?) ue, τὸ

k) συγπκαϑέξεσθαι ,Sic J. Par. H. S. Fr... Gvyxc9 16660 or
W. et FIl.*« gos us et A. 1. 2, et B. 1. habent. 1) ἀηδίας
»»ὐηδείας M. Cf. c.8. m) τερετίξοντος] Sic W. τε-
ρεττίζοντος male Edd. omnes.'* n) δεήσομαι ,9ie Edd.
et M. δεήσωμαι B. 2. 0) τοῦτ᾽ ] τοῦτο 2956. Belin, Ὁ)
κύνα] πῦνα B.i. «) δῖυ ῥίνην] ,Litera M. quadrata
xecte B. 2. et Par. ave. litera minore J. H. S.* Miajore et-
lam B. 1) πολὺν ποιοῦνται λόγον] ποιοῦνται λ6-
γον 0s 2056. 5) svz0: 621v] lta Heitz. et recentt, sed

habentem ait fuisse adses-
surum: 86 ergotum caeteras
sexcentas in 1la via mole-
stias sustinuisse, cantillau-
te illo et minuriente; qui

pollicito, se facturum om-
nia; hoc, inquit, te rogo,
quae benignum te videam,
et diligentem, et ἃ natura
factum ad amorem: canem,

nisi ipse retinuisset, forte
et jam in ipso plaustroesset
saltaturus, Verum injun-
ctum sibi etiam aliud hujus-
cemodi. Vocans enim iilum
mulier, da mihi, inquit,
hanc veniam, '"lhesmopoli,
sic fortunatus sis! magnam
quidem, petenti nihil con-
tradicens, nec exspecta, ut
diutius te rorem, lllo ve-
ro, quod íacile credas,
Lucian. Fol. 1I.

quam nosti, Myrrhinam,
receptem in vehiculum cu-
stodi mihi, et curam illius
gere, ne qua re indigeat;
uterum enim gerit misera,
et prope abest a partu: ex-
secrabiles autem illi et im-
morigeri servi, ne mei qui-
dem ipsius, tantum abest,
ut ilius, ullam rationem
habent in via. Ne putes
igitur,: te mediocriter de
S

p. 695.

214 t teidba Bee - deoa NE OT

περισπούδαστόν μοι, καὶ ἥδιστον κυνίδιον διαφυλάξας. ὑπέ-
Giro Ó Θεσμόπολις, πολλὰ ἱκετευούσης, καὶ μονονουχὶ καὶ
δακρυούσης. τὸ δὲ πρᾶγμα παγγέλοιον qv, κυνίδιον ἐκ τοῦ
e , -
ἱματίου προπύπτον μιπρὸν ὑπὸ τὸν πώγωνα, καὶ κατουρῆσαν
, s) Y - e , , P Ed
πολλάκις, εἰ καὶ μὴ ταῦτα ὁ Θεσμύπολις προςετίϑει, καὶ βαῦ-
ξον λεπτῇ τῇ φωνῇ (τοιαῦτα γὰρ τὰ Μελιταῖα .) καὶ τὸ γένειον
, , ^ -
τοῦ φιλοσόφου περιλιχμώμενον, uoluza') εἴ τι τοῦ χϑιξοῦ
9 ὦ -Σ , 307 n , eur
αὐτῷ ζωμοῦ ἐγκατεμέμικτο. καὶ 0 γε") κίναιδος, o ξυνεῦρος,
ovx ἁἀμούσως ποτὲ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τοὺς παρόντας ἐν τῷ
p , ,
ξυμπυσίῳ ἀποσκώπτων, ἐπειδὴ ποτε καὶ ἐπὶ τὸν Θεσμύπολιν
^w -— , -
ααϑῆκε τὸ σκῶμμα, περὶ δὲ Θεσμοπόλεδος, ἔφη, τοῦτο μόνον
. » “"᾿ e 5 * va - M ^ ΡΞ , ^
εἰπεῖν ἔχω, Ort ἀντὶ Στωϊκοῦ ἤδη Κυνικὸς ἡμῖν γεγένηται. τὸ
δ᾽ οὖν κυνίδιον, καὶ τετοκέναι ἐν τῷ τρίβωνι τῷ τοῦ Θεσμο-
πόλιδος “) ἐπυϑύμην. Τοιαῦτα ἐντρυφῶσι, μᾶλλον δὲ ἐνυ-
^ ^ 3 Y , - 7
βοίζουσι τοῖς ξυνοῦσι, κατὰ μικρὸν αὐτοὺς χειροήϑεις τῇ ὑβρει
- , , - ,
παρασχευάζοντες. οἶδα δ᾽ ἐγὼ καὶ ῥήτορα τῶν καρχάρων Y)

εὖ ποιήσειν divisim B, 1. et εὐποιήσειν conjunctim Α. 1. 2.
t) μάλιστα] καὶ μάλιστα ὅοιι. u) 0 γε] La M. et Gorl.
Vulgo desideratur γε, x) τῷ τοῦ Θεσμο πόλιδος] Ita
M. et Gorl. In Edd. omnibus deest τῷ. — y) καρχάρων]

-» Καρχάρων (majori initiali) omnes Edd. καρχγάρων Palm.
litera minore./*

ine mereri, si caniculam, dus, adsessor, qui alioqui
de qua tantum laborem,sua- nonindocta dicta in caeteros
vissimamque mihi servave- jacere in convivio solet,
ris. Pollicetur Thesmopo- cum in Thesmopolinlaxaret
lis simpliciter ita et tantum dicacitatem, de Thesmopo-
non cum lacrimis petenti, lide, inquit, hoc solum ha-
fies autem ridicula omnino, beo, quod dicam, illum
canicula de veste sub ipsam proStoico jam Cynicum no-
barbam prospiciens, parva, bis factum. Caniculam igi-
et saepe ipsum permingens, tur etiam peperisse in pal.
(etiamsi illud quidem non ]lio Thesmopolidis audivi,
addidit Thesmopolis) et ii- Sicad delicias, vel ad con-
nuta voce gauniens, (tales tumeliam potius, abutun-
enim sunt Melitenses illae tur suis familiaribus, quos
caniculae) et mentum phi- paullatim mansuetos et pa-
losophi circumlambens, im- (ientes injuriae faciunt,
primis si quid pridiani juris Novi ego etiam rhetora
in illo haereret. Et cinae- «quendam de asperis illis

DE MERCEDE CONDTUCTIS. 275

- , z , 1 * M ) 3
ἐπὶ τῷ δείπνῳ 5) κπελευσϑέντα, μελετήσαντα, μὰ τὸν Zl, οὐκ p.694.
, , ΓΟΥ͂Ν ΡΟΣ B τς , 1
ἀπαιδεύτως, ἀλλὰ πανυ τορῶς "^ ), καὶ ξυγκεκροτημένως " ἐπῃ-
- » ' » J ' er
vtiro γοῦν μεταξὺ πινοντῶν, OU πρὸς ὕδωρ μεμετρημένον,
5 ' ' 2 2 ΕΗΒ τ À "m ' - c - c
ἀλλὰ πρὸς οἴνου ἀμφορέα ^) λέγων. xol rovro υποστῆναι “)
Ξ x - 7
τὸ τόλμημα ἐπὶ διακοσίαις δραχμαῖς ἐλέγετο. ταῦτα μὲν οὖν
^ e A $5 * -
ἴσως μέτρια. ἣν δὲ ποιητικὸς αὐτὸς, ἢ συγγραφικὸς ὁ πλού-
LAT ' Y - ' c - 3 , ,
σιος ἢ; παρὰ τὸ Ócimvov τὰ αὐτοῦ δαψῳδῶν, τότε καὶ μάλι-
- * -
στα διαῤῥαγῆναι χρὴ, ἐπαινοῦντα.καὶ πολακεύίοντα 5), καὶ
, - . .
τρύπους ἐπαίνων καινοτέρους ἐπινοοῦντα. εἰσὶ δ᾽ οἱ καὶ ἐπὶ
c ᾿ ug
κάλλει ϑαυμάζεσϑαι ἐθέλουσι 5). καὶ δεῖ ᾿Αἀδώνιδας αὐιοὴὶς,
y "t , 2 , , LP ' δι E *
xal Ὑακίνϑους ἀκούειν, πήχεως ἐνίοτε τὴν ῥῖνα ἔχοντας. σὺ
, * X Mf M - 1 '
δ᾽ ovv ἐὰν ) μὴ ἐπαινῆς, ἐς τὰς λιϑοτομίας τὰς Διονυσίου
ὑϑὺς ἀφίξῃ, ὡς καὶ φϑονῶ Σὲ λεύων αὐτῷ j δὲ
εὐϑὺς ἀφίξῃ, ὡς καὶ φϑονῶν, καὶ ἐπιβουλεύων αὐτῷ. χρὴ δὲ
' , 5 , D 7 :
καὶ σοφοὺς καὶ ῥήτορας εἶναν αὐτούς" κἂν εἴ τι σολοικίσαν-
, 2 ι 5 — 2 » * n -
τὲς τύχωσιν, cvrO τὸ 5) τῆς rrune καὶ τοῦ Ὑμηττοῦ με-
Y ^ ' , - 2
στοὺς δοκεῖν τοὺς λόγους, καὶ νόμον εἶναι TO λοιπὸν οὕτω λέ- Ρ. 695.

2) τῷ δείπνφ] ο,τὸν δεῖπνον L.* a) ἀλλὰ πάνυ τορῶς
αλλὰ πάνυ μᾶλλον QogOg 2050. 8) ἀμφορέα] ,,ἀμφορέας
W.* οελ)υύυποστῆναε) ὈπὍυποστῆνε Α. 2. ut supra c. 25. δεη-
ϑῆνε ποῖ. 1) 4) καὶ κολακεύοντα] ,»καὶ deest in S. ad-

est in reliquis et in W.** e) ἐθέλουσι] ἐλπίζουσι 2956. f)

ἐὰν] ,,ὧν M.* σὴ τὸ] »γεοῦτο margo A. 1. W.**

jussum 1n coena declamare, dis. Sunt vero, qui etiam

non inerudite profecto, sed
vebementer et conciune:
landabatur igitur inter po-
cula, qui non ad aquam
demensam diceret, sed ad
vini amphoram; dicebatur
autem pro ducentis illam
rem drachmis ausus esse,
Ferum haec quidem fortassis
ulcunque toleranda, | Si vero
dives ipse vel poéticam ad-
fectet laudem vel histori-
cam, qui in conyivio sua
recitet, tum maxime est,
ubi rumpatur aliquis lau-
dando, adulando, modis
laudandi novis excogitan-

pulchritudinis nomine ad-
mirationi esse postulant,
quos Adonidas, vel Hya-
cinthos audire oportet, cu-
bitalem licet nasum inter-
dum habeant. Τὰ vero si
non laudes, ilicet in Dio-
nysii lautumias venies, ut.
pote qui invideas ipsi et
iosidieris, | Oportet autem
doctos esse ipsos et rheto-
ras, et licet soloecismos
committant, Atticae tamea
et Hymetti plenos vider: il-
lorum sermones, et legem
esse in posterum ita dicendi,
Quamquam :olerabilia for.

5.2

2176 ΡΥ RUE

i 4 ν 5; "Ὁ ὦ e L]
p.605: γεῖν. Καΐτοι φορητὼ ἴσως τὰ τῶν ἀνδρῶν. οἷ δὲ Ἐ) οὖν γυ-
“ 3 ἔς δ - *
30 jme (wel γὰρ αὖ καὶ τόδε ὑπὸ τῶν γυναικῶν σπουδάξεται,

- ΠῚ Ἐν - δ en ὦ
τὸ εἶναΐ τινας αὑταῖς πεπαιδευμένους, μισϑοῦ υποτελεῖς ξυν--
ὄντας, xol τῷ φορείῳ παρεπομένους )) ἕν γάρ τι παὶ τοῦτο
“ 5 , [4 5 € - μ r *
τῶν ἄλλων παλλωπισμάτων ^) αὐταῖς δοκεῖ, qv λέγηται, ὡς
σνεπαιδευμέναι τέ εἶσι, καὶ φιλόσοφοι, xol ποιοῦσιν ἔσμοτα.
3 ARN. ini "1 3 1 d ᾿ * 1 E
ov πολὺ τῆς Σαπφοῦς ) ἀποδέοντα " καὶ διὰ δὴ voro; μι-
σϑωτοὺς καὶ αὗται) περιάγοντα: ῥήτορας, xol γραμματι-
3 » 9 27- ^
“ἰοὺς, καὶ φιλοσόφους" ἀπροῶνται δ᾽ αὐτῶν πηνίκα (γελοῖον
4 Ἢ E » RÀ , : 3 D] /
γὰρ καὶ τοῦτο) ἤτοι μετοξὺ κοσμούμεναι ") ," καὶ τὰς κόμας πε-
τἰπλεκόμεναι 5), ἢ παρὰ τὸ δεῖπνον * GÀÀ iQ οὐκ ἄγουσι
οἰπλεκόμεναι 5), o πάρα ἄλλοτε γὰρ ovx ἄγου
, M - , , .
σχολήν. πολλάπις δὲ xoi μεταξὺ τοῦ φιλοσόφου τὶ Owbiovros,
“- * ν m -
ἡ oe προςελϑοῦσα, ὥρεξε παρὰ τοῦ μοιχοῦ γραμμάτιον ? ):

« 6a6.nf£ δὲ ι ^vnc 2 - iow eire - , Ἄν Ὡς
9.999. ὃς Oc Tob σωφρθοσυνῆς ἐκεινοῦ AOyO?, ἐστασὺ περιμένοντες egt

1} 8£]lIta, monente Seager. Vol. XI. p. 200. et loci natura cia-
imante, correximus vulgatum δή. Perpetuo autem has par-
ticulas a librariis esse confusas consiat. i) moegsmoutvovs]
ἑπομένους 2956. παρ᾽ ἑπομένους A. 1.2. k) πκαλλωπιεσᾷ ἅ-
zOv];Sicxecte Edd. Par. Fl, S. B. 2. H. Fr. item M. et S.
Sola Junt. male ze4Aos.^ 1) τῆς Zezqocvc] Excidit fortas-
sis τῶν ante τῆς Z. m) καὶ αὐται] καὶ αὐταὶ conj. Seager.
3.c. At probam esse vulgatam vix est, quod moueatur. n)
xocpopopivor].,Sicrecte Edd. omnes. Koupoyusvor male
Ms. W. et B.^ 0) περιπλεκύμενοι) γπαραπλεκόμεναν
M.«* Sic et 2056. p) γραμμάτεον «γραμματεῖον W.**
Edd. omnes, quas vidi, habent γραμματίον., accentu in alie-
no loco posito.

tc videantur, quae viri fa-
ciunt. Mulieres vero, nam
hae quoque nunc adfectant
habere quosdam eruditos,
xnercede interposita sibi fa-
"millares, et lecticam adse-
ctantes, quandoquidem u-
zum hoc inter reliqua orna-
menta ilis videtur, si di-
cantur eruditae esse et phi-
losophae, εἴ carmina fa-
ciant non multum inferiora
Sapphicis: propter haec igi-
tur mulieres ipsae quoque
merceBarios circumducunt

Ahetores, et Grammaticos ,
et Philosophos. Audiunt
vero illos interdum, quod
ipsum quoque ridiculum,
vel dum ornantur, et comas
disponi sibi curant, vel in
coena adeo: neque enim a-
liud ipsis otium suppetit.
Saepe vero dum Philoso-
phus aliquid disputat, ac-
cedens ancilla a moecho ta-
bellas tradit: at illi de tem-
perantia sermones insistunt,
exspectantque, dum illa,
imoecho postquam rescripse-

DE MERCEDE CONDUCTIS. 934

ἂν ἐκείνη ἀντιγράψασα τῷ μοιχῶ, ἐποαναδούμη, πρὸς τὴν ὥκρέο- p. 656
σιν. Ἐπειδὰν δέ ποτε διὰ μακροῦ τοῦ χρόνου Kooviow $51.
Hovenvalov ἐπιστάντων, πέμπηταί τί Go: ἐφεστοίδιον &—
ϑλιον, ἡ χιτώνιον ὑπόσαϑφον, ἐντοῦϑα μάλιστα πολλὴν δεῖ
καὶ μεγάλην γενέσϑαι τὴν πομπήν. ποὺ ὃ μὲν πρῶτος, εὐϑὺς

ἴτε σκεπτομένου Ἵ) παρακούσας τοῦ δεσπότου, προδραμὼν»
«0l προμηνύσας, τῆς ἀγγελίας
προλαβών T) ἕωϑεν δὲ τριςκαίδερα ἥπουσε πομέξοντερ, exa» p. 697.
στος, ὡς πολλὰ εἶπε, καὶ ὡς ὑπέμνησε, ποὺ ὡς ἐπιτραπεὶς,

τὸ κάλλιον ἐπελέξατο, διεξιών "

&

21 * 3 241
ἀπέρχεταῦ, μισϑὸν ovx ὀλίγον

ἅπαντες δ΄ οὖν ἀπαλλάττονται
ἐγ

Q μὲν
καὶ βα-

ler.

λαβόντες, ἔτι καὶ βοενϑυόμενου, ὅτι μὴ π πλεῖον» ἔδωκας. sS
γὰρ μισϑὸς αὐτὸς, πατὰ δύο ὀβολοὺς, ἢ ^) τέτταρας"

φὺς αἰτῶν σὺ. καὶ ὀχληοὺὸς δοκεῖς.

L

ἵνα δ᾽ ovv λάβης. *
, P! 3 A Ne , : t CE Da AGAT
“ευτέος μὲν αὐτὸς, καὶ ἱπετευτέος "᾿ ϑεραπευτέος δὲ καὶ ὁ obxo-
- ΄ - ? A
vópog. οὗτος μὲν καὶ ἄλλος ϑεροϊπείαξ vaóog ). v4 ἀμελὴς
3.3 € Α : * 3 E cr
zíog δὲ οὐδ ὁ ξύμβουλὸς ") xoi PUR καὶ τὸ ληφϑὲν, ἤδη}

4) ἔτε σπεπτορένου Sie L. ez O. ἐπεσκηπτομένου P. ἐ-
daribrestop vov Edd. omnes. ' r) προλαβοῖν] Ita 2959. quod
xecte probavit Bel. et recepit Sch». pro vulg. zQosiopov. 5}
3) ,91c recte P.etL. xe) Edd. t) ἄλλος — 7eózoci

.»ἄλλον τρόπο» margo Α. 1. W.* u) ξύμ Ps ουλος} ο»δύμβο-
Aog male S, ^ Geteree recte ut edidimus.'* ) ἤδη} 59 ἤδη
Ἔχ. ΕἸ."

rit, ad auditionem redeat.
Cum vero longo post tem-
pore aliquando Saturnalibus
instantibus vel Panathenai-
cis, mittitur tibi smiculum
aniserum aui tunica fere pu-
tris, tuic maxime multam
institui magnáàmque pom-
pam oportet, Et primus

uidem qui deliberante
domiud' illud sublegit, prae-
currens et indicans, non
pervo ablato nunti: prae-
anio, redit, Mane vero tre-
decim veniunt ferentes mu—
nus, quorum unusquisque,
wt multa dixerit, ut monue-

rit, ut dato sibi negotio
pulcherrimum elegerit,com-
iemorat, Omnes igitur cum
munusculo abeunt; insuper
cum fastidio quodam mur-
murant, quod plura noa
dederis, lMerces ipsa mi-
nuiatim iibi solvitur, obolis

binis aut quaternis: $i pee-

tas, gravis videris ac mole-
stus. {70 igitur &ccipias,
adujandum primo ipsi et
supplicándum: colendus au-
tem etiam est dispensetor,
quod aliud culturae genua
est; nec vero ncgligendug
FER RARE et amicus, Por-

278 LOBEETAMY

p. 607: πρῶ φεἴλετο ἵματιοκαπήλω, ἢ mU ἢ σκυτοτόμῳ τινί. ἄδω-

!p 693.

ρα 7) οὖν σοι τὰ δῶρα, καὶ ἀνόνητα. Πολὺς δὲ ὁ φϑόνος,
, Y “ νι e - , z 1 M
καί που καὶ Dto pn τις ἠρέμα ὑπεξανίσταται 5); πρὸς ἄνδρα
ἤδη τοὺς κατὰ σοῦ λόγους ἡδέως ἐνδε) χόμενόν" ὁρῷ γὰρ ἤδη σὲ
μὲν ὑπὸ τῶν συνεχῶν πόνων ἐκτετρυχωμένον, καὶ πρὸς τὴν
, L4 ,
ϑεραπείαν σκάζοντα, xol ἀπηυδηκύτα, τὴν ποδάγραν δὲ ὑπ-

- D ' e a 3. , , X. 22
ανιοῦσαν. ολῶς γὰρ 06ov περ ^) ἣν νοστιμώτατον ἐν σοὶ, ἁπαν-

, h. , - 1 2 ,
Ῥ. 609. ϑισάμενος, καὶ τὸ ἐγκαρπύτατον τῆς ἡλικίας, καὶ τὸ ἀκμαιό-

- ,
τατον TOU σώματος ἐπιτρίψας "), καὶ βάκος Gc πολυσχιδὲς ég-
, L4 , LI LI * » ' 2 »δ6)᾽ c
γασαμενος, 0x πεοιβλέπει, σὲ μὲν οἵ τῆς κόπρου aztodótw ^)
" E “ P^ τὶ
φέρων, ἄλλον δὲ ὁπὼς τῶν δυναμένων τοὺς πόνους καρτερεῖν
.») » , 3 - ,
προςλήψεται. καὶ ἤτοι μειράκιον αὐτυῦ ὅτι ἐπείρασας τότε "A,
TN - ν᾿ A , Ἁ
ἡ τῆς γυναικὸς ἄβραν παρϑένον γέρων ἀνὴρ διέφϑειρας *),

y) ἄδωρα]7 ,,Sic recte Coll. et Gron. Edd. omnes male &ooa.*
E recentioribus Gailíus retinuit ἄωρα. z)oms£avicra-
ται] ἐξανίστοται 2956. a) ὅσον περ] Ita 2950. probante
Belino, quem secutus est Schm. Vulgo erat ὅπερ. b) ἐπε-
τοίψας ἐπιστρέψας 2956. c) dz ogótg] »»ἀποῤῥίψει
margo A. 1. W.'* Sic et 2956. quod celerius justo amplexi
sunt Belin. et Schm, | Gorreciio est Grammatici, vocem vul.
gatam ad sequentis zrpoeliwperat formam exigentis. Cf. infra
Cx: ξητοῦσιν ὕπως ἄρδην ἀπολέσωσι, e. ἃ. l|. ἃ) τότε}
πότε) Conjecit Jens. confirmat Ms. L. τότε Edd. omnes ma-
le. "Vid. Adnot. e) διαφϑείρειες} ,Sic W, reótg; wit
Solanus. διαφϑείρας Edd, male. Olé? etoeg correctum in
ld. Scilicet secunda .4ldina: nam prior habet διαφϑείρας-

quam florem aetatis valetu-
dinisque tuae praecerpsit,
postquam fertilissimam vi-
tae tuae partem, et sum-
mum vigorem corporis con-
trivit, Ec pannum te undi-
que ee concinnavit, jam

ro quod accipis, jam debe-
batur vestiario, aut inedico,
aut sutori cuidam, Mu-
nera igitur ijla non munera,
et nullius utilitatis. Inter
Lnaec forte etiam calumnia
qvaedam paullatim contra te

insurgit apud virum, ser.
mones,qui contra te haben-
tur, libenter jam excipien-
tem. Videt enim te jam
perpetuis laboribus detri-
tum, et ad officia claudican-
tem, et defectum viribus,
subeuntemque ; paullatim po-
dagram. ΘΝ enim post-

circumspicit, te quidem i in
quod ster quilinium abjiciat,
alium vero, qui labores sus-
tinere possit, ut adsumat,
Tum igitur vel tentasse pue-
rum, vel ancillam virginem
dominae iuminuisse, homo
senex, vel quiddam aliud
huic simile incusatus, no—

DE MERCEDE CONDUCTIS. 279

id -
ἢ ἄλλο τι ἢ) τοιοῦτον ἐπιπληϑεὶς 8), νύχτωρ, ἐγμεκαλυμμενοϑ, de 700.
ἐπὶ τράχηλον ὠσϑεὶς, ἐξε ελήλυϑας ἔρημος ἁπάντων, καὶ ἄπο-
ρος, τὴν βελτίστην ποδάγραν αὐτῷ γήρᾳ παραλαβὼν, καὶ &
1 , » , Y Ἢ , , d , *
uiv τέως ἤδεις, ἁπομαϑὼν iv τοφούτῳ yoovo' ϑυλᾶκον δὲ
'
μείζω τὴν γαστέρα ἐργασάμενος, ἀπλήρωτόν τι, καὶ ἀπαραί-
΄ 1 ΜΑΣ ' , -23 - IN.
TütOV κακύν. καὶ γὰρ ὁ λαιμὸς ἀπαιτεῖ ἐκ τοῦ ἔϑους ^ )* καὶ
3 , 3
ἀπομανϑάνων αὐτὰ, Καί σε οὐκ ἄν τις ἄλλος δέ-
" Ld , -“
ξαιτο ἔξωρον ἤδη γεγονότα, καὶ τοῖς yrywo
, € 7 Y
κότα, ὧν οὐδὲ τὸ δέρμα ὁμοίως χρήσιμον "
- 23 -
ἐκ τοῦ ἀπωσϑῆναι διαβολὴ πρὸς τὸ μεῖζον εἰχαζομέ TS μοιχὸν,
^ Pd
ἢ φαρμακέα σε, ἤ τι τοιοῦτον ἄλλο δοκεῖν ποιεῖ, ὁ piv γὰρ
(i B - 36 f ἃ ι "oj P N "δ
κατήγορος, καὶ σιωπῶν ἀξιόπιστος" σὺ 0 “Ελλην, καὶ ῥᾷάδιος
" , —
τὸν vQOzOV, καὶ πρὸς πᾶσαν ἀδικίαν εὔκολος τοιούτους yoQ
m. δ)ὲῪ᾽᾽᾽Ά Ὁ
ἅπαντας ἡμᾶς 1) εἶναι οἴονται"

3 -

ἀγανακτεῖ. 40
e er.

πόσιν ἵπποις ἔοι-

ἄλλως τε, καὶ ἡ

* , 2 30,/ " - ,
καὶ μάλα εἰκοτῶς" δοκῶ γὰρ
" - , UE 3 s τὰ D sys dE
μοι καὶ τῆς τοιαύτης δύξης αὐτῶν, ἣν ἔχουσι περὶ ἡμῶν ^),
M
κατανενοηκέναι τὴν αἰτίαν. πολλοὶ γὰρ οἵ) ἐς τὰς οἰκίας

Sed διαφϑείρεις 5956. f) ἄλλο τι] ,.Ἄλλό τι Edd. ^ g)
ἐπικληϑεὶς] »»ἐπεγχληϑεὶς margo Α. 1, W.** Cf. de hoc
non Irequentissimo verbi ἐπικαλεῖν usu Nigr. e. 5. in. Ah) Ὡς

τοῦ £90vc] An scripsit cd ἐκτ. £9.; 1) nud s] εὐμῶς S
male. At prius recte reliquae, et W. ἐς ΚῚἡμῶν οὐμῶν
male S. Vulgatam nostram exhibent J, Pax. Fl. ete. et W.**
1) o£] ,,deest in W.*

ctu, capite obvoluto, prae- aeque utilis, Alioquin et-

ceps ejiceris domo, relictus
ab omnibus, inops, cum se-
nectute podagram etiam o-
ptimam nactus; oblitus hoc
tanto tempore interjecto eo-
rum, quae anie sciebas,
ventre auctus majore, quam
culeus est, malo quod nec
explere possis, nec depre-
caij, Etenim et gula pos-
cit te ex censuetudine, et
cum indignatione et quere-
Ja dediscit. Nec te facile
alius quis recipiat exoletum
jam et equis vetulis simi-
lem, quorum neque pellis

iam calumnia e tua expulsio-
ne orta, et majus quid su-
spicata, ut moechus, vel
veneficus, vel horum simi-
le aliquid videaris, eíhcit.
'uus enim accusator tacens
etiam fide dignus: tu veio
Graeculus et levis ingenii,
et ad scelus omne facilis.
Tales enim universos nos
arbitrantur, mec injuria.
Videor enim mihi etiam ta-
Jis illorum opinionis, quam
de nobis habent, caussam
intellexisse, Multi enim
in domos ingressi, quod ni-

280

LU G LOASCNTY

p. 7oo. παρελϑόντες, ὑπὲρ τοῦ μηδὲν ἄλλο χρήσιμον εἰδέναι, "
τείας 7) καὶ gienipisiug ὑπέσχοντο, xoi χόριτας ἐπὶ τοῖς poe

p.701.

L

τυκοῖς ");, καὶ ἐπαγωγὰς 5) τοῖς ἐχϑροῖς "

&ol ταῦτα, πεῖαι-

- 1 ? ?
δεῦσϑοε (ζέγοντες » παὶ τρίβωνας ἀμπεχομξνοι, καὶ πογωνας

οὐκ εὐκαταφρονήτους ἢ) ποθ ep εἰκότως οὖν τὴν ὁμοίαν

περὶ. πάντων ὑπόνοιαν ἔχουσιν,

οὕς ἀρίστους ὥοντο, τοιού-

τους ὁρῶντες, καὶ μόλιστα ἐπιτηροῦντες αὐτῶν τῆν ἐν fm
δείπνηις, καὶ τῇ ἄλλῃ $vvovoic sole sie , καὶ τὴν ποὺς
41 τὸ πέρδος. δουλοπρέπειον.

σοῦσι, καὶ pela εἰκότως "

᾿ἀποσεισάμενοΣ: 'δὲι

αὐ τοὺς gu

6 er p
καὶ ἐξ ἄποντος ζητοῦσῳ ὕπως

ἄρδην ἀπολέσωσιν, ἣν δυνωνται- λογίζονται γὰρ. ὡς ἐξα--

γορεύσουσιν αὐτῶν τὰ πολλὰ ἐκεῖνα τῆς φύσεως ἀπόῤῥητα,

Qe ἅπαντα εἰδότες ἀκριβῶς, καὶ yupvoue αὐτοὺς ἐπωπτευχό-

ες Ἵ), τοῦτο τοίνυν ἀποπνίγει αὐτούς" Greve γὰρ ἀκριβῶς

ὅμοιοί εἶσι. τοῖς καλλέστοις

11) μαντείας μαγείως Ὁ

τούτοις βιβλίοις, ὧν χρυσοῖ μὲν οὗ

conj. P'alcken, Animadvev, ad eminian,

p: 225. et Wgttenb. Epigt. Grit; p. 45 ille ei μαγγανείας com-
mendat. ei τοῖς ὄφω ztxois] τῆς. feacirte 2950. vitiose.
9) ἐπαγωγὰς} sie d: Fl. 44/2, (2) Ex. A, et. W... ἀπαγωγὰς
B.2. (et 1.) H. Par, 4/d. M P 2.) ἐπαγωγὰς margo.'*
p) SOME CRER RES j 8Uxe'zupovfzag.P.*t q)ézo-
zz svxOTS 81 »γέποσπτ. 1. ceterae recte, ἐπώπτε. item M. ^. Mo«
do ὡς ἂν ὅπαντα εἰδότες mallet Belimus ad exemplum Cod.

2956. Verum non. opus est tali emendatione.

ἘΠ aliud LM scirent, Va-
ticinia et veneficia politciti
sunt, et gratiam ab amasits,
et E et m in hostium ca-
pita aversiones: idque cum
facerent, se eruditos dice-
bant, et pallia induti erant,

et barbas submittebant mi-

nime' contemnendas, Non
absurde ergo similio de ozi-
nibus euspicantur, cum ta-
les, esse videarit, quos pu-
tabant praestentissin: os, ob-
.serventque eorum iu ccenis
et reliqua cousuctudiue adu-
letionem, et quam servilem

lucri €aussa personam sus-
cipiant. Quos vero ejece-
runt, illos etiam, ut valde

Cure es est, odio ha-
bent, εἴ undique quaerunt
ΠΕ ΠΤ si queant, perde-
re, .— Etenim arbitrantur,
ilios enuutiaturos esse mul.
ta illa in natura ipsorum ἂς
moribus secreta, ut qui no-
rint accurate omnia, et nue
dos ipsos inspexerint. Hoc

Agitur est, quod illos angit.

Qinnes enim accurate simis
les suut pulcherrimis illis
libus, quorum aurei umbi-

DE MERCEDE CONDUCTIS, 281

5 - z e
ὀμφαλοὶ, πορφυρᾶ ^) Ó ἔκτοσθεν ἡ διῳϑέρα᾽ τὼ δ᾽ ἔνδον. ν.γ7ο:.
^ 4 - , Dd , "^ ΕΣ) » ᾿
ἢ Θυέστης ἐστὶ τῶν τέκνων ἑστιώμενος, ἡ Οἰδίπους τῇ μητρὶ
' E! E , ᾽ 1 rz ; , E EY A 1
ξυνὼν, ἢ Τηρεὺς δυο ἀδελφὰς eno ὀπυίων *). τοιοῦτοι καὶ
2 ? 3 ι Y , » 2: CNN -
αὐτοί εἶσι, ζαμπροὶ, καὶ περίβλεπτοι, ἔνδον à' ὑπὸ τῇ πορ-
, Y ' w ? -
gvge, πολλὴν τὴν τραγῳδίαν σκέποντες. ἕκαστον γοῦν αὐτῶν
-* *, , -΄᾿ 3 9*1 * , γ 3 J * "^
ἣν ἐξειλήσης, δρᾶμα οὐ μικρὸν tvonctio Εὐριπίδου τινὸς, Ἢ Ὁ. 705.
᾽ t -
Zogoxifovc τὰ à ἔξω, πορφύρα εὐανθὴς t), καὶ χρυσοῦς
ὁ ὀμφαλός. ταῦτ᾽ οὖν ξυνεπιστάμενοι αὐτοῖς, μεσοῦηαι καὶ
3
ἐπιβουλεύουσιν, εἶ' τις ἀποστὰς, ἀκριβῶς πατανενοηκῶς οὐ--
3
τοὺς ἐκτραγῳδήσει, nol πρὸς πολλοὺς ἐρεῖ. Βούλομαι δ᾽ 6- 42
u - er ec , * - y P * Le ,
og ") ἔγωγε, ὠςπερ ὁ Κέβης ἐπεῖνος;, tiae τινα, roti ποιου-
, e
Tov σοὶ βίου *) γράψαι, oxog ἐς αὐτὴν Y) ἀποβλέπων, εἰς-
Εν .
δῇς, εἴ σον παριτητέον ^) ἐστὶν ἐς αὐτήν. ἡδέως μὲν οὖν
3 -" Ἥ "2 t ^ -
᾿ἀπελλοῦ *) τινος, ἢ Ποῤῥασίου, ἢ “Δετίωνος ^), ἢ xol Εὐ-

x) πορφυρ δ] ,,πορφυρὰ] Constans lectio. Nihilominus hoc
inveteratum vitium correxi. Vid.ad Char. c.14. 5) óázvíov]
»W. ὀπύων Edd.* t) εὔαν ὃ ἢ 9] »»Ἑὐϑαυϑηὴς male S. svo:-
pc pejus ÀA.^ u) ὅμως ὁμοίως conj. J. Seazer. Vol, XI.
p. 200. non male. At non erat, cur a commun! ornnium li-
brorum lectione recederem. — x) coi βίου] ,,βίου σοι W.
col L. cov Edd.* y) αὐτὴν] ταύτην s Sic et 2956. 2)
παριτητέον] »Ἐπροςιτητέον margo Α, 1. W. προςιτέον A.
et P. παραιτέον M. Sed emendatum E postea, ! In vvlgata
eonsenüunt Edd. a) 4zs42409] ᾿Δ4πολλοῦ Reitz. errore
operarum, quem emendarunt recentt, b) "4szío 70s] ,,de-
est in W.*'

lici, purpureique coloris εἴ umbilicus aureus. Ho-
membrana exterior: intus rum ergo sibi conscii odio
autem vel Thyestes est li- habent et struunt | insidias,
beros suos epulatus, aut 81 quis ab illis sejunctus,
Oedipuscum matre concum- qui accurate ipsos norit,

bens, aut duas simul soro- tragoediam i ipsos faciat, et
res Tereus subigens. "Tales in vulpus de ipsis narret.
et hi sunt,splendidi et con- Volo tamen ego, ut Cebes
spicui, intus vero sub pur- ille, imaginem tibi quandam
pufa tragoediam multam te- talis vitae depingere, ut il-
gentes. Sienim unumqueim- ]a perspecta constituas, ue
que eorum evolvas, actum trum in eam tibi ingredien-
inveuiés haud patvum, Eu- | dum 411, Libenter itaque
zipidis alicujus aut Sopho- Apellem quendam aut Par-
celis inpenio dignum: extra. rhasinm, aut. Áétionem,
autem sunt purpura florida, aut Euphranorem etiam ad

p.702.

282 rob TURN

, * ,
φράνορος dv ἐδεήϑην ἐπὶ τὴν γραφήν. ἐπεὶ δὲ ὦ ἄπορον νῦν ev-
ω e
griv τινα οὕτω γενναῖον, xoi ἀκριβῆ τὴν τέχνην, ψιλὴν ὡς
T! I? 1 , E P
οἷόν τέ σοι ἐπιδείξω τὴν εἰκόνα. καὶ δὴ *) γεγδάφϑω προτού-
ec ^ , * ' , -
λαια μὲν ὑψηλὰ, καὶ ἐπίχουσα, Roi μὴ κάτω ἐπὶ τοῦ ἐδάφους,
3 "7 » - 3 7 , , Vfe ME 3 '
ἀλλ᾽ ovo τῆς γῆς, ἐπὶ kogov κείμενα, καὶ ἡ avodog ἐπύπολυ

3 , H * ec A M -
καὶ ἀνάντης, καὶ ὄλισϑον ἔχουσα, ὡς πολλάκις ἤδη πρὸς τῷ

M ». - ut
ἄπρω ἔσεσθαι ἐλπίσαντας, ἐκτραχηλισϑῆναι, διαμαρτόντος τοῦ

ποδός" ἔνδον δὲ, ὃ Πλοῦτος αὐτὸς καϑήσϑω, χρυσοῦς ὅλος ?),

ΓΝ p , ΕΣ 5 , e o5 L] ,
ὡς δοκεῖ, πᾶνυ svjtopgoc , καὶ ἐπέραστος" 0 δ᾽ ἐραστὴς μόγις

3 λϑὼ * 1 , - 9v 9. , 3 - , A]
"OVefUov, καὶ πλησιοσας τῇ voc, Teunzeco , egoogoov ἐς TO

χουσίον. παραλαβοῦσα δὲ αὐτὸν ἡ ᾿Ελπὶς, εὐπρύςωπος καὶ αὖ-
τὴ, καὶ ποικίλα ἀμπεχομένη ἐςαγέτω, σφόδρα ἐκπεπληγμένον
τῇ εἰςύδῳ. τοὐντεῦϑεν δὲ, ἡ μὲν ᾿Ελπὶς ἀεὶ λον (0. Sy.
διαδεξάμεναι δ᾽ αὐτὸν ἄλλαι γυναῖκ 86 "Aur, καὶ Ζουλεία,
παραδότωσαν τῷ Πόνῳ. ὁ δὲ, πολλὰ τὸν ἄϑλιον καταγυμνάσας,

g

1 - Y E] p g 2: ἃ - y 1 nó ec -
τελευτῶν ^), ἐγχειρισάτω 8) αὐτὸν τῷ 19€ θη υπονοσοῦντα,

c) δὴ] Hanc voculam adesse in S. M. H. Fl. notat Solanus,
quare, nescio: nam adest etiam in reliquis Edd.** d) 6206]
59402 P. L. A. Sed prius illud Edd. constanter servant.**
6) προηγείσϑω] ,,Sic Edd. et M. προηγήσϑω B. 2.'* Itein
B.i. ἢ) τελευτῶν] Sic JFolf., ceterae omnes τελευτῶν,
sed τελευταῖον 2950., quod praefert Belinus, imperite. Cf.
Hermot. c. 46. et 67., quibus tamen et ipsis locis τελευτῶν
vulratum est. 5) ἐγχειρισάτω ,γ»8ϊ. recte M. Edd. àj-
qéigiGaot o.

picturam adhiberem, Quan-

doquidem vero fieri non pot-.

est, ut nunc inveniatur ali-
quis eo vel iagenio, vel ar-
tis preestantia; tenuem {1-
bi, quantum a me potest,
imaginem ostendam, Pin-
gatur itaque vestibulum al-
tum, inauratum, nec infra
in solo, sed supra terram
in colle situm: adsceusus
longus ( valde 5 sit et arduus,

lubricusque, utsaepe, qui -

in summo se jam sperarent
esse, vestigio fallente ever-
tantur. Intra vero Plutus

sedeat ipse, aurea specie
torus, formosus idem atque
amabilis. Amator autem,
qui aegre adscendit, et ad
januam accessit, obstupes-
cat oculis in aurum directis,
Adsumtum vero Spes, for-
mosa et ipsa, et pictam ve-
stem induta introducat, val-
de in ingressu perculsum.,
Inde vero Spes quidem prae-
cedat semper: excipientes
autem illum mulieres aliae,
Fraus, et Servitus, tradant
Labori. At bic postquam
multum exercuit miserum,

DE MERCEDE CONDUCTIS. 283

Ld

καὶ τετραμμένον τὴν χρύαν δ)" ὑστάτη δὲ ἡ TBoic?) ἐπιλαβο- p.705.
μένη, συρέτω πρὺς τὴν ᾿ἀπύγνωσιν" ἡ δ᾽ ᾿Ελπὶς, τὸ ἀπὸ τού-
, ' τὰ , k 1 2 e ς ν
του, ἀφανὴς ἀποπτάσϑω ^), xoi μηκέτι xaO ovg εἰςῆλϑε
τοὺς χρυσοῦς !) ϑυρῶνας, ἕκ τινος δ᾽ ἀποστρόφου καὶ λελη--
ϑυίας ^) ἐξόδου ἐξωϑείσϑω, γυμνὸς, προγάστωρ, ὠχρὸς, γέρων,
τῇ ἑτέρα ") μὲν τὴν αἰδῶ ^) σκέπων, τῇ δεξιᾷ δὲ αὐτὸς ξαυ-
τὸν ἄγχων "

5 Fr , , c , ,
ἀἁπαντάτω δ᾽ ἔξιοντι ἡ ΜΜετανοιὰ Óaxgvovoa ἐς

3 -
οὐδὲν ὕφελος, καὶ τὸν ἄϑλιον ἐπαπολλύουσα. τοῦτο μὲν ἔστω
' ) - - ^ 92 *3 3. dM , 28s
τὸ τέλος τῆς γραφῆς. Gv δ᾽ ovv, ὦ ἄριστε Τιμολλεις, avrog
E E - - &
ἤδη ἀκριβῶς ἐπισκοπῶν ἕκαστα, ἐννόησον εἴ cot καλῶς ἔχει, Ρ. 704
προςελϑόντα εἰς τὴν εἰκόνα κατὰ ταύτας τὰς ϑύρας, ἐκείνην
' p 2! EM [7 , c er 3.194 ,
τὴν P) ἔμπαλιν αἰσχρῶς οὕτως ἐκπεσεῖν. O,T& ὃ xv πραττης;

h) τετραμμένον τὴν χρόαν] »"ετριμένον τὴν (τὸν) χρῶτα
πε ΘΥ τ 6.1}. ] "Po L6] , Deerat articulus in J. aderat
in ceteris et in M, et S.* Deest etiam in A. 2. k) ἀποπτά-
$20] »»ἀποπτέσϑω W. et ΕἸ. Vulratam retinent H. et reli-
quae. 1) yovco?sc] yovcovs J/o/f. invito haud dubie edi-
tore, m) λεληϑυέας],,11ἴὰ ex M. et S. rescripsi. Nam
λεληϑείας ceterae Edd. omues male.4 n) ἑτέρᾳ] ,»ἑταίραᾳ
male J. sola. Ceterae omnes uu ἑτέρῳ cum Mis. ;M.** ἑταῖ-
Qu Δ. 2. 0) a/à d] Ita B. 1. A. 1. 2. et JPojf., que nadmo-
dum et alibi hunc i ipsum Gand vulgo in hisce libris scriptum
reperimus, ut supra c. 11. Àmor. c. 15. Rhet. Praec. c. 15.
Fugit. 12. JHeiizius vero, et qui ejus vestigia secuti sunt, Zip.
et Schm., nescio, quare, ediderunt ἴδω. Omnino consu-
lendus ScAw eigh. "ἢ Herodot, VII, 69. Tom. VI. p. 554, p)

ἐκείνην τὴ y] »γέἐκείνης τῆς B. Nihil a vulgata abeunt reli-
quae, et M.**

commendet eum Senectuti ,
jam aliquantum aegrotan-
tem et colorem vertentem:
ultima vero Contumelia
cómprehensum abducat ad
Desperationem. — Spes ab
hoc inde loco avolet, nec
conspiciatur amplius: ipse
vero non jam per aureum,
qua ingressus fuerat, vesti-
bulum, sed per aversum
quendam etlatentem exitum
nuáus ex'rudatur, ventre
promiuulo, pallidus, senex,

altera manu pudenda tegens,
altera autem suum ipse col-
lum angens. Occurrat ex-
eunti Poenitentia nequid—
quam plorans, et magis per-
dens perditum, Hic quidem
picturae finis erit, At tu,
'Timocles optime , ipse jam
diligenter i inspiciens sinpu-
la, cogita, an bonum tibi
putes, ingressum te in vitam
depictam per illas portas,
altera illa januaturpiter ad-

eo elabi, Quidquid autem

284 LUCIANI DE MERCEDE COND"UCTIS.

EE μέμνησο τοῦ σοφοῦ λέγοντος, “Ὡς 8:0g ἀναίτιος, αἰτία δὲ
at.ae ἢ
Rep. X, ἑλομένου.

$20. C.

feceris, sapientis viri me— quit, Deus est, culpa vero
mento, qui, innocens, in- eligentis.

A JML.O, A IO. I 4 p.704.
ΠΕΡῚ ΤΩΝ EHI MIXO.0I YTNONT.AON.

-rgum. Quem Lucianus conscripserat libellum de iis, qui
mercede conducti in ditiorum domibus viverent, ejus principia
et praecepta contenderuut nonaulli pugnare cum instituta ipsius
auctoris vita, qui aliquanto post ipse aetate provectior munus
publicum , idque admodum quaestuosum, ab Imperatore Romano
accepisset, atque adeo jam ipse quoque operam suam ac liberta-
tem pro mercede quadam potentiori domino locasset. Quod qui-
dem inconstantiae crimen diluit auctcr hacce Apologia ostendens,
multum inter se differre vitae rationem ab ipso initam, quae pu-
blicae saluti sit dicata, et illam, quam in libro modo dicto nota-
verit et deriserit, privatis illam usibus et commodis venditam,
Omnino autem neminem, ac ne summum quidem civitatis prin-
cipem, sine mercede quidquam facere in publicam utilitatem:
quapropter nec ignominiosi quidquam per se huic rationi inesse
videri.

, - Ψ -
/ ἤάλαι σκοπῶ πρὸς ἐμαυτὸν, ὦ καλὲ Σαβῖνε, ἅ τινά Got εἰ- 1
4 , - - a 3 , c - ^ * w ^ ΡΒ
xoc ἐπελϑεῖν εἰπεῖν *), ἀναγνόντι ἡμῶν τὸ περὶ τῶν ἐπὶ μισϑῶ
, , e ' 1 7 E | b "y, 3
συνόντων βιβλίον. ov. μὲν γὰρ οὐκ ἀγελαστὶ ^) διεξηεῖς avro,
4) ἐπελϑεῖν εἰπεῖν Τία ΕἸ. etcod. 2954. Vulg. ἐπελϑεῖν ἦν
εἰπεῖν, pro quo W. ἐπ. ἢ &z., quod dieitzius amplexus, re-
cenit. quoque secum SR Ode b) ἀγ AE 1] ,νἀγελασϑ δ"

Par. ἀγελασϑεὶ pejus H. B. 2. (et 1.) A. 1. (et 2.) Fl. Sed
ἀγελαστὶ recte L. margo A. 1. |. W. Bra: (2) et J.«

EXUCB/ 3S9 Ie (NP ΘΑ ΘΕ)

EORUM QUI MERCEDE CONDUCTIi
IN POTENTIORUM CONVICTU SUNT.

Oiin apud me considero, probabiliter credam, legen-
pulcher Sabine, quid in ti nostrum de DICTCODArii
waentem tibi venisse dicere familiaribus libellum, INam

᾿ [4 « - ^
p. 705. καὶ πάνυ μοι πρόδηλον. ἃ δὲ μεταξὺ καὶ ἐπὶ 7) πᾶσιν ὑπὸ σοῦ
E ^ , - - ᾽
ἐλέγετο, ταῦτα νῦν ἐφαρμόττειν ζητῶ τοῖς ἀνεγνωσμένοις “). εἶ
A - 5
τοίνυν μὴ κακὸς ἐγὼ *) μαντικὴν, δοκῶ uot ἀκούειν σου λέ-

κυ στ ANI

, 2 s -
γοντος, Εἶτά τις αὐτὸς ταῦτα γεγραφὼς !), καὶ κατηγορίαν
L2 hi ^ - , , LI “ ,
ovzQ δεινὴν κατὰ τοῦ τοιούτου βίου διεξελϑὼν, ἔπειτα πάντων
4 , 5 , v
ἐκλαθόμενος, ὑστράπου, φασὶ 9), μεταπεσύντος, ἑκὼν fav-
“ » 2*5
τὸν φέρων ἐς δουλείαν οὕτω περιφανῆ xol περίβλεπτον ἐνσέ--
[^ -- - ^
cux"); πόσοι Μῆϊδαι, καὶ Kooicot, καὶ Παπτωλοὶ ὅλοι μετ--
? - Y ^4 ,
ἔπεισαν αὐτὸν ἀφεῖναι μὲν τὴν ἐκ παίδων φίλην καὶ σύντρο-
H , * δύ QNT 9», ας - 2 - , ᾿
φον ἐλευϑερίαν, προς αὐτῷ δὲ ἤδη τῷ «ἰακῶ γενόμενον, καὶ
M] -
μονονουχὶ τὸν ἕτερον πόδα ἐν τῷ πορϑμείῳ ἔχοντα, παρέχειν
i , e -
ἑαυτὸν ἕλκεσϑαι καὶ φέρεσϑαι 1), καϑάπερ ὑπὸ κλοιῷ τινι

€) καὶ ἐπὶ] desunt in 5011. d) ἀνεγνωσμένοις ,Con-
stans Codd. et Edd. lectio.*« 6) κακὸς ἐγ ὡ] .Sic dedi ex
L. W. P. J. et marg. À. 1. W. κακῶς ἐγὼ bar. Ald. G. ) Fr.
ΕἸ. Β. 2. (et 1.) H. κακῶς ἔχω S. etc.** Receptum καπὸς ἐγὼ AM
2. exhibet. 1). εἶτά τις αὐτὸς ταῦτα γεγραφὼς] εἶτα
τίς οὗτος; αὐτὸς ὁ τ. γεγο. 2954. probante ielino. Vuigata
omnes Edd. tuentur, praeterqnam quod pro εἶτά τις in B. 1.
legitur εἶτα Tríg,-accentu mutato. g) φασὶ} ,Ex P. φησὶ
Edd, et M.* Voluit igitur Heitz. φασὶ, neque, ut vere edi-
dit, φησί. Recentt. textum , non mentem, Jt//zii secuti,
dederunt φησὶ, quod Gisllcrus Bd Dionys. de Comp. Verb.
P. 152. in φασὶ mutari vult, Courierius vero ad Luc. Asin,
p. 250. retineri. Nos non dubiiavimus ex P. scribere φασὶ,
ΒΕ τς quum etiam A. 2. hanc lectionem suppeditet. h)
ν»σέσεικ ε) ,,évij«e] ἐνσέσεικε W. et ΕἸ. Vulgatam servant re-
liqiae et P. ἐνσήσειχε L.« ἐνσέσεικξε 2954. 2957. 5011. quod
Belino probatum et Sehmiedero receptum, nec nos repudian-
dum putavimus. 1) φέρεσϑαι] ,,»σύρεσϑαι W. L. Vulga-

omnium oblitus, cadente,
ut ajunt, aliter calculo, sua
se sponte in manifestam ad-

id quidem omnino certum
habeo, non sine risu te il-
lum percurrisse. Quae ve-

ro interjecto tempore, et
post omnia a te dicta sint,
ea nunc componere his,
quae legisti, studeo. isi
igitur male ego vaticinari
didici, videor mihi audire
te dicetitbif ista: Et est,
qui postquam scripsit ipse
talia, et gravem adeo accu-
sationem contra hoc vitae

genus explicavit, repente

eo conspicuamque servitu-
tem demiserit? Quot hunc
Midae et Croesi et Pactoli
integri in sententiam aliam
traduxere, ut relicta amica
ila a teneris inde, et cui
innutritus est, libertate, cum.
jam prope ipsum est Aeacum,
et tantum non alterum pe-
dem in cymba Carontis ha.
bet, praeberet se trahendum

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCT:S.

287

ΩΣ τὸν αὐχένα δεϑέντα, οἷά ἐστι τῶν τρυφώντων πλουσίων Ῥ- 795.

τὰ σφιγγία; καὶ τὰ κουράλια *); πολλὴ γοῦν ἡ διαφωνία τοῦ P" di

- E
νῦν βίου 1) πρὸς τὸ σύγγραμμα, χαὶ τὸ ἄνω τοῦ ποτομοῦ ἢ ΤῊΣ Ad.

- A ᾽ , ν , * ^ — n
χωρεῖν, καὶ ἀνεόστράφϑαι τὰ πᾶντα, καὶ παλινωδεῖν ) πρὸς
' - mr. CN m ἊΝ P fq f H ,;?
τὸ χεῖρον, TOUT ἂν εἴη, οὐχ ὑπὲρ “Ελένης, μὰ Z4, οὐδ᾽ ὑπὲρ
- 3
τῶν ἐπ

X 544) , Δ,
Ιλίῳ γενομένων, ἀλλ ἔργω ἀνατρεπομένων τῶν λό-

- - , -
γῶν, καλῶς πρύτερον εἰρῆσϑαν δοκούντων. Ταῦτα uiv πρὸς 2
᾿ ς 1 10 * , ,
ἑαυτὸν ?), ὡς τὸ εἰχὸς, λέλεκταί cov. ἐπάξεις δὲ ἴσως καὶ πρὸς
AX ἐμὲ Evu[ Àvv , 2. » iid À
αὐτὸν ἐμὲ ξυμβουλὴν τινὰ τοιαύτην, οὐκ ἄκαιρον, ἀλλὰ φιλι-
i] Fi - , "P 5 ?"
xQv, καὶ οἵῳ σον χρηστῷ καὶ φιλοσόφῷ ἀνδρὶ πρέπουσαν. ἣν
τ ᾽ 2c c ' A [i
μὲν ovv κατ΄ ἀξίαν ὑποδὺς ") τὸ σὸν πρόρωπον ὑποκρίνω--
$ Ἃ eto - , *
μαι 9), εὖ ἂν ἡμῖν ἔχοι * ), καὶ τῷ “ογίῳ ϑύσομεν" εἰ δὲ ui], p. 709.
, ι 1 , ^ í ,
ἀλλὰ σὺ προςϑήσεις τὰ ἐνδέοντα. ὥρα τοίνυν μετασκευάσαντας

ἡμᾶς τὴν σκηνὴν, ἐμὲ μὲν σιωπᾷν, καὶ ἀνέχεσθαι τεμνόμενον,
tam servant Edd.« Σύρεσϑαι habent et 2554. 5011. et hinc
Schmieder. | k) κουραλιεα] κουράλλια W. 2054.25011. non
minus corrupte, quam quod vulgatur. Conjectur as varias,a VV.
DD. prolatas, vid. in Adnot. 1) βίου ,,deest in W. male.'*
m) τοῦ ποταμοῦ!) ,..τοὺς ποταμοὺς L.* Sic et 2954. Del.
Schm. neque aliter voluerat Gesner, At vid, Adnot. n) πα-
4ivosiv] Sic recte Edd. et W. παλινοδεῖν male Coll. o)
$avr0v] ,,σαυτὸν L.' p) ὑποδὺς] ,,Sic L. et marg A. 1.
W. melius quam vulgatum ὑποδύεσϑαι, quod in omuibus
Edd. erat.4 ᾿Ὑποδύεσϑαι etiam zoii. vitiose, ut ait Belin.
4) ὑποκρίνωμαι)] Const. et Vo. δύνωμαι, "notat Sulónus.
Sed nihil a vulgata abire Edd. et M.« r) ἔχοι ] ,,Sic dedi
ex W. et L. ἔχῃ Edd.

agendumque tanquam aureo
circa cervices collari devin-
ctum, quales sunt delicato-
rum divitum simiolae et par-
vi sciuri? Multum ergo

Haec quidem ad te ipsum,
ut consentaneum, a te di-
cta sunt. Suobjicies autem
forte ad me ipsum etiam
consilium quoddam ejusmo-

haec vita et illa scriptio dis-
crepant, et hoc sane fuerit
ilud, quod ajunt, contra
flumen retro ire, et inversa, o-
mnia, et in pejus recantare ,
non de Helena per Jovem,
aut his, quae ad Ilium ge-
sta sunl; sed cum opere et
factis retractantur, quae
beneantea dicta videbantur.

di non intempestivum, sed
amicum, teque virum bo-
num et sapientem decens,
$1 igitur pro dignitate sum.
tam personam tuam egero,
bene res habet, et Eloquen-
ti Deo sacrificabimus: sin
minus, at tu, quae desunt,
adjicies. Tempus igitur est,
conversa scena me silentio

P

3

gGeg. LUCEXEAINIX

L ,*
'g. zog. καὶ καιόμενον, εἶ δέον *) , ἐπὶ σωτηρίᾳ, σὲ δὲ ξπιπόττειν τῶν

. e
φαρμάκων, ob τὴν σμίλην ἅμα πρόχειρον ἔχοντα, xo τὸ
τ μὰ ; ' -
παυτήφιον διάπυρον καὶ δὴ παραλαβὼν τὴν δήτραν, σὺ ταῦτα
c E 3» -
πρὸς μὲ 0 Σαβῖνος ἤδη λέγεις. Πάλαι μὲν, ὦ φιλότης, ὡς *)
1 » , - -
εἰκὸς, ηὐδοκίμηταί * ) σοι τουτὶ τὸ σύγγραμμα, καὶ iv πολλῷ
, A c A 35 3 ΄ - "0
σύληϑει δειχϑὲν, ὡς of vore ἀκροαύαμενον διηγοῦντο, καὶ ἰδίᾳ
παρὰ τοῖς πεπαιδευμένοις, ὁπόσοι ὁμιλεῖν αὐτῷ, καὶ διὰ χει»
* 3 c^ » 4
οὸς ἔχειν ἠξίωσαν. ἢ ve γὰρ τῶν λόγων παρασκευὴ, οὐ μεμ-
M e -
zc), παὶ ἡ ἱστορία πολλὴ, xol ἐμπειρία *) τῶν πραγμάτων,
καὶ ὅτι ἕκαστα σαφῶς ἐλέγετο" καὶ τὸ 7) μέγιστον, ὅτι χρήσι-
pe πᾶσιν ἣν, καὶ μάλιστα τοῖς πεπαιδευμένοις, ὡς μὴ vm
- » ec
ἀγνοίας σφᾶς αὐτοὺς εἰς δουλείαν ὑπάγοιεν. ἐπεὶ δέ σοι μετέ-
δ - 9 *T ?
δοξε βελτίω ταῦτ᾽ ^) εἶναι, καὶ τὴν μὲν ᾿Ελευϑερίαν μακρὰ *)
, ?- - * & P b RI - *, -
«αίρειν ἐᾷν, ζηλῶσαι δὲ τὸ ἀγεννέστατον “) ἐκεῖνο ἐαμβεῖον,

s) καὶ καεόμεν ον, εἰ δέοι] ,Desunt haec in W.*4 t). o2]
,üeest in W.* ) qvOóoxíunzaíi] la correxi vulgatam
formam eius tuo: quemadmodum εὐτύχηται correctum
De Merc. Gond.-c. 12. ubi vid. not. et ibid. ad cap. 1. x)
ἐμπειρία] Articulum 5, monente Belino, praefixit Schm,
e Cod. 5011. At innumera exstant omissi secundo, tertio etc,
loco Articuli exempla, ut supra C. 1. “πολλὴ γοῦν 7 διαφωνία
-- -- καὶ τὸ ἄνω τοῦ ποταμοῦ χωρεῖν, καὶ ἀνεστράφϑαι τὰ
στάντα, καὶ παλινῳδεῖν etc. y) το} » deestin IVa ταῦτ᾽
Tura W.U a) “απο ἃ] μακρὸν P.^ b) éysvyéaca-

vov) ἀγεννὲς 2954.

secandum urendumque, si bere dignati sunt. XEtenim
opussit,salutis caussa prae- verborum in eo apparatus
bere; te vero medicamenta non contemnendus, et hi-
inspergere, cultrumque in storiae multum, et rerum
promtu habere, et candens peritia, et quod aperte om-
cauterium. Jamque sumtis nia dicerentur: et maxime,
dicendi partibus tu haec ad quod utilia omnibus essent,
me, Sabine, dicis. Olim eruditis praesertim, ne per
sane, amice, ut par erat, ignorantiam ipsi in servitu-
ad famam tibi hoc scriptum tem se conjiciant. Post-
profuit, et eo tempore, quo quam vero mutata sententia
in magna concionereécitare- tibi visum est, meliora haec
iur, ut narrarunt mihi, qui esse, et longum Libertati
tum 2udiere, et privatim valedicere, imitarique igua-
apud eruditos, qui cogno- vum illum versiculum ,
scere illud et in manu ha-

289

e ' Y ,

Ὅπου τὸ πέρδος, παρὰ φύσιν δουλευτέον" Ρ- 710.
Fur
ὕρα ὕπως μηδεὶς ἔτι ἀκούσηταί ^) σου ἀναγινώσκοντος αὐτό" pr. B
ἀλλὰ μηδ᾽ 5) ἄλλῳ παράσχῃς τῶν τὸν παρόντα σου *) βίον (406.)

e , 3 - 3 , .
9govrQv, ἐπελϑεῖν τὰ εχθαμμενα εὔχου δ᾽ ἢ) “Ἑρμῇ τῷ
χϑονίω, καὶ τῶν ἀκηκούτων πρότερον,
,c
σκεδάσαι. ἢ δόξεις τί 8) τοῦ Κορινϑίου μύϑου ταυτύν τι πε-
o4 3 os Βελλε ves "ISTE εἴ z^ 1?

στυνϑεναι, κατὰ covrov ὁ Βελλεροφοντῆς γεγραφως vo βιβλίον.

1 ' ; 3 δ » 1 3 e? bi! -
μὰ γὰρ τὸν Δί᾽, ovy ὑρῶ τὴν ἀπολογίαν, ἥτις ἂν tUmQoco- p.711.

' ' : “

πύός συι γένοιτο πρὸς τοὺς χατηγοροῦύντας “ καὶ μάλιστα, ἣν !')

Y c - L ἢ C
συν γέλωτι αὐτὸ ποιῶσιν, ἐπαινοῦντες μὲν τὰ γεγραμμένα, καὶ

" 3 - 2 EN ' ' .
τὴν ἐν αὑτοῖς ἐλευϑερίαν., αὐτὸν δὲ τὸν συγγραφέα δουλεύον-

οὐ S D ' , m. Hi
τὰ ὁρῶντες, καὶ ἑκόντα ὑπουτιϑέντα τὸν αὐχένα τῶ ζυγῷ. Οὐκ 4
? , - "^ , i 374» ^ "N 21 k
ἀπεικοτα γοῦν «v λέγοιεν ^), εἰ λέγοιεν, ἡ voL ἄλλου rov *)
, 3 ' * ' , ι ' 1 4 ' 3...»
γενναίου ἀνδρὸς εἶναι τὸ βιβλίον, καὶ σὲ τὸν κολοιὸν, ἀλλο-
^ , e ΕΣ

ἢ εἴπερ σόν ἐστιν, ὕμοιά σε τῷ

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIS.

σοολλὴν λήϑην κατα-

τρίοις πτεροῖς ἀγάλλεσϑαι"

c) ἀκούσητα() ,,ἀκούσεται W. et Fl. non. male, sed et vul-
gata quam ceterae Edd. servaut, bona, nisi quod Par, dxov-
σῃται cum jota subscripto, quo. nihil opus. Et Cod. 2954.
habet ἀκούσεται, h.l. tamen minus recte. d) μη δ᾽ 1 μηδὲ
2954. 6) Pe »Sic L. recte; cor Edd.* f) à'| δὲ 2954.
Schm. δ) τῷ] ,T0 vel τὸ L, dubie.* h) ἢν] ἣν Schm. er-
rore typothetae. 1) Qv λέγοιεν] λέγοιεν ὧν 2954. 2957»
5011. Belin. Schn, ΚΕ) rov) Vulg. zov. Recte conjecit Jo.
Seager. Class. Journ. Vol. Xl. p. 200. zov euclitice scriben-

dum: et sic legitur in utraque .4/din.

Ubi lucra magna, serviant

et liberi:

vide, ne quis in pos'erum
audiat te illud praelegen-
tem, sed nec alii cuiquam
eorum, qui praesentem vi-
tam tuam inspiciunt, co-
piam facito legendi; sed in-
fero Mercurio vota nun-
cupa, ut hos, qui prius au-
diere, Lethaeis aquis per-
Toda: alioquin videbitur
idem tibi usu venisse, quod
est in fabula Corinthia, et
ipse contra te Bellerophon
scripsisse libellum. ta e-

Lucian. Fol. III.

nim me Jupiter amet, ut
non video, quam caussam,
quae quidem speciem ha-
beat, contra accusautes pos-
sis dicere: praesertim si
cum risu hoc faciant, lau-
dantes scripta, et, quae in
illis elucet, libertat em, ip-
sum vero Ἢ ipt torem servire
videntes, qui sponte collum
jugo submiserit. Non ab-
surde itaque dixerint, si
dixerint, aut alterius cu—
jusdam fortis viri esse li-
brum, teque graculum alie-
nis superbire pennis; aut,

p.211. Σαλαίϑῳ 1) ποιεῖν"

600

LUCT"ANW'E

e , LÀ -ὉΌ
ὃς σιικρύτατον κατὼ μοιχῶν τοῖς Kooro-

, , 3 , δ... 3 - * hj
γιόταις νύμον ϑεὶς, καὶ ϑαυμαζόμενος ἐπ αὐτῷ, μετὰ μικρὸν

, , - 2 P" “ἦ᾽ ,

αὐτὸς ἑάλω μοιχεύων TOU ἀδελφοῦ τὴν γυναῖκα. περὶ Ἢ) πό-
, bI M ΄ - ^"

δὰ τοίνυν καὶ G8") rov Σαάλαιϑον ἐκεῖνον 5) φαίῃ τις ἂν

" - ' , M [ul A Lv
μᾶλλον δὲ πολὺ μετριώτερος ἐκεῖνος, ἔρωτι uiv ἁλοὺς, ὡς

3r E ἢ , δὺς 1 ΄ 2 , 1 T Di
ἔφασκεν ἀπολογούμενος, ἑκὼν δὲ μάλα εὐψύχως ἐς τὸ πῦρ ἀλ-
- , 2 -

λύμενος, παίτον ἐλεούντων αὐτὸν ἤδη Κροτωνιατῶν, καὶ ἐν-

, - , »- ^
διδόντων P) φυγεῖν 1), ci βούλοιτο. τὸ δὲ σὸν, οὐ παρὰ pt-

3 , 2 - - ἧς
«oov ἀτοπῶώγνερον, ἀχριβοῦντος μὲν ἐν τοῖς λόγοις τὴν τοῦ τοι-

curov βίου δουλοπρέπειαν,

καὶ κατηγοροῦντος εἴ τις εἰς πλου-

, ^ , ' LI di € δ ' 2. ,
σίου τινὸς ἐμπεσὼν, καὶ καϑείρξας £e VTOV, CVEJOLTO, μυρία

τὰ δυςχερῆ πάσχων, καὶ ποιῶν"

s
ἐν quoe δ᾽ 7) ὑστάτῳ, xat

' " DR. 1 36 1x4 5 € , 2
σχεδὸν ἤδη ὑπὲρ τὸν ovOÓOv, ovrog ἀγεννῆ λατρείαν ἐπανῃρή-

μένου,

2» »
καὶ μονονουχί καὶ ἐμπομπεύοντος αὐτῇ.

er L2
0G γοῦν,

, ^ ,
φασιν ?), ἐπισημότερος εἶναι δοκεῖς, τοςούτῳ καταγελαστότε-

1) Σ᾽ αλαΐίϑ'
gaism servent Edd.*«

o] ,,In marg. Cod. R. Bourd. Ζαλεύκῳ.
m) περὶ] »παρὰ J. ΕἸ. et L. Com-

Sed vul-

pendio, περὶ significante, scriptum in A/d, (1. et 2.) περὲ

iniegre reliquae et M.**
recte.
»Sic- M. et Edd.*
2954« Schm.

si tuus sit, idem te, quod
Salaethum facere, qui, a-
cérbissima apud us Nae
tas lege contra adulteros la.
ta, eam ob caussam cele-
bratus, non ita multo post
in ael cum fratris uxo.
re: devrehensus est. — Ad
amussim igitur te quoque
Salocthum illum aliquis di-
xe'it. Quin tolerabilius il-
le, amore qui captus esset,
quemadmodum in caussa di-
cenda commemoravit, et ul-
troin ignem atque animose
insilierit, misericordia licet
illius jam tangerentur Cro-
toniatae, et fugae atque

n) ct] 60t Conj.
o) ἐκεῖνον] ,,2xsivov εἶναι W.'*

Scaper. minime
p ἐνδιδόντων]

4) φυγεῖν »»φυγὴν W.* τ) δ᾽] δὲ
S) φασιν) πᾶσιν 2954.
exsilii, si voluisset, co-

piam facerent, Tuum au-
tem haüd paullo absurdius
factum est, qvi servilem
hujus vitae humilitatem ac-
curata oratione excusseris ,

accusaverisque, si quis hi
divitis alicujus domum in-
cidens et concludens se, sex-
centa incommoda et pati et
facere sustineat; extrema
vero senectute, et superato
ferelimiue, ignavam adeo
servitutem subieris, et tan-
tum non in ea te, tanquam
in pompa quadam ostentes,
Quanto igitur, inquiunt,

insignior esse videris, tanto

291

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIS.

ρος ἂν δόξειας εἶναι, ἀντιφωνοῦντος τοῦ νῦν βίου τῷ βιβλίῳ. p. 712.
Καίτοι τί δεῖ καινὴν ) ἐπὶ σὲ κατηγορίαν ζητεῖν, μετὰ τὴν 5
ϑαυμαστὴν τραγῳδίαν λέγουσαν,
Μισῶ σοφιστὴν, ὅςτις οὐχ αὑτῷ σοφύς;

οὐκ ἀπορήσουσι ") ΔΕ oL Anon vise xol ἄλλων παραδει-
γμάτων ἐπὶ σέ. ἀλλ᾽ of uiv, τοῖς τραγικοῖς ὑποκριταῖς *) εἰ-
καάσουσιν" οἵ Y) ἐπὶ μὲν τῆς σκηνῆς. ᾿4γαμέμνων ἕκαστος αὐ-
τῶν, ἢ Κρέων, ἢ αὐτὸς ᾿Ηρακλῆς 5) εἰσιν" ἔξω 02^), Πῶ-
Aog ἢ ᾿ἀριστόδημος, ἀποϑέμενοι τὰ προςωπεῖα, γίγνονται P)
ὑπόμισϑοι τραγῳδοῦντες, ἐχπίπτοντες, καὶ συριττόμενοι " ἐνίο-
τε δὲ, μαστιγούμενοί τινες αὐτῶν, ὡς ἂν ^) τῷ ϑεάτρῳ oxi.
ἄλλοι δὲ, τὸ τοῦ πιϑήκου πεπονϑέναι σὲ φήσουσιν, ὃν Κλεο-
ἐκεῖνον γὰρ διδαχϑέντα

KEurip.
Fr. Inc.
CXI,

p.715

πάτρῳ τῇ πάνυ 5) φασὶ γενέσϑαι.
, * 2 - , , * - ἣν 1
τέως μὲν ὀρχεῖσϑαι πάνυ κοσμίως, καὶ ἐμμελῶς, καὶ ἐπιπολὺ

t) καινὴν] »L. et Anon. κενὴν Edd. omnes et M. exc. J. quae
καὶ vüv. wu) ἀπορήσου σε] ,,Gz091500vor male 7. x) v-
z0oxQuirCig] Post hanc vocem cos excidisse suspicatur; Schae-
fer. Melett. p.27. — y) o7] οἱ prave B. 1. 2) αὐτὸς Hoa-
xàAnüsj Δὐτοηρ λῆς conj. Schaef. l. c. Certe amare Lucia-
num talem iu formam compositas voces, patet ex Adnot. ad
Timon. c. 54. et Varr. Lectt. ad Rhet. Praec. c. 12. a) ἔξω
δὲ] ἔξωϑεν δὲ 2954. b) γίγνονται) γίνονται 2954. 2957.
C) Gg àv] ὅταν conj. Seager. 1. 1. p. 201. qua emendatione
non videtur opus esse, quum ὡς ἂν δοκῇ sit: prout placuerit,
4) τῇ πάνυ] βασιλίδι τῇ πάνυ 2954- glossematis instar, ut
et Belino videtur.

magis idem videare ridicu- Hercules sunt; extra vero

lus, reclamante, quam nunc
agis, vita libello tuo. Quam-
quam quid opus est, novam
contra te accusationem cir-
cumspicere, post admirabi-
lem illam Tragoediam, quae
Odi, inquit, Sophistam,
qui sibi nihil sapit ?

Nec deerunt his, qui accu-
sare volent, etiam alia in te
argumenta : sed alii Tragi-
cis te actoribus adsimila-
bunt, qui in scena quidem
Agamemnon unusquisque
aut Creon, aut ipse adeo

Polus aut Aristodemus per-
sonis depositis fiunt merce-
narii tragoedi, qui exci-
dunt interdum exsibilantur-
que, interdum vero etiam,
si ita videatur spectatori-
bus, flagellis quidam illo—
rum caeduntur. Alii idem
tibi usu venisse dicent,
quod simiae, quam Cleo-
patrae ( celeberrimae) ajunt
fuisse. llam enim edoctam
aliquamdiu quidem saltasse
decenter admodum, modu-
lateque, ac multae fuisse
T 2

292

, - ΄
p.715. ϑαυμάζεσϑαι μένοντα ἐν τῷ σχήματι, καὶ τὸ πρέπον φυλάττον.
vu, καὶ “) τοῖς ἄδουσι καὶ αὐλοῦσι συγκινούμενον ) “Ὑμέ-

LUCIANI

veiov* ἐπεὶ δὲ εἶδεν ἰσχάδας, οἶμαι, ἢ ἀμύγδαλον πόῤῥω ztt-
i] m ^ P
μένην. μακρὰ 8) χαίρειν φράσαντα τοῖς αὐλοῖς, καὶ δυϑμοῖς,
καὶ ὀρχήμασι, συναρπάσαντα κατατρώγειν, ἀποῤῥίψαντα,
6 μᾶλλον δὲ συντρίψαντα τὸ πρόρωπον "). Καὶ σὺ τοίνυν, φαῖεν
, δ w
ἄν, οὐχ ὑποκριτὴς, ἀλλὰ ποιητὴς τῶν καλλίστων, καὶ vopuo-
, e -
ϑέτης γενόμενος, ὑπὸ ταυτησὶ τῆς ἰσχάδος παραφανείσης, 9j-
4 » *
Homl.if»go πίϑηκος Ov, καὶ ἀπ᾽ ἄκρου χείλους φιλοσοφῶν, καὶ
IX;,5 15. « a . /9 2 T 4 »". 8? , ς 2E í
ν. ζιᾳφι ἕτερα μὲν κευϑῶν ἑνὶ φρεσὶν, ἀλλὰ δὲ λέγων, ὡς εἰκοτῶς )
»" ? κ - » - e “« J LEE ERU Ties -
ἄν τινα ἐπὶ σοῦ εἰπεῖν, ὅτι € λέγεις καὶ ἐφ᾽ οἷς ἐπαινεῖσϑα:
Homer... »&. - Crude , 3067 k c , ? 3 3
ΤΙ. xxr, ἀξιοῖς, χείλεα μέν Gov ἐδίηνεν ^), ὑπερώην ὃ αὐχμῶσαν κα-
“ν᾽ J ^ A , ^ ,
495. ταλέλοιπε. τοιγαροῦν παρὰ πόδας 1) εὐϑὺς ἔτισας δίκην, noo-
É - , yi *
πετῶς μὲν ϑρασυνάμενος ") πρὸς τὰς ἀνθοώπων χρείας, μετὰ

e) καὶ 7 ,»ἐν P. et margo ἃ. 1, W. non male/4 5) συγκεν οὐὔ-
μενον} τὰ Β. οἷ marg. 2954. probante Belino, E.dd. omnes,
excepta Schz., quae secuta est Ze/ni judicium, exhibent
συγκείμενον. g) uexoc] μακρὰν 2954. h) zoógcozov|
προφωπεῖον 2954, 1) εἰκότως) ,,t/xózoc J. et Fl. male. Re-
liquae recte, cum M.** Et in A. 2. legitur εἰκότος. k) ἐδίη-
"£sv]l1taex Zid.utraque. ín ceteris Edd. ἐδίῃνεν. Cf. Var.
Lect. ad De Merc. Cond. c. 20. Deinceps ὑπερώην ex Home-
ro Scripsi, non, ut vulgo, ὑπερώην, et hic, et illic. 1) πα-
oc πόδας] ,,Sic W. 1. Fl. H. Par. πόδα 8. m) ϑρασυ-
νάμενος Soccvrousvog 2954. sicut et Solan, minus bene.

ficu simius esse, et a pri-
moribus labris pliilosophari
convictus es, atque

admirationi, quae et habi-
tum suum servaret, et de-
cor:m custodiret, et hyme-
naeum voce tibiaque canen-
tibus motus accommodaret :
conspectis vero ficubus, o-
pinor, aut amygdala procul
jacente, longum vale dixis-

IMenie aliud. celare, aliud
sed promere verbis;

ut jure aliquis de te dicat,
quae dicis, et propter quae

se tibiis et modis et saltatio-
nibus, correptosque fru-
ctus, abjecta vel é€ontrita
pouus persona, devorasse.
Et tu igitur, dixerint, non
actor, sed poéta rerum pul-
cherrimarum et legislator
qui fueris, ab hac ostensa

laudem adfectas, ea

Labra rizasse quidem , sic-
cum liquisse palatum.

Itaque e vestigio statim poe-
nas dedisti, qui temere au-
daciam sumseris contra ho-
minum necessitates, paullo
post autem tantum non sub

APOLOGIA PRO MERCEDE cONDUCTIS. 2903

1 1 C ERE L - , 1 2
μιπρὸν δὲ μονονουχὶ ὑπὸ κήρυξιν ἐξομοσάμενος τὴν ἔλευϑε- Ὀ. γι4.
5, - ,
Qíov. xol ἐώκεν ἡ ᾿Αδράστεια τύτε κατόπιν ἐφεστῶσὰ σοι εὐδο-
"» 41-3 T , e M» " e ^
πιμοῦντι, ép otc κατήγορεις τῶν ἄλλων, καταγελᾶν, ὡς αν
' - ' , NP RE M f.
ϑεὸς εἰδυῖα τὴν μέλλουσαν σοι ἐς τὰ ouo μεταβολὴν, καὶ ὅτι
, A , , p ^^ -
οὐκ εἰς τὸν κόλπον πτύσας πρύτερον, ἠξίους κατηγορεῖν τῶν
"ah 1 , - ec ,
διὰ ποικίλας τινὰς τύχας τοιαῦτα πράττειν ὑπομενόντων. EiT
- e? , , A wA * -“-
γοῦν ὑπόϑοιτό ") τις τῷ λόγῳ τὸν Αἰσχίνην μετὰ τὴν κατὰ τοῦ
, AU as »
Τιμάρχου κατηγορίαν αὐτὸν ἁλῶναι, καὶ φωραϑῆναι τὰ ὅμοια
, ^ " - c ,
πάσχοντα, πόσον ἂν οἴει ^) παρὰ τῶν ὁρώντων γενέσϑαι τὸν
E 2 , nd
yon. εἰ Τίμῳρχου μὲν ηὔϑυνεν P) ἐπὶ τοῖς καϑ' ὥραν ἡ-
μαρτημένοις, αὐτὸς δὲ γέρων ἤδη. τοιαῦτα εἰς ἑαυτὸν παρα
γόμεν 4), τὸ δ᾽ ὅλον, ἐκείνῳ τῷ φαρμακαπώλῃ ἔοικας, ὃς
3 ; r ' ΄ " : qr amy , 5 ' p. γι
ἀποκηρύττων ") fmyoc φάρμακον; καὶ αὐτίκα παύσειν ^) vovg P- 215-
, Dd 5 p '
στασχοντας ὑπισχνούμενος, αὐτὸς μεταξὺ σπώμενος ὑπὸ βηχὸς
, - ' ' - t ' ote Ὑ 8
ἐφαίνετο. Ταῦτα uiv, xol τοιαῦτα ) πολλὰ ἕτερα εἴποι τις
n) ὑπόϑοιτο,ῖ, ὑποϑεῖτο 5011. mendose. 0) o:4] οἔῃ id.
Cod. temere. Vid. Varr. Lectt. ad Charon. c. 20. extr. et
cap. 17. p) g$9vvsv] S: ie 5011. male, inquit Be/inus | At

vid. supra ad cap. 5. Var. Lec:. u) Edd. omnes exhibent εὖ--

ὥυνεν. 4) zconvoustt] παρενύμει 3954. quod merito reji-
cit Belin: Vid. Matthiae Gr. Gr. 8. 170. p. 202. rj ἀποκη-
οὐττων] »,Sic edidi ex L. et M ἀποχηρύττειν Edd.** Gonje-

cerant sic etiam Jirod. et Jens,
Unde existimet aliquis scripsisse au-

καὶ καταπαύσειν 2954.

ctorem , καὶ αὐτίκα MOTO TOL GELT.
t) τοιαῦτα) τὼ τοιαῦτα 2954.

stabo.

praecone libertatem ejura-
veris. Ac videtur, laudi.
bus tibi hominum ab accu-
satione aliorum floveuti, a
tergo adstans Adrastea te
derisisse, quae, tanquam
Dea, futuram tuam ad idem
vitae genns mutationem vi-
deret, atque illud etiam,
quod non despuens ante in
tuum sinum, accusares eos,
qui per quandam furtunae
varietatem facere talia sus-
tiuerent. Si quis igitur
hoc declamationi argumen -
tum ponat, Aeschiunem post

5) καὶ αὐτίκα παύσειν

Verum nihil equidem prae-

Timarchi accusationem ip-
sum deprebeadi patientem
similia; quantuma spectan-
tibus risum putas oriturum,
$i limarchum qnidem in
judicium vocet ob ea, quae
in flore aetatis peccaverit,
ipse vero jam senex, eadem
in se designet? [n summa,
Pharmacopolae ilii similis
es, qui tussis remedium
praedicans, et statim libera-
tutum se illa labcrantes pol-
licitus, ipse interim convel-
li a tussi cerneretur. Haec
igitur, et in hoc geuere

L ΣΟΙ NIE

294

Β.7ιρ. ἂν, οἷος GU, dH dica » ἐν οὕτως ἀμφιλαφεῖ τῇ ὑποϑέσει,
χαὶ μυρίας τὰς ἀφορμὰς παρεχομένῃ: ἐγὼ. δὲ ἤδη σκοπῶ ἣν
τινα καὶ τράπωμαι πρὸς τὴν ἀπολογίαν: ἀρά μοι πράτιστον
ἐϑελοκακήσαντα "), "xol τὰ νῶτα ἐπιστρέψαντα, καὶ ἀδικεῖν

2 3
οὐκ ἀρνούμενον, ἐπὶ τὴν ποινὴν ἐκείνην ἀπολογίαν καταφυ-
P. (λέγω δὲ τὴν Τύχην, καὶ Moigav, καὶ Εἰμαρμένην ,)
ul παραιτεῖσϑοωι συγγνώμην ἔχειν s τοὺς ἐπιτιμῶντας, εἰ-
δότας ὡς οὐδενὸς ἡμεῖς λύριου, αλλ᾽ ὑπό iir πρείστονοξ',
μᾶλλον δὲ μιᾶς τῶν προειρημένων ἀγόμεϑα, οὐχ ἑκόντες, ἀλλ᾽
2 "A , -
ἀναίτιοι παντάπασιν ὄντες, ἃ ἂν λέγωμεν, ἢ ποιῶμεν 7).

- M 2s ' ι 29" ^ , y 37 ,
τοῦτο μὲν κομιδῇ ἰδιωτίπκον, καὶ οὐδ᾽ cv σὺ μὲ 7), ὦ φιλύτης»
3 , , PS :
€ve&oyoi» τοναύτην ἀπολογίαν προϊσχόμενον 5), x«i συνήγο-

' [64 , * A.9 , 2! ^
Qov τὸν Ομῆρον παραλαμβανοντα, καὶ τὰ ἐκεῖνον ἔπη θαψῳ-

δοῦντα,
GUT Moiguv δ᾽ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναν ἀν-
om.]ll, » Ἶ
ΥΙ,488. δρῶν *)

u) £9 :iox e 3j σαντα] , 88 SA ouo aov tt P.«* .Sic et 2957. et
deinde ἐ ἐπιστρέψαντι et ἀρνουμένῳ, quam structuram ut magis
Atiicam praeferri vult Belin., ego vero 8 nasutulo quodam
Grammatico profectam puto. x) ἃ ἂν λέγωμεν ἢ ποεύώ-
μεν] ὧν λέγομεν ἢ ποιοῦμεν 2954. Belin. Schmieder. |. MIni-
me haec erant admittenda: nam ἀναίτιος h. l., ut saepe, ab-
solute positum est, et particula ἂν ejecta: multum sane de vi
sententiae detrahit. y) σύ με] μὲ σὺ 5011, 2) προΐσχό-
μενον προρισχόμενον 3011. a) ἔμμεναι ἀνδρῶν] Ita ex

multa alia, dicat aliquis
tui similis ΡΘΕ ΩΣ in ar-
gumento ita copioso, et

ant, nullius rel penes nos
arbitrium esse, sed a praee
stantiofe natura, aut po-

mille dicendi opportunita-
tes. praebente. Ego vero
jaóm dispicio, qua via ad
caussam dicen dad adgredi-
ar. Numquid optimum fue-
rit, sponte me succumbere,
et tergum praebere, nec ne-
gare péccatum, sed ad coim-
munem illam deprecationem
confügere, Fortunam di—
co, et Parcam, et Yatum,

acrogare veniam hos, qui

me reprehendànt, cum sci-

tius ab una earum, quas
praediximus, agi non spon-
te nostra, sed extra caus-
sim undiquaque constitu-
quidquid dicamus fa-
emmade qe d An plane hoc
plebejum, utneque tu me,a-
mice, feras, talem defensio-
nem si praetendam,et Home-
rum advocatum adsciscam,

versusque iliius recitem,
Fatum equidem nullum di—
οὐ effugisse virorum t

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIs. — 295

“αἱ τὸ ἢ), ; p. 716.
Γεινομένῳ ἐπένησε λίνῳ, Orc μιν τέκε μήτηρ. Ib. XX,
128.

» M , δ UP 6.0 PT
Εἰ δὲ τοῦτον ἀφεὶς τὸν Àoyov, ὡς ov zovv ἀξιόπιστον, ἐκεῖ- 9
, " eA , , eC 5 » $ 1 ;
vo λέγοιμι, pure ὑπὸ χρημάτων, μὴῆτε vm ἀλλης τινὸς ἐλπίδος
, ec -—1 Y - 5
τοιαύτης δελεασϑεὶς, ὑποστῆναι τὴν παροῦσαν συνουσίαν, GÀ-
᾿ 5 , - 3 Y
λὰ τὴν σύνεσιν, xol ἀνδρίαν, καὶ μεγαλόνοιαν τοῦ ἀνδρὸς
- - , “, - , M
ϑαυμάσας, ἐθελῆσαι κοινωνῆσαι πράξεων τῷ τοιούτῳ, δέδοι-
κα μὴ πρὸς ^) τῇ ἐπιφερομένῃ κατηγορίο, κολακείας" αἰτίαν
Ἐπ
στοοςλαβων “),
' € vr ^c , P.
vov ἡλον, παὶ ") μείζονί yc

Κ 3 "C y E e 5 H 2. 3 τ ν
κατα ευρίσχωμαι “) ἡλῷ, φασὶν, ἐκερουῶ

σ * , rn?

5) τὸν σμικρότερον, 0GQ XoÀa—
ἢ 2 » δον ῳ 'h , Li
zti& τῶν ἄλλων ἁπάντων κακῶν to) δουλοπρεπέστατον tiVal,

, , 3 LP , - ΄
καὶ ταύτῃ χείριστον νενόμισται. Τί ovv ἄλλο, εἶ μήτε ταῦτα, μη- 10

yv yas 1 A e, , E] οἱ ΑΝ) du »ἵ x. at
τε ἐκεῖνα λέγειν δοκεῖ, ὑπόλοιπόν ἐστὶν, ἢ ομολογεῖν μηδὲν. 717.

3» 1) ὑγιὲς εἰπεῖν ἔχειν; μία μοι ἴσως ἐκείνη ἄγκυρα fu ἄβρο-

Homero Reitzius ΘΟ ΣΙΒ ΕΙΣ, ὙΠΟΏΘΏ 5. Solzmo et Jensio. Edd.
vett. pessime d cv9 oaov εἶναι. Sed 3011. ἄνϑοωπον εἶναι, ni-
hilo melius. b) z0] τῷ male FL*' c) πρὸς étc. 1
2). Haec et sequentia verba usqiie ad. αὐτίαν desunt in W.* d)
ποοςλαβοων] “προςλαβεῖν 2954. προςλάβω conj. Seager. "Vid.
Adnot. 6) εὐρίσκομ qj εὐρίσκομαὶ À. 2. operatum haud
dubie culpa. f) x«i] τῷ 2954. Delia. Schm. g) ys] ;; Abest
haec particula ab Fl. adest in aliis ; Mem i M. et"P.** h)
τὸ] deleri vult Belinus , quod nubum praebeat sensum. 1)
μηδὲ ἕν εἴς. 1 ,,μηδὲν vyiss vt μὴ ὁμολογεῖν. W. At cum vul-
ga:a faciunt Par. H, 1. ΕἸ, e μηδὲν ὑγιὲς etiam 2954. minus

beue,
et illud, cusationem adulationis in-
Nascenii. ncvit, genitrix super Cimen Psibeais ,de-
cum funderet alvo. pyehendarque. clavo, quod
Sin relicta hac oraiione ajunt, clavum ejicere , ma-«

tanquam non valde proba-
bili, illad dicam, me neque
a pecuniae neque ab alia id
genus cupiditate illectum,
suübiisse praesentem convi-
ceium,:sed prudentiae, for-
titudinis, et. magnauimita-
tis in hoc viro admiiatione
voluisse in communionem
venire ilius actuum; me-
tuo, ne ad intentaiam ac-

1001 miuorem,. in quantum,
adulatio malorum omnium
reliquorum maxima servile
esse, et hoec ipso. nomine
pessimum, perhibetur, Quid

igitur,,81 neque haec neque

illa dicenda videntur, aliud
relinquitur, quam τ con.
fitear, nihil quidquam sani
me, quod dicam, habere?
1114 forte una mihi ancoia

*

296

e - 4 ,
p.717.40c, ὀδύρεσϑαν τὸ γῆρας, καὶ τὴν νόσον “ καὶ μετὰ τούτων,

LUCIANI

, ^ ,
τὴν πενίαν, πᾶντα ποιεῖν καὶ πάδχειν ἀναπείϑουσαν, ὡς Éx-
, 351 τι " » -
φύγοι ἢ) τις αὐτήν. καὶ ἐν τῷ τοιούτῳ, οὐκ ἄκαιρον ἴσως
" - 15 ^e , "T
καὶ τὴν τοῦ Εὐριπίδου Μηδειαν παρακαλέσαι παρελϑοῦσαν εἰ-
- πὴ ς 2 15, κα » - n ^ 97 4 P
σεῖν ὑπὲρ ἐμοῦ ἐκεῖνα τὰ ἰαμβεῖα, μικρὸν αὐτὰ παρῳδήσασαν"

- , * * -
Furip. Καὶ μανϑάνω uiv, οἷα δρᾷν μέλλω κακά.
Med. I , δὲ ipd, nr EUNT λ Y
1078. ενία δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν “) βουλευμάτων.

^ a - , “ 5
τὸ μὲν γὰρ τοῦ Θεύγνιδος, κἂν ἐγὼ μὴ λέγω, τίς οὐκ οἶδεν,

, c - - ,
'Theogn.0UX ἀπαξιοῦντος, xoi ἐς βαϑυκήτεα πόντον σφᾶς αὐτοὺς ὁί--
7.175. πτειν, καὶ κατὰ κρημνῶν ys ἠλιβάτων "), εἰ μέλλον ἢ) τις
er , E Ἢ ' ; - v 37 -- ἜΜ
44 οὕτως Erodpaer cua viv πενίαν; Ταῦτα μὲν εἶναι δοκεῖ, e
τις ἂν ὡς ἐν τοιούτῳ ἀπολογήσασϑαι ἔχοι, οὐ πάνυ εὐπρόῤω-

σον 5) ἕκαστον αὐτῶν. σὺ δέ μον ϑάῤῥει, ὦ ἑταῖρε, ὡς οὔδε-

k) εἷς ἐκφύγοι] ὡς ἂν ἐκφύγοι conj. Belin,, aut vult ὡς £x-
φύγῃ, ut 5011. exhibet, et Sch. elendum curavit. At plus
,Sexcentis Lucian locis refutatur mala ista Belin sedulitas, ut
supra cap. 5. ὡς μὴ — ὑπάγοιεν. Charon, €i ls ὡς ὑποσπά--
ξων γέλωτα πωρέχο Un Ibid, mox: ὥς τι καὶ ἰδὼν ἐπανέλϑοι--
Qe. Abid.,, c. 2. ὡς 9i τὰ πεφάλαια τῶν γιγνομένων ἴδοις etc.
Cap. 5. exi. ὡς ἔχοιμεν ἀφ᾽ ὑψηλοτέρου etc. Sed taedet vel
ex uno Charone omnia describere exempla. ]!) κρείσσων
τῶν ἐμῶν], Κρεῖσσον δὲ πεῖνα 1 Bourd. At nil mutant Edd.
nec M.* Secundum ea, quae in Adnot. leguntur, videtur
JBourdelotius voluisse: Κρείσσων δὲ πεῖνα vOv ἐμῶν Bovisvuá-
rov. Quisnam vero ille a/us sit, quem dicit sic exhibuisse
verba, non patet, Acquiescamus igitur in vulgatis, m) ἡ-
διβάτων] ἠλίβατον Schol. legisse videtur. m) μέλλοι]
μέλλει ποιι. 2954. 0) εὐπρόςωπον] δ᾽ εὐπᾳ. conj. Guyct.
anportuna,

adhuc in sicco est,* deplo-
rare senectrutem, et morbum,
et cum his paupertatem,
facere omnia ac pati persua-
dentem, ut quis illam effu-
giat: abi forte nec intem-
pestivum | fuerit Euripidis
Medeam advocare, ut in
medium progressa dicat pro
me jambos illos paullum
cime inflexos,

| Nec moe fus vil, quantum sce-
lestie moliar

Sed. major | urget. consiliis
inopia.

Ila enim 'Theognidis, vel
me tacente, quis ignorat,
non ivdignum pautantis, vel
in mare petosiii abjicere se,
vel montis ab aérii praeci-
pirio, si quis hoc modo
queat effugere pauperiem ?
Haec igitur esse videntur,
quae qvis in tali re defen
dendi criminis caussa dice-
re habeat: quorum nullum
unum per se valde specio-

297

* , 2 - , ' ' -f 3 " 18
vi τουτῶν ἐμοῦ γρησομένου. μὴ γὰρ τοιοῦτος ποτε λιμὸς κατα- P: 718-
' , -

λάβοι τὸ Ἄργος, ὡς τὴν Κυλλάραβιν ?) σπείρειν ἐπιχειρεῖν.

242, € ^ Ὁ ;, 324! , , e ETC q 9
οὐδ᾽ ἡμεῖς οὕτω πένητες εὐλόγου ἀπολογία, ὡς ὑπ᾽ 4) ἀπο-

- , * 1 - 3
ρίας τὰ τοιαῦτα κρηςφύγετὰ πρὸς τὴν κατηγορίαν ζητεῖν. ἀλ--
- [d -

λά μοι ἐκεῖνο ἐννόησον, ὡς πάμπολυ và τοιαῦτα *) διαφέρει,

: : "^n
ἐς οἰκίαν τινὸς πλουσίου ὑπόμισϑον παρελϑόντα, δουλεύειν;

3 A] "^

καὶ ἀνέχεσθαι ὅσα μοί φησι τὸ βιβλίον, ἢ δημοσίᾳ πράττοντά P: 7*9:
τι τῶν κοινῶν, καὶ ἐς δύναμιν πολιτευόμενον, ἐπὶ τούτῳ πα-
od βασιλέως μισϑοφορεῖν. διελϑὼν 5) δὴ, καὶ ἰδίᾳ καταϑεὶς
ἑκάτερον, σκόπει. εὑρήσεις γὰρ τὸ τῶν μουσικῶν * ) δὴ τοῦτο,

Li LU - ' Ὁ us. D - t 5 ,
δὶς διὰ πασῶν, τὸ πρᾶγμα * )* καὶ τοςοῦτον ἐουκότας ἀλλήλοις

LA N , ^ - 2

τοὺς βίους, ὅσον μόλιβδος ἀργύρῳ, χαλεπὸς ygvoG, xci ἀνε-

APOLOGIA PRO MERCEDE ,CONDUCTIS.

p) Κυλλάραβιν)] ,Edd. omnes habebant κοίλην, ᾿Αραβίην.
Sed Σκύλλαν ῥαβιείην ἢ Σκυλλαραβίαν L. Σκχυλλαραβείην W.
Σπυλλαραβίαν Ms. Gr. Κυλλάραβιν legit 5oíanus. Vid, no-
tas.* Σκυλλαραβίην cod. 30:11. Sed KvAAdQuQiv emendatio
est Graevii, quam recentiores omues probarunt. | q) ὑπ᾽]
,UT0 W.* τὴ τὰ τοιαῦτα] absunt a 2954. et zo11. pro-
baute Bclino, quem secutus S$ch;iederus ea uncis inclusit ut
suspecta. s) 0::4 29. »] ,,Ita Edd. optimae omnes; forsan
διελών. Periit in W. putri hoc in loco membrana,'** Soíax.
i) uovaiz av] μυσικῶν Reitz typorummendum, τ} προ ἃ γε
μα] Sic Edd. 5. et Amst. item Ms. L. et margo Α. 1. W.
Sed γράμμα J. Par. Fl, A. 1. et reliqq. item W.* δὶς et 2957.
€t 5011.

sum. At bono te, sodalis,
arimo esse jubeo, utpote
nullo horum me usuro; ne

quaecunquemihi dicitliber:
an vero publicaerei partem
aliquam tractans, et pro vi-

enim talis unqvam fames
Argos deprehendat. ut ca—
vai. Arabiam ( Cyllarabim )
serere conentur, Neque nos
ita pauperes defensionis ra-
tionabilis, ut prae inopia
id genus effugia contra ac-
€usationem quaeramus. Sed
illud mihi cogifa, multum
ouinino haec inter se differ-
re, utzum in domum divitis
cujusdam mercede condu-
ctus aliquis ingrediatur, et
ibi serviat, sustineatque,

rili parte administrans, mer-
cedem eo nomine ab impe-
ratore accipiat? Nimirum
percurre, et separatim u-
numquodque horum situm
(separatim | positum), con-
sidera. Invenies sane Mu.
sicorum illud Disdiepason,
hoc est, eo, quod maxi-
mum est, intervallo, scri-
ptum illud distare a facio
meo, ac tantundem sibi si-
nmilem utramque vitam,
quantum argento plumbum,

298 AT ^LUC€LANI
, , , 4 » *
P. 720. uov1. dó0ov *), καὶ ἀνθρώπῳ πίϑηκος. μισϑὸς μὲν γὰρ δὴ
3 Tw 3 - P Lr NAMES) , L] 4 »"
κἀκεῖ, κανταῦϑοα, καὶ TO Vm ἄλλῳ ταττεσϑαι" τὸ δὲ πρᾶγμα,
4. y ΠΑ κα ὃ (13 ut ^ Α ι ,
παμπόλλην Y) ἔχει τὴν. διαφρρωνίαν. ἐκεῖ μὲν γὰρ δουλεία ca-
$ :
φὴς, καὶ οὐ πολὺ τῶν ἀργυρωνήτων καὶ οἰκοτρίβων διαφέρου-
σιν οἵ ἐπὶ τοῦ τοιούτῳ προςιόντες ^). οἵ δὲ τὰ κοινὰ διὰ χει-
, 5 3 ,
ρὸς ἔχοντες, καὶ πόλεσι, καὶ ἔϑνεσιν ὅλοις σφῶς αὐτοὺς χρή-
Ἅ - ET
Gíuovg παρέχοντες, οὐκ ἂν εἰκότως ἐκ μόνου τοῦ μισϑοῦ δια-
v , —- Ὁ
βάλλοιντο *), xai ἐς. ὁμοιότητα καὶ κοινωνίαν τῆς κατηγορίας
i: " 3 » - M
καϑέλπκριντο. ἐπεὶ οὐκ, uv gO«vor τις ἁπάσας ἀναιρῶν τὰς τοι-

» - ^ ,
αὔὐτας προστασίας". καὶ οὔτε οἵ τοιαῦτα ἔϑνη ἐπιτροπεύοντες»

, c , ,
οὔϑ᾽ οἱ reg πόλεις ἀρμύττοντες ; οὔϑ' “οἵ τὰς φάλαγγας,
- y, N er b , 1 - , , ^ 4
4) στρατόπεδα ολὰ ἐγχειριζομενον, ορϑῶς ποιήσουσιν. ἐπεὶ oL
5} - - 2 2 3 5
μισϑὸς αὐτῶν τῷ ἔργῳ πρύςεστιν. ἀλλ᾽ οὐκ ἀφ᾽ ἑνὸς, οἶμαι,
Χ) ἀνε 60807] ,,31C,'Edd. J. Par, H. Fl; Fr. 8. étc.
ó60o W. L. et ἀνεμώνη, cui posteriori Codici jota est sub-
Seb βολὴ a recentiore menu. “Ῥόδῳ etiam margo: Ald. 1.
W.**-Qui primus scripsit ἀνέμων νη 6480, volait is, opinor,
ordinem verborum eundem efformare, qui antecedentium est
verborum, ut vilins praeponereiur cariori. Verum mom at-
tendit simul, quae ultimo loco posita sunt, fg πίϑηκος.
y) παμπόλλην] ,9ic.rette m marg. A. 1, W, B. 2. Par. S.
παμπόλῳ male 1. Fl. Fr. BIA. Sic à ^. 2. sed παμπόλ-
4o B. εἴ ^Z) προςεῦντες og (forsan: εἰρέόντες) W.
Vulgatam. tuentur rehqq. et Edd, omnes. cígióvrsc 2954. et
C piti 5011., quod, monente Eelino, recepit Seun. ^ a)
διαβάλλοιντο)] ,,διαβάλοιντο διαβάλλοιντο W. Nihil a
vulgat a abeunt Fl. H. etc.* Cum W. facit Cod. 5011., neque
los. ego sequi dubitabam , quum: manifesto Passiva require-
retur Mora: et quae eiiam seqngusi χαϑέλκοιντο 1esponderet.
aesauro, etanemorae rosa, in similitudinem .commu-
et homini simius, Ktenim nionemque criminis: detra-
merces quidem et illic ethic hi, Quandoquidem. ubi pri-
est, et quod alieno paretur mum. aliquis ommes id ge-
imperio: at res ipsa pluri- nus praefecturas sustulerit,
mum. discrepat, Nam ibi nequeipsi, qui tantas gen-
quidem servitus manifesta, tes procurant, neque qui
nec multum eimtis mancipiis urbium statum ordinant,
(et vernis). disiant, qui ea neque quibus legiones. et

legeaccedunt: at qui publi- mandati
cam rem tractant, et urbi-
bus gentibusque integris u-
tiles se praestant, eos ini-
quum fuerit solius merce-
dis caussa male audire, e«t

exercitus integri
sunt, recte facient, cum
mercés ipsorum quoque ο-
peri proposita sit. Verum
non oportet uno omnia ims
petu evertere, nec uno loco,

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIS. 2909
S

401) ἀνατρέπειν τὰ πάντα, οὐδ᾽ ἰσοτιμίαν τῶν μισϑοφορούν- p. 720.
τῶν χαϑιστόναι. Τὸ δ᾽ P!) ὅλον, οὐ τοὺς μισϑάρνοῦντας 12
ἅπαντας ἐγὼ φαύλῳ βίῳ συνεῖναι ἔφασκον, ἀλλὰ τοὺς iy *) p. 721.
ταῖς οἰκίαις ἐπὶ. προφάσει παιδεύσεως δουλεύοντας φκτειφον.
τουτὶ δὲ, ὦ ἑταῖρε, τὸ ἡμέτερον πρᾶγμα παντάπασιν ἕτεροῖόν
ἐστιν, & γε τὰ μὲν olzoi, ἰσότιμα ἡμῖν" δημοσία δὲ, τῆς με-
γίστης ἀρχῆς χοινωνοῦμεν, καὶ τὸ μέρος συνδιαπράττομεν,
ἔγωγ᾽ ovv, εἰ δκέψαιο; δύξαιμ᾽ ἄν σοι οὐ τὸ σμικρότατον τῆς

,

“Αἰγυπτίας ταύτης ἀρχῆς ἐγπεχειρίσϑαι, τὰς δίκας εἰφάγειν, καὶ

^. - , -
τάξιν αὐταῖς τὴν προςήπουσαν ἐπιτιϑέναι, καὶ τῶν πραττομέ--
δ Ξ , δ ΄ Ἢ
νῶν καὶ λεγομένων ἁπαξαπάντων ὑπομνήματα γράφεσθαι, καὶ
, » ΜῈ , A
τὰς τε δητορείας τῶν δικαιολογούντων δυϑμίζειν, καὶ τὰς τοῦ
P d ' 5
ἄρχοντος γνώσεις πρὸς τὸ σαφέστατον ὅμα καὶ ἀκριβέστατον
ι , ῳ ,
σὺν πίστει τῇ μεγίστη διαφυλάττειν, κοὶ παραδίδόναν δημοσίᾳ
' ' 3 ' 3 2
πρὺς τὸν ἀεὶ χρόνον ἀποκεισυμένας. καὶ ὁ μισϑὸς οὐκ ἰδιωτι-
^ 344 Y 1 - , 3 ' EE S τ 2 '
πος, ἀλλὰ παρὰ τοῦ βασιλέως" ov σμικρὸς οὐδὲ ovrog, ἀλλὰ p.722.
- - "en - 1 M
σολυτάλαντος. καὶ τὰ μετὰ ταῦτα δὲ, οὐ φαῦλαι ἐλπίδες, εἰ

b) δ᾽ 1 δὲ 2964. Schm. c) ἐν] Ita Schm. e 5011. pro vulg. ἐπὶ,
quod festinans librarius et proxime sequentia una cogitatione
commiscens importune h, 1. scripsit,

qui mercedem accipiunt, datam habere, judicia dare,
omnes habere, ln univer- et ordinem illis decentem
sum vero non omnes ego, adhibere, et corum, quae
quimercede locarentoperas, aguntur dicunturque, om-
miseram vitam dixi vivere, nium commentarios scriben-
sed eos miseratus sum, qui dos curare, et litigantium
in domibusinstitutionisob- orationes moderari, et de—
tentu serviunt. loc vero creta principis, quam diser-
nostrum, 9 sodalis, nego- tissime potest et accuratissi-
tium longe Maespurü est; me, cum fide maxima con«
quandoquidem privatim eo- servare, et publice trodere
dem, quo ante, loco sumus, ad futuri temporis perpe-
publice autem in maximi tuitatem reponenda, Por-
partem imperii venimus, ro merces non a privato,
ejusque partem una admi- sed ablmperatore; nec par-
nistramus, | Equidem, 81 va illa, sed multorüm ta-
considerare velis, videartibi jlentorum; et post haec non
non minimam Aegyptii hu- spes quaedam exiguae; si
jus imperi parteiu man- fiant, quac consentaneum

900 N I
p.722. τὰ εἰκότα γίγνοιτο; ἀλλ᾽ *) ἔϑνος ἐπιτραπῆναι, ἢ τινὰς ἄλλας
18 πράξεις βασιλικός. ᾿Εϑέλω γοῦν ἔκ περιττοῦ χρησάμενος τῇ
παῤῥησίᾳ, καὶ ὁμόσε χωρήσας τῷ ᾿ἐπιφερομένῳ ἐγκλήματι,
^xa9' ὑπερβολὴν ἀπολογήσασϑαι. καὶ δή φημί σοι μηδένα μη-

δὲν ἀμισϑὺ ποιεῖν. οὐδ᾽ ἂν τοὺς τὰ μέγιστα πράττοντας εἴπῃς,

ὅπου μηδὲ βασιλεὺς αὐτὸς ἄμπισθός ἐστιν. οὐ φόρους λέγω,

οὐδὲ δασμοὺς, ὁπόσοι παρὰ τῶν ἀρχομένων ἐπέτειοι φοιτῶσιν"

ἀλλ᾽ ἔστι βασιλεῖ μισϑὸς μέγιατος, ἔπαινοι, καὶ ἡ παρὰ mü-

σιν εὔκλεια, καὶ τὸ ἐπὶ ταῖς εὐεργεσίαις eic abut zo
εἰκόνες δὲ *) , παὶ νοὼ ), καὶ τεμένη, 0 ὑπύσα παρὰ τῶν ἀρχο-
μένων ἔχουσι." μισϑοὶ καὶ ταῦτα εἰσιν ὑπὲρ τῶν φροντίδων,

LUCIA

^ 2

καὶ προνοίας, ἣν ἐκφέρονται προςκοποῦντες ἀεὶ τὰ κοινὼ, καὶ
βελτίω ποιοῦντες. ὡς δὴ μιπρὰ μεγάλοις εἰκάζειν, ἣν ἐθέλῃς,
; , , M] E - -

ἀοξάμενος ἀπὸ τῆς τοῦ σωροῦ 8) κορυφῆς, ἐφ᾽ ἕκαστον τού-

3 7 , 2
τῶν, ἀφ᾽ ὧν σύγκειται, καταβαίνειν, Ott ὅτι μεγέϑει καὶ
£L , - 3 [4 Ἁ d,

σμικρότητι διαλλάττομεν τῶν ἀκροτάτων" τὰ δ΄ ἀλλα, μισϑο-

d) ἀλλ᾽] .,ἀλλὰ W. Vid. quae ad C. 1'. Y. ὑπὸ notamus. ^ e)
καὶ εἰκόνες 9i] Praefixi καὶ e Cod. 5011. vulgo omissum,
f) vid) νεὼ Edd. sed νεῶν M. ut tradit Retz. ; unde rescri-

8) ἜΝ ΝᾺ »9ic bene Par. S. ΕἸ. σοροῦ male J.

p VEO.
À,.1. (et 2. et B. 1.) H. B. 2; ὄρους 2954. quod praefert
r3 a

est fieri; sed futurum ut peratori merces maxima lau-

des, et gloria apud omnes,
et quod beneficiorum caus-
sa adoratur; statuae porro,
et aedes, ac templa, quae
habent a civibus, merceset
ista sunt pro curis et provi-

gens iategra nobis commit-
tatur, aut actOones aliae
principales. Volo equidem
ex abundanti, utens fidu-
cia, et cominus congressus
intentáto crimini, ultra et-

jam quam oportet caussam
dicere, et illnd nempe d:co
tibi, neminem quidquam
sine mercede facere, | Ne-
que tu. mihi eos nomines,
qui res maximas gerunt;
cum ueque ipse lLmperator
mercedis expers sit. Non
vectigalia di-o, neque tri-
buta, quae a civibus quot-
annis veniunt: sed est Im.

dentia, quam adhibent pro-
curanda semper publica re
et in melius augenda. INem-
pe ut parva vds ini dish
magnis, si volueiis a verti
ce quasi acervi ad unum-
quodque eorum, uibus
consiat, descendere, vide-
bis magnitudine nos ét par-
vitate differre ab his, qui
suinmisunt; caeterum mer-

APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIS. 301

τ -" Ἁ ,
Ei μὲν ovv τοῦτον ἐτεϑείχειν τὸν vo- n. 722.

14

, δ , e
φόροι ὁμοίως ἀπαντες.
μον, ases μηδὲν πράττειν, ἔνοχος ὧν εἰνύτως ἐδύκουν τῇ
πιαρανομίᾳ᾽ εἰ δὲ τοῦτο μὲν οὐδαμοῦ τοῦ βιβλίου λέλεκταί μοι,

9 *
χρὴ δὲ τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα ἐνεργὸν εἴναν, τί ἂν ἄλλο ig δέον Ρ- 738-
αὑτῷ χρῶτο, ἢ φίλοις συμπονῶν πρὸς τὰ βέλτιστα, κἀν ^) τῷ

ro » “δ τ 7 -᾿ ' “ "m k ,
μέσῳ ὑπαίϑριος πεῖραν αὐτοῦ ) διδοὺς, ὅπως ἔχει ^) mí-

- 2
στεῶως, καὶ σπουδῆς, καὶ εὐνοίας πρὸς τὰ ἐγκεχειρισμένα, ὡς
ec ^

ga τὸ “Ομηρικὸν ἐκεῖνο,

35». 4 3 , " "7" ] Hom. 11,

“τώσιον ἀρούρης ἄχϑος εἴη ) XVIII,
Πρὸ δὲ τῶν ὅλων, μεμνῆσθαι χρὴ τοὺς ἐπιτιμῶντας, ὅτι οὐ 104. 15
σοφῷ ὄντι μοι, (εἰ δή τις xol ἄλλος ἐστί που σοφὸς,) ἐπιτι-

" , 4 iw E ^m , ὔ * 3 ,
μησούσιν, αλλα τῷ ἔκ TOU πολλοῦ δήμου, λόγους μὲν ἀσκη-
σαντι, καὶ τὰ μέτρια ἐπαινουμένῳ ἐπ᾿ ") αὐτοῖς, πρὸς δὲ

- 3 ^ 2
τὴν ἄκραν ἐκείνην τῶν κορυφαίων ἀρετὴν, οὐ πάνυ γεγυμ-
, L 3 ,2 265 E XT | , , - , MN
νασμένῳ. xui, μὰ 2i, ovÓ ἐπὶ rovro ανιᾶσϑαί μοι ἄξιον,
h) xdv] κἂν iuepte omnes Edd. 1) αὐτοῦ] Non variant li-
bri, nec cuiquam suspicio suborta est de vocis αὐτοῦ probi-
tate: quamquam recte Gesnerus, sui vertit, Vic. infra Adrot.
ad De Merc, Gend, e. 50. k) ἔχει] £gy W. Edd in ἔχει
consentiunt. — 1) εἴη} Scrijsit forsan auctor: ᾿Ετώσιον

ἄχϑος ἀρούρης εἴη, di sonus quoque Homerum xeferret. | Sed
inversum verborum ordinem omues Edd. tuentur, m) ἐπ᾿ ἢ

παρ᾿ 2954.

commissa ipsi sunt, ne sit,
ut Homeri verbo utar,
Telluris inutile pondus.
Ante omuia vero et hoc me-
minisse oportet, qui repre-
hendere nos voluerint, ip-

cenarios aeque esse univer-
805. Si Agitur eam ego le-
gem scripsissem, neminem
quidquam oportere agere,
tenerer merito violatae legis
meae. Sin vero hoc qui-

dem nvsquam in libello di-
ctum a me est; ac porro
bonum virum efficacem esse
oportet: quodnam aliud ad
officium applicet se, quam
ut elaboret cum EA in
lis, quae optima sunt, et
in medio atque sub divo
quasi constitutus experi—
mentum sui praebeat, qua-
lis sit fide, diligentia, a-
more quodam eorum, quae

sos non tanquam sapientem
me (modo usquam sit ali-
quis sapiens) reprehensu-
ros, sed unum de multis,
qui dicendi facultatem ex-
ercuerit, ille quidem, me-
diocrem ex ea re laudem
consecutus; ad summam
autem TÉ eorum, qui ca-
pita ac duces sunt, virtu-
tem non sit ERoroltatiss
Neque liercules, eo nomi-

302 LUCIANI APOLOGIA PRO MERCEDE CONDUCTIS.

ὅτι μηδὲ ἄλλῳ ἔγωγ᾽ ovv ἐντετύχη; jV τοῦ γῦ ὑπόοσ)
Β. 725. τι μηδὲ ἀλλῳ ἔγῶγ τετυχηκα, τὴν τοῦ σοφοῦ ὑπόσχε-
σιν ἀποπληροῦντι. σοῦ μέντοι καὶ ϑαυμάσαιμ᾽ ἂν ἐπιτιμῶντός μοῦ

- , , κι ' - ,

τῷ νυνὶ βίῳ, εἴγε ἐπιτιμῴης "), ὃν πρὸ πολλοῦ ἤδεις ἐπὶ δη-
τορικῇ δημοσίᾳ μεγίστας μισϑοφορὰς ἐνεγκάμενον, ὑπότε κα-

1 , - n" , ? - τ 1 ᾿ [7] 3 *
τὰ ϑέαν τοῦ ἑσπερίου ShxcavoU καὶ τὴν Κελτικὴν euo ἐπιὼν
ἐνέτυχες ἡμῖν, τοῖς μεγαλομίσϑοις τῶν σοφιστῶν ἐναρυϑμου-
μένοιδε ταῦτά σοι, ὦ ἑταῖρε, «aíros ἐν μυρίαις ταῖς ἀσχολίαις
ὧν, ὅμως ἀπελογησάμην, οὐκ ἐν παρέργῳ ϑέμενος τὴν Àsv-
P. 754. κὴν παρὰ σοῦ καὶ πλήρη μοι ἐνεχϑῆναι. ἐπεὶ πρός γε τοὺς ἀλ-

b , , - * E)!
λους» xcv σύναμα ^) πᾶντες κατηγορῶσιν, ἱκανὸν «v εἴη μον
ec f ,
τὸ, ov φροντὶς ᾿Ιππολλείδῃ.

n) ἐπιτιμῴης} Vulg. ἐπιτιμώης sine jota subscripto. 0)

σύναμα] συνάμα priores Edd, Correxi accentum, ut Timon.
c. 25, Cf, '—De Merc. Cond, c. 1,

qui in illis Sophistarum nu-

ne dolere mihi fas est, quan-
meraremur, qui magnas

doquidem necin alium ego

quemquam incidi, qui sa- mercedes mererentur. Haec
pientis professionem imple- apud te, sodalis, maximas
xet. Acequidem mirer et- licet inter occupationes, ta-
iam, si reprehendas vitam men defendendi criminis

praesentem nostram: eum
enim hominem reprehendas,
quem olim noras rhetorices

nomine maximas publice
inercedes capere, cum Oc-
cidentalis Oceani videndi

caussa, et Celticam eadem
peragrans, in nos incideres,

caussa scripsi, non obiter
id agendum ratus, ut album
a te et plenum calculum fe-
ram. Apud alios (ceteros)
enim, si vel simul omnes
me accusent, satis mibi il-
lud fuerit, Now curat Hip-
poclides,

; 303

THEP TOY EN TII IIPOXAT'OPETZXEI p.724.
HTAIEMATOZ.

-Jrpum, In matutina viri cujusdam nobilis salutatione acci-
derat Luciano, ut pro solenni formula χαῖρε inepte uteretür verbo
ὑγίαινε. | Quem quidem lapsum excusat nunc non minus urbane,
quam docte, ita, ut tum ex ipsius vocis genuina significatione,
tum ex antiquitalis usu, ostendat, non modo uon prorsus ineptam
esse hanc apprecandi formulam, verum e.iam quedammodo usi-
tatiori alteri praeferencam, quatenus ei non solum optatum insit,
sed etiam monitum, ut alter scilicet valetudinem suam curet.

p diy μὲν, ἄνϑρωπον ὄντα, δαίμονός τινος ἐπήρειαν δια- 1
φυγεῖν" πολὺ δὲ χαλεπώτερον ἀπολογίαν εὑρεῖν παραλόγου
“αἱ δαιμονίου πταίσματος. ἅπερ ἀμφότερα νῦν ἐμοὶ συμβέβη-
xtv, ὃς ἀφικόμενος παρὰ *) σὲ, ὡς προςείποιμι τὸ ἑωϑινὸν,
δέον τὴν συνήϑη ταύτην φωνὴν ἀφεῖναι, καὶ χαίρειν κελεύειν,

ὶ L 2 -"
ἐγὼ δ᾽ P) ὁ χρυσοῦς ^) ἐπιλαϑύμενος, ὑγιαίνειν σὲ ἠξίουν,

a) παρ0] πρὸς Thom. Mag. wv. χαίρω. Edd. consentiunt in
παρά." b) à*] δὲ 5954. Sakm. nec nonSchol. 0) γρυσοῦ 6]
»»γρήσιος (leg. | q0ncrós) L. Sic Solanus notavit, nempe L.
voluisse χρηστὸς dare. Sed χρυσοῦς etiam TA. Mag. τὰ

PRO LAPSU IN SALUTANDO,.,

Difficile est, homo natus
cum sis, Dei alicujus iuvi-

que modo usu mihi vene.
runt, qui matutinae salu-

diam effugere: multo porro
difficilius, verba invenire,
quibus defendas inopinatum
et immissum divinitus er-
rorem. Quae quidem utra-

tationis caussa domum tuam
veniens, cum oporteret con-
suetam illam vocem mittere,
et ave (Gr. gaude) dicere:
ego vero homo aureus obli-

p. 725.

304 LU GLA NE

εὔφημον μὲν καὶ τοῦτο, ovx iv καιρῷ δὲ, ὡς ov 7) κατὰ τὴν
ἕω. ἐγὼ μὲν οὖν ἐπὶ τούτῳ εὐϑὺς ἴδιόν *) τε, καὶ ἠρυϑροίων,
καὶ παντοῖος ἦν ὑπ᾽ ἀπορίας" οἵ παρόντες δὲ, οἵ μὲν παρα--
παίειν, ὡς τὸ εἰκὸς, oL δὲ, ληρεῖν ὑφ᾽ ἡλικίας, οἱ δὲ, χϑεσι--
νῆς κραιπάλης ἀνάμεστον ἔτι ὥοντό με εἶναι, εἰ καὶ ὅτι μάλι-
στα σὺ ἐπιεικῶς ἤνεγκας τὸ γεγονός" οὐδ᾽ ὅσον ἄκρῳ τῷ μει-
διάματι ἐπισημηνάμενος τῆς γλώττης τὴν διαμαρτίαν. ἔδοξεν
οὖν μοι καλῶς ἔχειν παραμυϑίαν τινὰ ἐμαυτῷ συγγράψαι, ὥς
μὴ πάνυ ἀνιῴμην *) ἐπὶ τῷ πταίσμωτι, μηδ᾽ ἀφόρητον ἡγοί.
μὴν, εἰ πρεσβύτης ἀνὴρ τοςοῦτον ἀπεσφάλην τοῦ καλῶς ἔχον-
τος, ἐπὶ τοςτούτων μαρτύρων. ἀπολογίας μὲν γὰρ οὐδὲν ἔδει,
οἶμαι, ὑπὲρ γλώττης, εἰς οὕτως εὔφημον εὐχὴν ὀλισϑούσης͵

Ῥ' 726." ρχύμενος μὲν οὖν τῆς γραφῆς, πάνυ ἀπόρῳ ἐντεύξεσϑαι

!

»» - λή ^s LA δὲ λλὰ 3 r 4 À ,

ouv τῷ προβλήματι" προϊόντι δὲ πολλὰ προὐφανη τὰ λεκτέα.
4 3 , -" 2 ἫἋ - , -

οὐ μὴν πρότερον ἐρῶ αὐτὰ, ἣν μὴ περὶ τοῦ χαίρειν αὐτοῦ,

d) o7] οὐδὲ 2954. male. e) ἴδιον] »Sic. A. 1, ἘΠῚ ΘΒ. Er: H.
et, ni fallor, J. vid. nott. ἐδίων var. B. 2. Sed B. 1, et A. 2.
edunt ἔδιον. f) ἀνιῴώμην Vulg. ἀνιώμην. Restitui literae
€ suum jota, quod idem factum in voce ἐπιτιμώης sub finem
praecedentis libelli. — Deinceps gu falso scriptum erat in
omnibus Edd., quod alibi quoque tacens correxi.

ciendum itaque putavi, ut
consolationem mihi ali uam
scriberem , ne lapsu illo ni-
mis excruciarer, neque in-
tolerandum putarem, si ho—
mo senex tantum a decoro,
coram tot testibus, aberras-
sem: nam defensione qui-
dem nihil opus videbatur,
linguae in bene omiuatas
adeo preces lubrico quasi
vestigio prolapsae. Ac sub
initium scriptionis, diffici-
lem dubiamque sane quae-

vione lapsus, valere te jus-
serim, quod boni et ipsum
quidem ominis,sed non tem-
pestivum, quippe quod ma-
tutino parum conveniret.
Ergo in ipso verbo statim
sudabam equidem, erubes-
cebam, aestuabam consilii
inopia. Praesentes vero qui
essent, alii desipere me vi-
delicet, alii prae senectute
delirare, alii hesterna cra-
pula adhuc oppletum turba-

7umque existimabant ; quam-
quam ,molliteripse tu feires,
ut qui inaxime, quod factum
erat, ac ne jii qui-
dom: subridens linguae no-
strae errorem notares, l'a-

stionem propositam mihi
fore arbitrabar: eliquantum
autem progresso mvlta se
dicenda ultro offerebant,
Neque tamen prius ea di-

PRO LAPSU IN SALUTANDO. 305

E Ξ3 - nC

καὶ τοῦ εὖ πράττειν, xol τοῦ ὑγιαίνειν, προείπω τὰ εἰκότα. p. 726.
, δ Ε

Τὸ μὲν δὴ χαίρειν ἀρχαία μὲν ἡ προςαγόρευσις" οὐ μὴν ξωϑι-

2 p Ἐν
νὴ μόνον, οὐδ᾽ ὑπὸ τὴν πρώτην ἔντευξιν, ἀλλὰ καὶ πρῶτον
Li 8 ΄ 3 LE » 2^. X δ ᾿
μὲν ὅ) ἰδόντες ἀλλήλους, ἔλεγον αὑτὸ, ὡς τὸ,

Χαῖρ᾽, ὦ δυνάστα τῆςδε γῆς Τιρυνϑίας. Incert,
καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον ἐς λύγους ἤδη παροινίους πρεπόμενοι, ὡς Auct.
10, ᾿

. Ζαῖρ᾽, ᾿Δχιλεῦ, δαιτὸς μὲν ἐΐσης οὐκ ἐπιδευεῖς, πε
225.

᾽Οδυσσεὺς ὁπότε τὴν ἐπεσταλμένην πρεσβείαν αὐτῷ ἐῤῥητό;
h SN ΡΨ, 3. 31,71 c AD"
ρευε P). καὶ ἤδη ἀπιόντες παρ΄ ἀλλήλων, ὡς τὸ,
H ὅν. οὗ, 1 1 , 2
Xoíosv', ἐγὼ Ó ὕμμιν ^) ϑεὸς ἄμβροτος, οὐκ ἔτι Emped.
ϑνητός. V. not.
, 3 ^ 3 à
ἴδιος δὲ καιρὸς οὐδεὶς ἀπενενέμητο. τῇ προςρήσει, οὐδὲ ὡς νῦν p. 727.
- 5 '
μόνος ὁ ἑωϑινὸς, ὅπου γε καὶ ἐπὶ τῶν ἀπαισίων καὶ ἀπευκτο--
τ, (Mer -À , - 2i e c - , , *
τάτων ομῶς ἐχρῶντο αὑτῇ" ὡς ὁ TOU Εὐριπίδου “Πολυνείκης

ἤδη τελευτῶν τὸν βίον,

5) μξν7Ὑ,,μμὴ1 Sic bene S. Reli

quae μὲν, excepta Amst. quae

recte quoque μὴ servavit. Sed Codd. 2954. 5o11:. et Gorl.
consentiunt cum vett. Edd. prc bante Belizo, quem secutus est

Schm. Vid. Adnot.

'cam, quam de ipsis verbis
.Gaudere, Bene agere, et F'a-
Jere, quae opportuna vide-
buntur praedixero. Atque
Gaudere (si quem jubeas),
est illa quidem (vetus) sa-
]utatio, verum non matuti-
na solum, neque quae ad
primam modo congressio-
nem pertineat: sed uteban-
tur ea quidem etiam, qui
prius non (primo quidem)
viderant alterum, quale est,
Gaude potens telluris o Ti-
rynthiac 5
verum post coenam quoque
ad comessationem et liberiores
in vino sermones jam con-
Versi,
Lucian. Fol. III.

à ; 0) ἐῤῥητόρευε]) γγέρητόρευε Fl.
ἐῤῥητόρευσε 2954. 1) P uguiv] ,,vuiv Edd.*

Ofearii haec est

Gaude, verum epulis pari-

bus nec egemus , Achille,

ut Ulysses inquit, cum man-

datàm sibi legationem apud

illum orat: et, qui jam dis-
cederent, ut,

Gaudete, hinc vobis jam
nunc Deus, haud homo,
versor,

Proprium autem tempus
nullum attributum erat huic -
appellationi, neque, ut nunc,
solum matutinum: cum et-
iam minime auspicatis tem—
poribus et abominandis ma.
xime, tamen illa uterentur,
ut Euripidis ille Polynices,
jam finiens vitam, inquit,

306 LUCIANNI

pn ^ Kolqolosz 5) ἤδη γάρ μὲ περιβάλλει σκότος.
2uripe
Phoen.

V. 1462.0 οὐ póvov φιλοφροσύνης αὐτοῖς "v τοῦτο σύμβολον, ἀλλὰ
καὶ ἀπεχϑείας, καὶ τοῦ μηκέτι χρήσεσϑαι ἀλλήλοις. τὸ γοῦν

8 uozo& 1) χαίρειν φράσαι, τὸ μηκέτι φροντιεῖν δηλοῖ. Πρώῶ-
τὸς δ᾽ αὐτὸ Φιλιππίδης ") ὃ ἡμεροδρομήσας λέγεται ἀπὸ Ma-
φαϑῶνος ἀγγέλλων τὴν νίκην, εἰπεῖν πρὸς τοὺς ἄρχοντας καϑ-
quivovg καὶ πεφροντικύτας ὑπὲρ τοῦ τέλους τῆς μάχης, Χαί-

gite, νικῶμεν, καὶ τοῦτο εἰπὼν συναποϑαν εῖν ^) τῇ ἀγγελίᾳ,

«e τῷ χαίρειν συνεχπνεῦσαι "). Ἔν ἐπιστολῆς δὲ ἀρχῇ, Κλέων
v.228.0 ᾿Αϑηναίων δημαγωγὸς, ἀπὸ Σφακτηρίας πρῶτον χαίρειν
προὔϑηκεν, εὐαγγελιζόμενος τὴν νίκην τὴν ἐκεῖϑεν, καὶ τὴν τῶν
Σπαρτιατῶν «ἅλωσιν. καὶ ὕλως ys" ), μετ᾽ ἐκεῖνον ὁ Νικίας

emendatio, quam receperunt ZHei:z. et recen!t. Sed in 2954.
legitur s/g:, probante Belin. k) Καὶ gzeígsr] Vocem
«ul ad Lucian: verba retulerunt et a.voce χαίρετ᾽ inceperunt
versum tragicum Rei/z, et recentt. Editt. Rectius contra, et
Euripidi ipsi accommodate, legitur versus in B. 1. A. τὶ 2, ut
eliam καὶ ad vorsum pertineat. 1) gaxod],uwxocv] μα-
zo& P. Cum vulgata faciunt Fl. H. Par, $.^ At cum P. fa-
cit 5011. atque adeo μακρὰ praetulerunt Belinus et Sehmiede-
zus. Supra Pro Merc, Cond. c. 5. et 5, in eadem phrasi vul-
golegitur uoxoo,sed in priori loco P.,1n posteriori Cod. 2954.
habent μαχράν. -m) Φιλιππίδῃ 9} .;: Φειδιππίδης Palm.
Nihila vulgata abeunt Edd.antiqq.'« Corrigi etiam So/anus
et Belinus volunt, Vid, Adnot. n) συνα ποϑανεῖν iva-
ποϑανεῖν P'alcken, conj. 0) «al τῷ χαίρειν συνεκχπενεῦ-
σαι] καὶ ἅμα τῷ χαίρειν ἐκπνεῦσαι conj. Belin. p) καὶ ὅ-
Aogys] καὶ ὅμως ys conj. J. Seager. Vol. XI. Class. Journ.
p. 201. nihilominus tamen, haud inepte quidem, et ita etiam

Guudeie, jam nox atra me riam nuntiaret, et dixisse
complectitur. ad Archontes sedentes ac de

Nec benevolentiae modoil- | pugnaeexitu sollicitos, Gau.
lis haec erat quas; tessera, deie, vincimus, eoque dicto
sed inimicitiarum quoque, suo muntio immortuus esse,
et cum negaret alter se usu- et in ipso gtudendi verbo
rum altero. Qui enim /on- exspirasse, ἔῃ epistolae au-
gum gaudere alterum jubet, tem priaücipio Cleon Athe-
ile non curaturumse inpo- niensiui orator ejus, guam
sterum significat. Primus Sphacteria dederat, victoriae
autem illud verbum Philip- illius et Spartanorum ca-
pides cursordicitur wsurpas- ptorum nuntiam, primus
se, cun à [Marathone victo- illud GCaudere praeposuit:

PRO LAPSU IN SALUTANDO. 807
- 23 » -
ἀπὸ Σικελίας ἐπιστέλλων, ἐν τῷ ἀρχαίῳ τῶν ἐπιστολῶν διέμει- p. 228.
2:2 9.» » 2 icf - , 2 3 c
vev, ἀπ αὐτῶν ἄρξαμεφος τῶν πραγμάτων. —4ÀÀ ὁ ϑαυμα- 4
2 -
στὸς Πλάτων, ἀνὴρ ἀξιόπιστος νομοϑέτης τῶν τοιούτων, τὸ
, , 1 , ? ὃ 3 , q [d 4
μὲν χαίρειν κελεύειν καὶ πάνυ ἀποδοκιμάζει 1) ὡς μοχϑηρὸν
- - i] Ἶ .
Qv, καὶ οὐδὲν σπουδαῖον ἐμφαῖνον. τὸ δ᾽ εὖ πράττειν ἀντ᾽
23 c ' , , - 3
αὐτοῦ εἰςάγει, ὡς κοινὸν σωματὸὺς τε καὶ ψυχῆς εὖ διακειμέ-
vov σύμβολον. καὶ ἐπιστέλλων γε τῷ Διονυσίῳ, αἰτιᾶται αὖ-
, - 2 , ' m
τὸν, ὅτι ποιῶν ἐς τὸν .“ἀπόλλω, χαίρειν vOv ϑεὸν mooctimsv,
» 2 »
ὡς ἀνάξιον τοῦ Πυϑίου, καὶ ovy") ὅπως ϑεοῖς, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ p.729.
p T3 c
ἀνϑρώποις δεξιοῖς πρέπον. “Ο μέν ye ϑεσπέσιος Πυϑογόρας, 5
εἰ καὶ μηδὲν αὐτὸς ἡμῖν ἴδιον καταλιπεῖν τῶν αὐτοῦ ἠξίωσεν,
J - - 5 A
ὅσον 'OxéÀÀo *) τῷ “ευκανῷ, xol Αρχύτᾳ, καὶ τοῖς ἄλλοις
^ m- M Ed
ὁμιληταῖς αὐτοῦ τεκμαίρεσϑαι, οὔτε τὸ χαίρειν '), οὔτε τὸ εὖ
JF'ielandius vertit. Verum nec ὅλως inepte dictum, ut tandem
ad eandem, quam S-agerus vult, sententiam pervenias. 4)
τὸ uiv χαίρειν κελεύειν καὶ πάνυ ἀποδοκιμάώξει
Vulg. τὸ μὲν χαίρειν κελεύει καὶ πάνν ἀποδοπιμάξειν, quae
Erasmus, Brodaeus et Marcilius sic expleri voluerunt: τὸ μὲν
χαίρειν χαίρειν κελεύει καὶ πάνυ ἀποδοκιμάξζειν. Nos, praeeunte
Schmiedero, verba dedimus secundum Cod. 2954., quam
emendationem jam Jensius suspicando occupaverat. r) ovy]
οὐκ A.2. s) ᾽Οκέλλῳ] ,,κδϑίο L. P. Cod. Fl. Ed. Fl. Reli-
quae Edd. vulgo Οὐκέλλῳ. In God. L. tamen 'Ox£io uno 4

scribitur.^ t) οὔτε τὸ χαίρειν] Haec in Ed. Reitz. et
antiquioribus omissa restituerunt, Belno auctore, Editor Bi-

pontinus et Schmiederus, Supplentur etiam in Gorl.

et omnino post illum Ni-
cias, a Sicilia mittens, in
antiquo epistolarum more
perseveravit, initium ab
ipsis rebus capiens. Sed
admirabilis noszer Plato, vir
fide dignus, legislator ta-
lium, illud Gaudere quidem
jubere plane rejicit, velut
malum et nihil honesti si-
gnificans: sed alterum Bene
agere, pro eo inducit, ut
communem corporis pariter
et animi bene constituti tes-
seram. Atque scribens δὰ
Dionysium accusat illum,

quod in Hymno Apollinis
Gaudere (Lat. salvere) De-
um jubeat, tanquam indi-
gnum Pythio, et non tan-
tum Diis, sed ne homini-
bus quidem non ineptis de-
corum, Divinus sane Py-
thagoras, etsi nihil ipse no-
bis proprium relinqueresuo-
rum scriptorum dignatus est,
quantum tamen ex Lucano
Ocello, et Archyta, et re-
liquis ipsius familiaribus
colligere licet, neque (Gau-
dere, neque) ipsum illud Be-
ne agere praescripsit, sed a

»

308 L:UsC)k AN

Ῥ. 729. πράττειν ") σιροῦὔγραφεν , ἀλλ᾽ ἀπὸ τοῦ ὑγιαίνειν ἄρχεσϑαι
Ζχέλευεν. ἅπαντες γοῦν of ἀπ᾽ αὐτοῦ ἀλλήλοις ἐπιστέλλοντες,
ὁπότε") σπουδαῖόν τι γράφοιεν, ὑγιαίνειν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ παρ-
“κελεύοντο, ὡς καὶ αὐτὸ ψυχῇ τε καὶ σώματι ἁρμοδιώτατον,
καὶ συνόλως ἅπαντα περιειληφὸς τἀνϑρώπου ἀγαθά. καὶ τό γε

p. 759-. τριπλοῦν αὐτοῖς τρίγωνον, τὸ διαλλήλων, τὸ πεντάγραμμον,
D συμβόλῳ πρὸς τοὺς ὁμοδόξους ἐχρῶντο, ὑγεία πρὸς αὐτῶν
ὠνομάξετο. καὶ ὅλως ) ἡγοῦντο τῷ μὲν ὑγιαίνειν τὸ εὖ πρᾶτ-

p.251. viv καὶ τὸ χαίρειν εἶναι, οὔτε δὲ τῷ εὖ πράττειν, οὔτε τῷ
χαίρειν πάντως καὶ τὸ ὑγιαίνειν ^). εἰσὶ δὲ οἱ καὶ τὴν τετρα-

ω εὖ πράττειν] »εὐπράττειν una voce margo A. 1. W.**. x)
ὑπότε) 0mócs A. 2. y) ὅλως] ,,[Ζε ingens asteriscns in
Juntin. typis expressus suspect. lect. indicat. 2) ἡγοῦντο

Ὁ θὲ} τ΄ ΣΦ τὸ ὑγιαίνειν} Totum hunc locum olim sic
depravatum et mutilatum ediderunt: καὶ ὅλως ἡγοῦντο τὸ μὲν
ὑγιαίνειν εἶναι; οὔτε δὲ τὸ εὖ πράττειν, οὔτε τὸ χαίρειν πάν-
ζως καὶ τὸ ὑγιαίνειν. Notavit autem ΠΣ ΕΙΣ in Varr. Lectt. ad
v. εἶναι} ,,. . . vut Fl. vacuo spatio ante vor. At margo
A. 1. W. zó εὐπράττειν καὶ τὸ χαίρειν inserit ante εἶναι. * Tum
ad v τὸ εὖ mz0-] ,7G εὖ πρ. Coll* Porro ad τὸ quio. ]
pto χαίρειν PNIS et margo A. 1. W.* Deinde ad xai] »Por-
ie δὲ Solanus.^ ^ Denique ad ὑγιαίνειν] "ὑγιαίνειν εἶναι
margo Α. 1. W.* | Addit Belinus legi in 5011. τῷ μὲν ὑγιαί-
ψειν — τῷ εὖ σιράττειν, οὔτε τῷ Ζαίρειν, et Scluniederus re-
fert, in Gorl. quoque legi TO μὲν 9 υγεαίνειν. Hinc jam felicis-
sime Sehmiederus locum sic emendavit et supplevit, ut nos
1unc eum restitutum dedimus. Ad eandem fere normam,
quamquam paullo licentius et audacius, Belinus voluerat scri-
bi: : καὶ ὅλως 1j /0UvTO τῷ μὲν ὑγιαίνειν εἶναι, καὶ τὸ χαίρειν, καὶ
T0 ἐὺ πράττειν. οὔτε δὲ τῷ εὖ πράττειν, οὔτε τῷ χαίρειν πάν--
τως ἐνεῖναι τὸ ὑγιαίνειν,

verbo vale ( Lat. save) jus-
«sit incipere. Omnes enim
ab illo doctiin epistolis quo-
ties serium quiddam scribe-
rent, valere (Gr. sanum esse)
in ipso statim principio ju-
bebant, tanquam et ipsum
animo pariter et corpori
convenientissimum, et bo-
na hominis complexum in
universum omnia: et tri—
plex illud triangulum. sibi
implexum, quinque descri-

ptum et inclusum lineis,
qua tessera ad sententiae
suae homines uterentur,

.sanilas ab ipsis vocabatur,

It omnino putabant, in ver-
bo vadere inesse etiam ipsum
bene agere et gaudere ; sed
neque illi bene agere, neque
gaudere, necessario inesse
etiam valere, Sunt vero et-
iam, qui quaternionem, ma-
xinum illorum. jusjuran-
dum, qui perfectum secun.

PRO LAPSU IN SALUTANDO. 309

χτὺν, τὸν μέγιστον ὅρπον αὐτῶν, 5^) τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς &-p.75:.
ριϑμὸν ἀποτελεῖν "). οἵ δὲ καὶ ὑγείας ἀρχὴν ἐκάλεσαν, ὧν

καὶ Φιλύλαός ἐστι. Καὶ τί σοι τοὺς παλαιοὺς λέγω, ὅπου καὶ Ρ-753:6
πάνυ χαίρων τῷ χαίρειν, καὶ τὴν ἡδονὴν

πρὸ ἁπάντων αἴοούμενος, ἐν ταῖς σπουδαιοτέραις ἐπιστολαῖς

(εἰσὶ δ᾽ αὗται ὀλίγαι) καὶ ἐν ταῖς πρὸς τοὺς φιλτάτους μάλιστα,
ὑγιαίνειν εὐθὺς ἐν τῇ ἀρχῇ προςτάττει; πολὺ δ᾽ ἂν καὶ ἐν
τραγῳδία, καὶ ἐν τῇ ἀρχοίᾳ κωμῳδίᾳ εὕροις τὸ ὑγιαίνειν, πρῶ-

τον εὐϑὺς λεγόμενον τὸ μὲν γὰρ,

3 ,
Ἐπίκουρος ἀνὴρ

Mrs M L Homer.

Οὐλέ v:, καὶ μέγα χαῖρενγ ble

oc "i£ Ti f UNS , - τ ἰδ XXIV,
σαφῶς ) προτεταγμένον τοῦ χαίρειν τὸ ὑγιαίνειν ἔχει" ὁ ἴοι.

ὁ΄ Ἅλεξις, |

᾿Ω δέσποϑ᾽. *), ὑγίαινε, ὡς 7oóvioc ἐλήλυϑος ——

om.

ὁ δ᾽ Ajor0c, Fragm.

a) Ji »" (ἢ) Brod. et Marcil.^ b) ἀποτελεῖν] »νἀποτελεῖ,
ἤδη Marceil.* Scilicet ἤδη pro oi δὲ vult, πὶ fallor, Marei-
lius, Atque sic vertit Gesnerus, nec non JFiclandius. . Paene
eodem redeunt, quae Jr Seagerus in Class. Journ. Vol. XI.
p. 201. substituit : εἰσὶ δὲ o? καὶ τὴν TETQUXIUYV, τὸν μέγιστον
Goxov αὐτῶν, ἣ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ὠριϑμὸν ἀποτελεῖ, καὶ
εὐγείας ἀρχὴν ἐκάλεσαν. Equidéem, quamquam persuasum ba-
bens, verba vulgata laborare, nec malam intelligens esse me-
dicinam , quae iis inprimis a Marcilia offeratur, tamen , dum
certiora deficiant praesidia, satius duco retinuisse, quam
mutasse, vitiatum textum. Ita et ScAmiedero visum. c) 6 «-
φώς] »Sic dedimus ex L, σοφῶς Edd,* d) Ὦ δέσποϑ᾽ ἢ
δέ ποϑ᾽ 2954. 5011. mendose,

dum ipsos numerum efficit,
jam sanitatis (valetudinis )
initium vocarent, in qui-
bus et Philolaus est. Et
quid tibi antiquos narro?
cum et Epicurus, vir valde
gaudens gaudio (verbo gau—
dere), et voluptatem rebus
p'aeopians omnibus, tum
in seriis magis epistolis,
(sunt autem hae paucae)
tum in his, quas dedit ad
.carissimos, valere statim in
principio jubeat? Multum

etiam in tragoedia et in co-
moedia Mee invenias va-
lere, primo statim congressu
dictum, | Etenim illud

Vale, multumque gaude,
sapienter (c/are) praeposi-
tum habet gaudendi voto
illud valetudinis. Alexis au-
tem,

Here mi, vale, ( pro sal-
ve) quam quaese serus ad—
venis ?

Et Achaeus,

P. 732.

Achaez

TUE

PAil.in
.H. Grot,

Excc.

peo n
P- 753-

Legg.

II. Bip.

510

LUCLIANI

"Ho πεπραγὼς δεινὰ, σὺ δ᾽ vylowé pot.

xol ὁ Φιλήμων,

»ν ς᾽ δ -
«Αἰτῶ δ᾽ ὑγείαν πρῶτον, εἶτ᾽ εὐπραξίαν,
Τρίτον δὲ χαίρειν, εἶτ᾽ ὀφείλειν μηδενί.

δ *

M * * , T ,
ὁ μὲν γὰρ τὸ σκολιὸν γράψας, ov καὶ Πλάτων μέμνηται, vi
ἅ e ,
Plat. καὶ οὗτός φησιν; ᾿ Ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον᾽ TO δεύτερον, καλὸν

γενέσϑοι" τρίτον δὲ, πλουτεῖν" τοῦ χαίρειν δὲ τοπαράπαν *)

, ^ ^
T.VIÍL ovx ἐμνήσϑη. ἵνα σου “) τὸ γνωριμώτατον ἐκεῖνο, καὶ πᾶσι

Ρ' 75.

Ariphr.,
ap.
Ahlen.
L. XV.
extr.

-. , -
d νεῖν, προτακτέον τῶν ἄλλων ἀγαϑῶν.

διὰ στόματος, λέγω,

“Ὑγίεια 5) πρεσβίστα μακάρων,

a - σ
Μετὰ σοῦ ναίοιμι 8)

Τὸ λειπόμενον Ὁ) βιοτᾶς.

L D
ὥςτε εἶ πρεσβίστη ἐστὶν ὑγεία, καὶ τὸ ἔργον αὐτῆς τὸ ὑγιαί-

τὲ ποιητῶν, καὶ συγγραφέων,

ἹΜυρία δὲ καὶ ἄλλα ἔκ
, PO
καὶ φιλοσοφῶν παταδεῖξαί Got

*) τοπαράπαν] Vulg. τὸ παράπαν duabus vocibus. Resti-
tuimus nos frequentatam Luciano scripturam ex utraque 4/4.
cf. Timon. c. 16. bis, Tom. I. p. 79. Diall. Mortt. HII, 1.

"Tom. II. p. 146. et saepius.

e) ἕνα coi] ἵνα μή σοι Gesn.

conj. haud improbabiliter. f) ὑγέεια] ,,Vulgo ὑγεία. Vid.

nott.'
et L. νέοιμε Edd.*

Venio patratis horridis, at
iu vale!

Et Philemon,
Valere sit primum, bene
sed asere alterum »
Gaudere deinde, ium de—
bere nemini.
Tlle vero convivalis cantici
scriptor, cnjus etiam Plato
mentionem facit, quid ait?
"Primum | volo valere: | deinde
vero pulcher esse; deinde di—
ves: gaudendi vero omnino
mentionem non fecit, Ut

δ) vetotgur] ,,Sie Forst. et Athen.
h) λειπόμενον] ,»γλοιπόμενον Athen.

Adsentiuntur P.

tibi notissimum illud, quod
omnium in ore est, dicam,

Faletudo Divüm senior ,

Habitare tecum:

J'itae reliquum liceat.
Si itaque antiquissima est
valetudo, ejusque opus est
valere, utique praeponen-
dum id est bonis reliquis,
Sexceuta autem alia cum
habeam, quae ostendere ti.
bi possim e poetis, histori-
cisque et philosophis, valere
"praeponentibus, supersede-

PRO LAPSU IN SALUTANDO. SLT

ἔχων, προτιμώντων τὸ ὑγιαίνειν, τοῦτο μὲν παραιτήσομαι, p.755.
ὡς μὴ εἰς ἀπειροκαλίαν τινὰ μειρακιώδη ἐκπέσῃ μοι τὸ σύγ-
γρομμα, καὶ κινδυνεύωμεν ἄλλῳ ἥλῳ ἐκκρούειν τὸν ἧλον.
ὀλίγα δέ σοι τῆς ἀρχαίας 1) ἱστορίας, ὁπόσα μέμνημαι οἰκεῖα

τῷ παρόντι προςγράψοι, καλῶς ἔχειν ὑπέλαβον. "Ore ᾿,Ἵλέ- 8
ξανδρος τὴν ἐν ᾿Ισσῷ *) μάχην ἀγωνιεῖσϑαι ἔμελλεν, ὡς Εὐ-Ἐ' 734:
μενὴς ὃ Καρδιανὸς !) ἐν τῇ πρὸς ᾿Αντίπατρον ἐπιστολῇ λέγει,
ἕωϑεν εἰςελϑὼν εἰς τὴν σκηνὴν ") αὐτοῦ ὁ Ἡφαιστίων, εἴτ᾽
ἐπιλαϑόμενος, εἴτ᾽ ἐκταραχϑεὶς, ὥςπερ ἐγὼ, εἴτε καὶ ϑεοῦ
τίνος τοῦτο καταναγχάσαντος, ταυτὸν ἐμοὶ ἔφη, ᾿ Ὑγίαινε,
βασιλεῦ, καιρὸς ἤδη παρατάττεσϑαι" ταραχϑέντων δὲ τῶν παρ--
óvtQv πρὸς τὸ παράδοξον τῆς προςαγορεύσεως, καὶ TOU
“Ἡφὰαιστίωνυς ὀλίγου δεῖν ὑπ᾽ αἰδοῦς ἐκϑανόντος, Δλέξανδρος,
δέχομαι, εἶπε, τὴν κληδόνα" τὸ γὰρ σώους ἐπανήξειν ἀπὸ

τῆς μάχης, ἤδη ") μοι ὑπισχνεῖται. ᾿Αντίοχος δὲ ὁ Σωτὴρ, α

ὅτε τοῖς Γαλάταις συνάπτειν ἔμελλεν; ἔδοξεν ὄναρ ἐπιστάντα οὗ

i) ἀρχαία ςἼ παλαίας (παλαιᾶς) 2954. Ε) Ἰσσῷ] ,,Ιστῷ
C. Fl Ἰσϑῷ Ed, Fl. male.4 In A. x. 2. B. 1. Ἰσσῷ scriptum
eo compendio duplicis literae c, quod parum diftert a figura
69, quae fortasse etiam in Ed. Fl. est. 1) Καρδεανὸς]
»Ξαρδιανὸς Edd. omnes male.^ | m) εἰς τὴν σπηνὴν]) ἐν
τῇ σκηνῇ 2954. n) ἤδη] ἠδὲ (xAg0Qv] J. Seager. Glassic.
Journ. Vol. ΧΙ. p. 201. Àn ferte etiam σώους ἢ μ ἃς volet,
quo et ibi Subjectum clare appareat? At putidum foret
utrumque.

bo equidem, ne in pueriles perturbatus, utego, et ae-

mihi ineptias scriptio ista
exeat, et forte clavum ezx-
cutere clavo alio videar.
Pauca vero tibi ex antiqua
historia, quorum recordor,
domestica huic negotio ad-
scribere baud abs re putavi.
Cum Alexander proelium
ad Issum coma issurus esser,
ut narrat in Epistola ad An-
tipatrum Cardiauus Eume-
nes, mane in tabernaculum
regis ingressus Hephaestio,
vel oblivione quadam, vel

stuans, vel numine quodam
cogente, idem, quod ego,
dixit, J'ale, Bex, tempus
est jam eundi in aciem, Tur.
batis autem ad insolitam δ8-
lutatiorem rcliquis, et He-
phaestione prae pudoretan-
tum non mortuo, Alexan-
der, 4fccipio, inquit, omen:
isalvos enim nos.e proelio re
diiuros, jam mihi pollicetur.
Antiochus autem Soter, con-
flicturus cum Gallo - Grae-
cis, per quietem videre si-

312 LUCIAN3

- A , , ,. , x - , -
p.754. τὸν ᾿ἡλέξανδρον, κελεύειν σύνϑημα πρὸ τῆς μάχης παραδοῦναι
τῇ στρατιᾷ τὸ ὑγιαίνειν. καὶ ὑπὸ τούτῳ συνϑήματι τὴν ϑαυ-
' ^
10 μαστὴν ἐκείνην νίκην ἐνίκησε. Καὶ Πτολεμαῖος δὲ 0 Δάγου,
, - 5 " p -
Σελεύκῳ ἐπιστέλλων, σαφῶς ἀνέστρεψε τὴν τάξιν, ἐν ἀρχῇ
x - ^ Ld
μὲν τῆς ἐπιστολῆς ὑγιαίνειν αὐτὸν προςειπὼν, ἐπὶ τέλει δὲ,
2 ^ -
ἀντὶ τοῦ ἐῤῥῶσϑαι, ὑπογράψας τὸ χαίρειν, ὡς Διονυσόδω-
Lu -
11 ρος ?) ὁ τὰς ἐπιστολὰς αὐτοῦ συναγαγών, φησιν. "A&ov δὲ ἢ)
, - , -
p.755. καὶ Πύῤῥου τοῦ ᾿Ηπειρώτου μνησϑῆναι, ἀνδρὸς μετ᾽ ᾿Αλέξαν-
^ ,
ópov và δεύτερα ἐν στρατηγίαις ἐνεγκαμένου, καὶ μυρίας voo-
' - , T -
πὰς τῆς τύχης ἐνεγκόντος. ovrog τοίνυν ἀεὶ ϑεοῖς εὐχόμενος»,
Σ ϑύ 35 ϑεὶ mr , "^ ΤῊΝ ^" λεί 342
καὶ ϑύων, καὶ ἀνατιϑεὶς, οὐδὲ πώποτεη νίκην, s] βασιλείας ἀξίω-
^ Ἃ » "^ , iz M P d 3 5 -
μα μεῖζον, ἢ εὔκλειαν, ἢ πλούτου ὑπερβολὴν, ἥτησε παρ᾽ αὐτῶν,
1À ? € - A c , q e 9p. 9209 -2 5s
ἀλλ᾽ ἕν τοῦτο ηὔχετο, ὑγιαίνειν 4)" ὡς ἔςτ᾽ ἂν τοῦτ᾽ ἔχῃ,
»ϑ»»ν ^ Li -
Gordo αὐτῷ τῶν ἄλλων προςγενησομένων. καὶ ἄριστα, οἶμαι,
, , ,, 3 -» »
ἐφρόνει, λογιζόμενος ὅτι οὐδὲν ὄφελος τῶν ἁπάντων ἀγαθῶν,
2 iN c 3». ὦ ᾽ -
12 ἔςτ᾽ ἂν") τὸ *) ὑγιαίνειν μόνον ἀπῇ '). ᾿Αλλὰ νῦν ἕκάστου

0) Διονυσόδωρος «“«ιονυσιόδωρος conj. Belin.

p) ài]

»Omissa haec particula in J. comparet in Fl. Par. H. B. 2. S.
et M.* Nec non in A. 1. 2. B. i... 4) ὑγεαίνειν͵ Exspecta-
batur, ni fallor, τ ὁ ὑγιαίνειν, qui articulus facile ob ulti-
mam verbi praecedentis syllabam negligi a librariis potuit.
r) ἔςτ᾽ ἂν] »Lege ἐστι, ἂν. Solanus.* Αἱ vid. Adnot. 5)

τὸ] ro? M'* Sic εἴ 3011.

. . *
bi visus est adstantem Ale-
xandrum, qui tesseram ju-
beret ipsum dare ante pu-
gnam militibus, vale: et ea
ipsa tessera admirabile: il-
lam victoriam retulit, Et
Ptolemaeus Lagi, scribens
ad Seleucum, aperte inver-
tit ordinem, qui in principio
epistolae "alere illum jube-
ret, in fine autem, pro e-
jusdem / potestatis verbo,
Gaudere subsciiberet, ut
Dionysodorus refert, qui
collegit illius epistolas. O-
perae vero pretium est, E-
pirotae etiam Pyrzhi' men-
tionem facere, viri, quise-

t) μόνον ἀπῇ] ,»,ἀπεῖναι φησί

cundas post Álexandrum im-
perii militaris tulit, et sex-
centas fortunae vices subiit,
Hic igitur, qui semper Diis
supplicaret, et mactaret,
et donaria suspenderet, nec
victoriam unquam, neque
regni majestatem amplio-
rem, neque gloriam, nec
divitiarum vim ab illis pete-
bat, sed hoc unum optabat,
valere; veluti, hoc si habe-
ret, facile ipsi accessuris
reliquis. Et praeclare, ar-
bitror, sapuit, qui ita pu-
taret, nihil prodesse sibi
bona reliqua omnia, quoad

solum illud absit, valere,

——

PRO LAPSU IN SALUTANDO. 218

- , , E. “Ἢ
χαιρὸς ἴδιος ὕφ᾽ ἡμῶν ἀποδέδεικται, τάχα dv εἴποι τις ")* σὺ p.755.
E; ; E -
δὲ τοῦτον ἐναλλάξας, εἰ καὶ μηδὲν ἄλλο ἔφησϑα, ὅμως τῷ
᾿ , , " 2h » - δ , e ^ ,
δικαίῳ λόγῳ οὐκ ἂν ἔξω εἴης τοῦ ἡμαρτηκέναι, ὥςπερ Gv εἶ
- , A , κ᾿ ^ - - U
τις περὶ *) τῇ κνήμῃ τὸ ἄρᾶανος, ἢ περὶ τῇ κεφαλῇ τὰς πνημί-
τ , 2v 5 Bü T NO 361 ' 2
δας ἐπιδήσαιτο. ἀλλ᾽, ὦ βέλτιστε, φαίην ἂν xeyo πρὸς αὐ-
Ρ - 3 e 3
τὸν, εἰκότως ἂν ταῦτ᾽ ἔλεγες, εἴ τις ὕλως καιρὸς ἦν ὑγείας
' , - 1 Ὁ ὧν M , EA *
μὴ δεόμενος. νῦν δὲ καὶ ἕωθεν, χαὶ μεσούσης ἡμέρας, xol
7 2 - , -
γύχτωρ, ἀεὶ τὸ ὑγιαίνειν ἀναγκαῖον" καὶ μάλιστα τοῖς ἄρχου-
- A] -
σι, xol πολλὰ πράττουσιν ὑμῖν, ὅσῳ καὶ πρὸς πολλὰ δεῖσϑε 7)
- e ^ , 3 ^
τοῦ σώματος. ἔτι δὲ, ὁ μὲν χαῖρε εἰπῶν, μόνον εὐφήμῳ τῇρ. 755.
2 - - LJ
ἀρχῇ ἐχρήσατο ^), καὶ ἔστιν εὐχὴ τὸ πρᾶγμα" ὁ δὲ ὑγιαίνειν
, , - e
παρακελευόμενος, καὶ χρήσιμόν τι δρᾷ, καὶ ὑπομιμνήσκει ? )
- e ,
τῶν πρὸς τὸ ὑγιαίνειν συντελούντων καὶ οὐ συνεύχεται uó—
2 7 - -
vov, ἀλλὰ καὶ παραγγέλλει. Τί δ᾽ ἢ); οὐχὶ καὶ ἐν τῷ τῶν iv- 13

τις W.'* Sic et 5011. Gorl. Mira verborum variatio, cujus

originem non conjicio. u) τάχα ἂν εἴποι τις] ,, Quatuor
haec verba absunt a W.'* Et a Gorl. Nec tamen salvo senten-
liarum nexuabesse poterant. x) περὶ] παρὰ male P. erp
y) δεῖσϑε!} Sic P. δεῖσθαι vulgo Edd. * z) εὐφήμῳ τῇ
ἀρχῇ ἔθη σα τύ εὐφήμῳ ἐχρήσατο τῇ ἀρχῇ 5011. Belin. et
Schmied, a) δρᾷ, καὶ ὑπομιμνήσκει ὁρῶν καὶ ὑπο--
μιμνήσκειν 2954. b) Τί δ᾽;] Iuterrogationis notam, vulro
hic neglectam, de meo restitui, natura rei flagitante. Saepe
jam ejusdem generis negligentia in his scriptis a nobis est
correcta. Recte verterat Gesnerus; (nid vero? nonne etc.

Ast nunc quidem, forte di- vero et mane, et medio die,
xerit aliquis, proprium uni. «et noctu, semper valere ne-
cuique verbo et suum tem- cessarium est, et maxime
iam adsignatum est: tu ve- imperantibus vobis, et ne-
illo immutato, etsi ni- gotia multa sustinentibus,

bil diversum dixisti, tamen, «quo magis corpore ad mul-
si recte rem putemus, ex- tas res Opus habetis. Ad
tra peccatum non fueris, haec, qui Gaude dicit, bene
non magis quam si tibáse ominato tantum exordio u-
galeam alliget aliquis, aut sus est, et votum est, .quid-
ocream capiti, Verum, vir quid agitur. Sed qui vale-
optime, ego quoque mío re jubet, etiam utile aliquid
respondeam, merito ista tu agit, et eorum admonet,
quidem diceres, si quod o- quae ad valetudinem quid-
mnino tempus esset, vale- quam conferunt,

nec una
tudine nen indigens. Jam

optat modo, sed etiam prae-

814

E bi 9 .
Ῥ-756. τολῶν βιβλίῳ, 0 ἀεὶ καὶ παρὰ βασιλέως 5) λαμβάνετε *),
- - "e IT. , - -
τοῦτο πρῶτον ὑμῖν ἐστι παράγγελπα, τῆς ὑγείας τῆς ὑμετέρας αὐ-
“ - , $
τῶν ἐπιμελεῖσϑαι; καὶ μάλα ) εἰκότως. οὐδὲν γὰρ ἂν εἴη ὄφελος
€. ὦ * LA ' e , 3.4 * LE - E -. 3
ὑμῶν πρὸς τἄλλα, μὴ οὑτῶ διακειμένων, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς αὐ--
τοὺς προςαγο-
, f , ὃ , m. wr NS " 3 y ,
ρευοντας ) ἀντυδεξιούμενοι, τῷ τῆς υγείας ὀνόματι πολλαπις
14 ἀμείβεσϑε.
* , - ^
Adv μὲν τὸ χαίρειν, ἐπιτηδεύσας δ᾽ ἀνέ αὐτοῦ εἰπεῖν τὸ ὑγιαί-
34443 re - MI " , Ἃ - ^ - ,
Viv, ἀλλ ὡς τουτὸ μὲν ἀκῶν παϑῶν" ἢ γελοῖος ἂν qv ξενί-
P-757-fov, καὶ τοὺς καιοοὺς τῶν προφαγορεύσεων ἐναλλάττων. Χά-
Ὧν ΙΒ "1 "n —- er A , , » RT ,
θεν δὲ ομολογῶ τοῖς 9coic, ovt μοι τὸ σφάλμα ἐς ἄλλο μακρῷ αἰσιώ-

LUCIANI

1 » 2/5. τς Ὁ , - , E
τοὶ, εἴ τι πάγω τῆς Ῥωμαίων φωνῆς ἐπαΐω,

Α - [i ᾽ Lu 3
Καὶ ταῦτα πάντα εἶπον, ovy ὡς ix προνοίας ἀφε-

, 35 s E, , 4 ,
τερὺν περιετραπη , πον εἰς τὸ ἄμεινον παρώλισϑον 8). καὶ za-
- C "^5 ^ 2: - -
χα τῆς Ζγείας, ἡ ““σκληπιοῦ αὐτοῦ ἐπιπνοία ) τοῦτ᾽ ἐπρά-
3 - X 6 e i
499, δι ἐμοῦ σοὺ τὸ ὑγιαίνειν ὑπισχνουμένου !). ἐπεὶ ἔγωγε;

c) 0 ἀεὶ καὶ παρὰ βασιλέως » Tria priora verba desunt in
T par'icula καὶ etiain abest in W.«* deest etiam in Gorl. d)
λαμβάνετε] λαμβάνεται W. Sed s s subscriptum est.** e)
μάλα] μάλ᾽ W.* f)meooscyoosvovrcag] προςαγορεύ-
σαντὰας 2954. 8) παρώλισϑον] παρωλίσθουν Seager. aut
παρολισθϑοῦν, ejecto καί. Imo vero utraque haec lectio, si
vulgo ederetur, mutanda esset in eam, quae vulgo editur.
De forma hac Aoristi, quam legeiiimam esse ignoravit Seaze-
rus, vid. Fischer. Animadvv. ad Weller. Vol. TIT. a. QOnee d)
ἐπιπνοίᾳ]; Sic W. ἐπινοίᾳ vulgo Edd.* 1) ὑπισχνου-
μένου] παρακελευομένον 2954- sed in marg. apposita est le-

Gaudere iud omiserim, et
F'ale pro eo dicere adfecta-
rim; sed tanquam, cui im-

cipit. Quid vero? nonne
et in mandatorum libello,
quem semper et ab Impera-

tore accipitis, hoc primum
vobis est praeceptum, vale-
tudinem vestram curate, Re-
cte sane. neque enim usus
aliquis vestrüm esset ad re-
liqua, nisi ita constituti si-
tis, Verum vos ipsi adeo,

si quid ego quoque de Ro-

manorum lingua aliquid 1 in-

telligo, salutantibus comi. :

ter respondentes, valetudi-
nis [Lat. salutis] nomen sae-
pe reponitis.
“ emnia, non qui prudens

Et haec dixi -

prudenti hoc acciderit; ni-

si forte et ridiculus studio
fui( peregrinitatem affectans),
et tempora salutationum
peumutavi. Sed gratias Diis

.ago, quod error mihi meus

in longe auspicatius quid-
dam versus est, quod laba-
scente etiam lingua in me-
lius incidi: et forte Hypeae
aut ipsius adeo Aesculapii
consilio hoc accidit, vale.
tudinem meo tibi ore pro-
mittentis. Quomodo enim

PRO LAPSU 1N SALUTANDO.

815

πῶς ὧν αὐτὸ ἔπαϑον ἄνευ ϑεοῦ F), μηδέπω πρότερον iv τῷ p.757.
- ^ 3

μακρῷ βίῳ 1) ταραχϑεὶς ὅμοιον; Εἰ δὲ δεῖ καὶ ἀνθρωπίνην 16

» 3 » i ,
τινὰ ὑπὲρ τοῦ γεγονότος ἀπολογίαν εἰπεῖν, οὐδὲν ξένον, εἰ πά-
vv ἐσπουδακὼς ἐπὶ τοῖς ἀρίστοις ὑπὸ σοῦ γνωρίζεσϑαι, ἐκ τῆς
-» , , , , LI LT , ?
ἄγαν ἐπυϑυμίας εἰς τοὐναντίον διαταραχϑεὶς ἐνέπεσον. τάχα ὃ
» H ,. - MAS ' ' m 1 -
ὄν τινὰ ἐκπλήξειε τῶν κατ᾽ ὀρϑὸν λογισμὸν") καὶ στρατιωτῶν

- En ^ 1 - e s 2 - , ^
πλῆϑος, Ov") οἵ μὲν, προωθϑοῦντες, οἵ δὲ, ἐν τῇ ταὰξει τῆς
, SS ^ X 92/9! ze.3 fer LR
προςζαγορεύσεως μὴ μένοντες. Σὺυ δ΄ εὖ οδ΄ Ott κἂν οἵ ἄλλοι
2
εἰς ἄνοιαν, ἢ ἀπαιδευσίαν, 1) παραφροσύνην ἀναφέρωσι *
- - ?
τὸ πρᾶγμα, αἰδοῦς αὐτὸ σύμβολον, καὶ ἀφελείας ἐποιήσω,
καὶ ψυχῆς μηδὲν ἀγοραῖον καὶ ἔντεχνον ἐχούσης" ὡς τό γε πά-
vv ϑαῤῥαλέον ἐν τοῖς τοιούτοις, οὐ πύῤῥω ϑρασύτητος καὶ
ἀναισχυντίας ἐστί 5). καὶ ἐμοί γε εἴη μηδὲν μὲν τοιοῦτον P)
, 3

σφάλλεσϑαι 1), εἰ δὲ συμβαίη, πρὸς εὐφημίαν αὐτὸ τρέπε- p.758.

17

ctio vule. k) πῶς ἂν αὐτὸ ἔπαϑον ἄνευ ϑεοῦ ποῖς

ἄν ἄνεν ϑεοῦ τοῦτο ἔπαϑον 2954. e quibus τοῦτο mavult Beli-

nis Scribi, servato tamen vulgato verborum ordine. At om-
nino nulla opus est mutatione. 1) μακρῷ gíco] »μαπροβίῳ
male W. Nihil a vulgata abeunt H. FlL.* — m) λογισμὸν]
»Aoytwuov ΝΥ Sedsupra scriptum erat o.^ n) ὧν] delen-
dum censet Seager, temere, Vid. Adnot. ἢ) ἀναφέρωσιϊ

Ita cum Sch. rescripsi ducibus Codd, W. Gorl. 2954. 5011.
pro eo, quod Edd. omnes praebent, παραφέρωσι. — Vid. Adn.
0) ἐστί ,»ἐστίν W.^ | p) zoz0vr0v] ,,Sic Edd. omnes.
Idem quoque fuerat in M. Sed erasa deinceps est litera v.**

4) σφάλλεσϑαι] ,.σφάλεσϑαι Fl. Sed cum vulgata etiam
sine Deo hoc mihi accidis- vero ordinem salutandi mi-
nime servant,

set, qui in longa vita nun-
quam simili ratione turba-
tus fuerim ? Si vero huma-
nam etiam pro eo, quod ac-
cidit, excusationem pro-
ferre fas est, nihil mirum,
siin summo studio, ut op-
timis in rebus abs te cogno-
scerer, prae nimia illa cu-
piditate perturbatus in con-
trarium incidi, Forte et.
iam recta cogitandi via ex-
cutiat aliquem multitudo
militum, quorum alii qui-
dem antrorsum urgeat, alii

Tu vero,
bene novi, licet alii ad stu.
porem, aut rusticam rudi.
tatem, aut delirationem eam
rem referant,pudoris signum
et simplicitatis judicasti, et
animi a fori tritura et artis
ostentatione abhorrentis :
ut fere insignis in talibus
fiducia a temeritate et im-
pudentia non longe abest.
Ac mihi quidem contingat,
nihil tale peccare; si vero
eveniat, in bonum id ipsum
quoque omen verti, Primo

p. 758.

19

316. LUCIANI PRO LAPSU IN SALUTANDO.

u. .9 LJ - ,
ὅϑαι. "Emi γοῦν τοῦ πρώτου Σεβαστοῦ, καὶ τοιύνδέ τι λέγε- :
, P. éd M , M oco , , ex x s
ται γενέσϑαι. 0 μὲν ἔτυχε δίκην wa διπάσας ogO Gc, καὶ amo-
, - , ,
λύσας ἐγκλήματος τοῦ μεγίστου ἀδίκως συκοφαντούμενον ἄν--
P " SM , e 5 » , - -— ,
ὥρωώπον r) 0 δὲ, ico 0j.0À0y Gv , μεγαλῃ τῇ «ovy, χάριν
, , e -
5) cor, ἔφη, ὦ αὐτοκράτωρ, ὅτι κακῶς καὶ ἀδίκως ἐδί-
χασας. καὶ τῶν περὶ Σεβαστὸν ἀγανακτησάντων, καὶ διασπάς-
" ,
σασϑαι τὸν ἄνϑρωπον ἐϑελόντων, ΠἊαύσασϑε ) χαλεπαίνον-
5 t 5, DV :
τες, ἐκεῖνος ἔφη οὐ γὰρ τὴν γλῶτταν αὐτοῦ, ἀλλὰ τὴν γνώ-
; , . ἈΦ v 1 e; u M eA ay € ΄
μὴν ἐξετάξειν ἄξιον. ἐκεῖνος μὲν, ovro "). σὺ δ΄ εἴτε τὴν γνω-
4 5 e , ^
μὴν σκέψαιο, πάνυ εὔνουν εὑρήσεις εἴτε τὴν γλῶτταν, sU-
LI 2:7 N 23 - "n M , » ἢ
φημος καὶ αὐτή. "Eom δ΄ ἐνταῦϑα *) qr γεβομεύθεῳ εἶκο-
τως ἄλλο τι φοβηϑησεσϑαι, μή τισε δόξω ἐξρπίξηδεβ ἡμαρτηκέ-
voi, ὡς τὴν ἀπολογίαν ταύτην συγγφάψαιμι. καὶ εἴη γεν ῶ.
φίλτατε Aguas, τοιοῦτον φανῆναι τὸν λόγον, ὡς μὴ ἀπο--

λογίαν, ἀλλ᾽ ἐπιδείξεως ἀφουμὴν εἶναι δοκεῖν.

facit M.^ υἡ ἀπολύσας — Gv9 onov] Septem haec
verba sic legi s d H. Coll. et M. notavit Soíanus. Nescio
quare; Ha J. A. 1. Par. et. S. quoque sic legunt, et sana

sunt omnia, s) oid e] τ 2051"

Sed subscriptum οἶδα.
t) zov iced] παύσασϑα: B. 1.

u) otro] ,,ovcog Fl. et

M.* x) iévrcvOu] lta B. 1. A. 1. 2. Sed &Aeitz, et recentt.
ἐνταῦϑ᾽, nescio unde.
quidem Augusto imperante minare aequum est. Atque
etiam tale quid factum nar- ille quidem sic, Tu vero

ratur. Caussam ille quan- sive animum spectes, bene-

dam recte judicaverat, ho-
minemque maximo crimine,
per summam illi calumniam
impacto, Jliberavezat. At
ide gratias agens, magna

voce, Gratiam tibi habeo,
inquit, Imperator, cum ma-
de et injuste judicasti. Cum-
que 11, qui essent circa Áu-
gustum, indigne ferrent,
et dilacerare hominem vel-
lent, ille, Desine, inquit,
irasci: neque enim linguam
Àhgminis, sed mentzm, exa-

"berem.

volentissimum reperies; si-
ve linguam, bene ominata
etiam haec est, Caeterum
huc delatus non sine caus-
sa videor alterum quiddam
vereri, nesint, quibus de-
dita opera peccasse videar,
ut defensionem hane scri-
Ac sane contingat
mibi, Aesculapi optime, ta-
lem videri hunc libellum,
ut non defensio, sed osten-
tandae orationis peliia esse
óccasio videatur,

SCHOLIA

ET

ADNOTATIONES

"A woro
WP,

Mk
M ww urs die: ,

919

IN NECYOMANTIAM.

Pas. 8.lin. 11. Παραδεῖξαν τοῦ βίου Τρ. ὑποδεῖξαι.

.Fad.1. 12. Ἐς αὐτό. . . Παροιμία" πῦρ ἐκ τοῦ καπνοῦ
βιαξόμενον). G.

Pag. 9. 1. 1. Τὸ πᾶν ἥδεσθαι Ὃ Ἐπίκουρος. G.

Ead. 1. 8. Πονεῖν τὰ πάντα] “Διογένης. σ.

Ead. 1.1. Καταφρονεῖν χ9. ] Koen. G.

Ead. 1. 9. 'O δέ τις av rr Πλάτων. G. "4gt-
στοτέλης. Cod. 2957.

Fad. 1.11. Καὶ éyog£vovc")] 5 era «ouzoc. G.

Pag. 11. 1. 16. Θεςπεσίῳ] ϑείω, ϑαυμαστῷ, πράρ. σ.

Paz. 15; 141. ἀκρόδρυα 304 "Anoó8Qvo λέγουσι τῶν φοι-
νίχων τοὺς καρποὺς, καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν, καὶ τῶν ἄλλων. V.

Ead. l. 6. ὑποτονθορύσας]} ἐνυπύπτως λαλήσας, ψι--
Qvolcac, ἠρέμα γογγύσας. V.

Pag. 14.1. 6. ἀναγωγὴν] Ἢ (δ) τῶν νεῶν ἔκπλους ἀνα“
γωγὴ λέγεται. V.

Pas. 17, oie d 469 οδέλῳ] ᾿Δσφύδελος τὸ φυτόν" ἄσφο-
δελὸς δὲ ὁ τύπος, ἐν ᾧ φύεται" ὡς καὶ παρ᾽ “Ομήρῳ ^), κατὰ
᾿σφοδελὸν λειμῶνα. V.

4) πῦρ ἐκ v. καπν.Ἴ Adscripsit Solemus: corrupte, Labes fa-
cile tolli potest, si refinsas: εἰς τὸ πῦρ ἔχ τοῦ καπνοῦ βιαξ όμε-
voc* vel forte, quonism aliquid omissum constat, plenius: εἰς τὸ
zt. ἐ. T. X. fi'stipemor. ἐμπίπτειν, aut ἐνάλλεσϑαι. Hemst, Sic fere
dedit scholion $74. Lehm.

b) ἀγομένους Leg. ἀτύμους. Solanz.

c) 4z0o609v«] Democrit. Geop. X, 74. Plura dabunt J. BoJ. ἃ
Stapel ad TAeophr. H. P. 11. p. 89. 542. Jac. Duport. ad Theophr.
Char. m 578. Hemst,

d) παρ᾽ Ὁμήρῳ] Od. XI, 558. 572. XXIV, 15. Multa licet apud

320 8 CE .O E I A;

FKad.1.8. τετοιγύυται τρίζουσαι. Ὁ.

Ead, 1. 9. τελῶναι] Τελώνης 0 φορολύγος. G.

Pag. 19.1.4. ἀναπεμπαξόμεν οἱ] ἀριϑμούμενοι, σκεπτό-
βενοι. G. : ,

Pag.90.p.7. "Aglcvunz oc] ᾿Δρίστιππος ovrog φιλόσοφος
ἐκ Κυρήνης ὁρμώμενος * ), δεινὸς τὰ περὶ γαστέρα τε καὶ τοὺς μα-
γείρους σοφιστής ᾿ παρῆν Διονυσίῳ τῷ πρεσβύτῃ κατὰ τὴν Σικε-
λίαν, αὔξων αὐτοῦ τὴν τρυφὴν, καὶ αἰσχρότατα παρασιτῶν καὶ
κολακεύων πέρα τοῦ μετρίου ἴ). . «“4νοείρριις 1 Cyrenaeus philo-
sophus, δεινὸς τὰ περὶ γαστέρα τὲ καὶ μαγείρους σοφιστής. Z4d-
erat semper. Dionysio τῶ πρεσβύτῃ in Sicilia, αὔξων αὐτοῦ τὴν
τρυφὴν, et turpissime parasitans et adulans ultra decorum. | No.
tata haec ex G. a So/ano.

Pag. 21. 1. 1. καὶ στρέβλαι] Στρέβλα τὸ βασανιστήριον
ὄργανον, ἀπὸ τοῦ στρεβλῶ τὸ κάμπτω. V.

Ead. 1.10. ἡμιτέλεια τῶν καιρῶν. ἐδίδοτο͵] τὸ
ἥμισυ τῆς τιμωρίας" ὡς ἐπὶ δασμοῦ δὲ τοῦτο πφοενέγκας διέχεεν 8)
ὑπερβαλλούσῃ τῇ ἡδονῇ τὴν ἀκοήν. V.

Pag. 93.1.9. σκελετῶν ) ἀπεξηραμμένων. G.

Ῥαρ. 45.1.9. σεμν ὥς} Τὸ σεμνὸν, τὸ ὑπερήφανον, ἢ
ἁπλῶς σεμνόν. G.

2

Grammaticos invenire de hoc in ἀσφόδελος per accentum illato
significandi discrimine. ems. |

e) ὁ μεμηνὼς δεινῶς Ὁμόμενος δεῖνος V. G. non agnoscunt

ὁμόμενος, sed δεῖνος etiam habent. Solar. .In V. vidi ὁ uóusv^*
hinc pessime dederant in E. A. ὁ μεμηνώς. Non dubito, quin
veram lectionem levi mutatione reduxerim: ἐκ Κυρήνης ὁρμώμε-
vog, Cyrenis oriundus.. Mox pro αἰσχὐτατὰ et παρὰ τοῦ μετρίου ex
V. correxi αἰσχρότατα et πέρα τοῦ μετρίου. Hemst,

f) κολακεύων παρὰ rov μετρίον ] Debuit παρὰ τὸ μέτρον vel
μέτριον. Sed scripsit haud dubie πέρα τοῦ μετρίου, quemadmo-
dum ipse Lucianus passim et alii, Sic in Piscat. c. 31. Πολυξένῃ
ἀνάσχοιτο πέρα τοῦ μετρίου. in Qu. hist. conscr. c. 7. πέρα τοῦ με-
τρίου καταῤῥίπτοντες. Adde c. 10. de Saltat. c. 21. 75. Sic πέρα
τοῦ πιϑανοῦ, πέρα τοῦ καλῶς ἔχοντος, alibi. Jens. E. c. Diall.
Mortt. XV, 1. Diall. Deor. XVIII, 2. Char. c. 5. etiam πέρα τοῦ
μέτρου Diall. Deor. XVI, 1. πέρα πίστεως Icarom. c. 2. Lehm.

5) δεσμοῦ — zoocsvéyxag — διέχει Quid respexerit, quid-
ve sibi velit, nescio. QC.et V. δασμοῦ, et mox zoosvéyxug et δεέ-
q:tv. Solan, Sensus est: ἡμιτέλεια vero quum dixit quasi de
fributo loqueretur, mirifica voluptate aures (lectorem). perfudit,
Indicare voluit elegantiam ejus locutionis, qua pauperibus quasi
dimidium dolorum poenarumque tributum remitti dicitur: xa;-

Qày pro κακῶν librarii vitium, 4est,

S C H O L I A. 321

Kad. 1. 18. ἀπὸ τῶν ἐμβατῶν͵] ᾿Εμβάται κωμικὼ "
vo? guerra μεγάλα τε καὶ . τὰς κρηπίδας ὑψηλὰς ἐξειργασμένα,
τοῦ πρὸς μεῖζον ὕψος τὸν χρώμενον ἄγειν.

Pag 26. 1. 10: ἐν παραβύστῳ zov*)] ἐν mags ez ovpt-
μένω, σκοτεινῷ, μικχρῶ, ἀφεγγεῖ, πορακεκαλυμμένῳ, λάϑρα γι-
νομένω. V.

Pag. 27.1. 1. mu ἂν ydg. .. ὁ Αἰακὺς] Τόχα τὸν
«ϊακὸν ἐπέστησαν ij Ἕλληνες ταῦτα διάξειν toic Nexooig τὸ τοῦ
ὀνόματος ἔτυμον παραλαβόντες δ εἰς συνηγορίαν" βούλονται γὰρ
οὖν παρὰ τὸ αἰάξειν τὸν Δἰαπὸν ὠνομᾶσϑαι" 9 συμβαῖνον ἐπὶ τοῖς
ἀποιχομένοις , τῷ τάφῳ παρευϑὺς αὐτοὺς παραδιδοῦσι. V.

Ead. |. 8. τὸ μέγι στον οὐ πλέον ποδός] καὶ γὰρ
ἐπὶ τῶν πυρὶ cont μόγις ποδιαῖον τόπον ἡ σποδὸς ἐπί--
gyt, ^). V.

Éad. E Ὁ: καὶ ἤτοι ταριχοπωλ οὔντας] εἰς τοὺς
τὰ σώματα ταριχεύοντας αἰνίττεται, καὶ παίζει τοὺς τὰ ἐπιγράμ-
poto ἔχοντας ἐν τοῖς τάφοις. V.

h) κωμικὰ] Kepugnat Scholiastes hae voce non solum plerorum-
que grammaticorum praeceptis, et usui Lucianeo, de quo vid;
fieitz. ad Advers Indoct. c. 6., sed etiam hujus auctoris menti;
quin ipse quoque sibi contradicit, quum addat, quae cum socce
Comico non conveniant. Nihil itaque certius, quam scripesisse
Scholiasten rzgeyiz& pro zou. Lehm. —

i) τὰς κρ. ὑψηλὰς 2£.] A recentiore manu haec inserta sensum

perturbant: extant tamen in C. nisi quod ὑψηλαι. Solan,
k) εὐπαραδυςώπῳ!] εὐπαρακεκριμέν ῳ]͵ Haec monstra vo-
cabulorum in Ed. A. hic antea erant, Ego restitui. So/am. Ha-
bent ἐν παραβύστῳ, quod post Demosth. in Timocr. recentiores
saepius usurparunt, Lexicographi veteres Hesych. Suid., Eustuth,
ad Od. Z, p. 1489. v. 7.» Etymol, in παράβυστον, sed abekdetum
explicatione minus, quam nostri 5. 'holiastae , Inculenta. Ev t
χρῷ dedit inter alia, propteréa quod παράβυστον sit etiam τόπος
Bizoog, γωνία, "ampulla , quo aliquid abditum àc detrusui a
conspectu removetur. Hemst.

1) ἐπέστησαν] F. ἐπίστευσαν, et C. Soldn, Intellige! A4eacum
pobgisciuneg qui Jus diceret etc. Hemst,

m) ἔτοεμον παραγόντες) in Ed. A. et V. Proiuov erat, Ego
mutavi. Solan, Ex G. hanc adnotationem descripsit M. du Soul:
Αἰακὸς, quia παρὰ τὸ αἰάξεεν cognominutur. ddque in de-
Juncis evenit ,| cum sepulturae corpus traditur, — Ideo confir gunt
Acacum locum. dasignare animabus, ΝΊΟΧ dedi γὰρ οὖν" nam viv
Ed. A, ab errore typorum videtur ortum, Pro παραδίδωσι lcge
παραδιδύασι vel παραδιδοῦσι. Hermst 5ie et ego scripsi. ScAmied.
vitiose παραδέδουσε. Lehm,

n) ἐπίσχει] C. ἐπέχει vel περεέχει. Solan. Atticam formam servant
Scholia V. πυρὶ ϑάπτειν illustràvit G. Cuper. Obs, I. c, 7. nos ali-
bi plura diximus. £emst,

Lucian. Κ᾽ οἱ. 711. Ss

322 SCHOLIA.

Ead.1 10. ἐδείχϑη δέ μοι] "Icoc imb τῷ τάφῳ Q-
λίππου σκυτεῖον ὕστερον συνέστη, xol τοῦτο παίζει" τὰ δὲ τῶν GÀ
λων βασιλέων ὀστὰ ὑπὸ τῶν τυμβωρυχούντων παρὼ τὰς τριόδους
ἐσκυβαλισμένα 5), τοῦτο διαγελᾷ. ἡ.

Pag. 80. 1. 10. ἐνεβριμήσατο ἠπείλησεν, ἐφόβησεν. V.

Ead. 1. 18. ἕνεκα τῷ Τειρεσίᾳ Φασὶν ὅτι Περσεφόνη
χαρίζεται ἐν τῷ "Au Τειρεσίᾳ μόνῳ φρονεῖν τῶν ἄλλων ἁπάντων
νεκρῶν. V.

Pag. 82. 1, 5. πρὸς τὸχωρίον τοῦ ἄλλου] Εἰ τοῦ ἄλ-
λου ζοφερώτερον τὸ χωρίον, ὀλέϑριε, πῶς βλέπων τῷ δακτύλῳ
ἐδείκνυε P); Καὶ τὸ μὲν παιξόμενον τοῦτο. αἰνίττεται δὲ 1), οἶμαι,
τῇ παιδιᾷ, ὡς τὰ ἐν Τροφωνίου ἀφανέστερά τε καὶ ἀσαφέστερα
τῶν ἐν τοῖς ἄλλοις μαντείοις χρηςμῳδουμένων. V.

IN CHARONEM.

Pag. 84.1. 4. παρὰ τοῦ 100v] Πλούτωνος. V.

Ead.1.8. ὃ Θέτταλος ὁ Ποωτεσίλαος. V.

Ead.1.8. ὡς ἂν εἰδὼς ἅπαντα] ὡς ἐπιστάμενος σὺ ὁ
Ἑρμῆς ἅπαντα. C.

Ead.1l. 14. Τεταγ àv] ὁ διατείνας “) καὶ τινάξας καὶ ῥί--
“ας. ᾿Απὸ τοῦ τάζω τὸ τείνω καὶ ἕλκω, ὃ μέλλων τάξω. 0 παρα--
κείμενος P) τέταγα᾽ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔταγον, καὶ ἡ μετοχὴ, ὃ

o) ἐσκυβαλεσμὲν αἢ C. et Υ. ἐσκυβαλευμένα. Solan, Quia σκυ-
βαλίξειν est frequentissimuni, retinui lectionem Ed. A. altera
verbi facies σκυβαλεύειν., quamquam formandi legibus non
adversatur, necdum mihi fuit oblata, Hemst.

p) ἐδείκνυες ἐδείκνυε V. et C. .Solan.

q) αἰνίττεται δὲ] Pro δὲ M. du Soul scripsit τε, quod an V.
Godici debeatur, ignoro: praetuli vulgatum. In sequentibus aut
μαντειῶν, aut, quod potius habeo, leges μαντείοις. Hemst, Unde
Schm, μαντείοις. antea scriptum erat μαντείων. Lehm.

a) ὁ τείνας Exc. G. διατείνας καὶ τεινάξας. C. 0. καὶ vw. Solar.

b) παραληλυϑς] Hoc modo qui Scholia Vossiana descripsit in
usum Ed. A. expresserat compendiariam integrae vocis zragexsí-
μενος figuram. Dedi itaque παρακείμενος. quod Etymologus ha-
bet m Tireyov, ubi haec eadem totidem fere verbis leguntur: in
ceteris exemplar Vossianum accurate secutus sum, quod, etsi in
fine τεταγῶὼν praeferret, in fronte τεταγῶς servabat: ibi tamen ex
G. zcc«yo)y adnotavit Solanus, Hemst, Τεταγὼν in fxonte Scholii

ἅν πὲ ὦ τὸ τᾶν 328

ταγῶν, καὶ, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, “τεταγών. V.

Pag. 35. l. 6. πρόςκωπον εἶναι ἐπὶ τῇ κώπῃ εἶναι. V.
"vri τοῦ ἐρέττειν, ἦτοι ἐπὶ τῇ κώπῃ εἶναι. V. ἣ

Ead.1. 8. ὥμου c] ὡς παλαιστὴν διαπαίξει. V ΒΕ

Ead. 1. 11. περ «ἢ 7 σαι] λεπτομερῶς εἰπέ. M. Περιε-
κτιπῶς διήγησαι, τοῦτ᾽ ἐστι, κατὰ περιεχτικὴν πάντων διήγησιν.
Cod. 2954.

Ead. 1. 14. σφάλλ ονται ἀποτυγχάνουσι. V.

Pas. 36.1. 4. οὐκ ἀκόνδυλον] Kóvóviog, ὁ ἐν τῇ συνη-
ϑείᾳ γοῦνϑος. TIS.

Pag. 38. 1. 1. ὀλίγον. τοῦ ποδὸς] Ποῦς λέγεται τὸ σχοι-
víov τὸ κατέχον κπάτωϑεν τὸ ἱστίον. V.

Íbid. τῷ πνέοντι 47 "τῷ ἢ πνεύματι. G.

Ead.1.13. τοὺς ᾿Δλωέξωςς υἱέας δύο] ἴῶτον καὶ ᾽᾿Εφιάλ-
την. V.

scribendum esse, satis patet ex eiusdem fine, qui consilium docet
Scholiastae hoc fuisse, ut Anadiplasiasmu ri illum Homericum
grammatice explanaret, ScAmiederum quoque video similiter sta-
tuisse. Lehm.

c) yo óv90sc] Quid est γρύνϑος: An γρόνϑων lezendum? quod
ex ponit Hesychius ἀναφύσησιν, ἣν πρώτην μανϑάνουσιν αὐληταὶ
καὶ κιϑαρισταί, Ita ut per γρόνϑοωνα exponat Scholiastes χύνδυ--
λον, quia ex ictu sive pugio, qui est κόνδυλος, oriatur in cute
tumor, hoc est, &votpi6notg. Ue "8. Vocabulum rarius et Graecae
lingnae communis initio Par. Junium in. Ep, Polycarpi $. 2. ἀπο-
διδόντες γρύνϑον ἀντὶ γρόνϑου, fefellerat: postea didicit exem-

lis oblstis alibi quoque occurrere: ScAol. Homer. ad Il, B, 2:9.
Achilles Thersitem yoóv9o. παίσας ἀναιρεῖ, plane ut Hercules
Cyathum πλήξας κονδύλῳ ἀνεῖλεν apud Lnaarrat. 4poll. Rh. ad I,
1212. Χεῖρα κραταιὰν Quintus Calaber testisa Scholiaste parvo cita-
tus vocat Í, 740. Solemne est Gr ammaticis πυγμὴν et κόνδυλον
exponere γρόνϑον. Hesych. in. Πυγμὴ, Πύκτας, Πύξ. Etymol,
in Πυγμαίως τὸν γρόνϑον τῆς χειρύς. Tzetz, ad Lweophr. v. 931.
999. Jounn. Diacon. ad. Hesiod. "AGm. v. 502. κονδυλίξοντες αἀλλή-
λους, ἤγουν τῷ γρόνϑῳ βάλλοντες. Judic. IIL, 16. -4quila et Sym-
cuoi yoóvOov παλαιστιαίον dederunt, ubi in Graecis et T'co-
doiione fuit ἐπιϑαμῆς" cujus admonitus sum ab ΘΡΎΘΟΙΟ viro Jo.
Jac. W'etstenio. Propius ad originem inferior aetas extrito y ac-
cessit: vide Jo. Meurs. Gl. GB. et Du Canpgium in Γρόϑος. He-
sychii yoov9ov ab eodem fonte derivatus invenitur etiam apud
Poll IV, 85. sicuti jampridem 17]. Stephanus observavit iu Ind.
Ilemsi.

d) τῷ πνέοντι] Nimirum ita scriptum fuerat in vetustis mem-
branis: ὁ πνέων, scilicet ἄνεμος, ut alibi JVoster τὴν πνέουσαν di-
xit. Hemst. Innuere videtur /Jemsterhusius locum Herniot. c. 28.
ubi pro τῇ πλεούσῃ certissima emendatione restitui a AHe/zio de-
bebat τῇ πνεούσῃ. Normae esse potuit locus Actt. Apostst, XXVII,
40. ubi vid. Zíner, et Fischer, ad JF Ier. 'T. IIL. P.I. p. 252. Lehm.

X 2

A94 ^C S.C: H O E XY-A,

Pag. 89. 1. 14. ἥκιστα ποιητικὸς} οὐδαμῶς ποίητῶν
ἔμπειρος. V.
Pag. 41. 1. 11. οἰκοδομητι dc] Οἰκοδομῆς. V.

Ead. l. 12. συντριβέντες τῶν κρανίων] Arta] ἢ
Gvvra£tg* τὸ δὲ κοινὸν, συντριβέντες τὰ κρανία. τὰ γὰρ πρὸς *)
'πεῖσιν ἢ δρᾶσιν τὰ αἰτιατικῇ, συντάσσεται, Ἔπαϑον τὴν ψυχὴν,
Συνέτριψα τὴν λήκυϑον. Οὕτως οὖν xci τοῦτο πρὸς αἰτιατικὴν
ξδεν ἀποδοϑῆναι" ἀλλ᾽ ἐπειδὴ φιλοῦσιν ᾿Αϑηναῖοι τὸ ἐπὶ μέρους λέ-
γειν, ὡς 10$), ἔφαγον τοῦ ἄρτου, ἔπιον τοῦ οἴνου, οὕτω κἀνταῦ-
Qa, συντριβέντες τῶν κρανίων. V.

Pag. 46. 1. 1. τορύνην 1) ] εἶδος ξύλου στρογγύλου" ἢ τὸ
σχαμβὸν ξύλον καὶ οὐδέποτε ὀρϑόν. V.

Ead.1.8. ἐκεῖνος ἀπήμησε τῶν δαψῳδιῶν] "Oz

ο) τὰ γὰρ πρὸς] Xmst. Ed. ἡ γὰρ et ἐνέτριψα τὴν 4. quod ne
Graecum quidem est: utrumque rectelegebatur in libro Vossia-
no, consentiente T'Aoma Παρ. ἴῃ "EzoeQov» τὴν ψυχήν. Hemst,

£f) δρᾶσιν CorrexiScholiastae vitiosam scripturam δράσιν. Lehm.

8) τὸ ἐπὶ μέρους, λέγεται cc τὸ etc.] ,,Codex Paris., n. 2662.
qui duo Gregori? Corinthii apographa a Aunkenio collata conti-
net, et fragmenta. quoque aliquot Scholiastae Lucianci complecti-
tur, sic legit hunc Scholii locum: ἀλλ᾽ ἐπειδὴ φιλ. "49. τὸ ἐπὶ
μέρους λέγειν, ὡς τὸ --- οἴνου, οὕτω καἀνταῦϑα εἴς.“ Haec
-Bastius ad Gregor. Cor. p. 125. sq. ed. Schaef. Nos obsecuti. Cf.
Schol. ad "T'imoti. C. 48. Tn.

h) τόρ vvov] L. τορύνην" et ita legisse Excerptorem video. Solar.
Non aliter in V. sed quid sibi velit Scholiastes, parumper obscu-
rum est. Non equidem improbavero tudiculam explicari εἶδος
. ξύλου στρογγύλου, quoniam talis in materia lignea figura satis
huic instrumento conveniet: verum quo pertinet ἢ τὸ σκαμβὸν
etc. quod si τορύνην exponit, scribendum potius fuerat qj τι σκαμ-
βὸν ξ. Nunc paroemiae notae verba propemodum integra habes,
Τὸ σκαμβὸν ξύλον ουδέποτ᾽ ὀρϑὸν, ut apud Suidam legitur et
Mich. Apostolium, vel, ut in App. Vatic. C. III, n. 100. Τὸ cxa-
ληνὸν (eum iu modum refingo σπαλινὸ») ξύλινον οὐδέποτε ὀρϑοῦ-
ται. Ideone haec addidit, ut in tudicula ligni arte nulla corri-
gendi, quale proverbio ferebatur, exemplum ostenderet? Hernst.
Habet Suidas proverbium in duobus locis, s. v. Τὸ cxeufov, et
$. V. Σχαμβὸν, in quo posteriori omissus est Articulus. Sensus
proverbii clarus quomodo huic Scholio accommodari debeat, vel
possit, c ego conjicio: neque enim, quod Hernstenhaciin su-
spicatur, Scholiastae consilium ullo modo satisfacit, Magna mihi
suspicio est, interpolatam esse alteram Scholii partem, et scri-
psisse auctorem hunc fere in modum: εἶδος ξύλου στρογγύλου καὶ
σχαμβοῦ. Cetera utcunque, ac nescio, quem in finem, adsuta
puto, ab eo quidem, cui vocem σκαμβὸς legenti in mentem ve-
nerit Suidae proverbium, De ipsa voce τορύνη vid. Adnot. Len.

—

S C I1 O L IY A. 825

ToÀérov y) ὃ o ζωγράφος e ἔγραψε, τὸν μὲν “Ὅμηρον ἐμοῦντα, τοὺς δὲ
ἄλλους ποιητὰς τὰ ἐμημεσμένα ἀρυομένους. γ.

Ead. 1 45. φέρει id τοῦ σταδίου μέσου] Στάδιον
0 τύπος τοῦ ἀγῶνος καὶ μέρος τι τοῦ μελίου. Ζ' γὰρ καὶ ς΄ Grá-
δια " ποιοῦσι μίλιον. Μίλωνος τούτου φέρεται καὶ ἄλλα τῆς κα-
τὰ τὸ σῶμα ἀλκῆς ϑαύματα᾽ φασὶ γὰρ *) αὐτὸν , Πυϑαγόρειον
ὄντα καϑῆσϑαν » μετὰ τῶν ὁμιλητῶν ἐν οἰκίᾳ, ἧς ὑποσάϑρου
τινὸς τῶν στύλων ὄντος, ὑποβάντα "' ) τὸ πεπονηπὸς τῆς οἰκίας
τὸν στύλον πρότερον παρωσόμενον ἐκείνους τε σῶσαι, καὶ ἑαυτὸν
ἀπέραιον ὑπεξαγαγεῖν. «“Ἰέγεται καὶ τοῦτο, ὃ καὶ τοῦ ev αὐτὸν
ἀπήλλαξεν, ὡς βαδίζων. mop ὕλην τινὰ παφατύχοι κορμῷ μεγά--
λῷ ^» ὃν βιαζόμενος πρὸς τὴν διάστασιν τοὺς σφῆνας μὲν ἐκπεσεῖν,
αὐτὸν δὲ περισχηϑέντα τῇ συμπτώσει, τῶν μερῶν ἀφύκτῳ 5)
πάγῃ ϑηρίων ὑπάρξαι Qoivqv. V.

i) Τελάτω 7 Libuit hie relinquere lectionem Mis. Codicis, ut "-
brarii appareret imperitia, qui non vidit hic esse nomen pictoris,
neve in nos menda, quae tolli non potuerunt, coujicerentur. Le-
rendum est, ὅτε Voldzu; ut liquet ex yr ὙΤΗΕ V. H. XIII, 22.
ex quo lux buic loco haud dubia, qui vicissim Jelianum tuebitur
adversus eos, qui frustra eum emendare conati sunt. Clerie, Cum
Clerico facio: longe alius est Eladas vel Geladas Argivus, Phidiae
praeceptor, de quo Perizonzus cogitabat. Ceterum haec Scholia-
stae verba jam fuerant a Jr. Jun:o in lucem prolata Catal. Artif.
iu Gala/o, Vide Praestantiss. Fabricii B. G. I. c. 7. S. 1. Hemst,
Etiam Schmiederus nomen, de quo agitur, edidit Téldioy Lelun.

ἢ) Z γὰρ καὶ ov στάδια] Errat Scholiastes. Octo stadia mi-
lire conficiunt. Solem. Καὶ στ΄, quae deleri volebat Solanus, in-
iellgenda sunt καὶ ἥμισυν. PPersimilis est ac paene eadem notae
forma, qua Graeci dimidium siguificant. Facile Scholiasten erro-
ris absolvent, quae disputavit Dodwellus Diss. de Per, Anon. Eux.
Mar. $. 4. 5. Hemst.

k) φασὶ γὰρ] In vicem peccatorum ed. Α. φασὶν αὐτὸν... στύ-
λον τροπίδιον . .. ἑταίρους τε . . - ὑπεξαγεῖν genuinas FE 0SSIL
membranae lectiones restituimus, Mox impressum fuit ὅτι xol
σοῦ ζῆν eic. quod et a veteri lectione discedit, et structuram le-
gzitimam violat. Hcmst.

I) μαϑήσαι} καϑῆσϑαι Cod. S. Germ. 545. καϑίσαε cod, 2662. re-
ferente Bastio ad Gregor. Cor. p. 405. Schaef. Priorem lectionem
praeferendam duxi. ^E posteriori cod. τινὸς τῶν orviov recepi
pro τενὸς τοῦ στύλου, Orationis etiam indole sic flagitante. Cf.
idem 2 5. Epist. Crit. p. 21. et Append. adj. p. 4. Lehm.

m) ὑποβάντα] Strabo VI. p. 265. A. ὑποδύννα. Solan,
n) 09/4 μεγάλῳ, Adde ex Srrabone ἐσφρηνωμένῳ. Solan.

0) ἀφύκτῳ] Viium V. dq?» bene correctum fnit in ed. A. De
casp Milonis breviter et satis commode vetus interpr. ad Ib. Ovid.

926 , SCHOLIA.

Pag. 48.1. 8. τὴν τὸ τριπλοῦν] ὑπακουστέον τὸ, ἔχου-
σαν. ἃ.

Pag. 50. 1. 18. ἀοίδιμον] ὑμνητόν. V

Pag. 51. 1. 18. ἀβελτηφίαν] μωρίαν, ἄνοιαν. V.

Pag. 54. 1. 6. καὶ ἕρμαιον} "Eouotov τὸ εὕρημα προπαρ-
οξυτόνως ")* τὸ δὲ Ἑρμοῦ χ«τητικὸν προπερισπᾶται. "Alio: δέ
φασιν, ὅτι τὸ ἀτητικὸν "Egusiog 4) ἐστὶ, καὶ Ἕρμεος ἐκϑλίψες
τοῦ {, ἀλλ᾽ οὐ Ἑρμαῖος. V.

Pag. 56. 1. 11. ἐφεστρίδα] διπλοΐδα. V.

Paa- 57.1.1. Εὖγε παρῳδεῖς) Καλῶς γε ἄλλην *) ἄδεις
ev. V.

£ad. d. 2. πανευδαίμονα] Εὐτυχία εὐδαιμονίας διαφέ-
et ἡ μὲν γὰρ εὐτυχία ἐπὶ ἑνὸς ἀγαϑοῦ λαμβάνεται, ἡ δὲ εὐδαι-
μονία ἐπὶ πάντων τῶν ἀγαϑῶν, ἢ ἀρετῶν, ἢ χρημάτων. Cod.
2954.

Pag. 88. 1. 1. τὴν δὲ πληϑὺν, ὦ Χάρων, ὁρῶ *)]
τοὺς γεωργοῦντας, τοὺς δανείζοντας. τοὺς προροιτοῦνταρ, V.

Pag. 61. 1.12. χρῆσϑαι) χρήσασϑαι tX V.

Pag.63.1. 7..&yyél ov ") ] ἐπιόντων. V. ἀντὶ τοῦ, ὑπὸ τῶν
ἐπιόντων. G.

v. 611. . Milo Crotoniates, fretus viribus suis, quercum hiantem
diducere conatus est: sed cuneis exeuntibus in medio conatu sub-
stitit praeda lupis. Propius eiiam ad Seholiastee nostri narratio-
nem accedit Gell. N. A. XV, 16. Verum Evxsiathius ad Dionys.
Perieg. v. 569. dum concinnae brevitatis sophisticum acumen ad-

. fectat, paene ridiculus evasit: ἀποσφηνωϑεὶς δένδρῳ τὰς χεῖρας
ἐν τῷ τῆς οἰκείας δώμης πειρᾶσϑαι, σφιγχτῷ ϑανάτῳ τὸν βίον μετ-
ἤλλαξε. Hemsi. Adde, si placet, 7 αἰεν. Max. ἘΚ. 12, 9. ext.
Floruit autem Milo non tam Gyro, quam Dario Hystaspis, rege
Persarum , ut videre licet ex Herodot; III, 157. Verum historica
in hoc libello non sunt admodum urgenda. Lehm.

p) προπαροξυτόνως] Ita V. non προπαροξύτονον, ut Ed. A.
De accentu vocis ἕρμαιον vid. Eustath, ad Od. II. p. 1809. Hermst.

q) Eousioc] De hac possessivi forma vid. Lobeck, ad Phrynich.
p. e Lehm.

r) ἄλλην etc.] Suidas: Παρωδήκει, ἄλλην ἦσεν gv. Sed ea po-
testas 1nepte quadrat Luciani loco. Hemst.

5) ὅρ ΟἹ Prima haec vox male habet; nec quid voluerit Scholii au-
ctor, patet, cum trunca tantum textus verba adferat. Solan.
Sehmiederus scripsit ὁρᾷς, accommodatius quidem ad textum; at

neque sic dilucet Sc&o/astae mens, imo etiam inagis est obnubi-
lata. Lehm.

t) χρήσασϑαι] Voluit forte χρήσεσθαι, ut variam lectionem in-
ΚΘΗ ΤΩΣ

Ὁ) ἀγγέλων} Hic pravum, quo utebatur, codicem ex meliori

ὅσ HLJOCLHE 3A. . B

Pag. 64. 1. 6. πομφόλυγας] ἄγαν εὐφυὲς *) παράδει-
γμα. V.

Pag. 67. 1. 7. ἾὯ γεννάδα Y)] ἾΩ γενναῖε καὶ εὐγενέστα-
φεῦ:

Pag. 71.1. 5. τεϑνή κασι] τεϑνᾶσι.. V.

Pag. 78. 1. 1. ἀναγεγφάψῃ *)] φανερῶς γεγράψῃ. V.

IN DE SACRTIFICIIS.

Pag. 74.1. 1. ΠΕΡῚ OTZION]'O σκοπὸς ἐνταῦϑα τῷ
“Πουπιανῷ παταδραμεῖν τῶν Ἑλλήνων ϑυσίας ποιούντων" τὸ γὰρ
Δεῖον οὐ 'δέεται ") ϑυσιῶν. Οὐκ ἔστι δὲ διάλογος" ὅλον γὰρ τὸν
ἀόγον ὡς ἐξ ἰδίου προφέρει προςώπου᾽ 0 δὲ διάλογος πρόςωπα
ἔχει διάφορα διαλεγόμενα πρὸς ἄλληλα. V.

ad, 1. 2, 0066 ἡ δοις} Iloócoóoc τὸ κέοδος, καὶ ἡ mav-
ἤγυρις, πρὸς ἣν οὐκ ὀλίγοι ὁδεύουσιν. G.

Pag. 73.1. 8. τὰ γοῦν Αἰτωλικὰ] Αἰτωλίας ἐβασίλευσεν
Οἰνεύς " οὗτος ϑυσίας τοῖς ϑεοῖς τὴν Ἄρτεμιν ἐπελάϑετο᾽ ἡ δὲ
ὀργισϑεῖσα ἀπέλυσε κατὰ τῆς Καλυδῶνος κάπρον, ὅςτις πολλὰ
ἀνεῖλεν " ὕστε ἔρον δὲ, κατ᾽ αὐτοῦ συναχϑέντων πολλῶν, ἀνῃρέϑη.
Καλυδὼν δὲ πόλις ἐστὶν Αἰτωλίας. M.

Ead. 1. 10. καὶ τὴν Με λεάγρι ov διάλυσιν ΒΖ ψ4ἃ-
ϑαία Μελεάγρου μήτηρ ἐγέννησε σὺν τῷ Πἤελεάγρῳ λάμπον πῦρ",

emendabat Solam. Quorsum haec spectet adnotatio , non intelli-
go. Primus enarrator forte structuram expedire voluit: ἀντὶ τοῦ,
“ὑπὸ τῶν ἐπιόντων ἀγγέλων τε καὶ ὑπηρετῶν, οὕς εἶπον" quam su-
spicionem injiciuut Exc. G. postmodum illa describendo sunt
Cormmpsa. Hemst.
Xx) εὐφυὲς} [αὶ V. et A. Ed. ἐμφυὲς" quod tanquam alienum in
hoc loco ab usu Graeci sermonis emendare non dubitavi, Hemst.
y ἾΩ yt»vcóa] L. 'Q γεννάδαι] ' & γενναῖοι καὶ εὐγενέστατοι. Solan,
Sic in ipso Scholiasta, ne scilicet ab editis Luciani exemplaribus
dissentiret, 1 restitutum iverat Vir Doctus : ego variae lectionis ve-
stigium hoc retinere consultius putavi. Hernet,
2) ἀναγεγράψῃ] Plane sic scriptum in V. Griciter aberrantem
librarii mauuin secuta fuerat Ed, A. Hemst.

&) δέετα Ἴ Ita V. δεῖται magis usitatum, 1cmst.
Ὀὴ) κα) τὴν Μελεάγρον διάλνσιν] Ista totidem literis in V.

528 δι. H.O'L IA.

καὶ ἔμαϑεν, εἧἷς τοφοῦτον χϑύνον ξήσει Μελέαγρος, ὅσον ἢ λαμπὰς

ἅπτεται ^). “Ὅτι οὖν ἐφονεύϑη 0 κάπρος, ὁ Μελέαγρας τῆς.

᾿Δτμλάντης ἐρῶν αὐτῇ τὰ νικητήρια δέδωκεν. ᾿δεργίσϑησαν ἐπὶ
τούτῳ of ϑεῖον ^ καὶ οἵ ἀδελφοὶ τῆς ᾿᾿λϑαίας, οἱ σὺν αὐτῷ τὸν
κάπρον $ ἐφόνευσαν *), ὅτι γυνὴ προετιμήϑη αὐτῶν, καὶ ἔσχον. πό-
Asuov πρὸς Μελέαγρον. ἀνεῖλεν οὖν αὐτοὺς ἃ Μελέαγρος" qc ὁρ-
γισδεῖσα ἡ ᾿Αλϑαία διὰ τοὺς ἀδελφοὺς ἔσβεσε τὴν λαμπάδα, καὶ
ἀπέϑα νεν 0 Msi ἰέαγῷ Qog.

Pag. 76, ). 1. σχετλεάξουσαν δυοχεραίνουσαν, ἀγαν--
αὐτούσαν. V.

Ead, 1. 4. ἐν doy τῆς Ὅμήρφου ποιήσεως] Ὃ γὰρ
“Ὅμηρος qi: ow, ὅτι οὐκ ἔστι νῦν ἐν τῷ “οὐρανῷ ὁ Ζεὺς, ἀλλ᾽ ἐπε-
δήμησεν * eig Αἰϑιοπίαν, κάκεῖϊ εἰστιάϑη ἡμέρας ιβ΄. Υ.

Ὁ Ead; 1. 11. ταύρων ἐννέα] Ὃ γὰρ Νέστωρ ἀπὸ τῆς 8)
' IMov ἐπανελθὼν εἰς Πύλον ἐννέα βοῶν ϑυσίαν τῷ Ποσειδῶνι ἔϑυ-
651, ὡς λέγει οὗτος΄ ὁ γὰρ “Ὅμηρος εἶπεν ἐννάκις ἐννέα. V.
Pag. T1. 1. 2. óvia] moii V
Ead. l. 12. ὑπὲρ τοῦ ναυστάϑμου] ἹΝαύσταϑμον ὃ),
γὸν λιμένα " ἢ ὅτι ὃ ναυτικὸς στρατὸς ναύσταϑμος καλεῖται. V.
Pag. 18. 1, 4. κἀξοστρακισϑεὶς ἐξορισϑείς. yÓ
Pag. 79. l 11. ὑστάτην δὲ τὴν ἀδελφὴν] Καμβύε-

p

reperiuntur: pessime fuerat, omissis pluribus, hic locus in A.
Ed. habitus. Hes,

c) ἅπτ εν αἱ [Ἄπτεται spiritu vitiato in Ed. A, ex V. ubi prave iti-
dem ᾿ἀτλάντης Hemnst,

d) ol 9:01] Pro Θεοὶ, Dà, legendum ϑεῖοι, avunculi, fratres AI-
thaeae, Thestii filii. Ἰρί τ;

6) ἐπ᾽ ἀν. τὸν X ἐφόνευσαν] Haec nihili sunt: cuv ex V. est:
φονεύσαντες ego pro ἐφόνευσαν restitui. Solan. Facilius interseri
putavi o aute σὺν, quam ἐφόνευσαν in φονεύσαντες mutari. Prae-
terea legeba'urin V. αὐτῷ pro αὐτοῖς Ed. A. unde pronum erat
fingere αὐτῶν. Hemst,

» Bsctas μη σεν] Malim fere ἀπεδήμησεν" quanquam infra ScÀo-
liastes ad fidc idem scriptum dixerit, ἐπιδημεῖν τοὺς ἀνϑρώπους
tis ᾿Ολυμπίαν. Hvmst.. Mutartem Schmiederum sequi dubitabam,
ob eandem caussam, quam ipse attulit Hemsterhusius ex Schol, ad
€. ir, Lehm.

δ) τὴ s] Perperam in τοῦ mutaverat Ed, A, nec causa fuit, cur ibi-
dem ἐννεάπες darent, quum in V. prostet £vvdxig. Est autem
Jdomeri locus, qui "Scholiastae castigandi Luciani occasionem
praebuit , Od. P 7. Hemst,

h) Ναύαταϑμην] Leguntur apud Suidam, in quo necesse nom
est, ub oum Austero quicquam anutes, JHerst,

CH OLI A. 929

eue!) ὁ 0 Κύρου τοῦ ΤΙερσῶν ἢ) ἐρασϑεὶς τῆς. ἀδελφῆς ᾿4τόσσης
εἴρετο p τοὺς βασιληΐους δικαστὰς, εἴ τίς ἐστι νύμος πελεύων τὸν
βουλύμενον ἀδελφεῇ ξυνοιπέειν.. Οἱ δὲ ἀπεκρίναντο; νόμον pu- d
δένα εἰναι» ὃς κελεύει ἀδελφεὸν ξυνοιπέειν * ἄλλον μέν τοι vóuov |
ἐξευρηκέναι m). ὃς ϑεσπί ζει τῷ βασιλεύοντι Π ερσῶν ἐξεῖναι ποιέειν
0, ἐὰν ") βούληται" καὶ τότε ᾿Καμβύσης ἔ ἔγημε τὴν ἀδελφήν. V.

Pag. 80. 1. 6. ie CO 10v] "Yauqvéue? ) λέγονται τὰ δίχα
. συνουσίας καὶ μίξεος.

Pags. 88. l. 14. 2e σπεΐα s] λατρείας. V.

Pags. 85. 1. 8. ὑπηνήτην)" Tmijvn hg τὸ γένειον, ἀπὸ τοῦ
ὑπὲῖναι, ὑποκεῖσϑαι" καὶ ὑπηνήτης ἀνὴρ ἀκμαῖος. V.

1) Καμβὺύ σης etc. ] In his lineis videtur extare fragmentum scri-
ptoris alicujus veteris de connubio Cambysis et Atossae. Non ab-
horret ab Herodoti stylo, quamvis nihil simile apud, Herodotum.
po'uerim invenire, licet bis hujus Atossee meminerit, Cleric. He-
rodoti sunt III, 21. sed paullo brevius contracta, recisis iis, quae
ad institutum non facere censebat SceAoliastes. "it desde vero no-
men in hac historia conjecturae debeat, an aliunde cognitum ha-
buerit, non liquet: Herodotus certe Cambysen dnas sorores ma.
trimonio sibi :unxisse narrans, quarum natu minor in Aee gypto
sit interfecta, neutram nomine designavit. Id quidem extra du-
bium est, quae Camhysi superstes vixit, Atossam vocari; quippe
quae Mago, tum Dario fuerit nupta. ona

k) Iisoacov] C. Περσέως male. Solan., Περσεῶν hic et paullo in-
fra scribi jussit So/anus: nihil erat, quo minus lectiones C. V. s
querer: in paucis enim δὲ "hot. suo, non Z.rodoti, ore [eere
ideo retinui ὃ ἐὰν pro τὼ dv apud JIcrodotum, et in fine cum V,
ἀδελφὴν malui, quam ἀδελφεὴν, quod in E. A. Addendum vero,
ni fallor, τοῦ Περσῶν βασιλέως᾽ nisi satis eam vocem intelligi
quis putet, aut scribi praeferat τοῦ Πέρσου. Hemst.

1) εἔρετο etc.] Ed. A. ἠρέτα τοὺς βασιλι ovg ó. ac pejus κολύων
et κωλύει, quam tamen 1n V. C. liquido sit scriptum, ἥρετο τοὺς
βασιληΐους ὃ. κελεύων, κελεύει, quae Μετοάοίο. conveniunt; nisi
quod εἴρετο fuit revacandum, licet Hesychius etiam habeat, " Hgs-
το: ἠρώτα, ἐπύϑετο. Mox ὑπεκρέναντο legitur iun His! oricorum
pri incipe, vel, quod Jac. Gronovius ex Mediceo libro dedit, vze-
κρίνοντο. Hemst.

m) ἐξευρηκέναι) V. ἐξευρεκέναν' hoc verhum plane fuerat omis-
sum in E. A. Hemst.

n) ὃ ἐὰν mutarunt Bip, et ScÀmied. in ὃ Gv, et ita etiam Zer-
mannus ceusuit ad Virer, p. 795- ed. I. Mihi consultius visum
cum Jemsterhusio Yetinere. serioris aevi Graecitatem, quam ean-
dem etiam sacri scriptores usurparuni: JMatth. V, 19. 52. X, 42.
Paul. ad Ephes. VI, 3. ad Colass. HI. 25. e. a. Lehm,

0) "Taqvíui] Haec Suidas suppeditavit, apud quem καλεζεας
pro λέγονται. H^mst,

P), ünqvci], Lege ὑπεῖναι ex Etymologico Magno. Cleric. C.
ὑπεῖναι καὶ ὑποκεῖσϑ αι τῷ .γεν εἶφ». Solan, Swinia sunt ab Etyzmo-
logo. Pro ἀκμαῖος in V. ἀχμαῖος. Henst,

$30 5, ἢ HioUrn k.

Ead. 1. 5. τὸν νεὼν “)7 εἰς ὃν κεῖται τὸ τοῦ Διὸς ἄγαλ-
σον.

ἡ Ead. 1. 8. τὴν Πισαίων ἐφημέαν) Ἐν Πίσῃ γὰρ τῆς
᾿Ηλιακῆς γῆς “); τὸ τοῦ ᾿Ολυμπίου Διὸς “ἄγαλμα ἔκ q9vcoU καὶ
ἐλέφαντος κατεσκεύασε Φειδίας, ὅπου καὶ ὁ ἀγὼν τὰ ᾿Ολύμπια
ἐτελεῖτο. Διὰ δὲ τὸ κατὰ πενταξτίαν μόνον ἐπιδημεῖν τοὺς ἀν--
ϑρώπους χάριν τῶν ᾿Ολυμπίων εἰς ᾿Ολυμπίαν ὃ ἕνεκεν τοῦ ἀγῶνος, ;
ἄλλοτε δὲ μηδέποτε 5), διὰ τοῦτο εἶπεν τὴν Πισαίων ἐ ἐρημίαν. M.

Ead. 1. 10. περιῤῥαντή oia] τὼ ὕδατα, δι᾿ ὧν προκαϑή-
ραντο *) o£ ϑύειν μέλλοντες. V.

Pag. 87.1. 40. ἐξυρημένων ") πρότερον] διηγουμέ-
νῶν. Y.

Pag. 88.1. 10. ὁ μὲν γὰρ "Amig ὁ μέγιστος] ^O "Amie
ἐν ταῖς ἀγέλαις τῶν “4:γυπτίων εὑρίσκεται βοῦς ὧν, καὶ ἔχων τινὰ
ἴδια σημεῖα * ). ἢ hone εὐετηρίας ἐγομίξετο σύμβολον. V.

q) οὔτε τὸν ἐξ ᾿Ινδῶν ἐλέφαντα) οο ἴῃ V. praefigitur: per-
tinet tamen, monente So/ano, dp pA ut ad τὸν νεών. Hemst.

τ) τῆς ᾿Πλιακῆς γῆς] Exc. G. τῆς "Hiis γῆς. corr. ELlidos:
recte. Sol/an, Quamvis in A.E, conspiciatur, Ἔν lio ydo τῇ Ἠλιακῇ,
cui Matth. Sladus adscripserat, 'H --- quae est in Elide , ostendit
tamen ne litera quidem imminus C. V. τῆς ἡλιακῆς γῆς" in quibus
nihil praeter accentum mutari debuerat: κτητικὸν ᾿Ηλιακὸς 8
Stephano consignatum. Idem liber κατεσκεύασε pro πατεσχευά-
σατο Ed. A. Hemst. ln γρύσου jam Schmiederus accentum muta-
verat. Lehm.

s) μηδέποτε] Coll. ποτε" male. Solam.

t) προκαϑηραντο)] Haec uterque V. Codicis Scholiastes habet
non alio discrimine, quam quod in uno προκαϑήροντο, in altero
legatur προχαθήραντο. Sunt autem proprie περεῤῥαντήρια non
ipsa lustralis aqua, sed velaquiminalia sive vasa sacra foribus
adposita templorum, aut manu praclata; vel adspergilla de ramo
felicis olivae laurive confecta, quibus lustrali lymphae 1mmersis
aedem ingressuros irrorabant. Vid. Jo. Brodaei Miscell. I, 58.
Hadr. Junii Anim. III. p. 195. TAeodorit. H. E. IHE, 16. 'Εκατέ-
φοϑεν δὲ τῶν ϑυρῶν εἱστήκεισαν νεωγόροι περιῤῥαντηρίοις τοὺς
εἰρεόντας προκαϑαίροντες. Hemst. Cf. ἐπῆγα c. 15. Eunuch. c. 6.
et Pseudol. c. 25. in quibus locis omnibus eommode vasa lustra-
lia intelliguntur. Lehm.

u) ἐξειρημένων Pravis hic usus est Codicibus: verba in textu
recte habent. So/an. QGlare scribitur in V. ἐξυρημένων, sicut in
ipso Luciano: Editorem ideo mutasse suspicor, ut aliquid daret
propius accedens ad διηγουμένων, in qua voce contineri praece-
dentium explicationem hariolabatur, Qnoniam autem haec ipsa
sunt Luciani verba, et pessime quidem disiincta, interpretatio-
nem, quae olim singulis addita fuerat, vel literis obsolefactis
omissam , vel descr iptoris culpa neglectam excidisse auguror.
Hemcst.

x) ἴδια aqusic] Aegyptiorum fide novem et viginti Apidis digno-

SCHOL 1 A $631

Ead.1.18. « dv τὸν Νίσου ἕχει Y) πλόκαμον βασι-
λέως Μεγαρέων τρίχα. Υ.

Ibid. τὸν Νίσου ἔχει πλόκαμον) Ὅ Νίσος βασιλεὺς
ὧν 2), ἔσχεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μίαν τρίχα πορφυρᾶν, ἧς ἀποτμη-
ϑείσης. ἀνάγκη ἣν ἀπολέσϑαι τὴν πόλιν, ἧς ἐβασίλευσεν. V.

IN VITARUM AUCTIONE M.

Pag. 92. . 14. ἀναμνήσω 8i]. Τῶν παρ᾽ “Ἕλλησι μετ-
εμψυχώσεως τὸ δόγμα πρῶτος “Πυϑαγόρας εἰςήνεγκεν. ᾿Επεὶ δὲ
τὴν ψυχὴν προὐπάρχειν͵ διὰ τοῦ τὰς μαϑήσεις ἀναμνήσεις, ὑποτί-
ϑέεσϑαι χρατύνεται, εἰκότως τοῦτο ληρεῖν τὸ νῦν πεποίηνε τὸν Πυ-
ϑαγόραν. G.

Pag. 94.1. 12. τὸν ϑεὸν] Ἔλεγον δὲ καὶ τὸν ϑεὸν ἀριϑ-
μὸν καὶ μέτρον ἐνδύεσϑαι ? ) τὰς ψυχὰς (χαὶ) πᾶντα σώματα ζώων
μέχρι καὶ τῶν κνωδάλων" καὶ κυάμων δὲ ἀπείχοντο. Χρυσοῦν à'
ἔλεγον ἔχειν Πυϑαγόραν καὶ ϑάτερον τῶν μηρῶν. σ.

Pag. 95. 1. 4. igavrátto] Τὸ φαντάζεσθαι P) ἐπὶ τοῦ
ἀνατυποῦσϑαι" λέγεται καὶ ἐπὶ τῶν ἐν ὕπνῳ ὁρωμένων" ἔστι δὲ
ἀνατυποῦσϑαι τὸ φαντάξεσϑαί τινα τὰ ὁραϑέντα. V.

Pag. 96.1. 7. ϑεὸς οὐ βροτός τις εἶναν φαίνεταιἾ

scendi σημεῖα καὶ γνωρίσματα fuisse tradit «Ποίαν. de Anim. XI,
10. inier quae unum τὴν ἄνοδον τὴν τοῦ Νείλου ὑποδηλοῦν ση-
μεῖον, quare mirum non est εὐετηρίας, quae Nilo maxime debe-
batur , auspicium ab eo captum. Z/emst,

y) ἔχει] ἔχη correxit Schmiederus ad textum et hic, et in proximo
Scholio, exstinguens ita variae lectionis vestigium. Lehm.

2) ὧν] Vel refinge βασιλεὺς Μεγάρων, vel βασιλεὺς ὧν ἔσχεν ἐπὶ
τῆς πεφαλῆς ete. llemst. Hoc alterum proetulimus nos simul
cum ScAm. Olim scilicet sinistre legebatur: βασιλεὺς ὧν, ἔχων

- ἐπὶ εἴο. Lehm.

a) δύεσθαι], Oratio vix Graeca: scribere debuisset ἐρδύεσθαι vel
ὑποδύεσϑαι τὰς ψυχάς. Sed in Exc. G. non panca notae recentio-
ris indigna sunt, quibus diligentem operam impendamus. 4Jemst.
Schm. hine ὑποδύεσθαι. equidem malebam ἐνδύεσθαι. Lehm.

b) Τὸ φαντάξεσϑαι Paria docet TÀem. Mog. in ᾿Αγατυποῦται
et Φάσμάτα. Lemsl.

9932 ἷκε H'U0D OEC

"EAcjero yàg ὁ Πυϑαγόρας ἐντετυπῶσϑαι τῷ δεξιῷ αὐτοῦ μηρῷ τὸν
Φοῖβον. V.

Ead. 1.19. ἀμφὶ Κρότωνα “)] Περὶ Κρύτωνα τῆς ᾽Ιτα-
Alec συνεστήσατο Πυϑαγόρας τὸ ξαυτοῦ παιδευτήριον, ἐν ᾧ τρια-
κπόσιοι τὸ πρῶτον οὗ οὕτως ἀγόμενον πυϑαγορικῷς. ᾿Ενῆσάν γε
καὶ γυναῖκες ἀκριβῶς ἐξασκοῦσαι τὴν αἵρεσιν, ὧν καὶ Θεανὼ ἦν.
Τούτους οὖν φησὶν αὐτὸν ἐωνῆσϑαι. 4x0 Κρότωνος δὲ καὶ εἰς
Τάραντα ἡ αἵρεσις διεδόύϑη. Τὴν ταύτῃ δή φησιν Ελλάδα, διότε
“Ελλήνων πάλαι ἀποικισάντων ᾿Ιταλίαν, συνέβη τῇ τῆς γῆς ἀρετῇ
πλούτῳ τὲ μεγάλῳ πλουτῆσαν αὐτοὺς καὶ εὐανδρῆσαι διαφερόντως,
20 Ci ' , ec Nu: ug mf -
ἀφ᾽ οὐ καὶ μεγάλη δλλὰς ἐπληϑη. Cod. 2954.

Pag. 97. 1. δ. Οὗτος ὁ τὴν πήρον ἐξηρτημένος
“Διογένης οὗτος ὁ Σινωπεὺς ἀπὸ τοῦ Εὐξείνου Πόντου ἐξωμίας
ἐκαλεῖτο 5), διύτι ἐξωμίδα ἐφύρει, καὶ τοὺς ὥμους παρεῖχε γυμ-
νοὺς ὁρᾶσϑαι. V. 45; degn, 2 5005 ἷ

; Ibid. ἐξ ὠμίας] ἐξωμίδρια “ἢ γὰρ ipógovv' τὸ δὲ ἣν χιτὼν
παχὺς καὶ τραχὺς, ἅτε ἄγναπτος, κατὰ τὴν ἀριστερὰν χεῖρα δαφὴν
οὐκ ἔχων' διὸ καὶ ἑτερομασχαλος ἧ). ᾿“χειρίδωτος δὲ ὧν τοὺς ὥμους
παρεῖχε γυμνοὺς ὁρᾶσϑαι, παρ᾽ ὃ καὶ ἐξωμίς᾽ οὐ μόνον δὲ χιτὼν,
ἀλλὰ περίβλημα. G.

Ead.l 18. προκαλέσηταν)} Προκαλεῖται 5) οἰρέτης εἰς
βάσανον" προκαλεῖται δὲ εἰς δίκην ὁ ἀντίδικος. G.

-.-»-........ο...-.--.ὄ

c) ἀμφὶ ΚρότωναἹ Quod ad haec verba Belinus e cod. 2954.
edendum putavit Scholion, non diversum hoc est ab eo, quod in
Adnott. legitur e G. desumtum, nisi quod in illo Latina sunt
Graecis parum eleganter immixta, et verba ἐν ᾧ τριακόσιοι —
πυϑαγορικῶς ibidem desiderantur. Ceterum in G. ex 2954. repo.
sui ἀκριβῶς pro ἄκρως, et in hoc ex G. ἐξασκούσον pro eo, quod
Belin. seripsit et Schm, descripsit, ἐξασκούσαι. Lehm.

d) ἐξωμίας ἐκαλεῖτο] Ἑὐξίνου erat in V. et A. Ed, Idem C,
separat Πόντου. ᾿Εξωμίας ἐπαλεῖτο etc, quod ut € alienum
putem, malui tamen rotundius ordine continuo cuncta legi. $o-
lanus cur interponat ᾿Εξωμίας δὲ ἐκαλεῖτο, causa non est. Hemst.

e) ἐξωμίδρια]Ί Sic scriptum invenio: sed legendum ἐξωμέδεοι.
Solan, Voluitne ἐξωμίδια ἢ atque sic etiam mihi videtur legen-
dum. Lehm.

1) ἕτερος μασχάλη] L. ἑτερομάαχαλος, Solan. Vox Grammati-
eis usitata, quando exponunt, quale vestimenti genus fuerit ἐξω-
μίς. Etymol. in ᾿Εξωμὶς, Hesych. in ᾿Ετερομάσχαλος. Vid. Joh.
Meurs. ad Lycophr. v. 1099. Jac, Perizon. ad .4clian. V. H. IX.
c. 54. Hemst. Etiam Schmiederus edidit ἑτερομάσχαλος. Lehm.

8) πφοκαλεῖται] Observationem non esse inanem docebit Har-

ocr, in Κλῆσις, lloóxAgoig. Prima potestate προπαλεῖσϑαι solum

in usu est; aliera προρκαλεῖσϑαι non minus, quam προκαλεῖσϑα!.
4dleinst, :

πὴ Ἢ Ὁ πὰς 939

Pag. 98.1. 11. τιϑασσὸς] πρᾶος καὶ ἥμερος. IV;

Pag. 99. 1. 8. οὐ κελευστὸς} Εὐρυσϑεὺς ἐπέταττε τῷ
* Froipslés. G.

Pag. 100. 1. Es ὀπισϑογράφων] προγεγραμμένων "),
πεπονημένων. γ.6

Ead.. 8. ἢ "T £3oi')] βασανίξῃ, δεσμῃ. μαστίζῃ. V.

Pog. 101. 1. 4. ἰταμὸν] ἀναιδῆ καὶ ἀναίσχυντον. V. παρὰ
ἘΓΝ k) zal ὁρμᾶν. σ.

Ead. 1. 8. inm ig] ξένον τοῦ κατὰ πάντων ἤχου 1). V. G.

Ead. 1. 19. ἀπόξεσον] Γράφεται καὶ ἀπόξυσον. 6:

Ῥαρ. 108. 1. 10. ἁβρφύτατον] τρυφερώτατον, ἁπαλώτα-
zov. V.

Pag 104.1. 6. πεμμάτων] πλακουντίων "). V.

h) προγεγραμμένων 7 Τὰ Ed. A. textus huius scholii erat ἔρη-
μον, quod cum quo referrem non esset, ad vocem ὀπισϑογράφων
etel ad quam vocem deinde Coll. G, retulisse video, quae ex-
hibent scholium, uti hic emendatum habes. So/an. In V. et Ed.
A. est: ἔρημον Ἴ προγεγραμμένον, πεπονημένον. Nomini praescri-
pto, quod modo ante in Luciano reperitur, explicatio nullam in
partem convenit: neque ad intelligenda 0ziG9O6yoogc multum ju-
vat. Praeferam tamen καταγεγρομμένων. Hemst. Parum abest,
ut persuasum habeam, ad vocem ἔρημον referendum esse Scho-
lion, quemadn;iodum id in V. et Ed. A. notatur, et velle Gram-
maticum προγεγραμμένον, supra descripiam, i. e. turrim illam
'ÜlTimonis desertam, cujus descriptio in Timon. c. 42. sane haud
inutiliter conferri poterit cum hoc nostro Luciani loco. Sed in
voce πεπονημένον vel explicanda, vel emendanda, nondum mihi
satisfacio. Lehm.

1) ἢ στρεβλοῖ] In V. ἢ στρεβλῆ τούτων. βασανίζῃ, f607, μα--
στίζη. Hemst.

k) παρὰ τὸ ἔεσϑαι] 0 ἐστιν ὁρμᾷν" Etymol. et Suid. Hemst.

1) τὸν κατὰ πάντων οἴπου]͵] Corruptum: C. τοῦ κατὰ πᾶν-
τῶν ἤχου. Solan, Voss. Codicis depravatam lectionem iliam ex-
pressit Ed. A, Neque tamen haec restituta prorsus omni vitio
caret: quid enim est χατὰ πάντων; scribendum , τοῦ ἀπὸ, vel
παρὰ πάντων ἤχου" discrepans ἃ sono, qui αὖὦ omnibus proficisci-
iur. Hemsi." Scripserunt Seybold. et Schm. παρὰ πάντων. Verum
fugerat Hemsterhusium illa scribentem , Scholion hoc e Suida esse
depromtum , ubi ad v. ᾿“πηχημένον haec glossemata: ἀπόβλητον"
ξένον τοῦ κατὰ πάντων ἤχου, sica Kustero redduntur: £Zegicien-
dum. Quod sono suo aures offendit. Mallem propius ad verba:
Hejiciendum. Diserepans & sono, qui adversus omnes emittitur , i. e.
a vulgari, communi, consueto ; quo ergo aures audientium offen-
dit. Paullo ante idem Suidas: ᾿ἡπηχές" κυρίως. τὸ σηληρὸν καὶ
ψευδὲς, Óveqogov, ἀηδὲς, ἐχϑρὸν, οὗ καὶ τὸν ἤχον ἀπο-
στρεφόμεϑα. Lehm,

m) πλαπουντων] In pxiori Ed. et C. legebatur πλακουντίων. So-

8584 $CHOR£LI A.

ÉEad.1.11. ἐρανίξεσϑαι τὴν ἡ δον ὴν] συλλέγειν καὶ
συναϑοοίζειν. V. :

Pag. 106. 1. 8. ἐπικήριον ἐπιϑανάτιον. V. jo")
γὰρ ὁ ϑάνατος. Ὁ.

Ead. 1. 11. ἀλλάκως ?)] ἀντὶ τοῦ πῶς ἔστι δὲ καὶ τοῦτο
᾿Ιωνικὸν, ἐπεί τοι καὶ Ἔφεσος lovov. ᾿Βφέσιος δὲ ᾿Ηράκλει-
τος. V.

Ead,l 19. κυκεῶν αἹ Κυκεὼν ἐκ πολλῶν βοτανῶν συγκεί-
ϑενος φαρμαπείαν ποιεῖ δηλητήριον, ἀπὸ τοῦ πεχύσϑαι ") κυ-
χεὼν, καὶ κυκεών. V.

Pag. 107. 1. 4. διαφερόμενος *)] συνδιαμαχόμενος. V.

Ead.l. 9. yoígovc] Γρίφος ζήτημα αἰνιγματῶδες, ἢ συμ-
πλοκὴ συλλογισμοῦ. λέγεται δὲ καὶ τὸ δίκτυον ἢ), καὶ ὁ συμπλεκύ-
μενος λύγος. V.

ped

lan. Et recte quidem ita legi Suidas ostenderit: Πέμματα, πλὰ-
κούντια. lemsi.

n) xij etc. ] Accesserunt ex Erymol. et Suida. Hemst.

0) ἀλλάκοω ς] Quum in cod, V. scriberetur: ταῦτ᾽ ὀδύρομαι] ἀν-
τὶ τοῦ z0g .... lóvav, ἐφ᾽ ἧς καὶ Ἡράκλητος. Ed. A. dedit
hunc in modum: τῷ δὴ ὀδύρομαι] eic. ᾿Εφέσιος δὲ ᾿Ηράπλειτος.
Ταῦτ᾽ quae mutandi causa fuerit in τῷ δὴ, non video: reliqua
commode sunt correcta: sed interpretationem ad voces praefixas
minime pertinere, quis non animadvertat? Adnotavit Soelanus:
Refer ad ἀλλάκως, ut recte Coll. Hemst.

p) κεχύσϑαι͵] Ex C. supplevi et emendavi, So/am. Ed. A. ἀπὸ
τοῦ κεχύσϑαι καὶ κυχεών. Non inepte quidem Math. Sladus con-
jectarat, κυκᾶσϑαι" sed quod reposuimus, ita plane lepitur in V.
Eiymol. Κυκεὺν 5 πόσις" ἀπὸ τοῦ χύεσϑαι χυχεών τις Ov. Συγ-
κειμένων vereor, ui rectum sit: scribendum videtur συγκείμενος"
nam longius abit Gvyxsxocuévov. Pro ποιεῖ vidi, nifallor, in V.
qt0AÀ. 6 Heimst.

€) 9:ogso0svoc] In C. erat: συνδέεαφ. } Orog. Solan. Junga- -
mus ergo lectionem utramque, Φυνδιαφερόμενος συνδιαμ. pro-
babile videtur ita scriptum fuisse in antiquo Zzeiani Codice.
Hemst.

τ) Λέγεται δὲ καὶ ὁ πυσματικπὺς Pro hisce in C. legitur:
ὅϑεν καὶ τὴν γλεύην γρίσπαν φασίν" λέγεται καὶ τὸ δίκτυον. Solan.
Primum ὃ πυσματικὸς unde venerit in Ed. A. excogitare nequeo :
nam V. literis haud obscuris praebet, λέγεται δὲ καὶ τὸ Óvxriov-
prout illa vox plurimum in membranis exarari solet: hoc igitur
omnino revocandum fuit. Deinde quod in C. habetur, deriva-
tum ab E/ymol. p. 241. v. 55. I'oígog, ξήτημα, αἴνιγμα δύςκολον,
ἔνϑεν καὶ τὴν χλεύην γρίπισμα φασί ergo menda non vacat illud
γρίσπαν " quanquam ea de significatione γρεπίσματος ut tacuerunt
Jo. Aeurstus et Du Cangius, sic mihi nihil etiam constat: alia
longe vocis ejus apud Graecos est potestas turpis (ueri et rapina-
rum. Γρίφος autem, quo destituuntur V. et Ed, A, in capite
Scholii praeposuit Solanws, πο,

BCH:O;L-Y A. - 989

E£ad.1. 13. ἡβηδὸν] ἀκμαστικῶς *). σ.

Pag. 108. l. 5. τὸν GT0 μύλον] φλύαρον, πιϑανολόγον,
ἢ ἔφεδρον τ) τῶν λόγων, ἀπατεῶνα. V.

Pag. 109. E ds ὀμνύω γέ ὅσοι τὸν xv ve] Κέρβερον. "Pa.
δαμάνϑυος ὕοκος οὗτος ὁ κατὰ κυνὸς, ἢ χηνὸς, ἢ πλατάνου, ἢ
πριοῦ, ἤ τινος ἄλλου τοιούτου. οἷς μέγιστος kN ὅρκος ἅπαντε
λόγῳ πύων, ἔπειτα χήν" ϑεοὺς δὲ ἐσίγων. Κρατῖνος Χείρωσι-
Τοιοῦτοι καὶ ot Σωκράτους ὃ 00xot. V. Ὁ,

Pag, 112.1. 7. àty veía] ,"λαιμαφγία ἢ). V.

Ead. 1, 10. τὸ δεῖνα δὲ ὅπως ἴ ἴδω] “ Ὅτι τὸ δεῖνα εἰώ-
ϑασιν of παλαιοὶ λέγειν οὕτως ἀφελῶς τὸν λόγον προάγοντες ἐπὶ

s) ἀπμαστιὶ ὦ ς] Hfnv Grammatici exponunt ὠπμὴν, ἡβᾷν, ἀκ-
μάξειν" inde ducta est interpretatio hoc in loco valde insulsa,
Hernst.

t) ἔφορον 51 compares Erymologum et Suidam in Στωμύλος, scri-
bendum esse liquet ἔφεδρον" eum intellige, qui garrulus per in-
sidias observat, et loquaciter captat alienos sermones. Jdemst,
Et Schmiederus edidit ἔφεδρον, ut par erat. Lefun.

u) Οἷς μέγιστος] Sunt duo versus ex Cratini Ghironibus petiti,
sed corruptissimi, sic legendi, nt liquet ex Excerptis Gronovia-
nis p. 495.
Οἷς ἦν μέγιστος ὅρκος ἅπαντι ἐν λόγῳ
Κύων, ἔπειτα χὴν, ϑεοὺς δὲ σιγάαν.
Queis Jusyurandum 7wOXUnum In re "qualibet
Cánis est , et anser, nar. Deos non nuncupant,

Cleric. Ego scripturam C. expressi Grotianae haud inferiorem,
nisi quod ἐν ante λόγῳ deest. Solan, Ponam Ed. A. lectionem :
ὀμνύω Qué 60L τὸν κύνα] Κέρβερον. ἱΡαδαμάνϑυος ( V. ὡΡαδαμάν-
ϑιος) ὅρκος" οὗτος ( V. ὅρκος οὗτος. ᾿ ὁ κατὰ κυνὸς; 7] χηνὸς, ἢ
πλατάνου, ἢ τινος ἄλλου, τοιούτου. οἷς μέγ γιστος ὅρπος ( V. ὅρκος
et statim ὅρκοι) ἅπαντι λόγῳ κύων ἐπὶ τυχήν. Κρατῖνος Χείροσι.
(in V. X'z& σι) τοιοῦτοι ( hie καὶ V. inserit) o£ Σωκράτους ὃ ὅρκοι.
Quae. Solanus ex C. addidit atque emendavit, Suzdas in ἱΡαδαμάν-
ἅγυος ὃ ὅρκος itidem habet, nisi quod ϑεοὺς δὲ σιγᾶν. Cratini no-
men in eodem proverbio versibus omissis dedit Zenoóius; .Aposto-
lius, neglecto Comici nomine, versuum partem. Pro Δείροσε vero
scribendum fuit Χείρωσι" quod recte a Jungermanno observatum
ad Poil. X, 186. extra dubitationem ponit metri lex in versu ex
eadem fabula depromto apud J7ephaest. p. 6. noti sunt pari forma
Cratini 'Oóvocsis, ᾿Δοχίλοχοι, Κλεοβουλίναι. — Virorum maximus,
ut binos versus expleret, legitimum Atticae scenae sermonem
violavit: nam quale est illud σιγάαν., vel potius σιγάειν; hunc in
modum constitui Qebent:
οἷς ἦν μέγιστος ὅρκος. ἅπαντι λόγῳ κύων
"Ἔπειτα χήν" ϑεοὺς δ᾽ ἐσίγων — —

Atque ita fere Kusterus ad. Suidam. De Cerbero ridiculum est
Scholiastae commentum. ZZemst,

χ) λαιμαργία] In V. scriptum λαμαργία,. AHemst,

.836 ,^S CHO LA

τῶν συγκχρύπτειν τι βουλομένων τῇ ἀοριστίᾳ τοῦ ὀνόματος τὸ vxo-

«κείμενον δηλοῦντες ?). X.
Ead. Ἰ. 42. τὰ γλυκέα) τὰς ἰσχάδας, καὶ τὰ μελιτώδη͵ πρου-

βάλετο διὰ τὸ γλυκὺ καὶ τὸ ἡδὺ αἰνιττόμενος τὸ λεῖον τῆς ἡδονῆς

καὶ τὸ προςηνές.
Ead.1. 14. παλάϑας τῶν καριπκῶν] ὡς τῆς Κῶ διαφό-

θους" παλάϑη δέ ἐστι σφαῖρα ἀπὸ σύκων συγκοπῆς 5) συμπλαττο-
μένη. G.

Pag. 118. 1. 3. molo TL πλῆϑος] ᾿Επειδὴ πολλοὶ τῇ. ἄτο-
mie σοφισμάτων σημαινύμενοι *) παρεγένοντο ἐπὶ τῇ ἀγορᾷ, ὕπου

y) δηλοῦντες} Multa hic emendavi et supplevi, sed nondum
omnia: nam quid est illud. ἐπὶ τῶν: ἪΗ ἀοριστία τοῦ ὀνόματος
συγκρύπτει" οὕτως οἱ παλαιοὶ εἰώϑασι λέγειν. Ο. δοίαπ, In V.et
Ed. A. fuit: τοῦ ὀνόματος, τὸ ὑποκείμενον. .. . . . . « . λοῦντες"
cetera conveniunt. Quid. sibi velit, haud obscurum est: structura
tamen orationis non satis constat. Forte legendum: προύγοντες
ἐπὶ τῷ συγχρύπτειν τὶ, βουλόμενοι δὲ τῇ d. τοῦ ὀνόματος τὸ ὑπο-
"κείμενον δηλοῦν" nisi quis. malit: προόύγοντες, ἐπὶ πανσυγπρύπτειν
τὶ βουλόμενοι, τῇ ἀοριστίᾳ δὲ τοῦ ὀνόματος τὸ ὑποκείμενον δη--
λοῦντες. ᾿ἀφελῶς non repudio quidem: attamen in meniem ve-
nit ἀτελῶς, idem fere quod ἀορίστως, quo SeAoliastes usus est ad
4g Κατηγ. (Bis Acc. c. 23.) ubi de τὸ δεῖνα. Hemst.

2) ἀποσγπὸς (Haec qui ante me descripsit non potuisse se asse-
qui legendo in exemplari dixit. Serimg.) G. , Quid sub ἀποσγκὸς
lateat, nescio: sed συμπηπτομένη, legendum est pro ultima scho-
li voce. Solan. Primum ab initio suppleri debet: ὡς τῆς Κῶ
διαφύρους ἐχούσης vel φερούσης. Aptius ad rationem nominis
explicandam scripsisset τῆς Καρίας" quanquam nec insula Cos
adversum Cariam sita hoc fructus arbutei genere, eoque prae-
stantissimo , fuerit destituta. Deinde σύκων ab ingenio lectoris
acuti profectum partem vocis provime praecedentis corrupian
emendat; qualia sunt in Hesychio permulta. Ea de causa fefin-
gendum esse liquet, σφαῖρα ἀπὸ σύκων συμπηττομένη. Παλάϑην
Grammatici exponere solent ἐπισύνϑεσιν, vel ἐπάλληλον ϑέσιν
σύκων ᾿ opportunus est Amyntae locus apud .4thenae«m XI. p. 500,
D. (τὸ ἀερομέλι) σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες δυντιϑέασιν εἰς πα-
λάϑης “Συριακῆς τρύπον πλάττοντες, οἱ δὲ σφαίρας ποιοῦντες etc.
unde conjicias , pro συμπιπτομένη scribi non absurde posse cva-
πλαττομένη. Hemst. Atque ita revera scriptum reeerit Baostius in
C. Par. S. Germ. 545. ut ipse narrat. ad Gregor, Cor. p .456. Idem
docet monsirnosam illam figuram ἀποσγπὸς iti peh RARI esse
scripturam formulae ἀπὸ συγκοπῆς, idque inde probat, quod. ma.
nifesto ac plene in eodem Codice exaratum legatur ἀπὸ σύκων
συγποπῆς. Lehm.

&) Gnucuwóg vog] Haec mutila omnino in Coll. legebantur.
Ex ingenio multa supplevimus, sed σημαινόμενος reliquimus, sub
quo hand dubie alia vox latet, ut ἐπαγόμενοι, vel simile quid.
Solen. Nihil obstat, quo minus conservari possit σημαϊνόμενοι,
quod expono coacti, congregati velut signo dato. Leductury lo-

S.E.HO.EP du 337

τῆς ἐπιδείξεως χάριν παρῇει Χρύσιππος, διὰ τοῦτο νῦν τοῦτο λέγει,
ὅτι πολλοὶ τοῦτον ἐπὶ τὴν ἀγορὰν περιμένουσιν. N.

Pag. 115. 1. 1. σύμβαμα] "AM ἐπιτριβείης, 6 κατάρατε,.
πάντα γελοίως ὑπὸ τὴν γλῶτταν στρέφων, καὶ τὰ doge πάντα τοῖς
παιγνεώδεσι παραβάλλ ῶν" Τῶν διαλεχτιπο ν γὰρ τῶν. μὲν ἄλλ ον
προτάσεις λεγόντων τὰς ἐξ ὀνόματος καὶ βήμι οτος αὐτοτελωῦς 3
συντὲ ϑεμένας εἰς ἀποφαντικοῦ λύγου γένεσιν, ὥς τὸ, Σωπρὰ "jg
περιπατεῖ, Ζίων δια! ἰἔγεται; καὶ ὑποπείμεν ον μὲν λεγόν τῶν τὸ
ὄνομα, ἢ τι τῶν-ὀνομάτων χρείαν ἀπ’ οτελοῦν, κατηγορούμενον δὲ
τὸ δῆμα, οἵ Στ οὶ ἐϑελακριβεὶῖς ὦ ὄντες, καὶ ξενίζουσιν ἀγαπῶν-
τες ὀνύμασι χρῆσϑαι ᾽ τὴν μὲν αὐτοτελῆ πρόφασιν, οἷον τὴν, Σω-
κράτης 7 περιπατεῖ, αὐτοὶ σύμβαμά φασιν, ἢ κατηγύρημα" οσυμβέ-
Bu*s γὰρ τὸ SECURE RUD Σωκράτει τὴν οὐκ αὐτοτελῆ δὲ, ἀλλά τι-
νος ἐνδεᾶ, οἷον “Σωκράτει μεταμέλει, ἢ Σωκράτης φιλεῖ, ἢ Xo.
κράτει μέλει, ταῦτα οὐν ὠνόμασαν. τὴν μὲν “Σωκράτει μεταμέλει,
ἐπεὶ ej κατ᾽ εὐϑεῖαν σττῶσιν τὸ ὄνομα ἐλήφϑη, κἀν αὐτοτελέ ἔς ἐστιν,
αὐτοὶ παρασύμβαμά φασιν; ἢ παρακατηγύρημα, ὡςανεὶ παροκεί-
μενον TO συμβάμοατι ἢ κατηγορήματι" niv δὲ, , Σωκράτης φιλεῖ,
ἐπειδὴ λείπει τὸ τίνα, κατ᾽ εὐϑεῖαν ἐλήφϑη Ó ὑποπείμεν ος, ἀλλ᾽
οὖν ἐπεὶ μὴ δῆμα 5): τὸ δὲ, Σωκράτει μέλει, ἔλαττον λέγουσιν ἢ
κατηγόρημα, ὅτι τῇ πλαγίᾳ πτώσει ὃ ὑποκείμενος καὶ ἐνδεῶς ἡ “ἢ πρό-
τασις ἔχουσι" λείπει γὰρ τὸ, τίνος μέλει. Οὗτοι μὲν οὖν οὕτως.
*O μέντον “ουκιανὺς λόγον ἀνεῦρεν. ἐπὶ τούτων τὸ σπούδασμα
τῶν σοφῶν ἐπὶ τὸ γελοιότατον μεταφέρων. G.

Pag. ἘΣ. ἘΠ Ὶ. “φιμὸν] τὸν δεσμὸν καὶ χαλινόν. V.

Pag. 116. 1. 12. ᾿Ηλέκτραν λέγεις καὶ τὸν ἐγπὲκα-
λυ μμένον] Τίνα τοῦτον τὸν ᾿ἐγκεκαλυμμένον » ἢ τίνα τὴν ᾿Ηλέκ-
τραν λέγεις; G.

quendi genus apud récentiores ab usu Christianotum , qni &oov«
ονται et UON bsp. , quando tabulis ligneis ferreisve pulsatis ad
Ecclesiam convocantur. Luciani verba perversissime cepit ineptus
Enarrator. Memst.

b) αὐτοτελ àv] Lege potius ἀὐτοτελῶς, et mox τὶ ἐών ὀνομάτων
70. ἀποτελοῦν (pro ἀποτελούντων) πατηγορούμενον. δὲ τὸ ῥῆμα:
( pro;óvone ) tum prope finem, οὔτοι (Stoici, antea fuerat οὕτω)
μὲν ovv οὕτως. Quae ργδεοθάμπηξ, mendis laborant ; in quibus
amovendis eo minus operam abuti lubet, quod hanc observaiio-
nem neque ab homine Graeco, neque ab eo, qui rerum, quas ex-
ponendas susceperat, satis esset peritus, scriptam fnisse putem.
Vid. Menag. ad Diog. L. VII; 64. Hemst. Has Scholii emendas
tiones cum ScÁuiedero et ego recepi, in gratiam güldem summi
Hemsterhusii: at ne sic quidem e nugis istis philosophicis, si
Diis placet, mnltum lucri captum iri credo, £n,

€) μὴ óru«] Corrupta haec. Pro τοῦ lege τῇ πλ. zt. Solar.
Lucian. Foi, £11. P4

9988 & EH OLIA.

Pag. 117.1. 1. ἀγν ὥτος] ἀγνώστου. V.

Pag.119. 1. 14. περιεκτικὸν] περιλαμβάνοντα, περιέ-
xovzo. V.

Pag. 123. 1. 8 οὐκ ἂν φϑάνοις] ἀντὶ τοῦ, τἀχιστ᾽ ἂν
ὠνήσῃ αὐτὸν, ἔχων ἐλπίδα παρ᾽ αὐτοῦ εὐποροῦντ᾽ ἀποίσεσϑαι 4)
τὸ καταβληϑέν σοι. Ο.

Τοά. ὠνησάμενος] ὠνούμενος. G.

Ῥαρ. 124.1. 7. Ὁ Πυῤῥίας] ΠυῤὝῥίας τοὺς δούλους ἔλε-
γον ἀπό τινος δούλου “Πυῤῥίου, ὥςπερ Ξανϑίας ἀπό τινος &avot-
ov, ὧν ὃ μὲν ἦν πυῤῥὸς τὴν κόμην, ὁ δὲ ξανϑὸς. σ.

Pag. 425. l. 10. vods T] δόϑυμος, παρὰ τὸ vO στερή-
τικὸν, καὶ τὸ ϑέω, τὸ τρέχω. ὃ ἐστερημένος τοῦ ϑέειν, ἤγουν
τρέχειν. V.

IN.PiIiS C A.T.O.R E.M.

Pag. 129. 1. 1. m ἄϑεον. G.

Kad. 1. 6. magnm . . ] Hegoóz τὸ “Ὁμηρικὸν ἐκεῖνο ἐν
τῷ B. cu ᾿Ιλιάδος, “δὲς φθήτρη φρήτρῃφιν ἀρήγῃ»ν φῦλα δὲ φύ-
λοις. :

Pag. 181. 1. 8. λαπκιστὸν] σχιστόν. V.

Pag.188. 1.9. ἀμείλικτα 7 ἀνήκεστα. V.

Pag. 184.1. 9. παραιτησάμενοι] Παραιτεῖν παρακαλεῖν,

συγγνώμην αἰτεῖν. V.
lbid. Αἰδωνέα] «Αἰδωνέα ἢ ᾽Ορφέα ?). G.

d) ἐποίσεσϑα 1 Legendum ἀποίσεσθαι. Hecmst.. Obsecutus Schm.
Lehm.

€) v 0$ 7c] In V. scriptum est: E/«órog βοαδυὺς γὰρ 1 "Pí9vuos
παρὰ τὸ etc, sed mox iisdem repetitis adcuratius: Nos]. “Ῥά-
Qvpog εἰς. A. Ed. praefert: παρὰ τοῦ νὼ στερητικὸν καὶ τοῦ ϑέω
. . ϑεεῖν. Solanus στερητικοῦ correxerai: verum V. quam dedi
lectionem literis claris exhibebat: non dissentit Etymol, p. 608.
Noe, ὃ βραδὺς καὶ ἐκλελυμένος" παρὰ τὸ vo τὸ στερητικὸν, καὶ
τὸ ϑέω τὸ τρέχω γίνεται νωϑής" ὡς ἄρδω; φεαρδῆς" ὁ ἐστερημένος
τοῦ δεῖν. llemet.

&) 7 Deoa] Illud 4 'Ogg. ex superioribus huc inscite intrusum
e&t. Solan.

8CHOLI A. 3539

Pags. 135. 1. 8. ὑπὲρ ὑμῶν π.] Γρ. αἱ περί. G.

Fog. 137.1. 1. κατὰ τοὺς ϑήτορφας] ἐπεὶ παραδειγματι-
κῇ κέχρηται τῇ πίστει" αὕτη δὲ μερική᾽ τούτου χάριν ἐστὶ ῥητο-
a of γὰρ διαλεκτικοὶ ἀπὸ τοῦ καϑύλου τὰς πίστεις περαίνου--
σι. Uv.

Kad. 1. 10. πρὸς ὀργὴν] ὀργίλως mg

Pag. 188. 1. 11. ἐς πεδίον τὸν ἵππον] Ec πεδίον τὸν
ἵππον, παροιμία 9) ἐπὶ τῶν, ὁπηνίκα ἀποχεῖαν καὶ ἄνεσιν. τόδε
ἐστὶ μέγα καὶ πρὸς ἐπίδειξεν συντεῖνον τῆς τοῦ ἐπιζητοῦντος δυνά-
μεῶς, τὶ καταλληλότερον 1 ἵππος 2) πεδίῳ, πρὸς τὸ τὴν οἰκείαν ἐπι-
δείξασϑαν ἀρετήν" παράλληλαν * ) ταύτῃ E παροιμίᾳ T) χαὶ ταῦ--
ται (αὗται scribendum) ὕδωρ βατράχῳ ὅ ) στέαρ γαλῇ, καὶ Δ4υ-
δῶ πράγματα. V.

Ibid. παρακρου σά μενος] ἐξαπατήσας. V.

Pag.139.1. 16. τὸ πρὸ δέκης γὰρ] προςυπακουστέον
καταψηφίζεσθαι. V.

Ead.1.17. καὶ τὸ δίκαιον ἐν τῇ χειρὶ] ἐν τῷ fictz-
σϑαι, ἐν τῇ δυνάμει. V.

Pag. 140. 1. 2, καταλεύσαντες] λιϑοβολήσαντες ") V.

Eod. l. 6. ὕδατος μεταλ αβών])᾽ Ἰστέον * ) ὅτι οἵ .49ή-
vict ᾿ ) δικασταὶ ἐπέχειν βουλόμενοι τὰς ἀπεράντους φλυαρίας τῶν
EL n ὑδρίας ὕδατος ἐπλήρουν, “καὶ διά τινος διατρήματος
παρεῖχον ^) τῷ ὕδατι ἔκροιαν, καὶ ἐν ἀρχῇ τῆς ἀφέσεως τοῦ πρου-

b) ὀργίλ 06] In V. erat . . . γέλως, unde in Impress. 17. factum
est ὁ γέλων. Sed Coll. unde manaverit error, ostendunt, in qui-
bus, ἀντὶ τοῦ οργίλως est, et ὀρ. ita scriptum ut litera g sit in
media O. ( 6). So/an. ,

c) παροιμία] ,,Hanc enarrationem non agnoscunt C.*« Nec sane
operae pretium erat has sordes descripsisse. Ego saltem ex his
sani aliquid effingere me posse desperavi. Eel

d) ἵππος] »ἵππου legebatur, sed Du Soul ov in og mutavit.

e) παράλληλα! Ita manu sua correxit Solar, cum in impresso
Gracv. legeretur παράλληλοι. Quod tamen credo se eadem ratio-
ne tueri posse, qua Attici composita ac derivata in og et eg com-
muniter accipiuut. Reitz.

f) παροιμίᾳ] ,,Secundum hoc Prov. in C. reperitur; in V, desi-
derabatur.*'

δ) βατράχῳ] ,,Verba duo sequentia στέαρ γαλῇ; in Impr. omissa
addidit So/az,

h) λιϑοβολήσαντε :6] λυϑοβολεύσαντες. V. Solan.

Ὁ) Ἰστέον] Huic sunile scholion, iisdemque paene conceptum ver-
bis occurrit p. 16. Eundem etiam consensum alibi observare est,
quo fit, ut credam duos hosce scriptores multa ex eodem fonte
hausisse. Cleric.

i) 4957361) οἱ ἐν ᾿“ϑήνῃσε legitur in V. male. Solan.,

k) παρεῖχον] παρήπων Va Solan.

Tg

540 sCHO LIE ἃς

1
γίσκου ἢ) ἐκέλευον τὸν δήτορα λέγεσθαι, ἄχρις ἂν τὸ πᾶν ἐκρυῇ 5).
ἅτε δὴ οὖν πρὸς τὸ μέτρον τοῦ ὕδατος τὸν λόγον ποιούμενοι, συν-
ἕτεμνον 5) καὶ ἄκοντες τὴν δημηγορίαν" ὅϑεν παροιμία, μὴ λέγε
ἐν τῷ ἐμῷ ὕδατι. ,

ὕδατος] τοῦ δικαστικοῦ ὕδατος, πρὸς 0 τοὺς λόγους of δι-
καζόμενον ἐποιοῦντο. G.

Pag. 142. l. 2. ἀναβολὴν] περιβολήν. G.

Ead.1.8. ἀϑεραπεύτῳ] παντελῶς καταπεφρονημένῳ. V.

Ead. 1. 10. ἐγχέλεων] κλοιῶν G.

Pag. 143. 1. 2. ᾿Ιξίονα] Nota historia , quemadmodum
Íxion cum Junonis simulacro seu nebula concubuerit, unde

orti Centauri, dicti sic παρὰ τὸ τὴν αὔραν xzvreiv. G.

E«d.1.G6. ἐν Κεραμεικῷ] xo τοῦ κεραμεὺς κεραμέως
γενικῆς “), γίνεται κεραμεϊκὸς καὶ συναιρέσει κεραμεικός. V.

Ead. 1. 8. ἐν τῇ Ποικίλῃ Ἢ «“Ποικίλη στοὰ ἦν παρ᾽
᾿Αϑηναίοις ἢ)" ἐκαλεῖτο δὲ οὕτως ἐκ τῆς ποικίλης ἐν αὐτῇ ξωγρα-
φίας. V.

Ead.1.10. προφςηνῇ] πρᾷον. V.

Ἐαά.1.15. Π.4.4.1.} Plato loquitur, qui ab inferis
cum caeteris Philosophis adiit Lucianum, qui ulciscerentur
maledicum. G. )

Pag. 144.1. 18. ἐφίη μι Διονυσίοις γὰρ μόνοις ἐφεῖτο τὸ
ϑέατρον τοῖς “) ποιηταῖς ἐπὶ τῷ κωμῳδεῖν 5). Ταῦτα δὲ δὶς τοῦ
frovc ἐπετελεῖτο, ἔαρος καὶ φϑινοπώφου ἔαρος τὰ μικρὰ Διονύ-
σία" φϑινοπύρου δὲ, τὰ μεγάλα. V.

.-»...-..---

1) κρουνέσκου Ttain margine correxit Solanus: cum antea le-
geretur κρατηρίσκου. Recte quidem se habet correctio, sed vel-
lem addidisset, qua auctoritate facta sit, quum altera lectio non
tamen fuerit plane absurda. Reitz.

3i) xov] Exgoi legebatur in Impr. quod rursus mutavit manus
Solan, Sed quum saepissime in marg. tesietur, se ita ex colla-
tione Ms. C. et V. correxisse, etiam reliqua pleraque inde eum
hausisse credo. Reitz.

n) συνέτεμνον͵ Ἐνέτεμνον legebatur, noster vero Solan. adje-
cerat συνε. lta ut legere possis συνενέτεμνον vel cvvévsuvov: sed
posterius eum voluisse, facile est conjicere, et iterum occurrit
in Schol. ad c. 28. hujus dialogi. εἶς.

O0) γενικῆς} Sic corrigere placuit priorum Edd. γεννικῆς. Lehm.

p) 495vaíotc] ᾿Αϑηναίων legebatur in Impr. sed av in o: mu-
taverat noster Solam.; ideo sic dedi, quia recte emendavit. Aeitz,

4) τοῖς} Omissum in Edit. articulum addidit .Solan.

r) ἐπὶ τῷ κωμφδεῖν] Sic emendavit idem, cum antea legeretur
ποιηταῖς κωμῳδοῖς,. sine dubio ex collat. God. V. erz.,

s€Hmortrs-raá. $41

Pag. 145. l 8. μέαν ἡμέοαν] Ἐντεῦϑεν τοῦ λύγου τού-
τοῦ ἐπιγραφὴ τὸ ᾿Δναβιοῦντες. σ.

Ῥαρ. 150. 1. 4. οὐ κατὰ Σολέας] Σολεὺς μὲν γὰρ ΄4ς4--
τος ὦν, "᾿Ἑλληκινῇ παιδείᾳ τοςοῦτον διήνεγκε, ὥστε τὼ φαινόμενα
Ἑλλάδι φωνῇ γράψας, ἐθαυμάσϑη. καὶ Ζήνων δὲ, ὃ τῆς στοᾶς
κοσμήτωρ τε καὶ καϑηγητὴς ἐκ Κιττίου τῆς Κύπρου ὥρμητο 5
καὶ δὴ καὶ Κράντωρ ? καὶ Χρυσιππος ἄμφω Σολεῖς οὐκ ἄσημον
κατὰ φιλοσοφίαν, καὶ μάλιστα Χρύσιππος. ἀμέλει δὲ καὶ ᾽ώρι-
στοτέλης Σταγειρίτης, καὶ “4ημόκριτος, καὶ Πρωταγόρας JN
᾿Αβδηρίται. ἀλλ᾽ οὐδήπου ξενίας διώκονται, ὅτι μὴ ἐκ μέσης
“Ἑλλάδος ἰϑαγενεῖς ὄντες εὑρίσκονται. Θαυμάζονταν δὲ μᾶλ-
λον ὡς σχεδὸν ᾿Ἑλληνας παρευδοκι μηπότες *) τῇ περὶ τοὺς λόγους
ἀσκήσει. V.

Pag. 151. l. 18. οὐκ ἐχρῆν 1). . καὶ τάδε φασὶ,
καὶ τάδε ἡ διὰ τὸ ἐναντίον ἐν elvat τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην. V.
Tàvé ἐναντίων ἦτοι τῶν ἀντικειμένων τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην φασί. ὃ
γὰρ τὸ δεξιὸν ὡς δεξιὼν ἐπιστάμενος πολὺ πρύτερον ἐπίσταται τὸ
ἀριστερόν᾽ καὶ ὁ τὸ νοαερὸν εἰδὼς; οἷδε καὶ τὸ ὑγιεινόν. ὡφαύτως
xol ἐπὶ γενέσεως καὶ φϑορᾶς, Μειώσεως ze αὐξήσεως, καὶ τῶν
παραπλησίων, ἃ ὑπὸ τὰ ἀντικείμενα τελεῖ. τοῦτο οὖν φησι πρὸς
τὸν Παῤῥησιάδην νῦν διατείμενον " ) ἀπομαϑεῖν τἀναντία τοῦ ut-
σεῖν καὶ τὴν κατ᾽ αὐτὰ τέχνην. ὡς οὔκ Cori τοῦτο ἐπὶ τῶν ἀντικει-
μένων ἡ αὐτὴ γνῶσις. G.

Pag. 152. 1.9. ἐπίσποπος] lo.ct ἐπὶ σχοπῆς οἰχοῦσα.
viv καιρὸς. G.

5) Gennco] »γὥκατο V.

1) Κράτων] ,Crator. C.* Restitui Crantorem Solensem, Xeno-
Est A auditorem , et insigne sua quidem aetate Academiae decus,
de quo Diog. Laeri, 1V, 24. et Cicer. in compluribus locis. Vid.
Ernest. Clav. Cic. s. h. ν. Lehm.

u) Πρωταγόρας) ,Py/hagoras. C. prave.* Solam. Minus ex-
acte in Edd, legebatur I7oor. Lehm.

X) παᾶρευ ὃ. ,, Παραδεδοκιμηπότες editum erat, sed ex V. correxit
Solan.

Υ) ἐχρῆν] Egon» accentu in prima erat in Impr. Clerici, et sic
vulgaria Lexica, verum in Edd. Luciani ubique recte ἐχρῆν; es
Grammatici jubent Reitz.

2) τάδε] .; | Hàn, male legebatur in impress.*

a) ἐναντί o»] ' Evavrioy editum erat, sed correxit Solan.*

b) διατεινόμενος ... T0970] ,,Corrunta haec. Emendata
vitia et expletae lacunae ope Codieis2954, Ediderat etiam. SeAie-
derus xestitutum Scholion. Olim scilicet aberat z029 ànte πρότε-
eov, legebatur zal ἀπὸ νοσερὸν pro ὁ τὸ voc. deerant porro oíós
χαὶ τὸ post εἰδὼς, tum editum erat διατεινόμενος colo a sqq. se-
juuctum, καὶ τῶν κατ᾽ αὐτὰ τέχνη. ὡς οὐχ ὅτι tOUTO . . . τῶν ἐν-
τιιειμένων elc. Lea.

842 $c€H OLI A.

Pag. 153.1.9. προηγορίαν] τὸ πρότερον ἐιπεῖν ἢ &yo-
ρεῦσαι. G. et 8011.

ag. 155. 1. 8. ὑπερμάχει ἀντὶ τοῦ κατασκεύαζε, ἐπεί-
zo ^) τὸ ὑπερμαχεῖν αἰτιατικῇ δυντάσσεται 43, ,ὑπερασπίζω σου.
σπιροϊσταμαί σου. προπολεμῶ σου, οὕτως οὖν xol ὑπεομαχῶ
σου. V.

Ead. 1.15. ὑπὲρ ἁπάντων περὶ πάντων ἐρῶ, περὶ αὖ-
τῶν. G.

Pag.156.1. 6. ἤπερ τῷ ξύλῳ] Εἰς τὰς τῶν “φιλοσόφων
βακτηρίας ἐπισκώπτει. διαπαίξει γὰρ αὐτοὺς ὡς τῷ σχήματι μόνον
φιλοσοφοῦντας. G.

Pag. 157. 1. 14. ἐπὶ χλευασμῷ} ἐπὶ χλευασίᾳ, ἐπὶ
γλεύῃ. ὃ;

Pags. 158. L8. ἐφεβενον αὐτὸ δρᾷν] 'Ev τοῖς Ztovv-
σίοις ἐφειμένον αὐτὸ ἔδρων *). V.

Pag. 159. 1. 5. Μένιππον Ὅ Μένιππος οὗτος κυνικὸς
av ἐκ εν κατὰ τὸν Σεβαστὸν £) φύσει, κεχρημένος γενναίᾳ
καὶ ἐλεγκτικῇ τε καὶ ἀποτόμῳ, καλῶς τε τὸν κύνα καὶ ἐμφιλοσόφως
μετιὼν, ὡς καὶ mood: πᾶσι τὸ εὐδόκιμον ἀποφέφεσϑαι. Y.

Pag. 160. l. 9. ἐν τῷ uéo ci] Ἔν τῷ μέρει, ἀντὶ τοῦ τὸ
σὸν μέρος" δεῖ &) ydo ἤδη τὸ κατὰ σὲ ὕδωρ ἀπὸ τοῦ δικαστικοῦ
ἀμφορέως" ἰστέον γὰρ ὡς τοὺς πολλοὺς ,ἐπισχεῖν βουλόμενοι τῆς
ἀπεραντου φλυαρίας οὗ δικασταὶ τῶν δητόρων, ὑδρίας ὕδατος πλη-
ροῦντες, διά τίνος διατρήματος παρεῖχον τῷ ὕδατι € ἔκροιαν, κελεύ-

οντὲς τὸν “ϑήτορα λέγειν ἐν ἀρχῇ τῆς ἀφέσεως τοῦ προυνίσκου, ἅτε
οὖν εἰς μέτρον τοῦ ὕδατος τὸν λόγον ποιούμενοι, συνέτεμνον τὸν
λύγον. V.

Pas. 164.1. δ. ἢ zovzovt ") τὸν ἐπώνυμον ] 4Διογέ-
γους Lon κυνικοῦ. . V.

c) ἐπείπε 97 ᾿Επεὶ πῶς editum fuerat; sed correxit hoc Solan.
d) cvvr&oc.] ᾿Εντάσσεται legebatur in Lnpr. male. Sed restituit
ex C. Solan. Et certe vel sine Codice corrigendum fuisset. Heitz.
Et vitium. eziezix;) vulgatum vel sine Codice corrigendum fuit,
Nunc video eiiam Seybolium aliter paullo, nec minus commode,
« correxisse τῷ ὑπ. αἰτεατικὴ σ. Lehm. ᾿
à; 6) αὐτὸ ἔδρων] Conf. supra Schol. δα e. 14. verb. ἐφίημι. Ce-
terum pro αὐτὸ δρᾷν, quod restituimus, legebatur in Impress.
corrupte, αὐτῷ fügav. dieitz. Quid autem sibi voluerit Gram-
maticus, dubitari potest, Aut enim explicare voluit insolentio-
xen: dicendi rationem, aut indicare. variam lectionem ἔδρων pro
δρᾷν, 1a quidem provincia satis sinistre functus est. Nam égei-
«iso» impersonaliter h. 1. dictum, ut alias ἐξὸν, δέον et similia;
quum liceret, Lehin.,
γκατὰ τὸν Σεβαστὸν Haec verba non 3 Ode Coll. Solan.
)ésil Addit Bruno, scilicet clepsydrae. QA,
1) τουτουὶ} Τούτου legebatur; sed Sulahus mutavit in rovrov,

de d

se€HO Xt 4. 343

Ead. 1. 11. ἐρήμην] Ἐρήμη δίκη ὅταν μὴ ἀπαντήσας 1) ὃ
διωκόμενος ἐπὶ τὴν δίκην καταδιπασϑῇ ὅμοιον καὶ τὸ ἐρήμην
ἁλῶναι. V.

Pag, 165.1. 8. ἐξαγορεύοντα] τὰ μυστήρια ἐξαγορεύον-
τας V.

. EKad.1.5. ἀδικοῦντα] ἀσεβοῦντα 5) “Δουκιανὸς ἐν τῷ
περὶ Ορχήσεως φησὶν, ἐκεῖνο δὲ πάντες ἀκούουσιν, ὅτι τοὺς ἐξα-
γορεύοντας τὰ μυστήρια ἐξοοχεῖσϑαι !) λέγουσιν οἵ πολλοί. V.

in textu vero ipso est ὅτου. Illud vero τουτουΐ magis Atticum
esse, Dialectorum scriptores satis ostenderunt. Sed propter so-
lum Scholiasten in textu nihil mutarem, quando vulgata lectio
est commoda. £ei'-. Unde correxerit So/anus zovrovi, non adno-
tavit Reitzius, In Cod. 2954. saltem ita legitur; ubi quidem hoc
totum Scholion textui iusertum est, Belino referente, hunc in
modum: ἢ) τουτουὶ τοῦ “ιογένους τοῦ κυνικοῦ vov ἐπώνυμον —
ἐποιεῖτο. Quae quidem verba nulla ex parte cum textus rationi-
bus convenientia, apparet illud ipsum Scholion esse, quod e V.
descriptum vulgo editur; praeterquam quod in Par. Cod. voces
τὸν ἐπώνυμον post τοῦ xvvixo? insertae reperiuntur, quae in V.
post zovzovilocum habent. Jam quaeras, quale sit Scholion ip»
sum, quorumque textus verborum. Seyboidus quidem Luciani ver-
ba ita legi vult: ,,7 Πλάτωνα, ἢ Πυϑαγόραν, 7j τοῦτον (i. e. Dio-
genem Cynicum, δεικτικῶς ut saepe vel Noster), ἢ órov — — —
Stetit enim tanquam Orator in fronte ceterorum Diogenes, adeo-
que facilius digito poterat innui. Satis ingeniose. At non vidit
Seyboldus huic lectioni ex Scholio depromtae ipsum Scholion ad-
versari. An vero ita credamus jam Scholion esse constituendum:
ἢ τοῦτον Διογένους τοῦ Κυνικοῦ. ? — Imo vero Genitivas glos-
sematis necessario ducit ad Genitivum glossae. Jam τοῦτον vel
TovrOvi cum ommi textus structura pugnat, quae ὅτου potius illud
flagitat, in quod omnes libri consentiunt. Ergo nihil reliquum
est, nisi ut existimes, Scholiasten vel male inspexisse textum Lu-
cianeum et arripuisse τούτου, vel τουτουὶ pro ὅτου; vel usum
esse exemplari, quod vere ineptam istam lectionem exhiberet,
Lehm. |

i) μὴ ἀὁπαντήσας] Prior vox e Suida restituta, unde Scholion
desumtum, monente Schaefero ad L. Bos p. 110. Significat au-
tem, ut Schaefvrus ibidem docet, ἐρήμη (int. δίκη) vadimonium
desertum , aut judicium, ad. quod non. affuit alter ex. litigantibus,
Et ἐρήμην vel ἐξ ἐρήμης ἁλίσκεσθαι dicitnr de reo, qui, cum va-
dimonium deseruisset, aut ad judicium non affuisset, damnaba-
tur. Lehm,

k) ἀσεβοῦντα7, Vel invertendus ordo priorum verborum hujus
Scholii est, quia textui non respondet, vel credendum ἀδικοῦντα
Lucianum scripsisse; quod convenientius videtur: nam, ait: si
irascor et objurgo profunum , qui Sacra reticenda effert, an injuste
hoc facio? Sed non est tanti; quin varians lectio potius videtur
ab ScAoliaste adlata, quam explicatio ; licet ejus expositiones sae-
pe satis sint frigidae. lta Scholion proximnm et varians lectio
est, quae tamen simul pro interpretatione valet. Ζέείές,

1) ἐξορχεῖσϑαι) ᾿Εξορκεῖσϑαι editum fuerat, et λέγει pro λέγον.

Ἀ

944 δἰ δι 01A

Ῥαρ, 166. 1. 10. τεϑήπασιν] ἐξεπλάγησαν. V.

Ῥαρ. 167. 1. 6. παρωϑούμενοι] παραγκωνιζόμενοι. V.

Pags. 169 1. 8. ἀσπονδα] ἔχϑρα. V.

Ibid. ἀκήρυκτα] ἀδιάλλακται V.

à Ead.1. 8. πυῤῥιχίξειν] Εἶδος ") ὀρχήσεως ἡ πυῤῥίχη,
φυντονος. V.

Ead. 1. 10. ᾿Ἵλουργίδας] πορφυρᾶς χλανίδας. V. Sed
C, ἀλουργὶς, πορφυρᾶ χλανίς ?

Fag. 170.1. 42. 'Hoex λῆς, φασι, καὶ πίϑηπος] Tleo-
oua ἐπὶ τῶν πάντῃ παρηλλαγμένων καὶ 5) ἀσυμβάτων. xo^ ort
ἥρως μὲν ὁ “Ἡρακλῆς καὶ αὐτόχρημα ἀνδρεῖος. οἵ πίϑηποι δὲ οὔτε
ἀνδρίαν P) ἔχοντες καὶ καταγέλαστοι καὶ εὐφώρατοι ἀνδρίας ὑπο--
πιρίνεσϑαι εἰςωγόμενο:. V,

Pag. 172.1. 6. εὐεργέτην ἀναγ ἄφεσϑαν} Γρ.αε
'ἀνεγράφϑαι. σ. Ἶ

Ead. 1,11. ἀνατίϑεμαι và zor.] ἀϑετῶ, μεταγινώσπω
ἐφ᾽ οἷς εἴρηκα. V.

Pags. 174. 1. 11. πολάϑην] μάξαν σύκων. V.
Pag. 175. 1.4. τὸ Πελασγικὸν] Πελασγικὸν τύπος ᾿4ϑή-

vow , ἀπὸ Πελασγῶν ἐν αὐτῷ οἰκησάντων, γράφεται δὲ καὶ διὰ
φτοῦ α΄.

Ead. l. 6. τοῦ T&io] "Q uiv Τάλως ἢ ἥρως παλαιὸς ἐ ἐν τῇ
ἀκροπόλει τεϑαμμένος " τὸ δὲ ᾿ἀνάκειον τῶν “ιοςκούρων τὸ ἱερὸν,
ὄναπες γὰρ oi Ζιύφκουρυν λέγονταν 4). V.

Lec EU

σιν, et paullo ante ὅτε quoque omissum, quae omnia Solano
praeeunte correxi, &Heitz,

m) Εἶδος Ad alia verba referebatur hoc scholion, sed retuli ad
verbum quo pertinebat, et forsan συντόμως scribendum, pro σύν-
TOROS. Reitz, Jejune hoc Scholion e Suida οἱ Hesychio excerptum,
quorum hic πυῤδιχίζειν explicat : τὴν ἐνόπλιον ὄρχησιν καὶ σύντο-
vov. Hanc ultimam vocem .4/ózrtius contra Heinsii sententiam,
σύντομον conjicientis , recle tuitus est: nam etiam Etym. Magn.
habet : πυῤῥίχην" τὴν σύντονον ὄρχησιν. Est autem σύντονος ὄρ-
χησιφ, vehemens, quae fit intentis viribus; i. q. σφοδρὰ apud eun-
dem Hesychium i in sequeniibus verbis. Unde in promtu ἢ, 1. erat
vulgatae vocis σύντομος emendatio, Lehm.

wt XÀAavísg] Sic fere Grammatici et Lexicographi vetustiores,
Unde priora πορφύρας χλαμύδας, ut manifesto mendosa , facile
corrigi poterant, Lc Un,

9) καὶ] omissum erat in Edd.

P) dvàoíav] » ἀνδρείαν et mox. ἀνδρείας editum pre sed dv-
δρίαν et ἀνδοίας fecit Solan,

«) λέγονται] Hoc Scholion, commonstrante locum Solano, ex
duobus in unum contraxiraus. , nihil tamen omittentes , nisi quod
bis positum inveniebamus ; dilaceratum enim erat, et pars in Ed.
Gr, in summa pag. 17. pars in med. p. 18. descxipta, Reitz,

Se€HOLIA. 343

Ea. l. T. Avausiov] ᾿ἀνακεῖον ") τῶν ΔΙιοςπούρων τὸ [z-
QOv' ἄνακες γὰρ οἵ “Διόρκουροι λέγονται. V.

Pag.177.1.4. Ἐπ ἐκουρεί [otc] ὡς τῶν ᾿Επικουρείων δεύ-
τερὰ πάντα τῆς ἡδονῆς ἡγουμένων. V.

Pag. 178. l. 8. ἄφτους τῶν αὐτοπυριτῶν] “ὐυτοπυ-
ρίτης ἄρτος ὁ λιτὸς καὶ σχεδίως ὠπτημένος Ἢ πρὸς ἥλιον, ἢ καὶ τῇ
σποὺδιᾷ, ὃν καὶ ἐγκρυφίαν φαμέν). V

Éad. 1, 9, χρυσίον τουτὶ] τὸ μὲν χρυσίον ὡς φιλάργυ-
Qot ἔχοντες ἀνευρίσκοντα!. τὸ μύρον ὡς τρυφᾷν εἰογϑότες. τὸ κάτ-
οπτρον ὡς εὐϑετίξοιεν Ὦ τὸ πρύφωπον ἐπὶ τὸ σεμνότερον καὶ τὴν
ὑπήνην. οἱ κύβοι δὲ δεῖγμα σχολῆς ἀκαίρου καὶ ἀκολάστου διαί--
της V.

Pag. 179. 1. 18. ἐν 196] Κουρίας àv χρῷ ") λέγεται ὃ
μέχρι τῆς σαρκὸς ἐξ ξυρημένος.

Pag. 181. 1. 7. δορὰν yt Ορμιὼ λεπτὸν σχοινίον, ἀπὸ τοῦ
soo, τὸ συμπλέκω. V.

Ead.1. 8. ὁ ἐκ Πειφαιῶς] Πειραιεὺς, ὁ ἐν ᾿ἀϑήναις λι-
μήν" καὶ κλίνεται Πε tgaténg ἀπὸ TOU *) περῶ περαίω, περαιεὺς,
καὶ Porcio TOU ι πειρατεύς. V.

Ead. l. & yv ígeca] Περιττὸν τὸ ἀνύσασα, ᾿Δττικὸν μέν-
τοι. αὐτοὶ ΣῊ καὶ παίξεις ἔχων φασὶν, καὶ ἑκὼν Y). εἶναι, καὶ
ἄλλα τούτοις παφαπλήσια. d iei

Pag. 182. 1. 11. ὀσφρᾶται τοῦ χρυσοῦ] ὡς φέροι-
zo ^) τοῦ χουσοῦ. G,

r)'Avaxstov] Et hoc igitur abundabat, Reitz,

5) φαμέν Exc. G. φαμὲν. C. φασὶν. | Solan.

τὸ εὐθετίζοιεν Sic rescripsi pro vitiosa, quam Jieitz., Bip. et
Schi, Edd. exhibent, forma εὐτεϑίξοιεν. Itidem correxi in iis-
dem vulgata vitia σεμνώτερον, ὑπηνήν, et κῦβοι. Lehm.

u) ἐν χϑ 9] ,,Haec verba omissa in Ed. supplevit Solan.**

X) ἀπὸ τοῦ eic.] Piraeeus nempe olim fuerat insula, in quam
olim oportebat σχεδίᾳ διαπερᾶν, ut ostendit Meursius An libello,
quem de celeberrimo illo portu scripsit, ac nuper edito a Doctiss.
Viro J. G. Graevio, "Vid. c. 1. Cleric.

Υ) ἑκὼν," ἔχοντα legebatur in Ed. Graev, Sed ex collatione Co-
dicis correxit So/an.* De pleonasmo in phrasi παίξεις ἔχων vid.
Schol, ad Icarom. c. 24. Sed ἀνύσασα injuria redundare dicitur,
et recie a J/eiskio, Pleonasmorum enarratore, omissum est; nisi
forte afferri debuisset, ut damnaretur Scholiastae jejuna senten-

tia. Significat enim in Luciani ore vox ἀνύσασα adjecta, nunc
démum perfectum hami usum fieri po-*e, ubi Sacerdos etiam ca-
ricas et aliquantulum auri dederit, Sic expressit etiam Belinus in
versione Francogallica. Lehm.

1) ὡς φέροιτο!) "Varia haec est lectio, in qua et χρυσοῦ notans

dum pro eo, quod iu textu ipso est; χρυσίου. Quodsi tamen ex-

$46 8€ HOLIA

Pag: 184. 1. 1. καὶ εἰδεχϑὴς, καὶ σκληρὸς Guog-
φος, ΩΝ μὠυσαρός *). V.

. 10. ψῆττά τις} ᾿Ιχϑύδιον ἡ ψῆττα ἢ) τῶν πλα-
τέων, ἐκ m δεομάτων συγκολλᾶσϑαι 5) τὴν ἰδέαν δοκοῦν, ὅ τι-
vec σανδάλιον καλοῦσιν, οἵ δὲ βούγλωσσον. κακῶς ^) δὲ ἄλλα ἐστὶ
ταῦτα. V.

Pag. 185. 1. 8. περισπκόπει ἀκριβῶς] “«4ὅϑις ἐπανὴλ-
ϑεν, e regione ibi in margine erat, 6.

Ead. 1. 14. 44A ἠνιδοὺ πολλούς zov τοὺς ἰχϑῦς
δο i] ᾿Ηϑικὸν ἢ ἐπίφϑε ἐγμα τοῦτο καὶ ἀφελές. Καὶ ἔστι 1) δει-
χτικὸν νι. τὸ ὁλόκληρον ἐκτέϑλισται. Ve

Pag. 186. 1. 8. ἔπιτελῆ 8) τὴν ἄγραν) Προςυπακου-
στέον τὸ πάρεχε. ἔστι δὲ xol τοῦτο ᾿Δττικὸν, ὥςπερ xol τὸ, ἀλλ᾽
ὅπως μὴ πλήξῃς. προφυπαπούεται γὰρ τὸ σκύπει: V. -

Pog.188. 1,8. ἀπὸ τοῦ “υκείου] "Ev ἢ τῶν παρ᾽ "A9n-
ναίοις γυμνασίων ἐστὶ τὸ “ύκειον. ὁ Θέοπομπος ἐν vij κά Πεισί-

p
f

plicationem malis, scripsisse puta Schol/asten ὀσφραίνεται pro dg
φέροιτο, quo illustraret minus usitatam formam ὀσφῥᾶται. Lehm.

a) μυσαρός] Μισαρὸς editum erat, sed μυσαρὸὺς correxit Solan,
recle; nempe a μύσος, scelus. Jie,

b) ψῆττα͵ Ὁψὸν legebatur, et quidem adspirata prima, id au-
tem noster ( So/an.) delevit, et ψψῆττα reposuit, non addita ratio-
ne; credo tamen eum in Cod, sic reperisse; sed posset utrumque
adesse , et ὀψὸν, opsonium , quod xar ᾿ ἐξοχὴν de piscibus accipi-
iur, pro synonymo τοῦ ἐχϑύδιον haberi. £teitz.

c) συγκολλάᾶάσϑαι)] συγκεῖσϑαν C. Solan,

d) βούγλωσσον. κακῶς} Βαάγλωσσον et καλῶς editum erat, plu-
ribusque vitiis typotheticis scatebat hoc et praecedentia scholia.
Sed ad κακῶς et verba seqq. Solanus notavit: quid hoc sit, nesci-
re me, lubens agnosco, In Exc. G. lacuna est in hunc modum:
καλῶς δὲ ἄλλα γὰρ ἐστὶ ταῦτα. C. κακῶς δὲ ἄλλα γὰρ i. v. Reitz,

€), Ἠϑικὸν] Sic restituit Sol/anus ex Cod. V. cum editum esset
᾿Δττικὸν, et pro ἐχτέϑλιπται legebatur ἐκτέϑαλπται. quum tamen
in V. esset ἐκσέϑλαπται, quo ipso errore confirmatur scriptura C.
ἐχτέϑλιπται, quam dedimus; nam vel supra etiam pro βούγλωσσον,
erat editum βάγλωσσον. Rez.

f) Καὶ ἔστι] ,, Ec τὸ C.*

g) ἐπιτελῆ] Sic tacite scripsit Schm. In prioribus erat ἐπιτέλει,
quod in textu quum sit , tamen cum nota Seholiastae non conve-
nit. Seyboldus jam conjecerat ἐπιτελεῖν, non minus commode.
Lucianum tamen ipsum haec non tangunt. Lem.

h)"Ev 1 » Ex male legebatur in Ed. Οἷον. Sed recte euidii 80.
an. *

|

Sg Gu δ τ 347

στρατον πονῆσαι το “Δυκειον, Φιλόχορος 1) δὲ ἐν τῇ δ' k) Περι-:
κλέους φησὶν ἐπιστατοῦντος αὐτὸ γενέσϑαι. V.

Ead. 1. 11. καυτηρίων)} Κεκαυτηριασμένος ὃ μὴ ἔχων
ὑγιῆ τὴν συνείδησιν. Cod. 2954.

iN CATAPLUM.

Pag. 189. 1. 1. TTPANNOZ] Τύραννος εἴρηταν ἀπὸ
τῶν TORVdy τῶν βιαίων καὶ λῃστῶν ἐξαρχῆς, ὥς φησι Φιλόχο-
Θος. Τυῤῥηνοὶ γὰρ ὀλίγον τινὰ χρόνον οἰκήσαντες ἐν ταῖς ᾿Αϑήναις
ὥφϑησαν. ἐξανιστάμενοι, τῇ πόλει, καὶ πολλοὶ μὲν αὐτῶν ἀπώλοντο
ὑπὸ τῶν ᾿4ϑηναίων, ἄλλοι δὲ ἐκφυγόντες “ἤμνον καὶ Ἴμβρον
ἤπησαν. Χρόνῳ óic ὕστερον ἀπὸ ταύτης τῆς αἰτίας ἐχϑοωδῶς δια-
κείμενον τοῖς ᾿Αϑηναίοις ὥρμησαν εἰς πλοῖα, καὶ κατασχόντες εἰς
Βραύρωνα ἃ) τῆς Αττικῆς, ἥρπασαν παρϑένους ( ἀρκτεύονται " )

1) Φιλόχορος] Legendum φιλόχορος , cujus nomen supra p. 9.
occurrit. scripsit zzoi "Arríüog. Vid. Foss. Hist. Graecos et Sui-
dam in AU x&LOY , ubi idem ex Philochoro narratur. Cler. C. ha-
bent φιλόχορος. Solan.

k) δ΄ 1 1n priori Edit. horum Scholiorum legebatur A. Sedin Exc.
G. est 0'. Sofan. In priore Edit. Scholiorum p. 16. ad. princi-
pium Pisc. legebantur tria scholia, quae ad totum hunc dialogum
sive dissertationem non pertinebant; sed ad De Merc, Cond. quod
pervestigatione diuturna detexi, eoque, quo spectabant, retuli,
quodque ideo hic moneo, ne quid omissum credas. Reitz.

a) Βραύρωνα] Βράβρωνα legebatur, et mox iterum Βραβρωνίοις.
Sed rec:e correxit So(anus; vid. Strab, IX. p.611, vel 599. et quae
mox notamus. eitz,

by ἀρκτεύονται]) Quaenam vox sub hac lateat, nescio, sed ad
παρϑένους eam. referri decet, forsan ἱερατεύουσαι. Solan.. ᾿49-
κτεύειν idem) esse quod δεχατεύειν, docet Hesych, Nam ἀρκτεῦ-
σαι dicebantur virgines ante nuptias sacra facientes Dianae Zrau-
roniae, et quidem a quinto ad decimum annum, ab eo numero
δεκατεύειν dictum ; ab ἄρκτος, ursa autem ἀρκτεύξιν, quod ursam
quandam mansucfactam sagittis confoderint fratres virginis cujus-
dam; quia illa virginem cum ea ludentem inter fecerat etc. Vid,
Suidam v, ἄρκτος, ubi ait: Ἔν Βραυρωνίοις ἀρητευούμεναι γυναῖ-
κε τῇ ᾿Αρτέμιδε ἑορτὴν ἐτέλουν — ac deinde: Καὶ ἐψηφίσαντο οἵ
᾿Δϑηναῖοι; μὴ πρότερον συνοιυμίζεσϑαι ὠνδρὶ παρϑένον, εἰ μὴ ἀρ-

848 sScHOUrbwA

γὰρ τῇ ϑεῶ τοῖς Βρουρωνίοις), αἷς συνῴκησαν. ΟἿ οὖν ἐν *)
᾿Αϑήνησι ῥήτορες ὡς ἐν δημοκρατίᾳ πολιτευύμενοι, ἔϑος ἔχουσι
τοὺς βασιλέας Τυράννους καλεῖν, ἀντὶ τῆς maó αὐτοῖς βίας τῶν
Τυῤῥηνῶν. V. ἢ :

Ead.1. 5. Εἶεν *)] 4vü τοῦ, ταῦτα μὲν δὴ οὕτως. inid-

χκτήσειε τῇ θεῷ, ᾿ἀρχτεῦσαι. Λυσίας τὸ καϑιερωϑῆναι πρὸ γάμων
τὰς παρϑένους τῇ “ρτέμιδι, ἀρητεύειν ἔλεγον. καὶ γὰρ αἱ ἀρπτευό-
μεναι παρϑένοι καλοῦνται. Et licet Didymus Grammaticus teste-
tur Lysia; in oratione de Phrynichi filia, τὸ δεκατεῦσαι dixisse
quidem agxzsUGoL, sed δεκατεῦσαι proprie dici καϑιεροῦν, quando-
quidem Graecoruui mos fnerit decimas proventuum Diis conse-
crare; tameu Zarpoeration v. Ζεκατεύειν arbitratur id inde factum
ab oratore, quod virgines deceunes sacra faciebant. Conf. eumd.
Jlarp. v. AgxttUécórt, idem quod supra posuimus , confirmantem,
nimirum, in ursae occisae memoriam virgines ante nuptias conse-
crare, vocari ἀρητεῦσαι. Et puellas consecratas ορησευομένας et
ἄρκτους dictas. Eadem fere habet Lexicon vetus Cozslinianum,
(vid. Montfaucon Biblioth. Coislin. p. 607.) Nisi quod clarius
indicet, ἀρκτεῦσαι inde dictum, quod Oraculum jusserit Dianam
placare, et puellam ursae immolare; cui quidam satisfecerit ca-
pram inimolando, quam ///am adpellarit. Eumque ritum quot-
annis renovatum, (Tum; quoque pro Μυσίας — ἔλεγον, ut vi-
tiose in Suidae edit, antiqua legitur, recte habet ἔλεγεν.) Ex hoc
igitur ritu et ex lüstoria de TyrrAenis, qui Brauronias has virgines
rapuerunt, medicina huic scholio petenda. Historiam autem at-
tingit Plutarch, de virtut. mulierum, p. m. 247. scribens: Τυῤῥη-
vóv τοίνυν τῶν Λῆμνον καὶ Ἴμβρον πατασχόντων, ἀἁρπασάντων δὲ
Βοαυρωνόϑεν τὰς ᾿Αϑηναίων γυναῖκας etc. Iterum in Quaest.
Graec. p. 296. Τυῤῥηνούς φασι τοὺς τὰς ᾿Αϑηναίων ϑυγατέρας καὶ
| γυναῖκας ἐκ Βραύρωνος ἁρπάσαντας, ὁπηνίκα Aruvov καὶ Ἴμβρον
πατῴπουν, εἶτα ἐκπεσόντας, εἰς τὴν Πακωνιπὴν ἀφικέσϑαι, κι v. λ.
Etsi jam cum Solano apud Scholiast. legas ἱερατεύουσαι, nondum
sanatus erit locus, quin faciliore mutatione ἀρκχτεῦσαι. legamus,
sihoc aliquid prodesse queat. Sed plura videntur omissa, quam
ut uno verbo immutato sensus resiitui queat; tiun et pro τῷ ϑεῷ
legendum τῇ 9:9, quia ad Dianam pertinet, ct ἀρχτεύσειε τῇ ϑεῶ
eliam ap. Suid. est. Si jam tamen apud Scholiast. legas: ἥρπα-
cuv παρϑένους ἀρκτευομένας τῇ sQ, sensus quidem commodus
emerge: ; sed et mallem addi ἐν ante Βραυρωνίοις. nam licet sine
praepositione aliter construendo alium quoque sensum elicere
queas, nimirum ut sit: abripuere virgines Brauroniis, id tamen
minus placet. Sed manum de tabula. £eitz. Quum semel cor-
rigenda essent yitiose vulgata, maliimus noós, parenthesi facta,
retinere ὠρχτεύονται et demceps interponere yag.. Ita nec opus
fuerit ἐν roig Βραυρωνίοις cum Reitzio scribere, sed suffecerit
τοῖς Βραυρωνίοις, dictum pro ὑπὸ τῶν Bgavooviov. Lehm.
c) iv] Deleatur praepositio, είς.
d) Ei:v] ;, Ἔστι xol ἀντὶ τοῦ etc. legehatur; sed priora duo ex-
puuxit Solanus, sine dubio ex Collat. ltem δὲ et ἀφοριστισὸν
legebator pro δὴ et ἐφοριστικύῃ, *

&e6HoNxrIA. 349

équc ἀφοριστικον. ἐπὶ γὰρ τοῖς ἤδη εἰρημένοις ἐπιλεγόμενον des
οιορίζει αὐτά. ἔστι δὲ καὶ παρακελεὐσεὼς ἀντὶ TOU ἄγε δὴ, ὡς ἐν-
ταῦϑα. V.

Ibid. K1o90] Τρεῖς *) λέγουσιν εἶναι τὰς Μοίρας, Κλω-
ϑὼ, “άχεσιν,᾽ ᾿ἄτροπον. ἐνταῦϑα οὖν ποιεῖ τὸν Χάρωνα πρὸς μίαν
τῶν Μοιρῶν τὴν Kio99 προςδιαλεγόμενον. Vs

χα. Ι, 8. ἀναγωγὴν] ἀνάπλουν. V. 'H τῶν νεῶν ἔχ-
πλους ἀναγωγὴ λέ) ἔγεται. σι

Ead. 1.4. ἄντλο ς] τὸ ἐν τῇ ἀντλίᾳ ὕδωρ. M:

Ead. 1. 5. mag ἀκέκρουσται EV τι εἶχεν , ἐσχισμένον
ὑφάντη. οὕτως γὰρ σημαίνει καὶ παρὰ τοῖς νῦν "ἢ ναύταις. τὸ πα-
φακέχρουσται, καὶ οἵ ᾿““ϑηναῖοι οὕτως φασὶν ἰδίως τὸ τὴν ὀθόνην
τῇ κεραίᾳ συμβαλεῖν. V.

Ibid. τετρ ὁπωται) ἐν τῷ τροπωτῆρι ἐμβέβληται. τροπω-
τὴρ δέ ἐστι λῶρος εἰς ὃν τὴν κώπην 5) ἐμβάλλουσιν. VS

Pag. 190. 1. 1. ὁ δ᾽ Ens, ce] Tov Ἑρμῆν φασιν εἷς τὸν ")
ἄδην dtt tuy τὰς τῶν ἀποϑανόντων ψυχάς. G. .

Ead. 1.8. ἀμφὶ βουλυτόν ἐστι] περὶ ἐσπέραν, 0:5!)
τοὺς βύας λύουσιν. V.

Ead. |, 4. ἐμπεπο λή db »] ἐκερδάναμεν. σ.

Ead. 1.7. ὥςπερ] To. αε εἴπερ τις ἄλλος καὶ αὐτὸς ἄνω. σ.

Fad. l. 9. ἐφήβων) Ἔφηβον καλοῦνται οἵ ἀπὸ i£ δ) ἐτῶν
νέοι ἄγοι τῶν εἴκοσι. V.

Ibid. ἢ λόγους] ἐπειδὴ δητορικῆς ὁ ᾿Ερμῆς ἔφορος λέ-
γεται. V.

Ἐαά.1. 11. καὶ κπλωπεῦεν} «“4έγεται γὰρ τῶν κλεπτῶν
προΐστασϑαν ὁ ᾿Βρμῆς. V.

Kad. 1. 18. ἐξ ἡμισείας] Τὸν γὰρ “Ἑρμῆν καὶ τι: ἄνω
καὶ τοῖς κάτω συναριϑμοῦσι, xoi τοῦτο 1) οὖν διαπαίζει. V.

e) Τρεῖς] »» Τινὲς legebatur, male, in Edit. Cler.''

1) νῦν] » Omissum erat in Edit. supplevit ex V. Solanus.**

g) κώπην! Sic vítium vulgatum κοπὴν dudum corrigendum erat,
etiamsi nen comparasses Suidae verba: Τροπωτήρεθ᾽ ἱμάντες, ἐν
οἷς αἱ χώπαι περὶ τοὺς σχὰ λμοὺς περιδέονται. Lehm.

h) τὸν] Heiizii τὴν emendaverant Bip. et Schm. Lehm.

i) ὅταν] ,Ita correxit idem, (Solan.) cum ὅτε legeretur, quod
eodem tamen rediret; sed ejus in conferendo diligentiam tamem
indicat. — Ὅταν — λύουσιν ne hujus quidem generis scripto-
rum stylus ferre potuit. Secutus tamen Scehmiederus. Mihi 972
revocare placuit, Aut, si malis, non solum ὅταν, sed etiam
λύωσιν, corrigendum. ΑΝ

k) ££] εδ΄ erat. in impress. i£ in V. ἐφ΄ in C. Solan.

1) τοῦτο] Τοῦτον editum erat, sed correctum ex C, Ego etiam
νῦν malo quam ovy. Solan.

850 SÓHOBLDITE A

Pag. 191.1. 6. ἀσφόδελος εἶδος βοτάνης "), V. He-
siodus meminit in Operibus et Diebus, C.

Τριά. καὶ χοαὶ ] τὸ ἐπιχεόμενον τοῖς vexooic μελίκρατον. V.

Ibid. καὶ πόπανα] πᾶν ") εἶδος πλακοῦντος. V. πλα-
κούντια 5) πλατέα καὶ λεπτὰ καὶ περιφερῇ. G.

Ead.l 7. καὶ ἐναγίσματα] τὰ προςφερύμενα τοῖς ve-
χροῖς εἰς τιμὴν ϑύματα. V.

Ead.1.8. ἀμβροσία] τὸ τῶν ϑεῶν βρῶμα. V.

Ἑαά.1. 9. νέκταρ] τὸ τῶν ϑεῶν πύμα. V.

Ead. 1. 18. χαλέπαινε] ἀγανάκχτει. Ὁ.

Pag. 192. 1. 1. cof àv] διώκων. V.

Ead.1.2. δεδεμένον] τὸν τύραννον λέγει Meyanévomv. V.

Ibid. γελῶντα) Miíxviiov πένητά quoi?) τὸν Gxvroró—
gov. G.

Ead.1.8. ἕνα δέ τινα] τὸν κυνίσκον λέγει. ἐξημμένον
δὲ 4) βαστάξζοντα. V.

Ἑαά.1. 5. κεκονιεμένον κονιορτοῦ πεπληρωμένον. G.

Ead.1.6. τοῦ ἄσϑματος]) τοῦ συνέχοντος πνεύματος,
“αἱ ἀναπνοήν. G.

Ead. 1. 10. λειπόν εω ς] ὁ καταλιμπάνων τὴν ναῦν. G.

Pag.193.1. 2. ἀνακωπύει]} Κωκυτὸς φωνῆς ἐστι μίμημα,
λέγουσι δὲ καὶ ἀλίβατον ") πόλιν τινὰ εἶναι ποτὲ ἀπὸ τοῦ ἄπαντα
σιαταξηραίνειν,, καὶ μὴ λιβάδα ἔχειν. G.

Ἑαά. 1. 4. νήματος} “έγεται γὰρ ὡς ἐν ἀτράχτῳ στρέφει )
5) Κλωϑὼ τὸ νῆμα τῆς ἑκάστου ζωῆς, ὡς συμπληρυῦσϑαι τὸν τῆς
ζωῆς ἑκάστου χρόνον τῷ νήματι. V.

Ead. 1. 9. ἡ " Avooxoc] “Ζτροπός ἐστι μία τῶν Μοιρῶν,
οἱ τὰ γινόμενα μὴ συγχωροῦσα τρέπεσϑαι. διὸ καὶ ταύτην λέγουσι
σταραδιδόναι τοὺς ἀποϑνήσκοντας τῷ “Ερμῇ. V. ,

Ead. 1. 10. ἀντερείδων ')] ἀντιβαίνων. V.

Ead. 1. 11. εὐάγωγος] εὐχερής "). V.

m) βοτάνης] In Exc. G. ᾿Αἀσφόλελος τὸ φυτόν" ἀσφοδελὸς δὲ 6
τόπος ἐν ᾧ φύεται. Solan.

n) πᾶν ,,Omissa erat haec vox in Edit.

0) πλακούντια] Sic e Suida correxi vitium hucusque vulgatum
πλακοῦντα. Lehm.

Ὁ) φησὶ] Tria haec verba deficientia in V. supplevi ex G. — Jteiz-.

q) δὲ] ,, Koi editum erat; sed recte in δὲ mutavit manus Soéazn;.*

τ) ἀλέβατον] Forsan legendum, ἀλίβαντα ποιηταί τινα εἶναι πο-
ταμόν. Solan.

ε) στρέφει: »Σερέφειν editum fuerat, male.**

i) ἀντερείδων] ,, Avreo(ücv erat in impresso.*f

Ὁ) εὐχερής] sos habet edit, Clerici, sed correctum ex V.
Solan.

ΘΟ H ΟΣ A. 331

Pag. 104 1. 9. τὸ στόμιον] Ἐν Ταινάρῳ ἀκρωτηρίῳ τῆς
“Μακωνικῆς λέγουσιν εἶναι τὸ στόμιον, ἀφ᾽ οὗ τοὺς νεχροὺς iml
τὸν ἄδην κατέρχεσθαι. V. Hac quoque Herculem ad rapien-
dum Cerberum descendisse legere est. C: ( Vid. 4pollod. L.
9. p. 54. B.) Solan.

Ead.1.8. λογιξομένου αὐτοὺς] ἀριϑμοῦντος, μετροῦν-
zog. V. “Ζογαριάζοντος. Cod. 3011.

Ead.l. 5. àa9 v] ἀγνοηϑείς. V.

Kad 1. 6. ἐνέδει] ἐνέλειπε * ). V.

lbid. τῷ λογισμῷ] τῷ ἀριϑμῷ, λογαριασμῳῇ 7). V.

lbid. ὁ Αἰακὸς] Ὑἵὸς λέγεται τοῦ Διὸς, καὶ τοῦτον, OE
. φασὶν, ἐπέστησε τοῖς καταχϑονίοις ἐπισκοπεῖν. V.

Fad.1. 8. ἅλις co] ἀρκείτω ^) V. (In V, est ἀρκεταί.)

Ead.l.11 παρελόγισέ σε] παρηρίϑμησεν. V. (παρα-
λελόγισται. C.)

Ead.1. 14. συν εὶ ς]} νοήσας. V.

Ead. 1. 15. αὐθαίρετος ἐξ ἰδίας γνώμης. V.

Pags. 195. 1. 1. veziuyyoc] ἀφετηρίας.

Ead. 1. 2. ἐν Ταινάρῳ] Vid. Schol. paullo supra, ad
verb. στύμιον.

Ead.1.4 ὀλιγωρίαν] φαϑυμίαν, ἀμέλειαν 3). V.

ad. 1. 6. διαμέλλομεν] βφαδύνομεν. V.

Ead. 1. 9. ἀποβάϑραν]) Οὕτω καλεῖται ὁ τῆς νεὼς τύπος,
δι᾿ ov ἐπὶ τὴν γῆν ἐξερχόμεϑα ἢ εἰςερχύμεϑα. V. (ἡ καλουμένη
σκάλα. Cod, B.)

Pag. 196. l. 1. τῆς eve y oíac] τῆς καλῆς ἄγρας. V.

Ibid. ὀμφακίας ἀώρους P), ἀνεψήτους, 0 ἐστὶ μικρούς.
V. (τὰ τετελευτηκότα νήπια. B.)

E£ad. 1. 6. πρὸ Εὐκλείδου Ἐν τῷ Πελοποννησιακοῦ
πολέμῳ οἵ “Δακεδαιμόνιοι τῶν ᾿᾿Δϑηναίων περιγ ενόμενοι τριάκοντα
τυράννους ἔστησαν 5) παρ᾽ αὐτοῖς, οἵτινες παραλαβόντες τινὰς τῶν
πολιτῶν μετὰ τούτων “) κακῶς ἐχρήσαντο τοῖς λοιποῖς. καταλυ-

----- — — —

x) ἐν ἐλειπεῖ,, ᾿Ἐνέλιπε legebatur in Impress. sed mutat Solan.**

y) λογαρεασμῴῷ!) ,,Hoc vocabulum deficiens in Impress. supple-
vit $o/an,**

z) ἀρκείτω] Sic emendavi vocem nihili vulgatam ἀρκέτω. Lehm.

a) ἀμ, ἐλειαν ,Omissa erat haec vox in edit.**

b) ἀώρους] Addidit hoc So/lanus; in Impress. enim omissum
erat; sed et ἤτοι addit ex C. quod non magni momenti , addere
neglexi, quia nec satis indicaverat , quo pertineret. Pro μικροὺς
autem Gron. legere jubet πικρούς sed adsentior Solano, recte se
habere vulgatam , quam Zourdelotii Codex etiam tuetur; namque
acprime huic loco convenit. Z/ieriz.

c) ἔ cT76cv]In prioribus erat £ezge«v , falso spiritu. Lehm.

d) ταὔτα] In alio loco, ubi idein Scholion repetitur, legitur pre

Ἀ
852 $ CH OL: A.

ϑέντων οὖν τῶν τυράννων, xe γενομένου Ὧ pit αὐτοὺς Εὐκλεί-

δου ἄρχοντος, ἵνα μὴ pier on eoo ἀλλήλοις oL πολῖται συν-

ϑήκας ἐποίησαν ὥστε τὰ πρὸ Εὐκλείδου ὁ ἄκυρα Pl εἶναι. τοῦτο οὖν

λέγει peo ὅτι τῶν πάνυ γερόντων ἀναζητῆσαι τὸν βίον οὐ βούλο-
qu V.

: Ead, 1. 8. BsBvou£évoi] πεφραγμένοι. s

Ead. 1.9. ἀράμενον] xovgícavra. V.

Μαά.}. 11. τακεροὶ] ταχέντες. V.

Ἰὐϊτά. τετρ υγημένοι] ἡψημένοι 8) ἐν τῷ δέοντι καιρο.

Pag. 197.1 14. ἐκ τυμπάνου] Τύμπανόν ἐστι ξύλον Ὁ)
(καὶ ὃ ὄργανον κρουστικὸν .) Cod. 2954.) à *) τοὺς καταδίκους
a V.

Pag. 198. 1. 5. Kvvioxog] Τὸν “Κυνίσκον 1) ὃν κυνι-
κὸν φιλόσοφον καλεῖ διὰ τὸ τοὺς πυνικοὺς φιλοσόφους ἐλεγκτι-
ποὺς εἶναι, καὶ ὡς κύνας τοὺς ^ παρόντας τὸν ὑλακτεῖν. C. 9954.

Ibid. τῆ ς Ἑκάτη c] Ὡς &oixev ἐν τῷ τῆς “Ἑκάτης δείπνῳ,
ταῦτα παρατιϑέναι εἰώϑεσαν. ἢ δὲ Ἑκάτη μία ἐστὶ τῶν παρ᾽ “Ελ-
λῃησι ϑεών. ὠὰ δὲ λέγει ἐν οἷς ἐκαϑήροντο. V.

Fad. l T. τὸν ἄτρακτον ] vri τοῦ "), ὅλον τὸν ἄτρα-
«rov ἐπ᾽ ἐμοὶ ἔκλωσας. V.

-

hac voce τούτων. ΕἸ pro ἐνέγρηντο; alibi legitur ἐχρήσαντο. So-
lan. Utrumque, praeeunte Schmiedero, recepi. Lehm.

e) γενομένου ,,Iwogusvov legebatur in Edit. sed correxit .$o-

an,

1) ἄκυρα] Melius alibi legitur, ἀνεξέταστα. Agnoscunt tamen
etiam C. et B. So/an.

&) 5v ημένο εἼ ,Corruptam vocem &y ... censeo. Selan, Sed si

ἡψημένοι vel ἡψόμενοι legas, tamen sensus aliquis inest, ut ma-
furi, cocti intelligantur, vel justo tempore conditi. “Ἔψημα au-
tem mustum decoctum, vid. Jo£s. ad Oecon. Hippocr. h. v. id-
que aptius ad recondendum, quam non coctum, quod aeta'em
fert, nec amplius fermentatur. Non tamen adfirmaverim id sa-
tis adpositum; ; nec solet Scholiastes semper apta loqui. Aeit:.

h) ξύλον In Exc. G. est £vyov, quod tamen in ξύλον mutat, qui
descripsit Vir Doctiss. lu C. est ξύλον. Solan.

i) xoovctixóv]ln Cod.ipso exaratum xoovotóv, quod mutavit
Belinus , probante Schmiedero. Lehm.

&) à] Ἔν ᾧ erat in V. quod eum abesse ex C. Bourdel. viderem,
eliminavi. So/an. Commodius quidem abest praepositio; non ta-
men ita necessario eliminanda, ut alibi TS stp Up Vid. etiam
Not. Cl. Hemst. ad Dial. Mortt. XXIII, Aieitz.

1) Tov Kwvícxov] Omittere haec mu Scluniedero. Melius
forsan omittatur ὅν. Lehm.

m) παρόντας] Au voluit παριόντας: Lehm.

n) 700] ,,7ὴν editum erat, tam manifesto errore, ut operae non
sit lectorem monere, unde correctio sit profecta,

SCHOLIA. 858

Ead.1. 10. ἔφορον] ἐπόπτην. G.

Pag. 199. 1. 2. ἐπίβαιν8} Τουτέστιν ἄνελϑε tig τὸ.
πλοῖον. Υ.

Ead. 1.7. ἡμιτελὴς ?)] Eis Πρωτεσίλαον τὸν “Ομηρι-
κὸν P) ἀποσκώπτει. V.

Ead. 1.14. ἄραρεν] ἔδοξεν. V. (κέκριται. B.)

Pag. 200. 1. 1. ἐπιβιώσεται]) ἐπιξήσεται. v.

Ead. 1. 2. καὶ μικρόν τι πρὸς] καὶ ἐν τούτοις 4). V.
(ἤτοι πρὸς τούτοις. Ὁ.)

Ead. 1. 10. Οὐκοῦν͵ ἐξήκει} ἀντὶ τοῦ, παρῆλϑεν. οὕτω
καὶ τοῦ ἐξήκοντος φαμὲν χρόνου, ἀντὶ τοῦ, παρελϑόντος. V.

Ead. l. 14. ἐπισήμου] ἐσφραγισμένου. y.

Pag. 281. 1. 2. ἀπέφϑου] ófovtov*). V. (τοῦ πολλάν
xig ἑψηϑέντος ὥςτε γενέσϑαι ὀβούζου.

Ead.1.6. νεώρια] ὁ ναυσταϑμὸς τῶν νεῶν. G.

Ead 1.9. εὔγνωμον] εὔλογον. Vs

Ead. 1. 11. eig?) τοςοῦτον] ἐπὶ τοςοῦτον. V.

Ibid. agexmuer EM ὑποτάξω. M:

Pag. 202.1. 2. αὔτανδρον ")] ὄνομα κύριον. V.

Ead. l. 18. ΕΠ" βούλομαι μετ᾽ ἐμὲ] Οἶμαι, ϑέλει,
καὶ τὰ μετ᾽ ἐμέ. G.

Pas. 208. 1. 4. ἐγκαταλογήσεται *)] συγκαταριϑμήσε-
ται. V. (συναριϑμήσεται. C.)

o) ἡμιτελὴ v] HocScholion relatum erat in edit. ad verba οὐ zo-
λὺν χρόνον. Sed ex G. mutavit So/anus, quod rursum non magni
momenti, nisi praedicanda esset ejus industria, quae etiam verba
τὸν “Ομηρικὸν, magis necessaria, et quae in Impress. omissa
erant , addidit ex V. Heitzx.

p) τὸν Ὁμηρικὸν] Sic C. Sed respicit tantum, non ridet;
hinc mallera ὠποσκοπεῖ. Melius etiam referetur ad μίαν ἡμέραν.
Solan. Si vere Homericum illud respexit , de quo vid. Adnot, ad
Diall. Mortt. XIX, 1., non potuit Lucianus non cum aliqua ca-
villatione respicere. Nec probo adeo dzocxozsi. Lehm.

q) καὶ ἐν τούτοις] Neque haec satis intellexisse videtur. Coll,
paullo melius enarrant. Solan.

r) ev oítov] »Vid. LXX. Interpr. et lege 'OfloUfov. cui emenda-
tioni etiam assentitur Clar. Gronov. et Coll. G. confirmant.«* —
Haud dubitans tam certam emendationem recepi. Contra Reit-
zius, Bipont, et Schm. servarunt manifesto falsam lectionem.
Lehm.

᾿ δ) εἰς] ἐς correxit Schm. haud dubie e textu. Lehm.

t) ὑπάγωμαι) )5 0 L0 copLat editum fuerat, male,**

Ὁ) αὔτανδρον] Quam incuriose legerint hi Scholiastae, et hic
logus documento sit. Solan,

x) ἐγκαταλογήσεται Immo ἐγκαταλεχϑήσεται rectum exat. So-

Lucian, Fol. ΠΙ. Ζ

$54 Sc ἘΠ ὁ τὶ τ΄ Αἱ

Ead. 1, 9. Tic γὰρ ἣν cor φίλος] Pd ἑνὸς τούτου πῶ-
σαν τὴν τῶν τυράννων ἐμφανίξει οὐδένειαν, καὶ ὅπως Y) οὐδεὶς
φίλος, ἀλλὰ κόλακες πάντες 5) αὐτῶν, τὸν καιρὸν ἐξωνούμε--
γοι ὅ) V.

Pag. 204. 1. 10. ἐπεὶ τάχιστά με ἀποθανόντα εἶδε]
"ES90c ᾿ἀττικοῖς οὕτω χρῆσϑαι: ἐπὶ τῶν ἀνυπερϑέτως καὶ παρευϑὺς
γινομένων. ἀντὶ οὖν τοῦ εἰπεῖν y ἐπεὶ ἀπέϑανον " τοῦτο εἴργασται,
εἶπεν, ἐπεὶ τάχιστά us ἀποϑανόντα εἶδε. ὡς καὶ ἀλλαχοῦ, ἐπεὶ
τάχιστά μου ἐξεγένετο, τόδε καὶ τόδε ἔπραξα, ἀντὶ τοῦ ἢ) ἅμα
τῷ γενέσϑαι εὐθὺς ἔπραξα. V.

Ἑαά.}. 18. Τλυκέρ ἐον ᾿Δττικὰ ὑποκορίσματα, ἅπερ ὡς
ἐπίπαν εἰσὶν ἑταιρικὰ, "Anqíótov , Φιλίτιον, ᾿Ῥυχίδιον, Στρου-
ϑίον, Ἔρώτιον, Πώλιον rf) Xovcágiov, καὶ πάντα ὅσα τῇ τῶν
οὐδετέρων φωνῇ κατὰ ϑήλεος γένους “ατηγορεῖται t) Qv ὁ χαρα-
aro ἄνωϑεν ἐμμένει ᾿Δττικός * μεμένηκε δὲ νῦν καὶ τῇ ἡμετέρᾳ
χρήσει ἡ Φάνιον, ἡ ᾿Αβρούτιον 5) ἅπερ καὶ μέχρι τῶν ἕνικὼν μόνον
“λίνεται. V.

Ià υκέριον] Ὑποχοριστικὸν ἀντὶ τῆς Γλυκέρας * J ᾽49η-
σαίων ἔϑει. οὗτοι yog τὰ ᾿ϑηλυκὰ ὀνόματα οὕτως ὑποκορίζονταιϑ),

lan. Variam esse lectionem, arguit, quod in 5011. est ἐγκαταλε--
γήσεται. Lehm.

y) ὅπως] ;» "Οπερ legebatur in Schol. edito, sed mutavit So/an.
2) πάντες) πάντως quoque male editum fuerat. Solan.

a) ἐξωνούμενοι!] Ex ὃ. S. petita phrasis; quae huic est, tem-
pori servire, Solan. Mihi quidem haec loquendi formula non
innotuit; nec, quomodo sensus ille vel in Sacris literis ei inesse
possit : conjicio. Suspicor vitium in ἐξωνούμενοι. Lehm.

b) τοῦ] ,,I'aQ zov habebat Edit, Cler. sed delevit particulam ye
Solanus.

c) Πόλιον] Mallem Πώλεον. Solan. Sic et Toupius voluit in
Emend. Vol. IV. p. 576. Confirmatur haec conjectura Scholio
Codicis Gregorii Corinth, Paris. 2662. ex quo Ba»/zus ad Gregor.
Corinth. p. 320. et alias hujus Scholii emendationes depromsit;
ut ^ fiij fios pro '"4ugíótov et Στρουϑίον pro Στρούϑιον. Pro
Φιλίτιον autem, quod et illic habetur, Φιλίστιον conjicit Zastius,
non satis, opinor, justa de caussa. Lem.

d) καταγορεῖται Lege πατηγορεῖται. Solan. Morem gessit
Schm. Lehm.

e) '48e0r:0»] ,,Ridicule legebatur in edit. ἀβρότερον. Sed recte
correxit So/anus.**

f) ἀντὶ τῆς Γλυκέρας] Sic scripsi, monente Zas/io ad Gregor.
Corinth. p. 521., e cod. Vat. go. pro vulgatis τῆς γλυκερίας, et
mox οὗτοι indidem pro αὐτοί. Lehm.

g) ὑποκορίξουσι) Quinque verba sequentia deerant in Edit.
Cler, Ricitz, Pxo ὑποπορίξουσι praebuit Vat, ὑποκορίζονται. Lehm.

: SCHOLIA. 355
καὶ μάλιστα ἐπὶ τῶν ἕταιρῶν᾽ τὴν Εὐφημίαν λέγοντες Εὐφήμιον
καὶ τὴν Εὐπραξίαν Εὐπράξιον Ἀ). V. K

dbid. Κεκοινωνήπει}ὔ Γρ.αε χκεκοινωνήπεσαν. G.

Ead.l 14. ἐπισπασάμενος ἐπισύρας, ἀσφαλισάμενος.
V. ἐπιβαλλόμενος 1) καὶ κλείσας. CO. ἐπισπασάμενος, ἐπισύ-
ρας, ἀσφαλισάμενος, παραγαγών. G.

Ibid. σποδεῖν] τύπτειν. ὡς Agtórog. πολλάκις. κυρίως δὲ
τὸ καϑαίρειν τοὺς βωμοὺς τῆς σποδοῦ. καὶ τὸ ἐπὶ τῆς σποδοῦ βι-
νεῖν, ὦ: ἐνταῦϑα etc. G.

Ibid. ἐσπόδει] ὑβριστικῶς ἠφροδισίαζειν. V.

Ead.1. 17. ἐνέτεινας] ἐπήγαγες. V.

Pag. 205.1. 1. καὶ τῆς κόῤῥης] καὶ τῆς κεφαλῆς. V.

Fad.1.2. πλατὺ χρεμψάμενο ς Ϊ τὸν ἐν τῷ στόματι συν-
αγαγὼν πτύελον aW.

Ead.l. 8. ἐνεπιμπράμην ἐκαιόμην, ἐμαινόμην. V.

Ead. 1. 8. ὧν εἰ λαβοίμην ] Καὶ τοῦτο δραματικὸν τὸ μὴ
συντελεῖν ἐᾶσϑαι 1) τὸν λόγον, ἀλλ᾽ ὑποτέμνεσϑαι, ἐνδεοῦς ")
ἔτι ὄντος, ὡς καὶ ἐν τῷ βίῳ πολλάκις εἴωϑε γίνεσϑαι, ὑπὸ μειξό-
vov κωλυομένου τοῦ λύγου. V.

Ἑαά. 1. 14. ὃ Ῥαδάμανϑυς Καὶ οὗτος víog ἔστιν, ὡς
λέγουσι, τοῦ Διός. ἀφορίσϑη δὲ παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ οὗτος, ἐπὶ
τὸ ἐκζητεῖν τὰς τῶν τετελευτηκότων πράξεις καὶ τὰς εἰς ἀξίαν ἐπι-
τιϑέναι δίκας. V.

Pag. 206.1. 5. εἴσω τοῦ ποδὸς ] τουτέστι, κατὰ τοῦ πο-
δός. V. (ἢ, ἀπὸ τοῦ ποδός. C.)

Ead.l. 7. καὶ τὸν δεῖνα ὕπω ς] Κανταῦϑα ἐλλείπει "),
᾿4“ϑηναίων ἔϑει, τὸ φρόντιξε, ἢ σκόπει 5) V.

Pag. 907:1. 8. προςεπάττάλευσα ?)] εἰς πάσσαλον ἔ-
δησα, ἀντὶ τοῦ, ἀνεσταύρωσα. V.

h) Εὐπράξιον Ad verbum ΤΓλυκέριον duo erant Scholia in di-
versa loca distracta in V. quae conjuncta exhibeo. Zeizz.
i) ἐπιβαλλόμενος Scribendum erat ἐπιβαλόμενος, fortassis et-

iam sic edendum. Lehm.

k) πτύελον] πταριάμενος C. prave, forsan scripserit πτυσάμενος.
Solan.

1) συντελεῖν ἐᾶσθαι] ,,»συντελεῖσϑαι ἐᾷν. C.**

m) ἐνδεοῦς] ἐνδεοὺς in prioribus Edd. correxi. Lem.

n) ἐλλείπει] ,, Ελλειπεν léÉebatur in impresso, et omissa erant
postrema illa verba ἢ σκόπει, quae addidit ex V. Solanus,'*

O0) σκόπει] σκοπεῖ Heitx., Dip. et Schm. Lehm.

p) προφςεπαττάλευσα) »IloogszerréAsvot, editum fuerat; item
mox ἔδοσα pro ἔδησα, et ἀνεσταύρωσε pro ἀνεσταύρωσα, quae
correxit Solanus.** — Pro ἔδησα Jensius, mescio unde, scripsit
ξἔδυσα, per errorem, opinor, visus vel pronuntiationis, Lem.

Z2

b

956 SCHOLIA,

Ead. 19. ἀγαπητὴ} ἀντὶ, ἀρκετὴ, ἐπιπόϑητος. V.
(ἡδεῖα. C.)

Ead.l. 18. ἡ τοῦ Κύκλωπος] "0 Κύκλωψ πρὸς τὸν
᾽Οδυσσέα ἐν τῷ σπηλαίῳ φησὶν, σοὶ Ss χαρίζομαι τοῦτο, ὅτε μετὰ
πάντας " ὕστερον σὲ ἐσϑίω. τοῦτο οὖν καὶ ὁ Μίκυλλος φησίν.
ὅτι ἐφ᾽ ὅσον ὁ ϑάνατος γίνεται, τί με ὠφελεῖ τὸ ἀποϑανεῖν ὕστε-
qov; Οὖτιν δέ λέγει τὸν ᾿Οδυσσέα" οὕτω γὰρ ἑαυτὸν ᾿Οδυσσεὺς
καλεῖ διαπαίζων τὸν Κύκλωπα. Ὗ.

Ead. 1. 15. ὅτι πύματον] ἔσχατον. M.

Pag. 208. 1. 1. ἐκ διαμέτρου] Τὸ λόγιον ἐπὶ τῶν πάνυ
διαφερόντων. εἴληπται δὲ ἐν τῷ ^) ἐπιπέδῳ σχήματος τοῦ κύκλου"
ἐπ᾽ ἐκείνου γὰρ πασῶν τῶν τεμνουσῶν αὐτὸν εὐϑειῶν μείξων ἡ διὰ
τοῦ κέντρου, ἥτις καὶ διάμετρος λέγεται )- ἀπὸ τούτου οὖν ") τὰ
πάνυ διαφέροντα λεγεται ἐκ διαμέτρου. M.

Ead. 1. 7. οὐ γὰ 9 οἶδ᾽ ὅπω c] Καινοπρεπὲς τοῦτο" οὐκ
οἶδα γὰρ ὕπως δέον εἰπεῖν" ὁ δὲ οὐ γὰρ οἶδ᾽ ὕπως εἴρηκε. V.

Τά, προςέχεται͵ κρατεῖται. V.

Ead.1.9. προςτετηκυϊζα] Προςτετηκυῖα *), προςτακεῖ-
σα, ἐπιϑυμητικῶς ἔχουσα. Υ.

Ἑαά.1. 14. οἵ δυσέρωτες} οἵ πάνυ ἐρῶντες. V.

Pas. 209. 1. 2. καταλιπαρ ὧν] παρακαλῶν. σ.

Fad. 1, 4. οὐ συνοικίαν] và νῦν ἐνοικιπκὰ Y, λεγόμε--
va. V.

Ead.1.5. εὔξωνος ἦν] ὃ ταχὺς, καὶ ὀξέως βαδίζων. V.
(ἐλαφρός. C.)

Ἐαά.}. 6. σμίλην!} Σμίλη, ἐργαλεῖον σκοτοτομιπόν. G.

Ibid. x ρηπίδα] ὑπόδημα. y.

Ead. 1. 9. εἰ ς τὸ πρόσω ὃ 9 Qv] Τουτέστιν, οὐχ ὥςπερ
οἵ πλούσιοι εἰς τὰ ὀπίσω ἐθεώρουν, ὡς ἐπιϑυμῶν ^) τοῦ φωτός. Xo

q) 601] ,, Ὅτε V.

r) πάντας p Sic habet C. Edit. πάντων."

5) ἐν τῷ] , Ex τοῦ ἐπιπέδου legebatur in Edit. sed mutaverat
Solan.*

t) ust£ov... λέγεται “Διὰ τοῦ κέντρον ξκάστη διάμετρος λέγε-
ται editum erat, sed ita dedimus ut ex Cod. V. idem correxit, si-
mul adnotans, uelfovs à. v. x. εἴτις καὶ mendose alibi legi, "non
tamen addens in quo Cod. nec refert, quia falsum est. Reitz,

u) ἀπὸ τούτου οὖν] ,,Et sic dedit 'idem, pro ἀπὸ τοῦ τὰ πάνυ,
quod habebant Scholia impressa.**

x) Προ gretzxvic] Nonuagnoscumf hanc vocem C. Solan.

y) ἐνοικικὰ] Ditari hac voce potest Car. Du Fresne Glossar.
med. et inf. Graecit. Nam ἐνοίκεα scripsisse Scholiasten, vix
mihi persuadeam , quum ἐνοίκεα anliquioris sit Graecitatis no-
men, hoc autem loco de inferioris aetatis vocabulo agatur. LeAm.,
Mesh ὧν] ,, ExiQvudvrsg legebatur in Impress. sed znutavit
οἰαπ δ.

96€ HOLIAA 851

Ead. 1. 14. τὸ δὲ μέγιστον] τὸ ἰσχυρότερον. G:

Pag. 210 1. 2. 5 τὸ ἔμπαλιν] Τουτέστιν, ἐναντία τοῖς
γινομένοις ἐν τῇ ξωῇ. V

Ead. 1. 19. καὶ ἡ κνίσσαῖ ὁ καπνός. V.

Ead. 1. 18. ἀπέκν DIES με) "Avr τοῦ, νωϑρύτερόν με ἐς τὸ
ξῇν διετίϑει. ἢ ὅτι τρύπον᾽ τινὰ ἐκέντει καὶ ἐμάτα "E καὶ πονηρῶς
ἔχειν ἐποίει, ἢ ἀντὶ τοῦ ,», ἀπώλλυεν ἢ διέφϑειρεν᾽ οὕτω γὰρ Πλά-
TOV χρῆται τῷ βήματι τούτῳ. V. (Ibid. post alterum Scholion
intermissum. repetitur: ᾿ἀπέκναιέ με] "Egóvevé a )

Pag. 211. 1. 1. ὅλῳ πήχει} Avr τοῦ. μέτρῳ μεγάλῳ" ὁ
γὰρ βασιλικὸς πῆχυς P) ἔχει ὑπὲρ τὸν ἰδιωτικὸν καὶ κοινὸν τρεῖς
δακτύλους.

Ead. 1.9. ἐξυπτιά ζω ν] tvi τοῦ, τείνων τὸν τράχηλον
| καὶ τὸ στῆϑος προβαλλόμενος ἅ ἅμα, : καὶ τοὺς 'idlovc ὥμους περισχο-
πούμενος, 0 ἐστι, γαυριῶν, καὶ E bcd περιπατῶν. V.

Ead. 1. 8. ἐτεθήπειν) ἐθαύμαζον. V :

Ead. 1. 7. ποχλί δων] “Ὅτι ἡ “ακωνικὴ κοχλὸς pA τῶν ἄλ-
λων εὐδοκιμωτέρα᾽ ἢ ὅτι ἐκεῖ πρῶτον παρὰ τῆς κυνὸς εὕρηται τὸ
ἐπιτήδευμα τοῦτο. V.

.. Ead.l11. ἄγγιστα qv] ᾿Αντὶ τοῦ, ἐγγύτατα 4)" πλέον
πάντων πλησιάζων. V.

Ead.1. 15. ἐλο γίξετο] ἠρίϑμει. V.

Pag. 212. 1. 4. xai ἀνιμήση ται *)] ἀνασπάσῃ. V.

Ead.1. 8. ἕωλον χϑεσινόν. V.

Ead. 1. 11. διανήχομαι] κολυμβῶ. G :

&ad. 1. 12. ἀπαγορεύσας 1)) ἀτονήσας. V.

Ead. 1. 18. τὰ πορϑμεῖα]Ἵ Πορϑμεῖα £) T τὸν μι-
σϑὸν τὸν ὑπὲρ τοῦ διαπεράσαι διδόμενον. V.

Pag. 218. 1. 7. τένοντα] τράχηλον. G.

8) ἐμμᾶτ' ] ᾿Ημμάτει editum erat; sed in V. est ἐμᾶτ. i. e. ut ego
conjicio, ἐματῶ. Ex sagaci tamen conjectura in A, ἠμμάτει edi-
tum est. Solan. Ἐματᾷ Schm. edidit: sed debebat scribi ἐμάτα,
quod haud dubie Grammaticus voluit. Deinde rectius πονήρως
scripsisset Scholii auctor. Lehm.

b) πῆχυς] Sic correxi, quod in fteitz. , Bip. et Schmied. est, πή-
χυς. Lehm.

ο) κοχλὸς]} κύχλος Reitz. recentt. Lehm.

d) ἐγγύτατα] » "Eyyora. vitiose editum crat.'*

e) ὧν ἐιμήσεται) ᾿ἀναμήσεται male editum fuit, et “ἀνασπάσηται
pro ἀνασπάση. Solan Debebat esse ἀνιμήσηται et ἀνασπάσῃ, ut
jam edidit Schm, Lehm.

i) iK: ρεύσας}] ,,Ἀναγορεύσας quoque legebatur in eadem
edit

8) Πορφρϑμεῖα] .,»Πορϑμίον C.'

9358 5. Kr E AX

Ibid. εὐπλοῶμεν] ᾿Επικελευσμὸς jj ἐπίφϑεγμα τῶν πλεῖν
ἀρχομένων, ἦτον πορϑμὸν διαβαλλόντων, ἢ εἰς πέλαγος ἀφιέναι
μελλόντων, τὸ εὐπλοήσωμεν, τῇ τύχῃ, ὡς ἔοικε, τοῦτο ὑποβαλ-
λόμενοι. V.

αά. l 18. καὶ πρόςκωπος εἶναι] ἐπὶ τῇ κώπῃ ἢ)
ποϑήμενος. V.

Ibid. εὐῆρες καλῶς κωπηλατοῦν. A

Ead. 1. 14. ἐρετμὸν] κώπην. V.

Pas. 214. 1. 1. ἔρφεττε] Fx d G.

Ead, 1.9. ἡ] ἄρα. V. (ἄρα. C :

lbid. ὑποκελεῦσαι δεήσει 1)] "3c it. iv τοῖς πλοίοις
λέγειν εἰώϑασι κελεῦσαι, δὴν δὲ λέγει ναυτικὴν ἣν ὑποκέλευσμα
καλεῖ, διότι ἑνὸς καταρχομένου of ἄλλοι ὑπήκουν τὸ ἀδόμενον,
ὥςπερ καὶ ὅτε τὴν ὀϑόνην τῶν πλοίων μετὰ τῆς κεραίας ἐπὶ τὸν
ἱστὸν ἀναφέρουσιν. V.

Lad. 1.9. ᾽Οττοτοῖ] Φεῦ. σ,

Ead. 1. 10. σπαϑήσει] τρυφήσει. V.

Paz. 215. 1.6: παττύμ ατα] δέρματά τινὰ ἰσχυρὰ καὶ
σπληρὰ ἃ ἅπερ τοῖς σανδαλίοις καὶ τοῖς ἄλλοις ὑποδήμασιν ὑποβαλ-
λεται. Ο.

«Pag. 216. 1. 1. xo" ὕδατος] “Παροιμία ἐστὶν ἐπὶ τῶν
ἀδυνάτοις ? End didisaiy Beo τὸ γὰρ o9" ὕδατος γράφειν,
ἀδύνατον. V.

Dod; YT. μέτειμι] μετέρχομαι. Ὁ.

Ead. 1:0. τοὺς Σῆρφας Td Σῆρες slav ἔϑνος, παρ᾽ o
γίνεται τὰ σηρικὰ ἱμάτια. τούτους οὖν φησι Σῆρας ὄντας, ἄπειμι
ἐνεγκεῖν ὀφείλουσα. ἡ δὲ ἀκολουϑία τοῦ κειμένου ἀπαιτεῖ Σῆρας

A M — À—

1") τῇ κωπῇ] τῆς κωπῆς Ο. Nam quod τῇ κωπῆς turpissime edi-
tum fuerat, non opus erit monere, neque quod mox Εὐρῆρες
pro εὐῆρες. Tot enim mendis scatet editio, tam describentis
quam typothetarum culpa admissis, ut iu singulis paginis plus
viginti mendae sint tollendae. είς. Retinuit tamen Zeitzius
mendam zo7z7, propagatam etiam in Bp. et Schm. Edd. Lehm.

3) δεήσει Ζεήσῃ editum erat, et παϑήσει pro σπαϑήσει. Sed
non semper de facilioribus his monebimus. Reitz. Neque tamen
talia semper nullius sunt momenti, quum nonnunquam variam
lectionem , eamque fortassis non omnino despiciendam, indicare
possint , ut h. l. δεήσῃ Scholiastae cum lectione Codicis 2954.
convenit, quamquam pessime. Jem.

k) 'ῷ 91 Lege"O. Habent tamen etiam C. às. Solan.

Δ) τοὺς Σῆρας Locus occurrit p. 458. (Ed. Graev.) Ubi juxta
Benedicti editionem Σύρας legitur, cum in Bourdelotiano legatur
ΖΣῆρας, quae lectio confirmatur a Scholiasta. Cler.

S6 BO 2 de $59

γοεῖν, αὐτοὺς τοὺς σκώληκας τοὺς ποιοῦντας τὴν μέταξιν ".). 4ha-
παίξει δὲ ἐν τῷ χωρίῳ ") τοὺς λέγοντας ἀϑανάτους εἶναι ?) τὰς
τῶν ἀλόγων ψυχάς. V.

Ἐαά. 1. 14. Μέγιλλος} Οὗτος ἐν ὁ Μέγιλλος E
ϑιος 5) ἦν ὑπερφέρων κάλλει τοὺς κατ᾽ αὐτόν. V.

Pag. 217.1. 1. ἢ τῷ] ἢ τίνι ἄχ. 9 ἐστι ἰάξοντος. M.

Ibid. εἰ καλλίων) Πορνῶν ὀνόματα a.

Ead. 1. 3. πρότερον] Παρέλπει ὁπότερον τ τῶν δύο" ἤτοι
τὸ πρότερον, ἢ τὸ τέως, ἄμφω γὰρ ταὐτὸ *) σημαίνει. Υ. (IIo-
ρέλκει τὸ πρότερον, ἐπεὶ ταὐτὸν ἄμφω σημαίνουσι. C.

ad. 1. 9. ἐτελέσϑης} ἐκοινώνησας. σ.

Ead. 1. 10. τὰ '"EAev cívia] “Εορτὴ ἦν παρὰ τοῖς "49q-
ναίοις τὰ "Ekevoivia , ἐπιτελουμένη Ζήμητρι καὶ Περσεφόνῃ, ἐν ἣ
ἐγένοντο ἃ} ἀνόητά τινα τῶν “Ελλήνων μυστρήια, ἅπερ ὁ Δουκια-
νὸς νῦν Qiezotta 7). Υ.

Ead. 1. 19. δᾳδουχοῦσα) λαμσεάδα φέρουσα. V.

Pag. 218.1.1. T! σιφόνῃ) Τισιφόνη μία ἐστὶ τῶν ᾽᾿Ἔριν-
νύων. ᾿Εριννύας δὲ λέγουσι ϑεάς τινας ἐπιτετραμμένας κολάζειν
τοὺς πλημμελοῦντας κατὰ τὸν βίον. V. ὃ

Ead. 1. T. πρὸς τοῦ πατρὸς luigi σε κατὰ τοῦ πα-
τρὸς, λέγει δὲ τοῦ Διὸς, πατέρα γὰρ λέγουσι τοῦ ᾿Ραδάμανϑυος
τὸν Δία. V.

Pag. 219. 1 Ὁ: στιγματίας Στιγματίας καλοῦσι τοὺς
οἰκέτας 7) τοὺς στιξομένους, ὡς ἀχρησίμους. εἰς τοῦτο οὖν ἀφο-
ρῶν 0 Κυνίσκος, ποῦ 2) στιγματίας ἐγενόμην; πρῶτον ἠρώτη-
σεν. V.

ΧΑ) τὴν μέταξιν Tov μέταξιν. Exc. G. Τὴν μέταξαν. C. Ab-
surde autem hic ad vermes respici vult Scholiasta. Solan.

n) χωρίῳ] zooío £fteitz., Bip. et Schn. inepte. LeÀm.

0) εἶναι) »» O missum erat in editis.**

p) Οὗτο s] » OXros δὲ ὁ Méy. editum erat. Sed delevit δὲ Solanus,
et notavit, ordine inverso: ὁ Μέγιλλος οὗτος legi in V.*

q) Κορίϑινος] Facile est conjicere, Κορίνϑεος legendum, licet
hoc fugerit diligentiam Solami, Ποῖα. Emendationem per se
probam recepit B/p. et secutus Schm, — Lehm.

T) zívi] τινι sine accentu Heitz. Bip. Schm. prave. Lehm.

s) ὀνόματα! jDeprat in Impress. Sed ex C. supplevit So/anus.**

t) ταὐτὸ] ταύτῃ legebatur in Impress. In V. integre scriptum
ταυτὴ. 1. €. ταὐτὰ. (J. Gron, Ego ταὐτὸ malo.) Solan.

u) éyévovzo] ,, Eyívovro habebat edit. mutavit Solanus, “ἐ

X) νῦν διαπαίξει) ,,Συνδιαπαίξει editum legebatur; sed ex col-
lato Cod. V. correxit Solanus,**
y) τοὺς οἐκέτας] Excerptor G. cum invenisset δούλους, maluit
reponere οἰκέτας. Solan.

2) ποῦ} Τοῦ male legitur in V. Solar,

1

960 5830608 XB ΤΑ,

Ead. 1. 14. πολλὰ τῶν ἐκκαυμάτων 23] Φρονίμως
"πάνυ αἰνίττεται Ἦν ὡς φιλόσοφος, εἰ καί τι ἔχῃ 5) πρώην ἁμάρ-
τημα, δυνατὸν διὰ τῶν πόνων ἀποκαϑάραι αὐτό.

Pag. 990.1. 1. ἐξ ὑπαρχῆς} ἄνωϑεν. 6.

Ead. 1. 4. ἐμπολήσας] κερδάνας, συνάξας. V.

Ead. 1. 8. Max áp Qv *)d "Μακάρων νήσους λέγουσιν, Éy-
Oa διόγουσιν αἱ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ψυχαὶ μετὰ ϑάνατον. V.

Pag. 221. 1. 1. ἀνεπίγραφος] μηδεμίαν γραφὴν ἢ στίγ-
μα ἔχων. V.

Fad. l.5. πρόβαλλ᾽ αὐτὸν *)] πρὸ τῶν ἄλλων βάλλε,

προςάγαγε. V.

Pag. 222.1. 6. ἐμπαροινῶν ἐνυβρίζων. V.

JEad.1. 9. ἀσκαρδαμικτὶ] μὴ μύων τοὺς ὀφαλμοὺς. V.

Ead. 1. 11. καινουργὸν] τὸν ἐπινοοῦντα Ἶ) ξένα. V.

Ead.1, 12. κενή τις ἐστὶ] ψευδὴς, μάτην, ὡς ἔτυχεν.
(ἄλλως. C.)

Pag. 223. 1. 14. προςκάλει μοι καὶ τοῦτο εἰς πλείονας *)
τῶν “Ἑλλήνων ἐποίησε κατὰ γέλωτα. ἐπειδὴ γὰρ éxsivot καὶ τὰ φυ-
τὰ λέγουσιν ἔμψυχα » ἐπίτηδες οὕτως Éuzxoltov , λύχνον καὶ κλίνην
μαρτυροῦντας παρήγαγεν. V.

Pag. 924.1. 8. τὰ ue" ἡμέραν] τὰ ἐν τῇ ἡμέρᾳ. V.

Ead.1. 11. ὑπερπεπαικότα] ὑπερβαλλόμενα P) ὑπερ--
βάλλοντα. V.

Pag. 225. 1.1. πελιὸν ὃς 7 Puto μολυβδοειδής. G.

Ead, 1. 8. ἐς τὸν Πυριφλεγέθοντα Ποταμὸν πυρὸς
λέγουσι τοῦτον ἐν τοῖς παταχϑονίοις. ὁ δὲ Κέρβερος κύων ἐστὶ τρεῖς
ἔχων, ὡς λέγουσι, κεφαλὰς, φύλαξ τοῦ ἄδου. v.

Ead.l.7. χάριν εἴσομαι) ἀντὶ τοῦ, εὐχαριστήσω" τὸ

4) ἐκκαυμάτων] Mutatum nolui, quo melius lectionis diversi-
tas pateret. In C. tamen legitur ἐγκαυμάτων. Solan.

b) πάνυ αἰνίττεται) ..4ἰνίττεται πάνυ editum erat: item ὁ
φιλόσοφος. Utrumque mutavit articulumque delevit Solanus.**

c) ἔχῃ] ,»ἔχει. C.*

) Μακάρων] Μακάρους editum erat, et proxime iterum μαπά-
Qovg νήσους, inscite, quum ψνῆσος femininum esse vel pueri
sciant. £e Hz.

e) πρόβαλλ᾽ αὐτὸν] Προκάλει αὐτὸν habebat editum exemplar,
plane contra rationem. — £ezz.

f) ἐπινοοῦντα]Ί ᾿Επινοοῦν male habebant Impress. So/an. Levi-
tas tamen Grammatici xo:vovoyóv pro masculino habuisse vide-
iur. £Zehm.

8) εἰς πλείονας Πρὸς πλείονα C. et εἰς πλείονα V. Vid. Bourd.
qui legisse videtur εἰς φιλοσόφους. Solan.

h) ὑπερβαλλόμενα) ,, Ὑπερβαλλόμενον male editum fuerat, et
ὑπερβάλλοντα omissum.

&.c H- O- EE AL 801

γὰρ aen 1) παρὰ τοῖς ἀρχαίοις οὐ λέγεται. V,
.1.14. ἀναπεμπαξόμενος F)] μεμνημένος, dvolo-

Vubipdibs. G.

Pag. 926. 1.1. Τάν ταλον]} “4ἔγουσι γὰρ οἵ Ἕλληνες, ὃ ὅτι
ὃ Τάνταλος ἄνϑρωπος ὧν ἠξιώϑη γενέσϑαι τοῖς Θεοῖς ὁμοτρόπε--
fog' αὶ ἀκούων τὰ λαλούμενα παρ᾽ αὐτῶν, κατερχόμενος ἔλεγε
τοῖς ἀνϑρώποις. καὶ διὰ τοῦτο of ϑεοὶ ἀργιαϑέντες κολάζουσιν αὖ-
τὸν ἐν τῷ ζδῃ" ϑεωρῶν V. γὰρ δένδρα πεπληρωμένα καρπῶν, E
ποταμοὺς παραῤ ὀδέοντας, οὐδὲν αὐτῶν δύναται γεύσασϑαι" αὐτοῦ
γὰρ προςιόντος, ἐκεῖνα φεύγουσιν. V.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS.

Pag. 927. 1. 1. ΠΕΡῚ ΤΩΝ EIII M.] Ὃ λόγος οὗτος
τῶν καλλίστων καὶ πρώτων. G.

Pag. 229. l. 1. o£ πρὸς τοῖς ἱεροῖς) Οἵῳ T0 πάλαι οἵ
ναυαγήσαντες ἄνϑρωποι. ἐχρῶντο *9 σχήματι πρὸς τοῖς ἱεροῖς za8-
ήμενοι, καὶ τὴν αὑτῶν P) τύχην ὀλοφυρύμενοι.

Ead.1. 6. ἐπὶ τῷ καρχησίῳ} Καρχήσιος ^), τὸ ἄκρον
τοῦ ἱστοῦ. Cod. 3011.

Pag. ,230. 1. 10. ἑκόντες εἶναι *)] "Ov τῷ ἑκόντες εἷ-
ναι ἄνευ ἀποφάσεως ἐχρήσατο. V.

i) εὐχαριστοἽ Veteribus non dictum fuisse ait Scholiast.
fer notas ad verbum χάριν. Reitz,

k) ἀναπεμπαξ. ,,Κ0οχ 116 prior omissa erat in edit.'*
1) ϑεωρῶν!) ϑεορῶν mendose in Zieitz. et hinc in recentt. Lehm.

Gon-

8) ἐχ ρῶντο] ;; ᾿Εκεχρῆντο editum erat, sed correxit So/anus.*

b) αὐτῶν] 4vràv cum spiritu leni edebatur, sed primam adspi-
rare non dubitavi. JAeitz.

c) Καρχήσιος] Ita vox ἃ Belino edita, et repetita a Schz. Sed
καρχήσιον scribendum erat, et fortassis etiam Scholiastes ita scri-
psit: Belinianam autem enarrationem scribendi vitiis scatere sae-
pius jam monitum est, Sic et h. 1. apud Belinum ἀκρὸν et lorov
legas, quae tamen ScAmiederus jam emendavit, Lehm.

d) ἑκόντες εἷναι] Hoc scholion in edit Graev. male referebatur
ad verba “οκῶ ydg μοι ἐκ πολλῶν. Sed praeeunte Solazo restitui
suo loco. Aeitz, Vultautem Scholiastes, ἢ. 1. Lucianum formu-

362 sic gx νας

,

Pag. 989. 1. 7. τοῦ σκόλοπος] Σκύλοψ, ὀξὺ ξύλον. Υ͂.

Pag. 235. l. 14. Πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίῃ »δεδμη μένος]
Τὸ πλῆρες καὶ τὸ λοιπὸν τοῦτο" οὔτε τι εἰπεῖν οὔτ᾽ ἔρξαι δύναται,
γλῶσσα δέ of δέδεται. V.

Pag. 236. l. 5... ὧδ᾽ ὃ καλός που") δήτωρ ἔφη} Ζ2η-
μοσϑένης ἐν Φιλιππικοῖς ταῦτα φησι, Τοῖς τῶν νοσούντων ) σι-
τίοις ἐοικότα, ἃ 8) οὔτε σώζειν 1) οὔτε ἀπολλύναι δύνανται. γ.

Pas .23T. 1, 19. εὐχῇ γὰρ àv] A6 ydg εὐχαὶ ὡς *) ἐπί-

παν δ) τὰ ἀδύνατα προβάλλονται. Y.
" fag. 238.1.5. ὡς οὐδ᾽ o£] c οὐχ of διὰ ταύτην 1) λέ-
γοντες. 6.

Pag. 939.1. 9. καὶ τρίβωνες] ᾿ἀριστοφάνειος ) ἡ λέ-
&c. σημαίνει δὲ τοὺς ἐγγεγυμνασμένους τινὶ πράγματι, καὶ διὰ

πολλῆς πείρας ἐληλακότας. V
Pag. 940. 1l. 11. τὸν λωτὸν] βοτάνη εὐώδης, ἣν ἔνιοι

καλοῦσι μυρόλωτον ^). V.

lam ἑκὼν εἶναι contra Atticismi legem extra negationem usurpas-
se. Vid. imprimis Lobeck, ad Phrynich. p- 275. sq. Obiter mo-
neo, pro vulgato τὸ ultro me scripsisse τῷ. Lehm.

e) o A ὁ καλός zov] Misere habitum hoe scholion erat in edit.
Graev. sive Clerici, et nescio quorsum ex sua sede divulsum ; re-
latum enim erat ad Da/. Piscat, et admodum vitiose descriptum.
Reitz.

f) νοσούντων 7 ,NNoovvzov legebatur in edit, Sed bene correxit
Solanus. ἐξ

g) €] Anteh. v. ingens lacuna punctis descripta erat in eadem edit.
Sed nulla est in C. lacuna, et d tantum legitur, In M, idem ob-

servare est. Solan,

h) σώξε ἐν Σώξζουσιν legas in edit. eadem, quod est in V. et M.
Sed σώξειν C. habet. So/an.

i) ὡς] Et hoc scholium falso ad Píscat. relatum suae sedi restitui-
mus. Lacunam autem Cod. V. post εὐχαὶ ex M. supplevit Sola-
nis. qui et ita legi observat in alio ad idem verbum Scholio p. 24.
(Ed. Graev.) ubi tamen prave δύνατα pro ἀδύνατα scribebatur.
Heitz.

k) ἐπίπαν] ᾿Επὶ tantum editum erat, sed ἐπίπαν ex C. est,
Solan.

1) ταὐτην] Sic etextu correxi, quod in Πεῖίξ. et. Bip. vulgacum
erat ταύτων. Schmiedero placuerat τούτων. Lehm.

m) ᾿ἀριστοφάνειο ς] IdemScholion legebatur p. 24. (Ed. Graev.)
Sed in posteriore pro ᾿ἀριστοφάνειος ἡ λέξις, erat "AgrGroqavov ἡ
λέξις. Eaque tria verba scholium non inchoabant, sed claude-
bant. eitz,

n) uvooAorov]) Mvpgóoxocov V. Hoc Schol. in M. non exstat.
Utra praestet scriptura nescio, ait Solanus. Sed ego nescio cur
dubitet ille, nam cum λωτὸς i. e. lotus herba et arbor sit nomine
notissima, licet de generibus ejus controversia sit, (vid. JMaztAiol.
ad Dioscorid. p. 157. ek Salmas. de homon. ^yl. igir. p. 6.) λωκὸς

8,0: Hs Qn τον εάν $83

Pag. 941,1. 10. εὐπαρύφοις ἀνδράσιν) εὐκατεργά--
στοις, εὐδαίμοσι, πλουσίοις. V.

Pag.243.1.9. ἴλιγγος} Ὅταν περὶ τὴν καρδίαν 5) στρόφος
γένηται, ἐπακολουϑεῖ σκότος, ὃ καλοῦσιν ἴλιγγον.

Ead.1. 15. καταδικάσας ] ἀντὶ τοῦ, κατηγορήσας. V.

Pag. 246.1. 8. ὀρνίϑων γάλα] Παροιμία ἐπὶ τῶν ὑπερ-
φυῶν ἀγαϑῶν., ὅταν τινὶ προφςουῇ, λεγομένη, τὸ ὀρνίϑων γά-
λα Ῥ)ὴ. V. (ὀρνίϑων δὲ γάλα τὸ λευκὸν τοῦ ὠοῦ. C.)

Pag. 947.1. 19. ὁ δὲ ἀκκισάμενο g] προςποιησάμενος,
ὑποκρινάμενος. V.

Pag. 948.1. 19. ἐκ περιωπῆς] ἐκ φροντίδος, ἢ περισκέ-
ψεως. Cod. 2954.

Pag. 250.1. 9. φιλοτησίαν] Φιλοτησία ἐστὶν, ἡνίκα τις
ἐν ἀρίστῳ, ἀπὸ τῆς δοϑείσης αὐτῷ φιάλης πιὼν, τὸ λοιπὸν πα-
ράσχῃ φίλῳ καὶ τὴν φιάλην χαρισάμενος. V.

Pag. 251.1. 12. ποτνιώμενον͵] δυςφοροῦντα, μετὰ υἷ-
μωγῆς παρακαλοῦντα. V.

Pag.955.1. 5. τιϑασσὸν] Τιϑασσὸς ὃ ἥμερος" καὶ ἀτί-
ϑασσος ὁ ἀνήμερος. V.

Ead.1. 7. ἐπαινεῖς δὲ ὅμως τὰς ὑποσχέσεις] I.ot
σαίνεις δὲ ὅμως τὴν ὑπόσχεσιν. G. et M.

Pag. 251. 1. 18. ἐπὶ Μανδραβούλου] Παροιμία κατὰ
τῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον προκοπτόντων ἀεί. 'O γὰρ “Μανδράβουλος t)
οὗτος εὑρών ποτε ϑησαυρὸν ἐν Σάμῳ, χρυσοῦν πρύβατον ἀνέθηκε
τῇ Ἥρα, τῷ δέ δευτέρῳ ἔτει 5) ἀργυροῦν, τῷ δὲ τρίτῳ χαλκοῦν.

LA

vero apud rei herbariae scriptores nom inveniatur; mihi dubium
non est μυρύλωτον verum esse, etsi compositum hoc non invenio
inter /o/os, est tamen zo μύρο alibi usitatum, ut myrobalanus.
Rez. Et in Suida legitur μυρόλωτον, unde hoc scholion de-
sumtum. Lehm.

0) καρδέαν] Intellige orificium ventriculi, quod medicis καρδία
vocatur, cujus dolor καρδιαλγία audit, ob vicinitatem et consen-
sum cordis. Vid. Foés. oecon. Hippocr. Sic καρδιαλγία et χαρ--
διαλγικὰ μετὰ στρόφον. Oris ventriculi dolor cum torminibus, apud
eumdem. Rationem autem vertiginis aliam tradit Zppocrates,
quam aeque falsam atque illam Scholiastae hodierni pronuntiant
medici. Sed non convenit hic medice commentarl. Zeitz.

p)74A«] Eustath, ad vers. 552. Dionysii Periegetae, hanc de Sa-
mo paroemiam usurpatam esse ait: 7j δὲ Σάμος αὕτη ᾿Ιωνικὴ πό-
νυ ηὐτύχησέ ποτε, ὡς καὶ παροιμιασϑῆναι γάλα ὀρνίϑων φέρειν
αὐτήν. lpsa Samos ἰοπίεα valde felix fuit, unde proverbialiter di-
cebatur lac gallinaceum proferre. Vid. etiam Suidam. Cleric,

q) Μανδράβουλος] ,.ΜΠανδρόβουλος bis in C. legitur, uti ex V.
primo quoque editum erat; sed merito correxit So/azus,*

r) ἔτει,» Erg editum erat, quod recte correxit iderm.'*

864 8C HOLI4A,

V. (μέμνηται Πλάτων ὁ κωμικὸς ἐν zii soxovpévo addunt M,
et B. )

Pag.961.1. 8. ὑπὸ κώδωνι} "Or συνῆϑες ἐκ παλαιοῦ
“Λατίνοις 5) ὑπὸ κώδωνι ἐκκλησιάζειν. | V.

Pag.964.1.9. βάδην] ἠρέμα, ἢ ϑᾶττον ἢ ταχέως. G.
( Cave posteriori enarrationi credas *). So/an.)

Ead.1.11. νεαλέστερος] Κυρίως ") ὁ νεωστὶ ἑαλωκὼς
ἰχϑύς. λέγεται δὲ καὶ ὃ νεωστὶ ἀλισϑείς. V.

Pag. 267.1. 14. διψῶντα κεκραγέναι} Τὸ ἕξῆς. δὲ-
ψῶντα κεκραγέναι ἐπιμελούμενον, ὡς ἐπίσημος ἔσῃ καὶ κορυφαῖ-
og. V.

Pag.268.1.G. ἑξἑώλου τινὸς] χϑεσινοῦ, ψυχροῦ, μα-
ταίου. ἀνωφελοῦς. ἀνισχύρου *). V.

Ead.1. 14. προςεπιμετροῦντες] Avi τοῦ, καὶ πέρα)
τοῦ εἰκότος ἐπισκοποῦντες. V.

Ῥαρ. 277.1. 8. ἐφεστοίδιον] μανδύαν τινά " ἄμεινον δὰ
πεχκρύφαλον νοεῖν. V.

Éad.1.11. βρενϑυδμενοι" ] ἀλαζονενόμενοι ἢ λυπούμενον
καὶ δυςχεραίνοντες" βρένϑυον δὲ μύρον τῶν παχέων, οἵ δὲ ἄνϑιυ-
vov μύρον. χαλεῖταν καὶ ὀρνεόν τι βρένϑος, ὃ ἔνιοι κόσσυφον *)
καλοῦσι. V. :

Pag. 978. 1. 1. ἄδωρα οὖν σοι τὰ δῶρα] Io. ἄωρα.
Ex Sophoclis Ajace (v. 675.) G. Solan.

s) Δατίνοις “ατείνοις editum erat. Mntavit Solanus, non ad-
dens unde habeat. RBecte quidem “ατένοις, vid, Strab. V. p. 229.
(al. 550.) Sed potuit tamen ScAo/zast. Aarsívots scribere illo aevo ;
longum enim 1 et alibi fit zi, ut Liris amnis /eigig Strab. V. p. 258.
vel 565. Et p. praeced. /sígrog, item Εὔξεινος Pontus Fuxinus,
idem ubique. C/uver. quidem L. III. c. 55. in nott. adfert ex
Suid. Τήλεφος γὰρ — ὑποπληθϑεὶς Δατεῖνος, Sed in ipso Suida
legitur 4azivog et “ατῖνοι. Certe in Edit. qua utor, antiqua,
nec dubium, quia sic millies apud quosvis. £feitz.

t) eredas] Stultissima sane foret haec Grammatici explicatio, si
ad unam vocem βάδην pertinere eam voluisset. Videntur potius
haec posteriora ἢ ϑᾶττον etc. ad verba textus, τὰ μὲν παραδρα-
pov referenda, et negligentius modo proposita, esse. Lehm,

u) Kvoícog] Sic optime abbreviationem Cod. V. legit Cl. J. Gro-
novius, qui eandem observavit in Schol. ad καταπλ. 75. (Catapl.
c. 10.) nisi quod ibi levi mutatione xvgiov designat. Soéan,

x) ἀνισχύρου] Quae in Reitz. et Bip. Edd. vulgata fuerant, àyo-
φηλοῦς et ἀνυσχύρου, correxerat jam Schmiederus. Lehm.

y) πέρα] ,παρὼ editum erat, sed mutavit Solanus.**

z)x060cigov] Lege κόσσυφον. Solan. Sic scripsi, quamquam
non praeiverant Zteitz, et recentt. Et quod bis vulgatum erat,
μῦρον, non dubitabam emendare. Omnino de hoc Scholio non-
nulla a Jensio monita xeperiuntur infra in Adnott. Leluw.

8 CHOLIA, 865

Pag. 979.1. 4. ϑυλάκου] Θύλακος ἡ ἀρτοϑήκη 3). ϑύλα-
κοι καὶ σφῆνες καὶ ὑπεράλματα, γυμνασίων εἴδη.

Pag. 281.1. 11. ὁ Κέβης ἐκεῖνος] Σημειοῦ τὴν Κέβη-
τος εἰκόνα. ἔχει δὲ P) αὐτὴν ἐν τῷ τέλει τοῦ βιβλίου.

Pag. 284.1. 1. ὡς ϑεὸς ἀναίτιος ' Ὅμηρος, ὦ πόποι,
οἷον δή γυ ϑεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται" ἐξ ἡμέων γάρ φασι κάκ ᾿ ἐμ-
μεναι" οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασϑαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε
ἔχουσιν. Odyss. A, 32. Vide Siobaeum. Meminit et Gellius
horum versuum, G:

IN APOLOGIAM. PRO MERCEDE CONDUCTIS.

Pag. 286. 1. 6. ὀστράκου φησὶ μεταπεσόντος Πλα-
τωνικὴ παροιμία ἐπὶ τῶν ἀπροφασίστως μεταβαλλομένων ἀπὸ τῶν
πρώτων *) αὐτοῖς πρεςβευομένων.

Pag. 987. 1. 4. παλινοδεῖν (i ἐναντίως ὁδεύειν. σ.

Pags. 288. 1. 8. τὴν δήτραν] “Ρήτραι, συνϑῆκαι, ὅμο-
λογίαι. Ταραντῖνον δὲ νόμους καλοῦσιν “) οἷον ψηφίσματα. Ilo-
Qc ““ακεδαιμονίοις. δὲ ῥήτρα, “Τυκόυργου νόμος ὡς ἐκ χρησμοῦ
τυϑέμενος. o£ δὲ, ϑήτρας, ὁμολογίας" of δὲ, συγγράμματα. καὶ
δητροφύλαφας, τοὺς συγγραμματοφύλακας.

Pag. 290. 1, 4. τὸν Σάλαιϑον ixeivov] Κροτωνια--
τῶν “ἢ Jit gs

Éad.1.8. vo à? μὸν, οὐ παρὰ μικρὸν ἀτοπώτε--
0 ov] i τοῦ, πάνυ ἄτοπον, οὐ παρὰ μικρὸν ἀτοπώτερον εἷ--
ze. V.

a) ἀποϑήκη Ἵ Contidenter scripsi ἀρτοϑήκη, Suidae auctoritatem
secutus, unde haec déscripta. Lehm.
b) δὲ] 2 pn erat, sed recte correxerat Solanus.'*

a) πρώτων] Pro πρώτων C habet πρώην. Solan.

b) Ila21voó tiv] Data opera scripturam codicis expressimus. So-
lan. Quid enim peccatnm sit, manifestum est. ZZeitz.
€) καλοῦσιν] Καὶ hic pro καλοῦσιν habet C. Solan. Koi etiam
apud Suidam legitur, unde hoc scholion prope ad verba desum-
tum. Sed scribitur ibi ῥῆτρα contra praeceptum Arcadii De Ac-
centt, p. 101. edit. Barker. Lips. Vid. etiam Sturz. in Lex. Xe-
noph. Vol. IV. p. 7. Lehm.

d) Κροτωνιατῶν] Κροτονιατῶν Reitz. et xecentt, Len.

566 4H DPTA

Pag. 299.1. 8. ἢ ἀμύγδαλον *)] ἡ ἀμύγδαλος. V.

. EKad.l. 4. óv9uoic] Pv9uóc. τάξις εὔμελος 5) ἀκολού-
Soc τῇ ἁρμονίᾳ, μέλος εὐφρόσυνον. V.

Pag.293.1. 9. κατόπιν] μετὰ ταῦτα, ἀπὸ τοῦ ὄπισϑεν
ἐέναι. G.

Ead.1.8. τῶν ἄλλων, καταγελᾷν $)] Ὃ νοῦς, ἀντὶ
τοῦ; μεγαλαυχούμενος καὶ γαυριῶν, ἐφ᾽ οἷς τῶν εἰς ταῦτα μισϑο-
QogovvroOv κατεκομψευοῦυ. V.

Ead.l.4. καὶ ὅτι οὐκ εἰς τὸν κόλπον πτύσας] Παρ-
oue, εἰς τὸν κόλπον πτύει, ἐπὶ τῶν πάνυ Ὁ) μαλακῶν,, καὶ τε-
ϑρυμμένων. Τοὺς γὰρ φρονηματίας καὶ ἐπῃρμένους, καὶ τοῦτο
αὐτὸ μεγαλόφρονας, οὐκ εἰς τὸν κόλπον φασὶ πτύειν, ἀλλὰ πόῤῥω,
οὗς καὶ ἡ χυδαία λαλιὰ μακροπτύστους 1) καλεῖ διασύρουσα. V.

Pag.994.1, 1. ἀμφιλαφεῖ] ᾿Αμφιλαφεῖ ἀντὶ τοῦ, ἀφϑό-
vo ἢ), πολλαχῶς κεχορηγημένῃ. V.

Pag.995.1. 10. καὶ μείζονί γε τὸν μιπρότερον]
τῷ μείζονι ἥλῳ τὸν μικρότερον. V.

Pag. 290. l. 1. ὀδύρεσϑα a ᾿Οδύρεσϑαι τὸ γῆρας ἁπλύτη- .
τος ἤϑους ^) ταῦτα κατασκευαστικά" ἀλλ᾽, ὦ βωμολόχε, εἰς ταύ-
τὴν κἀκεῖνοι, ὧν κατέδραμες ἀπηνῶς"), καταφεύγοντες ἀπολογίαν,

e) ἀμύγδαλον κειμένην͵Ἵ Ait Lucianus; recte igitur notat
Scholiastes ut rarum quid femineo genere ἡ ἀμύγδαλος dici pro
fructu, qui vulgo τὸ ἀμύγδαλον, vel usitatius ἡ ἀμυγδάλη., ut ap.
Pollucem non semel. £euz,

1ὴ εὔμελος] Sic et C. Solan.

δ) τῶν ἄλλων, καταγελᾷν] Melius hoc referretur ad ϑρασυ-
νάμενος supra, δοίαπι.

h) z&vv] Πάνου legebatur in Edit. Sed facilis est correctio, ac
de permultis similibus non semper monebimus, sed quantum po-
terimus, in transitu corrigemus. /fteit?z, Sic et ego infra correxi
scripturam Zeizz. λαλία, quam et recentt. Edd. adservarunt,
Quamquam mihi contra ac fietzio talia quoque paucis saltem
monenda videntur, ne vel in minutissima re ne tantillae quidem
fraudis suspicioni locus detur. Lehm.

1) μακροπτύστου ς] In C. marg. μακροπτύστας. Sed M. vulga-
tam tuetur. Solan. ,,Sequebantur hic plura, sed ex alio scholio
perperam repetita, quae recte delevit So/anus.'

k) ἀφϑόνφῳ ] ,,Male ἀφϑόνως editum erat.

1)790vg] 'H9og ante typis descriptum legebatur, sed mutavit
Solanus. Qui novem locis unum hoc Scholion correxit: nam et
mox pro χατασκευαστ. . . editum erat κατασκὲν . . . pro d,

* e ε . .

οὖν, pro àv, ὡς etc. quae mox vide. Zeiz. Jens. Lectt. Lucc.
p. 208. pro πατασκξυ . . . maluit xcrogAsv . . . Sed vid. Adnott.
Lehm.

m) ἀπην ὥς] ,.᾽ 4πημελημενῶς ante legebatur; sed ex C. ἀπηνῶς
dedit So(amnue.**

8"c*u^ g^ ra" $67

λῆρόν σε καὶ φιλαίτιον καὶ ,βεμψίμοιρον ἀποφανοῦσι, χαὶ κώνω--
za ?), φασὶ, μιμούμενον ἀετόν *). Τάχα γὰρ Σωκρόώ qv ἐϑέλων
μιμεῖσϑαι οἷς P) οὗτος Πρύδιπον τὸν Κεῖον 4) xoi τοὺς κατ᾽ αὖ--
τὸν ἀπελέγχει σοφιστὰς, ἐπὶ τὴν τοιαύτην ἀπέδραμες γλωσσαλγίαν.
᾿Αλλὰ γὰρ καλῶς ἔχει τοῖς Ὁμήρου" Σ 6t βάλλειν" ἢ τοιύςδε ἐ ἐὼν...
Πόντον ἐπιπλώσας ἕτάρους ἐρίηρας ἀγείρας ') καὶ ὅσα λοιπά. V.

Ead. ρα: ἠλίβατο v; Ἠλίβατον, ὑψηλὸν, ἄβατον, ἢ
ὅπου ὁ ἥλιος πρῶτον βάλλει. Στησίχορος * ) δὲ τάρταρον ἠλίβα--
τον τὸν βαϑὺν λέγει. "Ἔνιοι δὲ ἠλίβατον ἀποδιδόασιν, ἡλίῳ φαι-
vóusvov. V.

Pag. 297. 1.4. x omegv ὑγετα] τὰ πρὸς τοὺς χειμῶνας στε-
νὰ καὶ ὀχυρώματα. οἵ δέ φασι, ὅτι τοὺς Κρῆτας ") οἱ νησιῶται

n) ἀποφανοῦσι καὶ κὠνωπαῇ Haec in vulgato deficientia ex

eodem fonte se restituisse testatur Solanus.**

0) ἀετόν] ,Pro eo monstrose legebatur αὐτούς. Ex Coll. resti-
tuit Solanus.*:

p) οἷς] Οἷον antea editum est; mutavit idem Solanus, an corre-
xerit, non video; neque enim sensum satis adsequor, nisi post
μιμεῖσϑαι distinctionis notam ponas, ac Οἷς pro ablat. instrumenti
accipias, ut sit: quióus ?lle Prodicum . . . reprehendit, Aliquid
tamen post μεμεῖσϑαι excidisse credo. Heiz,

q) Κεῖον] Sic manifesto legendum, licet sic in Ms. ποδικὸν τὸν
κύον. Deridentem Sophistas, adeoque Prodicum P/ato Socratem
inducit tum alibi, tum in Protagora, qui consuli poterit. ( Cod,
κίων) Cleric.

r) Ὁμήρου] Decem verba sensu carentia post ἢ. v. sequeban-
tur, quae ducibus Co//. omissa sunt ab Solano, eoque hocScholion
restitutum ait.**

8) ἀγείρας] ᾿Δγεῖρας Edit. ἀείρας Coll. Sed Homer. 11]. I, 47. &-
γείρας habet. So/an. Et ἐρίηρας habet, non ἐριήρας, ut £citz.
et recentt, Neque, ut hi, τοῖος δὲ, s sed rectius τοιόςδε. Lehm.

t) Στησίχορος] Coll. interponunt hic aliam vocem εἰληβεβηκυίαν,
quam corruptum esse patet. So/an. ,

u) Komzzs] Κρῆτας C. Mox pro ἔφυγον, φεύγειν legendum.
Solan. Omnino corruptissimum est Scholion, quod partim su-
spicatus est vir de his Scholiis optime meritus, So/anus, Sed per-
versam is medelam vel attulit, vel commendavit. Restitui debe-
bat ex Suida , cujus vestigia nondum omnino deleta fuisse vide-
bis, ubi utriusque Grammatici verba inter se accurate compara-
veris. Scilicet Κρῆτας recte in C. legebatur, et recte restituit
Schmiederus : Suidas aliam modo formam habet ᾿Κρηταιεῖς. Deinde
quod £ ἔφυγον in Scholio est, sicnt in Suida, non φεύγειν debebat
corrigi ,quod Schmiederus revera recepit. Sed post gor ex Suida ὅτε
erat interponendum, ac deinde τοὺς νησιώτας in οἱ νησιῶται mutan-
dum. Quae Scholion habebat, omni carebant sensu, et pugna-
bant insuper cum altero Scholio. 'lum quod vulgatum fuerat
κρατοῦντι, prorsus erat ineptum , quippe vitiose scriptum pro eo,
quod Suidas praebet, ϑαλαττοκρατοῦντας, vel etiam pro simplici
πρατούντας. Denique pro πόλιν τινὰ ex éodem Suida posui σπη-

868 S;C.H.O.LI A.

ἅμα Μίνωι τῷ βασιλεῖ ϑαλαττοχροτοῦντας ἔφυγον εἰς σπηλαιά τι-
ya, ὅϑεν ἐκεῖνα *) ὠνομάσθησαν πρηςφύγετα. V.

Κρηςφύγετα *)] Φρούριά τινα οὕτω λεγόμενα, οὗ ἐ-
κρύπτοντο οἵ νησιῶται τὸν Μίνωα φεύγοντες, περὶ τὴν Κρήτην 2)
αὐτὰ ἐστί. Τὸ οὖν κρηςφύγετον χρήσιμον τοῖς -φεύγουσιν τοῦ
πρύπτεσϑαι, τὰ πρὸς τοὺς χειμῶνας στενὰ καὶ ὀχυρώματα. V.

Ead.1.19. ἀνεμώνη ] τὸ ἄνϑος, διὰ τὸ τὸ φύλλον εὐδιά--
σειστον εἶναι παντὶ ἀνέμῳ. V.

Pag. 298. 1. 9. ἐπεὶ οὐκ ἂν φϑάνοι τις] ἀντὶ τοῦ,
τάχιστα ἂν πάσας ἀναιρήσῃ *) τὰς τοιαύτας προστασίας. V.

Ῥαρ. 4299.]. 2. μισϑαρνοῦντας] [Μισϑαρνοῦντας οἷον
τὸν μισϑὸν ἀντικαταλλαττομένους" καὶ μισϑαρνία λέγεται ἡ ἐπὶ
μισϑῷ γενομένη ἐργασία. V.

Ead.l. T. καὶ τὸ μέρος συνδιαπράττομεν ἀντὶ
τοῦ, ὅσον εἰς ἡμᾶς ἧκεν, ὅσον εἰς τὸ μέρος ἡμῶν συμβάλλεται. Υ͂.

Ead.l. 11. ἁἀπαξαπάντων] ᾿Ζπαξαπάντων ὑφ᾽ ἕν. ἀντὶ
γὰρ τοῦ παντάπασιν ἐστίν. ᾿ΦΖριστοφάνης Εἰρήνῃ ἢ) ἁπαξάπαντα
παταμεμυττωτευμένα “)

Ἑαά,1. 16. παρὰ τοῦ βασιλέως} ἘΠ τισιν ἄλλο ταῦτα
πλεονεξίας κατηγόρει καὶ ἀλαζονείας. καλῶς μὲν γὰρ εἶχέ σοι ἡ
ἀπολογία τὰ κοινὰ συνδιαφέρειν τοῖς ἄλλοις καὶ διαχειρίξειν προ-
βαλλομένη. καὶ πρὸς ἔπαινον ἡμῖν τοῦτο παρὰ πᾶσι τὸν βίον ἐπαν--
ορϑοῦσϑαι προϑυμηϑέντι. τό γέ τοι περὶ βασιλείας ^) προςϑεῖ-

λαιά τινα, quod quidem ipse auctor cogitasse videtur, quum de-
inde scripserit ὠνομάσθησαν secundum Suidam: quapropter óvo-
p.695) improbus est Solani error. Neque adeo vitium illud vetus
ἐκεῖνος in ἐκείνη; sed iu ἐκεῖνα, transire debebat. Sub initium
Scholii στενὰ itidem est e Suida desumtum, ubi tamen fortasse
στεγανὰ, ut Portus et Kusterus maluerunt, vel ozeyvo, utin Hesy-
chio s. κρησφύγετον legitur, reponendum est. Lem.

x) ἐκείνη] ,,Itacorrexit idem; nam vitiose ἐχεῖνος editum fuerat,
Item pro ὠνομάσϑη male legebatur covoudc975c«v. Imo vero
pessime correctum hoc, quum illa, πόλιν τινε corrigenda fuis-
sent. Lehm.

y) Komsegyszo] Voces aliquoties repetitae variisque modis ex-
positae, ostendunt haec esse collectanea ex variis auctoribus ex-
cerpta, vel a pluribus haec Scholia scripta fuisse. Cleric,

z) Κρήτην] Κρητὴν falso accentu priores Edd. Lehm.

a) ἀναιτρήσῃ] ,Sic ex C. pro vulgato ἐναιρήσῃ restituit Solanus.**

b) E£o5v7] ,, Eiogxtt male C.**

C) καταμεμυττωτευμὲναἽἹ Itaex Aristophane ipso Pac. v. 247.
correxi vitium vulgatum καταμεμυττομένα. Lehm.

d) περὶ βασιλείας} (Lege παρὰ βασιλέως.) Solan. Et sic edidit
Schmiederus. Rectius, opinor, corrigatur, παρὰ βασιλεῖ, ut mox
scriptum. Ommnino scatet hoc Scholion vitiis variis, quae offen-
des, si, quid auctor sibi voluerit, accurate investigaveris, Sta-

85 ΟἹ Ἢ Θ᾽ ἔτ Δὰ 869

vot μισϑοφορεῖν, καὶ οὕτω μισϑοφορίας ὑπερφυῆ, οὐκ ἔστιν ἥτις
ἄλλη ταύτην ὑπερβάλλοιτο φιλοτιμία καὶ πλεονεξία. εἰ γὰρ τὸ παρὰ
τοῖς ἄλλοις μισϑοφορεῖν αἰσχρὸν, πολλῷ μᾶλλον τὸ παρὰ βασιλεῖ.
καὶ εἶ τὸ μικρὰ μισϑαρνεῖν καταγέλαστον, τί ἂν εἴποι τὶς τὸ μεγά-
λα; ὅσον γὰρ βασιλεὺς ἰδιώτου εἰς τύχην ὑπερτερεῖ EU. xl τὰ δέ-
κα τῆς μονάδος εἰς πλῆϑος, τοφοῦτον καὶ τὸ qiiosogetu αἱρούμε-
γος, ἄν τε ὑπὸ μικρᾶς ἄν τε ὑπὸ μεγάλης φιλοσοφίας * ) ἐκκρού-
oro , ἐς γέλωτα πλατύτερον συντελοίη. ἴσως γὰρ τὸ μικρὸν σύγ-
γνώστον, Θεόγνιδα συνέπαινον ἔχον, ἐν οἷς φησιν; οὐκ εὔχομαι
πλοῦτον οὐδὲ ἐ ἔραμαι, ἀλλά μοι εἴη μὲν ἀπὸ τῶν ἐλαχίστων. Get
M. Sed in M. pars prior hujus Scholii vitio temporis eva-
nida facta est. In G. autem pro ultimis post εὔχομαι yerbis,
haec leguntur: οὕτως. OVOLVTO of xo^ ὑμᾶς εἶ τοῦτο STDÓEEOUGI.
οὐ γὰρ οὐ. ἀλλ᾽ ἡ τοῦ, ᾿Δσσυρίου ἀληϑῶς εἰπεῖν κατ᾽ οὐδὲν διακεί-
μενος ᾿Δνακενδάξιδος f). καὶ τί γὰρ ἄλλο. Quae quid sibi velint
nescio. G.

Pag. 300. 1. 6. φόρους] βερισμοὺς, φορολογίας £). σ.

Pag. 802. 1. 8. τὴν λευκὴν παρὰ σοῦ] Δύο γὰρ “ψῆφοι
τοῖς νικῶσιν ἀνέκειντο, λευκὴ καὶ πλήρης, ὥςπερ τοῖς ἡττωμέ-
voig " ) ἡ [c P καὶ 9" τετρυπημένη.

Ead. 1 οὐ φροντὶς "Ina....] Ilagotuía ἐπὶ τῶν
ἄγαν AGE τινὸς καὶ ἀπεριμεριμνῶς διακειμένων. V.
(In V. erat ἀπεριμερί")

tim ab initio aliquid saltem dicet ineptus Luciani adversarius, si
eum scripsisse fingas : Ei τί σε ἄλλο, ταῦτα etc. Deinde quid
voce προϑυμηϑέντι facias? Quid tota toe dinioe sequente ? Ve-
rum non multum videmur lucraturi esse, si totos nos in hujus
hominis mentem insinuare conaremur. Lehrzn.

*) ὑπερτερεῖ} Lege ὑπερφέρξι. llemst. Facilem se praebuit
Schmiederus ad obsequendum tanti viri consilio. Verum nec
ὑπερτερεῖν insolens est verbum, ubi velis, praestantiorems esse.
Lehm.

e) φιλοσοφίας] ,,Micdogopgíog legendum monuit Hemsterhusius.**
Neque hoc Schmiederus dedignatus est recipere, aliquo saltem ju-
TO. Lehm.

f) ἀνακενδάξιδος]ὔ Hic latet nomen ᾿Δνακυνδαράξου, potius
Sardanapali : vid. Schol. ad Jov. Trag. C. 48. 4femst, Neque ta-
men ita multo clarior fit sententia ipsa, sub aliis quoque illa
vitiis scribendi latens. LeÀ;.

5) φορολογίας] φωρωλογίας Reitz. Sed mutarunt Bip. et Schm.
Lehm.

h) ἡττωμένοις] ἡττομένοις vitiose priores Edd, Lehm.

Lucian. F'ol. III. Aa

370 $SCHOLIZA.

-

AD APOLOGIAM PRO LAPSU IN
SALUTANDO.

Pas. 808.1. 8. ἐπήρειαν] βλάβην. V.

Ead.l. 8. ἐγὼ δὲ ὁ χρυσοῦς ἐπιλαϑόμενος7 Al ydo
£ot τῶν παλαιῶν προςρήσεις αἵ μὲν ξωϑιναὶ, χαῖρε, αἵ δὲ ἕσπερι-
vob *), ὑγίαινε. V:

Pag. 808. 1. 10. παρ᾽ ἀλλήλων] ἀντὶ τοῦ, ἀπ᾿ ἀλλήλων,
ἡ παρὰ ἀντὶ τῆς ἀπό. V. à

Pag.806.1.9. ἀπὸ Σφακτηρίας] Tomog “ακωνικός. V.

Pag. 807. 1. 4. ὡς μοχϑηρὸν] "Apiorogvge ἐν Πλούτῳ"
Χαίρειν μὲν ἡμῖν ἔστιν, ὦ ἄνδρες δημόται, AAoyotov ἤδη προςα-
γορεύειν καὶ σαπρὸν. LU

Pag. 808. 1. 6. πεντάγραμμον] Pentagramma dicitur,
quod quinque literis constet, Pythagorae figura, qua hodie
contra fascinationes utuntur, Figura constat ex tribus trian-
gulis, quorum latera deserviunt sibi invicem. Et trinitatis,
quae est in Divinis, puto, visexprimebatur. Fitque figura
uno tractu calami. Omnia autem ad Numeros Pythagoras
referebat. Et appellatur signum Sanitatis. G.

Τὸ πεντάγραμμον "Oz τὸ ἐν τῇ συνηϑείᾳ λεγόμενον
πεντάλφα σύμβολον ἦν πρὸς ἀλλήλους Πυϑαγορείων ") ἀναγνω-
στικὸν, καὶ τούτῳ ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς ἐχρῶντο, ὅ ἐστι τυῦτο

s M:

Ead.1.9. οὔτε δὲτῷ εὖ πράττειν οὔτε τῷ χαίρειν,
σάντως καὶ τῷ υγιαίνειν] Oz τὸ etc. Πυϑαγορείοις
ἀναγνωριστικὸν etc. G. (et addunt, quaere in Luciani Im-
presso.)

Ead. 1. 10. τετρακτὺν] Quaere in aureis carminibus et
commentariis. i

Pag. 810. 1. 56. Σκολιὸν] TO σπολιὸν τοῦτο Σιμωνίδης
ἐποίησεν. ἔχει οὕτως αὐτοτελὲς 1) , “Ὑγιαίνειν *) μὲν ἄριστον ϑνη-

e) ἑσπερεν α͵Ἵ In prioribus ἐσπέριναι, inverso accentu. Lehm,

b) Πυϑαγορείων] Coll. Πυϑαγορείοις ἀναγνωριστικόν. Solan.

c) Deerat in impresso figura, quam oculis subjicimus. Solan.

d) αὐτοτελὲς] ,,4ὕὐτολέξει Exc. G. et C.*

e) Tyiaívsiv | Hoc scolion citant Plato in Gorgia, Clem. ZAle-
xandr. Strom. lib. II, et diAenaeus lib. XV, paullo aliter quidem,

éeHoxrtra 571

τῷ ἀνδρὶ, Ζεύτερον δὲ φυὰν καλὸν γενέσθαι, Τρίτον πλουτέειν
ἀδόλως, Καὶ τέταρτον ἡβᾶν μετὰ τῶν φίλων. Σκολιὸν, 4 παροί-
γιος δὴ, ὡς καὶ Δικαίαρχος ἐν τῷ περὶ μουσικῆς. δύο γένη ἣν
ὠδῶν. τὸ μὲν ὑπὸ πάντων ἀδόμενον xa^ ἕνα ἑξῆς" τὸ δὲ ὑπὸ τῶν
συνετῳτάτων, ὡς ἔτυχε τῇ τάξει" ὃ δὴ καλεῖται διὰ τὴν τάξιν σκο-
λιόν. Ως δὲ ᾿Δριστόξενος καὶ Φίλων 0 μουσικὸς, ὅτι ἐν τοῖς γά-
μοις περὶ μίαν Ἐ) τράπεζαν πολλὰς κλίνας τυιϑεῖσι παρὰ μέρος,
ἑξῆς μυρσίνας *) ἔχοντες ἦδον γνώμας καὶ ἐρωτικὰ σύντονα. ἢ δὲ
περίοδος σκολιὰ ἐγένετο διὰ τὴν ϑέσιν τῶν κλινῶν. V.

Ῥαρ. 811. 1. 8. ἄλλῳ ἥλῳ ἐκκρούειν τὸν 140v]
Παροιμία ἐπὶ τῶν ἀτόπως τὰ ἄτοπα ἰᾶσϑαι κατασπευδόντων. V.

Ead. 1. 6. ἐν ᾽Ισ σῷ] πόλει. V.

Pag. 316. 1. 8. τοῦ μεγίστου, ἀδίκως συκοφαντούμενον ἄνγ-
ϑρωπον ὅ). 6.

sed eodem prorsus sensu, Vid. fragmenta Lyricorum ab H. 51ε-
phano collecta. Caeterum haec observatio Scholiastae nostri circa
carmina, quae Scolia dicebantur, totidem fere verbis habetur
apud Suidam, unde crassissima aliquot menda ex nostro sustuli-
mus, inter quae erat omissio vocis zoczz£av, et quod pro κλινῶν
legeretur κριτῶν. «Αἴ quod legitur hic PAilon, cum sit apud Sui-
dam Phyllis, reliquimus, quod non constet, utra harum lectio-
num alteri sit praeferenda. Clerc.

*) περὲ μέαν] Exc. G. παρὰ μίαν zr. x. τυϑέντα. Solan.

f) μυρσίνας} ,,Ita pro uvoívae, quod in vulgato erat, dedit So-
lanus. In Suida tamen est uvoíveag. | Lehm.

8) Nihil aliud in hoc Scholio reperio, quam repetitionem verbo-
rum Lzciani; ideo tamen additur, ut adpareat, ea eodem modo
ab Scholiaste lecta esse,.quo in Edd. leguntur. Num vero eorum
expositio exciderit, nescio. fieiiz,

Aa9

-

372 ADNOTATÍONES

A D -N Q9 PA θεν ΝΕ ΕΝ ως

IN NECYOMANTIAM.

Pag.8.1.9. NEKTOMANTIA) De hoc opusculo ad—

dubito. Certe si genuinum sit, a juniore Luciano scriptum,

esse multa arguunt critico illo naso non satis digna. Ut
enim demus, non fugisse eum in Dialogis Mortuorum jam
saepius dicta repetere, cum ad damnatos in inferis ventum
est, publicanos inter eos recenseri audies ; audies zene torreri
quosdam; reges stipem coll;sentes, aut vilissima quaeque prae-
stantes ministeria; et alia scurrae faceto et eleganti Luciano
non satis convenientia. ΑΒ aliquo scriptum puto, qui Lucza-
num legerat. Scripserat Menippus inter alia Nexvíav' Dio—
gen. Laért. p. 162. Ὁ, Vide, an hanc malis /Menzppi, quam
ALuciani opus 6888. Quamquam haec ficta, sciendum tamen,
fuisse iis temporibus, qui magiae serio dabant operam. Vid.
"Tacit. Ann, Il, 97. SorAw. Adsentiuntur e recentioribus
Delinus, Iielandius, Jacobsius in Porson. Adverss. p. 988. et
Schmiederus. Neque sane injuria. Sive enim rei, vel rerum,
inventionem, sive orationis formam, colorem et cursum, spe-
ctes, non modo imitationis, verum hicillic etiam ineptae
et putidae cujusdam imitationis, vestigia apparent luculen-
tissima; adeo, ut nea juniore quidem Luciano is libellus
compositus videri possit, nisi credas, 86 ipsum illudere vo-
luisse Lucianum, qui idem consilium paene eadem via in hac
Necyomantia et in Icaromenippo, quem equidem vere Lu-
cianeum habeo, persecutus sit: nam utriusque bujus libelli
eadem prorsus est natura, eadem facies; praeterquam. quod
ille Menippus, quo sui aevi philosophastros denudet, lcari
instar ad sidera evolat, hic velut Ulysses in Orcum descendit,
Atque ut in Icaromenippo nihil facile reperitur, quo offen-
daris, ita in Necyomantia in varia incidas, vel in se inepta
et absurda, vel cum vere Lucianeis, vel adeo secum ipsa pu-

IN NECYORBANTIA |J. 973

gnantia, Pertinent huc, quae So/anus et Jl iclandius partim
tetigerunt, e. g. satrapae et reges in Orco mendicantes, cal.
ceamenta consuentes etc, c. 17. — quam fictionem satis ri-
dicule simul ac vere ipse auctor deinde ἄτοπον dicit, καὶ μι-
χροῦ δεῖν ἄπιστον, sinistre imitatus Icarom. c. 5. Cf. Somn.
s. Gall. c. 24. — porro populi scitum umbrarum in regno
inferno, alias mere monarchico c. 19., deinde Tiresias vates
de dignissima vitae ratione consultus c. 21. propterea scili—
cet, quod et Ulysses Homericus in Orcum descenderat, con.
sultum de futuris fatis suis. Cf. de Astrol. c. 24., et alia.
Quibus adde Cerberum eodem temporis momento in alio lo-
co, c. 10., ut fere Luciano fingitur, custodem Orci, in alio,
c. 14., carnificem, ad normam quidem Catapl. c. 28., porro
Chimaeram, cui nunc, c. 13., adligantur malefici, tanquam
rupi velrotae: nunc, c. 14., objiciuntur iidem dilacerandi,
tamquam monstro voraci, ut Diall. Mortt. XXX, 1. Prae-
terea attente legas philosophorum descriptionem c, 4. et 5.,
comparatam cum lcarom..c. 4. et 5. , imprimis mire affecta-
tam illam et inconcinnam prioris loci gradationem: χαὶ τὸ
πάντων. δεινῶν ἀτοπώτατον (quomodocunque haec legas) etc.
et deinceps: ἔτι δὲ πολλῶ τοῦτο ἐκείνων ἀτοπώτερον. Ad hoc
compara loca de Sardanapalo et Mida Nec. c. 18. et Diall.
Mortt. 11., de Thersite et INireo Nec. c. 15. et Diall, Mortt.
XXV., de Trophonii spelunca et oraculo Nec. fin. et Diall.
Mortt. III., de Mausoli sepulchro Nec. c. 17. et Diall.Mortt.
XXIV., de. Socrate Nec. c. 18. et Diall, Mortt. XX, 4. sq.
Denique vide, quomodo placeant imagines quaedam ex ipso
Luciano aliquando lecto, non intellecto, petitae, ut Danaós
c. 2. cf. Timon. c. 18. coecitatis c. 21. cf. Char. c. 1. fin., et
voces quaedam ac phrases in eodem fere numero habendae,
ut ἄνδρες πολυτελεῖς c. 18. cf. Jov. Trag. c. 8. et 11. et simi-
Jiter Timon. c. 18., κάτω νενευκότες C. 19. cf. Somn. s. Vit.
Luc. c. 13. et de Merc. Cond. c. 28. προςχυνεῖσϑαι περιμέ--
γοντὲς c. 12. c£. Nigrin. c. 21. ὑπουργητέον καὶ ταῦτά σοι etc,
c. 8. in. cf. Char. c. 2., οὐδεμία μηχανὴ τοῦ διαφυγεῖν c. 9. cf.
Pisc. c. 4., et multa alia e Nigrino, Timone, Charone, Ca-
taplo, Piscatore, Dialogis Mortuorum, et aliunde, vel con-
suta, vel adsuta, unde, tamquam ex ungue, cognosces leo-
nem. Lrunw.

Ead. 1. 4. ἾΩ χαῖρε etc.) Euripides in Herc, Fur. v. 593.
Χαῖρ᾽ ὦ μέλαϑρον. Bnop. Hoc omne principium ex Kuri-
pide et Homero, ut ipse ait fine hujus paginae. Jambi ex
£uripid. Hecuba. Bova».

914 ΔΝ ΙΑ αὐ NES

Ead. 1. 5. 'Eg φάος) “44 lucem, ad superos. Bnon.

E£ad.1.6. Ο κύων) Cynicus. Bnop. Sic nempe Cynici
non solum ab inimicis et adversariis, sed etiam ab amicis ac so-
dalibus, quin etiam a se ipsi, apud Lucianum appellantur.

Vid. Diall. Mortt. 1, 1. X, 18. XXI, 1. XXII, 8. Lzunw.

Eod. 1. 7. El μὴ ἐγὼ παραβλέπω ἹΜενίππους ὅλους) Phi-
lonidae verba sunt corruptissima: ov Mévumzog οὗτός ἔστιν ὃ
φύων; ovusvovy ἄλλος, εἶ μὴ ἐγὼ παραβλέπω ΜΜμιενίππους ὅλους.
Vertit ZAhomas Morus: Num nam hic IMenippus est, canis ille?
Non hercle alius, nisi ego forte ad IMenippos omnes hallucinor.
Interpolator autem Salmuriensis: Nonne hic Menippus canis
est ille? non hercle alius, nisi hallucinor omnes pro. Ienippis
accipiens, Sed quis Graece doctus intelligat, quid sit παρα--
βλέπειν ἹΜενίππους ὅλους, aut qui sustineat affirmare, id si-
gnificare haec verba, quod volunt interpretes ? Luciani ma-
nus est: Οὐ Μένιππος οὗτός ἐστιν ὃ κύων; οὔμενουν ἄλλος, εἶ
μὴ ἐγὼ παραβλέπω. ένιππος ὅλος. Nonne hic Menippus est
Vle canis? non hercle alius, nist male video. ΠΤεπίρριι5 ipse est.
Πένιππος ὅλος est idiotismus Atticus, quo usus etiam est in
dialogo Diogenis et Herculis: ( Mortt. Diall. XVI. in.) οὐχ
“Ηρακλῆς οὗτός ἐστιν; οὔμενουν ἄλλος, μὰ τὸν ᾿Ηρακλέα᾽ τὸ τό-
ἕξον, τὸ ῥόπαλον, ἡ λεοντῆ, τὸ μέγεϑος" ὅλος Ἡρακλῆς ἐστιν" Jn
non Hercules hic est? non alius mehercule. “τοις, clava, ἴεο-
nina, magna statura. Ípse Hercules est. GnaAxv. Graece di-
citur παραβλέπειν ΜΙενίππους ὅλους, ut λημᾷν ὅλας κολοκύνϑας,
totas cucurbitas lippire; estque hallucinari in toto IMenippo. Oyp-
ponitur ejusmodi hallucinatio visus in re magna et crassa er-
rori in re parva, qui facile potest irrepere in judicia nostra.
Itaque nihil mutandum; nequead rem facit exemplum a Grae-
vio allatum, quod dissimile est: memorantur enim in eo par-
tes habitus Herculis, clava, leonina, statura; hic vero nulla
enumeratio partium. — Quin et ornatus Menippi diversus de-
scribitur ab eo, qui solebat esse. Crzn. JD. Heinsius ad Ho-
rat. T. Sat. III, 25. cum recte monuisset ibi pro pervideas le-
gendum esse praevideas, addit: Praevidere est praetervidere,
σταρορᾶν, ut παραβλέπειν Luciano: ὅλους Mevizmove παραβλέ-
"ttv " cum mala tua praevideas, id est, in videndis iis caecutias.
Ergo nibil Heinsio fuit in vulgata lectione duri: mihi secus
videtur, qui optimo Graevio lubens accedo: nam nihil est eo
exemplo alienius, quod firmandae loquendi formulae gratia
produxit Clericus. Non animadversa fuit in παραβλέπειν du-
plex significandi virtus; una. praevidendi, praetervidendi,
quomodo casum quartum adsciscit; ut in illo poétae veteris

IN NECYOMANTIAXM. $875

dicto, τ᾽ ἀλλύτριον ὀξυδερκεῖν, τὸ ἴδιον megaBAÉzsw* atque
inde spernendi; πάντα τὸν ὄγκον δυναστείας ἐκείνης ἀντ΄ οὐδενὸς
παραβλέποντος Gregor. Nyss. T. Hl. p. 314. A. altera zade υἱ--
dendi , videndo aberrandi; quae hujus est loci, accusativique
structuram respuit: sicin Glossis Zd//ucinor et Hallucinor est
παραβλέπω. HrgwsT. Παραβλέπειν ὅλους Méevímmovg nimium
recedit a Luciani usu loquendi. Contra Πένιππος ὅλος imi-
tatore Luciani dignum, Loco, quem Graevius citavit, addi
possunt ex iisdem Diall. Mortt. I1. fin. ὅλος εἶ νεκρὸς et de
Sacriff. c. 14. «oi τὸν Πᾶνα ὅλον τράγον. Quamquam largien-
dum Clerico, aliquam esse horum locorum dissimilitudinem,
Nam in tribus his locis et Hercules, et Trophonius et Pan
101i dicuntur, ratione partium suarum habita, In nostro con-
tra non conspirant singulae partes ad efficiendum zotum Men-
ippum. "Tanto minus dubium, quin imitator sic scripserit,
De hac vocis ὅλος potestate nonnulla, quamquam non omnia
certa, proposuit C. G. Jacob. in Hildes. τις, Bibl, a. 1821.
P.I. Fasc. 1. p. 105. sq. Certe quum in Vit, Auct, cap. 12,
pro καὶ ὅλως σοφιστὴς mavult legi καὶ ὅλος σοφιστὴς, totus er-
rat. Lznuw.

Pag. 4. 1. 1. Iiiàhoc) Perperam vertitur clavo, cum verti
debeat pileus: nam quia Ulysses, Hercules et Orpheus ad in-
feros descenderant, dat Menippo pileum ,| ut Ulyssem, Zeonis
exuvias, ut Herculem, et Jyram, ut Orphea referret; id quod
recte observavit 44/5..Ruben. de Re Vest. lib. II. c. 15. Banr,
Hic et infra ridicule interpres clavam vertit, quod nunquam
vox Graeca significavit. Peccasse videtur, quia existimavit,
ornatum Menippi per omnia Herculeo similem esse oportere,
Atqui hic ornatus desumtus erat a tribus heroibus, qui in
inferos descenderunt. | Herculem referebat pellis leonina,
Orpheum lyra, Ulyssem vero πῖλος, hoo est, pileus, seu
petasus: quali utebantur viatores, et quali proinde usus cre-
debatur Ulysses, qui tot itinera fecerat, Vide infra c. 8,
Crrn. V.c.8. ubi cur ista gestaret, narrat. Sorax.

Ead.1. 5." Hxc νεκρῶν πευϑμῶνα) Euripides in Hecuba
v.1. Bnop. Hos versus sic transtulit Ennius: z4dsum atque
advenio Acherunte vix, via alta atque ardua Per speluncas δας εἰς
structas aspereis pendentibus IMaarumeis , ubi rigida constat cali-
go inferum. Bovso, Hecubae Euripidis initium, quod paro-
dia risit Zfristophanes in Fragm. apud Athen, p. 1129. Τὸ, Enn
versionem exhibet Cicer, Tuscul. 1, 16. Soraw. | Ubi metri
trochaici caussa Frid. Δωρ. Wolfius edidit: advenio αὖ Ache-

runte, Lixuw.

376 A DONO. T;JA- TOO NUR. S

Ead.1.9. Οὐκ ἀλλ᾽ etc.) Ex Euripide iterum; sed locus
aut periit, aut me fugit. Soórax,

1014. Aic w^ ἐδέξατο.) Ipsius Euripidis versiculus: et is
quoque, καὶ ϑράσος τοῦ νέου (τῆς νέοτητος) πλέον. Bnop.
Scribendum videtur '4jüovsUg, αὐ stet senarius. Gvrr-.
Nullum tamen usquam hujus scriptionis, licet non improba-
bilis, vestigium, Lrnw.

Zad.l. 19. Νεότης — τοῦ νέου) Et hic senarius est: τὸ
voi postulat senarius et sententia praeterea, Guvzer. Frag-
mentuin Ándromedae Euripidis p. 451. v. 98. Sorax.

Ibid. Τοῦ νέου πλέον) Kei ϑράσος τοῦ νόου πλέον. Man-
Οττ.. Τὰ hoc versu Tragici, Νεότης μ᾽ ἐπῇρε» καὶ ϑράσος τοῦ
νέου πλέον, lege ex IMs. Νεύτης μ᾽ ἐπῇρε, καὶ ϑράσος τοῦ νοῦ
πλέον. Novitas rei me incitavit, et audacia animae magis. GaAEv.
Τοῦ νοῦ omnino legendum cum ed. J. et Mss. Gr. P. L. Alii
omnes Codd. mendose aut τοῦ νέου, aut τοῦ γεοῦ. Repudiavi-
mus autem ϑράσον Ms. Gr. üt mendosum manifeste, Recte
legitur apud. Groz. Flor. 201. AB. Sorax.

Pag. 5.1. 1. Καταβὰς ἀπὸ τῶν ἰαμβείων) Quos in scena
proferentes histriones altioribus cothurnis incedunt. Bnop.
"pul. Metam. I. p. 7. -Oro té; inquam, aulaeum tragicum di—
züoveto, et siparium scenicum «complicato , et cedo verbis com—
zunibus : ibi Pricaeus hunc locum, et plura sententiae simi-
lis adnotavit. Recte vero jubet καταβαίνειν ἀπὸ τῶν ἰαμβείων,
quem sublimiore velut jamborum curru vectum descendere
vult ad orationem pedestrem, atque adeo tanquam pedibus
incedentem familiari more colloqui: versus autem quasi ve-
hiculum aliquod orationis spectari observavimus ad Prom.
c. 6. Interpunctione, quae cunctis in edd. post ἐαμβείων 1π--
venitur, sublata jungere licet haud incommode, λέγε οὑτωσί
πῶς ἁπλῶς τίς ἡ στολή; HrwsT. ᾿

Ead. 1. δ. Χρειώ μὲ x. ) Homerus Odyss. 4, 168. Βκον.
Monuit etiam Hartung. Thes. Crit. T. II. p. 698. Hruwsr.

Ead. 1. T. 'AAÀ ἢ) Hoc accentu, qui plerarumque est
edd, servato sensus erit oratione directa, 44: tu profecto deli—
ras: verum si cum Juntina circumflectas ἀλλ᾽ ἡ,. interroga-
tionem dabit, Heus tu, num deliras? In his alibi quoque va-
riatum; ut in principio Gorgiae Platonici, '4AÀ' ἡ, τὸ λεγό-
μενον, κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν; Suidas agnoscit ἀλλ᾽ 2), accipit-
que pro ἀλλ᾽ ἄρα, vel simplici ἄρα, sicuti monuit ΕἸ. Steph.
Th, G. L. T. I. p.337. F. Hzwsr. Vid. ad Tyrannic. c. 21.
adnotata. Mox pro.Zguézoog mallet Jo. Seagerus ἀμέτρως in
Classic. Journ, N. XI. a. 1812. p. 133. Nempe novum pror-

IN NECYOMANTI1AXM. 9011

sus argumentum delirationis esse dicit, carmina modulate re-
citare, Imo vero, ego inquam, certissimum esse delirii si—
guum, ubiaeno loco et tempore, e. g. in amico colloquio (ut
b. 1. πρὸς ἄνδρας φίλους ) rhapsodorum instar metrice carmina
declames, Nihil perversius, me judice, quam ἀμέτρως ΠῚ Ἢ
Lzrzux.

Kad. 1. 14. ᾿Οβολοστατοῦσι) | Hoc est, δανείζουσι. Imi-
tatus est auctor Comicum, qui hoc verbo ita usus est in Nub,
v. 1154. ubi Schol. exponit per δανείζειν, et ὀβολοστάτης per
δανειστής. Banr. Scholiastes ille Biseius est, qui Suidam de-
scripsit, Hrxsr. Vide Hesych. et Etymol. M. Vonss.

Ead. 1.15. Παρὰ τοῖς κάτω) 4d manibus: infra est in pse-
phismate, δέδοχται τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ. Bnop, Potiusapud
inferos, ut Versio exhibet, δὲ paulio inferius παρ᾽ αὐτοῖς.
Lznuw.. . :

Pag.6.1. 7. Τράψεταν yo. ἀσεβείας) Vid. Catapl. c. 18.
Dabatur autem impietatis actio non tantum ob religionem
violatam, sed etiam adversus eos, qui mysteria vulgassent;
quae quoniam ad Regis sacrorum curam pertinebant, ideo
δίκαι ἀσεβείας πρὸς τὸν Βασιλέα λαγχάνονται, ut constat ex Poll.
VII, 90. et Harpocr. in "Hysuovíe δικαστηρίου - Hic porro
ad Areopagitas, quorum erant partes de religione rebusque
sacris cognoscere, caussam deferebat, positaque corona inter
judices ipse assidebat. De Aeschyli periculo, cum variis in
fabulis mysteria paullo imprudentius attigisset, egregia no—
tat enarrator Ánonymus Ethic. Nicom., ristot. f. 40. 'O za—
τὰ τοῦ φιλοσόφου τὴν τῆς ἀσεβείας γραφὴν ἀπενεγκάμενος zdthe-
naeus XV. p. 696. Α. quod in eadem historia dicitur a Dio—
gen. L. V, 8. Φευγούσης ποτὲ αὐτῆς (Aspasia) γραφὴν ἀσε--
βείας Athen. XIII. p. 589. E. Ex his liquet, quam personam
hic Bhadamanthus sustineat. ΗΕ ΒΥ,

Ead. 1.8. Mx φϑονήσῃς) rrian. A. A. VI. p. 279. Μὴ
οὖν φϑονήσῃς μοι τοῦ μνήματος" ibi cum pluribus ista Luciani
Jac. Gronovius adduxit. Saepe de sermone libenter atque
amice communicando solet poni: Jio. Chrys. p. 558. D. σὺ
ἡμῖν σαφῶς εἰπὲ, καὶ μὴ φϑονήσῃς. Dicemus ad Vit. Auct.
c, 91. quo loco simul occurrit solemnis formula, ἀλλ᾽ οὐδεὶς
φϑόνος. Hxwxsr. Non stetit promisso summus Vir, cujus
quidem cura, in Luciano edendo posita, non ultra Charo-
nem 8. Contemplantes pertinuerit. Ceterum formula οὐδεὶς
φϑόνος alio sensu legitur Diall. Deor. XVIII, 1. ubi vid. Ad-
nott. Lrznuw,

Ead, 1. 18. " Qenso τὴν Acvéqv) Similiter, ut Lucianum
aguoscas, in Tim, ὃ. 13. Hzwsr. Aliter Horatius Od. III,

$78 ADNOTATIONES

16. Danaés utitur exemplo ad exsecrandom auri cupidinem,
Lrnuw.

Pag. 7. 1. 9. "Hug αἰτία σον) Aliter legisse 7*omas Mag.
videtur v. κάϑοδος, τίς ἢ ἐπίνοιά coi. Soruas. Non parum
distat, quod praebet Thomas Mag. in Κάϑοδος, τίς ἡ ἐπίνοιά
σου v. καϑόδου ἐγένετο" quae sane lectio si membranarum te-
stimonio commendaretur, minime videri posset repellenda.
Hrznwsr.

Ead. 1. 5. Φιλόκαλον͵ Ridiculum vero epitheton Men-
ippi τοῦ κυνός. Intuere ad oculos depictum a Luciano Diall,
Mortt. 1, 9. et compara cum Paride τῷ φιλοπάλῳ Diall. Marr.
V$.9., vel«ecum Anacharside Scyth. c. 1. Et cernés inepti
αι ρον vestigium. Án mavis librarii errorem? 'Tum leges
φιλόκπκαινον. Lzxmu«w.

Ead.l. 7. Τί γὰρ ἂν καὶ πάϑοι vig) lisdem paene verbis
leguntur in Charon. c. 2. Utraque loca per errorem commi-
géuit TA. Gataker. ad Antonin. XMI. 8.16. Forma nonnihil
immutata in Charid. c. 4. Hzwsr. Cf. Diall. Mortt. X, 6.
XV, 8. XXVI, 2. Lixnw.

Ead.1. 8. Ζίειμι) Commemorabo. Bnop. Enarrabo, per-
sequar, ut Icarom. c. 3. Lrzuw.

Ead. 1.10. "Ev παισὶν ἦν) Th. Gataker. ad Zntonin. 1. 9. 6.
postquam monuisset, pro eo, quod apud Herodianum. sit ἐν
σπαιδὶ, α pueritia , (pe ba etiam dixisse £v παισὶν, adjun-
git: quamquam ibi iv παισὶν εἶναι potest verti, inter pueros
versari, e puerorum numero esse: quod ea conditione libens
DoHEOda. ut puerilis aetas simul intelligatur; nam mox se-
quitur, ἐπεὶ δὲ εἰς ἄνδρας τελεῖν ἠρξάμην, ubi ρον καὶ annu—
πόνων coepi, aique adeo juvenilem aetatem attigi. Perinde so—
lentz παιδὸς et ἐκ παίδων inter se XXE Nes ut pluribus
ipse docet. ligwsr. Lucianus fere ἐκ παίδων dicit, etiam
ubi de uno sermo est, ut de Merc, Cond. cap. 20. et 23. pro
Merc. Cond..c. 1. Demon, c. 8. Lrux.

Ead. 1. 11. «ΠολέμουςῚ) Bassl. De Leg. Gr. lib. Grot. Ed.
97. Πάντων δὲ ἢ ἥκιστα περὶ ϑεῶν τι διαλεγομένοις (poétis) προς-
ἕξομεν, καὶ μάλισϑ᾽ ὅτὰν ὡς περὶ πολλῶν τε αὐτῶν διεξίωσι;, καὶ
τούτων οὐδὲ ὁμονοούντων " ἀδελφὸς γὰρ δὴ παρ᾽ ἐκείνοις διαστα-
σιάξει πρὸρ ἀδελφὸν, καὶ ,γονεὺς πρὸς παῖδας" καὶ τούτοις αὖϑις
πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Ποιχείας δὲ ϑεῶν
“καὶ ἔρωτας xol μίξεις ἀναφανδὸν, καὶ ταύτας ye μάλιστα τοῦ κο-
θυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διὸς, ὡς αὐτοὶ λέγουσι, ἃς κἂν πε-
οὐ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυϑριάσειε y τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψο--
μεν" Clem, κἄϊοκ. pág. 14. B. Immo antiquissimus Xenophancs

IN NECYOMANTIA NM. 979

Colophonius idem ex instituto in iis redarguit, teste Diogen.
Lari. ΤΊ, 46. cujus operis fragmentum habemus apud Sex-
tum Émpir. adv. Mathem. T. p. 57. et lib. VIII, 341.

Πάντα ϑεοῖς ἀνέϑηκαν“Ομηρος ' Hotoóóc τε

“Ὅσσα παρ᾽ ἀνϑρώποισιν ὀνείδεα καὶ ψόγος ἐστὶν,

Κλέπτειν, μοιχεύειν ve, καὶ ἀλλήλους ἀπατεύειν. Sorax.

Fad.1. 15. Ἐκνώμην πρὸς αὐτά. Schmiederus: nec
mihi mediocris pruritus adferebatur ad. eadem facienda, | Est au-
tem χνᾶσϑαν verbum Luciano familiare, quamquam fere sen-
su physico, ut Bis Accus, c. 34. Rhet. Praec. c. 11. de Salt.
c.9. Κινεῖσϑαι contra, quod vulgo exhibetur, rem, opinor,
h, l. siguificaret a puerilis aetatis natura maxime alienam.
Lrmx.

, - .
Pag. 8.1. 12. 'Ec αὐτὸ φασι τὸ πῦρ etc,) Senarius prover-
΄ . , » Tx
bialis est, Kozvov γε φεύγων εἰς πῦρ περιέπεσον. Vonsyr. Non
^o ᾽ 7 * 9 i " . . . * .
praeteriit Érasmum in Adag. Fumum jf'«giens in ignem incidi,

Vide Diogenian. C. VIII. n. 45. Hzusr.

Ead.1. 15. Χουσοῦν ἀπέδειξαν etc.) Absurde haec versa
$unt: tu verte, liaque hi quamprimum effecerunt, ut aurea (hoc
est, beata) mihi videretur ignarorum vita. INam ἰδιώτης opposi-
tus philosopho est imperitus, non privatus. Simile peccatum
est c. 21. Cren. Ego cur χρυσὸν esse reponendum existimem,
rationem dicam. Proverbium apud veteres fertur, quo mala
quaecunque, si ad longe deteriora, quae succedunt, com-
parentur, χρυσὸν δύξαν, φανῆναι, purum putum aurum. videri
affirmant, Χρυσὸν ἀποδεῖξαι τὴν ἔμπροσθεν τυραννίδα dicitur
aliquis, qui priorem tyrannidem crudelitate ac flapitiis mul.
tum vincit, atque efficit, ut qui pessimus ante visus fuerat
rerum status, nunc pro tolerabili et optando expetatur. £Eu—
napii Excerpta p.20. D. Scytharum inopinatus in Thraciam
et Macedoniam incursus tam stupendas clades intulit, ὥςτε
χρυσὸν ἀποδειχϑῆναι πρὸς τὰ Θράκια πάϑη τὴν Μυσῶν παροιμιώ-
δὴ λείαν" ad quae de hac Graeci sermonis, ut ait, elegantia,
quam minime perspexerat Cantoclarus, etsi P"alesius egregia
tradiderit, conabimur tamen eruditissimi viri curam nitidius
expolire. Atque Eunapium quidem in primis isto loquendi
genere fuisse delectatum, non ex iis tantum locis, qvae J/a—
desius adnotavit, sed ex pluribus etiam quae suppeditat idem
Suidas, est compertum: nam eorum, quae leguntur in 'Ezé-
χλυσεν, Eyevoc, Φῆστος, stylus vel solus auctorem prodit:
quod binis posterioribus exstat, l'estus in Asiam proconsu-
lari potestate mittitur τὸν πονητικὸν καὶ μυϑώδη " ἔχετον --- χρυ-
σὸν ἀποδείξων καὶ πανήγυριν, plane coloris est Eunapiani; ne-

380 ADNOTAT TIONES

que minus, quod in primo vocabulo ,aMfertur, τοραῦτα, χαὶ
τοιαῦτα ἐπέπλυσε κακὰ, ὥςτε χρυσὸς ἦν αὐτοῖς καὶ λευκή τις ἡμέ-
ρα πρατῆσαι τοὺς Βαρβάρους, ut barbaros victis Romanis rerum
potiri aurum üs fuer ii et dies albo signanda lapillo: quem sen-
sum haud scio an interpres satis perviderit, Secutus autem
fuit vetustiores, a quibus idem proveibium, paullo tamen
parcius, usurpatur: Plutarch. Sertor. p. 570. D. Bello fini-
to Cinna et Marius eum in modum Jibidinem exemplis ama-
rissimae crudelitatis exsatiarunt, ὥςτε χρυσὸν ἀποδεῖξαι " Ρω-
μαίοις τὰ τοῦ πολέμου xaza.. in Timol. p. 941. B. Callippus et
Pharax χρυσὸν £ ἔδειξὰν τῇ Σικελίᾳ τὰς ἐν τῇ τυραννίδι συμφοράς"
ubi malim sane propter usum perpetuum ἃ ἀπέδειξαν. Porro
quod Conon scripsit a J'alesio non praeteritum. Narrat, XIIT.
Aethillam persuasisse Trojanis mulieribus captivis, ut incen-
sis navibus suae saluti consulerent, dicendo ὦ ὡς, εἶ ἀφίκοιντο
σὺν τοῖς “Ἕλλησιν εἰς τὴν “Ελλάδα, χρυσὸς ἂν αὐταῖς δόξειε τὰ τῆς
Τοοίας κακὰ, totum est ab Eur pide sumtum in Troad. v. 482.
ubi Cassandra, “ὥς χρυσὸς, inquit, αὐτῷ τἀμὰ xol Φρυγῶν
κακὰ 4Δόξει ποτ᾽ εἶναι. — Hunc autem loquendi morem quasi
publica forma siguatum si perpendas, vix est, ut dubitari
possit, quin apud Platonem Ep. VII. p. 1277. τῇ refingi de-
ceat, καὶ ὁρῶν δήπου τοὺς ἄνδρας ἐν χρύνῳ ὀλίγῳ χρυσὸν ἀπο--
δείξαντας τὴν ἔμπεροσϑεν πολιτείαν, pro χρυσῆν᾽ qd, nisl fal.
lor, sensum efficit a/philosophi, mente prorsus alienum, prio—
rem reip, administrationem wituinds aurcam reddere et perfe—
clissimam: facile Platonis lectori paroemiae parum gnaro ac-
cidere potuit, quod Leunclavio, qui in Dione Cassio p. 886. A.
pro ὥςτε χρυσὸν τὴν τοῦ Καίσαρος μοναρχίαν φανῆναι reponi
jussit χρυσῆν male profecto; quamquam favere videatur Zo-
zaras Dionem exscribens, apud quem, ut recte F'alesius obser-
vat, mendose legitur, ὥςτε χρηστὴν τὴν τοῦ ἀνῃρημένου Καί-
BINE μοναρχίαν νομίξζεσϑαι, pro χρυσῆν, vel potius χρυσόν᾽
eas utrasque voces nonnunquam per errorem inter se permu-
tari, nunc uno tantum Theonis loco docebo, in cujus Pro-
pymn. p. 65. οἷον καὶ παρὰ Μενάνδρῳ ἐν τῇ χρηστῇ ᾿Επικλήρῳ
perperam exhiberi persuasum babeo pro ἐν τῇ χρυσῇ in aurea
J'abula Epiclero. Jam si Luciano restituas ad hanc normam
χρυσὸν ἀπέδειξαν, optime sententia procedet: Menippus ad
philosophos se contulerat, ut vitae rationem contrariis opi-
nationum fluctibus agitatam in tuto collocaret: res longe 86-
cus, ac speraverat , evenit; ibi omnia multo magis incerta,
et inscitiae tanto pejoris, quod sapientiae titulo praetexere—
tur, tenebris involuta reperit, sio ut tandem liquido perspi-
ceret, hominum idiotarum vitam adeo praestare, ut, si ad

IN NECYOMANTIAMXM. 381

turbulentas philosophorum altercationes exigatur. aurum vi-
deri possit. Aliud est Graece χρυσοῦν ἀποδεῖξαι τὸν τῶν ἰδιω-
τῶν βίον, auream et beatissimam facere vitam idiotarum. Hews.
Eruditissime haec, et subtilissime, disputata non videbantur
tamen mihi ad Luiciatarin, et ad hunc locum proxime pertine-
re. Unde retinendam ducebam cunctorum librorum lectio-
nem. Lzuw.

Ibid. Τῶν ἰδιωτῶν) 'O μὲν δὴ πολὺς ὅμιλος, ovg ἡδότος
οἱ σοφοὶ καλοῦσι. Lucian. de Luct. c. 2. Vonsr.

Pag. 9.1. 1. 'O uiv αὐτῶν) Epicurei, Bnop.

Ead. 1. 9. Ἐπ παντὸς) Τρόπου addi non solet: prorsus.
Bnop. Ait Noster ἐκ παντὸς, omni modo : : subaudi τρύπου. In de
Mercede Cond. cap. 8. ταύτην ἐξ ἅπαντος ϑεραπεύει" c. 41.2
ἅπαντος ζητοῦσιν, ὅπως etc. in Phalaride I. cap. 7. ἐξ uri
ἀνελεῖν σπεύδουσι" et passim. Est tamen, ubi additur τρόπου,
contra ac sentit Brodaeus, qui IX. Miscell. c. 9. id fieri ne-
gat. Sed docet id ipse Lucianus , qui iterum in Phalaride I.
c. 9. ἐξ ἅπαντος τρύπου ἀνελεῖν ue ζητοῦντας. Addit quoque
"Aelianus XII. IotziA. c. 1. ἐκ παντὸς αἰδουμένη τοῦ τρύπου δή-
λη ἥν" nec non ἰδοογαίες in Panath. pag. 266. D. ἐκ παντὸς
τρόπου διαλύεσϑαν πειρᾶται τὰς διαφοράς. 1ππ8. Cf. L. Bos
de Ellipss. p. 496. ibique Schaeferus. Lrumw.

Ead. 1. 8. ΓΟ δέ vig) Stoici vel Cynici. Bnop.

Ibid. Τὸ σῶμα πκαταναγκάξειν) ldem est, quod anmtistiti
verae salutarisque philosophiae Zau//o 1. ad Cor. IX, 27.
ὑπωπιάζειν vel ὑποπιάζειν sive ὑποπιέξειν (quarum lectionum
utra sit anteferenda, vix constituas) τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγεῖν.-
Philosophorum autem multi, perinde atque illi, qui sacris
initiabantur, ad animi cta irn durari exercerique vo-
luerunt cruciatu et suppliciis, domando corpori Sponte sus-
ceptis, quae non solum βασάνους vocare, sed etiam ἀνάγκας
solebant; atque inde καταναγκάζειν τὸ a corpus, ut alt
dLucretius, contundere duris laboribus. Quaedam a nobis no-
tata sunt ad Nigrin. cap. 27. Hrwsr. Xrevgobv τὴν σάρκα
σὺν τοῖς παϑήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις nota veri Christiani ei-
dem illi Pau//o ad Galat. V, 14. - De verbo ὑπωπιάζειν vid.
Cour. Schwarz Commentar. crit. et philol. linguae Gr. Novi
foed. Lips. 1786. p. 1868. et ScAleusner. Lex. s. h. v. Locus
autem Lucretii reperitur IV, 956. Lzxmu.

Ead, 1. 6. ᾿Εκεῖνα τοῦ "Hs. ) Nota sunt omnibus Hesiodi
carmina. - Τῆς δ᾽ ἀρετῆς ἱδρῶτα ϑεοὶ etc, Bnop. Vid. Her-
mot, c. 2. ubi locus ille exstat. Soraw. Locus est Hesiodi
"Eoy. v. 987. sq. a Socrate ipso sectatoribus suis commendatus
in Xenoph. IM emorr. II, 1, 20. Lrzzw.

3882 ADNOTATIONES

Ead. 1. 9. "4y«90v εἶναι) Hoc Peripateticis videtur,
Ὅπου.

Ead. |. 11. "Oc γε) Mallem ὥς γε. Sorax. Intercedo.
"Oc ys post interrogationem vel exclamationem bene Lucia-
neum est, Diall. Deor. XXVI, 2. Ov ξυνετὴν, o Ἑρμῆ, τὴν
νομήν" ot ye οὐδ᾽ ὄψονται etc. Char. c. 24. Ὦ, τῆς ἀνοίας, οἵ-
ys οὐκ ἴσασιν etc. Lxum.

Ead, 1. 19. ἀκούων ἐναντίων) Hoc si mendosum quid-
dam tinnire multis probem, diffidere videar acumini lectoris.
Scribendum est, ut sua Luciano manus constet, ἀκούων ἐν-
αὐτίων tanta ipsi vocabulorum inanium stribligo fuerat in-

esta, ut auditio quotidiana nauseam excitaret. Demetr.
“τερὶ "Eu. 6. 15. οἵτε ἀκούοντες ναυτιῶσι διὰ τὸ ἀπίϑανον. Eam
loquendi formulam alibi quoque Nostro placuisse, Index
commonstrabit. Neque minus. ut auguror, mihi successit
haec emendatio, quam Kustero Praef. ad Jamblich. idem re-
stituenti verbum in PArynicho p. 32. ἐναυτίασα τοῦτο ἀκούσας
τοὔνομα, ubi vulgo legebatur, ἠναντίασα. (C£. Lobeck. ad
Phrynich. l.l. p. 194. et Bast. Adverss. Miss. in Scapulac edi-
tione Oxoniensi novissima s, v. évavrigv. Lixnw. ) Ceterum
et proxima vitio laborare facile quis credat, si lectionem
Florentinam attente considerarit; quae quidem eo nos du-
cere videtur, ut existimemus versum ves et forte alterum
periisse; nam istae particulae περὶ μὲν γὰρ τοι consistere ne-
queunt, nisi aliud quippiam antecesserit, cul innitantur:
veterem scripturam Z4/dus ex ingenio mutaverit, an scripto
codice, compertum non habeo; nostra saltem membranarum
excerpta nulam omnino variationem offerunt. Praeterea
δεινῶν quid in hac oratione valeat, explicatu perquam diffi-
cile videtur: legerem potius, Καί τοι πάντων ἐκεῖνο ἀτοπώτα-
τον, ὅτι περὶ τῶν ἐν. etc. 864 prius libri veteres in consilium
fuerint adhibendi, quam certi quicquam hoc de loco definiri
possit. Hxmwmsr. — Confirmarunt quidem Florentinam duo
codd. Pariss., a Belino collati. Nihilominus mihi quidem
videtur error librarii in hac Scriptura subesse, quippe qui,
antecedentium verborum: zzgl μὲν yd τοῦ κόσμου etc. memor,
similia sequentibus inseruerit, Secundum Aldinam vero tam
bene procedit narratio, ut vix aliud deprehendas vitium,
quam quod auctoris ipsius. sit; de quo supra. Nam etiam
vocem δεινῶν lubens suscipiam defendendam, quum δεινὰ
apud Lucianum omnino sint ea, quae vulgarem modum ex-
cedunt, atque adeo propter hanc insolitam magnitudinem
in, admirationem incurruut vel audientium vel spectantium,

IN NECYOMA NTIA M. 888

in utramque partem. Cf. nunc Char, c. 11, δεινήν τινὰ λέγεις
τὴν ἀβελτερίαν. Alia vide in Glossar. Ergo nihil videtur
mutandum; vel, si quid sit, legendum: χαὶ τὸ πάντων τῶν
δεινῶν ἀτοπώτατον etc. Lziw.

Pag. 10. 1. 4. 'Aregvác) vri τοῦ ἁπλῶς, καϑάπαξ" 0 ἐστιν,
&vi λύγῳ, ἀδόλως, ἀληϑῶς καὶ ἄνευ τέχνης τοῦτ᾽ ἔστι δόλου.
Apud Atticos τέχνη, δόλος ἀτεχνῶς οἷονεὶ ἀτενῶς, μετὰ περισ-
σοῦ τοῦ y. ᾿ἄλλως" ἄνευ τέχνης, ex metaphora Athletarum,
qui non arte, sed virtute, vincunt: ἀτέχνως δὲ παρὰ τὴν τέχ-
viv δηλοῖ. G. ᾿Δτεχνῶς, ut in Xenoph. Plat. Demosth. ἀληϑές"
τέχνη, 0 δόλος παρὰ ᾿Αττικοῖς, τὸ δὲ ἄνευ δόλου ἀληϑές ἐστιν.
Capp. 5.6. et seq. interpretor ad He/iod. lib. 6, tangit in Con-
templ. capp. 21. 22. Bovnpn.

Ead.1.5. Τούτοις) Τοῦτο magis placet. Hegwsr. Οὗτοι
in hoc libello saepe sunt z/, quos quis novit, quamvis non
adsunt; vel qui vulzo sunt noti. Sic supra τοὺς φιλοσόφους
τούτους καλουμένους. C.11. ταυτασὶ τὰς--- σκιάς. C. 16.
τοὺς τραγικοὺς τούτους ὑποκριτάς. C. 17. τοὺς πολυτελεῖς
τούτους καὶ ὑψηλοὺς τάφους. C. 91. τῶν σοφῶν τούτων
συλλογισμῶν. | Sunt itaque οἵ νυστάζοντες οὗτοι dormi-
tantes illi, quos haud dubie vidisti. Neque quidquam mutan-
dum, Lzrmuw.

Ead. 1. 9. " Azoi£ ἐχομένους αὐτῶν) i. e. firniter ac tenaci-
ter adhaerentes illi ( pecuniae) ita ut ab ea. divelli nequirent. Ha-
bet phrasin hanc 7/cocrit. Idyll XV, 68. sed perperam dis-
tinctus et ab interprete acceptus est ille versus, etiam in no-
va edit, Oxon.

Πᾶσαι ἅμ᾽ ἐςένϑωμες ἀπρίξ ἔχευ Εὐνόα ἁμῶν"

Omnes una. confertim intremus: adhaereto nobis Éuno?.
Distingue, et verte:

- e 4 9 δ 3 ' P4 , , (- -

Πᾶσαι ἀμ΄ εἰφςξένϑωμες" ἀπρὶξ ἔχευ Evvóo ἁμῶν.

Omnes simul. intremus: firmiter adhaereto nobis Euno?.
Idem Idyll. XXIV, 54.

Ἤτοι dg, ὡς εἴδοντ᾽ ἐπιτύτϑιον ᾿Ηρακλῆα

Θῆρε δύω χείρεσσιν ἀπρὶξ ἁπαλαῖσιν ἔχοντα"

Sane ut viderunt Herculem parvulum belluas duas tena-

citer manibus teneris prementem.

Habet etiam Aelian. V. H. T, 8. de rana Aegypt. καλάμου τρύ-
φος ἐνδακὼν πλάγιον φέρει, παὶ ἀπρὶξ ἔχεται, demordens frustum
arundinis obliquum fert, et firmiter tenet, — Heliodor. Aethiop.
X. c. ult. ἀπρὶξ ἐχόμενος καὶ οἵονεὶ συμπεφυϊλώς" firmiter hae—
rens et tanquam. congenitus. L. Bos Znimadv, c. XIII. p. 59.
Theocritei versus interpunctionem, quam proposuit L, Bos,

884 A D N.QUIAUMLEGuNOE 5

et Scholiastes habet, neque ignoravit H. διορῷαη, Th. L, G.
T. III. p. 554. G. "Ipsa phrasis tum apud alios frequens,
tum in Eunapio p. 90. ἀπρὶξ ἔχεσϑαι τῆς ὅλης σοφίας" p. 197.
τῆς τῶν ἀρχαίων ἀναγνώσεως" p. 222. τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς
ἀπρὶξ εἴχοντο. Hxrxwsr,

Ead. 1. 10. Πάντα ἕνεκα τούτων ὑπομένοντας ) Est quasi
formula quaedam loquendi solemnis, in malam partem potis-
simum accipienda de iis, qui nihil habent pensi, modo pra-
vis artibus libidinem explere possint: non dissimile proxi-
mae potestatis πάντα ποιεῖν τε xol πάσχειν" propterea utrum-
que Philo Judaeus in unum conflavit de Vit. Mos. p. 648. A.
τραχηλιζόμενοι δὲ ταῖς ἐπιϑυμίαις πάνϑ᾽ ὑπομενοῦσι δρᾷν τε καὶ
πάσχειν. Chrysostom. πρὺς τοὺς "Ey. παρϑ'. συνεισ. p. 245. B.
πάντα αἱροῦνται ὑπομένειν, ἢ τοῦτο παϑοῦσαν ἐκείνην περιϊδεῖν"
citius nihil intentatum relinquent , quam ut illam talia passam
non ulciscantur. Leviter corruptum in JuZani Epist. XLII.
p. 428. b. εἶναι ὁμολογοῦσιν αἰσχροκερδέστατοι, καὶ δραχμῶν oÀL-
yov ἕνεκα πάντα ὑπομένειν" πάντως edd. habent: multo ,gra-
vius, ut quidem puto, in Cebetis Tab. pag. 83. καὶ πάνϑ᾽ imo-
μένως πράττουσιν ἕνεκα τούτων, καὶ τὰ ἀσεβέστατα, δοκοῦντα εἷ-
vy«L* ubi si rescribendum esse dixero πάνϑ᾽ ὑπομένοντες πράτ-᾿
τουσιν, n €mO, nisi fallor, vulgatum £ ἑπομένως servare volet aut
interpretatione quaesita tueri; praesertim quando attenderit
ad xoi τὰ φόρα e δοκοῦνται ἜΣΤΩ et ad istum Cebetis Yocum
ida 21. ἀναγκάζε erc ταύταις ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν, καὶ nv" ὕπο-
μένειν, καὶ ἀσχημονεῖν, καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων ὅσα ἐστὶ βλαβε-
θά. Meliorem i in partem adhibuit Sopater apud Stob. p. 311.
ὑπομενετέον πάντα ἑτοίμως τῷ δρᾷν κακῶς πρὸ τοῦ παϑεῖν κακῶς
εὐλαβουμένῳ" nullum est per iculum subterfugiendum illi, qui ma—
gis recformidat male facere, quam malo ab aliis affici, ut ne
quicquam inhonesti patrare cogatur. Nis.

Pag. 11. 1. 4. "Eni συνέσει διαβεβοημένων) Haec profert
Thomas Mag. in διαβόητος, cum docuisset, διαβόητον et διαβε-
βοῆσϑαν pluri imum in deteriorem partem usurparitamen monens
μετὰ προςϑήκης ἐνίοτε καὶ ἐναλλάττειν. Nihu exploratius est,
quam veterum more in utramque ΑΝ dici: διαβύητος ἐ ἐπὶ
φιλοσοφίᾳ Zenob. C. V. n. 55. ἐπ’ εὐταξίᾳ καὶ σωφροσύνῃ δια-
βόητος πόλις Dion. Chrysost. p. 408. C. Python διαβεβοημένος ἐπὶ"
τῇ τοῦ λόγου δεινότητι Diodor. Sic. XVY. p. 554. D. Mirum
est, maculam emendatu facilem eruditissimos homines effu-
gisse apud Stephan. in Evxagzíot “αΐδα τὴν ἐπὶ κάλλει διαβεβλη-
μένην ἑτοῖραν " quis dubitet, quin litera mutata legi conve-
niat, διοβεβοημένην; ut AMntonin, Liber. o. 13. εἴ τις διαβοηϑείη

ΙΝ NECYOMANTIA M. 385

παρϑένος ἐπὶ κάλλει τῶν ἐγχωρίων" et c. 99. ἐπὶ βουκολικοῖς
ἄσμασι διαβοηϑῆναι" then. XIII. p. 588. B. Leontium ἡ ἐπὶ
ἑταιρείᾳ διαβόητος γενομένη. Nequidquam afferas τοὺς ἐπὶ συ-
κοφαντίᾳ, ἐπὶ δωροδοκίᾳ διαβεβλημένους ex Harpocrat. in Ev-
ϑίας εἰ ᾿Ηγήμων, atque ex aliis sinilia. Hzwsr.

. Ead.1.9. Τοῦ ὥδου τὰς πύλας.) Ubi de Orci portis agit
ad Πα. XVI, 18. non omissus est hic Luciani locus a ma-
ximo Grotio, cui pleraque debet Ja. J/indet de Vit. Funct,
Stat. Sect. IV. Diversa ratione κατάγειν εἰς πύλας ἄδου καὶ
ἀνάγειν Deo tribuitur in Sapient. Salom. c. XVI, 18. nihilque
est aliud, quam quod praecessit ζωῆς καὶ ϑανάτου ἐξουσίαν
ἔχειν. Qvam apte vero decenterque Menippi Babylonem ten-
dentis et magicum auxilium sollicitaturi scena fuerit instru-
cta, nunc quidem accuratius expendere non lubet: illud dun-
taxat observari velim, qui modo vocantur μάγοι of Ζωροά-
στρου μαϑηταὶ καὶ διάδοχοι, statim esse “Χαλδαίους, et simul
hominis istius magi nomen edi Persicum Mithrobarzanem:
non quod existimem, Persarum sapientes et Chaldaeos nun-

uam eadem magorum appellatione contineri; nam et Hesy-
chius, ut de aliis taceam, Χαλδαίους interpretatur satis ma-
gnifice γένος μάγων πᾶντα γινωσκόντων sed quod confundendi
non videbantur hoc in loco, quos plerique omnes, qui dili-
gentius scribunt, sedulo distinguere solent. Sunt enim, ut
notum est, "4oovoíov οἵ Xeióniot...... Περσῶν of μάγοι,
teste Clem. lex. Strom. T. p. 805. Δ. Pausan. IV. p. 360. Ἐγὼ
δὲ Χαλδαίους καὶ ᾿Ινδῶν τοὺς μάγους πρώτους οἶδα εἰπόντας, ὡς
ἀθάνατός ἐστιν ἀνθρώπου ψυχή᾽ quam in opinionem etsi con-
senserint, in multis tamen valde inter se dissidebant, Ζ0-
roaster vero dux et auctor disciplinae magorum, quem longa
deinceps, et ad Alexandri Magni usque tempora continuata
series successorum excepit: Diogen. L. in Prooem. 6. 2. qua-
re non Z'/ato tautum Alcib. I. p. 441. D. μαγείαν τὴν Ζωροά-
στρου τοῦ ᾿Ὡραμάξζου dixit, sed et o£ Ζωροάστρου μάγοι memoe
rantur a P/utarch. T. II, p. 670. D. et apud Dion. Chrys. Or.
XXXVI. p. 448. D. Ζωροάστρης καὶ μάγων παῖδες παρ᾽ ἐκείνου
μαϑόντες. De hoc autem hominis prodigio, sive potius de
pluribus, qui eodem isto nomine floruerunt insignes, non
pauca suppeditabunt Henr. J'ales. ad 4mm. Marcell. XXIII.
cap. 6. p. 405. IMarsham. in Can. Chron, Stan/. Phil. Orient.
I. Sect 1. c. 2. 3. Ja. Toll. ad Form. Recip. IManich. p. 135.
Jam vero neminem fugit, praecipuum quoddam magorum
fuisse privilegium, ut inferos haberent in potestate, easque
inprimis artes divinatorlas exercerent, in quibus manium

"Lucian, Fol. lif. Bb

5986 ADpNOTATIONES

evocatorum opera requirebatur: idcirco junguntur a Stra-
bone XVI. p. 1106. A. παρὰ δὲ τοῖς Πέρσαις 0L μάγοι, καὶ νε-
πυομάντεις y καὶ ἔτι οἵ λεγόμενοι λεκανομάντεις καὶ ὑδρομάντεις᾽
παρὰ δὲ τοῖς "AcGvglotg oí Χαλδαῖοι" ut minime sit mirandum,
magumi aliquem a Menippo fuisse expetitum, qui Tiresiae
consulendi copiam sibi faceret, aud aliter sane Clemens
fiomanus, de quo quae prodita reperies Clem. Homil. I. $. 8.
et 5. ad haec omnino digna sunt, quae conferantur; post-
quam enim a puero de immortalitate animae quid statueret
incertus frustra philosophos altercantes adiisset, talem deni-
que consilii rationem inire coepit: Tí οὖν χρὴ D 7 TOU-
70; εἰς “ἴγυπτον πορεύσομαι, καὶ τοῖς τῶν ἀδύτων L ἱεροφάνταις
καὶ προφήταις φιλιωϑήσομαι;; καὶ μάγον ζητήσας χαὶ εὑρὼν χρή-
μασι πολλοῖς πείσω, ὅπως yvy je ἀναπομπὴν y τὴν λεγομένην νε-
προμαντείαν (vel y νεκυομαντείαν, ut in Epitome legitur) ποιή-
σῃ» ἐμοῦ ὡς περὶ προγ ματός, τινος πυνθανομένου " ἢ δὲ πεῦσις
ἔσταν περὶ τοῦ μαϑεῖν,' εἰ ἀθάνατος 1 ψυχή. Tiresiam autem
cur potissimum Menippus adhibere vitae regendae ducem
desiderarit, Homerus est in causa, qui posteris persuasit,
illum vatem ; qua praeditus erat inter vivos admirabili rerum
sollertia, EAE apud inferos integram Proserpinae benefi-
cio conservasse. Strabo XVI, p. 1105. ubi docet, quanto
opere vetusti homines a Deorum nutu pepende erint, ita Scri-
bit: καὶ διὰ τοῦτο καὶ οἱ μάντεις ἐτιμῶντο; ὥςτε καὶ βασιλείας
ἀξιοῦσϑ'. 4, ὡς τὰ παρὰ τῶν ϑεῶν ἡμῖν ἐκφέρον τες παραγγέλματα
καὶ ἐπανορϑώματα καὶ ζῶντες, καὶ ἀποϑανόντες᾽ καϑάπερ καὶ ὃ
Τειρεσίας, Τῷ καὶ τεῦ νηῶτι vóov πόρε Περσεφύνεια Οἴῳ πεπνῦ-
σϑαι" τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσι" notissimi sunt poetae versus Od.
K, 494. Vid. Barth. ad Stat. Th. IV. 443. Nec primus hoc
muneris Tiresiae Lucianus imposuit: nam apud Horatium
quoque in illa facetissima libri II. Sermonum Ecloga V.
Ulyssi quaerenti de opibus omni machina corradendis tam
scite respondet, itaque rerum superarum se peritum ostendit,
ut consultorem prudentiorem haud facile requiras, De Ti.
resia vero multa non protrita refert Eustath, ad Od. K. pag.
1665. Hzwsr. Nimia Hemsterhusz doctrina, quatenus certe
h. 1. judicio obfuit. De Tiresia enim, a Meaippo 1n hoc
libro ià consilium vocato, contulit lectissimus vir Strabo-
nem, contulit ZZoratium, contulit alios, neque tamen contu-
lit idem Lucianum ipsum, qui Diall. Mortt, XXVIIT, hunc
ipsum vatem adeo deridet, ut profecto non videam, quo
tandem modo fieri potuerit, ut idem Lucianus, qui im illo
dialogo Tiresiam inter vates, h. e. mendaces (sub fin.) refert,
qui fere nihil sani (οὐδὲν ἘΠΕῚ loqui consucverint, hod)

1N NECYOMANTIAM. 887

ipsum Tiresiam Menippo fingeret sapientiae verae magistrum,
Certe dialogum illum et hanc Necyomantiam non posse pro
unius ejusdemque auctoris operibus haberi, persuasissimum
mihi quidem est. ΟΕ, J/icland. in versione Lucianeorum
Germanica T. II. p. 357. sqq., qui tamen pro more suo ma-

is sensum quendam suum nativum et elegantem, quam ja-
dicium subtile et subactum secutus est. Liu,

Pag. 12. 1. 3. Iao' αὐτοῦ, ἐφ᾽ ÓrQ) Ex αὐτοῦ secunda
mihi syllaba videtur oppressisse τοῦ, quod inserendum est:
μόλις ἔτυχον παρ᾽ αὐτοῦ voÀ . . . . καϑηγήσασϑαί μοι. Magi
non exigua mercede artem suam exercebant: modo vidimus
iu Hom. Clement. χρήμασι, πολλοῖς πείσω. Statim interpunctio-
nem eum in modum constitui, ut res postulabat: nam prava
praecedentium edd, interpretibus etiam fraudi fuit: copulari
- sine dubio convenit primum , κατάγων ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ἕωϑεν"
deinde πρὸς ἀνατέλλοντα τὸν ἥλιον ῥῆσίν τινα μακρὰν ἐπιλέγων.
Hrzusr.

Ead. 1. 6. Πρὸς ἀνατέλλοντα ) lta restituit hunc locum
B. 2. et postea Benedictus et Z4, Omnes enim reliquae edd.
unico verbo legebant zgogever. quo pacto in De Mort, Peregr.
c. 89. Tan. Faber legere jubet, προςανίσχοντα τὸν ἥλιον. 864
ibi quidem aliquid est, quod huic scripturae faveat; hic ni-
hil. Soraw.

Ead.1.9. Καὶ ἀσφαλὲς ἐφϑέγγετο) Castigo ἀφανές. Βποῦ.
Des. Herald. (ad Arnobium p. 48.) emendat ἀσαφὲς, quod
etiam est in uno Cod. Regio, et in Cod. Flor. sed alibi hac
de re. Bovnp. 'Emírooyov τι xol ἐπισφαλές. MaAnCrr. :Va-
riant hic edd. Parisiensis enim οὐχ ἀσφαλὲς habet; aliae, si-
ne οὐκ, ἀσφαλὲς tantum, quod ad genuinam lectionem pro-
pius accedit: et sic antiquiores quoque. "Acagtc autem,
praeter ea, quae DBourdelotius affert, in ed. Junt. invenimus;
Salmuriensis editor etiam admisit. In hac voce frequenter
erratum. Soras. "4cagig pro ἀσφαλὲς legendum esse, monuit
ad Arnobium Des. Herald. p. 43. ᾿ἀσφαλὴς et ἀσαφὴς culpa li-
brariorum saepius invicem permutantur. Sic apud TAucyd.
IV. 86. οὐδὲ ἀσαφῆ τὴν ἐλευϑερίαν, quod ego probum existi-
mo, in utroque vocabulo fluctuant Codices; neque nuperam
esse variationem eam, satis ex Scholiasie liquet. Hino peti
debere medicinam arbitror Zthenagorae loco περὶ "Av. τῶν IN.
Ῥ- 147. 148. cujus haerentem implicatamque sententiam nul-
lis verborum artificiis expediunt interpretes: Εὐὔλογός ἐστι πᾶ-
σα ἀπιστία μὴ προχείρως καὶ κατά τινὰ δόξαν ἄκριτον ἐγγινομένη.
ἀλλὰ μετά τινος αἰτίας ἰσχυρῶς, κἀκ τῆς κατὰ τὴν ἀλήϑειαν ἀσα-

2

388 A DN'OTA TiONES

φείας" illum in modum si commode scribi, et primam, quae
deficere videtur, vocemi adjungi concedas, nulla restabit
amplius in verbis alioqui perobscuris difficultas.* Similiter
ἀφελὴς et ἀσφαλὴς saepe alterum alterius sedem invasit, ut
patebit ad Revivisc. 12, Hzxusr.

Ead. 1. 11. Ἔπανήει πάλιν) Vix dubito, quin litera sit
erasa, scriptumque fuerit ab auctore ἐπανῇειν " cur enim hoc
de ΠΕ ΚΡ της solo, non de Menippo, cujus in gratiam
omnis hic apparatus magicus fuerat institutus, potius dica-
tur, nulla reddi potest causa probabilis: pertinebat enim ad
sacri rationem, ut cum magus fascino depellendo ter in IVie-
nippi faciem exspuisset, ipse demisso vultu, neminem ob-
vium intuens, domum bd ck mox etiam , ἐπανόγειν εἰς τὴν
οἰκίαν, ὡς εἶχον ἀναποδίξοντα. Ortum ab imperito lectore
vel librario vitium, qui ad praecedens ἀποπτύσας, quod abso-
]ute poni pro ἀποπτύσαντος, vel ἐπειδὴ ἀπέπτυσε, non perspe-
xerat, sequer tis verbi personam: accommodavit: de pari
menda monuimus ad Vol. II. pag. 64. 1. 4. ( Diall. Deor.
XX, 5.) Poterant autem ritus sacri magici purgationesque
xasiasib ticos. comparatione similium locorum illustrari: sed
quandoquidem in hane causam descendere non est commo-
dum, si quis tamen ista desideret, adeat SZ. liic. XIII,
405. et adnotata virorum eruditorum ad Jrnob. Y. p.25. in
quibus Menippi Lucianei mentio non est omissa. Singulare
|vero, quodque alibi temere non invenias, Choaspis aquam
eximie magicis praestigiis adhiberi: id propterea factum cre-
di par est, quod limpidissimae levitatis liquor dulcedine si-
mul excelleret; ob quas dotes ita Persarum regibus placuit,
ut alio fere potu nunquam uterentur: vide Brisson, de R, P,

l. p. 59. Hzusr.

Pag. 13. 1.9. TO τοῦ X. ὕδωρ) Ποταμὸς Περσικὸς Χοάσπης"
τὸ ὕδωρ Χοάσπειον βασιλικὸν ἣν" ἐξ αὐτοῦ γὰρ μόνου ἔπινεν ὃ
τῶν Περσῶν βασιλεύς. Eustath, ad Dionys. Per. v. 1078.

ORST.

Zad.l. 4. 'Ex&940:) De hoc ritu Casaub. ad Theophr.
Char. p. 302. 808. Sorax.

Ibid. "Aniuatz) Περιμάξαν et περικαϑάραι interpretatur
Casaub. ad Jheophr. tangit et ad 2fihen. ^ Legendi Interp.
4dristoph. Hesych. Suid. Eustath. Bovunp.

Ead. 1. 5. Σείλλῃ) Hanc Pythagoras in limine januae
suspensam malorum medicamentorum introitum pellere tradi-
dit. Bnop. Sumsit a Plinio H. N. XX, 9. Vid. JMenog. ad
Diogen. L. VIIL, 47. Hznmsr.

IN NECYOMANTIAM. j^ 889

Tid. "Aue καὶ τὴν ἐπῳδὴν ἐκείνην ὑποτονϑορύσας) Ubi ve-
ro satis superque praeparasset , media. circiter nocte me ad Tizri-
dem fluvium deductum et purgavit, et abstersit, faceque ac scil—
la aliisque pluribus, magicum illud carmen simul submurmurans,
lustravit. Verbum hoc ὑποτονϑορύσας Scholiastes exponit évvz-
όπτως λαλήσας, ψιϑυρίσας, ἠρέμα γογγίσας. Sed scribe yoy-
γύσας. Ceterum occasione hujus verbi γογγύζω, una et altera
macula purgandus Hesychius: Γογγύζειν, φϑέγγεσϑαι τὸ ϑορύ-
ξειν. Addenda est, quam excidisse planum est, una litera,
ac legendum, τονϑορύζειν. 810 quod paulio supra hodie ha-
bemus, Γογρύξειν, τὸ ϑορύζειν τὸ τὰς ve φωνεῖν etc. Hesy-
chius videtur omnino dedisse, Joyovfsw, τονϑορύζειν, τὸ τὰς
ve φωνεῖν. Etenim ϑορύξειν vox est plane extra usum; licet
Kiymologici M, auctor eam memoret; at id ab eo modo fit,
ut primam τοῦ τονϑορύζειν originem pervestiget. Eodem si-
gnificatu dixerent Graeci et rovOogífo' Hesychius iterum,
Τονϑορίζει, ἀτάκτως λαλεῖ, γογγύζει, ψιϑυρίζει, καὶ Τονϑορίξει
τὰ αὐτά. [Non audiendi, qui τονϑορύζει substituunt; nam
praeterquam quod ex ordine horum verborum satis patet, τὸ
τονϑορίζει omnino profectum ésse ab Hesychio, ut qui per id
dicat idem, quod per τονϑορύζει, significari; tum usus eo
est Lucianus in initio Deorum Concilii, Μηκέτι vov9ooífeve,
ὦ 9:0í. Agnovit quoque H. Steph. τονϑορίζειν ex Hesychio.
Jzss. |

Ead. 1. 6. ITsgii9Qv) Memini, qui mallet περιϑειῶν,
lustrans sulphure, cujus in purgandi caerimoniis usus erat fere
praecipuus; Περιϑειῶσαι, περικαϑάραι, κυρίως ϑείῳ" Hesych.
quem itidem vide in Ofeyov' Θειοῦται- Θειώσω, καϑαρῶ, quae
praecedentis, quod plane removendum, est emendatio: apud
eundem Θεώματα, τὰ περιπκαϑαρτήρια, non alia sunt, quam
ϑειώματα. Attamen In Luciano nihil oportet mutari: nam ut
ab incursu malorum geniorum prorsus lustratum defende-
rent, ultimus erat sacri magici circuitus, ad quem signifi-
candum περιέρχεσϑαιν solet adhiberi, Noster in Philops. S. 12.
ϑείῳ καὶ δαδὶ καϑαγνίσας τὸν τόπον περιελϑὼν ἐς τρὶς etc. homo
nimirum Babylonius ex Chaldaeorum numero: ideo de cy-
cnis, qui ad aedem Hyperborei Apollinis tempore sacrorum
stato convolant, J4elian. de Anim. XI, 1. καὶ περιελϑόντες τὸν
vtQv, καὶ οἵονεὶ καϑήραντες αὐτὸν τῇ πτήσει. Minc περιάγειν
εἴ περιενεγπεῖν.. circumferre , quasi propria lustrationibus ver-
ba: then. XIV. p. 626. Ε΄. καϑαρμὸν τῆς πόλεως πονήσασϑαι
σφάγια περιαγαγόντας κύκλῳ τῆς occ ἁπάσης. Polyb. V. p.
405. καϑαρμὸν ἐποιήσαντο, καὶ σφάγια περιήνεγκαν τῆς ve πόλεως
κύκλῳ, καὶ τῆς χώρας πάσης. Athenis περιστιάρχων erant par-

$90 ADNOTTATIONRES

tes meQusveyxeiv καϑάρσιον περὶ τὴν ἐκκλησίαν, quos Suidas ait
ἔξωϑεν περιέρχεσϑαι “χοιροφοφοῦντας. Adde Herodot. I, 84.
Hippocr. autem zzgl I. N. p. 802. v. 85. ubi praestigias ne-
quissimorum hominum ad plebem naso ducendam excogpita-
tas graviter perstrinxit, περιπαϑαίρειν καὶ μαγεύειν habet.
Hrzusr.

Ead. 1.8. Ὡς οἶκον) Emenda, ὡς εἶχον dvemoüifovra.
Baop. 4.2. οἶχον. Sed A.1. εἶχον, ut pleraeque edd. Lxnuw,

Ead. 1. 9. "Eóv) ᾿Ενέδυ orationi prosae melius conveniet,
Hrwsr. MHeperiebatur etiam a Be/no in tribus codd. Pariss.
likesw.

Ead.1. 10. Φέρων) Φέρων redundat. Bnop. Imo vero
haec observatio, Vid. adnot. ad Diall. Mortt. VI, 3. Lrzumw.

Ead. 1. 11. Τῷ πίλῳ) Optime Fubenius de B, V, II, 15.
Thomae Mori clavam rejecit: cui tamen errori ansam forte
dederit vel leoninae pelti 8. proxime succedens mentio, vel
δοπάλῳ lectum. pro τῷ zíÀo* quod, etsi minime quadret huic
loco, eo facilius cogites, quia πῖλος alibi quoque ῥοπάλου
sedem occupavit: nam apud Diodorum certe XVII. p. 615. B.
in illa nobili Corragi Macedonis, atque Atheniensis Dioxip-
pi pugna, ubi hic prodiisse nudus ét oleo nitens narratur,
pro ἔχων πῖλον σύμμετρον sine controversia reponendum est
δύπαλον" quod non tantum ex sequentibus manifesto patet,
inprimis quando notat, Dioxippum praetulisse διὰ τὴν σπερὺ
τὸ ῥόπαλον ἰδιότητα πρό δοη αν “Ηρακλεωτιπὴν, verum etiam ex
"del. V. H. X, 22. et Curtio IX, 7. qui validum nodosumque
stipitem appellat: abhorret autem, ut, qui coronatus proce-
deret, pileo tegeretur. Utriusque vero pili et clavae me-
minit "Philo Jud. de Cajo, qui cultu vario nunc Deorum hunc,
nunc alium imitabatur P. 1093. B. Σκευὴ v ἄλλοτε ἀλλοίαν TE
fave, ποτὲ μὲν λεοντῆν καὶ ῥόπαλον ἀμφότερα ἐπίχρυσα, διακος-
μούμενος εἰς Ἡρακλέα" ποτὲ δὲ πίλους ἐπὶ τῆς χεφαλῆς, ὅπότε
ἀσκοῖτο εἰς Διοςκούρους. De pileis autem Castorum et Ulyssis
multa diximus ad Deor. Diall. XXVI. Hzwusr.

Ead. 1. 14. Ὧς δὴ τί τοῦτο) Τὰ ὡς δὴ abundare videntur,
Gvvzrr. Particularum usus non vulgaris: hunc et alium Lu-
ciani locum Diall. Deor. XX, 4. adnotavit H. Stephan. "Th.
Gr Ts. T; XVI pe 8t1296. dua Dione Chrys. p. 197. 13. vim ea-
rum interpres minime percepit: ὡς δὴ τί ϑαυμαστὸν εὐρήκατε
ταῖς πόλεσιν ὑμεῖς, σωφροσύνης φάρμακον; ὕπως ὑμεῖς μὴν τὰ
φανερὰ ταῦτα καὶ ἄκλειστα οἰκήματα εἴο. Haec paullo vitiosius
eduntur: quam particulam negativam m (sic enim Jegitur
pro μὴν, quod restitui) expungi voluit ΕἾ, Pales. in Not.

IN NECYOMANTIAN. . 8091

Maussac. ad Harpocrat. melius infra delebitur in istis, μὴ τὸ
ὀφόδρα εὔωνιν etc. Hrnwsr.

Pag, 14. 1. 2. ᾿Ἠγεῖται τόν μὲ ἀπεικάσειεν αὐτοῖς) ᾿Ηγεῖτο
εἴ με ἀπεικάσειεν αὐτοῖς. Mancir. In qua editione hanc pra-
vam scripturam invenerit ZZarcilius, equidem ignoro. Hruwsr.

FEad.1.8. Τὴν τοῦ Αἰακοῦ φρουρὰν] Erat enim
Aeacus secundum Lucianum non solum publicanus, τελώνης,
sed etiam janitor, πυλωρὸς, Orci, Diall. Mortt, XX, 1. cui
videndum erat, ne quis vel mortuorum clam ex Orco aufu.-
geret, ibid. REN vel vivorum citra fatum intraret. Huc jam
pertinet nostrum τὴν TOU “Ζϊἰακοῦ φρουρὰν ὃ διαλαϑεῖν. Lrnuw.

Ead. 1.7. Μίελίκρατα ) Cur nunc plurali utatur numero,
non video, cum supra c. 7. singulari usus sit, Vid. Od. 4,
27. ad quam perpetuo hic alludit. Sorax.

Ead. 1. 8. ᾿Εμβαλόμενοι ovv) In re non dissimili verbis si-
millimis usus est Xenop&. Epheso E; :po13. Παρεσκευάζετο δὲ
πάντα αὐτοῖς πρὸς τὴν ἔξοδον, ναῦς τε μὲ "d καὶ ναῦται πρὸς
ἀναγωγὴν ἕτοιμον" καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἐνεβάλλοντο. ᾿Εμβάλλειν et
ἐμβάλλεσϑαι idem atque ἐνθεῖναι et ἐνθέσθαι, navi imponere,
quae promiscue Xenophon posuit p. 72. 82. 86. hinc ἐμβολὴ et
ἐνθήπη. Lxror a Saímasio certissimus admittitur ad J'opisc.
p. 386. ubi pro speciebus anabolicis frustra pugnaus ἀναβὰλ-
λεῖν perinde significare contendit, atque ἐμβάλλειν, mercibus
vel commeatu navim onerare: cujus potestatis exemplum in
Graecis scriptoribus nequidqnam quaeras: nam apud Hesych.
in Kíovgoc quin aliter exponi debeat, nemo, qui verba pau-
lo diligentius consideret, in doi vocabit. Aliquantum
diversa ratione peccatur in capiendo Luca À. A. XXVIIT,
10. καὶ ἀναγομένοις ἐπέϑεντο τὰ πρὸς τὴν χρείαν. | Vir maximus
observat, permisceri locutiones de navigantibus et de navi, ut
fieri solet: nam. ἀναγομένοις ad navigantes, ἐπέϑεντο ad navim
perüinere, Probandum fuerat, ἐπυθέσϑον non secus atque ἐν-
ϑέσϑαι a Graecis usur pari pro in navem imponere; quod aeque
difficile putem, ut in ἀναβάλλειν᾽ nunc, 51 lotio constet,
historici sacri mens fuerit talis: nosque jamjam profecturos one-
rarunt rebus necessariis: quasi dicati ingestas fuisse cumulate, ac
velut renitentibus impositas. Fateor equidem, si ἀναγομένων
ex Cod, Vienn. non displicet, haud | ineleganter potuisse scri-
bi, καὶ ἀναγομένων ἐνέϑεντο τὰ πρὸς τὴν χρείαν" et cum in eo
er uiui; ut in altum solver emus, intulerunt in navim res necessa—
rias: ac nescio pear an ita Lucas reliquerit, Sicut autem
iNoster modo, περὶ ἀναγωγὴν ἐγιγνόμεϑα, non aliter Philostr.
de VLA, T; 1v. €. 18. περί τε ἀναγωγὴν ἡ ναῦς εἶχεν. Heus.

892 ADNOTATIONES

Ead. 1. 10. Κατὰ δάκρυ χέοντες) Homer. Odyss. A4, 5.
Bao».

Ead. 1. 11. ᾿Ὑπεφερόμεϑα ἐν τῷ ποταμῷ) Qui secundo flu-
mine deferebantur, eos recte dixit scriptor noster ὑποφέρε--
σϑαι ἐν τῷ ποταμῷ, neque ad loquendi formulam infra Baby-
lonem fuerit iste lacus, an supra, quicquam refert, modo
Euphratis in paludes distracti rivulus aliquis eo permearit.
Mihi tamen non facile quis persuadebit, eum hic lacum si-
gnificari, quem descripsit Herodot. Y. c. 185. 186. multi la-
cus erant paludesque non in Babylonia solum, sed prope
ipsam Babylonem, iu quas crebris alveis ac perfossionibus
diductus fluvius illabebatur: eaque opportunitate aquae de—
rivandae, prout ad agrorum foecunditatem commodum erat,
ipsi utebantur agricolae Assyrii, teste Libanio Or. X. p. 314.
A. οἱ T “περὶ αὐτὸν γεωργοὶ διώρυχας ἔνϑεν καὶ ἔνϑεν κατατέμνον-
τες, ὑπόσα Αἰγύπτιοι τῷ ἹΝείλῳ, χρῶνται καὶ οὗτοι τῷ ποταμῷ.
11145 paludes fuisse navigabiles ostendit Alexander, qui, ubi
ab inspecto Pallacopa redierat, ἀνέπλ e, ut Zirrianus ait A. "A.
VII. p. 304. αὖϑις κατὰ τὰ ἕλη ϑαῤῥῶν iv ἀριστερᾷ ἔχων τὴν Βα-
βυλῶνα' et mox idem docet, vulgo ferri τῶν βασιλέων τῶν "Aa-
συρίων τοὺς τάφους ἐν ταῖς λίμναις τὸ εἶναν τοὺς πολλοὺς καὶ ἐν
τοῖς ἕλεσι δεδομημένους.- Diodorus, qui tamen alios auctores
secutus in hac historia narranda parumper ab Zrriano differt,
τὴν περὶ τὴν Βαβυλωνίαν λίμνην appellat, nisi potius, me non in-
vito, scribi placet περὶ τὴν Βαβυλῶνα" quem lácum cum visendi
causa intrasset, errore periculoso jactatus Alexander vix
quarto demum Hie salvus evasit: unde non obscure colligitur,
in quantum spatium porrecta fucrint haec stagna paludosa,
ubi tam grave discrimen ab itineris ignaris adiri poterat,
Quod autem Noster λίμνην ponit, εἰς ἣν ὃ Βὐφράτης ἀφανίζεται,
paulolaxius est accipiendum , eumque fere in modum, qno
Plinius scribit H. N. V, 96. Euphrateui dexteriore abus Ba-
bylonem, quondam mn m caput, petere, mediamque per—
meantem , ilem quam Otrin ( Opin legendum puto ) vocant, di—
strahi in paludes. Neque aliter intelligendus est aetate sua
non ineptus poéta Mar. Fictorlib. Y. Genes. — Justior Éuphra—
tes, diti qui gurgite largus Irrigat arentes subjectae. Persidis agros
lMMollibus elicitus rivis, atque omnibus aeque Servit, et humanos
lotum se pr aebet i uL. usus: Donec siccus aquis nomen quoque pro—
digus ipsum GConsumat terris, pelagi quod debuit undis: haud
enim arbitror de Pallacopa Y cione cogitasse, in quem amis-
50 nomine Euphrates receptus desinit ἐπὶ vo ἕλη καὶ τὰς uc
τὰς πρὸ τῆς ᾿Ζραβίας, utrefert Strabo XVI. pag. 1076. A. e
plenius zjrrianus illo vexatissimo loco lib. VII. c. 21. Sic

IN NECYOMANTIAM. 893

etiam in Dione Xiphilini LX VIT. p. 784. τὸ depo τὸ τοῦ Ev—
φοάτου πᾶν ἐς 9" ἕλος ἐκπίπτει, καὶ ἐχεῖϑέν πὼς τῷ Τίγριδι συμ-
μίγνυται. Tigris etenim et Euphrates pluribus alveis arte
factis inter'se committebantur, per quorum unum aliquem,
ut credi par est, Menippum Mithrobarzanes ἐπὶ τὸν Τίγρητα
ποταμὸν deduxit: nam inter utrumque flumen quod interje-
ctum erat spatium pedibus emensos fuisse, fidem non habet.
"Arrian. ᾽4. A, VII. p. 282. ὁ μὲν Τίγρης. . . διώρυχάς τε πολ-
λὰς ἐκ τοῦ Εὐφράτου ἐς αὑτὸν δέχεται " Joh. Malelas in. Julian.
p. 19. meminit τῆς μεγάλης διώρυγος τοῦ Εὐφράτου τῆς μις--
γουσης τῷ Τἴγρητι moror καὶ εἰρῆλϑεν εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρητα πο-
ταμὸν, ὅπου μίγνυνται οἵ δύο ποταμοὶ καὶ ἀποτελοῦσι λίωνην με-
γάλην᾽ quamquam de hoc alveo in Tigrim pervadente rem
diversa paulum ratione Libanius et Marcellinus exponant: ad
Ammian, XXIV. c. 6. vide Henr. F'alesium. Ista, ne scrip-
tori nostro nulla lux affunderetur, fuerunt observanda: ce-
terum in hoc negotio veterum descriptiones non minus, quam
ipsi luviorum nobilissimi circa Babylonem canales divergunt;
cujus equidem dissensionis praecipuam esse causam statuo,
quod pro temporum ratione regumque vel praefectorum di-
ligentia alii atque alii nunc aperti fuerint alvei, nunc ite-
rum sive de industria sive aggesto temere limo obruti et ex-
pleti. Quam ob rem, nisi cursum fluminis per varias aeta-
tes mirifice mutatum distinguas, vix in concordiam redigere
licebit pugnantes, ut prima quidem fronte videntur, anti-
quorum opiniones. [Interea Cellarius est adeundus G. A, III,
c. 16. Sect. 1. Hrnwsr. es

Ead,1.19. Ζίμφνην) De artificioso hoc lacu lege Herodot.
L p.47. Sed observandum, errasse hic hujus Dialogi scrip-
torem, cum lacum hunc infra Babylonem ponit his verbis,
ὑπεφερόμεϑα iv τῷ ποταμῷ. Constat enim ex Herodoto, supra
urbem fuisse. Soraw.

Ead.1.15. Βόϑρον ogviepsOn) Notus fodiendae scrobis
ritus in sacris infernis: sed Homerum ipsa phrasi imitatur:
vide Od, K, 517. 4, 25. plura collegit De ἴα Cerda ad Virgil.
Aen, VI, 243. qui per errorem Eusebio adversus Hieroclem
tribuit, quod PA/lostrati est de V. A. T. IV. c. 16. ^41 οὐχὶ
βόϑοον, εἶπεν ( Apollonius) ᾽Οδυσσέως ὀρυξάμενος, οὐδὲ ἀρνῶν
αἵμασι ψυχαγωγήσας ἐς διάλεξιν τοῦ ᾿“χιλλέως ἤἦλϑον. Lutatius
ad Stati; 'Tbeb. IV, 469. — Tria sunt in sacrificiis loca, per quae
piationem facimus: scrobiculo facto inferis etc. — Hesychio teste
constat, κοτυλίσκον vocari (JoUgov εἰς ὃν τὸ αἷμα τῶν τῇ γῇ 9vo-
μένων ἐνέβαλλον" quod etsi non plane repudio, fere malim,

. 804 AX UN ^Qi TUAE GS NOB. S

τῶν ἐν τῇ yi. Verum omittendus non est Sr/obonis locus, qui
docet, quibus cerimoniis Persae et magi aquae sacra facerent,
XV.p. 1065. B. Τῷ δὲ ὕδατι ἐ ἐπὶ λίμνην ἢ ποταμὸν ἢ κρήνην
SES ( 9vovct ) βόϑρον ὀρύξαντες εἰς τοῦτον σφαγιάζονται.
Hzmsr. Cf. etiam Char. s. Contempll. c. 29. Lrzuw.

Pag.15.1. 1. Τὸ αἷμα περὶ τὸν βόϑρον) Idem eodem libro
Honerus. Bnop. :

lbid. Bó99ov) Mos enim erat antiquis, ut Festus tradit,
in eífossa terra Diis infernalibus sacra facere. Vonsr. |

Ead. 1. 4. Ποινὰς xat "Egwvvac) Ut ex usu variari solent
fabulae, quae disciplinam moralem celant, sic Ποιναὶ et
ἘΔ ΣΝ alias apud antiquos eaedem sunt, alias diversae.
"N'USter iterum jungendo distinxit ὃ, 11. quibus usus est DBar-
Thius ad Stat. 'Theb. V11I, 25. iriani locum proferens i in Epiet.
II, 20. p. 234. ubi primum, ᾿Ορέστην ὑπὸ ᾿Εριννύων ἐλαυνό-
μένον, deinde χαλεπῶτές got of Lorie παὶ Ποιναί. Polybius
in Exc. Vales. po t7 τινὸς ᾿Εριννῦς καὶ Ποινὰς καὶ Προςτρο--
παίους τῶν δύ ἐκεῖνον ἠτυχηκότων. Proiisdem habuerit Zeschin.
in Axioch. c. 91. necne, vix discernas: ibi ducuntur impro-
bi πρὸς "Eouwviav ἐ ἐπ᾽ ἬΝ εβος καὶ Χάος, atque in infausta re-
gione λαμπάσιν ἐπιμόνως πυρούμενοι Ποινῶν aeternum plectun-
tür, Hesychius alterum ad alterius explicationem adhibuit
iis verbis, quae quoniam incassum tentarunt KuAn. ad Paus.
I. p. 105. et Markland. Ep. Crit. p. 197. emendata proponam:
“Ποιναῖς φρικταῖς ᾿Εριννύσι DE Similis apud Lati-
nos discordia in "PUO. et Furiis, Sed haec jamdudum, et
a multis sunt observata: nos ilud, quod omnes hactenus,
opinor, fugit, addamus, illas Poenas reddi oportere Plutar-
cho de Fluv. e. 19. ubi pro ὑπὸ Ποινῶν ἐλουνόμενος vitiosissi-
me fertur, ὑπὸ ποιμένων nihil afferam emendationi proban-
dae, quam ejusdem scriptoris locum cap. 23. ποινηλατούμενος
δὲ ὑπὸ ᾿Εριννύων ξαυτὸν ἔῤῥιψεν εἰς ποταμὸν Βακτρον. Hrwsc.

Ead.1. 5. Καὶ νυχίαν “Εἰκάτην καὶ αἰπεινὴν Τ]ερσεφόνειαν)
Apparet satis, desumtum ex vetusto carmine, et esse hexa-
metrum, quod mutare Lucianus non solet: idque ut recipia-
mus, puto legendum, 'Exárqv καἰπειιηὴν Il. Gnox.

Ibid. Αἰπεινὴν) Pro αἰπεινὴν Περσεφόνειαν. lege ἐπαινὴν
Περσεφόνειαν, ut ostendi in lectionibus Hesiodeis ad 'Theo-
gon. v. 768. GU Secuti sumus emendationem Graevii,
et ante eum V'orstit, de qua controversia moveri non pothse,
Ed. Fl. ἐπεινὴν., quod prope ad veram accedit: χαϊπεινὴν P.
Soraw. QCum epitheton aízetwy], quamvis vox sit bene Grae-
cà, Proserpinae nullo pacto conveniat, optime Graevius tale

IN NECYOMANTIA M. 895

restituit, quod non tantum facili errore in vulgatam lectio-
nem corrumpi poterat, sed etiam apud Homerum, quem ubi-
que Noster imitatur, in frequenti est usu; atque adeo in ipsa
νεκυομαντείῳ, Od. 4, 47. unde jam in SoberisriRus huc multa
fuisse derivata compertum est. Vid. Od. K , 491. 534. 564.
In ratione vocis explicanda, ut fere vetustissimae, quarum
usus post Homerum pedetentim exolevit, plurimum habent
difficultatis, Grammaticorum dissensum Scb explicat
ad Il. I, 457. Duplicem interpretationem adnotavit Hesych.
᾿Επαινὴ Ξ ἐπαινετή" ἢ δεινὴ καὶ φοβερά᾽ aliam Eustath. p. 1668.
Evo d. Ἔστι δὲ ἐπαινὴ Περσεφόνη ἡ αἰανὴ, τουτέστιν, ἐν σκότευ
᾿διάγουσα * δι μᾶλλον͵ αἰνὴ, ἡ δεινὴ, πλεοναζούσης καὶ νῦν σρο-
ϑέσεως , ὡς καὶ ἐν ἄλλοις. Quod ex Proclo ad Hesiod, "E. καὶ
"H. v. 643. Graevius attulit, ille sine dubio sumserat a Pla
iarcho, cujus commentarios P paene totos sibi vin-
dicavit: audi Piutarch. πε ol Παιδ. Ay. .p- 23. A. οὕτω δὲ χαὶ
τὴν ἐπαινὴν Περσεφύνειαν ἔνιοι φασὶν ὡς παραιτητὴν εἰρῆσϑαι.
Marcell. [ A, c. XV. p. 119. s1 os, aliudve quid haeserit
faucibus, hos versus dicendos in aurem ejus, qui offoca-
bitur, praecipit : Μή μοι Τοργείην κεραλὴν δεινοῖο πελώρου
ἜΣ ᾿Ἄϊδος πέμψειεν ἐπαινὴ Περσεφόνεια " sunt autem plane Ho-
merici: nam praeter alias dotes rarissimas ad incantationem
etiam poétae numeri mirifice valebant, ex Od. 4, 633. hoc
solum discrimen interest, quod in EO pro ἐπαινηὴ nunc le-
gatur ἀγαυή" neque dicere habeo, utrum illud temere sit
mutatum, an priscae lectionis fidem conservet. ldem epo
verbum reponendum puto in Orphei versu apud dcos:
Alleg. Theog. Hesiodi p. 268. Εἰνοδίην κχάτην κλήζω, τριο-
ὑμῖν ἐπαινῆν" vulgo scribitur ἐφανὴν, quod nullius est pre-

Hrzmsr. Exstat versus a Diacono prolatus in Orphei Ev v
v. y. ibique legitur ἐραννήν. Praeferendum arbitror, quod
restitui. Inxw in 4dddendis. |

Ead. 1. 11. Βαρβαρικὰ) Nomina ... ipso paene timenda
sono. Ovid, Ep. Her. XIII, 54. et Noster de Luct. cap. 3.
Sorax.

Ead. 1. 7. "Excive) Non placet: potius habuerim, πάντα
τὰ ἐκεῖ ἀνεσαλεύετο. lxwsr.

Ead. 1. 11. "Eóóziwzv etc.) ZZomer. 1l. N. Bnopn. Homeri

versus lliad. T, 16. aemulatus est Jg. Aen. VIII, 248.
Hrznusr.

Pag. 16.1. 2. Μικροῦ δεῖν) Pere. Bnop. Potius paene,
propemodum. Lrnw. Mixgo? legendum cum P. et L. et S.
non μικροῦ, ut in plerisque legitur, SorAx,

-—SÁÀ

896 ADNOTATIONES

Ead.1.8. Holiuov) Si Lucianeus sit hic Dialogus, scrip-
tum oportuit anno C. 168. Soraw. Cogitavit, opinor,
Solanus de bello Parthico, eo anno a Cassio, I. Aurelii et
L. Veri legato, maxima cum crudelitate gesto. Sed facile
estin talibus falli. Neque opus definiri. Nam dicas mihi
velim, in quam aetatem historiae Romanae, etiam Augustae,
non conveniant haec dicta. Facilius, proh dolor! exquirti
possunt pacis tempora, passim apud nostrum commemorata ,
ut Diall. Mortt. IV, 2. Lzuw.

Pag. 17.1.1. Δειμῶνα μέγιστον) Homero manes debent
ἀσφοδελὸν λειμῶνα. Od. 4, 588. 572. £9, 15. Aegyptiis Ho—
merus et Orpheo, si TEbdoro Siculo gute I. p. 61. A. Exinde
veterum in scriptis celeberrimum est hoc pratum amoenissi-
me consitum. . Ásphodelus per quietem visus mortem aegro-
tis praenuntiat: cujus mirabilis ef'ectus causam manifestam
cum Zfrtemidorus ignoraret, conjecit tamen verosimile videri,
ὅτι νενόμισται TO ἐν τῷ 40m πεδίον ἀσφοδελῶν sivot πλῆρες;
Oneir. 111. c. 50. satis quidem caute pro somniorum inter-
prete, cui nihil istarum nugarum incredibile videri debebat.
Principem poétam quantum vis caecum acutissimo tamen au-
ditu ψυχαὶ vel σκιαὶ τε τριγυῖαι itidem auctorem habent: vide
Il. 4?, 101. Od. Q. sub initium, ubi facetissime deductas ad
«Morus procorum umbras cum nexa vespertilionum serie com-
parat: versu tamen 9. nisi pro rergryvior 1n quadam editione
prisca cujuscunque Grammatici exaratum fuerit πεκριγυῖαι,
quo spectaverit Etymolog us p. 088. in Kofías scribens, ὁ γὰρ
ποιητής quoi κεκριγυῖαν, expiscari nequeo: praesertim cum
Hipponactis scazon, Κριγὴ δὲ νεκρῶν ἄγγελός vs καὶ κῆρυξ, sine
dubio fuerit prolatus ad eam léctionem afhirmandam, et χριγὴ
propria ratione dicatur, ut observat Schol, Aristoph, ad Av.
v. 1520. ὁ τῶν POLUM τρισμὸς τοῖς ὀδοῦσι γενόμενος.
Hoc autem utcunque fuerit existimatum, scripturam τετρίς-
yviot in plurimis exemplaribus obtinuisse veteres imitando
significant: Philostrat. Và ART.IEGG. 42920 φάσμα φυγῇ Quero
τετριγὺς, ὥςπερ τὰ εἴδωλα. Ycon. 1. p. ,169. ἡ ψυχὴ ἤδη ἄπεισι,
μικοὸν δὲ ὕστερον καὶ τετριγυῖας αὐτῆς ἀκούσῃ. Hrnwsr.

Ead.1.9. Τῷ ἀσφοδέλῳ) Sic in Char. 6. 99, Reliqua,
usque ad c. 19. continentur in Dial. Mort. Bovnp.

Ead.1.8. Τετριγυῖαι) Homer. Odyss. $9, 13. Dno». Vid,
ad Timon, c. 291. Lznux.

Ead. 1. 4. Τὸ τοῦ Mívo δικαστήριον) Fomerus tantum de-
scripsit Od. 4,568. Χρύσεον σκῆπτρον ἔχοντα ϑεμιστεύοντα vé-
xvGoiv" Ἡμενον" — vid. Plat. Gorg. p. 358. E. nihil erat pro-

IN NECYOMANTLIA M. 997

clivius, quam in hoc fundamento Minoi thronum collocare,

uem de suo liberales poetae sublimem erexerunt. C/audian.
in Rufin, II, 477. — quaesitor in alto Conspicuus solio perten—
tat crimina WMinos, ΕἸ justis dirimit sontes —. ibi Barthius Lu-
cianum testem advocavit. "Vide Propert. ΤΥ. El. XT, 19. Stat.
Theb, IV, 530. Sed nulli notior sua domus, quam cunctis
tremendum inferorum tribunal, et urnam movens arbiter Or-
ci ac quaesitor Minos: praeterire tamen non possum neglec-
tum ab aliis insignem PAostratilocum, ut tum difficultatem
ejus obscuram, tum errorem Ofeari non mediocrem amoliar:
sic apud eum .4pol/lonius VIII. p. 3529. οὐκ ἄχϑεται δὲ οὐδὲ 0
Ζεὺς ἀκούων καὶ ταῦτα TOV ποιητῶν . . . . . λεγόντων τε αὖ ἐν
ψϑυχυστασίᾳ, ὅτι Mivo τὸν ἀδελφὸν τοῦ Σαρπηδόνος ἀποϑανόν--
τὰ χρυσῷ μὲν σκήπτρῳ ἐτίμησε, καὶ δικάζειν ἔταξεν ἐν τῇ τοῦ ᾽41-
δωνέως ἀγορᾷ, Ποιρῶν δ᾽ οὐ παρῃτήσατο. ἱΨΨυχοστασίαν Olea—
rius vocari putat Od. 4, qua Ulysses inferos, ἦ. e. animorum
defunctorum sedes legitur accessisse. Ut eo nomine, quam-
quam perraro, non abnuerim insigniri Odysseam 4. nam
in Heroic. p. 738. v. 11. δευτέρα W/vyocorecía volumen ulti-
mum sine controversia notans sponte cogitationem excitat
προτέρας, quae alia quidem esse nequit, quam //. tum simi-
lis argumenti ergo, tum ob communem ambabus νεκυίας ap-
pellationem: huc tamen neutiquam illud adhibendum reor;
quippe manifestum est, nihil eorum, quae PAilostratus habet,
si sceptrum aureum exceperis, in Odyssea tota, nedum in
undecimo volumine solo reperiri. Intellexit sophista Lem-
nius trogoediam .Aeschyli *Puyoczecíav, in qua Jupiter, ut
ante fecerat Homero jubente Iliad. X, 909. libratas Achillis
Memnonisque animas aequa lance expen debat, dum utraeque
matres adstarent, et pro suo quaeque filio contenderent: v.
Poll. IV, 180. ubi similiter ἐν Ψυχοστασίᾳ, zLeschyli nomen
reticens, scripsit: doctissimorum vero Poilucis enarratorum
opera multum cedit industriae Stanlgi ad Catal. Fabul. Zeschy-
Ui; ex cujus itidem notatis facile revinci potest incogitantia
Th. Heinesi; V. L. IT. p. 124. haesitatione praepostera non
satis in Addendis purgata. Jam quis fuerit Minois exemplo,
quem etsi Jupiter juri dicundo praefecerit in inferno foro,
fato tamen naturaeque debitum solvere voluit, in illa tra-
goedia locus, paulo quidem peritiori obscurum esse nequit,
Hzns1.

Ead.1.6. Ilowol) Supra c. 9. Sorax,

lóid. ᾿Δλάστορες) IleAapvoiot δαίμονες, vindices scelerum
genii, ultores homicidarum, JMaí; genii, Vonsm. Aliter

9398 ADNOTATIONES

enarrat Plutarchus 529, 9. sed minus commode. V. Clem.

Alex. 19, 9. Soraw.
Ead.1, 9. Τελῶναι) Non solet Lucianus in,hos invehi.

Vide Grot. Flor. 179. C. Sorasx.

Ead. 1. 14: Toxoylógot) "Alciphr. I. Ep. 96. Μέγα, ὦ
φίλε, xaxov οἵ κατὰ τὴν πόλιν τοκογλύφοι" plura notat cum hoc
ipso Luciani loco Berglerus. Ut supra INoster c. 9. junxit ófo-
λοστατεῖν et ouo sic ὀβολοστάτην et τοκογλύφον Philo
Jud. p. 454. C. Etymol. p. 613. ᾿Οβολοστάτης οὖν ὁ τὰ μικρὰ
δανείζων φίλοις, ἢ ὁ τοκογλύφος λεγόμενος" καὶ ὀβολοστατῆσαι,
τόκους λαβεῖν. Genus hominum Athenis et ubique invisum:
haec bina vocabula vulgo in pejorem partem accipiuntur,
quam δανειστής᾿" utraque - vetustatem usus ipsa compositione
produnt, quippe ab eo usque tempore deducta, quo pendere
solebant pecuniam, et literas in tabulis sculpere. Hzusr.

Ibid. ΠΙρογάστορες) Non ad foeneratores, qui alibi ma-
cilentii, hic pallidi inducuntur, sed ad divites refer. Sor.Aw,

Ead. 1. 19. Κόρακα) Tormenti genus videtur. Guvrr.
Genus esse supplicii Budaeus censuit, teste 1H. Stephano in
Thes. sicuti nimirum. collaría reorum collis injici poenae aut
ignominiae causa Cujacius ex 1. 7. D. ad. Leg. Jul. de vi publ.
notat Obs. XT, 22. quamvis hic loci vincti ad judicem tra-
hantur: neuter, positis duntaxat .Luciani verbis, ad ipsam
vocem illustrandam quicquam amplius expromsit. Mihi qui-
dem adeo videtur insolens hoc in loco, ut parum absit, quin
vitio contaminatam putem. Satis constat, κόρακος corvique
nomen ad non unum machinarum instrumentoruimque genus
esse traductum ob aduncam figuram, qua rostra corvorum
imitantur, ef ad comprehendendum tenendumque valent:
ita saepius apud veteres Mechanicos, et in ZZJeronis Autom.

. 959. ἐπίστρεπτος κόραξ, et τοῦ κόρακος ἐπιστραφέντος. Stra-
6o III. p. 249. B. ex Artemidoro refert, Celtiberorum mu-
lieres περιτραχήλια σιδηρᾶ φορεῖν ἔχοντα κόρακας καμπτομένους
ὑπὲρ κορυφῆς, καὶ προςπίπτοντας (malo προπ) 700 τοῦ μετώπου
πολύ" πατὰ τούτων δὲ τῶν κοράκων, ὕστε βούλονται, κατασπᾶν τὸ
κάλυμμα, ὥςτε ἐμπετασϑὲν σκιάδιον τῷ προρώπῳ παρέχειν καὶ
νομίζειν κόσμον" ubi sane Casaubonus , quando vocari κόρακας
instrumenta, quibus mulieres Hispaniae velum adducebant aut re-

ducebant , CeHSeRs. minus percepit rationem horum corvorum,

qui pone collari ἢ ierreo infixi, et super caput ad 1 ipsam fron-

tem reflexi velum attractum. sustinebant. Marculus etiam

januae, qui Homero κορώνη», posterioribus δόπτρον, ἐπίσπα-
στρον, χρίκος τῆς ϑύρας, vocatur a Graecis χύραξ et χοράχιον"

n

p" —

1
IN NECYOMANTIAM. 899

Gloss. H. Stephani : Uncinus, κόραξ σιδηροῦς. Κύραξ σιδηροῦς
ϑύρας, uncinus, repagulum, In his similibusque aliis nihil
est, quod cum κλοιῷ commode jungatur, et ad vinciendos
reos pertineat. Ad 'uncos si quis confugerit nocentibus im-
pactos, de quibus P. Faber. Semestr. IT, 9. et Baron. ad Mar-
tyrol. Rom. Jan, 19. addideritque egregium Propertii locum
ZI UE]. 71,4141. Et bene cum fixum mento decusserit uncum ,
ΝῺ erit hoc; rostro te premet ansa suo, fatebor equidem, haec
non sine quadam veri specie posse proferri, modo comper-
tum foret, Graecos scriptores unquam illum in modum κόρα-
κας usurpasse: Dion certe Cassius ἄγκιστρά τινὰ μεγάλα appel-
lavit LXI. p. 689. quo pacto uncum Onomasticon vetus in-
terpretatur: omitto jam, huic explicationi loquendi formam
ἐπικείμενος κόρακα vehementer repugnare. Ergo circumspi-
cienti, an quid in locum τοῦ κόρακος apte reponi posset,
primum offerebatur χοῖνιξ, quae Hesychio πέδη, et Χοίνικες,
αἵ βαϑεῖανι πέδαι, quas utrasque copulavit Zristoph. in Pl.
v. 276. apud Demosthen. περὶ Στεφ. p. 494. D. "Tromes Ae-
schinis pater Elpiae servivit χοίνικας παχείας ἔχων καὶ ξύλον.
Sed deinde, quandoquidem χοίνυπες tum plurali numero ple-
rumque Ee efferri, tum pedibus implicandis comparatae
minus quadrare viderentur verbo προφήεσαν, ad σκύλακα de-
latus sum, huic, ut opinor, loco appositissimum. | Quo-
modo Latini canem et catulum , ita σκύλακα Graeci vinculum
ferreum appellant cervici circumdatum: δεσμὸν σιδηροῦν ex-
ponit Poll..X; 167. prolatis Platonis comici verbis: “Ἰαβὼν μὲν
οὖν τὸν σχύλακα τὸν τοῦ Προξένου, “Κἄπειτα δῆσον αὐτόν" ---
ibidem praecedunt κλῳὸς, κλοιὸς εἴ ἅλυσις. Polyb. p. 1116. M.
Acilius, cum tergiversarentur Aetolorum legati, φέρειν ἅλυ-
οιυν ἐκέλευε, καὶ σκύλακα σιδηροῦν ἑχάστῳ ecu. περὶ τὸν
τράχηλον᾽ videatur, quem baec ipsa loca non fugerunt,
ἢ Ὁ Marcilius ad LLL. XH. Tab. c, XVIII, Jam si legeris
in Luciano, zioi0v ἕκαστος αὐτῶν, καὶ σκύλακα, vel, ἢ σκύλα-
πα διτάλαντον ἐπικείμενος, et perquam levis erit mutatio, et
nihil amplius restabit, quod ullam in partem offendat.
Hrwsr. Impeditum locum expediturus magis etiam impe-
diisse videtur magnus etiam &ic Criticus, Missis y oívi£i,
quarum non potest hic locus esse, ob ipsas 1llas caussas, quas
Hemsterhusius attulit, de voce ΣΉ ΔῸΣ videamus. Kàoróg
quum constet esse éollare vinculum ferreum, atque sic ἃ Lu-
ciano nostro usurpatum occurrat Toxar. c. 29. 32. et 33. aut
σκύλαξ, quod et ipsum tale περιδέραιον significat, locam ha—
bere non potest, quum credibile non sit, unumquemque (ὅκα:
στον ) illorum maleficorum duo simul,gestasse collaria; aut

400 ΑΝ» Qa'D- ΟΝ Ες S

cum eodem Hemsterhusio, qui et ipse illud incommodi sensis.
se videtur, pro zal legendum 4. At verosic non erat, opinor,
perquam pend mutatio, quae, valde verendum, ut auctoris
verba restituat. Quae quum ita sint, subsistendum puto in
voce xoópcxo, eamque explicandam de corvo quodam, h. e.
de tormentorum quodam genere adunco, Romanis forte tum
temporis usitato, mihi vero , fateor, ignoto. Nam etiam
cum proverbiali ista exsecratione non arbitror ullam huic
corvo nostro intercedere necessitudinem. Sed de hac alias
ad Alexandr. c. 46. Lxuw.
Pag. 18.1. 8. ᾿Δ4ποτελουμένας σκιὰς) Hoc docet Plato in
Gorgia. ἽΒκον. Conjiciat aliquis haud absurde ἀποτεινομένας
ἀπὸ τῶν σωμάτων , quomodo. locutus est Z4ristoteles; vel, si

serves ἀποτελουμένας, ὑπὸ τῶν σωμάτων" necesse tamen ctr

puto, ut quicquam immutetur, Hzrnusr. Neque ego dem
bam. 'A4zorsioüvrot of σκιαὶ ἀπὸ τῶν GOuerQvest: exsistunt,
nascuntur, orginem habent umbrae e corporibus, s. de RES.
Aliud esset ὑπὸ τῶν c. Quemadmodum aliud est καλεῖσϑαν
ἀπό τινος Diall. Marr. IX, 1., aliud καλεῖσθαι ὑπό τινος. Ἰρὸς
ἥλιον autem est soe Jucente, bey Sonnenschein. Lzum.

Ead.l 8. Σφόδρα“ τινὲς αὐτῶν) Au scribendum ? σφόδρα
χε αὐταὶ ἀξ. Guvzr. γιά, Varr. lectt. Lxnw.

Kad. 1. 18. Πλούτοις) Paulo post iterum plurali nume-
ro. Sic in Hermot, c. 7. et passim apud hunc. Soraw,

Ead. 1. 14. Προςκυνεῖσϑαι περιμ..) lisdem verbis utitur
in Nigrin. δ. 21. ubi multo plura reperies hisce et sequenti-
bus perquam similia. Hrwsm.

Pag. 19. 1. 8: ᾿Εφύσα τότε) ΝΗ αὐ ΘΕ ΗΒ, 9. et Par. fece-
rantque ἐφύσατο. Veterem ego eamque genuinam scripturam
reposui, quam in reliquis reperio. Sorax.

Ibid. Ilviovov) Ed. J. προϑύρων᾽ et sic P, et L. Utrum
rectius, viderint architecturae periti: nostrum non est id de-
finire. |. Si liceat tamen, quod sentio, aperire, huic loco
convenientiorem "ἀηε ε γα vocem προϑύρων. Vide, quae Pu
de re habeat Luciana. in de Mezc. Cond. c. 21. o£ μὲν δὴ ἔξ
ἄνϑρωποι, dues id ξηλοῦσί, σε ὁρῶντες ἐντὸς τῆς κιγκλίδος a
βοντα, καὶ ἀκωλύτως cigiovre , καὶ τῶν πάνυ τινὰ ἔνδον γεγενη-
μένον. Sotaw. Non profunda opus est architecturae peritia,
ut intelligas, h.l προϑύρων ἀπ με πω eum 6586 genuinae
lectionis πυλώνων. Scilicet πυλῶν, quem noununquam etiam
ϑυρὼν dictum fuisse testis est TE I, 77., proprie erat

orta solito amplior et excelsior, vel urbis, ut Lystrorum in
Luc. Actt. Apostst. XIV, 13. et sanctorum Hierosolymorum

IN NECYOMANTIA NM. 401
Joh. Apocal. XXT, 12. sq., vel palatii, ut summi Judaeorum
sacerdotis regiae apud Jatth. Evang. XXVI, 71., vel balnei,
ut apud JNVostrum in Hipp. c. 5., vel etiam domus privatae
haud vulgaris magnitudinis, de qua saepissime occurrit.
Insructa autem haec porta erat janua, qua introirent introi-
turi dómum; unde ἡ ϑύρα τοῦ πυλῶνος Actt. Apostst. XII,
13. in domo Mariae. Ad eam, quae fere in excelso esset
exstructa, adscenscs erat magnificus, gradibus amplis utrin-
que ornatus, ut in Hippiae l. c. balneo illi erat zviov ὑψη--
λὸς, ἀναβάσεις πλατείας ἔχων, ὕπτιος μᾶλλον ἢ ὄρϑιος πρὸς τὴν
τῶν ἀνιόντων εὐμάρειαν. Super ea infixae erant variae inscrip-
tiones et edicta, ut σσρόγραμμα illud Dionis philosophi, qui
auditoribus suis ediceret in tabula a porta suspensa, se ho-
die non esse philosophaturum, ap. Lucian. Hermot. c, 11.,
ubi haec leguntur: πινάχιον γάρ τι ἐκρέματο ὑπὲρ τοῦ συυλῶνος,
μεγάλοις γράμμασι λέγον, τήμερον οὐ συμφιλοσοφεῖν. Ante eam
denique area patebat, BRomanis sub nomine vestibuli nota,
Graecis vero προαύλιον dicta, ut ap. JMarcum Evang. XIV,
68., vel πρύϑυρον, s. πρόϑυρα plurali nuinero, vel etiam προ-
πύλαιον, quod posterius tamen vocabulum nonnisi de urbium,
vel templorum, vel regierum, vestibulis usurpatum fuisse
existimavit Budaeus, teste Henr. Stephano in Thes. T. I. pag.
1615. F. Jam vero hunc ipsum locum implere mane solebant
clientes et parasiti domini, quod dicitur Nostro Nigrin. c.
23. ἐμπλήϑεϊν τοὺς πυλῶνας, et ad hanc accommodata phrasi
in hoc nostro loco ἐπὶ τῶν πυλώνων παρεστηκέναι, neque vero
ἐπὶ τῶν προϑύρων, quod illius est glossema. — Po//ucis verba,
in limine hujus notae commemorata, quae sic sonant; Ej;-
ἰόντων δὲ, πρόϑυρα, καὶ προπύλαια. καὶ τὸν μὲν πυλῶνα, καὶ
ϑυρῶνα παλοῦσι" τὸ δὲ τοῦ πυλωροῦντος οἴκημα, πυλώριον, in
editione Hemsterhusii male reddita sunt: [Ingredientium vero est
vestibulum , porticus, et hanc alii πυλῶνα καὶ ϑὺυ ρῶνα vo—
cant: janitoris autem habiiatio, πυλώριον dicitur. Redde
potius: Ingredientium vero est vestibulum, prothyra, dictum, et
propylaea: et portam, proprie x vààv dictam, etiam ϑυρὼν
vocant; janitoris vero habitationem, πυλώριον. Lnw.

Ead. 1. 11. "Avarzíàag) QuasiSol, quo nomine reges suos
parasiti atque adulatores appellabant. Antigonus Hermodoto
poétae, qui se Solis flium in carmine vocaverat, eleganter
ilusit: οὐ τοιαῦτά μοι 0 λασανοφόρος σύνοιδεν. Usus est Lu-
ciani loco Βανι. ad αι, VV. Silv. 3, 8. ad Claudian, in Rufin.
11, 443. Brodeeus ad Anth, I1F. c, XVI, Ep. 2. ubi Isidorus
Eumeli aucupio vitam tolerantis fortunam laudans, Oéczors
δ᾽ ὀϑνείην Exvacv χέρα γαστρὸς ἕκητι. Hz ws.

Lucian. Fol. IIl. Co

402 A DN:O,EA&JgNtUINIE ὁ

Pag. 20. 1. 2. Στῆϑος) Vide, quae supra ad Nigr. c. 11.

adnotata a me sunt. Soraw. i
Ead.1, 5. Διονύσιον) Vid. Corn. Nep. in Dione. Soras.

Jbid. “Ὑπό τε Δίωνος κατηγορηϑέντα, καὶ ὑπὸ τῆς στοᾶς
χαταμαρτυρηϑέντα) Plutarch. in Dione. Bnop. Mirum, qui
ab Stoicis potuerit dici testimonio confixus, quem ipse Ari-
stippus laudandum censuit. Sed alius est accusator apud in-
feros, et verissimum opinor, quod in mentem venit patri,
ὑπὸ τῆς σκιᾶς. Propria ipsius umbra eum convicerat praeter
Dionem. ld ipse Menippus, hoc eodem verbo etiam usus,
paulo anteadfirmavit: αὗται (σκιαὶ) τοίνυν ἐπειδὰν ἀποϑάνωμεν,
κατηγοροῦσί τε καὶ διελέγχουσι τὰ πεπραγμένα ἡμῖν παρὰ τὸν βίον.
GaoN. .

Ead.l 6. Σκιᾶς) Cl. Gronovii emendationem amplector.
Soran.

Kad. 1. T. ᾿Δρίστιππος ὁ K.) Laértius in ejus vita. Bnon.
Aristippum Dionysio patronum advocat, quia ejus parasitus
fuisse traditur. V. Parasit. €. 38. Sorax,

Ead. 1.9. Προςδεϑέντα) Lego παραδοϑέντα' absurde enim
Chimaerae alligetur: eleganter traditur excruciandus. Vide
Dial Mortt. XXX. Soraw, Quin etiam paucis interjectis
versibus τὸ σπαράττειν tribuitur Chimaerae, cum quo officio in-
fernali quà ratione conciliari commode possit notio τοῦ προς-
δεϑῆναι τῇ Χιμαίρᾳ, neque ego bene perspicio. Mallem itaque
ego quoque scripsisset auctor παραδοϑέντα, vel, quod magis ar-
ridet, παρατεϑέντα, nisi cui praeplacuerit, servato προςδεϑέν-
vu, voces τῇ Χιμαίρᾳ mutari in τῷ τροχῷ. . Nam τροχοὶ etiam
apud Nosirum saepe, ut Ver. Hist. IT, 8. D1all. Mortt. X, extr.
in suppliciis infernalibus numerantur; sequuntur et mox of
τροχοί. Nibilominus quidquam mutare nolebam, ubi omnes
libros consentire vidi. Cogitavit fortasse auctor Chimaeram
suam, qualem pinxerunt JJomerus et Hesiodus, e naribus
flammas efllantem. — Verum vel sic in alligatione istà reman—
serit aliquid inepti. Jo. Seagerus in Class. Journ, N. XI. a.
1819. p. 184. valt προτεϑέντα et conferri jubet similem hujus
verbi, quamquam activum, usum ap. Sophocl. Ajac. v. 1294.
Maneo tamen in vulgata. Lziw.

Ead.1. 10. Τῶν πεπαιδευμένων) Quo in numero censetur
Plato. Bnopn.

Pag. 21. 1. 1. 'Ozrouívov) Haud temere similia apud
Ethnicos scriptores invenias: sed vide Nostrum supra Dial.
Mortt. XXX. infra in Ver. Hist. II, c. 29. et de Luct. c. 8.

Sorax.

IN NECYOMANTIAM. 408

Ead, 1, 9. 'H “Χίμαιρα) Χίμαιρα, τρίμορφον ϑηρίον, ὃ
πρόσϑεν μὲν λέων, μέσον δὲ χίμαιρα, ὄπισϑεν δὲ δράκων. Hesych.
Hujus descriptionem vide ll. Z. Vonsr.

Ead. 1. 4. Πένητες, m. πτωχοὶ) Zristophanes 1n Pluto y.
552. egregie inter' πτωχὸν et πένητα distinguif: IlroyoU μὲν
γὰρ βίος, ὃν σὺ λέγ £16 , tiv ἐστιν μηδὲν € ἔχοντα. Τοῦ δὲ πένητος,
env φειδύμενον καὶ τοῖς ἔργοις προςέχοντα. Περιγίγνεσϑαι δ᾽ αὖὐ-
τῷ μηδὲν, μὴ μέντοι μηδ᾽ ἐπιλείπειν. Τὰ est, nihil cum est, ni-
Ail defit tamen. Terent. Eun. A. II. Sc. II, 12. VoRsp

Ead. 1. 8. Ζουλοπρεπές τι) Eandem ΠΕ ΔΩ͂Σ ΟΣ dudum
conjectura fueram adsecutus; paulo post simili ratione, go-
Bsoóv τι καὶ διάκενον δεδορκότων" hic enim perinde intelligen-
dum est, quod ex πρσςβλέποιεν facile repetas, προςέβλεπον.
Venerat etiam in mentem, δουλοσρεπεῖς τε καὶ πολακευτικοὶ,
quod, si scriptus aliquis Bois adspirasset, libenter prae-
tulissem, quia congruere videtur aptissime cum sequentibus
βαρεῖς ὦ ὄντες etc, Eleganter autem orationis animandae cau-
sa gione πῶς ofer. Oenom. apud Euseb. Praep. Evang.
v. pag.214. B. ᾿Εγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα. Plato
Symp. p. 1203. A. πόσης οἴεσϑε γέμει σωφροσύνης. Pari modo
πῶς δοκεῖς᾽ Πεορλίίι5 apud 24then. Xl. p. 472. E. ubi male
vertitur. Hrws1.

Ibid. Ty) L. et ed. J. In aliis ze. Solan.

Ead. 1. 10. Διαναπαυόμενοι) Ex P. et ed, Junt, Reli-

uae ἀναπαυύμενοι. Soraw,

Ead.l 12. Χαλεπῶς ἔχοντα ) Quam frigida haec, et Lu-
ciano indigna! Plura sunt in hoc opusculo ejusdem farinae,
quae maturum judicium ininime sapiunt, et scriptorem ar—
guuntaut ἃ Luciano diversum , aut certe Lucianum ipsum ju-
niorem et nondum subacti ad has res judicii. Soraw. Hoo
si ad Tantalum solum pertineat, omnino desiderabit ὑπὸ τοῦ
δίψους" sed literam addi malo, χαλεπῶς ἔχοντας, ut Ixionem
et Sisyphum simul complectatur. Illud autem frigus oratio-
nis, quod in his vir clariss. Solanus animadvertisse sibi visus
est, ego quidem, qui meus est stupor, nullus sentio. Hrwsr.
Non sufücit ἔχοντας. Nunc non patebit, cur solus Tityus
eximatur numero τῶν χαλεπῶς ἐχόντων. Imo scripsit auctor
ἔχοντα, de solo 'lantalo cogitans, quippe quem pessime
omnium in Orco damnatormim ab $i aeterna aíhici meminis-
set e Luciani sui locis, unde Tantali sors profecto omnium
maxime deploranda patet, ut Diall. Mortt. XVII. de Luct.
6: 8;'6/8. Lzsw.

Ibid. Καὶ τὸν γηγενῆ Τιτυόν " ᾿Πράκλεις 000g) Videtur Τι-
τυὸν, ᾿Ηράκλεις ὅσον; πον, Exclamantis admirationi ma-

Cc2

404 ADNOTATION:ES

gis, opinor, convenit abrupta oratio, “Ηράπλεις ὅσος (int.
qv). . Ad eundem fere modum in Epist. Saturnn. c. 33. dic.
tum: μεταξὺ πίνοντες περισκοπείτωσαν (of πολλοὶ) τὸ ἔκπωμα,
καὶ τὸ βάρος ἴστωσαν αὐτοὶ διαβαστάσαντες, καὶ τῆς ἱστορίας τὸ
ἀκριβὲς, καὶ τὸν χρυσὸν ὅσος, ὃς ἐπανϑεῖ τῇ τέχνῃ. 8ὶς
enim ibi unice recte legitur. ἔπη,

Ibid, Τηγενὴ) Terrae filium. Bnon.
Pag. 99.1. 1. Tónov ἀγροῦ) Homer. Odyss. 44, 575.

Καὶ Τιτυὸν εἶδον γαίης ἐοικύδεος υἱὸν
Κείμενον ἐν δαπέδῳ᾽ ὕδ᾽ ἐπ᾿ ἔννεα κεῖτο πέλεϑρα.
Bnop.

Ead. |. 5. Ἑὐρωτιῶντας ) Παλαιὸν et εὐρωτιῶντα junxit
itidem Gregor. Nyss. ad Psalm. p. 364. B. sed voce nonnihil
vitiata: καὶ διὰ τοῦτο παλαιύς τις καὶ ἐῤῥυτιῶν ἐγενόμην. Evgo-
τιῶν legendum ex hoc Luciani loco, ubi eadem illa copulen-
tur, se didicisse monet D. oeschel. ad Phot. p. 993. Hrzwsr.

Ead. 1. 6. "4usvqvooc) Homer. Odyss. K, 591.536. Bao».

Ead.1. 7. Avovg) In libris omnibus legebatur hic αὐτοὺς,
nullo prorsus sensu, Ego vero αὔους scriptum fuisse pro cer-
to habeo. Vide de Luct. cap. 8. Soraw. 4ro)g) Non
diffiteor αὔους ingeniose cogitatum, et primo adspectu blan-
diri. Attamen re diligentius expensa dubitari fere nequit,
quin aliud quidpiam requirat τὸ πολυαρπὲς τῆς ταριχείας " nam
hoc quidem eum in modum ponitur, ut praecedentis cujus-
cunque vocabuli rationem prodat: jam si forte evo; commo-
de dicuntur Aegyptiorum νεκροὶ διὰ τὴν ταρυχείαν ,, quia con-
diendo corpora mortuorum exsiccantur, etiamne pari modo
respondebit διὰ τὸ πολυαρκὲς τῆς ταριχείας; nihil, me judice,
minus. Per illa vestigia dum corruptae voci medicinam
quaero, incidit &ivzovg, literarum certe similitudine tam
propinquum, ut facilis errandi causa sponte in oculos in-
geratur; praeterea quam sit opportuna verbi virtus huic loco,
pronum est docere, μύεσϑαι et διαλύεσθαι a Graecis usurpari
solent de iis rebus, quae compage soluta dilabuntur ac dis-
sipantur: atque inde ἄλυτα, quae vel plane non, vel difficil-
lime solvuntur, disjectisve partibus iutereunt, Illa potestas
optime patet ex zristotel. Meteor. IV. p. 101. ὅσα δὲ ὑπὸ ϑερ-
μοῦ ξηροῦ πήγνυται, τὰ μὲν ἄλυτα, τὰ δὲ λύεταν ὑγρῷ" mox:
oí μυλίαν ἄλυτον" νίτρον δὲ καὶ ἅλες λυτὰ ὑγρῷ paulo post:
τὰ μὲν λυτά ἐστιν, οἷον νίτρον" τὰ δὲ ἄλυτα, οἷον κέραμος καὶ
λίϑος" ibidemque saepius occurrit. ζαίο Tim. pag. 1054. A.
in illa admirabili augustissimi rerum omnium parentis ora-

» » - € M , € 2
tione: Θεοὶ ϑεῶν, ὧν ἐγὼ δημιουργὸς, πατήρ ve ἔργων, ἃ δὲ

IN KECYOMANTLIAM. 405
ἐμοῦ γενόμενα ἄλυτα; ἐμοῦ γε ϑέλοντος" τὸ μὲν οὖν δὴ δεϑὲν
παν λυτόν" τό ys μὴν καλῶς ἁρμοσϑὲν καὶ ἔχον. εὖ λύειν ἐϑέλειν,
κακοῦ" δι᾿ ἃ καὶ ἐπείπερ γεγένησϑε, ἀϑάνατον μὲν οὐκ ἐστὲ, οὐδ᾽
ἄλυτον τὸ 7 πάμπαν; οὔτι μὲν .9n λυϑήσεσϑέ γε, οὐδὲ τεύξεσϑε ϑα-
γνάτου μοίρας etc. Hinc ἡ τοῦ σώματος λύσις, quando, mi-
grante anima, collapsum tandem in cineres ac pulverem sol-
vitur; zeschin. Dial. ΤΙ. $. 19. et corpus humanum natura
λυτὸν, quippe quod post mortem in elementa, unde fuerat
conflatum, dissipatur; Graeci dicunt λύεσθαι vel ὠναλύεσϑαι
εἰς τὰ στοιχεῖα. iuic necessariae calamitati obsistere cona-
bantur conditura et odoribus Aegyptii, ut ne post obitum
quidem carissimorum pignorum conspectu privarentur; 68--
que cura quodammodo perficiebant, ut per multa secula li-
neamentis integris cadavera constarent, neque, ut apud alias
gentes ab his moribus aversas, cito diffluerent. - Plato Phaed.
p. 60. F. συμπεσὸν γὰρ τὸ σῶμα καὶ ταριχευϑὲν ; ὥςπερ οἵ ἐν Ai-
γύπτῳ ταριχευϑέντες, ὀλίγου ὅλον μένει ἀμή ἠχανον ὅσον χρόνον"
ante dixerat, σώματι τάχα διαλύεσθαι προρήκειν, ψυχῇ δὲ αὐ τὸ
παράπαν ἀδιαλύτῳ εἶναν" εἴ, τὸ ὁρατὸν σῶμα — ὃ δὴ νεκρὸν
καλοῦμ εν, Q ? προφήκει διαλύεσϑαι καὶ διαπίπτειν καὶ διωπνεῖσϑαι.
Hinc patere arbitror, cur Noster, postquam memoraverat
quosdam mortuorum δεῖν καὶ συνεστηπύτας, qui tamen bre-
vi tempore communem sortem subituri videbantur, addiderit
apposite, καὶ μάλιστα τοὺς Αἰγυπτίων divrovc, indissolubiles:
quam vero ob causam? quidve taudem hanc ipsis in longis-
simum tempus perdurandi virtutem conciliabat? τὸ moAÀvag-
χὲς τῆς ταριχείας. 1518 cum aptissime cohaereaut, non plane
nostra conjectura videbitur improbabilis, eoque forte nomi-
ne alteri praeferenda. — Luciani locum usurpavit Gataker. ad
Zntonin. YV. S. 48. Hznsr. Egregie fulta et commendata
conjectura ἀλύτους pro αὐτοὺς non videbatur tamen adoptan-
» dum vulgatam nondum probatum esset abjiciendam vide-

. Solanus quidem αὐτοὺς legi dicit nullo prorsus sensu. Quid
vo. 51 tamen sensus aliquis insit, isque commodior, quam
quem cvovc offert, modo recte capiantur verba? Age videa-
mus, Narrat Menippus invenisse se in campo Acherusio
omnis generis mortuos, alios veteres et putredine j jam con-
sumtos, recentes alios, eosque compactos, maxime vero illos
Aegyptior um mortuos ipsos ( scilicet compacios: repete συνέστη -
κότας ob conditurae durabilitatem. Adduntur haec posteriora,
ut Aegyptiorum mortui etiam veteres cogitentur, non modo
recentes. Et αὐτοὶ dicuntur, quia eorum cadavera prae ce-
teris omnibus maxima Minturoireté gaudere constabat. Satis
commode autem καὶ μάλιστα cum praecedenti συνεστηκύτας

406 A DiNOCT AST 390 4N 3 9

conjungi posse, nemo facile negaverit; Eandem loci expli-

candi rationem iniit 7. PF, Benedictus. $ed quum pro αὐτοὺς
tamen legi vult τοιούτους, nimium sane aberravit a vestigiis
inveteratae scripturae, οἵ, id quod majus est, a legitima
quoque Graecitate. Elton exspectabatur tum τοιούτους ὄν--
τας. Concidit sic etiam Jo. Seageri conjectura τοὺς Αἰγυπ-
τίους αὐτῶν, prolata illa in Class. Journ. N. XI. a. 1812. p.
134. labo

Ead. 1. 8. Οὐ πάνυ τι ἦν ócótov) Gataker. ad Zntonin, VI.
$. 24. ubi horum multa profert, scripsit οὐ πάνυ ἦν TL ócótov
male factum, si de industria separavit particulas, quae At-
tico more conjungi solent, ut monuit ἢ. Steph. App. de D.
A. p. 74. ,Saepe Noster : : Ἢ han. c. 12. Dion Chrys. initio Cha-
ridemi: οὐ πόνυ τι αὐτοὺς ἐπιστάμενος. Hzxsr.

Pas. 23. |. 9. ᾿Δμέλει) P. L. et ed. J. ὥςτε pro ἀμέλει ba-
bent. Sorax. HBecepta per editiones interpunctio fortasse
paucos oífendet, neque ipse temere movendam putem: ni-
hilominus, si res mei sit arbitrii, hanc partem usque ad προ-
φαινόντων praeceden nti membro adjungi malim; tum porro
subsequentis orationis initium addita particula, qvae facile
creberrimo vitii genere fugari potuit, locupletaverim, ἠπό-
ρουν οὖν πρὸς ἐμαυτόν“ slc ἀμέλει decentiorem locum occupa-
bit et articuli comprehensionis integrae justiore Dex co—
haerebunt, Verum πάντων ὁμοίων legatur, an στάντων ὁμοίως
φοβερόν τι καὶ διάκενον δὲ εδοχρότων, perparum interest: sic
tamen ed. princeps, addita post ὁμοίως .niajore; distinctione:
unde ortum videtngs ut postmodum ὁ ὁμοίως in ὁμοίων mutan-
dum censuerint. t pese Revera sic, ut Hemsterhusio pla-
cet, interpungi video in B. 1. Neque tamen legitur ibi
ἠπόρουν οὖν πρὸς ἐμαυτόν qua particula ad facilem senten-
tiarum nexum efficiendum nec mihi videmur carere posse.
Ceterum in cod. 2957. voci φοβερὸν non inepte praefigitur
copula, quae in crebriori ejusdem repetitione facile ἢ. 1, ab-
sorberi potuit, Quod autem Be/inus ἀμέλει per par exemple
reddi maluit, quam, quemadmodum Latinus interpres, quin
imo, melius profecto tacuisset. Quodsi tamen cui praepla-
ceat videlicet, scilicet, vertere, me quidem is non habuerit
refragantem. Lrnw.

Ead.1. 6. Τὸν μεταίτην ρον) Homer. Odyss. Z. Bnop.

did. "Anó τοῦ Φ. d.) Ab Alcinoo. Odyss. H. Bnop».

Ead. . 7. IIvóóiav ) Vid. de Salt. c. 19. et Tim. c. 99.
ubi de eo dictum est. Sed quis ille nobilis coquus in histo-
ria? nisi forsan ad Comicorum coquos alludit, de quibus ex
Zihenaeo dixi. Soraw.

IN NECYOMANTIAM. 407

Ead. 1. 14. Διεσεεύασε) Scenae proprium; qualia sunt
σκευὴ, διασκευὴ, κατασκευὴ, συσχευὴ, et inde ducta verba.
Heliodor. 1. pag. 8. μυρίον εἶδος ὁ δαίμων ἐπὶ μικροῦ τοῦ χωρίου
διεσκείασεν᾽ quam locutionem nme dubites unde fuerit mutua-
tus, paucis interpositis adjicit τοιοῦτον ϑέατρον ἐπιδείξας. Oc—
nomaus apud AKuseb, Praep. Evang. y. p. 229. B. Εὐριπίδης,
ἀνὴρ ἐπὶ τῷ διασκευάσαι αὐτοὺς γενόμενος ϑεοφιλής" quorum
mentem Viger τι5 minime percepit. Noster de Mort. Per. sub
initium; τοῦ πράγματος; νοὶ potius, ut Faber voluit, τοῦ
δράματος διασκευὴ, quemadmodum i in Zíchill. Tat. IT. p. 125.
τὴν συσκευὴν τοῦ δράματος" a qua re ipsa diversa non est Cod.
Flor. lectio τὴν κατασκευὴν, quam sibi non displicere testatur
Salmasius. Idem verbum in apparatu pompae, quae chora-
gio scenae simillima , usurpari nihil est quod miremur: potius
autem hic loci compositum, quam, uti in aliis Codd, exstat,
ἐσκεύασε, probaverim, Jam tiaram et diadema, sive regium
insigne candidae fasciae ob tiaram circumvolutae, ut saepe
solet, distinxit JNoszer, qua de re monuit Barn. BR de
R.P.I p.32. Simili modo causia regum Macedonum dia-
demate fuit cincta; unde zavcíe διαδηματοφόρος Plutarcho T. Y.

. 941. C. quod illustrat zfrrian. "4. A. VII, cap. 99. Duris
apud “τοι. X1. pag. 536. A... 537. VF. τὴν καυσίαν ἔχουσαν τὸ
διάδημα τὸ βασιλικόν. ΠΕ Μ5:. In λαβοῦσα et διεσκεύασε Sub-
jecti loco Fortunam esse cogitandam, ex antecedéntibus per
86 patet. Superfílua itaque, atque adeo inepta est denuo no.
tata ἡ Τύχη. Et peropportune accidit, quod pro his BDzinus
in tribus codd. elegantem dictionem εἰ τύχοι deprehendit, de
qua Figerus de Idiot. p. 301. ed. Herm. Paulo post iterum
occurrit, in verbis: καὶ 0 αὐτὸς, εἰ τύχοι, μικρὸν ἔμτεροσϑεν
etc. Non dubitabam itaque cum ScÁmiedero et h. 1. recipere.
Lzum.

Pag. 94.1. 4. 4c) P. solus: in aliis δεῖν, Soraw, Num
legendum ἔδει; Lxruw.

Ead, 1. 6. Ζιαπομπεῦσαι) In pompa transvehi, pompatice
transire, H. Stephan. exponit in Th. L. G. T. III. p. 201. ine-
lius interpretes, pompam finire cnm iisdem insignibus et ornaiu.
Hrnsr.

Ead.1.8. Moeuévóovov) De eodem in Char, cap. 14. At

apud Herodotum III, c. .123. Μαίανδρος dicitur ὁ Πηαιανδρίου,
ἀνὴρ τῶν ἀστῶν, ὃς οἵ ἦν γραμματιστής, De proditione in illo
Herodoti loco non aliter liquet, quam quia supellectilem Po-
lycratis in templo Junonis suspendisse post ejus mortem di-
citur: sed ex seqq. paginis patet, successisse eum Polycrati;
et semel atque iterum legitur ibi cjus nomen "Μαιάνδριος, ut

408 ADNOTATIONIES

de emendatione hic cogitare non sit opus. Soraw. Vide Jac.
Perizon, ad ,4elian. V. H. XII, 53. ubi Μαιανδρίου τοῦ Σαμίου.
Simili discrepantia Protagorae pater Diosgenz τὸ IX, 50. Ma-
ἀνδριος, PAilostrato Μαίανδρος. Hrs.

Ead.1.10. Mzvevíógos) Scribe μετενέδυσε. Bnop. Mez-
ἐνέδυσε) Anutiquiores fere edd, μετενέδησε, quod prima Β. 2.
mutavit; merito. 196 mendo monet etiam Gatakerus ad ΠΗ͂,

Aurel, XI, 94. Sorawx.

Pas. 25. 1. 4. "4 πρὸς ὀλίγον ἐχρήσαντο) Abripi se passus
fuit interpretum errore J. Jens. quaudo Ι,: «t H. p. 202. haec
posita Ea pro οὐχ ἀποδιὸδ ἰόντες ταῦτα, οἷς πρὸς ὀλίγον ἐχοή-
σαντο. "4 ἐχρήσαντο nihil aliud quam, quae mutua sumserant,
vel noceperaat a fortuna; ut satis est liquidum ex opposito,
ὥςπερ οἰκείων τινῶν στερισκόμενοι. Plane similem invenies
Cebesis sententiam p. 61. 63. Hzwsr.

Ibid. "ioa Mutuatz sunt. Govzs.
i

Ibid, Οἶμαι ὁὲ καὶ τῶν etc.) ΖῈὲ mihi visum fuerat mutan-
dum 1n gz* sed cum illud pronomen utique necessarium pau-
lo inferius ostendat MS. augere licet Lucianum. —Appositi
sunt Peiront; versus c. 80, p. 400. quos zint. Schultingius ad
oram libri adnotarat: neque Jan. Dousam Praec. I. c. 19. ubt
eosdem S Bosahat, scriptoris nostri locus praeteriit, Hrnsr.

Ead. 1. 5. "Ecoex£voi σε τοὺς) lllud σε ex MS. R. in tex-
tum recepimus, Sor AN.

Ead,1l. 7. Κρέοντας) Confer infra pro Merc. Cond. c. 5.
Rvsrzn.

Ead. 1. 10. Προῆλϑεν) De usu verborum προέρχεσϑαι,
παρέρχεσϑαι, παριέναι, scenico notavimus Vol. I. pag.930.sq.
Hrznusr.

Ead.1. 18. Καὶ καταβὰς ἀπὸ τῶν ἐμβατῶν) Eadem utitur
comparatione Just. Martyr. Epist. ad Zen. et Ser, Bovnp.

Ibid. '4x0 τῶν ἐμβατῶν) ΑΕ tragicis aut. comicis sublimiori-
bus calceamentis, ut veterum heroum corporis proceritas re-
praesentaretur. Dnop. Vid. Ez. Spanhem. ad ristopáan.
Plut. v. 759. accuratius alibi de tragicis ἐμβαταῖς. Hzns1.

FEad.1..315. Πῶλος — Σάτυρος) De priori videsis 24. Gel-
lium VIL, 5. et Nostrum pro Merc. Cond. c. 8. Jov. Trag.
c. 9. De utroque Jov. Trag. c. 41. Soraw.

lbid. Σουνιεὺς) Sunium Atticae vicus est, ac promon-
torium. Dnop.

Pag. 96.1.1. Σάτυρος 0 0.) Cum aliis Satyris hunc et-
iam recenset J. Jonsius de Script. ἘΠ Ph! IE: c. 11. p^ fG9C 8t
ab illo Satyro histrione, qui Demostheni fuit aequalis, di-

IN NECYONANTI A, 409.

stinguit, De utroque Polo et Satyro opportuniore loco dice-
mus. Hrxusr.

hid. Ιαοαϑώνιος) E NR ode vico. Bnon.

Ead. 1. 10. Ἔν παραβύστῳ mov) Παραβύειν, in angulum
aliquem infulcire, ut a conspectu et oculis amoveas:; hinc £y
παραβύστῳ, clam, occulte: quod plerumque in deteriorem par-
tem accipitur de iis rebus actionibusve, quae conscientiam
aliorum et lucem refugiunt: Procopio familiare, ex quo unum
alterumque locum Suidas protulit. Demosthen. in Timocr. p.
780. F. et U/pian. p. 813. B. quo respexit Harpocrat. in Πα-
gpvorov quanquam Ἐκ δου ενότει qui originem significandi
contractiorem statuunt, quam necesse sit, non acsentiar.
Σχοτίως καὶ iv παραβύστῳ junxit Évagr. H. E, III. c. 1. Epi-
stala, quae Justini Martyris dicitur, ad Zen, et Seren. p. 391.
v. 48. p. 396. v. 39. τὰς ἐν παραβύστῳ oux có αὐτῶν ἐπιτη-
δεύσεις. Mox abesse poterat παρ᾽ ante ὅσον. Hrewxsr. [π|-
gu certe est, dictione παρ ὅσον ita uti, ut sit nisi quod,

gs Hist. Conscr. c. 18. de Mort. Peregr. c. 1. Verum
zi js . tolerari potest παρ᾽ ὅσον ἴῃ comparatione, non minus,
A. quam παρὼ πολὺ, vel παρ᾽ ὀλίγον et παρὰ μικρὸν in si-
milibus. Lrumu.

Pag. 97.1. 14. Οὐ πλέον ποδὸ cg) Eadem in Dialog. Mort,
Philis. apud Stob. Ser. 88 0. ἢ τἂν μυρίων πηχῶν γῆς κύριος ὑπάρ-
χης, ϑανὼν γενήσῃ τριῶν ἢ τεσσάρων. Utitur his fere verbis
Lucian. alibi, Sic in Char. ποδιαῖον λάβοιεν τύπον παρὼ τοῦ
d leno. Tangit “Πατεῖ. ad Zorat. Bovap.

Ead.l. 6. Πτωχεύοντας) Haec et sequentia omnino pue-
rilia et Luciano indigna. Sorax.

Ead.l.7. Τὰ ποῶτα ὃ. ; 70.) Inter hominum vilissimos hic
recenseri notat Desid, Herald. Anim. ad Salmas. Obs. ad J. A.
et I. VII. pag. 608. ubi plura de γραμματοδιδασκάλοις et γοαμ-
ματισταῖς. Hrwsr. ^ Obversabatur auctoris animo, opinor,
Dionysii minoris sors, qui, testibus saltem Justzno XXI, 5.
et nonnullis aliis, extorris patria et domo apud Conti
ludimagistrum professus pueros in trivio docebat, ilumiliorem
etiam quaestum adscribit ei, Theopompo auctore, Aelianus
N31 12. et IX, 8, ad quem posteriorem locum adnota-
runt ΗΝ δὴ huc pertinentia Joh. Schefferus et Joach. Kuch-
nius. Sed jam vide, qui non sine fastidio Dionysium Co—
rinthi inter puerulos conspexeris ludimagistrum, quo sensu
affectus ejusdem adspectum concoquas inter umbras elementa
literarum docentis! Lxx A

Ead. 1.11. Μισϑοῦ ἀκούμενος τὰ σαϑρὰ τῶν ὑποδ.) Pro-
tulit haec verba ἽΠοηιας. Mag. ἴπ ἐκ πεστὴς, ubi ex F'ascosani

410 ADNOTAT TIONES

supplenda est editio novissima: "Oy. ἐν Berg. (v. 188.) ὃ δὲ
ἠπήτης μοὶ ἐπέστη. Τὸ δὲ ϑάπτης κοινόν. Σαϑροὸς et σαπρὸς
quomodo differant, exposuit Justerus ad "Aristoph. Pl. v. 814.
adductis praeter at pluribus e Luciano locis, ubi prius vo-
cabulum occurrat. 'l'emere vero JNoster vilissimum opificium,
an certa quadam ratione, Philippo tribuerit, compertum
non habeo. Scholiastae conjectura non inepta est, neque ab-
horrens. Quod sequitur £v ταῖς τριόδοις adhibuit Pricaeus ad
Apul. Miles. I. p. 4. stipes in triviis erogare. Hxwsr.

Ibid. Τὰ σαϑρὰ τῶν vxoà.) Sic in Catapl. c. 20. Bovnp.

Pags. 98. l. 5. Παλαμήδης) Congerrones Nestorem et Pa-
lidem Socrati dedit Lucianus apud inferos Ver. Hist. 11.
c. 17. idque jure merito: illum ita descripsit Zlomerus, ut in
tanta morum similitudine amicitiam utriusque facile cong?u-
tinatam eredas: hujus casu acerbo se vivus etiamnum Socra-
tes est consolatus: παραμυϑεῖταν δ᾽ ἔτι μὲ καὶ “Παλαμήδης, in-
quit in Xenophont. Apol. p.411. o παραπλησίως ἐμοὶ τελευτή-
σας᾽ atque adeo mirum non est, si infra sapientissimi homi-
nis familiaritatem expetiverit. De Ulysse res est alia: ejus
enim facinus in Palamede Pug fuerat exsecratus ; sic
enim in Xenophonte sequitur: TL γὰρ. καὶ νῦν πολὺ καλλίους
ὕμνους παρέχεται Οδυσσέως τοῦ ἀδικώς d ἀποκτείναντος αὐτόν. De
cruribus ex educta cicuta tumefactis vide Píaionis extremum
Phaedonem. Hrensr.

Ead. 1.7. "Ex τῆς φαρμακοποσίας) E cicutae potione. Bnop.
Plato in Phaedro. Bovn».

Ead.1.10. ' Avauszoovuévov) Angl. ἀναμετρούντων. Bovnp
Diversum est, neque adeo probandum, quod unus alterque
Codex ingerit, ἀναμετρούντων. Euripid. Ton. v. . 250. ,Mvijunv
παλαιὰν ἀνεμετρησάμην τινά. Or. v. 14. — τί τ᾽ ἀῤῥητ᾽ ἀναμε--
τρήσασϑαί us δεῖ" plura dicentur 8110 loco. Hzwsr. Dubium
non est, quin scribendum auctori fuerit Medium , quippe
quo I ipsum, quod Menippus vult, significetur, quod
quis sibi praeteritorum bonorum usum in memoriam revocet
et quasi secum rependat. Alterum Zuripidis locum ex Oreste
Noster quoque in Ámorr, c. 53. in usum suum convertit. Fa-
cit tamen bonorum codd. et Aldinae quoque 2. auctoritas,
ut paene credam, scripsisse auctorem ἀναμετρούντων, idque
ab eruditiori, nescio quo, in elegantiorem formam mutatum.
In Diall. Mortt. 1T. pro eo est μεμνῆσϑαι. Ibidem quod Croe-
sus dicit ἔδων ( Menippus) ἐπιταράττει, ἡμῶν τὰς οἰμωγάς, con-
feras sis cum 118. quae hic Menippus de eadem re narrat,
ἄδεν μάλα τραχείᾳ καὶ ἀπηνεῖ τῇ φωνῇ, τὰς οἰμωγὰς αὐτῶν ἐπι-

IN NECYOMANTLILA M. 411

καλύπτων etc. neque tamem credas forte scripsisse horum auc-
torem ἐπιταράττων pro ἐπικαλύπτων. Nam omnino dialogum
illum vere Lucianeum in b. 1. a simulato Luciano nostro sto-
lidissime adumbratum apparet. Lzrmu.

Pag.99.1. 5. Προὔύϑεσαν of xg. ἐκκλησίαν) Formula la-
quendi ad comitiorum apud Athenienses consuetudinem aptis-
sime respondet. Prytanum erat munus senatum aut comitia
fixa tabula, quae, quid in deliberationem veniret, contine-
bat, indicere: id Polluci est VIII, .95. προγράφειν πρὸ τῆς
Boviiis, καὶ πρὸ τῆς ἐκκλησίας, ὑπὲρ ὧν δεῖ χρηματίζειν. 44111-
stoteles προγράφειν κυρίαν ἐκκλησίαν dixit apud Harpocrat. in
Κυρία ἐκκλησία" unde sua Pollucem descripsisse, quod in plu-
ribus aliis verum est, recte ZJ'alesius observavit: atque ita
eschines de male obita legatione, προγράψαι τοὺς πρυτάνεις
ἐκκλησίας δύο κατὰ τοὺς νόμους p. 85. v. 43. p. 36. v. 4. Idem
est προϑεῖναι ἐκκλησίας. Liban. Decl. XVI. pag. 466. B. κλαίω
μὲν ὅταν oi πρυτάνεις προϑῶσιν ἐκκλησίας. Controversa vis
verbi apud veteres in Demosthenis initio Phil 1. Εἰ uiv περὺ
καινοῦ τινος πράγματος προὐτίϑετο λέγειν" 101 notat Ulpianus ,
quosdam accipere ἀντὶ τοῦ προεβάλλετο" τινὲς δὲ, ἀντὶ τοῦ προε-
γράφετο᾽ sed quae Seq ma τις clare rem ipsam Se posimimihe
ἐπειδήπερ σανίδας τινὰς ἐνέγραφον τὸ πρᾶγμα ἐχούσας, περὶ οὐ
ἡ σπέψις καὶ 7 περὶ οὐ συνεληλύϑασι" καὶ προετίϑ εσαν τῆς ἐκπκλη-
σίας, ἵνα γνῶσι πᾶντες, περὶ τίνος ἐστὶν ἡ ἐκκλησία" a quibus
parum differt additum ad Or. περὶ lloparo. interpretamentum
p. 380. B. Πρόγραμμα ἐστὶ τὸ προτιϑέι μενον. τῆς ἐππλησίας͵ ὥςτε
βουλεύσασϑαι ἢ περὶ τοῦ πέμψαι πρέσβεις, ἢ πρέσβεων ἡκόντων
μαϑεῖν, 0 ,TL λέγουσι" nam oratoris verba, quibus baec illu-
strandis inserviunt, sic sine dubio, quod nec FE 'alesium prae-
teriit, sunt restituenda : : καὶ τοῦϑ᾽, ὅταν ῃ κήρυξι πρεσβείαις
προγεγραμμένον, οὐκ ἀεί" idque non Ulpiano solum auctore,
sed Codicibus etiam melioris notae: quantum vero ab horum
mente discesserit J//o/fus, interpres alioqui minime spernen-
dus, facile lector non indiligens per se deprehendet. Jam
duplex illa τοῦ προτιϑέναν potestas, quae Demosthenis enarra-
tores distraxit, eandem etiam aliis in locis parit difficulta-
tem; velut in (ORE Συμμαχ. p. 162. A. ἀποφανούμενος, &
τυγχάνω γιγνώσκων πρῶτον μὲν περὶ ὧν οἷ πρυτάνεις προτιϑέασιν.
Thucydid. 111, 88. ϑαυμάζω μὲν τῶν προϑέντων αὖϑις περὶ Mi-
τυληναίων λέγειν" forte minus erit dubitationis, quando ad-
jungit γνώμας aut διαγνώμας *.c, 836: Mitylenaei , qui Athe-
nis aderant, παρεσκεύασαν τοὺς ἐν τέλει ὥςτε αὖϑις γνώμας προ-
θεῖναι. Τοὺς ἐν τέλει Scholiastes τοὺς ἀτρατηγοὺς exponit, ego

412 A DN'Ó ΡΟ ΝΕ

τοὺς πρυτάνεις. C. 49. Οὔτε τοὺς προϑέντας τὴν διαγνώμην αὖ--
ϑις περὶ Μιτυληναίων αἰτιῶμαι. — Equidem cum Uflpiano sentio,
et has locutiones omues esse profectas arbitror a proposita
prytanum tabella, qua non tantum inlicium vocabant Athe-
nienses, sed et qua de re sententiae dicendae forent, ac suf-
fragia ferenda, definiebant. Nunc liquido patet, unde du-

xerit Sophocl. in Antig. v. 165. "Or σύγκλητον τήνδε γερόν--
των ἸΠροὔϑετο λέσχην ΝΣ κηρύγματι πέμψας" solemue est
ingeniosissimo poétae phrases ἃ suae gentis moribus deriva-
tas aliorsum apte traducere: cui, praeter illud προϑέσϑαι
λέσχην; hisce lectis non statim Lodola σύγκλητος in memo-
riam venit? neque obscurum est perito linguae Graecae,
quare cum in superioi;bus exemplis προϑεῖναν conspiciatur,
ipse Medium usurparit. ]7oo9Zuoze recentioribus esse Impe—
ratorum edicta, ex Cangii Gl. M.et I. Gr. constare potest; quam
vocem an perinde atque ἐκϑέματα refutaturi sint Phrynichus et
Jhomas l1Mag. equidem nescio. Hzwsr. Eodem indicendi
sensu Bis Accus. c. 4. dicuntur Dil προτιϑέναι αὐτοῖς (τοῖς &v-
ϑροώποις ) ἀγορὰν δικῶν, et similiter adv. Indoct; 6/419: ἀγο--
ocv τῶν βιβλίων προτιϑέναι eleganter adhibitum occurrit de in-
sano eodemque indocto librorum multorum coémtore, qui,
quum non sit solvendo aeri alieno, auctionem indicere co-

atur librorum suorum palam vendendorum. lgmw.

lbid. Πρυτάνεις) Quisint, vide apud Erym. 1. Vonsc.

Ead. 1. 9. ᾿Επεὶ γὰρ) Saepe mutari vidimus γὰρ et γοῦν "
idem ne hic contigerit, valde metuo, Hrwsr. Fieri quidem
poterat, neque tamen probabile vere factum: neque enim ele-
gantissime exciperent sese invicem sententiae deiuceps ea-
dein particula indicatae: ἰδὼν ovv etc. διῳπήϑη μὲν ovv etc,
ἐπεὶ γοῦν αὐτῶν etc. Ceterum de permutatione particularum
γοῦν et γὰρ c£, Varr. Lectt. ad c. 17. Lxuw.

lóid. Κατηγόρητο) Sic scribitur passim. SOLAN.

Pas. 80. 1, 8. Καταλύεσϑαι ) Angl. καταδύεσθαι. Bovnp.
Καταδύεσϑαι.) Vulgo legitur καταλύεσϑαν" quod ferri quidem
posset, risi hanc aptiorem et concinniorem scripturam "OP
peditarent A. et ed. J. sic Plutarch, 1399 ; 1. εἰς κιβωτὸν ἐν--
δυόμενος. Plato p. 32. B. C. εἰς τὰ τῶν ὄνων γένη ἐνδύεσϑαι-
Sorax. Somn. s. Gall. c. 16. ἐνέδυ ἐς ἀνθρώπου σῶμα. Lznuw.

«Bad. d. Κρανίων etc.) Ludit in vocibus xo&viov, σπέ-
λετος, νέκυς" mortui ἀλίβαντες a poétis appellantur. Bnon.

Ead,1.8. Φυλῆς ᾿Δλιβαντιάδος) Finxit lepide hanc vo-
cem, ut et illas, quae praecedunt. ^"4Aíovreg sunt véxgoí.-
vide JZesych. GnArv.

1IN NECYOMANTIA M. 413

Ibid. ᾿Δλιβαντιάδος) Angl. ᾿Δλιβαντίδος. Bovnp. ᾿Δλίβας ὁ
νεκρὸς, τοῦτ᾽ ἐστι, ξωτικῆς. λιβάδος, ἤγουν ὑγρότητος ἄμοιρος
ὦν. ᾿Δλίβαντες quare mortui dicti, vide Gafenum περὶ Κράσεων
lib. Hine Lucianus ᾿Δλιβαντιὲς finxit. Vonsr. ^ MüBavel.
δος) ᾿Δλίβας est mortuus; et, si Suidae fides, nomen fluvii
apud inferos, unde tribum finxerit Noster. Malui autem
* AL ιβαντίδος, quod i in Angl. et P. legitur, quam quod in vul-
gatis est ᾿Δλιβαντιάδος. Soras. Ferri poterat ᾿Δλιβαντιὰς, ut
ΤΙελοπὶς, Πελοπιὰς, ejusque generis non pauca: sed alterum
melius imitatur formam tribuum Atticarum, Κεκχροπὶς, In-
ποϑοωντὶς, Ziavric, ᾿Ακαμαντίς. Hreusr.

Ead. 1. 9. ᾿Επεψήφισαν μὲν αἵ ἀρχαὶ) Ψηφίζειν καὶ χειρο--
τονεῖν separant jura civium; notissimum ex oratoribus Graec.
Bovnp. "Approbavepunt magno consensu interpretes ; quos
cur improbaverim, intelligi potest ex notatis ad Tim, c. 44.
Hrnusr.

Ead. 11. Bow) oon Βριμὼ, ἡ Περσεφόνη etc.
Guxrr. V. ἴδηι, “4231εὲ5..9. f. Hecate, poll. RA. III. p. m.
19. Sorax.

Pas. 31. Le E: αὐτὰ y. ἑαυτοῖς) Scribendum: ὦ τέκνον,
φησὶ, τὴν μὲν αἰτίων οἶδα Gov τῆς ἀπορίας, ὅτι παρὰ τῶν σοφῶν
ἐγένετο, οὐ τὰ αὐτὰ γιγνωσκόντων ἐν ξαυτοῖς, O fli, causam
scio luae perplexitatis , α sapientibus istis profectam, qui non ca-
dem inter se sentiunt : ἐν in omnibus editis desideratur. Aliud
est oU τὰ αὐτὰ γιγνώσξειν ξαυτῷ, nimirum ἃ se ipso dissentire.
Gnaarvivs, Vir cl J. G. Graevius legit yLyvoczóvrOv ἐν ξαυ--
τοῖς, qui non eadem inter se sentiunt. Sed videndum, ne reti-
nenda sit vulgata lectio, ac cum eodem viro cl. recte inter-
pretanda, Equidem novi haesitattonis tuae causcm, eam nimi—
rum profectam esse ab his sapientibus, à se ipsis dissentientibus'y
qui sibi non constant, nunc hanc, nuuc iliam de eadem re
ferentes sententiam. Ἔν nempe Stoltdhat erat horum sopho-
rum vanitas, quod non inter se modo, sed ipsi a se disside-
bant. Idque j jam supra ut ἀτοπώτατόν τι declaraverat in eo-
dem hoc d: talogo Lucianus: En δὲ πολλῷ τοῦτο ἐκείνων (φιλο-
σύφων) ἀτοπώτε ρον" τοὺς γὰρ αὖ τοὺς TOU τοὺς εὔρισ κον ἐπιτηρῶν,
ἐναντιώτατα τοῖς αὑτῶν λόγοις ἐπὶτηδεύ ovrog etc. Praeterea. hoc
multo in illis erat absurdius: hos enim ipsos, observata eorum
vila, comperi suis ipebruma sermonibus admodum contraria agen—
tes etc. Ad haec videtur respexisse 1s ( Tiresias) qui hor in
loco eum, qui, quae foret optima vita, rogarat, docere
vult verissimam baesitationis suae causam. JENs. Sic Iso—
crates 9L Εἰρήνης p. m. 216. f. οὕτως ἀλογίστως ἔχομεν, ὥςτε
περὶ τῶν αὐτῶν τῆς ἡμέρας οὐ ταῦτα (ταὐτὰ) γινώσκομεν: Sorax.

414 k DNO TATIONES

Ead. 1. 6. ᾿Ζποσπάσας) Attigi locum ad Diall. Deor, XX,
6. 5. Hxnsr.

Ead. 1. 7. 'O τῶν ἰδιωτῶν.) Privatos vertunt: non injuria
dissentit J. 44/5. Fabricius B. G. IV. c. 16. p. 498. ubi scrip-
torum Luciani recensionem instituit: Quod vero Tiresias, in-
quit, IMenippo in aurem susurrat, optimam vitam esse τῶν ἰδιω-"
τῶν, nolim intelligere de vita privatorum, sed illiteratorum,
qui philosophis ἃ Luciano opponuntur, difficiles nugas magno
cum fastu tractantibus : adjectis pluribus nostri scriptoris ex-
emplis, in quibus eadem potestas valere debeat. Sane nihil
est frequentius, quam φιλοσόφους et ἰδιώτας inter se opponi:
notat Simplic. ad Épictet, Ench. c. LXXT. p. 815. Τῶν γὰρ
ἀνϑρώπων οἱ uiv ἰδιῶται, οἵ δὲ ἐκ διαμέτρου τούτων φιλύσοφοι,
οἵ δὲ ἀφιστάμενοι μὲν τῶν ἰδιωτῶν, προςχωροῦντες δὲ τοῖς φιλο--
σόφοις, οὖς προκόπτοντας καλεῖ. Crates, teste Diogen. L. VI,
88. argenti numerum apud mensarium deposuerat ea condi-
tione, ut, si filii ἐδιῶταν ysvyOcisv, ipsis restitueretur; sin
philosophi, publico cederet. Nec philosophis solum, sed
et philologis contrarii sunt of ἰδιῶται. — Sext, Empir. adv.
Grammat. T. δ. 235. ὡς γὰρ ἡ φιλόλογος ( συνήϑεια ) γελᾶταν
παρὰ τοῖς ἰδιώταις, οὕτως ἡ ἰδιωτικὴ παρὰ τοῖς φιλολό--
γοις᾽ atque adeo cujuscunque artis rudes ἰδιώταν sunt, si ad
arüfices comparentur; quod exemplis firmare putidum foret.
Nolim tamen hic privatam vitae conditionem, quae procul a
philosophorum rixis remota quietem sectatur, et res, quae
usu quotidie veniant, commode atque eleganter dispensat,
penitus excludi: haec enim ezoeyuocvvy, quae longe recedit
ab operosis philosophorum inanibusque concertationibus,
saepe laudatur: quare diu quaesitum esse Servius notat ad
Georg. 11, 475. utrum philosophiae, an rusticiiatis esset vita fe-
licior. Plato Ilo. X. pag. 765. C. — Ulyssis animam narrat
μνήμῃ τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν πε--
οιϊοῦσαν χρόνον πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος " ubi jam
sine dubio privati hominis tranquillam vitam significat.
Hznusr.

Ead, 1. 11. Τὸ παρὸν εὖ ϑέμενος) Praesentem fortunam bo-
ni consulens, Proverbium, quo P/ato in Gorg. utitur p. 802.
F. Vonsr. Huic formulae loquendi dignitatem proverbii
veteres addiderunt: idcirco παλαιὸν λόγον vocat τὸ παρὸν εὖ
ποιεῖν Plato in Gorg. p. 840. E. eumque imitatus Procopius
Goth. 1, p. 187. v. 35. "Eu γάρ τις παλαιὸς εἰςέρχεται λόγος τὸ
παρὸν εὖ τιϑέναι (nescio an melius fuisset scripturus τίϑεσθαι
vel ϑέσϑαι) κελεύων" utrumvis enim ποιεῖν et ϑέσϑαι, illud

IN NECXYOMANTI1AM. 415

quidem longe rarius, hoc frequentissime i in adagio locum te-
net: idcirco Hesychius etiam in do παρὸν εὖ τίϑεσο, quan-
quam ibi, non secus ac tot aliis in locis, cladem fuerit pas-
sus, ejus paroemiae philosophum in Gorgia citat testem;
cum tamen Suidas ποιεῖν servaverit, — Ad “πίοηΐη. VI. 9. 2.
ἀρκεῖ οὖν καὶ ἐπὶ ταύτης (τῆς τοῦ ἀποϑανεῖν πράξεως) τὸ παρὸν
εὖ ϑέσϑαι, monuit Gatakerus, Pittacum, teste Diogen. L. I,

77. interroganti, quid optimum esset, réspondisse, Τὸ EX
ὃν εὖ ποιεῖν, idque dictum postea in proverbium abiisse:
ibidem praeter alia plura vir doctissimus Lucian, qui prae
manibus est, locum profert. Similem plane Pittaci senten-
tiam, quae ó priore minimum discrepet, consignavit Diogen.
Τρ: 78. συνετῶν ἀνδρῶν εἶναι, πρὶν γενέσϑαν τὰ δυςχερῆ; z:90-
νοῆσαι ὅπως μὴ γένηται" ἀνδρείων δὲ, γενόμενα εὖ ϑέσϑαι. Τη-
terpretes, ut solent in locutionibus non explorate cognitis,
E fluctuant: z4mbrosius ibi vertit, quod in praesentia occur-

, bene agere, aequo animo ferre: BH: nostrum illud,

τὸ ΡΉΜΨΑ εὖ ϑέμενος, praesentibus contentus, parum ipse ὍΤΕ
cet contentus versione Hor; minime postponenda; ; praesenti—
bus bene compositis. Utrumque proverbium Érasmus explicuit,

Praesentem. fortunam. boni consulere, Quod adest aequi bonique
facere: tum porro, Zfdmonet, inquit, adagium, ne nos alie-
narum rerum cupiditate maceremus , sed guaecungue conttzit sors,
eam velut optimam amplectamur. Necnihil, neque omnia di-
xerunt: altior enim quaedam potestas eo Proverbio contine—
tur, cujus vis etratio a formula loquendi perspecta pendet.
Εῤ ποιεῖν non aliter hic est capiendum, quam in εὖ ποιεῖν τὰ
προςτεταγμένα " atque adeo τὸ παρὸν εὖ ποιεῖν siguificabit, res
praesentes, el esie Vg de oblatum , lucro apponere, inque
rem suam convertere, EExpende modo Platonis locum, ubi non
insulse Picinus, ut eo, quod adest , pro viribus bene utar, ip-
sam disputationis seriem huic vistuH suffragari comperies,
ihenaeus XII. p. 544. D. Aristippum refert ἕνὶ μόνῳ τὸ ἀγα"
ϑὸν κρίνειν τῷ παρύντι, ut qui existimaret, nihil ad se perti-
nere τὸ ἀπολελαυχέναι καὶ τὸ ἀπολαύσειν, τὸ μὲν ὡς οὐκ ἔτ᾽ ὃν,
τὸ δὲ οὔπω καὶ ἄδηλον" ὁποῖον καὶ οἵ τρυφῶντες πάσχουσι τὸ παρ-
ὸν εὖ ποιεῖν ἀξιοῦντες " omnium rerum aliarum sécuris esse gna-
viter utendum praesentibus deliciis statuentes: nam ex Dalecumpio
nequicquam veram horum sententiam exquiras, In hac scho-
la Horatius eruditus monuit: Quid sit futurum cras, fuge quae-
rere; et Quem fors dierum cumque dabit , lucro J4ppone — ne-
que "aka dote magis Aristippus Dionysio placuit, ceterisqne
fuit praelatus, quam quod sciret, ut ait Dios. L. II, 65.
ἁρμύσασϑαι καὶ τόπῳ καὶ χρόνῳ καὶ προφώπῳ, καὶ πᾶσαν περί-

416 AGD:N.O,T ASUIULLDU,: No E. S

στασιν ἁρμονίως ὑποκρίνασθαι . . . . ἀεὶ τὸ προςπεσὸν εὖ δια-
τιϑέμενος. Deinde εὖ ϑέσϑαι τὸ παρὸν similem in modum di-
citur, ut in Hesiodo Oíxóv v' εὖ ϑέσϑαι, id est, interprete
IMoschopulo, τὸν ἑαυτοῦ οἶκον καλῶς διοικῆσαι" in Platone Πολ.
IV. p. 647. Α. τὰ οἰκεῖα εὖ ϑέμενον, καὶ ἄρξαντα αὐτὸν ξαυτοῦ
καὶ κοσμήσαντα etc. Sic Jhucydid. VIII, 84. τὸν πόλεμον εὖ
ϑέσϑαι" 1V, 59. τὰ ἴδια ἕκαστοι εὖ βουλευόμενον δὴ ϑέσϑαν" et,
quod rarius est notatumque a Schol. omisso εὖ I, 25. ἐν ἀπό-
eo εἴχοντο ϑέσϑαν τὸ παρύν᾽ unde manifestum est, male syl-
laba minus apud Procopium legi Vandal. 1. p. 102. o£ BevóiAot
ἐν ἀπόρω εἶχον ϑέσϑαι τὸ παρόν. Ut autem, quam late locu-
tionis usus pateat, intelligi possit, addam pauca diversi ge-
neris exempla: Sophocl El. v. 1489. Νῦν vd πρὶν εὖ ϑέμενοι-
Oed. Tyr. v. 641. — μεϑ᾽ ἧς (Ἰοκάστης) Τὸ νῦν παρεστὸς νεῖ-
xoc εὖ ϑέσϑαι χρεῶν. Dionys. ἘΠ. apud then. XV. p. 669. E.
Συμπόσιον κοσμῶν, καὶ τὸ σὸν εὖ ϑέμενος, id est, Convivium
hilarans , tuisque partibus egregie functus: quod non fecit in-
terpres Dalecampius. Aeque solet usurpari χαλῶς ϑέσϑαι, ut
in illo Sophoclis apud Stoó. p. 54. Ταῦτ᾽ ἐστὶν ἀλγιστ᾽, ἄν παρ-
N , S Jit» δπ πε 1 Y s í

ov ϑέσϑαι καλῶς Αὐτὸς vig αὐτῷ τὴν βλαβὴν προςϑῇ φέρων"
neque minus in ipso proverbio: Cratini locum ex Pylaea
promsit Suidas, quem planius atque ab Erasmo, et, qui ve-
stigia summi popularis pressit, Gazakero fuit factum , resti-
tui posse arbitror: "dvÓgug σοφοὺς δὲ (vel γέ" utraeque parti-
culae in citandis versibus vulgo solent ab antiquis omitti )
χρὴ τὸ παρὸν πρᾶγμ᾽ ὡς καλῶς Eg δύναμιν ϑέσϑαι — Atticae
proprietatis ignoratio n gg καλῶς ἐς δύναμιν, ut alio mentem
converterent, doctissimos homines induxit. chil. dat. V.
pag. 303. "AM ἐστίν σοι, ἔφη, καὶ τὼ παρόντα ϑέσϑαι καλῶς,
xci ἐλεῆσαι ψυχὴν ἐπί σοι φλεγομένην. | Alterum. adhibuit Zri-
stid. T. III. p. 60. B. gubernator non tota, quam percepit,
artis nauticae scientia ratem servat, ἀλλ᾽ οἷς εὖ τίϑεται τὸ παρ-
óv. Ergo Quplex fere potestas, quam tamen causa nonnun-
quam variat, in hoc adagio residet; prima, quod in manibus
est, solerter dexireque curare et administrares sapiegter rebus
praesentibus utendo commodis suis consulere: quomodo ponitur
etiam εὖ διατίϑεσϑαι, velut in Zfppian. de B. Mithr, p. 178.
E. τὸ σφέτερον εὖ διατίϑεσϑαι, καὶ τοῦ γενησομένυν καλῶς zi4—
μαίρεσϑαι» Zosimus formam verbi mutans, quae venia recen.
tioribus est danda, 1, p. 19. Ulpianum describit τὸ παρὸν εὖ
διαϑεῖναι, τὸ μέλλον εὐστόχως συνιδεῖν δυνατόν" et Suidas in
Anatolio, προςῆν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ μὴ φείδεσϑαι χρημάτων τὸ παρ-
óv διαϑεῖναν ἐσπουδακότι' alteva, sz quid teniatum secus ceci—
derit, arie corrigere, foriunamque sinistram industria sublevare ;

1N NECYOMANTIA4X, 417

quemadmodum homines prudentes solent, aleatores callidos
imitati ex praecepto Micionis Terentiani in Adelph. A. IV.
Sc. VII, 92. Haec autem similitudo cum non raro a veteri-
bus usurpetur, J'aíesio persuasit, ut rationem proverbii a
tesserarum jactu repeteret, compararetque Gallorum, Se ser.
vir bien de sa chance in Not. JMaussaci ad Harpocr. p. 221. sen-
su quidem ex aliqua parte opportuno, sed origine nimis in
angustum redacta, Ut ergo quin noster ille modus explican-
di sit ad Graecae linguae ingenium accommodatior, minime
dubito, sic tamen nullus diffteor, ita proverbium hoc sae-
pe posuisse scriptores antiquos, ut aperte ad tesserarum lu-
dum cogitationem referrent. Exemplo sint Sophoclis versus,
quos perperam vir magnus Zlexidi tribuit, apud Stob. p. 570.
v. 46. Στέργειν δὲ τἀμπεσόντα, xol ϑέσϑαι πρέπει Σοφὸν κυβευ-
τὴν, ἀλλὰ μὴ στένειν τυχήν “ ubi primum restitui placet, x' εὖ
ϑέσϑαι, quam emendationem non vereor, ne quis Critices
peritus nostris armis oppugnatum veniat: deinde στέργειν est
aequo animo ferre, aequi bonique facere, diversum ab εὖ ϑέσϑαι.
Sententiam egregiam elegantissime vertit vir maximus in Flo-
rileg. p. 4586. Quod casus offert , ponere ex uso suo, INon ge-
mere fortunam, aleatoris boni est. Alter autem Tragici versus
apud Hesychium iu Κυβευτὴν loco valde mutilato corruptus
invenitur; in quo refiagendo, quia, unde sumtus foret,
ignorabat, Salmasius operam lusit. Porro quid ZescAylLi 1ο--
co clarius, in Agam. v. 32. Τὰ δεσποτῶν yàg εὖ πεσόντα ϑήσο-
μαι Toig ἐξ βαλούσης τῆςδέ μοι φρυκτωρίας᾽ audacissima figu—
ra, quam castigata Sophoclis majestas sibi nunquam permi-
sisset; in Scholiaste vero legendum εὐβολῆσαι pro εὐθυβολῆσαι.
Sed metuo, ne quis in re tenui modum excedere me queratur,
Hzxsr.

Ead.1. 19. Περὶ μηδὲν ἐσπουδακὼς) Plane noster Tiresias
cum Simonide sensit, cujus,erat praeceptum παίζειν ἐν τῷ
βίῳ, καὶ περὶ μηδὲν ἁπλῶς σπουδάξειν. Vid. TAeon. Progymn.
p. 84. Mox autem χλειϑρία 51 fenestra sit, clathratam intel-
ligere oportet. Κλειϑρίδια dabit Evagrius KT. E. 1, 14. Πρὸς
τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν λεγομένων στοῶν πλειϑρίδια καϑεστῶσι᾽" ϑυ-
οἰδας ἔνιοι καλοῦσι". pauloque post iterum κλειϑρίδιον 5 ibi
Langi et, Christophorsoni cancelíos epudiat J'alesius, et clethros
mavult vertere. In Onomastico, ΔΑλειϑριὼὰ, rima; alii si-
gnatius januae rimam interpretantur, ut monult HH. Stephanus
in Th. L. Gr. nullo alio, quam hoc ipso Luciani loco adla-
to. Posses foramen januae vel cistae pervium, in quod cla-
vis immittitur, exponere: σπλεῖϑρον vocat JNumenius in illa

Lucian. Fol. 111. Dd

418 A-B' N'^O ἜΑ Ύ ΓΘ Ν Ὲ 5

facetissime narrata Lacydae historia, quae delusum philoso-
phum ad ἀκαταληψίαν adegit, apud Euseb. Evoyy. Προπ. lib.
XIV. τὸν δακτύλιον κατεκύλιε διὰ τοῦ κλείϑρου et saepius in
proximis: ὁπὴν vocavit Diogen. L. IV, 59. Κλειϑοίον paulo
diversa potestate reperies in Heron. Aüdéld. pag. 251. 262.
Hznusr. ex ZZddendis.

Pag. 82. l. 1. Ker! ᾿Δοφοδελὸν à.) Homer. Odyss. A.

Bnaopn.
Ead. 1. 8. Τὸ ἱερὸν τοῦ Τροφωνίου) Vide TA. Heines. ad

Inscript. Cl. I, n. 243. Hxusr.
lbid. Κατέρχονται) “44 inferos migrant. Bnop.

Ead, l 19. 4:faósíg) Lebadia Boeotiae est oppidum,
ubi Trophonius dat responsa. Bnop.

iN CHARONEM.

Paz. 83. 1. 2. ἘΠΙΣΚΟΠΟΥ͂ΝΤΕΣ) Habes jam elegan-
cilii et omnibus suis numeris absolutissimum Luciani
hoc in genereopus; in quo quod reprehendas nihil est: adeo
omnia exacta, et cum urbanitate sumnia conjuncta severitas:
nulla licentiae vel minimae macula, sed castissima omnia;
ut hunc sanctissimo cuique adolescenti tuto in manus tradas,
unde non ingenium modo, sed et mores absque periculo ex-
colat atque ornet, Soraw, Alter libelli titulus: ἐπιασκοποῦν-
7:6, neutiquam, ut nonnulli recentiores, e.g. AZeinius, in-
terpres Luciani Germanus, et Gehrichius, non sine infelici
quadam affectatione verterunt, visitantes (die Besuchenden,
s. der Besuch ) significat, sed, ut veteres interpretes Latini,
contemplantes. Licet enim NU UU non raro de iis dicatur,
qui adeunt aliquem visitandi gratia: per hunc tamen dialo—
gum visitationis nulla deprehenduntur vestigia. Certe si
quid ejusmodi cogitare yelis, Charon füerit unus visitans.
De Mercurio autem, quippe nuntio Deorum terrestri, nemo
id cogitaverit. Atqui pluralis numerus ad utrumque, credo,
referendus, Denique planus est ac minime dubitatus verbi
ἐπισκοπεῖν usus in c. 5, extr. , ubi Mercurius ad Charonem:.
GU δέ μοι ἤδη ἐν κύκλῳ περιβλέπων ἐπισκόπει ἅπαντα. Lien.

IN CHARO'IN:E M. 419

Fad.l. 5. 'Eg τὴν παροῦσαν su.) Miror, ita scripsisse
Lucianum. SorAw. Fidem distinctionis cunctis edd. nixae
δεῦρο ἀνελήλυϑας εἰς τὴν παροῦσαν ἡμέραν, interpretes violare
religioni duxerunt, vertentes, in hanc lucem ascendisti: qua-
si idem hic diceretur, quod paulo post, ἀνελήλυϑα ἐς τὸ φῶς.
Ego junctis ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν οὐ πάνυ εἰωϑὼς etc, eum

ἀπ modum rationi linguae Graecae satisfecisse me puto, ut
nulla amplius supersit causa, cur miretur So/anus, ita scrip-
sisse Lucianum. Hrwsr. T

Pag. 84. 1. 5. 'O Orr. ἐκ. νεανίσκος) Protesilaus, de quo
supra in JVexgixoic Lucianus. Bron. Intelügit Protesilaum,
cujus dialogum vide cum Plutone et Proserpina. OzEn.

'Protesilaus. : Vide supra Diall. Mortt. XXIII. Sorax.

Ead. 1. 6. “Δειπόνεως ) In bonam partem accipitur, im-
petrato commeatu: alioqui crimen erat λειπόνεω γίνεσϑαι,
quod actione λειποναυτίου persequebantur: Po//. VI, 154.
ubi Cod. Pal. λιποναυτίου: VII, 42. Hesych. Διπόνεως," ὃ
“τὴν ναῦν ἀπολελοιπώς" ita Herculem, qui, ut amissuni Hylan
investigaret, Argo navim sociosque deseruerat, — ἥρωες
ἐξέρτόμεον λιποναύταν Theocrit. Eid. XIII, 78. Hxzwsr,

" Ead, 1l. 7. Fevoynoste) Meminit. Moschopul. "Ex. ᾽4. * Q.
in Ξενάγησον. Deductus ad limpidum llissi flumen, illam-
que nobilissimae platani umbram Socrates, ἄριστα σοὶ, inquit,
ἐξενάγηται, ὦ φίλε Φαῖδρε" tum Phaedrus: Σὺ óÉ ye, ὦ ϑαυ-
μάσιε, ἀτοπῶτατός τις φαίνῃ ἀτεχνῶς γὰρ. 0 λέγεις, ξεναγου.
μένῳ zwi καὶ οὐκ ἐπιχωρίῳ ἔοικας. Plato Phaedr. p. 1911. E.
Hrwsr. Cf. Diall. Mortt. XVIIT, in, Lzuw.

KEad.1.11. Τῷ ἄνω 4i) Quia, ut supra visum. est, δὲ
inferis suus Jupiter est. Soraw. Diall. Mortt. XXII, 1.

Lzunw.

Ead. 1. 19. “Ολον ὑμέτερον) vestrum prorsus: nam Mercu.
rius, Claudiano teste, commune est profundis ac superis mumen,
ac'jus per limen utrumque solus habet. Bnop. :

Ead. 1. 14. "Phy πάμὲ τεταγὼς) Homer. 11. B. Βποῦ, Imo
Il. 4,590. Lx.

lbid. Kgui) An χαμαί; GvvzT. Minime. Vulgata sanc-

. te colenda, Lxzuw.

Jbid. Τεταγὼν) Sic recte ex Homero ipso emendatum 'a
Benedicto est: in reliquis enim legebatur τεταγώς: .Sorax.
Reliqui τεταγῶς,, quoniam vet. lectionis indicium videbatur:
certe zercyoc participium proniore cursu manat a τέταγα, quam
operosus ille Grammaticorum Aoristus 2. τεταγῶν ab ἔταγον "
ideo mihi perquam verisimile fit, scripturam tam facilem in
membranis quibusdam antiquis exstitisse. ΕΠ πιὸ. Non du.

Dde

A490 ADNOTAT10 FN & ὦ

bitabam, quidquid contradixerit Hemsterhusius, formam ex-
hibere, quae non Grammaticorum proprie dici potest, sed
vere Homeri, ad cujus verba lliad, 1, 591. noster scriptor,
ut solet, hanc Mercurii orationem manifesto confinxit, Ne-
que operosum dixerim huno Aorist. 2., certe non magis ope-
rosum, quam illa πεπίϑοιμεν Iliad. I, 100. πεπύϑοιτο ibid. VI,
50. λελάχωσι ibid. VH, 80. λελάϑοιτο Hesiod. Theog. v. 471.
Est scilicet haec reduplicatio s. Anadiplasiasmus veteribus
poétis passim usurpatus, in iis quoque temporibus, ubi Gram-
inaticae leges intercedere videantur. De verbi τάζειν forma-
tione monuerunt Scholiastes ad ἢ. 1. et Fischerus ad ΤΠ} εἶεν.
Gramm. T. IIL a. p. 176. ex Etymol. M. | Ceterum ad Diall.
Deor. XXIV, 1. Hemsterhusius notavit illius et hujus loci
dissensnm , quum illic Mercurius se dicat nectar infudisse,
priusquam. Ganymedes in coelum advenisset, atque adeo his
non. obscure. significet ex illo inde tempore a pincernae pro-
vincia. se amotum esse; hoc vero Charonis loco, ubi de mul-
to sériori aetate agi constat, idém rursus loquatur de, pin-
cernae officio tanquam sibi peculiari, ὡς ὑποσκάζων γέλωτα
σταρέχοιμι καὶ αὐτὸς οἰνοχοῶν. Possit huc etiam referri locus
Dial. Deor. V, 2., ubi Juno non ita multo post, quam
Ganymedes a Jove raptus fuerat, ironice ad Jovem, excla—
mat: οὕτως ἠπόρεις οἰνοχοῶν, καὶ ἀπηγορεύκασιν eoa ἥτε" Ηβη,
καὶ ὁ΄Ηφαιστος, διακονούυμενον, tacens scilicet Mercurii per-
sonam inter pincernas coelestes, non tacitura illa, — sic
possis dicere — 51 cum Hebe juvenili juvenilem Mercurium
potuisset componere. , Neque in Cataplo c. 1. et.2. inter varia
Mercurii negotia commemoratur pincernae munus, . Át vero
talia in nostro Luciano eo minus ad vivum. sunt resecanda,
quo magis verendum, ne ita pulcherrimam ejus virtutem, ]li-
beram dico ingenii vim ac mobilitatem, improba manu sis
violaturus. Lrumw. Lord

Tbid. ᾿Ζπὸ τοῦ ϑεσπεσίου βηλοῦ) Mosellanus, e summo coe-
do: Benedictus, e magno coelo, Pater, sacro [imine, Gnow,
Vertit Benedictus, Vereor, ne me cunctantem, caligini addic—
dum, vestrum sinat e$se totum : vel quemadmodum nuper Y'ulca—
num, ita et me correpto pede, e magno dejiciat coelo, . Elegan-
«tius et verius haec ultima vertit J. Pr. Gronovius (ut. ex in-
dicio εὐγενεστάτου filii discimus ) ὦ sacro limine, quam vulga-
ti interpretes, € suznmo coco, e magno. coclo. Desumtus au-
tem hic locus ex Homero, apud quem ipse Vulcanus Il, 44.
v. 590. narrat, quemadmodum secum egerit Jupiter:

Ἤδη γάρ μὲ καὶ ἄλλοτ᾽ ἀλεξέμεναι μεμαῶτα,
Βίψε ποδὸς τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ ϑεσπεσίοιο.

IN^CHARON E. 491

Ubi Eustathius, quid sit βηλὸς, exponit: Βηλὺς δὲ συνήϑως,
ὁ τῆς οἰκίας. βατὴν , παρὰ τὸ βαίνεσϑαι. ὡς καὶ οὐδὸς, παρὰ τὸ
ὀδεύεσϑαι. ὅϑεν καὶ τόποι ἀβέβηλοι niv, of Berol καὶ τοῖς τυχοῦ.-
σι. His non dissimilia repetit idem commentator ad Il. OQ.
v. 93... Caeterum dictionem hanc Homericam , qua 1116 dejec-
tum de coelo memorat Vulcanum a Jove, acutissime trans»
tulit ZMenagius in epigramma de Lanoio, qui plurimos a Pon-
tificiis pro "Elvis cultos ibd es fuisse contenderatz

Τὸν “αυνοῖον ὁρᾷς, ὃς συρφετὸν Οὐρανιώνων

ίψε, ποδὺς τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ ϑεσπεσίοιο.
Vide "Inti — baillet '. 11. p. 916. Jzxs.

Pag. 35. 1. 3. Aog πλανώμενον) fristoph. Avib. v.
Ti, ὦ πόνηρ᾽, ἄνω κάτω πλανύττομεν; ᾿ἀπολούμεϑ᾽ ἄλλως ον
ὁδὸν προφορουμένω * zfristid. T. TII. P. 511. B. περιέρχονται δὲ
ἄλλως. Bene notat Etymol. p. 68. ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀντὶ τοῦ
μάτην ἐχρῶντο of Δττικοὶ τῷ ἄλλως. ᾿Ἄλλως πονεῖν, id est, μα-
ταίως, ut Schol. apud Thuc) "did. YV , 86. Euripid. Hec:
v. 704. ἄλλως ἔχειν πόνους Hel v. 718. BE

Ead.1. 4. Καὶ ξύμπλους καὶ συνδιάτορος ὧν) Difficile dic-
tu est, unde Pa/merius de Mosellano sic suspicetur, ut audi-
mus, "Bngens vocem et a terminatione vocabuli editi remo-
tam, et a Graecia alienam. Nec felicior est in emendatione
sua proponenda, quidquid ille non dubitare se sic legendum
esse prodat. Quam facili negotio sanari omnia possunt!
Legendum enim χαὶ συνδιάχτορος. Ejus vocis primitivum
habes i in Pseudomante: Πυϑαγύρην πολέμων τε διάκτορον ἐσ-
Qióv ἀοιδόν. In ,Dialogo Mercurii et -Majae pro eo dicit συν-
διαπράττευν" ἀλλ᾽ ἔτι καὶ νεκρικὰ συνδιαπρόττειν μεμερισμένον.
Imperite mox secuta est haec editio distinctionem aliorum,
4j εἴ τινὰ λάλον vex gov εὕροις, ἐκείνῳ, παρ᾽ ὅλον τὸν πλοῦν Na.
71» cum distingui debeat ἡ ἢ εἴ τινὰ λάλον νεκρὺν εὕροις, ἐκείνῳ
παρ᾽ ὅλον etc. ut bene versiones videntur advertisse. Gzox,

Ibid, Συνδιάτορος) Haec vox συνδιάτορος olet mendum :
ita autem eam interpretatur Mosellanus: nosirae reip. ea parte
legatus : et 810 videtur legisse συνδιαίτωρ., quae vox etiem ali-
bi forte non invenitur, sed quae melius a συνδιαιτῶμαι for-
matur quam φόνδιφεοθοῖς vel συνδιαίτορος, et idem valeret,
quod συνδιαιτητὴς, ld est, convictor, contubernalis, vel etiam
arbiter simul cum alio ; nec dubito sic esse legendum, scilicet
συνδιαίτωρ vel συνδιαιτητής. Parm. Simplex διάκτορος est epi-
thetum Mercurii apud Homerum frequens, quod Grammatici
putant deductum ἀπὸ τοῦ Óttyrty τὼς ἀγγελίας, & nuntiis feren-

dis, Vide Eustath, ad Homer. ed, om. p.182. et 1398. Hic

422 ApNOTRARTÉAG S N.REi8

sese ei conjungens Charon vocat συνδιάχτορον, non quod es-
set nuntius Deorum, sed quia solebat una cum Mercurio διά-
εἰν τοὺς νεκροὺς, trajicere mortuos. Quae ad hunc locum ha-

ent eruditi viri, plane sunt inania. Crrn. Συνδιάκτορος

omnes, quas vie: edd. Vir tamen doctissimus (in B. 8.
credo, quam non consului) cum legisset συνδιάτορος, emen-
dare Mtem: est: frustra; genuina enim est, quam exhibe-
mus. Ζνάκτορος a munere " Mercurii epithetum apud Homerum
frequens, ut Il. B, 108. 0,497. et Od. E, 43. unde hic cvv-
διάχτορος, Ens Beptslne servus: erat enim, ut apud .«4ε--
schylum audit Choéph. v. 163. Κηρυξ μέγιστε τῶν ἄνω τε καὶ
κάτω. Spanhem. p. 169. Soraw, Mercurium ZZomerus He-
siodusque διάκτορον Αργειφύντην vocarunt: ratio nominis utri»
usque inter Grammaticos, ut solet, non explorate constat,
alis aliam originem adsignantibus, quam quisque ad suam
de modo fabularuin explicandarum opinionem accommodare
maxime consuevit, ld quidem prorsus ineptum est atque ab
analogiae legibus abhorrens, quod διάκτορον dici volunt in-
serto z quasi διάτορον, οἷον διατόρως καὶ σαφῶς διαλεγόμενον,
vel, διάτορον καὶ σαφῆ κατὰ τὸ λέγειν, sicut in Hesychio et
Etymoloso scribendum est: neque hoc omisit Cornut. de N.
D. c. 10. διάκτορος κέκλῆται ἤτοι ἀπὸ τοῦ διάτορος εἶναν καὶ τρα-
νὸς etc. Ec duplex sententia potissimum obtinuit, ab
ejusdem verbi fonte, sed dispari ductu, vocem illam repe-
tens: prima, quam probandam existimo, διάκτορον interpre-
tatur nuntium mandata perferentem ἀπὸ - διάγειν. τὰς ἀγγελίας"
sic in Etymolog o refinge, διάγοντι τὰς ἀγγελίας τῶν Qedv , ἀγ-
γελιαφύρῳ, ex Schol. Homer. ad Il. B, 103. ex illo vicissim
in hoc ἀγγελίας pro ἐργασίας. ΠΥΡΌΣ ad Od. II. pag. 1809.
v. 88. ex vetustis poétae enarratoribus: Ἑρμῆς γάρ φασι πρῶ-
τος, οἷα κῆρυξ καὶ διάκτορος, καϑῇρας τὰς ὁδούς. Altera trans-
vectorem animarum, propterea quod Mercurius ψυχοπομπὸς
umbras deducens Acherontis etiam trajectum procuret: insi-
gnis est ad Hesiod. 'E. καὶ H. v. 84. Procli locus, sed, ni
fallor, truncatus, quem pro virili parte redintegrabo: *4o-
γειφόντης δὲ ἤτοι ὁ ἄργος φύνου, ἢ) ὁ ἀργῶς. φαίνων " (nisi quis
praeferendum censeat, ἐναργῶς, φωνῶν) εἰρηνικὸς γὰρ ὁ ϑεὸς
al “ἀψευδής" of δὲ νεώτεροι; ὅτι Mgyov ἐφόνευσε τὸν πανόπτην.
“΄ιάκτορον δὲ Νέσσος 0 Χῖος (lic tamen aliae vocis διάκτορος
proprietates forte desunt, quibus ultimo demum loco fuerit
adjectum, Néaaog δὲ ὁ Xiue etc.) ἀπὸ τοῦ διάγειν τὰς τῶν τε-
λευτώντων ψυχάς. Dubito, an D. Heinsius nostram emenda-
tioni suae, quamvis eam pro minime dubia putabat, fuisset
praelaturus: εἰρηνικὸς certe. vel in caducei gratiam, licet £g-

IN CHARBRAQN E M. 428

μηνευτικὸς ἴῃ Tzetze reperiret, mutare non debuerat, nec pa-
cis conciliandae gloriam hic Mercurio eripere: sed magis ob-
stat Schol. Homer. ad 1114, B, 104. Quin ipsum διάκτορος a
quibusdam eo fuit relatum; et in Hesy clio legas Zfi«xrógoc,
εἰρηνικῶς, sive potius Διακτόρῳ, εἰρηνικῷ. INessi autem Chii, sic
enim quafn JVécog malo, qui ratissimus apud veteres occurrit,
mentionem etiam factam invenies a Diogen. L. IX , 58. Schol.
Homer. MS. apud Ez. Spanhem. ad Julian, Caes. in Prob. Not.
p. 74. idem etymon Etymologus. consignavit: ἐπὶ τοῦ Ἑρμοῦ
φασι παρὰ τὸ κέαρ τῶν τετελευτηκύτων "πομίέξειν" ἢ) 0 διάγων τὰς
ψυχάς" τοῦ γὰρ “Πρμοῦ ἐπίϑετον. ““ιάγειν vero, quod est tra-
jicere , transvehere, de Charonte posuit "ristoph. Ran. v. 140.
Ἔν πλοιαρίῳ τυντουτωὶ σ᾽ ἀνὴρ γέρων Ναύτης διάξει δύ᾽ ὀβολὼ
μισϑὸν ÀeBov* et commode Schal. "Aeschyl. ad 'E. ἐπὶ 0. v. 864.
vovorolov ϑεωροίδα, quomodo cymbulam infcrni portitoris
Tragicus appellaverat, exponit τὴν διάγουσαν τοὺς νεκρούς.
Hanc postremam interpretationem secutus est, pro tempore
saltem , Lucianus , ut Mercurium jure "upbeat non tantum
ξύμπλουν, sed etiam ξυνδιάκτορον nuncuparet, quia secum
operam in traducendis mortuorum umbris communem exerce-
bat. Hrzxsr. Ad priorem nominis διάχτορος vim illustran-
dam praeter Scholiastarum et Etymologorum adnotationes,
quibus solis usus est Hemnsterhusius, adhiberi etiam poterat
JMusaei locus Her. et Leandr. v. 6. Ziyvov ἀπαγγέ ἑλλοντὰ διακ-
τορίην ᾿ἀφροδίτης, lucernam renuniianiem nuntium Feneris, Lec-
tio autem συνδιάτορος, quae Paimerio fraudi fuit, vere,
ut Hemsterhusius suspicatus est , in D. 8. reperitur. Lzuw.

Ead.1.8. Καλῶς εἶχεν) H. Stephan. App. de D. A. p. 142.
de praeterito imperfecto agens, quod ut praesenti prooimum ,
ita locum ejus interdum obtinet, hoc etiain exemplum propo-
suit: ubi tamen, inquit, EN queat , an εἶχε pro ἔχεν posi—
ium sit. | Suam enim signi) cationem retinere videri queis guaie-—
nus Mercurius hoc o fici ium ili REGUM jam recusauvtt : per inde
ac si diceret, INon debebas id officii mihi denegare: par enim erat
le meminisse etc, — F'icissim autem , quatenus ἀμ rogare:pera oit,
lanquam non omnino repulsam passus, videri queat [ER praeteri—
Tuin imperfectum praesentis significationem hab erc. Stephano 50-
lemne est in levibus argutari: omissum ἂν, quod saepe fieri
consuevit: z«l μὴν &akdig εἶχεν Qv, ὦ παῖ Meai(ags ἐκείνων γοῦν
etc. Particula γοῦν δυεένδο hic win et usum habet, quem
0. 7. ὀλίγα γοῦν. Index similia plura suppeditabit. Hiusz.
In iis, quae modo Hemsterhusius de particula dv tradidit, non
reperio equidem textus vulgati Lentationem, quam cogitavit

A94 ADNOTATIONBES

Schmiedertus, quum in Varr. Lectt. indicat conjecturam Hemsi,
καλῶς εἶχεν dv, Imo usum dicendi consuetum tetigit sum-
mus vir, quo dv non alibrariis, sed ab ipsis scriptoribus,
saepe omittatur, De Merc. Cond. c. 8. καλὼς δὲ εἶχε; μὴ τοι-
αὕτας τινὰς ἀφορμὰς ἐπινοεῖν etc. Nigrin. cap. 10. ἔοικας γοῦν
μἀκεῖνα “πορορϑήσειν, ὡς --- — — καὶ ὡς ἄμεινον εἶχεν αὐτοῦ
ταῦτα λέγοντος ἀκούειν. Et sic saepissime, Lxrmw.

Ead.. 6. Ilgogxcmov εἶναι Bene restituerant Pol/uci T,
95. "Thucydidis exemplo I.:c. 19. jungatur hicce Nostri locus,
et alter (j. 7. ναύτης ἀεὶ καὶ cgógxomog Qv. ἤπιε. Cf. Catapl.
c. 19. Lrnuxw.

Ead.l. 7. ᾿Επὶ τοῦ καταστρ.) Non in Charontis tantum
cymba super transtris, non sub transtris, dormiebant, sed. et
alibi, uti ex Kustathio docet Casaub. ad Theophr. Char. p. 388.
cujus textum etiam hinc emendat, Sorax. ds. Casauboni
notam ad Z^ecophr. Char. c. XXII. p. 157. vellicaverat Theod,
AMarcilius, vir, praesertim si cum QCasaubono comparetur,
baud magni saue pretii, ad Pers. Sat. V, 146. ad eum enim
hominem maligne invidum spectat acrior utrobique virl sume-
mi increpatio. Synesius de servo nequam in patriam navi
deportando Ep. XXXIL πλείτω δὲ δεδεμένος ἐπὶ τοῦ καταστρώ-
ματος. μὴ γὰρ εἰς κοίλην ναῦν καταβαίη. Hkwsr.

Fad. 1. 8. ' Suovg) Quia gymnasiorum praeses, Soraw.

Ibid. "Aiiov νεκρὺν) Castiga λάλον, ἐκείνῳ διαλέγῃ. Bnon.
“Ζἄλον)ὴ Secuti sumus, hoc quidem in loco, non veterum
Codd. auctoritatem, sed emendationem Benedicti certissimam:
in omnibus enim ante ipsum editis vitiose legebatur ἄλλον.
Interpres tamen aut emendarat, aut in suo codice recte scrip-
tum invenerat; vertit enim Joguacem ; ut mirer, Bourdelotium,
qui hauc versionem una cum Graeco textu edi curavit, reti
nuisse tamen ἄλλον. "Vide supra Necyom. c. 18. Soraw.

Kad. 1. 10. Τὴν δικωπίαν ἕλκων) IMeminerunt hujus loci
La. Bayf. de R. N. p. 609. B. Scheffer. de Mil. Nav. p. 67.
et Diss. de Variat, Nav. p. 778. F. an. Faber ad J4ristoph.
Eccles. v. 1083. ubi δικωπεῖν, sed sensu turpiculo translatum,
occurrit. Ζηικωπίας ἐρέττειν habet Schol. Thucydid. ad IV, 67.
modo ne legendum sit δικωπίᾳ. “ίκωπον σπάφος Charontis
in Éuripid, Alc. v. 959. δὲ ἐλάτᾷ δικώπῳ v. 444. Hemsw.

lbid. Ζικωπίαν) Ob binos, opinor, remos; quod in
cymbis videre est, praesertim nautarum singulorum; nam
unus tantum remigat duos trahens remos, Gnow.

Kad, 1.11. Ῥρμήδιον) Ímo, invitis libris omnibus, emen-
da, et meo periculo "Eonióiov lége, ut apud "ristoph. Pac.
v. 881. 923. Apud Suidam etiam corrupte lepitur ΠΕ ρμάδιον,

IN CHAR ON E 3. "42

de quo monuit jam doctissimus editor Kusterus. Sorax, Ve.
tus etiam ἢ. ]. est lectio ᾿Ερμάδιον, quippe reperta in quatuor
codd, Pariss. et in Gorl., neque tamen eo magis, opinor,
genuina, vellegitimae formae, Multa de formis Deminuti—
vorom Graecae linguae collegit Fischerus ad ΠΡ οἶον, Yl. p. 24. sq.
accuratius paulo distinxit JMatthiae in Gramm. Gr. p. 196. sq.
Consulendus etiam Lobeck. ad Phrynich. p. 74. Lrnuw,

Ibid. Περιήγησαι) Verbi potestatem explicuimus ad Dial,
Mort. XX. δ. 1. pr. Nunc egregius accedat Basilii locus
Hom. VI. in Hexaém, p. 50. B. Ζεῦρο δὴ ovv, ὥςπερ oí τοὺς
ἀήϑεις τῶν πόλεων τῆς χειρὸς λαβόμενοι περιηγοῦνται, οὕτω δὴ
καὶ αὐτὸς ἐπὶ τὰ κεκρυμμένα ϑαύματα ὑμᾶς τῆς μεγάλης ταύτης
πόλεως ξεναγήσω. Hrnwsr.

Ead. 1. 14. Καὶ διολισϑαίνουσι) P. et J. In aliis legitur
pro his διολισϑαίνοντες. Soraw.

Pag. 3874. 1. Πάλιν) Scribendum est πάλαι, quod in ver-
sione secutus sum: nam illud πάλιν quomodo sententiae con-
gruat, nemo facile dixerit: nibil est frequentius isto usu τοῦ
πάλαι apud zdristoph. πάλαι δήπου λέγω, πάλαι κατηγοροῦσα τυγ-
χάνω etc. Aliud exemplum dedimus in Ser!o p. 282. unde
pateat, quam proclivis sit utriusque voculae permutatio.
Hrzwsm, Probavit πάλαι Gehrichtus. | At genuinam lectionem
praebent tres codd, Pariss. Hiuc cum Sc/miedero scripsi &u-
παλιν, explicans contra, vicissim, ut Timon. c. 99,, ad quem
locum frustra provocat Zfbreschius Dilucidd. Thuc. p. 142.
quum πάλιν vulgatum tueri conatur. Conjecturae meae πάνυ,
quam olim, memor verborum Diall. Marr. V. extr. ἣν μή τι
πάνυ ὁ διαιτητὴς ἀμβλυώττῃ, proposueram, nunc facile vale-
dico. Sed in antecedentibus verbis oc, ἦν μὲ σὺ ἀφῆς etc.
cave probes T. Fr. Benedicti conjecturam, ὃς, ἤν etc. Fre-
quentissimum est ὡς hac potestate, ut sit quippe, nam. Vid.
Prom. in Veibb. c. 1. Nigr. c. 8. 10. Judic. Vocal. c. 4, Tim.
c. 19. 27. 46. 48. Diall. Deor. XX, 11. Diall. Mortt, XVII,
9. etc. Adde Herodot. VIT, 2. Nec praeteriit hunc usum
Hooreveenus de particc. Gr. L. p. 771. Schütz. Lzux.

Ead.l. 4. Axóvóviov) Κονδυλίζειν, siricto acutoque arti
culo percutere, Petron. Vonsr.

Ead.1. 5. Τί γὰρ dv καὶ πάϑῃ vig) Sic Themist. Or. VIIT.
p.103. C. Τί ovv ἂν πάϑοιμεν πρὸς ἀνθρώπους οὕτω δυςκόλους;
Vonsr.

lbid. Πάϑοι) Haec vox in L. et B. 2. recte habet; in
reliquis pessime πάϑῃ" nota est, et triti^sima phrasis. Vide,
ei lubet, Dial, Mort, XV. et in Tim. c. 89. et passim. Soras.
Eadem fere verba leguntur Necyom. c. 3., ubi quaedam sunt

426 ADNOT A'T'1^ON E65

notata. Conjunctivo vero in hujus generis formulis locum
non esse, et vulgo h. l. pessime legi πάϑῃ, facilius credo
Solano, quam .Hemsterhusio (an potius fieitzio?) in Varr.
Léctt. utrumque probum dicenti. Notabilem etiam duco tum
h. ]., tum Necyom. 1. l,, elegantem verbi βιάξεσϑαν usum,
quo non physicam significat necessitatem, quam alteri im-
ponimus, sed moralem quandam vim, qua efficitur graviter
instando, ut alter precibus tandem victus vel fatigatus mo-
rem gerere quasi cogatur. Alibi sic usurpatur ἀναγκάζειν.
Herodot. VIL, 16. ᾿ἀρτάβανος δὲ ov τῷ πρώτῳ oi κελεύσματι
στειϑόμενος — τέλος ὥς ἠναγκάζετο, (regis jussis adactus)
εἴπας τάδε, ἐποίεε τὸ κελευόμενον. Matth. Evang. XIV, 22.
Jesus dicitur eodem sensu ἀναγκάσαι τοὺς μαϑητὰς αὑτοῦ ἐμ--
βῆναι εἰς τὸ πλοῖον. Hinc famosum illud ἀνάγκασον εἰςελϑεῖν
Luc. Evang. XIV, 23. facile patet, quomodo sit intelligen-
dum. tinam vero semper recte intellexissent istud divini
legati praeceptum ejus ministri! "Tum, credo, neque cupi-
dius hi, neque laxius alii, munere suo sacro functi fuissent,
vel fungerentur. Egregie cum his conspirant Latinorum
cogere, ut Cicer. ad l'amil, V, 6, 2., et nostrum móthigen,
in familiari quidem loquendi usu. Lzznw.

Ead.. 8. Εἶτα ἐμὲ μὲν κηρύττεσθαι δεήσει, παϑάπερ ἀπο-
δοάντα ὑπὸ τοῦ Διὸς) Insulse JMosel/anus: deinde εἰ ipsi mihi
verendum , ne inierüm tanquam transfugam Jupiter me abdicet ;
quasi legisset ἀποχηρύττεσθαι. — Verior igitur Benedictus; et
adscripsit pater, (quasi fugitivum per praeconem investizet. Vid,
Petron. Mosch. A Κύπρις τὸν Ἔρωτα.) locum Petroni intelligens
cap. 58. “41 non servus publicus 1am languide egit: sed raptam
cauponi harundinem subter lectum mittit, omniaque etiam Jora--
mina parietum scrutatur etc, . Alter locus est JMoschi notus,

Gnox.

Ead.1l. 9. Κηρύττεσϑαι ὃ. καϑάπερ ἀποδράντα ) Mercurius
apud Lucianum saepe conditionem servilem et agnoscit et
indignatur: est aliquando, ut praeconis honoratiores partes
gerat; ut in Vitar, auct. Hic ipse, ne tanquam fugitivus
praeconis voci subjiciatur, metuit: nam si servus aufugisset,
aut res quaecunque alia foret amissa, ad praeconem ire moris
erat, et μήνυτρον commonstranti mancipium reducentive,
vel inventori εὕρετρον pronuntiare, Curius Fortunat, p. 49.
Cujus servus fugerat, libello proposito, vel per praeconem nun—
tians dixit, daturum: se denarios mille ei, qui ad. se servum per—
duxisset. Dion Chrys. Or. VII. p. 123. D. Οὐκοῦν οὐδὲ κήρυ-
κας ὠνίων, οὐδὲ κλοπῶν ἢ δρασμῶν μήνυτρα προτιϑέντας ἐν ὁδοῖς

IN CHA R O N E M, 421

καὶ ἐν ἀγορᾷ φϑεγγομένους μετὰ πολλῆς ἐλευϑερίας. Perfacete
Stratonicus, ut erat homo jocorum plenus, apud 4dihen. VITE,
P. 850. .À. cum citharoedum scite prooemium quoddam ca-
nentem audivisset, reliqua yero non aeque commode pera-
gentem, ἀναστὰς ἐκήρυξεν, ὃς ἂν καταμηνύσῃ τὸν τὸ προοίμιον
σαντα κιϑαρῳδὸν, λήψεται χιλίας δοαχμᾶς. Exemplum ejus-—
modi praeconis habes in Petronii c. 97. ubi, qui hac de re
scripserint, multos indicavit Érhardus. Hzwsr. Lepidissi-
me Propertius llI, 22. fin. de tabulis suis perditis:
Quas si quis mihi rettulerit, donabitur auro,
Quis pro divitiis ligna retenta velit?
I puer, et citus haec aliqua propone columna:
Et dominum Exquiliis scribe habitare tuum.
Lznux.

Tid. “Ὑπὸ τοῦ Διὸς etc.) Video in membranis Florenti-
nis pro ὑπὸ τοῦ Διὸς ab erudito quodam viro notatum ἀπὸ τοῦ
Διός. Sed id minime opus, cum ὑπὸ τοῦ “Διὸς ad xi Ἰφύττεσϑαι,
non ad ἀποδράντα, sit referendum. Caeterum aliud qud, ὁ ἔμοι-
γε δοχεῖν, hic latet. In anterioribus rogarat Mercurium Cha-
ron, ut bibi omnia, quae in vivis essent ac agerentur, osten-
deret. Mercurius tati datus sibi tantum haud superesse otii,
quippe cui uno die non amplius liceret agere apud superos,
hanc autem rem non unius esse diei; verum se amici caussa
multum velle; non tamen se omnia ostensurum; multos enim
ad id requiri annos: pergit in verbis Graece positis, Deinde
ab Jove proclamari me oportebit tanquam J'ugitivum ; te quoque
ipsum id impediet, quo minus morlis munia exsequaris, et impe—
rium Plutonis damno afficias , longo tempore nullos RO ES
tuos: publicanus quoque Zeacus indignabitur, ne obolum quidem
lucrans. Atquid hoc? An ista mora et ren ab imposito
quotidiano munere prohibebit Charontem, Plutonis imperio
damnum infer re? Neque enim video, qui aliter haec Grae-
ca, σὲ καὶ αὐτὸν κωλύσει ἐνεργεῖν τὰ τοῦ ϑανάτου ἔργα, καὶ τὴν
Πλούτωνος ἀρχὴν ζημιοῦν, possint intelligi. Αἴ contrarium
profecto erat eventurum: scilicet vel maximum erat Plutonis
regno damnum illaturus, qui tam longo tempore nullos duc-
turus esset mortuos. An excidit particula oc, legendumque?
σὲ δὲ καὶ αὐτὸν κωλύσει ἐνεργεῖν τὰ τοῦ ϑανάτου ἔργα, ὡς καὶ

τὴν Πλούτωνος ἀρχὴν ζημιοῦν, ut damno etiam affecturus sis
Plutonis imperium, | Videtur id maxime vero simile. Jrxs.

Ead. L11. Καὶ τὴν IIÀ. ἀ. ζημιοῦν.) Jensius excidisse pu-
tat oc, et legendum ὡς xoi etc. Verum ejusmodi incuriam
apud optimos quosque scriptores interdum reperias: neque

428 ADNOTATLIONBS

ea, ut opinor, vitio iis vertenda, si, ut hoc in loco, sen-
sus facilis et apertus lectorem decipi non patiatur, Jn aliis,
ubi errandi periculum est, culpandi. Soras. Reticere ali-
quando in uno orationis membro verbum, quod in altero vel
aperte, vel impeditius sit expressum, Hou infrequens est ;
hoc ergo, quod ad implendam sententiam ex proximo arcessi
debet, si potestatis fuerit ejusdem , vix ullam habet difficul-
tdtéli: sin requiratur diversae, vel etiam contrariae, longe
majorem. Hic in prima parte positum κωλύσει repeti non
potestin sequenti ; ; sed ex eo formandum est aliud illius mem-
bri sententiae conveniens ποιήσει, ἀναγκάσει, aut simile quid-
dam τῷ κωλύσει contrarium. Eum in modum huic loco recte
suppetias tulit Latinarum elegantiarum non mediocriter pe-
ritus 77. IVopken. Lect. 'Tull. I. c, 8. p. 48. comparans Pauli
1. ad Timoth. IV, 3. 401vovrov γαμεῖν; ἀπέχεσϑαι βρωμάτων,
quod intelligi velunt; κωλυόντων γαμεῖν, κελευόντων δὲ ἀπ. o.
Vide magnum Grotium , qui ex PAaedro protulit, Nec veto di-
milli, verum cruciari fame IV, 17. Liv. XXXVI, 17. Bex —

condidit se intra rupes; ne aníc J'auces quidem sali ut gpou-
dam Lacedaemonios fama est, sed intra penitus reiractis castris *
ubi in priore parte supplendum esse positis ; nam retractés ibi
locum non babere, monuit eruditiss. Dukerus ad Flor. 1I, 7.
p3g. 361. quem adire operae est pretium. Alia de hoc gene-
ye solertissime pertractavit J. Fr, Gronovius Obs. IV, 9, p. 26.
27. Hzwsr. Τὰ τοῦ Θανάτου i ἔργα videbantur de avs perso.
na eadem intelligenda, quae in Kuripidis Alcestide proponi-
tur, quamque et Noster passim etiam in hoc libello innuit, e.
g. c. 8. 0 ἀμαχώτατος τῶν ἀνταγωνιστῶν, et c. 17. ὃ Blizuszac,
cujus nuntii et ministri ibi dicuntur morbi, gladii etc. Vid.
dbi Hemsterhus. | Sunt autem τὰ τοῦ CM dnd ue passive su-
menda, quae ad. Orcum pertinent, Sic in N, T. libris τὰ τοῦ
ὁναβόλου ἔργα, et similia. Lruw.

*

Pag. 87.1. 4. Σὺ δὲ — δυνατὸν ἦν) Án cuiquam haec
placeaut, nescio: mihi certe medica manu indigere videntur,
Lego itaque col δὲ, vel, δυνατὸς ἡς᾽ sed prius magis placet;
et ita emendasse virum aliquem doctum in margine sui libri
video. Soras. INominativum tueri licet, si statuas absolu.
tum: de te vero, vel, ad te quod attinet, si potestas tibi foret
in coclum adscendendi. ^ Usitata δ netos structurae forma,
quam nec Attici refugiunt, Tsocr. Panath. p. 51. «Αἱ “μὲν οὖν
αἰτίαι --- διὰ μακροτέρων μὲν αὐτὰς διῆλθον, αὗται δ᾽ οὖν ἦσαν.
Philostr. de V. S. II. p. 558. v. 81. A μεσόγειος δὲ — ὑγιαίνει
αὐτοῖς ἡ φωνή, Heliodor. T. p. 2. 'O δὲ αἰγιαλὸς, μεστὰ πάντα

1N CHAHRONEM. 420

σωμάτων ψνεοσφαγῶν. Zlelianus, quippe compositus ad sophi-
sticam normam, nullo alio loquendi more aeque delectatur,
quod observant docti Commentatores ad V, H, II, 11. Ne-
que tamen diffiteor, arridere mihi σοὶ δέ. Novit P/ato non
tantum ἄκραν τὴν οὐράνιον ἀψῖδα, et τὸ τοῦ οὐρανοῦ νῶτον,
sed etiam coeli περιωπὴν» “ὰπάθ prospectus in omnes terras
pateat: in Polit. pag. 538. C. τύτε δὴ τοῦ παντὸς 0 μὲν κυβερ--
νήτης — εἰς τὴν αὐτοῦ περιωπὴν ἀπέστη. Hic ille summus coeli
vertex ,' quem. Jupiter tenet , supra nubila supraque. υδηίος sedens
in luce. perpetua, ut ait.Claud, IMamertin, Genethl. Maximian,
c. 14. sed idem quae scripsit in Grat. Act. pro Consul. c, 10.
huc tam belle congrount, ut praetereunda non videantur;
Si quis mortalium in aliquam coelestem. speculam nube sublatus,
paulo ante vidisset moesta omnia — is si nunc in illud idem edi
tum reponatur, ac despiciat cuncta. lactantia etc, Poétis nota
fuit — interior coeli qua. | semita lucet. Dis, antum , et. cunctas
juxta. videt ardua. terras: Stat. 'Th. IX , 641. Est autem περι-
o7: quodvis cacumen et editior locus, etiam montium, unde
longe lateque prospici possit: apud JAzostr. de V. S. 17,
p. 553. ἐπ περιωπῆς τοῦ Παρνάσσου" idque ipsum £x περιωπῆς
proverbii ferme locum. tenet: ἐκ περιωπῆς ἀποσχοπεῖσϑαι Syn-
es. p.42. C. Καλῶ γὰρ: ἅπαντας ὥςπερ ἐξ ἀπόπτου τινὸς xol. με-
σαιτάτης περιωπῆς μεγάλῳ καὶ ὑψηλῷ κηρύγματι. Gregorius ΝΝα--
zianzenus initio Stelit. I. Hewsr. ΟΕ, de Merc. Cond. c, 15.
Pisc, c. 15. Imag. c..1. Conviv. c. 11. Σὺ δὲ autem non mi-
nus absolute dictum, quam antea τὸ μὲν ὅλον, ad universum
quidem guod attinet, — ad te vero quod attinet, Unde nec col
admittendum, nec à», quod e codd. Pariss. Schmiederus pro
δὲ posuit, Exemplis Nominativorum absolutorum ab Hem—
sterhusio allatis addi potest Xenophonteum ex Oecon, I, 14. τὸ
μὲν δὴ ἀργύριον — οὗ δὲ φίλοι, ἤν τις ἐπίστηται αὐτοῖς χρῆ-
σϑαι ὥςτε ὠφελεῖσθαι ὑπ᾽ αὐτῶν, τί φήσομεν αὐτοὺς εἶναι; Vid,
etiam Brunck. ad Sophocl. Electr. v. 480. Lx,

Ead.l. 7. Εἰδώλοις) ἘΕἴδωλα hoc loco pro ttmbris defunc-
torum sumuntur. [d Jirsiliws per vocem imago expréssit
Aeneid. 1V, 654. Et nune magna mei sub terrás. ibit imago.
Par.

Ead, 1. 12. ᾿Ενδοῦναι ὀλίγον τοῦ m.) Virzil. Aen, V; 830.
Una omnes fecere pedem , i. e. extenderunt funes veli, ut recte
enarrat interpres. Usurpat iterum eandem aut similem vo-
cem Ver. Hist. c. 45, et Jov. Trag. c. 47. Sorax.

Pag. 38.1.1. Τοῦ ποδὸς) Pedis, id est, funis, quo ten-
ditur velum, Bnop. Lapogogia,. Una omnes fecere pedem,

430 A"D'NO TA^TION:ES

TMaro etc. Est enim μεταφορικῶς pes ἱστίου, ut εὐνὴ ancora
dicitur. Zincora fundabat naves. G. — Tta descripsit Solanus:
la Pogogia vocem ltalicam credo; de qua tamen nihil mihi
constat, .L. Bayfio non latuithic loeus de R. N. pag. 619. B.
eundem adhibuit [Lo Cerda ad Firgil. Aen. V, 830. multos,
qui de pedibus veli scripserint, recensens; verior tamen est,
quam ejus, Brodaei sententia ad. Anthol. II. p. 208. Ποδωτὰ
λῖνα Lycophroni v. 1015. ubi vide, si tanti est, ZMeursium et
Potierum. Hzw$T. Jchilles Stàtius δὰ Catulli Phaselum ad-
notavit, Lusitanos la Poja vocare pedem veli. Hoc ex altero
contractum, Ipew in Zddendis. Τὰ antecedentibus πλαγίᾳ
male ab interpretibus Latinis ad τῇ 096v; relatum puto, ver-
tentibus; in obliquum velum. ^ Aut enim ventus ipse dici de-
bebat obliquus ut "Jozv£ πλάγιος Diall. Mortt. XI, 2. aut πλα-
γίᾳ adverbialiter sumendum, ut subaudias γραμμῇ s. ὁδῷ, quod
fieri posse docuerunt ii, qui de Ellipsibus exposuerunt. Sic
ἡ ὀρϑὴ de navis cursu in Navig. c. 9. occurrit. Lisw.

Ziad. 1. 18: Τοὺς ᾿Δλωέως υἱέας) Homer. Odyss. 4. (v.
804. 534.) Bao». Vide D. Hoeschel. ad. Origen. in: Cels, IV.
p- 174. qui utitur hocloco. Celsus ibi perquam ridicule di-
citur existimasse, IMosem, cum turris ad coelum educendae
historiam exponebat, παραφϑείραντα τὰ περὶ τῶν ᾿ἀλωαδῶν
ἱστορούμενα τοιαῦτα περὶ τοῦ πύργου ἀναγεἐγραφέναι " calumniae
depulsio facilis ex temporum ratione: sed quod Origenes opi-
natur neminem zd περὶ τῶν ᾿Δλωέως πρὸ “Ομήρου εἰρηκέναι,
neutiquam probáverim. Ante Celsum autem jam diu homi-
nes exstitisse impios, et de numero quidem Judaeorum, qui
narrationés Mosis de structa turri, Homeri de exaggeratis
ad coelum inontibus eum in finem inter se compararint, ut
pro fabulis utrasque peraeque habendas esse evincerent, os-
tendit Philo Jud. Ilsol Συγχ-" Ζιταλ. p. 820. €. Eie μὲν ovv
ἐστιν (μῦϑος) ὁ ἐοικὼς τῷ ᾿συντεϑέντι ἐπὶ τῶν ᾿ἀλωαδῶν,, οὕς 0
μέγιστος καὶ δοκιμώτατος τῶν ποιητῶν “Ὅμηρος διανοηϑῆναί φησι
τρία τὰ περιμήκιστα τῶν ὀρῶν. ἐπιφορῆσαι καὶ ἐπιχῶσαι. Recte
quidem ut PAilo διανοηϑῆναιγ sic et Lucianus ἐθελῆσαν ἐπυϑεῖ--
va,* nam qui revera montes eos montibus involvisse scripse-
runt, ab Homero nescio quo jure dissentiunt; siquidem ma-
gnus poéta nihil aliud, quam tam arduae rei et incredibilis
aggrediundae consilium voluntatemque indicet: ideo 7Ae—
mistius ἄτοπα φαντάσματα καὶ ἀλλόκοτα, ὀρῶν τινὰς ἐποικοδομῆ-
σεις καὶ ἀναβαϑμοὺς εἰς οὐρανοὺς vocat Orat. IT. p. 56. B. satis
erat immanibus pueris pro tenera aetate, quae vix nonum
aunum attingebat, Martem constrictum in vinculis habuisse.

INO VHARONERM 431

᾿Δλωάδαι plurimum appellantur: Srephanus "Aloiov urbem esse
Thessaliae tradit, ἣν ἔκτισαν οἵ ᾿Δλωάδαι καϑελόντες τοὺς Θηά-
κας᾿ hic jam fabula remota tenue veteris historiae. vestigiuin
apparet, quod si persequi locus pateretur, in latius validissi—
morum fratrum imperium nos deduceret. Miror Berkelium
ibi notantem, nusquam "Ziocómge fieri ab ᾿ἡλωεὺς, nisi apud
Stephanum: Holstenius etiam, num ᾿Δλωεῖδαι ; quin plures in-
solens forma perculit: ad scriptoris, qui Zfristotelem menti-
tur, de Mundo ista verba p. 1. χαϑάπερ of ἀνόητοί ποτε ἐπε--
γόουν᾽ Δλωάδαι, veriorem esse scripturam Sylburzius observat
᾿Αλωεῖδαι" idque ipsum jamdudum ante Nansio fuerat visum
ad Nonni P. E. 1. VIIE, 150. idem in Origene tentatum: ne-
que diffitemur, 'Zlosíóeg dedisse Apollodorum T, p. 99. pro
quo nonu raro ᾿“Ζλωΐδαι exarari solent. ^ Utrumque " 41o&ot
et ᾿Δλωϊδῶν Pindari Scholiastes habet intra paucos versus ad
II. 4, 156: Themist. p. 36. οἵους ἄδουσι τοὺς Δλωάδᾶς of ποιη-
ταί" sed pag. 79. ὅςτις ἂν μὴ παρίησι τοὺς ᾿4λωΐδας εἰς ἀπόπλη-
ξίαν. Ego tamen ut in re comperta non vereor adfirmare,
multo saepius'iodóüug, si quis inquirat, im veterum scrip-
tis repertum iri, quam ' Ziozíóec" adeo ut temeritatis absolvi
nequeat, qui morem scribendi receptissimum ad formam pa-
tronymicorum, quae ab eve descendunt, vulgaremi redigere
conetur. Atque etiam vix me contineo, quin credam ' 4λεά-
Oa, vel? Alcevdóor titulum fabulae Sophocleae, de qua Casau-
bon. ad Athen. VIT, 4. et Jo. Meursius, ubiqué corruptum
esse, refingendumque in ᾿“λωάδαν" cui suspicioni mirifice
favent versus inde ab Jeliano adducti de Anim, VIE, 89. nam
ipsa vel cerva, vel Diana in cervam mutata, quae causam
interitus Aloidis attulit, designari videtur: drama vero fuisse
Satyricum, qui fuerit harum rerum intelligens, facile mihi
concedet. Hzwsr. Praeter Homeri locum etiam Quinti Smyr—
naei L.. I. v. 514. citat Belinus. | C£, etiam Virgil. Aeneid, VI,
582. sq. et Georg. 1, 280. Lznx. |

Ead.l. 15. Εἶτα τὸ Πήλιον ἐπ᾽ αὐτῇ ἱκανὴν ταύτην κλίμακα
ἕξειν, οἰομένους καὶ πρόςβασιν ἐπὶ τὸν οὐρανὸν) Sic male dis-
tinctus in postrema parte hic locus legitur, etiam in Aldina
editioue. Interpunge autem, εἶτα τὸ Πήλιον ἐπ᾽ αὐτῇ" ἱκανὴν
ταύτην κλίμακα ἕξειν οἰομένους etc. Nec aliter video istingui
in Florentina. Plana sunt omnia: Homerus pottà ait, duos
ZAloei filios, cum pueri etiamdum éssent , 'olim $tátuisse radicitus
evulsam ÜOssam Olympo superimponere; deinde et huic Pelion:
idoneam hanc arbitrantes se habituros esse scalam, etiam ad in
coelum adscendendum, Jrws.

482 ADNOTATIONES

Pag. 89. 1. 3. Νὼ δὲ) In Cod. Flor. viv δὲ, ov γὰρ ἐπὶ
κακῷ τῷ ϑεῶν. Bovnp.

Ead.1.7. 4v ὄντες) Hic. δύ᾽ ὄντες pro δύ᾽ ὄντες μόνον
dictum esse manifestissimum est, inquit H. Stephan. App. ad
Scr. de D. A. p. 105. additis e linis pluribus ejusmodi lo-
cis; in quibus equidem quid opus sit ellipsi, nullus video,
atque adeo lubens sequor exactissimum judicium Dzkeri ad
Thucydid, ΤῊ, 92. Hxxsr. Eaudem Ellipsin Ellipsium νε--
natores etiam in Panis verbis Bis Accus. c. 10. ποιησάμενοί "m
( uóvov) τῆς. εὐφροσύνης μάρτυρα, quaerere sustinuerunt, re-
futati tamen illi etiam a ScAaefero ad L. Bos de Ellipss. pag.
308. Lzmuw.

Ead.1. 10. Toiv βρεφυλλίοιν) Otum et Ephialtem intel-
ligit Lucianus. Adi citato nuper libro Homerum, ubi et hoc
est, αὐτὰρ ἐπ᾽ ᾿Οσσῃ Πήλιον εἰνοσίφυλλον. Bnaon. |

Ead. 1.14. ᾿Ιδιώτης) Jgnarus literarum , non. rusticus, ut
habet interpres. Crzn. r

Ead. d. 16. ὐτω $. συντιϑεὶς ). Nihil est. bie, quod ma-
gnopere offendat: nescio tamen quo pacto magis blanditur,
ἀμβατὸν ἐποίησε τὸν οὐρανόν᾽ οὕτω ῥαδίως συνετίϑει τὰ ὄρη. 1.
lud autem ἀπὸ δυοῖν στιχοῖν pro δυσὶ στίχοις non aliter est
dictum, quam ἀπὸ σμιβρᾶς δαπάνης, ἀπὸ τροχιλιᾶς ἀνιμὰν TÀeo-
phrast. Ἡ. Ῥ]. ΤΥ. p. 76. ἀπὸ δαβδίου οἰακίξεσϑαι. Strabo XVH.
p. 1184. B.. Vide Kuster. ad Zdristoph. Τα, v. 535. Duker. ad
Thucydid. Vl, 87. Hxwsr. AddeJMorum ad Isocrat. Paneg.
c. 22. p. 58. Spohn., et exempli loco , Xenoph. Memorr, 4 2,
9. ubi est τοὺς τῆς πύλεως ἄρχοντας ἀπὸ κυάμου (per Eds 8.
fabarum ope) καϑίστασϑαι. Participii cum οὕτως et Adver-
bio juncti-elegantiam, qua exclamatio obliqua significatur, .
non debebat [bref aiia tollere.velle, quum συνετέϑει legen-
dum censeret. τ Simili ratione Timon..c. 36. τέλος δὲ» ἄφνω
καταλιπὼν οὕτως ἀπίστως καὶ προδοτικῶς, ubi nec κατέλιπε quis.
quam correxerit, nec pro ovrog cum ÉHemsterhusio scripserit
ovroc. Pro doses ig autem rectius in cod. Gorl. scriptum
συνθεὶς, quod non dubitavimus recipere. Lxznumw,

Pag..40. 1. 4. Ὡς διαδέξοιτό ποτε αὐτὸν) Postulare videtur.
Jegitimus orationis cursus, og διαὸς ἐξαυτό ποτὲ αὐτὸς ἐκεῖνον τὸν
Ἄτλαντα διαδέξαιτο, ut ἀναπαύσειεν" αὐτὸς yero concinnius,,
ad Herculem pertinebit, quam $i cumulate αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν.
άτλαντα scribatur, Hxwsr. De διαδέξαιτο nemini facile in
mentem veniat dubitare, eo minus, quum etiam Codicum
accedat auctoritas, Sed αὐτὸς pro αὐτὸν b. 1. admodum jejune
dictum foret, ac minime Attice. Quae causa fortassis fuit,
cur Seyboldo "omnino haec vox ejicienda videretur. Verum

ἘΝ GH A RON Ὁ NM, 433

nec mutanda est, nec delenda. Scilicet αὐτὸν ἐκεῖνον
est illum ipsum, de quo modo loquebar. Sic αὐτοὶ ἐκεῖνοι
(philosophi, quorum modo mentio facta) Diall. Mortt. T, 9.
éxsivog αὐτὸς ibid. VIL, 1. Z//e ipse, quem modo dicebas; et
sexcenties eadem formula recurrit. Consultius videri possit.
τὸν ἄτλαντα pro. superluis exterminanda ducere, ut voluit,
idem ille Seyboldus; idque forte eo probabilius, quum in B. f.
et 3. Articulus desit, At huic quoque consilio intercedam,
nisi et infra ὃ, 8. τὸν MíAove exturbaveris in verbis: ὃς αὖ-
zov Go, Tov lMÍA. etc., quod nemo quisquam ausit, quamvis
novissimeMilonis nomen fuerat pronuntiatum. Lriw,

Pag. 41. 1. 1. ᾿Εξειργάσμεϑα ) Veteres edd. ἐξειργασόμεϑα.
D. 9. S. et Amst. ἐξειργασάμεϑα. Sed genuinum est, quod re«
posuimus, Sorax,

Ead.1. 19. Τῶν κρανίων) Án συντριβέντες τὸ κρανίον;
placet. Guxrzr. Imo vehementer displicet, vel ob Singula-
rem numerum.. Zfristoph. Pac, v. 70. ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφα-
λῆς. Grammaticorum praecepta collegit Fzscher. ad ]Veller,
T. III. a. p. 377. .Lznw.

Pag. 49.1. 5. .Elys.«ol ἰδεῖν) Particula saepius eum in.
modum poni solita: ut intelligendum aliquid relinquat: hic
non diíhculter explebis sententiam: conandum est uliquid ,. et
cum.nonnullo periculo huc adscendendum , siguidem, o Charon.
perspicere velis omnia, Hxnsr.

Kad. 1. 6. Οὐκ ἔνι) Non licet. Bnop.

Ead.1. 7. Φείδου μὴ) Benedict. Ne pedem in lubrico ponas :
imo, ne parcas pedem in lubrico ponere. GuxEv.

Kad. 1. 11. 4íuvqv ) Mare. Bnop.

Pag. 48. 1. 9. "Or. γελώην) Hic iterum ὅτι male conjun-.
gitur, ubi legitur, καὶ ἤρου us ὅτι γελώην " scribeo,zi. Εἰ
rogabat me, quid riderem. Plane sic in Florentina, Apud
Homerum quoque Il. 4, 64. illud 0, τὸ perperam conjungitur:
“Ὃς κ᾽ εἴποι, ὅτι τόσσον ἐχώσατο Φοῖβος ᾿ἀπόλλων, Sed scribe,
“Ὃς κ᾽ εἴποι ὅ,τι τόσσον εἴο. — Qui dicat, quid (ob quam cau-
sam.) adeo iratus sit ZApollo. lta distinctum huuc Homeri lo-
cum olim lectum fuisse, liquest ex Hesyclio, non aliter haec
verba referente; qui ipse quoque una literula multatus est ,.
"OQ, τύσον, διύτι vogovzov* lege ex Homero τόσσον. Jexs. ..;

Pag. 44. l. 1. ' Ec τὴν ὑστεραίαν) Haec iu libris publica-
tis interpunctio sequentibus adnectit: nec dissentiunt inter-
pretes: ego contracensui πκληϑεὶς εἰς τὴν ὑστεραίαν jungi opor-
tere : huic ergo distinctioni versio quoque respondet, Hx»sr,

Ead. 1. 5. Ἔοικα δὲ καὶ viv ὑποκαταβήσεσϑαι}}
Non accuratissime Hemsterhusius vertit; Füdeor —- descensu—

Lucian. Fol. IIT. Ee

484 ADNOTATI10NES

rus: rectius olim Jac. Micyllus: descendendum censeo. Scili-
cet primum ἔοικα cum TInfinitivo junctum non speciem deno-
tat, ut reddendum sit videor mihi, quod Graeci dicunt δοχῶ
μοι. sed verisimilitudinem , probabilitatem , et reddi debet par
est, consentaneum cst , vel similiter pro loci cujusque natura:
etnexu. Ex infinito locorum Lucianeorum numero, quae
maximam partem hactenus in versione Latina non satis bene
reddita reperientur, paucis utar ad rem illustrandam, Diall.
Mortt. III, 1. Trophonius Menippo dicit: σὺ δ᾽ ξοικας οὐκ
ἐπιδεδημηκέναν “Ζεβαδείῳᾳ τὸ παράπαν" quae non hoc volunt,
uod in versione dicitur: Aaud sane videris unquam invisisse
Lebadiam, sed potius: 16 par est non peregre unquam fuisse
Lebadiae, du musst aber doch gar nicht in Leb; gewesen seyn.
Colligit hoc inde, quod Menippus modo de ipsius divinitate
et divinandi facultate dubitaverat, Ibid. X, 11. ψεύδεται"
ἄλλα γὰρ ἔοικε λυπεῖν αὐτόν. quae interpres sic reddit: JMen-
tilur: nam alia sunt, quae credas eum pungeres; rectius paullo:
alia enim consentaneum est eum pungerc.. Quippe conclusionem.
facit Menippus ex omni philosophi vita ante acta. Plura lo-
ca, quum res certa sit, nolo perlustrare: sentiet jam ubique
verum, qui subtiliori sit praeditus judicio. ^ Addo modo,
etiam has formulàs, ὥς ἔοικας, ὡς εἰκὸς, et ejusdem generis
alias, δα eandem interpretandi normam esse revocandas.
uod autem ὑποκαταβήσεσϑαι redditur descensurus, non minus
recedit ab eo, quod vere voluit Charon. | Infinitivus enim
Futüri praeter id, quod futurum est, etiam id nonnunquam
Graecis significat, quod fieri oportet, quod faciendum est; ubi.
scilicet a verbo pendet; cui censendi, arbitrandi, existimandi,
potestas inest. "limon. c. 34. τουτονὶ δὲ τὸν τυφλὸν, ὅςτις ἂν
ἢ, καὶ ἐπιτρίψειν μοι δοκῶ τῇ δικέλλῃ, — etiam comminuendum
mili censeo, — dem werde ich wohl den Hirnschádel zer-
schmettern müssen. Deor. Concil c.8. ὥςτε ταῦτα uiv ἐάσειν
o, δοκῶ, haec itaque mittenda mihi duco, dieses werde ich
wohl mit Stillschweigen übergeheu müssen. Cf. Timon. c. 49.
de Mort. Peregr. c, 10. Hunc itaque in modum verba ἔοικα
δὲ xol νῦν ὑποκαταβήσεσϑαι equidem vertere malim :- consen-
iuneum nunc jam mihi paullatim descendendum; so werde
ich mich denn nun nothwendig-hinunter verfügen müssen.
Lrnuw. |
Ead, 1. 19. "Og! εὖ γινωσχῃςῚ) Homer. Il. E, 197. Bnon.
Ead.l. 13. XAP. Τί ἐστιν;) Vereor, ne praeter Luciani
voluntatem Mercurii sermo sit intercisus: ili, quod nunc
incommode Charonti tribuitur, est adsignandum; quid enim
aptius, quam ut recitatis Homeri versiculis s'atim quaerat -

ELA. CHA MRO Ν EM; 435

τί ἐστιν; ἤδη ὁρᾷς; Hxwsr. Dum versus Homerici a Mercu-
rio recitantur, fingendus Charon paullatim sentire majorem
visus sui mutationem; adeo, ut, miram oculorum aciem
nactus, priusquam Mercurius alterum versum finivit, admi-
rabundus exclamet: Quid hoc est? Quae tandem facta. est visus
mei mutatio ? Convenienter tum fascinator ipse: Jamne vides?
Et bene se cuncta habent secundum hunc vulgatum dictorum
ordinem; minus sane placet 15, quem Hemsterhusius commen-
dat, et in versione quoque secutus fuit, ordo, quamquam
Iielandio et Matthiaeio probatus. ^ Seyboldus et Gehrichius non
sine idonea causa pristinae rationi immanendum censuerunt.
Lzux.

Pag. 45.1. 9. Ὡς πρὸς ἐμὲ) Si mecum componatur. Bnop,

Ead. 1. 8. Προδίδασκέ ue) Quorsum spectet προδιδώσκειν,
quidve Charon ante doceri velit, non capio; quandoquidem
acutissimam aciem repente nactus nihil nunc aliud expetit,
quam ut quae in terris ab hominibus gerantur, sibi Mercu—
rius demonstret, interrogantique singula respondeat. Vide-
tur in πρὸ nescio quid haerere vitii, Hzwsr. Salva estlectio
προδίδασκε, modo ne explices, de quo Hemsterhusius cogita—
vit, ante docere, neque, quod Zbreschio visum Dilucc. Thuc.
p. 736., prorsus, omnino, penitus, docere; sed illud πρὸ 5ἴα--
tuendum, quod significat in Compositis palam, s. quod ex
obscurioriloco aliquid in lucem proferatur, ut Horatianum pro-
docere Epistst. I, 1, 55. ita, ut, si velis, etiam cum Brun—
ckio ad Zfristophan. Nub. v. 987. et Hermanno ad Fser. p.816.
contendere quodammodo possis, simplicis vice poni non-
nunquam προδιδάσκειν, etiam apud nostrum scriptorem. Vid.
Pseudol. c. 4. et Soloec. c. 19. Nihil igitur est, quod su—
specta videatur lectio; atque adeo tum per se Schmiederus er-
ravit, quod Poli Coll. lectionem zgocóíóecxe edidit, tum ar-
ripuit etiam importunius verbum, cujus quidem potestas
aeque aliena ab h.]. sit, ac quam effugere voluerat editor.
Schmiederi mutationem nimis facile probavit 7raug. Fred. Be-
nedict. Quod olim conjeceram , πρῶτον δίδασκε, etsi nec per
se improbabile, et conveniens etiam cum Jac. JMicylli inter-
pretatione: l/aque deinceps hoc primum me velim doceas, nunc
tamen ingenue pro ingenii Jusu missum facio. Lxurw.

Ead. 1. 5. ' Auskérysov) Scriptura optima, quam P. L. et
ed. J. exhibent. Reliquae ἀμελῆ, quod servari quidem for-
san potuerat, ut de Merc. Coudd. c. 25. sed ne MSS. Codd.
et Juntinae auctoritatem sequi dubites, vide Gall. cap. 18. et
Paras. c. 60. ex quibus omnibus, quid inter has voces dis-
criminis sit, facile perspicies. Sorax.

Ee?2

436 A DNOTSAIIJONES

Pag. 46. 1. 1. ἼὩςοπερ. τορύνην τινὰ ἐμβολὼν τὴν τρίαιναν)
Cum vertisset JMosc/lanus, atque tridente velut unco: quodam
hamo injecto , contraxit Benedictus , et injecto tridente tanquam
quodam hamo. Quod cui potest placere? unde hamus 1lle?
aut ad quam rem? An hamus facit ad turbandum? An igno-
rat ullus, τὐρύνην passim. ab Grammaticis exponi κινητήριον
τῆς χύτρας; quod et commodissime et facete ab ridiculo Lau-
ciano et Neptunum traducente in persona Charontis videtur
dictum, non secus ac si mare esset ejus olla culinaria. Gnox.

lbid. Togovqv) Tudiculam. Bron. Imo rudiculam. Tu-
dicula enim , i. e. minor tudes s, malleus (Pomp. Festus in
INic. Perotti Cornu. Copiae Bas. 1526. pag. 1922. v. 1. dicit:
Tudites mallei a tundendo dicuntur) Perotto teste pag. 422.
v. 17. significat instrumentum, quo vasis signa imprimun-
tur. Unde tudicula imprimere, intundere, sculpere. Vi-
detur igitur tudicula idem fuisse instrumentum, ac caelum s.
scalprum, modo latioris fortasse significationis. Quod quam
male aptum sit nostro loco, vel ex Scholio subjecto patet,
quomodocunque id restituatur. Hoc si audiamus, τορύνη
fuit instrumentum ligneum , rotundum. et infra incurvatum , quo
in culinis veteres usi sunt ad liquores varii generis facilius
commiscendos, Latinis ad eundem finem inserviit rudis, vel
rudicula: vid. Plin. H. IN, XXXIV , 18. vernacule: Quir,
Rührlóífel. | Nisi fallor, similitudo vocum rudicula et tudicu-
ia, quam etiam in Force/lini Lexico s. rudicula notatam repe-
ri, eífecit, ut aberrarent h. 1. interpretes. Jam sic vocabu-.
lo accepto, sententia Charonis, vel tandem Luciani ipsius,
commodissima et lepidissima exsistit. Videas sic Neptunum,
veluti coquum, linteo praecinctum, tridente, tanquam ru-
dicula, mare funditus miscere et conturbare, [n quo simili
si quid insit, quod magis Lucianum , quam Charonem, re-
ferat, id non offendet nisi eos, qui Lucianei ingenii pror-
sus ignari fuerint, | Eadem sententia omnino etiam Jac. Gro-
novius fuisse videtur. Lixxsw.

Ead. 1.15. Τὰς Qvéllag) Sumta sunt ex Od, E, 991.
ubi pro — πάσας δ᾽ ὀρόϑυνεν ἀέλλας videri poterat legisse
Lucianus, ógó9vvs ϑυέλλας᾽ sed memoriter haec, verbis non
adnumeratis, citasse JVostrum credo: quae etiam est causa,
cur ὠρόϑυνε augmento suo instructum non repudiem. JVice—
1as Man, Comn; II. p. 109. ὡς ἀχανεῖς ἀμπώτιδες καὶ σύοτεις,
αἵ κῦμα ὀρϑὸν ἐπαιγίζουσιν, εἰς τὸς μάχας ἐπωγκοῦντο καὶ ορο--
ϑύνοντο. τ ι81.

lbid. ᾿Ορόϑυνε) Ex .Homero emendavimus, quod in om-
nibus legebatur ὠρύϑυνε. Sorax.

Nw

»

IN 'CHARO NE M. 437

Ead.1.6. Αὐτῇ Σπύλλῃ καὶ X. καὶ K.) Id est, cum ipso
Scylla et Charybdi etc. Gvxgv. Charon indicaturus Mercu-
rio, unde et ipse multos memoria comprehensos habeat ver-
sus Homericos, facetissime narrat, eo, quo Homerum. defunc-
tum trajiceret, tempore incidisse gravem tempestatem, ffo-
merumque nauseabundum evomuisse. plurima suorum carmi-
num una cum Scylla, Charybdi et Cyclope. Jta simpliciter
hic locus capiendus. Quid enim? Lubetne interpretem se-
qui vertentem, JNauseabundus ille ipsi Scyllae, et Charybdi, εἰ
Cyclopi bonam carminum partem evomuit, et statuere, Homerum,
ubi ἄνοστον zAoóv navigaret, illuc, unde negant redire: quem—
quam, transvectum esse fretum inter Siciliam et Italiam?
Quo quid pote insulsius? Non intellexit bonus Noster, τὸ,
CUERO C WM - ' D PP MES n : FUE.
ἀπήμεσε τῶν δαψῳδιῶν τὰς πολλᾶς αὐτῇ Σκύλλη, καὶ Χαούβδει,
καὶ Κύκλωπι, eadem esse, ao σὺν αὐτῇ Σκύλλῃ etc. . quam prae-
positionem saepe subaudiendam relinquunt Graeci, Jzxs.
Supra c. 6. τὸν Παρνασσὸν αὐτῇ Κασταλία. Timon. c. 29. co-
πασάμενός μὲ αὐτῇ δέλτῳ, et saepius apud Nostrum. C£. L. Bos
de Ellipss. s. v. σύν. Modo τὰ πολλὰ, quod pro τὰς πολλὰς
conjecit Belinus, quid sibi velit, non adsequor. Neque ózzs-
z::g nunc mutandum ullo modo censeo: sequente καὶ non in-
usitatum JVostro, ut valeat zum jam. Vid. adv. Indoct. c. 9.

et 12. de Mort. Peregr. c. 11. Lrnu.

Ead.1. 8. 'Ex vocovrov ἐμέτου) Haec imago animo Lucia-
ni primum non est objecta. Pictori Galatoni eam debuit, de
quo sic loquitur zfelían. V. H. XIII, 22. Γαλάτων ὁ ζωγρά-
φος ἔγραψε τὸν μὲν “Ομηρον αὐτὸν ἐμοῦντα, τοὺς δὲ ἄλλους ποιη-
τὰς τὰ ἐμημεσμένα &ovou£vove. Vide interpretes ad hunc locum.
Crrn. Palatonem hujus fictionis auctorem appellat Coc. fiLo-
diginus Li. XXI. c. 44. observante Belino. Lixiuw.,

Ead.l.11. Τίς yàg ὅδ᾽) Versus ex Iliad. 3. Bovnp.

Ibid. 'Hvg ve, μέγας τε) Homer. Il. D, 226. Bnop.

Pag. 47.1. 9. Μηδὲ ξυνεὶς ) Haec mihi non accommoda-
tissime videntur ad integram, quae praecessit, sententiam
respondere: etiamsi mutes tempus ὑποσχελίσεν, parum adju-
menti, me judice, contuleris, Forte orationis impeditae in
ipso Luciano haeret culpa: non enim aeque semper stilus,
quamvis attento, ad animi cogitata dilucide exponenda pro-
cedit, Hzwsy. Quod ad ὑποσκχελίζει, pro quo et Jo. Scagerus
in Class. Journ. N. XI. a. 1812. p. 134. probat ὑποσκελίσει,
attinet, minime id tentandum videtur, quum unice respon-
deat dictorum indoli. Non enim significare Charou voluit
processum ad futurum tempus, sed recessum ad praeteritum:

488 ἈΝ ΟΥΑΙ ΧΟ N B 8

ne intelligens quidem (tum scil. quum mortuus erit), quomodo
ille ( Θάνατος ) psum supplantando dejecerit. “Ὑποσπελίσειν vero
plane alium, eumque alienum, praeberet sensum : ne intelli-
gens quidem, (nunc, quum se tantopere inflat) quomodo ille
ipsum dejecturus sit. Haec patet cum καταπαλαισϑεὶς, in quo
Futurum exactum latet, conciliari non posse. Atqui notus
est hic Praesentis usus et Grammaticorum quoque praeceptis
stabilitus. Deor. Diall. XXV, 2. 80] 56 excusans Jovi, quod
fiib currum suum commiserit, narrat: ἀναβιβασάμενος ἐπὶ τὸ
ἅρμα ὑπεϑέμην, ὅπως uiv χρ ἢ βεβηκέναι αὐτόν. Et deinceps
ibidem, ubi idem Sol dicit: εἶπον δὲ καὶ ἡλίκος 0 κίνδυνος, εἶ
μὴ etc. cavendum, ne, quamquam vertas: dicebam vero etiam,
quantum periculum esset, Graece substituas zv, quod quidem
significaret fuisset ; sed subintellige &czí. Quod autem Hem—
sterhusius p otissimum verbum ὑποσκελίζει emendandum sibi
sumsit, hinc colligi posse videtur, universum locum ab eo non
recte esse captum. Vertam igitur, quo pateat neque impe-
ditam esse ejus structuram, neque obscurum sensum: Écquan-
to majori jure ( Graeci) me laudent , qui ipsum tibi Milonem non
ita multo post comprehensum imponam cymbulae, quando venerit
ad nos, ab invictissimo adversariorum, a lMorte, dejectus, ac
ne intelligens quidem , gua ratione Mors zpsum prostraverit. Sic
et olim ego locum omnino quidem intellexi, quamquam in
singulis explicandis erat, ubi paullulum errarem, Lznw,

Ead. 1. 5. Τί ovv;) Vide, quae nótavimus ad Diall.
Mortt. X, 4. Hzusr.

Ead. 1. 10. "Euzxtóc) Male ἐλπίδα. Bovnp. Pulchre ἐμπί-
δα pro vulgato ἐλπίδα reposuit Bourdelotius, sed pro ὥπως,
quod in editis est, scribendum ὅπως" ovy ὅπως est nedum:
usus etiam est in Prometheo et alibi. Gnazv. In B.2. quam
secufus videtur Bourdelotius, mendose legebatur ἐλπίδα" at
si alias inspexisset, recte, ut hic vides, legisset. Soraw.

Pag. 48. 1. 4. ᾿Ελασείοντι ἐπὶ 44. ) Ingenio Luciani facetis-
simisque jocis ita delector, ut qui maxime; neque tamen
ejus dotes tam inepte admiror, ut, si quid reprehensione
dignum admiserit, excusandum putem. Sane mallem, quan-
do historias veteres, quod saepe solet, attingit, examen ac-
curatius majoremque curam adbibuisset, et partam elegantis-
simae venustatis laudem hoc quoque non vili titulo cumulas-
set. Nuper admodum Assyrios ait a Cyro devictos, ex-
pugnatamque esse Babylonem; nunc porro meditari Cyrum
expeditionem in Lydiam, ut Croesum adoriatur, regnoque
spoliet. In his ordo rerum gestarum non constat: nam

IN CHA A O N.E:'M. 439

quamlibet in historia Cyri scriptores antiqui discrepent, huc
tamen omnes simul conspirant, prius aliquot annis, quam
Babylon fuerit in potestatem redacta, Croesum: Lydosque
succubuisse, Si Xenophon in hac causa testis idoneus pla-
cet, hoc, cum Cyrus annum aetatis ageret trigesimum, ac-
ciderar- ad. tribus admodum annis post. Ab ea ratione
non parum discedit calculus aliorum, qui Sardes captas po-
nunt in anno aetatis Cyri secundo, vel quinto et quinqua-
gesimo, Babylonem in primo et sexagesimo. Utcunque ea
lis fuerit decreta, quod nunc quidem ad nos. nihil pertinet,
illud certe pro comperto babendum est, Lucianum, dum haec
scribebat, ad historiae veram seriem sod fuisse minus at-
tento: potuisset alioqui, si eam in curam paulo diligentius
incubuisset, et ingenio simul servire, et rerum gestarum fi-
dei. Hxusr.

Ead.l 8. Τὴν τὸ τριπλοῦν τεῖχος ) Loquendi formulam
ilustravit Jenszus Lectt. Lucian. p. 157. 41 δὲ Σάρδεις, inquit
Strab. XIII. p.928. B. πόλις ἐστὶ μεγάλη, νεωτέρα μὲν τῶν Tooi-
κῶν (quod ut de nomine Srrabonz forte concedam, de ipsa
tamen urbe, vel arce saltem , minime dedero) & ἀρχαία δ᾽ ὅμως,
ἄκραν εὐερκῆ ἔχουσα. Arx sane munitissimi operis, et pror—
sus inexpugnabilis futura, nisi Meles sive IM yles portento-
sum leonem, ex pellice sibi natum, ea sola parte, quae pe-
nitus inaccessa videbatur, circumferre neglexisset: Herodot.
I, 84. ex quo Dionis Chrysostomi non intellectum Casaubono
locum egregie declaravit Henr. J'alesius ad Exc. Nicol. Da—
masc. p. 68. Adversus Cimimerios, deinde et Athenienses
diu post tuta stetit: Ferodot. T, 15. V, 100. Cujus arte capta
fuerit a Cyro, tradidit. Herodotus: ab Herodoto tamen non-
nihil abit Xenoph. K. 1. VAL, p. 107. ubi τε ioc τὸ iv Σάρδεσι
commemoratur, et τὰ ἀποτομώτατα δοκοῦντα εἶναι τῶν Σαρδια-
νῶν ἐρύματα, quam lectionem propter triplicem Luciani mu-
rum servari velim. À Polyaeno duplex arcis per fraudem oc-
cupatae exponitur narratio ex diversis scriptoribus petita :
prior VIL. c. 6. $. 3. quem habeat auctorem, ignoro; poste-
rior $. 13. perinde a Frontino descripta llI, 8. δ. 3. a Ciesia flu-
xit, ut ostendunt ejus Excerpta p. 635. v. 80. Sed Croesi
fliae Nanidis opera, pactis Cyri nuptiis legitimis, arcem
esse proditam cecinerunt Licymnius et Hermesianax, teste Par-
ihenio Erot. cap. XXII. quibus Musarum ARM e quatenus
habenda sit fides, lectori jus atbitrandi facio: ia vero Par-—
then. περὶ προδυσίας. συνϑεμένην τῷ Κύρῳ, & κατὰ νύμους Περ-
σῶν ἕξει γυναῖκα αὐτὴν, κατὰ τὴν ἄκραν, μηδενὸς φυλάσσοντος

440 αὐ AO Pea udo Jb s

oU ὀχυρότητα τοῦ χωρίου, εἰςδέχεσϑαι τοὺς πολεμίους. Ideo ga-
zae regiae thesaurisque custodiendis munimentum opportu-
nissimum : Polyaen. IV. 6.9. 6. 4. Σέλευκος τὴν Σαρδέων 6 ἄκραν
ἐπόϑει (ita legendum judico pro ἐπόρϑει.) τοὺς iv αὐτῇ ϑησαύ--
ρους Θεοδότου φυλάσσοντος" τοῦτον ϑησαυροφύλακα “Ἱυσίμαχος
ἔταξε" “μὴ δυνάμενος τὴν ἄκραν ἐχυρὰν οὖσαν ἑλεῖν. Neque aliam
ob rem captivi nobiles eo detrusi, ut evadendi spes omnis
praecideretur: eundem vide VI. c. 49. Arx autem urbi ad-
jungebatur per Πρίονα, (nomen a figurae similitudine sum-
tum autumo) cujus τεῖχος ἀφυλακτούμενον cum Lagoras Cre-
tensis observasset, solerti consilio viam expugnandae post
diuturnam obsidionem urbis invenit: historiam narrat Polyb.
VII. p. 705. meminitque τῆς προὐπαρχούσης δόξης περὶ τῆς τῶν
Σάρδεων ἀχυρότητος. Arcem Charon Lampsacenus vocavit τὸ
τεῖχος τὸ βασιλήϊον, referens Athenienses Jonibus opitulatos
ἑλεῖν τὰ περὶ Σάρδεις ἅπαντα χωρὶς τοῦ τείχους τοῦ βασιληΐου"

verba nobis descripsit PZutarch. Περὶ τῆς Ἡροδ. «oz. p. 861. D.
Hznusr.

lbid. Τὸ τριπλοῦν τεῖχος) "ijo lty subaudio. Dnop. Τὸ
περιβεβλημένην, aut quid simile desiderari videtur post τὸ cei-
406. Guvzr. {πέτα c. 14. ὃ τὸ διάδημα (int. ἔχων) et c. 28.
ἡ τὸν μέγαν περίβολον (int. ἔχουσα). Lxuw.

Ead. 1.9. Σόλωνι) Ne quis hic forte ficta suspicetur,
quae de Solone cum Croeso habet, adeat Plutarch. in Sol. et
Herodot, Y. p. 7. ubi eodem Foe taie quo hic, modo disseren-
tem cum Croeso Solonem audies, Meminit δὲ Diogenes Lacr-

tius ilius colloquii p. 12 IMenagius tamen addubitat ob ra-
&lonem temporum. cae

Pag. 49. 1. 2. Οὐδὲν ἀγεννὲς) Quid aliud erat exspectan-
dum ab homine liberrimae indolis, libertatisque amantissi-
mo, cujus summa ferebatur apud Graecos sapientiae fama?
derodbtush adumbravit Noster, 'qui Solonem fecit adulatione
omni procul habita οὐδὲν ὑποθωπεύσαντα, ἀλλὰ τῷ ἐόντι χρη-
σάμενον λέγειν etc. Inhumanius est, neque Herodoteum,
quo statim Solonem impetit Croesus, aue Mr
Verum ordinem eorum, qui beatissimi judicio Solonis sunt
pronuntiati, Lucianus invertit: Tellum priore, posteriore
loco juvenes Argivos posuit Herodotus, sive apauum existi-
mans, ut popularis sui Solon primam ratione. naberet, sive
potius aetatis, qua vixerunt, intervallum secutus; Charon
certe mox, siaipl atque Cleobin et Bitonem audivit nomina-
ri, agnoscit eos τοὺς ἅμα πρώην ἀποϑανόντας᾽ unde quid aliud
colligas, dummodo Luciani fides auctore certo nitatur, quam

IN CHABRONIE:nX. A41

utrosque vivente Solone, vel paulo saltem ante, beatam il-
lam mortem obiisse, Αλέωβις autem in hodiernis Herodot
editionibus impressum est; neque ullam membranarum vete-
rum ab eruditis viris adnotatam reperio variationem: ceteri
tamen omnes, etiam illi, qui testem JJerodotum adhibent,
Κλέοβιν appellitant; quem scribendi modum necessitate me-
tri probat, quod in Srobaeo legitur p. 603. Epigramma: Οἵδε
Βίτων Κλέοβις τ᾽ ἐπὶ σώμασιν οἰκείοισιν Ζεύγλαν ζευξάμενοι etc.
Matrem Cydippen edunt plerique: 'Theano fuit ab aliis vo-
cata; ut Suidas ostendit in Κροῖσος" τῆς μητρὸς αὐτῶν Θεα-
νοῦς ἢ Κυδίππης ἱερωμένης καὶ μελλούσης πομπεύειν τῇ πατρίῳ
ξορτῇ ἐπὶ ἀπήνης μέχρι τεμένους τῆς "^ Hoec* haec ab alio fonte
sunt hausta, itidemque quod Zyginus tradit, Cydippen, post-
quam duplicis domestici funeris exemplo didicerat, nihil esse
melius mortalibus, quam mori , mortem obiisse voluntariam.
Illorum vero, a quibus haec historia, fabulam notam Cicero
vocat, sit narrata, indicium petes a viris eruditissimis J. 4.
Fabricio ad. Sext. Empir. P. H, 117, $. 231. J. Davisio ad Cicer.
T. D. I. cap. 47. Hzwsr.

Ead.1. 4. Κλέοβιν καὶ Βίτωνα) De his Herodot. I, 32.
Plato etiam in Axiocho, vel de Morte, Sorax.

Ead. 1. 5. Τοὺς τῆς ἱερείας π.) Lege, XAP. Τοὺς τῆς f. m.
venustius enim est haec ἃ Charonte dici, quam a Solone.
Soras, Potuit sane et sic Lucianus, nec invenuste, scrip-
sisse, Verum in libris ipsis hujus disponendi rationis vesti-
gia reperiuntur nulla. Contra voces τῆς "Apyó9cv et ipsae So-
lonis orationi adjungendae videbantur, quemadmodum prae-
eunte codice 3011. edidit Schmiederus; quae quidem emenda-
tio postea etiam Gorl. codicis auctoritate confirmata est,
Ln.

Ead.1. 0. Τὰ πρῶτα) Primas. Bnon.

KFad:l.11. Τέλλος) Telaus in quibusdam Diogenis Lacrtii
codicibus scribitur. Apud alios Telus vel Te/fus, ut hic om-
nes impressi, exceptis Fl. et J. quae Τέλος habent: sed eae-
dem Τέλλον recte exhibent Ver. Hist. II. c. 17. Soraw, Ad
Diogen. L. T, 50. vide /Menagium. Τέλος scribatur, an Τέλλος,
parum interest: vetusti Graeci literas geminare vix unquam
solebant; Σέλλος, Σέλος᾽ Ἕλλος, Ἕλος" Σελλασία, Σελασία"
ἸΠελλὸς, Ἱελὸς ,, nullo discrimine separantur. Antiqua scrip.
tio delusit interpretem Dionis Chrys. p. 593. D. ut pulchre
Casaubonus observavit. "Aemist. Or. XVIII, p.211. D. Κροῖ-
σον μὲν οὐκ ἀπέφῃνεν 0 Σόλων ὀλβιώτατον τῶν τότε ἀνθρώπων,
ἀλλὰ τὸν "Aüvaiov καὶ τοὺς ᾿Δργείους νεανίσκους. ubi, tametsi

442 ADNOTIAA/JTIO-N.ES

non ignorem, quomodo defendi possit τὸν "40qvaiov, pro-
fecto malim Τέλον vel Τέλλον ᾿ϑηναῖον. Hxwsr,

Ead.1.15. Πρὸς τὸ τέλος) Respicit Solonis dictum, de
quo zfuson. Bovnp. Sententiam Solonis, quam ristoteles
argumentis sanequam levibus impugnat Eth. Nic. I. c. 10.
certatim "Tragicos imitari monent D. Martin. V. L. IY. c. 1.
versus Éuripidis ex Androm, v. 100. qui sunt ipsius Andro-
machae, perperam Hecubae tribuens, et Jos. Barnes. ad eum
locum et Heracl. v. 865. Cum ergo Dejanira Trachinias So-
phocleas sic inciperet, 4óyog μὲν ἔστ᾽ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φα-
vtile, Ὥς οὐκ ἂν αἰῶν᾽ ἐχμάϑοι (ἐκμάϑοις) βροτῶν, πρὶν ἂν Θά-
γοι τὶς, οὔτ᾽ εἰ χρηστὸς, οὔτ᾽ εἴ τῷ κακὸς, notare operae pre-
tium duxit Scholiastes esse μεταχρονισμόν" μεταγενέστερος γὰρ
Σόλων ὁ μηδένα μακαρίζειν δεῖν πρὸ τελευτῆς πρὸς Κροῖσον ἀπο--
φῃνάμενος. Vide Cicer. de F. B. et M. II, 27. et Davis. p. 164.
Similes veterum sententias plena manu suppeditabit S/o6.
Ecl. cap. CHI. Porro legendum puto xoi τοῦ ἄχρι πρὸς τὸ τ.
etc. Dion Chrys. p. 598. C. ὧν τὸν μὲν ὁ ϑάνατος ἤλεγξεν. Hxwsr.,
Quum per τῶν τοιούτων satis jam clare, quid vellet sibi, So-
lon significaverit, parum commode sequerentur xol τοῦ ἄχρι
πρὸς τὸ v. etc. ἴπο in eo, quod quis ad finem usque vitae
feliciter vixit, indicium est manifestum àc certum eorum,
de quibus philosopho disputatio cum rege fuit. Neque mo-
vet me tantopere Gorlitiensis codicis auctoritas, qui vere ex-
hibet τοῦ, ut a sententia mea recedam, quoniam facillimus
fuit istius librarii lapsus. Lrnw.

Pag. ($0. 1.4. Τὸ πορϑμεῖον αὐτὸ) Inepte haec vertuntur,
ἀλλὰ τὸ πορϑμεῖον αὐτὸ ἀξιοῖς γενέσϑαι τὴν περὶ τῶν τοιούτων
πρίσιν; sed cymbam ipsam harum rerum judicio dignam censes:
cum sit, sed cymbam ipsam existimas esse, ubi de talibus judi
cium fieri necesse sit. Gnarv. Bem tetigit Hemsterhusius, red-
dens κρίσις, judicandi norma. Quemadmodum ὁ ϑάνατος mo-
do dicebatur ἔλεγχος τῶν τοιούτων, ita jam τὸ πορϑμεῖον ipsum
commode dici potuit ἡ περὶ τῶν. τοιούτων χρίσις, h. e. id, e
quo de talibus rebus judicari, s. statui, debet. Hac translata vi
utitur et Xenophon Hist, Gr. 11, 4, 41. Weisk. καὶ τίς ἂν καλ-
λίων κρίσις τούτου γένοιτο, ἢ ὡς ἐπολεμήσαμεν πρὸς ἀλλήλους,
h. e. de qua quidem re quae vossit melior esse judicandi norma,

uam ratio, qua nos invicem bellis peiiimus? | Neque opus est,
ut ibi cum J/eiskio suspiceris, aute ὡς ἐπολ. excidisse, εἴ vig
σκέψαιτο. Neque adeo h.l. bene de Luciano meruit Schmic-
derus, quod, trium codd. Pariss. auctoritatem et Be/ini judi-
clum secutus, scribi curavit: ἀλλὰ παρὰ τὸ πορϑμεῖον αὐτὸ

IN CH A-R OON E.M. 443

ἀξ. etc, quae ad hunc sensum efficiendum, quem Belini ver-
bis proferam: Tu veux que ce soit sur le bord de ma barque que
l'on decide une pareille question, vix bene Graeca esse videan-
tur. Quod in Gorl. pro αὐτὸ reperitur αὐτὸς, nullius id mo-
menti duco. Lrux.

Ead. l.7. Μισϑὸν τῶν χρησμῶν) Notum est oraculum,
quod iterum tangit Jov. Conf, c. 14. et 20. ubi vide Nótas,
et c. 48. Latine apud Ciceronem sic exstat:

Croesus Halyn penetrans magnam perverlet opum vim.
ΘΟΙ ΑΝ.

Ead.1. 11. Ὑπωχρον) Infra vocat ὠχρὸν καὶ βαρὺ χτῆμα'
Colorem hune, qui jam non plane pallidus, sed luteus et fla-
vescens intelligi debet, auro Graeci tribuunt: Basil. Caesar.
T. 11. p. 66. B. ὠχρότεροι τάχα τοῦ χρυσοῦ γενήσονται of τοῦτον
σωρεύοντες. Quos Sappho ornate dixerat χρυσείους ἐρεβίνϑους
in Epit. /:hen, Tl. p. 54. Ἐς veteres explanarunt τοὺς κατὰ πύ-
£ov ὠχροὺς, teste Eustath. ad ll. N. p. 948. v. 45. Eundem
habet usum χλωρὸς, sic ut ab ὠχρὸς saepe minimum discre-
pet: quod ostenderunt βοῦς. Oecon. Hipp. et Graevius ad He-
siod. ᾽σπ. v. 231. quam ob rem pari jure auro convenit. 21—
temidor. Y, cap. 79. p. 67. χλωρὸς γὰρ ὁ χρυσὸς καὶ βαρύς. scite
Diogenes rogatus, διὰ τί τὸ χρυσίον χλωρόν ἐστιν, ἔφη, "Ort
πολλοὺς ἔχει τοὺς ἐπιβουλεύοντας, apud Diogen, L. VI, 51. quasi
pallidum foret a timore; quippe notum est Homeri χλωρὸν
ófoc. Dictum autem sapientissimi canis in jambos redegit
nescio quis Comicorum; Τί ποτ᾽ ἐστὶ χλωρὸν, ἀντιβολῶ, cO
χρυσίον; 4έδοικ᾽ ἐπιβουλευόμενον ὑπὸ πάντων ἀεί" exstant in
Zristophan. Schol. ad Pl. v. 204. Latinis itidem aurum pal-
lidum: notum est illud Satz; IV. Silv. VIT, 15. Pallidus fos—
sor redit, erutoque Concolor auro. Yn Paulino Episc. Nol. ad
Nicet. v. 269. legendum, Pallidos auri legulos in aurum vertis
— procallidos. Hrzwsr.

Ead. 1. 18. ᾽Ζοίδιμον ὄνομα καὶ περιμάχητον) Importuna
his subjicitur nota Bourdelotii, quae plane hinc relegari de-
bet, cum nihil τὸ περιμάξαι et περικαϑᾶραι ad vocem Luciani :
ne dicam futiliter citari Casaubonum ad Theophylactum, pro
"Iheophrasto. Grow. Ex poéta aliquo, Pindaro forsan, ha-
bere videtur. Ni id sit, credo aut πρᾶγμα scripturum fuisse
pro ὄνομα, aut pro ἀοίδιμον πάντιμον, ut Rhet. Praec. c. 1.
Certe Fl. ἔντιμον hic habet. Soraw. 81 quid omnino mutan-
dum foret, pro πρᾶγμα maluissem χρῶμα *), vel χτῆμα᾽ sed

*) Voluit, nisi egregie fallor, χρῆμα, quamquam et in

444 A'D'N'O'Tr/A/y/g'ON ES

sarta tecta maneat optima lectio. ᾿Ζοίδιμον autem eo minus
est sollicitandum, quod in ΕἾ, quoque planissime reperiatur:
alius est loci, ut mox videbimus, illud ἔντιμον, et huc per
culpam errantis oculi relatum. Περιμάχητον vero, quod tam
acri studio petitur, ut ejus possessionem mutuis certamini-
bus et dimicando alter alteri praeripere conetur. Proprie
INoster in Tim. c. 91. περιμάχητος ταῖς γαλαῖς" εἴ Strabo XIV.
p.945. Samos εὐδαίμων, ὡς δῆλον ix τοῦ περιμάχητον γενέ-
σϑαι. Helenae, quae Luciano οὕτω δή τι περισπούδαστος, ὥς-
τε" καὶ πόλεμον ἀμφ᾽ αὐτῇ γενέσϑαι, Vol. 11, p. 78. περίβλεπτον
καὶ περιμάχητον τὴν φύσιν ἐποίησε Jupiter: ΠΙςοοταΐ, p. 211. C.
unde περιμάχητον εἶδος vocatur ab Zzatharchide apud Phot.
p. 719. v. 34. Haec ipsa ab desee rapta tripodem au-
Ties Pelopi donatum a Vulcano nuptiale munus, in mare
projecit εἰσπτοῦσα ὅτι περιμάχητος ἔσται, Diogen. L. I, 32. Thucyd.
VIL, 84. καὶ οὐδὲν ἧσσον ἐπίνετό τε (τὸ ὕδωρ ^dganidodv) ὁμοῦ
τῷ πηλῷ ἡματωμένον, καὶ τεεριμάχητον ἦν τοῖς πολλοῖς" non male
Schol. σπουδαιότατον, desideratissimum. Demades p. 180. v. 18.
Athenae τὸ περιμάχητον xoi ϑαυμαζόμενον ὑπὸ πάντων ἄστυ"
quod palam , Dionys. Halic. imitatur. Δ. ΒΘ Y. p.325. v. 16.
τοῖς περιμαχήτοις καὶ ϑαυμαζομένοις ὑπὸ τοῦ κοινοῦ βίου mody-
μασι, Apud Xenoph. 3p p. 813. v. 80. paupertas πρᾶγμα
ἥκιστα περιμάχητον, res, quam pauci vel nemo valde sibi ex-
petendam statuat, aut adipieck laboret. Contra divitiae, at-
que ipsum illud, quod Charon miratur, aurum; ;4eneas Soph.
Ep. V. Χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ περιφανεῖς ἐσϑῆτες τοῖς μὲν πολ-
λοῖς “περιμάχητον, ἀβέβαιον δὲ χρῆμα, καὶ οὐχ ἑστηκὸς, οὐδὲ
τοῦ ἔχοντος ἀληϑῶς. Hir Prorsus incogitata sunt, quae
Solani calamo ad h, 1. exciderunt, ipsiusque elegantia et gra-
vitate, aliunde cognita, indigna. Praeterquam enim quod
falso retulit Florentinae lectionem ἔντιμον. ut jam Hemst.
animadvertit, verba ἀοίδιμον à ὄνομα neque per se poética ha-
beri possunt, neque ull mutationi obnoxia; neque etiam,
utrum mutandum esset ἀοίδιμον, an ὄνομα, ipsi Constit
Recte itaque Hemsterhusius quam brevissimis talem judicem
absolvit, neque tamen ita Seyóoldo satisfecit, qui, relatis
summiI viri verbis: sarta tecta maneat optima qa haec effu-
tit: ,,Exspectandum jam erat, ut dicat Hemsterhusius, cur

Bip. , et in principe edit. Reitz. χρῶμα scriptum video.
Seyboldus , hanc adnotationis partem ad verba referens
in nota ad h. 1., χρῆμα Scripsit nihil omnino monens,
perinde ac si vere ita scriptum reperisset. Lziw.

ANUS ὃ ΚΕ ON EUM 445

,,maneat optima haec lectio? aut qui explicanda sit? Postu-

,lare enim sensus videtur ro χρῆμα ut, χρῆμα νυκτῶν, zri-
»stoph. Nub. v.2. aut tale quid. sed is, qui paullo ante mul-
»tis Veterum locis, aurum 4c gov vcl pallidum esse demon-
»straverdt, heic verbum non amplius! — Et nos.zo ovou«
,retinemus, et interpretamur ita. Servit hoc verbum heic
οπερίφρασει, et locutio plena haec est: ro cotóutov ονομα zov
οχουσου καὶ περιμάχητον. Ονομαὰ Tov yovcov itaque idem est,
»quod χρυσος. Ex Graecis occurrit jam τὸ ονομα τῆς δουλειας,
»apud Polyb. L. 9. c. 23. Latinorum quoque nomen sic usur-
»pari meminimus, Drakenb. ad Sil. lial. ex Petronio affert
,nomen amicitiae, quod et Ovid. habet, ex Pont, Epist. Il,
58, 99. et, imperii deserto nomine fugit. ubi vid. eum, p.255.
» Cfr. F'echner. Hellenol. p. 520. ed... M. Heusing.'* Non ma-
gis h. 1. sensus postulat χρῆμα, quam in Rhet. Praec. i in, ubi
σοφιστ Um σεμνότατον καὶ πάνδημον (aut πάντιμον) ὁ ὄνομα di-
citur, ad eandem quidem loquendi normam, secundum quam
h. 1. aurum significatur eadem voce. Scilicet ὄνομα, quod
omnino vel-nomen denotat, quo aliqua persona ab aliis dis-
cernitur, vel vocabulum, quo res insignitur, vel tizulum , quo
ornatur aliquis, vel aZiguid, h. l. nihil aliud--esse potest,
quam. vocabulum auri, quam omhium ore celebratam, omnium-
que studiis expetitam Mercurius dicit vocem, ita sane, ut
non sonus vocis ipse, sed res, quam ille sonus significat, in-
telligenda sit. Neque tamen SIC per iphrasis , quam SSeyboldus
voluit, statuenda: nam ὄνομα χρυσοῦ per se aliud est, aliud
χρυσὸς, quemadmodum et Seyboldi haud ignobile nomen aliud
vult, aliud Seyboldus haud ignobilis. Neque etiam poética. haec
dicendi forma cum Solano habenda est, quum prosae cuicun-
que, modo elatiori illi ultra vulgarem sermonem, optime
conveniat. Vel unus ille locus Rhet. Praec. supra laudatus,
cui plura in Indice adjicientur, e. δ. Phalar. I, 7., id satis
clare docuerit. Denique vox ἀοίδιμος scriptori ἘΣ δε in de-
liciis fuit. Sic de fulmine Jovis Timon, c. 1. ἀοίδιμον ὅπλον,
de Timone ipso ibid, c. 88. περίβλεπτος, καὶ ἀοίδιμος, καὶ πε
ρισπούδαστος, de Delphis Alexandr. c. 8. e. a. Lxuw.

Pas. 51. 1. 1. Τοῦτο μόνον ὅτι) Dilucide Florentina sola,
ἔντιμον τι΄ ceterae omnes quasi de compacto τοῦτο μόνον ὅτι,
uod e membranis fluxerit, necne, mihi sane non liquet,
Primum dubitabam, an idem senáus aeque eleganter miuima
lectionis Florentinae mutatione posset obtineri, εἶ μὴ ἄρα ἕν
τι μόνον, ὅτι βαρύνονται etc. Deinde non difficile videbatur
ipsam illam lectionem tueri et integram conservare, modo

446 AnmNGOTEAETZrTOTN ES

unica tantum litera, cujus spatium vacabat, ex reliquis edd.
adderetur, zi μὴ ἄρα ἔντιμον, ὅτι βαούνονταν etc. Sententia
planissima, nisi fallor, et perquam opportuna: Equidem non
video,. quid in isto auro boni insit , nisi forte honorificum existi-
7etur , honorem aliquem afferre videatur , quod erentes gravet,
suoque pondere premat. iEquidem, si libri veteres addicant,
nihil esse causae video, cur scriptura proba, et intellectu
neutiquam obscura, repudiari debeat, Hrzwsr. At mihi qui-
dem, quid Aonorifici in eo inesse possit, quod quis auri pon-
dere prematur, non liquet; quid 6oni habeat, clarius intelli-
go: sic enim vult Charon molestias talium professionum
gravius sentiri, hisque (, si Diis placet!) a cupidiori earum
studio deterreri posse mortales. Itaque illud ἔντιμόν τι, quod
praeter Fl. etiam codex Gorl. habet, corruptum manifesto et
ortum ex ea lectione, quam duo Pariss. exhibent, ἕν τι uó-
vov, Ort. Verum quum τοῦτο μόνον, Ort, omisso ab initio
ἕν, in omnibus vetustis Edd. legatur, excepta sola Fl. quum-
que etiam codex 1428., id quod e Be/ini certe silentio colligi
posse puto, eandem vulgarem lectionem habere videatur:
conciliatis inter se his duabus lectionibus, rescribendum ar-
bitror, ἕν τοῦτο μόνον, ὅτι etc. Diall. Mortt. XII, 9. ἕν uiv
τοῦτο ὠνάμην, ὅτι. bid. XXV, 1. 2v μὲν ἤδη τοῦτ᾽ ἔχω, Oct.
et quod ad ἕν μόνον attinet, Hipp. 8. ὡς ἕν αὐτὸ μόνον ἐπιστά-
μενος, et Icarom, c. 9. &vi μόνω τὴν τῶν δλὼν ἀρχὴν ἀπένεμον.
Utrumque autem conjunctum Adv. Indoct. c. 4. in. 413 &i
τούτῳ μόνῳ πάντα ἐκεῖνα ἀναδραμεῖσϑαν νῦν ἐλπίζεις. et Pseudo-
log. c. 6. ἕν τοῦτο μόνον ἔργον ἔχοντες etc. cf. ibid. c. 18. Vid.
omnino egregii Schaeferi Meletemm, p. 19. Lznw.

Ead. 1. 8. ᾿Εκλέγων.) Usus est verbo proprio in cogendis
colligendisque vectigalibus et pensionibus: quare de publi-
canis est frequens ἐκλέγειν gogove vel τέλος. — Pol]. VIT, 114.
IX,31. Harpocrat. in Πεντηχοστή. JAeschin. in Timarch. p. 17.
v. 8. μαρτυρίαν τελώνου τοῦ παρὰ Τιμάρχου τοῦτο ἐκλέξαντος τὸ
τέλος. ϑιγαοίατα minus usitata fraudem interpreti fecit apud
Plutarch, περὶ IToAvzQ. p. 518. E. τοὺς τελώνας βαρυνόμεϑα —
οὐχ ὅταν τὰ ἐμφανῆ τῶν εἰςαγομένων ἐκλέγωσιν" publicanis suc -
censemus, non quando vectigal eorum , quae palam importantur,
exigunt. Minc ἐκλογεῖς non solum apud Athenienses of ἐκλέ-
γοντες καὶ εἰςτεράττοντες τὰ ὀφειλόμενα τῷ δημοσίῳ, ut Harpo-
cration ait, quanquam accuratius a Suida duplex eorum ordo
distinguatur, sed alibi quoque noti. .fristides de se T. I.
p. 611. B. ἡρέϑην ixioysóg* et Capito φόρων ἐκλογεὺς Philoni
Πρ. πρὸς T. p. 1020. E. qui postea de eodem homine rapacis-

ΓΝ CHAR ON E xn. 447

simo subjungit, ἐξ ὧν νοσφίζεται καὶ παρεχλέγει., ποικίλον τινὰ
καὶ πολὺν πλοῦτον ἡϑροιπώς" sicut a Demosthene dicitur παρεκ--
λέγειν τὰ κοινά" apud hunc rectene Gelenius quaestorem, apud
illum Canterus coactorem verterint, jam non disquiro: coac-
toris certe ministerium Charonti non inepte conveniat, quan-
doquidem Aeacum habuimus τελώνην supra c, IT. Praeterea
ἐν ϑαύμασι τοὺς χαλκοῦς ἐκλέγειν Theophr. Ch. Eth. c. Vf. p.80.
ad quae Casaubonus hunc Luciani locum adhibuit, sed per
errorem scribens χαλκοῦν ὑβολον᾽ et p. 82. τοὺς τύχους sic τὴν
, 2 , : λ 2 H 2 , E] ,
γνᾶϑον ἐκλέγειν, id est, τοὺς ἐκλελεγμένους ἐγκάπτειν, ἐμβάλ.-
λειν" ubi secus olim δά Po//. IX, 63. n. 70. existimavi repo-
nendum ἐπιλέγειν" quod etsi per mé jampridem ipse animad-
vertissem, eo tamen haud minus gratias habeo monenti doc-
tissimo Needhamo : vózove ἐκλέγων Pollux adnotavit IIT, 85.
Mic90v ovx ὀλίγον ἐκλέγων Liban. T. I. p. 793. C. ᾿Εκλογὰς
χρημάτων dabit Dion Cass. XLII. p.208. D. alibique. Hrwsr.

Ead. 1.19. “Ὥςπερ ὁ μόλιβδος] Difficile est, utrum
μόλιβδος, an μόλιβος. μύλυβδος, an μόλυβος, in quoque loco
scribendum sit, definire, quum non modo unius ejusdemque
dialecti et aetatis scriptores variare inter se deprehendantur,
sed ne iidem quidem scriptores classici constare sibi in hac
re soleant. Sic Lucianus noster ipse, praeter hunc locum,
in quo tamen cod. $011. μόλυβδος habet, etiam pro Merc.
Cond. c. 11. Quom. hist. Conscr. c. 34. et Epist. Saturn. c. 90.
scripsit, siquidém librariis consentientibus fidem habere li-
cet, μόλιβδος. In Lexiphane vero c. 5. et Alexandr. c. 25.
legitur μολύβδαινος et Gymnas. c. 27. μολύβδινος. Quodsi
igitur decernere quid velis, in Codicum tum fide tum copia
existimo acquiescendum esse, Si quis vero Grammaticorum
varias sententias cognoscere cupierit, adeat is J//assium ad
Thucyd. T.I. p. 62. JFesseiing. ad Diodor. Sic. Li. YT. p. 125.
Pierson. ad IMoerid. Attic. p. 256.sq. et Fischer..ad JWeller. T. I.
p. 167.sq. Mox sequentis vocis ἀβελτηρίαν formam vulga-
tam, etiam in locis de Luct. c. 21. et de Mort. Peregr. c. 9.,
pro vitiata emendandam censebam. — Vitium esse liquido pa—
tet; unde vero probabiliter origo ejus repeti possit, minus
mihi quidem constat. Lx.

Pag.52.1.6. Τῶν πλίνϑων) Herodoto sunt ἡμιπλίνϑια,
quorum studiose meinsuram exegit I, 50. Πλίνϑους χουσᾶς plu-
rimi vocant: Euseb. IJooz. Ev. V. p.911. D. Gregor. Nyss.
T. III. p. 319. A. τῶν πολυταλάντων τοῦ Κροίσου πλίνϑον.
Utrumque jungit TAemist, Or. XIX. p. 226. ubi Apollinem di-
cere facit, se Croesum utique vilipendisse, καίτοι ἐμπλήσαντα

448 A D 30 I. DL x E s

τὸν σηκὸν πλίνϑων χρυσῶν καὶ ἡμιπλινϑίων. Modo ἐπακούσω-
μὲν oUv, etsi vix quicquam refert, Charonti libens dedero.
Hrwsr. Adnotat haec Seyboldus : »Énmaxovoousv οὖν tri-
,buenda videntur Charonti, et, secus quam Jemsterhusio,
referre aliquid putem, an TIT haec dicat, an. Mercu-
rius? — Enumerarat omnia, quae aurum effossum humano
»generi induxit, mala mto Miratur dementiam ho-
minum Charon, Esse tamen, regerit Deus, qui id re-
spuant. Ais? inquit Charon, sitne tamen unus alterve ita
sapiens? id meis hisce auribus me oportet. TTaceamus itaque,
,ut audiam, quae dicit Solon! Sit suum cuique judicium.
Equidem, qui aeque atque JJemsterhusius vix quidquam re-
ferre putem, impetrare a me non possum, ut verba illa con-
tra omnium librorum consensum a Mercurii sermone diyel.
lam. Lzzuw.

Pag. 58. 1.5. Τοῦ βελτίονος) Confer adversus aurüm et.
argentum pro ferro disputantem Zrertu//an. de Cult. Femin.
c. IV. Idem fecit Clemens in Paedag. aliique Patrum, philg-
sophos, praesertim Stoicos, imitati. HzwsT. ὁ

Ead. 1. 18. ᾿Επίῃ 4vóoig) Haec ita sunt scripta, ut Cy-
rum priorem arma Lydis intulisse significent: ab omnibus
tamen historicis Croesus auctor belli perbibetur, sive sociis
Babyloniis auxilium laturus, sive nimio plus, quam sibi tu-
tum foret, crescere rem ROLE ratus. Hrwsr.

Ead, 1. 18. Εὐφήμει) Hoc est, utere verbis iioi ómi—
nàüntibus. Faverc (íingua. dicunt Latini; quo fit, ut Glossae
vertant Εὐφημῶ, favea : Εὐφημεῖτε, ^ favete. Huic verbo
contrarium est, δυςφημῶ. Eaedem Glossae: Z/fvegwqusi, in—
fausta loguitur. "Crzn.- Formula quaedam solemnis, cum ali-
quid infauste dictum vel factum abominantur, et procul a se
facessere jubent; in qua ne ipsum quidem illud ἄνϑρωπε in-
cassum ponitur. QCelebrem Sophoclis sententiam refert Aeon
Progymn. p. 14. is rogatus, vacaretne senéx adhue. Vene-
reae voluptati, respondit : Εὐφήμει, ὦ ἄνϑρωπε᾽ ἀσμενέστατα
μέντοι αὐτὰ ἀπέφυγον, ὥςπερ λυττῶντα τινὰ καὶ ἄγριον δεσπότην
ἀποδρὰς" depromta sunt ex P/at. de Rep. I. . p. 578. A. ubi
pro ἀποδρὰς pejus, ut quidem puto, legitur ἀποφυγῶν" audi
Ciceronem interpretem Cat. maj. 8. 47. Di meliora: libenter
vero istinc, tanquam à domino agresti «c furioso profugi. In
ch rriani Epict. LH. p.244. Socrates Kod" ἡμέραν χαίρει πᾳ:
ακολουϑῶν ξαυτῷ βελτίονι γινομένῳ " πρὸς τί; μή τι πρὸς λεξεί-
δια; ἄνϑρωπξ, εὐφήμει. | Apud Platonem de LL. Iii. p. 816.

E. Ἐὐφήμει" hoc Dii avertant: id ne uiguam contigerit: et

IN CHAROTNEM. 449

in Conv. p. 12901. E. Οὐκ εὐφημήσεις; Julian. Caes. p. 880.
D. Hzusr.

Pag. 54. l. 7. Φωκεῦσι) À quibus multoties spoliatum est
templum Delphicum:' Βοιωτοῖς, qui cum his pro templo Del-
phico bella gesserunt. Bnopn.

lbid. Βοιωτοῖς) Justin. VIII, 1. Soras..

£ad.l. 8. Τυράννῳ λῃστῇ.) Excidit particula jj, quam re-
pones, licet Ms. non praeciperet ; in quo tamen legitur, ἕρ-
μαιον ἔση ἄνατε εϑεικοὺὶς Φωκεῦσιν, ἢ Βοιωτοῖς, ἢ Ζελφοῖς αὐτοῖο,
ἤ τινι τυράννῳ ij λῃστῇ vulgo 4j τινι τυράννῳ λῃστῇ. GhRArv.
Illud ἡ ἢ; quod i in vulgatis deerat, ex ed. J. et MSS. G. P. et
L.restituimus, Soraw,. Secutus eit Hensterhusius, nec non re-
centiores editores et interpretes, in his etiam Belinus, qui,
quum Hesterhusiana editione usus nihil h. 1. de lectionis
varietate moneat, utrum Hemsterhusianam lectionem ἦ τινι
τυράννῳ, ἢ λῃστῇ, an vulgatam et veterem dj τιν. τυράννῳ λῃ-
στῇ in Mss. suis repererit, prorsus incertum est. Quidquid
illi suppeditent, À. 9. facit cum ΤΠ ΠΡ praemittens 4j voci
λῃστῇ. Nihilo magis pristinam meam sedtditisdi muto, qui
vulgatum restituerim ; idque eo minus, quum etiam doctis-
simus Joh. Seagerus in. Classical Journal a. 1814. Num. XVII,
p. 158. eandem lectionem veterem probaverit. Scilicet ex-
quisite simul ac significanter dictum τύραννός τις λῃστὴς,
quo non tam Dionysium majorem, qui, etsi impudentissi-
mus sacrilegus, tamen, quantum ego quidem scio, Delphicum
templum non attrectavit; cf. Cicer. de Nat. Deor. III, 34.
unde sua habet J"aler. Wax. T, 1,8. Aelian. V. H. I, 90. ne-
que Sullam, de quo Plutarch, in "Vit. et Jaler. Max. T1 2
quam potius Neronem Imperatorem, utpote . iar aetati
longe propiorem, innui cum Wilxidio existimo. Is enim,
Pausania teste L. X. c. 7., aeneas quingentas , partim Deo-
rum, partim hominum, abstulit imagines, donariorum loco
in templo Pythico depositas. Neque vero sic Anachronis-
mum, uti J//;elandius dicit, sed vaticinium quoddam Solonis,
in his inesse arbitror, majus illud Lucianeae sapientiae qua-
liscunque, quam Soloniae divinationis, monumentum. Va-
riis autem temporibus variisque modis sacrilegia in Pythium
commissa fuisse, ex eodem illo Pausaniae loco discimus, ubi
etiam c. 6. extr. ym cujusdam Euboeensis mentio injici-
tur, quem vix credo a quoqvam, qui sani sit judicii, cum
nostri loci latrone conciliatum iri, Ceterum pro ΤΗΝ
quos textus edit, Be/inus les Bactriens substituit, singulari
quodam fato abreptus. Lzrux.

Lucian, Z'ol. IIl. h Pf

490 ADNOTATIONES

Ead. 1.9. Χρυσοποιῶν) Corruptam hanc vocem arbitror:
nam si χρυσῶν πλίνϑων scribere noluerit, debuit aut metalla.
ipsa, aut χρυσοχόους dicere, quorum ope aurum purgatur.
Nisi forsan ut Latini olim aurifices, ita et veteres Graeci
χρυσοποιοὺς dixerint. Cicer. de Orat. ΤΠ, 88. Soras. Qui sint
aetate seriore yovoozoioí, quae τέχνὴ χρυσοπονητική, 8106 χρυΞ:
σοποιΐα, compertum habemus: verum ut Latini aurifices, sic
pari potestate. Graecos usurpasse χρυσοποιοὺς, mihi nondum
liquet: certe aurif'eac in optimis Glossis redditur jovGoyoos ,
non, quod propius ad Latinae vocis rationem accederet,
χρυσοποιός. Dudaeus etiam , teste Stephano, non alia, quam
unius Luciani, auctoritate id verbi munire potuit. 1dcirco
animus inclinat, ut credam, scripsisse Nostrum χρυσοχόων.
Hoc vocabulum pro fabris aurariis admodum est familiare:
Dioscórid. V, 178. Ἑυρίσκεταν δέ τις iv τῇ Σαμίᾳ γῇ λίϑος, ᾧ
οἱ χουσοχόοι χρῶνται πρὸς τὸ λεαίνειν καὶ στιλβοῦν. | lem. Zilex.
Paed. M. p. 190. v. 8. λύχνος κεραμέως οὐ χρυσοχόου ἔργον "
vide Hesych. in Θερμαυστρὶς, Suid. in Χαλκεὺς, qui hoc no-
men etiam χρυσοχύον complecti observat. Inde aurificum of-
ficinae χρυτοχοεῖα, vel, ut saepe scribuntur, χρυσοχόϊα " Po—
lyb. dpud “ίλεη. V. p. 193. D. de Antiocho Epiphane: μά-
λιστα δὲ πρὸς τοῖς ἀργυροκοπείοις εὑρίσκετο. καὶ χρυσοχοΐοίς εὖτ
ρησιλογῶν " eadem a L:banio juncta T. II. p. 647. C. ἀργυρο-
κοπεῖώ τε καὶ χρυσοχόων ἐργαστήρια. — Zenonis (οὶ a Clemente
locus egregius adfertur Paedag. IIT. p. 297. v. 7. quo mode.
stae virginis imaginem elformavit: ἀπέστω δὲ καὶ ὁ ἀπὸ τῶν
μυροπωλίων, καὶ χρυσοχοΐων καὶ ἐριοπωλίων ἄλυς " ubi vocem
ultimam interpres dum caZiginem vertit, ἄχλυς selegisse, vel
saltem voluisse legi, manifeste significat, sed errore magno
lapsus: gravius offendit in eodem vocabulo p. 192. v. 5. et.
pravam mirificae versionis stribliginem ab editore novissimo,
quod.miror, impune tulit, Hrusr. Et infra Deor. Conc,
c. 7. salsissime Momus τοὺς χρυσοχύους metuit, ne forte Jo-
vem, si quando libidinis caussa aurum sit factus, malleo
subactum ex universi mundi gubernatore monile faciant, aut
armillam, aut inaurem, Jam quum illic noster usus fuerit
proprio ac solenni vocabulo, hic non poterat facile idem de
iisdem uti malas notae voce χρυσοποιοί, et hinc corruptaia
esse vocem apparet. Pejus etiam est Seyboldianum χουσοποιή-
τῶν, ἃ χρυσοποιητὸς Scilicet deduceudum et intelligendum de
donis ex auro conflatis, . Equidem praetulerim, quod dudum
conjeci, yovcogógov, quibus respiciatur ad illos τοὺς zàiv-
ϑους χρυσᾶς ἐπὶ τῶν ὦμων φέροντας (.11.in. nisi quis.
in ambiguitate vocis offendat, quae fere eos significat, oni

IN CHARONE X. 451

auratas vestes gestant, ut Diall. Mortt, XIV, 2. ' Alioquin le.
vissimam nec incommodam habuerim mutationem, 'si quis

χρυσοχοΐων malit. Lzux.

Pag. 55.1. 8. Τὸ δὲ παριστάμενον) Quicquid εἰ in mentem
venit. Consule in Cleio Herodotum. Bnop. Non bene ver.
titur, ea, quae urgent, libere dicere; hoc enim voluit Lucia-
nus, mentis cogitata libere dicere: παρίστασϑαι est iu mentem ve-
nire, animo obversari, Plat, in Phaedone: ὥςτε μοι παρίστασθαι,
iia ui mihi videtur, ut.sentio. Gnaxv. Jure Graevius in inter-
pretes animadvertit; sed quae notat vir eximius, a Pudaeo
sunt derivata, qui dudum illam potestatem verbi παρίστοσϑαν
explanaverat C. L,, G. p. 217. 218. Saepe quae ex praesenti
rerum statu cogitationes nobis oriuntür, zaoíorecOot: τῇ ψυχῇ
et simpliciter παρίστασθαι, obversari animo , menti esse praesto,
dici solent. Sophocl, Oed. Tyr. v. 921. — δύξα nol παρεστά-
ϑη" quod itidem frequenter Dionysius Halic. usurpavit. 4ri-
std. 'T. II. p. 607. À. εἰ γὰρ ἑκάστῳ 'τοῦτ᾽ ἐν τῇ ψυχῇ meou-
σταίη, καὶ τοῦτο πάντες πεισϑεῖεν. Hinc τὸ παραστὰν et τὸ παρ-
ἐστάμενον, quod subito menti occurrit, e re nata cogitatio. Cte-
sias in Exc. p. 647. v. 4. Artaxerxes τῇ μητρὶ τὸ παριστάμενον
αὐτῇ πράττειν ἐπιτρέπει, matri quicquid placuerit, ut Apollonide
medico faciat , permittit. Dion Chrys. Or. XII. p. 218. B. πλεί-
στὴ μὲν ovv ἐξουσία καὶ δύναμις ἀνθῥώπῳ περὶ λόγον ἐνδείξασθαι
τὸ παριστάν" Or, ΧΧΧΊΤΙ. p. 410. B. τελευταῖον ὀλνῶν, μοὶ δο-
χεῖ, τὸ παριστάμενον λέγειν " utrobique peccat interpres: sic
autem ille posteriore loco, cuncfíatus, opinor, quicquam ex
tempore dicere: nonnihil vidit; nam £z τοῦ παρισταμένου λέγειν
valet, non meditàtam ,- sed" subitam: ef. extemporalem. | orationen
habere: Plutarch. V. Dzwosmir, p. 850. A. τὸ μὴ ταχέως, Μηδὲ
περὶ παντὸς ἐκ τοῦ παρίσταμένου λέγειν, quam Periclis pruden-
tiam Demostlienes aémulabatur. Parem usum habet ἐκ τοῦ
ἐπελϑύντος εἰπεῖν " ἐπέοχεσϑαι enim sive ἐπελϑεῖν et παρίσταδϑαι
in hoc negotio tdm propinquae sunt virtutis, ut, quia'alté-
rum alterius explicationi conducit, illud per ivjuriam in- hu-
jus sedem nonnunquam inunigraverit. Editur in Zfristide T.

Ll. p. 297. ἐπέρχεταί pot δεδιέναι, μὴ πλείω τῶν ἱκανῶν διέϊλέλ-
ὅν δοκῶ" atqui sine controversia legendum esse, παρίσταταί
Rok ϑαῤῥεῖν τε καὶ δεδιέναι etc. "TAomas Mes. árguit in^ Παῤί-
στατὰαι" ne dicam, orationem nunc incedere splendidiorem.
Dion Cass. LXXVH. p. 875. D. de Antonino Caracalla :' τὸ
πᾶνϑ᾽ ὁμοίως τὼ ἐπελθόντα οἵ ἀπερισκέπτως λαλεῖν" haee Suidds
v. Avrovivog p. 234. istum in modum descripsit: TO πᾶνϑ᾽
ὁμοίως τὰ προϊστάμενα οἵ eto. Apud Dionem rectius legi, Ku.

Ff?9

452 — AUD XN VD QE AA το ἣν JE ^S

sterus pronuntiat: mihi, duramodo refingas παριστόμεναν 86-
cus videtur. Praeterea, quod jam. ex uno alteroque exem-
plo intelligi potuit, observandum est, accedere nonnunquam
huic locutioni vim quandam ingenuae fiduciae animique li-
-bertatis, qua quis nixus, potentiam aliorum atque opes ni-
hil reformidans sensa mentis sine ambage. palam profitetur:
sic in Luciano capiendum est. Plutarch. Dion. p. 960. B. τὴν
σιαῤδησίαν ἔφερεν αὐτοῦ ( Dionysius Dionis) μόνου σχεδὸν ἀδε-
ὥς λέγοντος τὸ παριστάμενον. Hus.

Kad.1. 58. πυρὰν) Herodot. Y, 86. Aliter longe et ve-
"rius, ut puto, Xenophon, quem vide. Sorax. dies

Pag. 56. 1. 1. Τώμυρις) Tomyrin nobilitavit reportata de
Cyro victoria sive vera, sive, quod muito potius credo, .con-
ficta. Primae vocalis exarandae discrimen ex £erodoio et
Luciano monstravit. Fr. Fabricius ad Oros, 11, 7. In Herodoto
quamquam publicatae scripturae vetusti Codices accedere vi-
deantur, Suidas tamen eadem historici verba sub utroque To-
pvgie et Τώμυρις proposuit; quo indicio patet, hoc aeque at-
que illud in Lexicis antiquorum inventum fuisse. Cum in
Amin. Marcellino X XYl1,.6. pag. 898. .Lindenbrogius exprimi
jussisset Temyris, repudiavit illam lectionem fide membrana-
rum nixus £Tenr. J'alesius: idque jure factum arbitror, neque
adeo reprehendi debuisse ab ls. //ossio ad. Jusz, l, 8. apud
quem et alios item Latinos scriptores licet fluctuare libros
Bongarsius admoneat , Franciscus tamen Qudendorpius , vir ac-
curatissima doctrina praeditus, ad Frontin. ll. cap. 5. 9.. 5.
T'omyrin inveniri testatur in duobus MzS., Justini a se colla-

tis, et plerisque. optimis, Frontini,.. Βασιλευούσης ΖΤεμύριδος
Eustatkii ad Dionys. Perieg, ν. 789. sime dubio vitiatum est.
"Theon. Progymn. p..211.. Οὐ γὰρ εἰ Τόμυρις ἢ 'Μασσαγέτις, ἢ
Σπαρέδρα ἡ Auc yov τοῦ Σακῶν βασιλέως γυνὴ κρείττων ἐστὶ Κύ-
ρου. — ἤδη συγχωρητέον, καὶ τὸ ϑῆλυ τοῦ ἄῤῥενος εἶναι ἀνδρειό-
.zsgov* ab Herodoto alteram, alteram a Ctesia sumsit; cujus
án Excerptis p. 635. ᾿“μόργης τῶν Σακῶν μὲν βασιλεὺς, ἀνὴρ
δὲ Σπαρέϑρης, quin idem sit, ac. TAeonis. Aus, dubitari
non potest; neque repugnabo, si quis hunc emendandum
censuerit; eoque minus, quoniam serius etiam sub Dario
Sacasinvadente commemoratur a Polyaeno VIT. cap. 11. Ὁ. 8.
inter eorum reges Ομάργης» qui ab Ámorge, ut perspicuum
est, solo literarum ordine discrepat: ceterum haec ipsa quo-
que Ciesiae deberi, mihi non est ambiguum. | Tomyridis au-
tem depravatissimum in 7Aeophilo nomen ad Autol. III. c. 26.
correxit Simson. ad A. IM. 8476. cui Fellus obsecutus bene

IN CHARON.E HN. 458

publicari « curavit, Κύρου οὖν βασιλεύσαντος ἐ ἔτεσι κϑ', καὶ ἀναι-
φεϑέντος ὑπὸ pcr eoe ἐν Μ]ασσαγετίᾳ,, sive potius, quod ma-
gis arridet, ασσαγετίδι" nisi tamen deliberandum aliquis
putet, quod. mihi sane veterem scripturam attendenti contigit,
an non ἃ μεσαγγία facilius oriatur μισγαγπίᾳ vel μισγαγπείᾳ, 51-
quidem in Hesychio quoque 7Miccyyíe istius Homericae vocis
locum occuparit; significat autem convallem aquosam et pa-
lustrem montibus interjectam , quae delatos inde torrentes recipiat.
Jam multum abest, ut ceteri cum £erodoto conspirent, qui
aperto Marte, et atrocissima pugna Cyrum superatum tradi-
dit; imo, si fides constat ilis, quos auctores habuerunt
Trogus et Frontinus, ad notas Massagetis angustias perductus,
ibique, positis in montibus insidiis, cum ducentis Persarum
millibus trucidatus interiit: quae Bion incredibilis clades ac-
cidere non potuisset, nisi maximum imperatorem locis ini-
quissimis deprehensum fuisse statuas. Ergo abhorrere non
videtur, ut historicus aliquis Graecus a "Theophilo descriptus
Cyrum dixerit interfectum ἐν μισγαγκείᾳ " hujus autem con-
jecturae, cui ne a me quidem i 1pso plurimum tribuitur, ar-
bitrium esto penes lectorem. Porro menda non dissimilis iu
reginae nomine apud Schol. Dion. Chrys. p. 106. τὴν Κύρου
ὑπὸ τῆς ἹΜούριδος τῆς ἸΠασσαγέτιδος σφαγὴν ὃ αὐτὸς ᾿Ηρόδοτος
ἀναγράφει. Meminit etiam ἘΠ μον τ ad Zachar. c. 1. In-
terfecto igitur apud. Massazetas. Cyro, qui iriginta annos regna—
verat in JPBersis; α Tomyri regina lMassagetarum, | Saepe vero
recentiores historici confundunt duas expeditiones Cyn di-
versas, primam contra Sacas susceptam , secundam adversus
IMassagetas et Tomyrin, quaeque a superioribus de alterutra
fuerant memoriae uiatidata inter se permiscent ; sicut facilt
negotio licebit animadvertere, si quis componat Strab. XI.
p. 780. Polyaen. VIII, 28. Frontin. Justinum, zamm. Marcelli-
num, atque alios. lllud enimvero vel inprimis admiratio-
nem habet non mediocrem, quod mortis genus, quo tantus
rex totque populorum Sa cioe obierit, in obscuro lateat: prae-
cipue cum ejus aetas in ista ΓΕ τὸ καρ tempora, quibus jam
Graeci florentibus i ingeniis scribendi studium frequentabant, et
Asiae rebus quotidie magis magisque immiscebantur. Longe
discedentes in hoc casu mirifico veterum narrationes adnota-
vit Jo. “1. Bosius δὰ Corn. INepot. de Reg. cap. 1. Cur Noster
Herodoti fidem potissimum fucrit secutus, ratio est in prom-—
«ἴα: : nimirum singularis ila fortunae vicissitudo, Cyrum et-
iam multo gravius, quam Croesum, prosternens, ad hanc
ingeniosam fragilitatis humanae picturam optime convenie-
bat; quamvis alioqui de historiae veritate secundum .Xcno—

454 ADNOTATIONES

phontem. dederit Humphr. Prideaux ad A. ante Ch. N. 530.
vbi egregia doctiss. Driebergius. Dicemus ad Macrobios..
Hzwsv.

Kad. |. 9. "Eg ἀσκὸν) Justin. 1, 8. Sovax.

Ead. 1. 6. "Amoursivag τὸν λπιν) Justin. Y, 9. Soraw.
Herodot. VII , 28. 29. de ejusdem insania capp. sqq. de morte
denique fatali c. 64. sqq. Lzmuw.

Ead. 1. 8. ᾿“Ὑπερφρονοῦντας) Vel Xenopkontis i in gratiam
eximendus erat ex hoc numero Cyrus, quem ἀνθρώπων πα-
τέρα fuisse dictum ferunt: Pausan. VIIT. p. 690. Exemplum
boni civilisque non minus, qnam strenui, regis passim apud
veteres proponitur. Z"/ato de LL. III. p. ᾿816. Hzwmsr. Ni-
hilominus jure suo etiam hunc vellit Lucianus, siquidem ve-
ra sunt, quae Herodotus narrat de iis, quae Cyrum ad bellum
Massagetis. inferendum moverint L. I. €. 204. in quibus πρῶ-
τον μὲν ἡ γένεσις, τὸ δοπέειν πλέον τι εἶναν ἀνθρώπου" δεύτερα
δὲ ἡ εὐτυχίη ἡ κατὼ τοὺς πολέμους γενομένη etc. En tibi homi-
nem supeibiae Polycrateae, Croeseae, MMilonianae, haud pa-
rum consortem! lPzuw.

Ead.1.11. Πορφυρᾶν) Πορφυρὰν antea scriptum erat,
ut et adv, Indoct. c. 7. Soraw.

Ibid. ᾿Εφεστοίδα) 'O τὴν πορφυρᾶν ἐσθῆτα ἐμπεπορπημένος
legendum, Gnazv. Πορφυρᾶν sine dubio : etiam alibi apud
Nostrum similiter peccatum, ut limon. c. 20. Sed cur pro
ἐφεστρίδα Graevius legendum putaverit ἐσϑῆτα ( nisi forte er—
ror est scribendi, vel memoriae), non intelligitur. Πορφυ-
9X ἐφεστρὶς idem est, quod infra extr. cap. πορφυρὶς, amicu-
lum purpureum, insigne scilicet regium. Mortt. Diall. X'ya&4.
iun. Lampichus, Geleusium tyrannus , dicitur o τὴν πορφυρί-
δα, int. ἔχων, et deinceps in ead, ὃ. a Mercurio jubetur
deponere τὸ διάδημα, καὶ τὴν ἐφεστρίδα, quae quidem ἐφεστρὶς
jam idem illud purpureum amiculum est, quod antea diceba-
tur zoogvoíc. Lrux.

Ead. 1. 19. ^O τὸ διάδημα ) Scribe o τὸ διάδημα. Bnopn,
ldem tamen Brodaeus supra 6. 9. ad verba τὴν τὸ τριπλοῦν τεῖ-
χοὸς recte subaudivit ἔχουσαν, ubi vid. Adnot. Quid igitur
h. l. vult, in re vix uni Luciani lectorum ignota, vel dubia?
Lrnuw.

Thid. Δαπκτύλιον) Wotissima doctis est historia, quam
Lucianus hic quasi in tabella artificiosissime pictam propo-
nit. Eam autem in tironum gratiam, quibus ad manum non
est ITerodotus, paucis narrabo. Polycrates in omnibus pro-
Spera usus fortuna monetur ab Amasi Aegypti rege, ut for-
tunam sacro laetam negotio placet, re tum pretiosissima, tum

IN CHARO N E X. 455
sibi carissima ita a sese ablepata, ut ejus compos nunquam
fiat. Is itaque annulum, quo maxime gaudebat, in mare
magna cum pompa projicit. At is paucis post diebus ab ejus
coquo in eximiae magnitudinis pisce, qui Polycrati a pisca-
toribus muneri missus fuerat, repertus ad ipsum defertur.
Quibus ad Amasim perlatis, ἘΠῚ de Polycratis exitu omina-
ri coepit. Haec tu ab Herodoto enarrata legito lib, IIT, p. 118.
et 131. Sorax. Propter id ipsum, quod haec Polycratea
Oe in tabule picta proponuntur, necessarii fuerunt Ar-
ticull, ὁ τὴν πορφ. ἐφ. ἐμπ., ὃ τὸ διαὸ., ῷ τὸν δακτύλιον ὃ μά--
jerpog €v., τὸν ἰχϑῦν etc. atque adeo sine judicio damnavit
Belinus Articulum ante ἐχϑῦν, quem in cod. 3011. librarii in-
curia omiserat, Lnw.

Kad, 1.18. Νήσῳ iv ἀμφιρύτῃ) In Samo insula: est au-.
tem Homericum hemístichium Odyss. 4, 50. Hoc vero,
βασιλεὺς δὲ vig εὔχεται εἶναι, ex eo poétae Santa est Odyss.
«4, 180.

Μέντης ᾿2γμλάοιο δαΐφρονος εὔχεται εἶναι
Υἱός"
aut Odyss. E, 450. ἱκέτης δέ τοι εὔχομαι εἶναι. Bnopn.

Ibid. ᾿ἀμφιῤῥύτῃ) Sic mendose vulgo legitur; cum me-
tri lex, ut jam probe vidit Graevius, pahulee ἀμφιρύτῃ" et
ita recte editio Flor. Recte quoque idem hoc in Philopatri-
de c. 9. Sed et alibi, ubi vel integri versus, vel hemisti-
chia usurpantur, in metro peccatum est. Sic in iisdem his
Contemplantibus c. 29. legendum,

Κατϑαν᾽ ὅμως 0, v ἄτυμβος ἀνὴρ, ὃς T Days
τύμβου.
Non ἔλαχε, ut editum. Similiter in Reviviscentib, c. 41.
Κεῖται δ᾽ ἐν μέσσοισι δύο χρυσοῖο τάλαντα,
Non μέσοισι, scribendum. Versus is est Homeri Il. Z, 500.
Jess. ᾿ζιμφιρύτῃ scribas simplici o cum ZZ. non duplici, ut in
reliquis, Sorax.

Pag. 57. 1. 4. Πολυκράτην) Herodotus in Thalia. Bno».

Ead,.1. 8. Μαιανδρίου ) Hic herum prodit; supra tyran-
nidem ipse occupasse dicitur Necyom. c. 16. Sorax.

Ead. 1. 4. ᾿᾽Οφοίτῃ) Dion Chrys. Or. XVII. p. 251. Kal
μὴν Πολυκράτη φασὶ --- διαπλεύσαντα πρὸς ᾿Ορόντην, ὡς χρή-
ματα λάβοι, μηδὲ c δοδίου ys ϑανάτου τυχεῖν, ἀλλὰ ἀνασκολοπις-
ϑέντα ὑπὸ τοῦ Βαρβάρου ϑιαφϑαρῆναι" idem, uti vides, quod
Lucianus, verbum usurpavit; Satrapae nomen unius literae
discrimen habet. Quia Herodotus ' Οροίτην vocavit, eam for-
mam post Jictorium ubique restitutam volunt eruditi viri;

lege notas Jo, Davisii ad Ciceron, de F. B. et M, V, 81. Ego,

456 ADNOTATIONES

qui persuasum habeam, a diversis auctoribus non prorsus si-
mili modo Polycratis historiam esse memoriae proditam,
utrumque 'Ogoízqv et 'Ogóvrqv retinendum judico, et MSS.
duces sequor: Suidas neutrum omisit. 'Ogóvrov τοῦ σατρά-
που τῆς ᾿Δρμενίας meminit Polyaen. IV, 8. 6. 8. et alterius VIL
18. et 14. De Maeandrio vide ad Necyom. c. 16. Qui Moí-

ανδρος erat in priscis Herodoti edd. Moiá&vàgiov fecit ex Cod,
Med. Jac. Gronovius. Hzwsr.

/ad.l 7. Eoys, ὦ Κλωϑοῖ, γενικῶς) Ms. εὖγε Κλωϑοῖ
εἐνιπὴ, vulgo γενικῶς. Quae autem generositas in capitibus
Recon truncandis, et palo suffigendis? Sed forte scrib.
γεννικῶς , strenue, fortiter. Mox scribe νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ ex
Homer. Odyss. A. v. 40. minuta haec sunt, sed tamen omnes,
quas vidi, editiones deturpant. Quae de Maeandrio domi-
num suum Polycratem prodente scribit, non leguntur apud
Herodotum, sed ex alio Historico illa hausit. Apud Herodo-
tum sponte sua proficiscitur Polycrates ad Oroetem. Gnazv.
Aut aliter vertendum, quam fecit Benedictus, nempe generose;
àut scribendum yevvixóg, ut in Tyrannicida: οὐδ᾽ ἐπιχειρεῖν
τις ἐτόλμα τῶν γεννικῶν. In Vitarum auctione: βίον ἀνδρικὸν
πωλῶ,, βίον ἄριστον καὶ γεννικόν. Τὰ Pseudomante: πάνυ γεν-
νικῶς καρτερήσας. Nam placuit ea vox auctori, Gnoxw, ζεν-
᾿γικῶς) Sic, ut emendare jusserant viri docti, ed. J. ἘΔ 611--
quae vitiose γενικῶς, nisi quod G. et P. yzvixrj, etiam prave.
Sornax. Quae ad Somn. Vol. I. p. 184. sq. observata sunt,
adverbium hoc unius literae accessione locupletandum esse
satis probant: opera mea supersedere licuisset, si tum ad
manum fuissent, quae docte scripsit vir eximius Laur. Norr-
mann. ad Thomae Παρ. Laudat. Gregor. Nazianz. pag. 167.
168. ubi, postquam de yevixóg et yevvixóg egit, ne adverbio
γεννικῶς, hactenus sine certo lare ac patrono oberranti, ἀπρο-
6racíov fortassean impingatur dica, suos illi etiam. penates vin—
dicesque reddit, Ne hic quidem locus ejus diligentiam effu-
git; quo posito, Junta, inquit, γεννικῶς * "dldus , γεννική.
Hrwsr. Corruptissimus locus, in quo genuina Luciani ver-
ba difficulter detegas. Jam primum per se ipsa damnatur
codd, trium Pariss. lectio : Z4yepot Κλωϑοῦς γεννικῆς καὶ αὖ-
τοὺς etc, et exploratum est, compellari a Charone Clotho,
legendumque esse, ut vulgo legitur, εὖγε, ὦ KAo9oi. ltem de
sequenti voce nunc post eruditorum disputationes constat,
γεννιπῶς, nou yevixdc, nec yevvixij, multo minus γενικὴν. huic
loco convenire; non item constat, quorsum γεννυπκοῶς referen-
dum sit, utrum per se positum, an cum sqq. junctum, cogi-

IN CHARON EN. 457

tari debeat, Illud quidem dubitatione caret, bene quidem
εὖγε dici absolute posse, ita, ut intelligas zOL&ig. CÍ. c. 91.
an vero εὖγε yevvixóg recte dicatur plena sententia, dubitari
potest, vel potius, non potest. NNemo enim facile εὖγε in-
veneritunquam cum Adverbio alio arctius junctum. fgitur
hactenus recte in Edd. optimis, excepta JMazA., legitur;
εὖγε, ὦ Κλωϑοῖ, γεννικῶς καὶ αὐτοὺς etc. Sed de reliquis
quid censes? PB. 8. interpungit post αὐτοὺς, nullo sensu.
JMicyllus contra in versione recte egit, quiescens post Κλωϑοῖ.
Jam vero, silegatur: γεννικῶς καὶ αὐτοὺς, ὦ βελτίστη, καὶ τὰς
κεφαλὰς ἀπότεμνε, καὶ ἀν. quis non videt, quam absurde καὶ
αὐτοὺς ad ἀπότεμνε referatur, Quid enim hoc sibi vult: ΕΣ
ipsos (illos superbos homines) e£ capita eorum fortiter amputa ?
In his manifestum inest vitium. Quod quum etiam Seybol-
dus et Jacobsius vidissent, tolli id posse sperabant, ille mu-
tando: γεννικῶς κατ᾽ αὐτούς. 4 βελτίστη etc. quae mutatio
ad sensum insulsa et languida, ad linguae leges incommoda,
quin etiam soloeca, est; hic;corrigendo (in Porson. Adverss,
p. 289.): γεννικῶς καῖε αὐτοὺς, ὦ f., καὶ etc. Verum ut ta-
ceam, pro κχαῖς Lucianum Attica forma z&e usurum fuisse, et
formam hanc vel etiam illam non facile a librariis cum figura
copulae χαὶ decurtata, qua antiquitus fere usi sunt, commu-
tari potuisse; hiulci nescio quid et asperi immanet orationi,
quod vide, an alia ratione radicitus tollatur. Scilicet oL
αὐτοὺς ad ἀνασκολύπιζε pertinere puto, quemadmodum τὰς
χεφαλὰς ad ἀπότεμνε. Quid igitur, si huic nexui accomode.
mus letionem hunc in modum, Evys, o Κλωϑοῖ" γεννικῶς;,
ὦ βελτίστη, καὶ αὐτοὺς ἀνασκολύπιζε (hoc respicit ad Polycra-
tem) καὶ τὰς κεφαλὰς ἀπότεμνε (hoc ad Cyrum). Sic levi trans.
positione verborum facta bene procedit oratio. Etiam /Mi—
cyllum vidi, postquam de emendandi modo jam constitisset
mihi, sic interpretatum: ὑέώ et ipsos suffige, et eorum capita
generose detrunca, — MHis a. 1811. publici arbitrii factis ali-
quantum momenti addidit JoA. Seageri assensus, qui in Clas-
sical Journal Num. XVII. a. 1814. p. 159. eandem prorsus
loco afferendam judicavit medicinam, Tanto facilius nunc
510 edi curabam. Lrux.

Ead. 1. 9. "Ev τοςούτῳ) Errorem interpretum perstrinxit
L. Bos El. Gr. pag. 200. Hrzwsr. Cf. ad Timon, Vol. I.
p. 395. sq. Lrznw.

Ibid. ᾿Ἐπαιρέσϑων) ᾿Επαιρέσϑωσαν. Bnop. Probanda
omnino est emendatio Brodae; in Miscell, IX, c. 10. legentis
ἐπαιρέσϑωσαν. Praeterquam enim quod et in praecedentibus,

458 ADNOTATIONES

et sequentibus, non nisi in plurali fit sermo, non ad duos
tantum id, quod hic dicitur, referendum, sed ad omnes 1]--
los impotentes et tumidos terrarum dominos, de quibus Cha-
fon et Mercurius ante fuerant locuti; ad Croesum nempe,
Cyrum, Tomyrin, Cambysen, Polycratem. Hi ut ad altis-
simam adscendant fastigium, precatur Charon Clotho, quo
miserius postea, etlapsu graviore ruant. ΟἿΣ tamen vulga-
tam lectionem velit defendere, possit inferre, Lucianum hic
ποιητικῶς uti duali, quo nihil apud Homerum frequentius.
Jzss. Lectionem optimam ἐπαιρέσϑων, utpote Atticam, fru-
stra sollicitant Bourdelotius et Jensius. Vid. Diall. Mortt. X, 9,
Soraw, Mox ἀλγεινύτεροι, quod tres codd, Pariss. et Gorl,
pro ἀλγεινότερον praebent, et ScÁmiederus recepit, insolen-
tius dictum de personis, quae dolore afficiuntur: vulgo de
rebus occurrit, quae dolorem creant; et ἢ, 1. Neutrum ad—
verbialiter intelligendum: acerbius, gravius, decisurí. Quod
autem praeter ἀλγεινότερον DBelinus etiam καταπέσωσι legi vult
pro καταπεσούμενοι, vehementer deprecamur hanc licentiam:
ὡς ἂν — καταπεσούμενον est quippe — decisuri. quemadmo-
dum c. 1. ὡς ἂν εἰδὼς ἅπαντα, quippe qui cuncta noris. . Paul-
lo post pro κλίνην idem Belinus fingit χλαῖναν, quod alii vi-
deant, qui concoqui possit. Scribit autem Criticus Franco-
gallus: Quel que soient la liberté et les privilóges de la lan-
gue grecque dans les métaphores, celle que présente le tex-
te, tel qu'il est, me paroit un peu forcée. quidem nullam
h. 1. video metaphoram, nedum talem, qualem somniat Beli-
nus. Κλίνη χρυσῆ commemoratur Charoni, quia modo Croe-
sum 'viderat ἐπὶ κλίνης χρυσῆς καϑήμενον c. 9. Hunc vero lec-
tum (non ornatum, ut Hermst. interpretatio habet) negat Cha-
ron aeque ac tiaras et purpureas vestes a mortuis in Orcum
adlatum iri. Quo quid magis proprie dici possit? Uberius
hanc materiam tractat noster iu Diall. Mortt. X. c£. IT. Cete-
rum vere etiam χλίνην aliquam Lucianus pro tribunali infer-
nali apparere jussit simul cum lucerna tanquam testes Mega—
penthis flagitiorum, in Cataplo c. 27. Verum hic de fictio-
nis, non dictionis, audacia quaeritur: et omnino Lucianus
prius capi, quam judicari corrigive vult. Lxnw.

Pag. 58. 1. 7. " Iótóv vt X. ἔ. καὶ τὸν zÀ. 4.) Huc faciunt
versus Lucilii, quos Lactantius habet Inst. Divin. V. cap. 9.
quibus mores Romanorum describuntur perquam graphice;

Nunc vero a mane αὐ noctem, festo atque profesto ,
T'oto itidem pariterque die populusque Patresque
Jaciare indu foro: se omnes, decedere nusquam,

IN CHAR ON E M. 459

Uni se atque eidem studio omnes dedere, et arti,

Verba dare ut caute possint, pugnare dolose,

Dlanditio certare, bonum simulare virum se,

Insidias fücere, ut si hostes sint omnibus omnes.
Ejusmodi homines egregie describuntur instar apum, quae
invicem se pengunt. Crrn,

Ead.1.8. Ὥςπερ σφῆκες) llla vesparum imago aculeis
nocentissimis armatarum ex éristophanis fabula cognomine
videtur adumbrata; ubi chorus senum vespas simulans in
scenam procedit, Adeo noxium animalis genus, ut vel per
quietem oblatum malos hopitcs ac crudeles significet , in-
terprete ZZrtemidoro II, 99. Hinc sycophantae et vespis com-
parantur, et aculeis instrui solent: Philostr. de V. A. T. VIT,
p ziosvs2T. τοὺς δὲ τοιούτους ἀποβὶ λίττουσιν (editur ὑποβλίτ-
τόυσιν) οἵ συκοφάνται κέντρα ἐπ᾿ αὐτοὺς ἠρμένον τὴν γλῶτταν. Cor-
ferendi sunt Platonis illi χηφῆνες κεκεντρωμένοι et δεινὰ κέντρα
ἔχοντες de Rep. VIIT. pag. 716. C. de quibus ad TAemist. Or.
XXIII. p. 287. D. Petavius. Hzwsr. Nec Lucianum, neque
Hemsterhusium , intellexit Seyboldus, alias haud inelegaus utri-
usque cultor, qui ita scribat: » Lucianus, paucas tantummo-
,do vespas depraedari tenuiores , ait. poterat forte ita dice-
,,re suis temporibus. at nostra aetate gens vesparum mirum
Quantum crevit. — Ceterum, qui J7emst. de vespis, adeo
,, noxium ( est) animalis genus, ut vel per quietem oblatum malos

omines ac crudeles significet, interprete 2$rtemidoro 1I, 22.
,Lhaec ita serio potuerit scribere, miror. * . Non miratus
fuisset, si Hemsterhusium vidisset his veibis peropportune joca-
ri, infectum h. 1. paullulum Mom: arte Lucianea. Et Lu—
cianus paucos illos non poterat dicere, nisi comparatos cum
vulz0; quae ratio omnino quidem omnibus temporibus par
reperitur: modo aculei vesparum aetatibus diversis diversi
esse possunt acie. Veruntamen et mihi forte accidit, ut
Seyboldi jocum non penitus capiam, Quod autem cum hac
comparatione idem Seyboldus ait (in proxime superiori nota)
ad unguem. congruere illam Zirgilii Aen. I, 430. sq. ipse non
videtur rem ad unguem expendisse : toto men enim diffe-
runt, quod Zrgilius agit, et quod Lucianus. Lxuw.

FKad, 1. 11. Ayvoia) Sic necessario legendum, tum quia
mox ita nominat ἄγνοιαν; ut qui de ea jam verba fecerit, tum
quod ceteris omnibus intermixtam esse addit. Fl. à TINO re-
liquae ἄνοιαι. Soraw. Florentinum ἄνοια mutarunt, quia
singularis unus inter tot plurales ferendus non IBetdbur:
Hoc quidem leve: iliud fere certum, utroque loco reponi al-

460 ADNOTATIONES

terutram vocem oportere: utra vero sit in possessionem inte-
gram immittenda, sine Codicibus arbitris decerni nequit;
nam si veterum philosophorum auctoritate stabimus, ἄνοια
non minus quam ἄγνοια vitam humanam infestet. * situm
equidem, adsiduam mortalium comitem et pestem, quamvis
me non fugiat Cebcetis illud poculum πλάνης καὶ ἀγνοίας, cui
ἀφροσύνην alibi jungit, binc removere nolui; mox autem
ideo magis placet, τούτων δὲ ἡ ἄνοια uiv, quod statim ἀμαϑία
nihil admodum ab ἀγνοίᾳ diffürers subsequatur: yide tamen
c, 21. Hrwsmr. lbialia est ratio, nec ἄγνοια καὶ 5 ἀπάτη illa
conferri potest cum his verbis, in quibus ἀμαϑία manifesto
discernitur ab eo, quod praecedit, vitio, sive ἄνοιαν, sive
ἄγνοιαν cogites. Atqui hanc non facile discernas, nisi sub-
tilius rem exigas, ab ἀμαϑίᾳ. Ergo legendum puto ἄνοια,
idque eo magis habeo persuasum recte fieri, quum ἄγοιαι,
quod cum hoc vitio prorsus congruere auctor vult, secun—
dum vulgarem. lectionem praecedat, Codd. 3011. et Gorl.,
qui exhibent ἄγνοιαι, non magis me bh. l. movent, quam So-
lani judicium et Schmiederi auctoritas, Nam facile pro &votot
scribi poterat ἄγνοιαι. Ceterum cum loco Charon. ο. 91. con-
ferri potest Timon, c. 27. quemadmodum cum hoc nostro
'Timon. c. 28. ubi ob pr aecedentia ἡ ῇ ἄγνοια so ἡ ἀπάτη 1,6η--
nepius pro ἄνοια legi voluit ἄγνοια, sine ulla necessitate, coe
dicibus non addicentibus. Nam quae supra dicta erat XD
hominum, eam Plutus declaraverat illis insidere, priusquam
ipse ad eos veniat, et impedire, quo minus ipsius foedita-
"5 agnoscant: sed quae deinde sistitur ἄνοια, in iis vitiis
quae simul cum Pluto in domicilia et animos hominum
sese insinuant: diversos igitur Lucianus vult habitus intelligi,
Senorantiam caussam , Z4mentiam effectum recepti Pluti. Uti-
liter comparabitur etiam locus De Sacriff. extr. Jam in ἢ. 1.
Amentia dicitur ξυναναμεμίχϑαι αὐτοῖς, καὶ ξυμπολιτεύςσϑαί γ8»
vj Ze, καὶ τὸ μῖσος etc. h. e. conversari cum hominibus, quin
eliam , quod viz credas, domicilium inter eos figere; ac prae—
1erca odium etc. Pervertit sententiam codicum 2954. et 3011.
lectio — ξυμπολιτεύεται, καὶ νὴ Δία καὶ τὸ μῖσος, quasi juris-
jurandi formula ad τὸ μῖσος et sq. sit referenda, quae neces-
sario ad antecedens £vuz. pertinet: γε in hac formula saepius
a librariis neglectum , ut Diail. Mortt. X, 8. Omnino vid.
Adnot. ad Prom. in Verb. c. 6. Vol. I, p. 227. Τρ τ.

P ag. 99. 1. 4. ᾿Βκπλήττει) ᾿Εκπλήττω, inquit Thom. Ma-—
gister , οὐ μόνον τὸ εἰς Ex ἄγω, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκπλήττομαι"
ἀπαξ «Μουκιανὸς ἐν τῷ Χάρων ἢ ᾿Επισκοποῦντες᾽" ἐκπλήττειν ἐνίο-

IN CHAR O.N E.M. 461

τε καὶ ὑποπτήσσειν ποιεῖ. JDecepit 7Lhomam vernaculi sermo-

nis non callentissimum prava, quam suo in codice reperit, Lu-
ciani verborum lectio: bonum est, et indoli liuguae Graecae
conveniens, quod in nostris edd. vulgatur. Hrwsr. Prae-
terea notandum, non perinde esse, quomodo haec verba in-
terpungantur, Falso interpunxerunt Basileenses 1. et 8. post
ἐνίοτε, rectius multo: Aldina utraque post ἐχπλήττει, ita ut
ἐνίοτε καὶ conjuncta ad sequentia referenda sint, quemadmo-
dum ἐνίοτε καὶ vel ἐνίοτέ δὲ xol etiam alibi occurrit, ut Prom,
in Verb. c. 6. Timon. c. 8. et passim, nbi gravius quid addi-
tur. Sed quum non solum 774omas M., sed etiam interpre-
tes nonnulli, vim loci non adsecuti sint, quae potissimum
in discrimine verborum ἐχυλήττεσϑαι et ὑποπτήσσειν posita
est: age jam de discrimine illo videamus. ᾿ξυσλήττεσθαι ubi
metaphorice de animo dictum occurrit, semper de subito ani-
mi.ailectu usurpatur, quum quis re aliqua externa ita est
consternatus, ut, quid agat, cogitetve, in hoc certe tempo-
ris puncto nesciat; quum Oobstupefacto et extra se posito
mox tamen colligendi sese facultas datur. Sed ὑποπτήσσειν
dicun;pr, maxime apud nostrum scriptorem, ii, qui perpe-
tuo quodam timore capti tenentur, adeo, ut, a quo timent,
servili eum animo colant revereanturque, quod quidem usu
fit apud gentes a tyranno crudeli subactas. | Unde Mortt.
Diall, XII, 6. Alexander Macedo Hannibalem dicit terras oc-
cupasse — ὑπτοπτήσσοντα ἤδη, jam depressas, καὶ δεσπότην
ὁμολογοῦντα. Ἐπ Somn. c. 9. Doctrinae deae Lucianus puer,
$1 Artem Statuariam sectatus fuerit, exstiturus videtur ἀεὶ
τὸν προὔχοντα ὑποπτήσσων, excellentissimum quemque usque de—
misso animo venerans. Cum προςκυνεῖν conjungitur Timon.
c. 5. Supra c. 13. Croeso videbatur nova res esse πένης dv-
ὥρωπος οὐχ ὑποπτήσσων, non submittens sese: alüs prae metu.
Atque hujus ipsius, nisi egregie fallor, loci respectu haec,
de quibus jam agitur, verba Mercurius dicit, hoc sensu:
IMetus, quoties in. hominem. incidit, consternat .et obstupefacit
confestim, nonnunquam vero etiam eum ita afficit, ut potentiori-
bus, praestantioribusque, uti Croeso Lydiae cives, se submittat,
et. humili animo eos sectetur revereaturque. | Brevius; Metus in-
cidens consternat, nonnunquam etiam prorsus deprimit. Lum.

Pag. 60. 1. 1. ᾿ΕἘπιπεπλεγμένα) P. et ed. J. melius, quam
ἐπιπεπλεγμένον, quod in reliquis est, Soraw, Bene etiam
vulgata habet, ut mutatione non sit opus. Codicum duo-
rum Pariss. περιπεπλεγμένον vel propter sequens ἐπιπλοκὴ in
Mercurii verbis rejiciendum, Lzuxw,

462 ADNOTA TIONES

Ead, 1. 7. ἀπὸ λεπτοῦ ) Νήματος, μίτου, λίνου, subau-
diendum. Erasm. iu Paroemia, De filo pendet. Bop. Να-
vig. c. 26. ἀπὸ λεπτῆς κρόχης, quilocus conferendus. Lrux.

Ead.1.11. Κείσεται) Mallem scripsisset πεσεῖται, misi
revera, quod magis credo, sic scriptum reliquerit postulare
videntur sequentia μόγις καὶ T. y. ἐξακουσϑέντος τοῦ πτώματος.
Hzwsr. In κείσεται inest id, quod quis lapsus est, et facile
anente subaudiri potest USB. sine strepitu jacebit (Japsus).
Sequentia autem. proverbii instar dicta esse, optime docuit
Beierus vir.multae et exquisitae lectionis, ad Cic. de Offiec.
T. I. p. 170. collatis locis ejusd. Ciceronis Cat. IT, 10, 91., hoc
Luciani, et Platonis Alcib, I. p. 121. d, Ed. Sicnbs abi Olym—
giodorus. p.158. Ed. Creuzer. hoc proverbium Platoni Comico
adscribit, Lzzuw. | 5f

Pag. 61.1. 2. Τοῦ βελτίστου ϑανάτου) Morti personam
"accommodari notum est: notavit pluribus et ex Hoc loco
Barth. ad Stat. Th. IV, 598. lLrritatus in Sisyphum Jüpitér
᾿ ἐπιπέμπει αὐτῷ τὸν ϑάνωξουν sed ut omnium erat p homi-
nes natos versutissimus, tam validis constrictam vi: W ilis te-
nuit, ut elabi nequifet, munusque $uum fungi; donec Mars
Morti liberatae Sisypbum in potestatem dederet. Hem me-
morabilem ex Pherecyde narrat "Schol. Homer. ad 1]. Z, 158.
Cum Hercule quoque impari proelio congressus Orcus "&ioi-
stidem remisit, prout docet Éuripides in 1a fabula, ἄναϊτα
τὸν μελάμπεπλον νεκρῶν Θάνατον vocaus v. 848. et δαιμόνων
'τὸν κοίρανον v. 1140. Non itaque mirum, $i Deum fecerint,
"cui hymnorum postremum cecinit Or»lcus: Hesychio Θάνα--
tod —— à ὁ σωματοειδηὴδ ϑεύς. Xenoph. Ephes. YT. p. 49. δυοῖν
᾿ἀνάκειμαι ϑεοῖς Ἔρωτι καὶ Θανάτῳ" scite Lucianus ἀγγέλους illi
et ὑπηρέτας valde formidabiles adposuit. In miseriis, quae
. vitam humanam undiquaque circumstant, expingeiidis vete-
rum industria figuras non minus itio siglibes quam elegantis—
simas adinvenit: quem non capiat Aeschinis exactrix natura,
quae, nisi debitum vitae mature reddatur, ὡς ὀβολοστάτις ἐπὶ-
στᾶσα ἐνεχυράζει τοῦ μὲν ὄψιν etc. Dial. 1H. c. 9. Paulo aliter
Bion se velut ex conducto en τοῦ σωμοτίου' ἐξοικίξεσθαι ajebat,
ὅταν ἡ μισϑώσασα φύσις τοὺς OpOGAuoUe ἀφαιοήται, τὰ cre ete,
in illis apud ϑέοδαειτη reliquiis p. 19. v. 44. quas ego 7eletis
essé duco e libro περὶ πεῤριστώδεων depromtas, Multa non
aliena dabit Hipparchus Pythagoreus apud eundem. p. 573.
quorum partem aliquam adscribere juvat, tum quia cum T;u-
élaneis et sententia, ét verbis ipsis apte congruunt, tum ut
labes simul, quibus elegantissinru$ locus est infectus, deter-

1N CHARONE MN. 468

gam: πολλὼν οὖν τοιούτων περικρεμαμένων μήτε ταὶς κατὰ τὸ
σῶμα εὐαμερίαις ποτέχοντες σεμνυνόμενοι ἐπαιρώμεϑα, αἵ τινες,
ὀλίγω πυρετῷ ἐπιγινομένω, ἀνϑέων τρόπῳ συντόμως μαραίνονται"
μήτε ταῖς ἐκτὸς νομιξομέναις εὐτυχίαις, αἱ χαὶ αὐταὶ πολλύκις τά-
χιον ἀπόλλυσϑαιν ἢ γίνεσϑαι πεφύκασι" πάντα γὰρ ταῦτα ἄστατά
τε καὶ ἀβέβαια Εὐρίπου τρύπον ἐν πολλαῖς καὶ τοιμίλαις ψεταβολαῖς
γινόμενα παρειλήφαμεν, καὶ οὐδὲν αὐτῶν μένον, οὐδὲ ἀκίνητον,
οὐδὲ βέβαιον, οὐδὲ ἀδιαίρετον. Ceterum quod infra Noster ha-
bet ἐπιδημήσαντες τῷ βίῳ unde derivatum sit, disces ex notis
ad Dial. Mort. XXVI. S. 1. Ad illos autem ἀγγέλους et ὑπη-
θέτας Orci accedunt ἀπεψίαι καὶ δυςκινησίαι καϑάπερ προάγγελοι
καὶ πρόδρομον καὶ κήρυκες νόσων apud Plutarch. "POIDS p. 197.
D. et p. 128. F. ὑφ᾽ ὧν ἔνιοι μόλις, ὥςπερ ὑπ᾽ ἀγγέλων ἢ κλη-:
τόρων, πυρετοῦ περὶ ϑύρας ὄντος, ἤδη ϑορυβούμενοι συστέλλου-
σιν ἑαυτούς. Hipponactis Scazon apud Ztymol. p. 539. Koi
δὲ νεκρῶν ἄγγελός τε καὶ κῆρυξ. Hrmsr. Etiam βυρία ὃ ἀμα-
χώτατος τῶν ἀνταγωνιστῶν ὃ Θάνατος. unde in utroque loco
hanc vocem majori initiali scripsi, Lznw.

Ῥαρ. 62. 1. 5. ᾿“πίοι) Melius ad ἕξει conveniat (scr
nihil tamen muto. 'O δὲ pro αὐτὸς δέ. Hzmwsr. . Confirmant
tres codd, ἄπεισι, atque adeo jure suo recepit ScÁmiederus.,
Lzum.

Ead. 1. 9. Ἑπτέτης) Perperam in omnibus editionibus
legitur ἑπτέτης pro ἑπταέτης. Gnarv. Quamquam £rroérQg
habet 2954. et hinc recepit Sc/uniederus; tamen nolebam vul-
gatam formam indicta caussa fnis Utraque forma usu
erat recepta. Certe in: Toxar, c. 61. sine variatione legitur
ἑπτέτις κύρη. Etiam Latini et septennis scripserunt, et sep-
tuennis, et utrumque quidem recte. Lxnw.,

Ead.1. 11. ᾿Αλλὰ τὸ αἴτιον) Hoc sane in-causa est. Bnon.

Pag. 63. 1. 8. Ag οἵας αὐτῷ xo.) An scribendum? ἀφ᾽
οἵας αὐτὸς κρόκης ἐκκρέμαται. Gvyzr.

Ibid. EU Ut de Luct, ΕΣ 16. οὔϑ᾽ ὅ,τι πέπονϑεν αὐτῷ
ὗ παῖς εἰδότα. legi posset αὐτὸ, Scilicet Doedédda genere ad
proxime praecedens nomen inflexo. — Plutarch. Phdc. p. 755.
E. ἐπιφανῆναι τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ Μακεδονίαν ἐκ παλαιοῦ
καὶ σαπροῦ χρεμαμένοις στήμονος sic Demades Anütipatrum
senem designabat. Hrwsr. Guyeti αὐτὸς, ad patrem referen-
dum, non aptum sententiaeloci, quia non de patris ipsius,
sed de filiorum vita quaeritur, Contra Hemsterhusii emenda-
tio tum necessaria omnino ob ambiguitatem loci, qualis vul-
go legitur, tum levis per se, tum denique ejusmodi , ut
claram aptamque sententiam praebeat hanc: neque scit, a
quantuló ille. ( puer mortuus) stamine pependerit,« Ergo (sic

464 ADNOT ATIONES

jam concludi Mercurius vult) neque hoc scit, quam tenue
sit illud filum, a quo infans ipsi nuper natus pendeat. Lzmw,

Ead. 1.10. Tie αὐτῶν) «Αὐτοὺς forte. Guxrr. Absit
hoc! Si Cbaronis haec verba sunt, rectius dicuntur eorum
reges, quoniam id agit Charon, ut, si reges jam hominum
miseri sint, quales universos homines esse par sit, ratioci—
nando videat. Lrzuw.

. . Kad.l. 11. Ἔξω τοῦ ἀβεβαίου) Observandus omnino hic
usus vocis ἔξω a vulgari longe dissitus, Sic ἔξω φϑόνου. Vid,
Tacit. H. I, 15, 7. Sorax, — Xenoph. Hieron. I, 7. ἔξω τού--
vov, Qv εἴρηκας GU γε, οὐδ᾽ --- ἔχοιμ᾽ ἂν εἰπεῖν, praeter haec,
quae tu quidem dixisti, neque — possim dicere. Terent. Phorm.
1,929, 98. Neque notus, neque cognatus, extra unam aniculam,
quisquam aderat. Cf. Zeux. c. 6. Lum.

Ead. 1.19. Ὡς φὴς) Haud minus est, quam quod in
edd. exstat, incommodum ὥς φασιν" quorsum enim referas,
aut quem sensum congruentem inde extundas? Non dubito,
quin verum sit og ἔρην. Ante locutus erat de Croeso, Cyro,
Polycrate, quorum exemplis abunde constabat τὸ ἀβέβαιον
καὶ ἀμφίβολον τῆς τύχης. Imo vero suspicionem eam aliquan-
do cepi, ac si omnis haec oratio Mercurii, ἣν γοῦν — τῶν
ἰδιωτῶν ἂν εἴη» sedibus suis exturbata huc nescio quo casu
pervenisset; inserueris enim c, 15. post ista, καὶ zd μὲν τού--
τῶν ὧδε ἕξει, nemo facile negabit, aptissime dictorum ordi-
nem cohaerere. Attamen videndum est, ne cuncta haec,
deleta Mercurii persona, Charonti melius adscribantur: ni-
hil enim in his apparet, quod Charon pro singulari ingenii
solertia jam rerum humanarum, quas simul omnes oculis ha-
bebat subjectas, non mediocriter peritus, dicere non potue-
rit: egregie favet totius orationis nexus: sic eadem opera
servare licet ὡς que, ut ἐπ, Mercuri, dicis; quanquam op-
portunius existimem, ὃ ἔφης, quod tu nimirum ante dicebas,
cum magnos reges inopinato fortunae impetu eversos demon-
strares, In hanc opinionem. postremam propendere me fa-
teor. Dion autem Chrysostomus quae scripsit in Charid. pag.
802. 303. omnino digna sunt, ut cum Luciano componantur.,
Hrzwsr. Hanc sermonis dispositionem probavit quidem Sey—
boldus, neque vero ea in ipsc textu usus est, quemadmodum
etiam IHemsterkusius ipse veterem rationem retinendam duxit.
Wiclandius vero tacite Hemsterhusii judicium secutus atque
ita interpretatus est. Neque sane erat, quod inveteratum
loci vitium diutius foveremus. Hes ipsa clamat. Neque ta-
men eo secius servatam velim vulgatam lectionem ὡς gig, in

1N CHAR O N E N. 405

quo Praesenti notio inest continui, vel modo dicti, ut pro
ὡς ἔφης dictum videatur. Eodem modo usurpatum reperi-
tur Deor. Diall. VI, 4. XIX, 2. et passim, ita, ut et usus
ipse constet. Inepta vero est Longol. Excc. lectio ὥς φασιν,
nec digna omnino, quae respiciatur; orta fortassis e scriptu-
ra compendiaria. Lxrnux.

Ibid. Φασὶν) L. In reliquis φής. Sorax,

Pag. 64.1. 9. "Ed πένϑη) Praetereo lucius, Bnopn.

Ead.1. 8. Ἐξ ἰσοτιμίας) Id est, ἐξ ἴσου, ἴσως. Gvxzm.

Ibid. “Οπου δὲ etc.) “Ὅπου δὴ forte. Guxzvr. Non
possunt his verbis respondere, quae eis Latina appinxit
JMosellanus: usque adeo , ut non minoris fuerit et temporis:et ne—-
gotii, horum hic recensere mala, quam et privatorum. Neque
enim in his Graecis tale quid agnosco. - Nec melior Benedic-
ius ÍMoscllanum circumludens: quandoquidem horum mula re-
censere non minus temporis exigeret, quam quae sunz privatorum ;
qualis comparatio prorsus non exstat in Graecis. Verto:
Cum, vel, ubi vero haec sint regum mala, opportunum, vel,
praesto est colligere, qualia sint privatorum. Gnow. — 4) respon-
det particulae μὲν, in verbis: ἣν γοῦν τοὺς βασιλέας (uiv) ἴδῃ
τις $ubintelligendae. Neque adeo Guyetus audiendus, Lizuw.

Ead.1.4. Δογίζεσϑαι) Chrysostom. Hom. ad Pop. Antioch.
XVIII, 274, 2. Τοςραῦται δὲ τοῖς βασιλεύουσιν, ἀϑυμίας ἀνάγαι,
ὅσα τῇ ϑαλάττῃ τὰ κύματα᾽ εἰ δὲ βασιλεία οὐκ ἂν ἄλυπον ἐργάσε-
ται βίον, τί ἕτερον δυνήσεται κατορϑῶσαι τοῦτο; τῶν μὲν βιωτι-
xv οὐδέν τὸ δὲ Παύλου δῆμα μόνον τὸ βραχὺ τοῦτο — χαίρετε
ἐν Κυρίῳ πάντοτε. Soras.

Ead. 1. 6. ; Πομφόλυγας) Ex Homero postea vocat φύλλα,
φυσαλλίδας, φύσημα. Bounp. Homo bulla: eoque magis se-
nex, inquit Z'arro de R. R. L c. 1. annum agens octogesi-
mum. Érasmus in isto adagio et Lucian? nostri meminit, et
ad deplorandam humanae vitae fragilitatem ingenio fraena
laxavit. Πομφόλυξ autem ἡ ἐπιπεσόντος ὕδατος ἐν ὑποκειμένῳ
ὕδατι ἐπανάστασις, definiente z4rati Schol. ad Ζιοσ. v. 948.
Vide Hesych. qui praeterea docet, ἐπὶ τῶν διακενῆς φυσιωμέ--
vov λέγεσθαι τὴν λέξιν. Sententiam valde appositam habet
Suidas : “Ὥςπερ πομφόλυξ δαγεῖσα ἀφανίξεται, οὕτω μνήμη Ung»
ηφάνου ὄλλυται μετὰ ϑάνατον. Hxwst.

Ead. 1. 10. ᾿“πέσβησαν) Σβεννύω. Hine adagium: Πο-
mo bulla est. Bnop. Id est, ἀποσβῆναι εἰώϑασι. De illo
Aoristi primi usu frequentissimo praecipiens H, Stephanus
App. de D, A. p. 144. hunc Luciani locum posuit, atque in-
super observari jubet, cum Noster usus sit aoristo, deinde

Lucian. Fol. II. G g

466 Ὁ ΝΟ ΤῊ Ὁ ΜῈ δ

praesenti tandem ad aoristum redire in verbis, quae proxime se—
quuntur , ἐξεῤῥάγησάν ποτε. Eundem loquendi morem plures
explicarunt, Js. Casaubon. ad Diogen. L. T, 71. ad Pers. Sat.
I1, 5. ubi tamen quando /ibabit alteri lectioni [ibavit ideo prae-
fert, quia non sic Latini loquuntur, verum Graeci , viro magno
non adsentior: Fr. Nansius ad Nonni P. E. J. XI, 78. J. G.
Graev, ad Hesiod.^E. καὶ H. v. 185. et denique P. Horreus ad
ZAeschin. Dial. I. p. 28. Hzwsr.

Pag. 65.1.5. Φύλλοις) Homer. Tl. Z, 146.
On περ φύλλων γενεὴ, τοιήδε καὶ ἀνδρῶν"
et Q, 464.
-— Qi φύλλοισιν ἐοικότες, ἄλλοτε μέν ve
Ζαφλεγέες τελέϑουσιν ---. ἷ
Ῥκου. Decantatissimum Glauci dictum apud Homer. Il. Z,
146. passim veteres laudant. Simonides dolet saluberrimam
sententiam a paucis in animum demitti: apud Stob. p. 530.
v. 58. "Ev δὲ τὸ κάλλιστον. Χῖος ἔειπεν ἀνὴρ, Οἴηπερ φύλλων .γε-
γνεὴ, τοιήδε xol ἀνδρῶν, Παῦροι μὲν ϑνητῶν οὔασι δεξάμενοι
Στέρνοις ἐγτατέϑεντο. — Neque hoc fugiebat Aves Jdristopha-
nis v. 686. ubi argutissime philosophántes mortale genus ho-
minum istis titulis compellant: "Aye δὴ φύσιν ἄνδρες ἀμαυρό-
101, φύλλων γενεῷ προςτύμοιοι etc. ubi vide Scholiasten, et Junii
Adag. in Foliis similes homines. Hxwsr.

. Kad. 1. 10. Παμμέγεϑες) Ut Plauto exclamare maximum;
quod notat Davis. ad Cicer. T. D. H, 23. Lucian. Necyom.
c. 9. et de Luct. c. 19. παμμέγεϑες ἀνακαγχόσαι. Protulit hunc
locum L. Bos Exerc. Phil. in I. ad Timoth. VI, 7. Tatian,

, 20 ? ELA Ὁ τῶν - ΄
p. 64. Διόπερ, ὦ Ελληνες, κεκραγότος ὥςπερ ἀπὸ τοῦ μετεώρου
χατακούσατέ uov. Hrwsr. Gorl βούλει. — --- παραινέσω ἂν
αὐτοῖς, Contra solennem dicendi formam, quae merum 'con-
junctivum requirit sine ἂν. Supra c. 7. ᾿Αλλὰ βούλει" (int.
ὅπως) κατὰ τὸν “Ὅμηρον κἀγὼ ἔρωμαί δε; c. 9. Βούλει ἀκούσω-
3 ὦ . , ' ᾽ , 5
μὲν αὐτῶν; Diall. Mortt. X, 9. βούλει μικρὸν ἀφέλωμαι καὶ τῶν
ὀφρύων; et, qui locus nostro propior est natura, Diall.
Mortt. XX, 3. βούλει col ἐπιδείξω xol τοὺς σοφούς; Lxuw.,
Pag. 66. 1. 2. Τὸν uiv] Quia sequitur τὴν οἰκίαν δὲ,
cape pro αὐτὸν uiv, ipsum dominum, distinctum a domo re-
liquisque possessionibus. Similiter supra c. 17. ἡ μὲν (οἰκία)
refertur ad sequens ὁ δὲ, quod Hemsterhusius quoque expli-
cat αὐτὸς δέ. Lrnw. E
Ead. 1. 9. Οἷόν περ ᾽Οδυσσεὺς) Homer. Od. M. Bnop.
Ead. 1. 19. “Ἢ 4599) Lethes fluminis agua. Bnon.
Pas. 67.1. 1. ᾿Εμβοήσωμεν) Sic omnino legendum, non

I'N'CH AR O! N! EXM 467

ἐμβοήσαιμεν, ut in libris est, Vid. Notam ad Navig. c. 10.
et sensum hujus verbi de Luct. c. 15. Sorax.

Ead.1. 9. Περιττὸν τοῦτο λέγειν, ἃ ἴσασιν) Ne quem of-
fendat haecce constructio, videat ejus exempla ap. F. L. 445-
resch. in animadv, ad ZescAyl. p. 186. ubi ἃ observat referri
ad τοῦτο, collective, ut in Zeschyl. Pers. 917. E! TI φλαῦ--
ρον εἶδες, αἰτοῦ ΤΩΝ AE ἀποτροπὴν λαβεῖν. ἘΠῚ Xenoph. VII.
Anab. p. 243. ult. ΣΠΑ͂ ΝΙΑ͂ δὲ ἔχοντες ΟΤΟΥ͂ ὀνήσεσϑε. De-
mosih. in Lept. p. 802. Οὐκ ἔστιν "OTOT οὐ τυχεῖν Ὧν ἐβου-
λήϑησαν. Etillud Luciani etiam addit, non male: etsi enim
id posset construi, λέγειν ἃ ἴσασιν, τοῦτο περιττόν ἐστι, tum-
que nihil singulare haberet; tamen alterum non displicet.
RKrrrz. Nonnihil tamen h.1. offensionis habet τοῦτο, ἃ. IVIul-
to simplicius et clementius est, quod Gorl. suppeditat: ITs-
ριττὸν καὶ τοῦτο, (int. ἐστι) λέγειν etc. quod reponere non du-
bitabam, ἘΠῚ.

Ead. 1. 8. ᾿Ζποσπάσαντες) P. et ed. J. pro vulgato ἀπο-
στάντες. Soraw. ᾿Ζποσπάσαντες quid causae sit, quare admi-
serim , luculenter patebit ex notis ad Vol. IT. p. 64. praeter—
quam enim quod genus hoc loquendi Luciano familiare, vix
erit, ut ullus librarius vulgatissimum ἀποστάντες mutare ag-
grediatur: contra cur ἀποσπάσαντες abierit in ἀποστάντες,
non una reddi potest ratio: ea quidem praecipua, quod in-
terpretamentum genuini verbi sedem invaserit. — zfristid. T.
lIl.p. 577. À. πολὺ τῆς ὄχϑης ἀποσπάσας τοῦ ποταμοῦ. | Poll.
Praef. libri V. εἰ μέλλει καϑαιρήσειν τὰ ἀποσπῶντα ἀφ᾽ ἵππου;
quae Kuhnius ab Interprete perperam intellecta recte expo-
suit, Hrwsr.

Ead. 1. 10. "Ev ἔτι) Scribe ἕν ἔτι. Buon.

Ead,.1. 19. Θεάσασϑαι) Aut haec vox, aut εἰδέναι abun-
dat. Sorax, |. Cursus orationis paululum impeditus; nec fa-
cile dicas, studione an imprudens eum in modum scripserit
Lucianus: repetendum ex prioribus ἐπόϑουν ϑεάσασϑαι" tum
cape, quasi hunc ordinem verborum instituisset, τὰς ἀποϑή-
««g, ἵνα τὰ σώματα κατορύττουσι. | Quoniam vero τὰς ἀποϑή--
xac τῶν σωμάτων Charon, tanquam ignarus, quibus propriis
vocabulis insigniantur, commemorat, idcirco nonu noluit
Mercurius varias tumulorum apud Graecos appellationes ob-
iter sodalem optimum docere: qua quidem in re nullum nae-
vum video, qui venustatem hujus libelli imminuat. Hrenwsr.
Neque ego video, Imo vero ut per totum hunc dialogum,
ita in hoc quoque vocum receusu, nun doctam magistri in-
stitutionem, sed sermonem familiarium hilarem ac jocosum

Gg2

468 ADUN:Q.TIA. T. bO;N;E.S

video, Quippe non intellexit Solanus, hac copia, hac va-
rietate, hac magnificentia monumentorum sepulcralium coin.
memoranda Mercurium Charoni materiam ridendi praebere
velle. Nomina quidem scire, non poterat Charonis interesse.
Verum dum Mercurius varia ista sepulcrorum genera ei re—
censebat, et forte etiam digitis monstrabat, docuit eum si-
mul brevibus hisce verbis mirificam ridiculamque curam,
quam in mortuis colendis ponere solerent mortales. De struc-
tura Cbaronis verborum prorsus facio cum Hemsterhusio.
Neque ϑεάσασϑαιν abundat, quod εἰδέναι τὰς ἀποϑήκας minus
propie dicatur, et objectum sic etiam nimis longe a' verbo
suo per satis amplam parenthesin sejunctum fuerit; neque
etiam εἰδέναι superfluum videri potest, quoniam ante adne-
xam parenthesin requirebatur Infinitivus ad plenitudinem
enuntiationis, Quodsi est abundantia, est saltem simplex et
perspicuitati orationis inserviens, Verte sic: ,, Unum adhuc
desiderabam scire, IMercuri — et hoc mihi monstrato, perfece—
τὶς tandem mihi enarrandarum rerum humanarum officium — sci-
licet conditeria corporum, in quibus ea defodiant, spectare. Ja—
coósianum itaque εἰ δοκεῖ pro εἰδέναν admitti non facile po-
tuit, Lem.

Pag. 68. 1.1. "Hoía) Friget haec vocum enarratio: quasi
vero Charon de monumentis apud inferos nihil unquam in-
audiisset: et quasi naevus est in tam venusto opusculo. Sui-
das et Harpocration docent, ἠρία esse sepulcra humilia, et in
plano sita. Extra urbes sepeliebant, quod Athenis lege So-
lonis cautum erat. Confer cum his, quae Conc. Deor. c. 15.
habentur. Soraw. Luciánuim testem citant Herald. in Sal
mas. Obs. ad 7. A. et R. 11. c. 1. Q. 15. et Reines. ad Inscr.
Cl V1I.n.98. "Hoía vero et ἱερὰ male nonnunquam permu-
tari, H. J'alesius indicavit Not. ad Harpocr. p. 88. "Opi si-
militer et ἡρῶα violatorum ἠρίων pluribus in locis arcessi
posse alias ostendemus. Hzxsr.

Ead. 1. 9. Πρὸ τῶν πόλεων) Recte: nam intra muros civi
tatis corpus sepulturae dari non potest, vel ustrina fieri, ut Paulus
ait lib. [. Sent. Rec. T. XXI. $. 3. Ex Solonis axonibus ma-
navit lex XII Tabb. Hominem mortuum in urbe ne sepelito, neve
urito. Vide Th. IMarcilii Interpretam. et quos ad Ciceron.
de LL. II, 23. indicavit doctiss. Davisius. Hxrwsr.

Ead. 1. 5. Τί οὖν ἐκεῖνοι στ. τοὺς 4.) Multa in hanc sen-
tentiam dixere veteres. Vide Comparationem JMenandri et
Philemonis, et quae ad eam habet Dan. ZZeinsius in Variis
Lectionibus Rutgersianis. Crznm.

IN CHARERON E X. 469

Ibid. Στεφανοῦσι) Hujus moris meminit iterum Alex,
c. 80. Conc. Deor. c. 12. et 2dihen. XV. p. 679. D. eamque
coronam dictam fuisse zó9ov. Sorax. Appositum est Anth.
IL. c. 4T. Epigramma tertium:
' M» μύρα " μὴ στεφάνους λιϑίναις στήλαισι χαρίζου,
Μηδὲ τὸ πῦρ φλέξῃης᾽ εἰς κενὸν ἡ δαπάνη.
Ibi Brodaeus, homo sua aetate et perdoctus et plurimae lec-
tionis, hunc prae ceteris eximium Luciani locum adscripsit,
Stratonis Epigramma septimum parilem habet sententiam:
Καὶ στεφάνοις κεφαλὰς πυκασώμεϑα, καὶ μυρίσωμεν
«Αὐτοὺς, πρὶν τύμβοις ταῦτα φέρειν ἑτέρους.
Sed hic columnas sepulerales et tumulos ornandi venerandi-
que mos dudum cura virorum eruditorum est pervulgatus,
Aositri quoque meminit Heraldus ad Martial. X, 61. et quis
non eorum, qui hanc funebrem antiquitatis partem illustra-
runt ? ἘΣ κάμε locum de πόϑῳ productum ab "Athenaeo re-
peries Hist. Plant. VI, 7. p. 130. sed deterius editur, à χρῶν-
ται περί τε τάφους, quod auctore Zdthenaco refingi Hebe, a
χρῶνται πρὸς τοὺς τάφους. Plinium, dum vertit H. N. XXÉ
11. Ῥ- 706. qui fere naseitur in tumulis, talem aliquam inve-
nisse lectionem mihi persuadeo, ὃς ὁρᾶταν περὶ τοὺς τάφους,
verum miuime probandam. Usu et significandi potestate non
multum distat Ἔρως, ὁ στέφανος παρὰ Νικαεῦσιν ἐπ πάντων
ἀνθέων τοῖς νέκυσι πωλούμενος, teste ᾿Ειγηιοῖ. p. 379. v. 54.
vox ultima suspicionem movet vitii; nam durius erit, si ca-
pias, ad coronandos mortuos vendi solitus: nihil succurrit,
quod aeque commodum videatur, ac πλεκύμενος. Hzwsr. De
more hoc veterum epitaphia coronis sertisque ornandi cf, et-

iam Nigr.c. 80. Lznw,

Ἑαά. 1. 7. Καίουσι — δεῖπνα) Hoc est nempe, quod zz-
ρίδειπνον vocant, Latine silicernzum, et exsequium, et καϑα-
γίσματα. | Vide de Luct. c. 9. et 19. et Demonact. c. 88. So-
LAN. QCoenam feralem, quae cum corpore simul in rogum
ingesta cremari solebat, intelligere videtur propterea, quia
mox ait animas sursum emissas, quatenus liceret, δειπνεῖν
τὴν κνίσσαν καὶ τὸν καπνόν. | Cornutus Eliae F'ineti ad Pers, Sat.
Vi, 5. Nam in funeribus coenam deliciosam (δεῖπνον πολυτελὲς)
apparare solebant , quae ad. rogum allata, cum ipsis corporibus
cremabatur : quód, et F'irgilius commemorat , dicens , ( Aen, VI,
225) — congsesid. cremantur "Turea dona, πα ΒΕ: fuso crateres
olivo. Vide Theod. Marcilium et EUR Ab AER. de Funer. Rom:
IV. c. 4. 5. Diversum est, contra atque alii volunt, opi—
nione mea silicernium; primum coena, quae infertur Diis ma-

470 ADNOT TATIÓNES

nibus, quod eam silentes cernant , id est, umbrae possideant , te-
ste Donato ad Terent. And. A. IV. Sc. IT. ubi cernere sumen-
dum est, quod eruditos homines praeteriit, ea possidendi
virtute, quae a cernenca hereditate ducitur: hoc usu parum
a χοαῖς differt, illave libatione vini mulsique, quae in scro—
bem effossam invergitur. Deinde ipsa circumpotatio, sive,
ut in Glossis est, περίδειπνον " ex eo autem, quod additur,
λύχνους γὰρ ἅπτειν ἐν πένϑει οὐ ϑέμις, Scaliger ad Festim acute
detexit, si/icernium auctorem eum dici voluisse, quasi selu—
cerium: nam Jan. Gulielm. Veris. IIT, 12. arbitratus literulae
mutatione recte restitui λίχνους., mirum errorem committit, ὅ-
zwei existimans idem apud Graecos valere, quod ἅπτεσθαι" et
tamen alios invenit, qui sibi, tanquam re bene gesta, plau-
derent. Fateor equidem, aliquando mihi visum fuisse, coe-
nam hanc funebrem a Luciano denotari; praesertim quoniam
ipse sic scribit de Merc. Cond. c. 28. ἔοικας. γὰρ τότε στήλῃ
ἑξώλου τινὸς νεκροῦ ἄγοντος ἐναγίσματα" καὶ γὰρ ἐκείνου κατα-
χέαντες μύρον, καὶ τὸν στέφανον ἐπιϑέντες αὐτοὶ πίνουσι καὶ εὐω-
χοῦνται τὰ παρεσκευασμένα" prorsus ut Augustinus a Kirchman-
no citatus: parare aliquis suis caris dicis, quod ipse devorat:
quod praestat ventri, imputat pietati. J'arro Mleleagris apud
JNonium p. 48. Funus exseguiati laute ad sepulcrum antiquo more
silicernium. confecimus: quae nec Heraldum fugerunt Digress.
l.c. 18. Ideo suspectum habebam καίουσι, tanquam errore
natum ex αἴουσι pro ἄγουσι, de quo vitii genere monuimus
Vol. II. p. 408. vel potius ex óoíovo:* non enim tantum δαΐειν
γάμους, quod EÉuripidi familiare, notante Barnesio ad Iphig.
in Ául. v. 123. et Hel, v. 1455. sed et δαίειν τάφον. dici solet.
Menecrates apud Dionys. Halicarn. A. R.. I. ,P. 88. ὅμως δὲ τά-
gov αὐτῷ (᾿4χιλλεῖ) δαίσαντες ἐπολέμεον τῇ πάσῃ" ita legendum,
non yy "absurde vertunt, exstructo sepulcro; cum oportuisset,
epulis ipsi J'unebribus apparatis. Haec clim: nunc, si quis,
servata lectione vulgari, rationem priorem sequi maluerit,
haud obnitar. Hzwsr. 'Recte habet xo/cu nam quae scrobi
immissae erant dapes, comburebantur ita, ut earum nidore
et fumo animae quasi advolantes delectari existimarentur,
Conferas, quae deinceps Charoni respondet Mercurius, Om-
nino digna sunf, quae de his inferiis conferantur, loca Ho-
mer. Odyss. X, 517. sq. XT, 25. sq. cum Eurip. Iphig. Taur. 159.
sq. et Homer. liad. XXIIT, 19. 179. 221. cum Eurip. Orest.
119 — 126. Uberius id exposuit Natal/s Comes in Mythol.
L. Y. c. 19. et 18. Lx.

Ead. 1. 11. Πεπιστεύκασι) Festo quodam et stato die, qui
νεκύσια dicebatur, defunctorum manibus párentabant; quos

ὯΝ CH A&R OON EM 4T

tum, ut audis, ab inferis sursum remeare credebant. Hujus
loci non meminit Castellanus, qui hunc morem tamen recte
observat AG. VIT, 682. Alia in eam rem testimonia qui vo-
let, JMeursium adeat ib, 884. 824. Eustath. ad Od. I. χατακα--
λεῖν αὐτοὺς εἰς τρὶς, καὶ δέεσϑαι ἀνελϑεῖν, ὡς μετάσχοιεν δαιτὸς;
Bithynorum mos peregre defunctis. Sorax.

Ead. 1. 12. 25 οἷόν τε) Ed. J. P. et L. ὡς οἴονται pro his
habent: sed cave mutassis. ΘΟΙ ΑΝ.

Ibid. Περιπετομένας) In diversa hic abeunt Edd, Pari-
siensis habet περιπεπτομένας" reliquae περιπεττομένας. Omnes
mendose: rectum est, quod adscripsimus, quamvis in nullo
libro exstet. Sorax.

Pag. 69. l. 1. Κατάγον αὐτοὺς) Leg. κατάγοντι αὐτούς.
Bno».

Ead. 1. 4. Ἔπασχες) Sic dudum conjeci scribendum.
Nunc minime mihi dubium, quin ἔπασχον ab aliena manu sit
profectum. Primum neque κατάγειν, neque ἀνάγειν, verba
sunt, quae Lucianus Charoni suo tribuere solet: imo κατάγειν
semper est Mercurii proprium, qui quidem umbras in Or-
cum deducat, Et modo κατάγοντι αὐτοὺς praecesserat de hoc
Mercurii munere, | Deiude etiam haec verba in re nautica
aliter usurpata fuisse constat, quam h.l. nauta ipse iis ute-
retur. Denique, quum 2e modo de Mercurio locutus
sit, scribendum certe erat: éxsívor «Gy à παγγέλοια ἂν, ὦ
SEE: ἔπασχον etc. quo transitus ad aliam prrsescum signifi-
caretur. Dixit ergo Charon 8 ἔπασχες, et verba κατάγειν εἴ ἀνά-
γειν de duplici Mercurii provincia intellexit, altera deducendz
umbras ad inferos, altera vero, siquidem homines isti vera
statuissent, ad superos eut Quod sic dicitur Mercurius
οὐκ ὀλίγα πράγματ᾽ ἔχων, ipse adtestatur miserrimus omnium
deorum Diall. Deor. XXIV. Lrrw.

lad. 1.7. Κάτϑαν᾽ ὁμῶς) Parodia ex his Zomeri ll. T»
819. versibus: Ἔν δὲ ἰὴ τιμῇ ἠμὲν κακὸς, ἠδὲ καὶ ἐσθλός, Kaz-
$ev' ὁμῶς 0, τ᾽ ἄεργος ἀνὴρ, 0, τε πολλὼ ἐοργώς. Bnop. 1|ο-
mer. Odyss. Βουπρ, Hos sex versus Lucianus ex variis Ho-
meri locis παρωδούμενος contexuit, GnaArv.

Ibid. "Eure ) Ex Homero hauc vocem emaculavimus.
Vid. 1, 319. unde potissimum hi centones consarcinati, B. 2.
et Par. recte ἔλλαχε, ut edidimus. Soraw.

Ead. 1. 9. Ἐν δ᾽ i$) Cousentiunt edd. nostrae; in Ho-
mero Barnesius dedit Ev δὲ ἰῇ, quoniam 5115 voculae sylla-
bam primam poéta nunquam producit. Hrusr.

Fad. 1. 41. ᾿Δμενηνὼ κάρηνα) Odyss. K, 521. Bnop.

Ead. 1.129. Κατ᾽ ἀσφοδελὸν 4.) Od. 4,538. 572. Bnop.

4M. ADNOTATIONES

Pag. 70. 1. 8. Σίγειον) Duo sunt Trojae promontoria, in—
quit Servius, Bhoeteum et Sigeum. De hisce vide Strab, XIII.
Vonsr. hBRhoeteum et Sigeum parvo intervallo dissita pro-
montoria notissimum est tumulis inclaruisse hoc Achillis, il-
lud Ajacis: neutri cultus honoresque heroibus tributi defue-
ruut, Serv. ad Firsil. Aen. VI. Rhoeteo in litore] Ubi erat
asylum Jjacis, sicut in Siseo Achillis. Vide Brodaeum ad
Anth. I. c. 5. Ep. 98. et III. c. 14. Ep. 7. De Achille Quint.
Calaber tantum III, 748.

— ἀμφὶ δὲ τύμβον
᾿φργεῖοι, καὶ σῆμα πελώριον ἀμφεβάλοντο
? would , i] , c ,
"xri ἐπ΄ ἀκροτάτῃ παρὰ βένϑεσιν ᾿“Ελληςπόντου"
signatius de Ajace V, 654.
— περὶ δὲ σφίσι γαῖαν
Χεῦαν ἀπειρεσίην Ροιτηΐδος οὐχ ἑκὰς ἀκτῆς"
prorsus ut Antipater, Σῆμα παρ᾽ Αἰάντειον ἐπὶ Ῥοιτηΐσιν ἀχταῖς.
Dausqueio ad posteriorem Calabri versum fraudi fuit prava,
CH edd. inhaesit, Plinii interpunctio V. c. 30. sed jampri-
em a magno Pintiano verissime correcta, Miror, cur £s,
Vossius ad Melam. Y. c, 18. erroris Plinium incusare maluerit,
quam remedio tam leni uti; nisi quod idem Sa/masio placue-
rat Plin, Exerc, p.610. 'Videri posset Seneca Troad. v. 1122.
in scriptorem incidissé, qui tumulum Achillis collocaret in
NBhoeteo:' verum poéta tractum illum ponti sive Rhoeteum
appellet, sive Sigeum, utrumvis in tanta locorum propinqui-
tate suo jure fecerit, Praeterea nec J/ossium probo, cum
Salmasii medicinam in ejusdem regionis descriptione Srrabonz
adbhibitám p. 611. G. repudiat: exigua transpositio tamque
facilis, ut Dausqueius etiam sic plane scripserit, ne vitii qui-
dem ulla facta nientione, Achillis autem monumentum Pa-
trocli simul ossa complectebatur:; Philostr. Her. p. 739. Aja-
C15 longo post tempore violentia maris effractum immanem
ossium magnitudinem patefecit, ex qua celsa herois vivi sta-
tura aestimari poterat: Pausan. l. p. 86. Hxmwsr. Nota est
Alexandri M. vox, quum is in Sigeo ad tumulum Achillis ad-
etitisset: ὁ fortunate. adolescens, qui tuae virtutis Homerum
praeconem. inveneris! Cic. pro Arch. c. 10. Epist. ad Divv. V,
12,24. cf..drrion. 1, 4,10. Plutarch, Alex. 94. Curt. 1I, 9.
etc. Ian Rhoeteo etiam Deiphobo per Menelaum occiso tu-
mulus ab Aenea constitutus narratur J'irgil. Aen, VI, 508.
quamquam id, si conferas libri II. finem et III initium, vix
verosimile est fieri ab Aenea potuisse. Lznuw.

Ead. 1. 10. Διαψύξαι) Nicias apud TAucyd. VII. c. 19.

τὰς μὲν γὰρ ναῦς οὐκ ἔστιν ἀνελκύσαντας διαψύξαι: ibi commode

IN £I ΚῸ Ν Ε 478

Luciani locum adnotavit praestantiss, Dukerus. Mirum, ni
Scholiastes exponens διαχαϑαραν legerit διαψῆξαι, prout ui
χειν εἴ ψήχειν non raro commutantur, iis nonnunquam in lo-
cis, ubi vix decernas, utrum sit anteponendum; quae tamen
dubitatio in Z7Aucydidis verba cadere nequit: nam modo lau-
daverat navium recentium τὴν ξηρότητα, cul contrarium est,
si aequo diutius ϑαλασσεύουσαι fierent διάβροχοι, et humore
salso infectae vitium contraherent: ideo subductae siccaban-
tur, quod non tantum διαψύξαι, sed etiam mox deinde ἀπο--
ξηρᾶναν dixit Thucydides. Apud Graecos ὦ ἀναψύχειν εἰ διαψύ--
χεὺν primum ponuntur pro aéri, aurae, soli exponere; quae
commaduerunt, ad solares ende llatusque venti oppandere:
scite Plutarch. Themist. p. 127. B. τὰς αὐλαίας διαβρύχους Je-
vouévag (aulaea in flumen devoluta, quae aquam penitus im-
biberant) ἐππετάσαντες ἀνέψυχον" ius ᾿ἀναψύξαι, ἀνεμίσαν
Hesychio et "Avenpvjovoo,. ξηραίνουσα" neque mihi dubium est,
quin pro ᾿ἀνάψω, ἀναϑήσω πρὸς τὴν τοῦ ἀνέμου πνοὴν, ui
endum veniat ᾿Αναψύξω, aut, si literarum ordinis accura-
tius habenda sit ratio, HAM reg licet usus verbi ἀνάπτειν
me non praetereat, ἘΠῚ Ep. I. Διαψύχοντι μοὶ πρὸς τὴν
εἴλην τοὺς βύτρυς" imo quam late pateat haeo significandi
species, docuenit Strabo XVIL, p. 1137. C. , Nil xe ex-
ponens: ἐν ἑξήκοντα δὲ ἡμέραις τελέως γυμνοῦται xol ἀναψύχεται
τὸ πεδίον. De navibus, quae subductae ad aérem et ventum
siccescunt, utrumque xesbian aeque usurpari solet: ZZerodot.
VII, 59. ἐς τοῦτον τὸν αἰγιαλὸν κατασχόντες, τὰς νέας ἀνέψυχον
ἀνελκύσαντες. Xenoph. Ελλ. 1. p. 259. v. 1. Lysauder ἀνελκύ-
σας τὰς ἐν τῇ ᾿Εφέσῳ ναῦς --- ἡσυχίαν ἤγεν ἐπισκευάζων καὶ ἀνα-
ψύχων αὐτάς. Itaque Charon decem totis annis cum non po-
tuisset νεωλχῆσαι μηδὲ διαψύξαι τὸ σκαφίδιον, metus erat, ne
cymbula curae necessariae expers plane corrumperetur. De-
inde haec verba notant ventilare, in aere succutere: Hesych,
᾿ἀναψύχειν, διπίζειν" quod tamen erit forte, qui capiat, fla-
bcllo moto, ventulo facto refrigerare, Theophrast. apud Harpocr.
in Κεγχρεών᾽ τὴν ἐκ τῶν μετάλλων κέγχρον διαψύχειν᾽ non aliter
intelligendum puto in Xenoph. K, IE. VLLL. P. 125. v. 18. de
avaris: τὰ δὲ ἀριϑμοῦντες καὶ μετροῦντες καὶ ἱστάντες καὶ δια-
ψύχοντες xol φυλάττοντες πράγματα ἔχουσι" nam διαψήχοντες,
pertergentes. seu deter. gentes, vel, pecuniam suam fricantes, ut
aeruginem averlant, quod post f; bs Stephanum in "Thes, Tan.
Faber:ad Timonem libenter se legere profitetur, mihi qui-
dem multum abest, ut approbari possit, Hrnsr.
Ead. l. 11. 'H Nivog uiv, ὦ πορϑμεῦ, ἀπόλωλεν ἤδη καὶ
οὐδὲν ἴχνος ἔτι λοιπὸν αὐτῆς) 4 Lj ele cum fuerit Samosate-

474 A DN Ὁ ὦ ΕΗ Ὁ ἾΝῈ 9

nus Euphratis accola, fidem in rebus Assyriae videtur mere-
ri, et mirum foret eum ignorasse locum, ubi sita olim Ni-
nus vel Ninive, si aliquod ejus vestigium remansisset, At
quid faciemus "Tacito, qui lib. 19. Annal. de expeditione
Meherdatis sic ait: sed capta in transitu urbs Ninos , vetustissi-
ma sedes Zdssyriae. Sed et Straboni, qui ante Tacitum vive-
bat, qui lib. 16. ait: " μὲν ovv Nds πόλις ἠφανίσϑη σπαρα--
χρῆμα μετὰ τὴν τῶν Σύρων κατάλυσιν, Ninus statim post ever—
sunm Assyriorum imper ium evanuit ; vel apparere cessavit, Ergo
contra Strabonem Amasenum et Hucisdon Samosatenum, Ori-
entales viros et doctos, non mihi videtur*'acitus audiendus.
Deceptus certe fuit is Romanus quadam nominis similitudi-
ne, et eam Ninum, oppidulum forte vel castellum, captum
sine obsidione in transitu , male accepit pro antiquissima et
populosissima illa urbe, quae fuit suo tempore totius orbis
maxima, et usque ad miraculum celebrata; aliter non pos-
semus absol ore Strabonem nec Lucianum mondapiit At fidem
merentur. Sed milites, qui in expeditione cum Meherdate
fuerunt, capta, ut dixi, aliqua urbecula, cujus nomen ac—
cedebat ad sonum nominis antiquae illius Ninives, putave-
runt, vel gloriabundi finxerunt, se antiquam Ninon sedem
A RUE regum cepisse: et ita publicantes famae pro vero
tradiderunt tale mendacium. | Sic Alexandri milites jactabant
se Tanaim usque pervenisse, cum ab eo fluvio abessent plus
quam mille milliaria, Sic et hoc tempore multos Hierosoly-
mitanos equites et alios nautas et negotiatores, qui in partibus
Hellesponti vel bellum gesserunt, vel negotiati sunt, audivi
saepe asseverantes, se vidisse antiquae Trojae ruinas, nec
aliter unquam eis persuadere potui. At Troadis (de qua
f'aulus Apostolus Epist. ad Timotheum 2.) ruinas viderant,
non Trojae, cujus jam tempore Strabonis nulla exstabantve-
stigia, ut ait ille lib. 13. οὐδὲν δὲ i ἴχνος σώζεται τῆς ἀρχαίας πό-
λεως, εἰκότως, ἅτε γὰρ ἐκπεπορϑημένων τῶν κύκλῳ πόλεων, οὐ
τελέως δὲ κατεσπασμένων, ταύτης δὲ ἐκ βάϑρων ἀνατετραμμένης;
οἵ λίϑοι πάντες εἰς τὴν ἐχείνων ἀνάληψιν μετηνέχϑησαν. ᾿Ἵρχαιά-
Voxco Ds οὖν φασι τὸν Μιτυληναῖον ἐκ τῶν ἐκεῖϑεν λίϑων τὸ Σι--
γεῖον ἐκτειχίσαν, id est, nullum enim vestigium restat antiquae
urbis , et cum ratione: nam vastaiis vicinis urbibus , non vero
J'unditus eversis, ea vero a fundamentis deleta , omnes lapides ad
aliarum ἌΡΡΕΝΕΣ οἱ transportati sunt. — Itaque “Ἰποπασαπαοίοηι
ajunt IVity lenensem Sigcum muro circumdedisse ex lapidibus in—
didem acceptis. Urbs igirur, cujus nullum vestigium exsta-
bat tempore Strabonis et Augusti, sub quo Straóo florebat,
non poterat exstare tempore Meherdatis sub Claudio. Plura

IN. CH AEG Wu M 475

ad id argumentum adducere possem, et illustrem in literis
virum castigare, qui eo, quod som IMarcellinus Ninos
nominavit, non dübicivuri in eximio opere, notis scilicet ad
Eusebium , scribere: Ninive autem adkuc integra stabat aevo
zimmiani Marcellini. Sed superfluum foret, cum id argu—
mentum abunde simul et doctissime tractaverit vir incompa-
rabilis Samuel Bochartus in suo. Phaleg. lib. 4. c. 90. ad eum
te remitto, lector, et sileo. PAr.w. Non cogitavit Lucianus,
se antea finxisse, colloquium hoc habitum fuisse tempore
Cyri majoris, cujus proavus Cyaxares Ninum ceperat sub fi-
nem regni, ut docet Herodot. I, 106. A qvo si deleta fuis-
set, quod nusquam legimus , nemo tamen potuisset tempore
Cyri dicere, οὐδ᾽ cv εἴπῃς, ὅπου ποτ᾽ ἦν, dicere nequeas, ubi
uerit; sed dumtaxat tempore Luciani, in) VicBochart Ph:
leg. IV, 20. Ninum illam veterem, Nini opus, post Syriacam
monarchiam destructam CHAINE CARN id est, penitus dele-
tam, ait etiam Srrabo lib. XVI. p. 737. RET tamen et 7uci—
ius sub Claudii regno Nini meminit A. XII, 18. Capta in
transitu urbs Ninos vetustissima, sedes Jssyriae: et 44mmian.
XXIII, 6. In AAdiabena NU est civitas, quae olim Persidis
regna. possederat etc. et Philostrat. p. 93. Restaurata igitur
Ninus est, exstabatque aliqua Luciani tempore. Sed hic de
Croesi aetate sermo est, quo exstinctam fuisse etiam Sirabo
testis est luculentus. Haec fere Olearius ad PAilostr. Sorax.
Adeas etiam Christoph. Cellarium Geogr. Ant. T. II. pag. 660.

Lzum.

Ead.1. 12. Οὐδὲν ἴχνος etc.) Ninum et Mycenas ἠρημῶ-
σϑαι πανωλέϑρους testatur Pausan. Vlll. pag. 668. quod inte-
grum caput tertium et trigesimum cum Luciano conferendum
est. Mycenae, inquit Strabo Vut. p. 571. D. χρόνοις ὕστε-
θον πατεσχάφησαν ὑπ᾽ ᾿Δργείων, ὥςτε νῦν μηδ᾽ ἴχνος εὑρίσκεσϑαι
τῆς Μυκηναίων πόλεως. Sed Ninus, cujus eversio Nahumi
sacrarumque paginarum vaticiniis debebatur, postea si non
in ipsis priscae urbis parietinis, in vicinia saltem instaurata
parumper refloruit; vide 77. Fiyckium ad Tacit. Ann, XII,
13, 39. De Babylone ad Philopatridem dicendi locus erit.
Non fastidiendum Epigramma in Catalectis:

Quisquis Cecropias hospes cognoscis zdthenas,
Quae veteris fumae vix tibi signa dabunt ;

Hasne Dei, dices, coelo petiere relicto ?
Hegnaque per litis haec fuit una Deis?

Idem, 4gamemnonias, dices, cum videris arces ,
Heu victrix victa vastior urbe jaces!

476 A D5-TA'TIOqgNE!s

Hae sunt, quas merito quondam est mirata vetustas.
Magnarum rerum magna sepulcra vides,

Pro Hegnaque summo Scaligero placuit Fesgia: mibi potius
videtur, Rixane vel Hixaque: de Athenis Neptunus et Mi-
nerva mutua lite contenderunt, utrius in ditione urbs futura
esset: vix, inquit, credibile videbitur illud Deorum certa-
men, si gloriae veteris ruinas adspicias: Mycenae quoque
victrices pejus quam Ilion desertae. Sepulcra commode sunt
usurpata; nam, ut Mercurius ait, ἀποθνήσκουσιν et πόλεις.
de qua totarum urbium morte plura dabunt P. Faber Sem. I,
c. 8, 9. Fabrot. ad "Theophil. Inst. IT. T. IV. neuter Lucianz
mentionem omisit. zfmóros. Ep. XXXV. Tot igitur semiru—
liarum urbium cadavera, terrarumque sub eodem adspectu funera.
Hrxwsr. Sulpicius in elegantissima epistola ad Cicer. ad F'a-
mill, IV, 5. ita scribit: ,, Hem! nos homunculi indignamur,
, si quis nostrum interiit, aut occisus est, quorum vita bre-
, Vior esse debet, cum uno loco tot oppidiim cadavera projec-
,ta jaceant!** Cf. Senec. Epist. 91. Lxiw.

Ibid. “Ὅπου πότ᾽ ἦν) Campus ubi fuit, Bovnp.

Ead.1.18. “Ἢ Βαβυλὼν) Hoc multis exemplis docet in
Arcadicis Pausanias. κοῦ. Nondum Luciani aetate tota per-
ierat Babylon: quamvis enim in hoc opusculo multa sint al-
terius temporis, hic ad suam aetatem respexisse puto. Certe
Navig. c. 34. Babylonis et Seleuciae, ut diversarum, diser-
te meminit, Adde Josephum Ant. XVIII. saepius de Baby-
loue quasi stante tunc temporis verba facientem: Cajo au-
tem imperante, quae ibi narrat, gerebantur: vide praesertim
capitis X. novissimae Ed. Oxon. $. 6. et 8. ubi Judaeorum
migratio narratur e Babylone ad Seleuciam. Legi tamen me-
rentur, quae a Bocharto ex Plin. VY, 26. et Strab. XVI. pro-
feruntur, quo Seleuciam intelligi probet, cum ea aetate et
deinceps Babylon nominatur. Adde Curt. V, 1. Herod. T,
184. sed vide etiam Spanhem. 468. qui ex Plin. VI. et Pausan,
VIII. p. 509. nihil praeter moenia superfuisse docet. Sorax.

Ibid. “Η τὸν μέγαν περίβολον) Ἔχουσα subaudio. Bnopn.
Τὸ ἔχουσα, aut quid simile, desiderari videtur. Guver, Mi-
nime. Vid. supra c. 9. et 14. De ambitu autem Babylonis
et magnificentia vid. Herodot. I, 186. et Curt. V , 1. Lx.

Pag. 71.1. 9. Μυκήνας) V. Strabonem VIII. p. 377. B.
cujus aetate ne vestigium quidem ejus exstabat. Sorax.

"α΄. 1. 5. ᾿ἀποϑνήσκουσιν αἵ πόλεις) Plutarch. Rkomul.
Cetera epitheta Homerica, ut et sensus etrationes, quibus
nititur. Bounp.

IN CHAROSN E N. 411

Ead. 1. 7. 'Ivéyov οὖν οὐδὲ τάφος) nna Fabri, eruditis-
sima femina, ad Callimachi Hymnum in Delum v. 74. ex hoc
loco colligens, Inachum fluvium Luciani tempore haud su-
perfuisse, addit, patrem suum hoc in loco pro τάφος resti-
ἴιι1586 τάφρος. Jrxs. Emendationem Tan. Fabri amplexus
sum lubentissime. Soraw, Verissime Faber; simili modo le-
gendum in Érymol. p. 487. v. 39. Κάμαξ, ἀρσενικῶς uiv σημαί-
γει τὸ ὄρυγμα, ἢ τοὺς iv τάφρῳ πεπηγμένους πασσάλους πρὸς
τὴν τῶν πολεμίων ἐρωήν. Sylburgium fefelit, quod vulgatur,
τάφῳ. Δα Argos τὰς περὶ τὸ τεῖχος τάφρους commemorat Xe-
noph. Ἔλλ. 1V. p. 819. v. 85. Inachus autem semper tenuis
fluxit, ex quo contra Neptunum Junoni Árgorum possessio-
nem adjudicavit: poenam igitur est passus, ut aquam non
habeat ὅτι μὴ ὕσαντος τοῦ ϑεοῦ. ϑέρους δὲ αὖα σφίσιν ἐστὶ τὰ
ῥεύματα, πλὴν τῶν ἐν “έρνῃ, teste Pausan. 11. p. 145. Hxusr.

Ἑαά. 1. 10. “Ἰρὴν καὶ εὐρυάγυιαν) Trojam his epithetis
saepe ornat pota, Bnop. Pro vulgata scriptura εὐρυάγυιαν
legendum censeo εὐρυάγυια Μῆυκήνη. V. Il. zi, 59. neque enim
usquam de Troja usurpatum invenio: ne dicam jam, My-
cenarum etiam antea factam mentionem. Soraw. Praeteriit
Solanum. lliad. B. v. 141. Οὐ γὰρ ἔτι Τροίην αἵἱρήσομεν εὐρυά-
γυιαν. BErrx.

Pag. 12.1. 2. Τῷ αὐτοῦ ὀνόματι) Castigo αἵματι. Hoc
alias probavi. Bnop. . Casparus Barthius in. Animadversioni-
bus ad Statz Thebaid.l, 4. v. 48. ubi agit de Othryadibus,
hunc Luciani locum mendi arguit, atque eum scripsisse ro
αὐτοῦ αἵματι. An MELOV. Zirgivos vides et Lacedaemonios, Cha-
ron, atque semimortuum imperatorem Othryaden, suo ipsius no—
mine inscribentem tropaeum. | Sic quidem ex vulgata scriptura
vertendum est, Sed Barthius ad Statium T. YI. p. 904. haud
dubie rectissime pro ὀνόματι reponi jubet αἵματι. — Verum an-
te eum id jam jusserat Brodacus Miscell. IX, c. 10. Quin et.
iam vel ante, vel post Brodaeum idem emendavit ad oram
Florentini exemplaris vir quidam eruditissimus, Ceterum
video hanc Barthii non magis, quam aliorum ante Barthium,
emendationem Amstelaedamensi hujus scriptoris editioni ad-
ditam quoque; sed non putem, Darihium , si videret, agni-
turum fore, se de Othryadibus, quod illic dicitur, ad Siatium
egisse, Quot fuere Othryadae, ad quos inscrip!io tropaei
suo ipsorum sanguine, possit referri? Iterum Noster in Bhe-
torum praeceptis c. 18. de Othryade meminit, ubi tanquam
memorabilem et maxime insignem historiae partem nominat
τὰ Οϑρυάδου γράμματα. J&xs. Solus Longolianus emenda-

418 ADNOTA TIONES

tionem Brodaei et Barthii firmat, αἵματι scribentium pro vul-
gato ὀνόματι. Vide et Rhet. Praec. c. 18. Inscriptionem ha-
bemus apud Plutarch. Parall. 545, 2. A4II TPOIIAIOT XS».
Regio autem, de qua certant, 'Thyreatis est. Plutarch. et
Ovid. Fast. II, 668. Plor. IT, 9, 14. Herodot. I, 82. Valer.
Ἰαα. 11, 2. Soraw. Haud futilis emendatio doctorum ho-
minum suffragiis ita fulcitur, ut membranarum auctoritatem
non desideret: iis enim quid opus est, ubi res ipsa clamat?
"Ampelius cap. 14. quamvis in historia plane fallatur, non se-
cus ac si Lucianum Latine vertisset: Orhryades vir bellator —
tropaeum suo sanguine scripsit. Plures in illustri facto narran-
do similem loquendi formulam adhibuerunt: omitto vexatum
illud Flori, cet nihil scripserit sanguine: | .J'aler. Mazim. WHY ,
9. ext. 6. 4. sanguine suo scriptis literis, dereptam hostibus vic—
1oriam tantum non post fata sua. in sinum patriae cruenio tropaei
zitulo retulit. — Senecae Suas. IL. p. 21. levi mutatione succurri
posse arbitror: O/hryades paene a sepulcro victor digitis vulnera
pressit, (hoc pro gessit conjectura fueram adsecutus, antequam
a Schotio trium Codd. fide niti didicissem ) uz tropaea, Laco-
num (ferri forte potest, sed multo malim, zropaeo Laconum )
inscriberet: o dignum Spartano sacramento virum, cujus ne lite—
rae quidem fuere sine sanguine. Argute Statius ΤῊ, IV, 47.
Et Lacedaemonium Tyre lectura cruorem: ubi nibil erat, cur
Lutatüi, qui praeter quod mutilatus est, historiam inscite re-
fert, eruditionem Barthius laudaret; Graeca tamen hunc in
modum instauranda reor: quibus (tropaeis) disito sanguine
*oblito haec inscripsit: Κατὰ ᾿Αργείων τροπαῖον ᾿Οϑουάδου, vel
“Πακώνων᾽ sic a literis minimum deflexeris.; Suidae iu ᾿Οϑρουά-
δης, sine dubio labes adhaesit: quem enim oratio talis non
offendat? αὐτὸς σκυλεύσας τοὺς ᾿Δργείων vexoo)c, xol τρόπαιον
ἀναστήσας ἀνθϑρωπείῳ αἵματι, ἐτελεύτησεν εὐϑύς" inserendum
est ἀναστήσας ἐπιγράψας τε" sed cur ἀνθρωπείῳ αἵματι; quanto
melius erit, τῷ τῶν τραυμάτων αἵματι, ut Theseus apud Stob.
p. 92. vel, si lubet, τραυματικῷ αἵματι. —Restitutam lectio-
nem haec, ut opinor, satis vindicant; operam ludet, qui
pro vulgata pugnabit ex Ovidio Fast. IY, 665. Nec foret Othry-
ades congestis lectus in armis: ad quem vide Nic. Heins. et lass.
ad Sallust. B. 1. p. 257. Hzwsr.
Ead. 1. 8. Τούπαιον) "Tropaea evertere religio erat, quod
a Brodaeo recte observatum Miscell. V. c. 29. Soraw,

Ead, l1. 11. Τὰ ὄρη) Montes, de quibus supra. Bnop.

Ead.l. 14. Ἐϊεργέτης ἀναγεγράψῃ) Te pro benefactore Àha—
6ebo: metaphora ducta ex consuetudine urbium, quae num-

IN CHARO N E M. 419

mis et statuis eornm, a quibus beneficio adfecti fuerant, ti-
tulum εὐεργέτου adscribere solebant. Crrn. Lysias pag. 159.
v. 89. Εἰ μὲν ξένος τὶς ἐλϑὼν ὑμᾶς ἢ χρήματα ἤτει, ἢ εὐεργέτης
ἀναγραφῆναι ἠξίου. Vid. ad D. Mort. X. $. 6. Plura dice-
mus Anach. c. 17. Hrwsr.

Pag. 73.1.9. Βασιλεῖς — μάχαι) Inutilem illam quinque
vocabulorum sarcinam si quis foras ejiciendam existimarit,
eum nihil equidem morabor: in quamcunque partem verses,
nec cum proxime praecedentibus in gratiam redigi, neque
emendatione commoda reformari possunt. Ego Lucianum
tam ineptum putabo, ut post τὰ τῶν καχοδαιμύνων ἀνθρώπων
στράγματα, velut dilucidius interpretaturus, adjecerit βασιλεῖς
etc. φυσαλλίδες dixisset, aliquid intelligerem. Quid autem
si τύμβοι, νε] ἠρία, τύμβοι, pro £xoróufat ponantur, magno-
pere proficinus? cur μάχαι postremo loco adhaerent? an
quia cruentam Argivorum Lacedaemoniorumque de Thyrea
disceptationem novissime commemorarat? nempe in eodem
haeremus luto, unde difficile fuerit extricari, Optime Lucia-
no provisum erit, si conglutinaris: Οἷά ἐστι τὰ τῶν καποδαι-
μόνων ἀνθρώπων πράγματα; Χάρωνος δὲ οὐδεὶς λόγος sic ve-
nustissimum opus egregia sententia finiverit; in miserrima
rerum suárum conditione adeo caecos ac dementes mortales
oberrare, ut de morte Charontisque cymbula ne minimum
quidem cogitent. Hrwsr. Ultima haec verba Charon secum
murmurans proloqui existimandus. Continent autem ea uti.
lem' eorum summam, quae tum portitor, duce Mercurio,
ex hac peregrinatione didicerit, tum quae LLucianus legen-
tibus quasi inclamat: cógitent scilicet, quam vana et misera
sit hominum conditio, quamque utile atque consultum me-
minisse mori! Quod quidem utrumque per totum colloquium
ita ad oculos demonstratum est, ut non solum iis, quibus
forte res terrestres, uti Charoni, incognitae fuerint, sed
vel indigenis terrarum ipsis, qui mala coecitate capti tenean-
tur, id non possit vel maxime elucere. Ad ea quinque verba
quod attinet, quae et ego cum Sc/hmiedero pro suspectis no—
tavi, quo saepius ea leguntur, eo minus dubium esse potest,
quin recte judicaverint Hemsterhusius et Iielandius, elegantis-
simi quippe judices, qui his venustissimum opusculum in-
eptiesime et absurdissime finiri declararunt. Neque enim
haec recensio rerum in hoc libello tractatarum plena est, quia
desiderantur nonnulla, meque fidelis, quoniam ἑχατόμβαι
commemorantur, de quibus in libro ipso nihi] legimus, ne-
que, si vel plena ac fidelis esset, elegans atque Lucian inge-

480 à DNOTA TIONES

nio digna. Nam quemadmodum strigosus argumenti index,
cuicunque libro additus, nihil habet elegantiae, veteribus-
que nunquam facile in usu fuit, ita imprimis Dialogi sum-
mam in fine frigidis verbis repetere putidi profecto scripto-
ris est, quique magis inelegantioris aetatis Grammaticum ,
vel Scholiasten, quam Lucianum , mellis Attici plenissimum,
aequet. Lxxw,

Ead. 1.8. Τύμβοι) De hecatombis ne minima quidem in
hoc opusculo mentio, nedum ut pars sint adeo conspicua,
ut in indice quasi itineris, aut rationario Charontis locum
habeant. Agnoscunt tamen omnes libri ἑκατόμβαι" male.
Lege meo periculo τύμβοι. Verbum neminem hac de re me-
cum credo commutaturum, qui quidem dialogum perlegerit.
In eadem voce iterum mox opusculo sequenti peccatum esse
videbis. Sorax.

dbid. Χάρωνος δὲ) Θανάτου δέ. Bnon.

I NDS idle

Pags. 74.1. 8. IIgocó0o:c) Dem. p. m. 159. B. Soraw,

Pag. 75.1. 9. Καταφὴς) Subtristis, ὁ ἔχων κάτω τὰ φάη
ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς. Vonsr. Καταφὴς de industriane
scripserit J/orstius, an casu se illud in Reitzianam editionem,
et hinc in Bipontinam, insinuaverit, non liquet: certe usu
recepta κατηφὴς et κατηφεῖν originem eam, quam J'orstius in-
dicat, vere prae se ferunt; et quemadmodum κατηγορεῖν, παρ-
qyoosiv, ἐπήκοος, κατήκοος, ἕκηβόλος et alia haud pauca,
ex antiquissimi lonismi, ut videtur, natura prodierunt,
(nec definit, nec exhaurit, rem aliquanti ambitus .Loóeckius
Doctiss. ad Phrynich. p. 698. sq. ) ita et κατηφηὴς manifesto a
κατὰ, neque tamen próxime ἃ κάτω, et φάος, descendit,
quod ipsum et usus ejus solennis declarat: nam plerumque
usurpatur de demisso, i. e, tristi, vul;u, ut Euripid. Heracll.
v. 633.

Τί χρῆμα κεῖσαι, καὶ κατηφὲς ὄμμ᾽ ἔχεις ;
et verbum κατηφεῖν similiter in Ejusd, Med. v. 1012.
Tí δὴ κατηφεῖς ὄμμα, καὶ δακρυῤῥοεῖς ;
Quare JNoster fere χατηφὴς et σκυϑρωπὸς conjungit, praeser.

ἘΝ ΕΒ |SAC6TZEiCIYCHIS. 481

tim ubi de philosophorum austeritate agitur, ut Vit. Auct.
cap. 7. et Bis Accus. c. 11. Et Grammatici voce σχυϑρωπὸς
utuntur ad interpretandum χατηφὴς, ut Scholiast. Euripid. ad
Orest. v. 879., cum quo consentit Suidas, Lrmw.

Ead.1.7. 'Av9 o ox ov ἐνδεὲς] Similis sententia a Pau-
1o Apostolo Atheniensibus inculcata “οἱ, Zpostst. XVII, 25.
Lzunm.

Ead.l8. Αἰτωλικὰ πάϑη) Txeixes: Αἰτωλοὶ γὰρ καὶ ᾽άκαρ-
γῶνες, γείτονες ὄντες ἀλλήλοις καποὶ, διὰ τὴν τοῦ Καλυδωνίου
συὸς κεφαλὴν, καὶ τὸ δέρμα πρὸς ἀλλήλους πολεμήσαντες κατετρί-
βησαν. Consule libro primo Zfpol/odorum. Bnop. Haec et
cetera in Homer. Bounp. Narrat in sequentibus, V. Ovid.
Met. VIIT. et Hom. ll. 1. et B. Aetoliae urbs Calydon regia
Oenei sedes. V. Hyzin. f. XIV. Sorax.

Ead.. 9. Τοὺς τοςούτους φόνους) zdetolorum et carna—
num caedes, Adde Méeleagrum eo nomine cum Philippo et
Toxeo dimicasse, eosque interfecisse. Bnop.

Ead.1l. 10. Μελεάγρου διάλυσιν) Nam Althaea fatalem
stipitem igni imposuit, quo exstincto, ipse quoque una IMe-
leager periit. Ovidius citato volumine. Bnop.

Ead.1.11. Μίεμψιμοιρούσης) Fabulam recitat Ovid. Me-
tam, VIIT. Bnopr. Vid. in Jove Tragoedo c. 40. et in Con-
vivio c. 25. Vonsr.

Ead. 1. 18. Καί μοι δοκεῖ ὁρᾶν αὐτὴν) Scribendum ex Mis.
καί μοι δοκῶ ὁρᾷν quamvis et sine Ms. ope facile quivis, qui
animum attendit, sic scribendum esse videre possit. De Dia-
na vero irata, quod neglecta fuerit in Oenei sacrificio, vide
Homerum lliad. IX. v. 580. de epulis autem, quibus duode-
cim Deos exceperunt Aethiopes, lliad. α΄. v. 425. Gnarv.
Καί μοι δοκεῖ) Pro eo, cum ex MS. id probat, etiam sine
IMSti ope facile quemvis , qui animum attendat , scribendum esse
καί μοι δοκῶ, videre posse, ait verissime vir summus J. G,
Graevius. At unum tamen Amstelaedamensem ex eorum,
qui id videre per se facile possint, numero excepisset vir
eruditissimus, si tum palam fuisset, exstare aliquem, Grae-
cae linguae notitiam prae se ferentem, qui de hujus dicti
probitate dubitaret. Atsatis tum, cum moveretur haec, dig-
na scilicet viro Graecis literis docto, controversia, optimae
notae auctoribus confirmata est dictio μοὶ δοκῶ, in qua ἐγὼ
posse et addi et omitti, pueri, non viri, docendi erant. Age
tamen, probemus ex tersissimo nostro Luciano ipsum ἐγὼ,
vel ἔγωγέ μον δοκῶ, totidem verbis et literis. Ecce Noster,
in Herodoto: ᾿Εγὼ uiv ovv τὰ ἄλλα πάντα ἀποπλῆσαί μοι δοκῶ.
In Eunucho: “δὸς ἔγωγε, εἰ διπκάξων ἐτύγχανον, ἐπὶ τῷ τοιούτῳ

Lucian. Fol. IH. Hh

482 ADNOTATIONES

τὸ πλεῖον διατρίψαι ἄν μοι δοκῶ εἴο, In Toxaride: ως ? ἔγωγε
πολὺ ἥδιον ἄν uot δοκῶ μονομαγῶν ἡττηϑείς. In Parasito: Ἐγὼ
γὰρ οὐδ᾽ αὐτοῦ μον δοκῶ τοῦ ᾿Ζχιλλέως τεκμαίρεσθαι τοῖς ἔργοις
αὐτοῦ χείρω εἶναι. ἴα dialogis meretriciis: Ἐγὼ δὲ καὶ ἐπιγρά-
ψειν μὸν δοκώ. Alia Lucianiloca plura omitto. Plutarchus
quoque in Apothegmate Agesilai (loco ab cl. Graevio ad Lu-
ciani Demon. c. 3. adducto) ' Ἐγὼ γάρ κοι δοκῶ τῶν τοιούτων
βούλεσϑαι ἐπάνω εἶναι. Th. Magister in voce Ζ0 Καὶ ex Plato-
ne et Demosthene ostendit, sicut μοὶ δοκῶ, ita et μοὶ δοκοῦμεν,
dixisse Graecos etiam in plurali. At sicuti in hoc, ad quem
nunc scribimus, Luciani loco perperam μοὶ δοκεῖ legitur, ita
et apud Xenophontem. lib. IL. Kvgoz. ubi cum Cyrus Cyaxari
contra Ássyrios auxilio esset mittendus, inter alia Cambyses
filio suo Cyro praecipit, ut milites 1n continua teneat exer-
citatione; ad id respondens Cyrus, sibi quoque eandem de
exercendis et in officio continendis militibus, stare senten-
tiam, denique ait: ᾿Αλλὰ μέν τοι τόγε μελετᾶσϑαι ἕκαστα τῶν πο-
λεμικῶν ἔργων, ἀγῶνας ἂν τινὰς μον δοκεῖ, e πάτερ, προειπὼν
ἑκάστοιρ y καὶ de προτιϑεὶς, μάλιστα ἂν ποιεῖν εὖ ἀσκεῖσθαι
ἕκαστα, ὥςτε, ὁπότε δέοιτο, ἔχειν ἂν παρεσχευασμένοις χρῆσϑαι.
Haud dubie oratio soloeca est, μοὶ δοκεῖ προειπῶν, et mori
ϑείς: Sed omnino legendum. μοὶ δοκῶ. (μειεδιυνε inquit,
quod ad curam singulor um militarium operum attinet, certum cst,
certamina quaedam singulis (militibus) ἘΜΆ pronunti—
antem , cet praemüs propositis , maxime curare, ut in ΜΡ ex-
erceantur, quo üs, ubé opus fuerit, paratis uti queam, | Collau-
dans deinceps consilium filii Cambyses , κάλλιστα λέγεις, in-
quit, Q παῖ. τοῦτο γὰρ πονήσας , σάφ᾽ ἴσϑι ὥςπερ χοροὺς τὰς
τάξεις ἀεὶ τὰ “προφήκοντα μελετώσας ϑεάσῃ. Optime censes , fili
mi. Hoc enim ubi feceris, certo scias, videbis ordines instar
chororum semper ea, quae oportet, curantes, Paullo post ea—
dem loquendi ratione utitur Cyrus, τοῦ γε μὲν πειϑομένους
στἀαρέχεσϑαι τοὺς στρατιώτας οὐκ ἀπείοως μοι δοκῶ ἔγειν. Equi—
dem videor mihi haud. imperitus esse efficiendi , ut milites i impera
lis Pareanh et continuo posts ὁρᾶν μοι δυκῶ τὸ προτρέπον σεί--
ϑεσϑαι μάλιστα ὃν τὸ τὸν μὲν πειϑόμενον ἐπαινεῖν τε καὶ τιμᾷν,
τὸν δὲ ἀπειϑοῦντα ἀτιμάζειν τε xol »δλώξοιν! Videor mihi intcl—-
ligere, id demum esse, quod obedientiam excitet, si dicto audi—
entem collaudes ac honores; eum vero, qui minus dicto audiens
sil, ignominia et poena ἘΜ Gad Jews. δοκῶ G.P. et L. Reli-
qui δοχεῖ. SorAx.

Ead. 1. 14. 'Ev Οἰνέως) Sic omnes, quotquot vidi, edi-
tiones. Suadet tamen ipsa ratio, legendum ἐς Οἰνέως" aliis
Deis ad domum Oenei profectis. Ἔν Οἰνέως eadem quidem lo-

£N DEB SAOCITIFRCYLS. 483

uendi ratione dicitur, et passim similiter frequentatur, ac
ἐς Οἰνέως. Sed hoc hic requiritur. Saepissime Lucianus hoc
elliptico modo utitur, ut £y τίνος τῶν γραφέων, in pictoris cu-
jusdam domo, in Zeuxide c. 3. ἐν ᾿Δρισταινέτου, initio Lapi-
tharum; ἐν φαρμακοπώλου alibi. 4elianus quoque ita passim.
Sic per zig, ut Noster in Hermotimo c. 82. ἐς διδασκάλου" in
Apologia c. 4. Εἰς πλουσίου τινός. Sic Zelianus, ἐφοίτα, εἰς
“Δαμίας, εἰς Πανδοκέως, εἰς 'Δρχελάου. Sic Plato in Sympo-
sio, ἐπὶ δεῖπνον εἰς AyéQovog. Zristophanes, ix Ilorgoxiéovg.
Sed hanc loquendi formam apud Graecos, ut et apud Lati-
nos, usitatam, ante nos dudum observarunt eruditorum rmnul-
ti. Jexs. Vid. Suid. (ἐν ἄδου) ubi observat, Atticis non in-
frequens esse, ut rg ἔν utantur pro εἰς. Apud -dristophanem
tamen p. m. 178. (sive NEG. 969.) male legit ἐν παιδοτρίβου
βαδίζοντας. In nostris rectius, καθίζοντας. Soraw. Ktiam
Dukero ad Thuc. p. 242. et Z4breschio Dilucc. 'Thuc. pag. 417.
scribendum videtur ἐς Οἰνέως, et revera εἰς reperitur in 2954.
Nihilominus retinebam ἐν. Cogita πεπορευμένους, qui pro—
ecti sunt , atque adeo jam versantur in eo loco, quo abierant:
et non male respondere sibi videbis ἐν τῶ οὐρανῷ et ἐν Οἰνέως.
Magis offendit in Ocypode v. 105. ἦλϑεν — ἐν δόμοις, de
quo tamen suo loco. Suidae praeceptum, modo a Solano
commemoratum, Atticos uti ἐν pro εἰς, nihil habet nec ra—
tionis, nec termini. Lrrnuw.

Pag. 76. l. 4. Ἣν ἐν ἀρχῇ τῆς .ι᾿Ομήρου ποιήσεως
z00c αὐτὸν ἐπεδείξαντο͵]Ἵ Quod pro postrema voce duo
Parisienses exhibent ἐποιήσαντο, in eo nihil est per se, quod
vituperes: χάριν enim ποιεῖσϑαν aeque probum, ac χαρίζεσθαι,
et utrumque fere ejusdem potestati. Quum igitur Belnus
ἐποιήσαντο minus bene dictum putat, non per se judicium hoc
valere potest, sed hujus loci nostri ratione habita, cui ma-
gis convenit ἐπιδείκνυσϑαι χάριν, de Aethiopibus, ostentandi
caussa Jovem ceterosque Deos lautissimis duodecim dierum
epulis excipientibus. "Voces autem interjectas ἐν ἀρχῇ τῆς
Ὅμ. m. recte odoratus est Schmiederus spuriae esse originis,

uod vel hinc patet, ut ipse monet ScÁm., quod in tribus
Codd. Pronomen ἣν ineptissime , quandoquidem illa genuina
essent, (quamquam Je/ino secus visum) post ποιήσεως de-
mum collocatum reperitur. Verum et ab orationis forma et
structura minus placent. Unde et nos ea pro suspectis nota-
vimus, Locum fd1omeri nemo facile nesciat legi Tliad. I, 423.
sq. Ceterum interpretatio Latina paullo liberior est: ita
iustruendam fuisse arbitror: — s; gratiam iis recordetur Jupi—

ter , quam ipsi exchibuerunt, lien.

Hh29

484 ADNOTATIONES

Ead. 1. 7. Πωλοῦσι τοῖς ἀνθρώποις) Hesiod. 1. Oper. Lu-
cian. passim. Bovun»p.

Ead. 1. 8. Τὸ uiv oy. — τὸ δὲ πλ.) To Ms. Τὶ. ubique hic
habebat, et recte. Vonsr. Lectionem hanc Ms. R, in tex-
tum recepimus: quem codicem nos sane non vidimus, sed
Jaudatum in margine libri, quo utebatur J^orstius, reperimus.
Sorax, Hicet proxime infra ad τὸ uiv respondet τὸ δέ. Ubi
vero plurium fit enumeratio, post unum μὲν ter quater sequi-
tur ó?, uti h. 1. et c. 14. Admonendus autem est lector, ver-
sionem Latinam compositam esse ad lectionem vulgatam τὸν
δὲ, τὸν δὲ, nos vero Solano obsecundantes recepisse τὸ δὲ, τὸ
δὲ etc. versionem tamen mutare noluisse, quia in se spectata
sensum ab mente Luciani non adeo discrepantem exhibet, Sed
forsan videbitur nonnullis stare posse vulgata, quod £y et
ξγεστι, etiam quando fere pro ἔξεστι ponuntur, non semper
habeant adjunctum dativum, sed absolute saepe ponantur,
sequente accusativo, ut in fragm, JMenandri, Luciani dial,
adnexis. XN. 8. de vita, ἀμελοῦντα τοῦ ἕῇν ovx ἔνεστ᾽ εὐσχημο--
νεῖν. Lucian. de Parasito Q. 16. οὐκ ἔστιν εὐφραινόμενον μαν--
ϑάνειν. Demosth. de coron. p. 841. (quem adduxit clar. ΕΔ--
ner. ad Galat. III, 28.) οὐκ ἔνι τοῦτον εὔνουν εἶναν τῇ πατρίδι.
Evang. Luc. VÍ, 4. óUg οὐκ ἔξεστι φαγεῖν, εἰ μὴ μόνους τοὺς
ἱερεῖς. Quandoquidem et Latini verbo Ζίοεέ eodem modo
utuntur, sequente accusativo personae, ut δι). 1, XI. 48.
Liceat — facta referre SENEM. — Firg. Ecl. I, 40. — neque
servitio IMLE exire licebat. Ἐπ Cic. VI. ad fam. 91. utinam (i—
ceat aliquando aliquo reip. statu NOS frui. Sed frustra; nam
etsi ἔνεστι, τὸν μὲν πρίασϑαν ferri possit; tamen, quia post ter
repetitum τὸν, in omnibus edd. quarto loco sequitur, καὶ τὸ
ἐκ τῆς Αὐλίδος — διαπλεῦσαι, praecedens τὸν cum τὸ consi-
stere nequibat, sed necessario mutandum erat. Rrirz. Ac-
cedit haec caussa, quod, si vulgaris obtineret ratio, legen-
dum erat: τὸν μὲν τὸ ὑγιαίνειν --- τὸν δὲ τὸ πλουτεῖν — τὸν δὲ
τὸ βασιλεύειν. Nihil certius So/ani emendatione: Graeviana
contra, ut vim, ita et soloecismum infert verbis. . Lim.

Ead.1. 11. Ταύρων ἐννέα) Od. T, pr. et 178. seq. Gzsx.

Ibid. Καὶ τὸ ix τῆς Αὐλίδος) Liquet ex praecedentibus,
scribendum esse, τὸν δὲ ix τῆς Αὐλίδος εἰς "liiov διαπλεῦσαν
παρϑένου βασιλικῆς" non, ut legitur in editionibus, καὶ τό.
Hunc vero ex Zulide in. Ilium navigationem virgine regia emere.
Τὸν, nimirum Agamemnonem, qui Íphigeniae sacrificio red-
emit prosperum cursum et ferentes ventos. Gnarv.

Ibid. Ἔκ τῆς Αὐλίδος) Vide Ovid, Metam. XII. Vonsr.

ὶς

IN DE SACRIFICIIS 485

Ead.1. 19. Παρϑένου βασιλικῆς) fphianassae, quam non-
nulli Iphigeniam appellant, Agamemnonis filiae. Bnop. No-
tissima Iphigenia, duabus tragoediis ab Euripide celebrata.
Omnino de ea, ejusque nomine utroque, vid. JMuncker. ad
Hygin. XCVIH. Lznw.

Ibid. Ὃ μὲν γὰρ ἑκατόμβῃ) Rectius Ms. Angl. doctissimi
Golmani,, ἡ μὲν γὰρ “Εκάβη" patet apud Homer. Il. 6. Bovn.
Scribendum omnino ex Codice. Anglicano, quod monüit
Bourdelotius, et. firmant mei libri excerpta : ἡ μὲν γὰρ Ἑκάβη
( vulgo absurdissime ὁ 0 μὲν γὰρ ἑκατόμβῃ) τὸ μὴ ἁλῶναι τύτε τὴν
σόλιν ἐποίατο παρὰ τῆς ᾿ἀϑηνᾶς βοῶν δώδεκα καὶ πέπλου. Mes
habetur apud Homerum Hiad, y. Gnazv. Quemadmodum rec-
tissime et in codice Anglicano, quem pervolvit Bourdelo-
tius, et in excerptis cl. Graevit, pro 0 μὲν γὰρ ἑκατόμβῃ legi-
tur, ἡ uiv γὰρ "Exafg, eodem plane modo ad oram Florenti-
ni, quo usus sum, exemplaris, emendavit ignotus mihi vir
ille eruditus, dubium ex ingenio, an ex inspecto saniori
codice. Id nimirum ait Noster, Hecubam. duodecim boum
sacrificio captivitatem, sive expugnationem Trojae, ab Mi-
nerva redemisse. Jrxs. Ἢ μὲν γὰρ Ῥκάβη Mss, Gr. Angl. P.
L. et R. et ed. J. optime sane. . Vulgata ὁ y. y. vogue ma-
nifesto .corrupta. SoraAx. Et A. 2. exhibet veram lectionem
ἢ μὲν γὰρ “Εκάβη, quae et in margine ab antiqua manu rescrip-
ta est exemplaris B. 1. ejus, quod ego possideo. In inter-
pretatione horum verborum Latina, quam Reiiius dedit,
reddideruntque DBipontini: Non quidem. Hecuba etc. haud ὯΝ
bie pro non scribendum erat nam, tum verbis auctoris, tum
reipsa sic jubentibus. Lrzumw.

Fad,.1. 13. Βοῶν δώδεκα καὶ zx.) Homer. 11, Z. Βπον.

Pag.11.1.1. ᾿Ζλεκτρυόνος) Ab Aesculapio praesertim, cui
moriens Socrates a sodali suo adhuc satisfacit, Gzsx.

Ead. 1. 7. Xov τὸν νεὼν) ll. 4, 89. Bnop.

Ead. 1. 11. Κατεδυςώπησεν) Hoc est, pudore incusso ex—
oravit: nam δυςοωτπία est pudor, quo fit, ut aegre oculos tol-
lere audeamus. Crrn.

Ead.1.14. Αὐτοῖς ἡμιόνοις) Eadem rhapsodia 4, 50. Οὐ-
'eijue μὲν πρῶτον etc. Bnop. —Avreig scripsi cum Schm., prae-
eunte Codice 83011. - Vid. Fischer. Animadvv. ad Jl/cller. T, I.
p. 370. sq. Lxuw.

Pag. 18.1. 4. Κυκλώπων ϑανάτῳ ) Apollo enim orbitatem
suam in ipsum Jovem ulcisci non ausus, Cyclopas, a quibus
fabricatum erat, quo Aesculapius percussus est, fulmen, in-
terfecit. Vid. supra Diall. Deor. XIM. | Sorax.

Ibid. Κἀξοστρακισϑεὶς ) Rhetores Graeci. Interpr. z£ri-

486 A. DON O'T &/T-IGO N.E'S

stoph. passim Hesych. Suid. Pollux. Bovnp. Hygin. fab. 49.
sed aliter Schol. min. ad Il. 4, 400. Grss. Orph. Argonnm.
v. 173. n

Ἄδμητος δ᾽ ἀφίκανε Φεραιόϑεν, ᾧ ποτε Παιὰν

Θητεύων ὑ ὑπόεικε, Διὸς δ᾽ ἠλεύατο μῆνιν,

Οὕὔὕνεκά τοι Κύκλωπας ἀμαιμακέτοισιν ὀϊστοῖς

Ἔν φϑιτοῖσιν ἔτευξ᾽, ᾿Ζσκληπιοῦ εἵνεκα λώβης.
Cf. Schol. ad Jov. Confut. c. 8. Τ Ἐπ ΝΜ.

Ead. 1. 5. Χρησάμενος) Quid si legamus χρησόμενος; et
mox, ὅτι δὲ καὶ ἐθήτευσε, ut respondeat illi, quod praecessit,
ἀλλ᾽ ὅτι καὶ καταδικασϑεὶς x. T. 4. GESN. Illud suppeditat Co-
dex Gorl. et recte nos videmur restituisse, re ipsa postulan—
te. Nam quae interpretatio Latina ΤΟΥ sed quod judicio
damnatus ob Cyclopas interfectos, testarumque suffr agio de coelo
in lerram ejectus , humana conditione et sorte uit jussus est, ea
per sequidem non reprehendenda, textus vero verbis non sa-
tis accommodata sunt, nec esse poterant, nisi absurdi quid
'dicere velles auctorem, | Sed mutavimus ea secundum verio-
rem lectionem. Alia res est Diall. Marr, EX , 1. ubi χαρισα-
'μένους Schmiederus temere mutavit 1n χαρισομένους. Quod au-
tem ad alteram Gesneri conjecturam attinet, ea jam non opus
est, quum in duobus Codd. legatur ὃ ὅτε δὴ, quod unice rectum
ἐξ τ: atque etiam Sehmiedero jam receptum, et Jo. Seagero
probatum, Vid. Varr. Lectt. Scilicet δὴ a Luciano saepe
post voces relativas poni , ubi antecedeus enuntiatio per spe-
cies declaretur vel exponatur, ut mox ὑφ᾽ ὧν δὴ etc. nulli
ejus lectorum ignotum est. Lixnw.

Ead. 1.8. ᾿Δμφότερον πλινϑεύοντες) Haec JW. Felix Oct.
Serv, ad F'irgil, Bovnp.. 1], 0, 442. seq. Gzsw.;

Ead. 1. 10. Παρὰ ro) Φρυγὸς) A Laomedonte. 1]. d.
Bnopn. Deinceps m oügniglev mutandum censuit Be/inus, et
vere mutavit Scolmiederus, praeeuntibus tribus Codd., qui
προςώφειλεν exhibent; recte factum, siquidem. Grammatico-
rum praecepta Epit qui consentientes hoc inter ὄφλειν et
ὀφείλειν discrimen statuunt, quod hoc sit omnino debere ali-
quid facere, obligatum esse ad aliquid facieudum, illud vero
sententia | aliqua Jusliciali lata mulctae cujuscunque damnatum
esse. | Sic Eustath, ad Odyss. & B. p. 581. ὄφλει μέν τις ἐπὶ δίκῃ»
"ὀφείλει δὲ, ὡς 3] xou) λέγει. συνήϑεια. zÍmmon., ὄφλει μὲν γάρ
τις ἐπὶ καταδίκῃ, ὀφείλει δέ τις, ὡς ἡμεῖς ἐκδεχόμεϑα. Timaeus
Lex. Platon. ὄφλειν, ἡττᾶσϑαι ἐπὶ δικαστηρίῳ. | Yisdem verbis
utitur Suidas s. ὄφλειν, et similibus alii Grammatici, Atqui
quod Laomedon his Diis operariis debebat, non erat mulcta

£N ADU: SALC'REFEGIA 5. 487

de tribunali ei adjudicata, sed merces pacta 1n annum, ,Ho-

mer. 1l. v. 444. Ergo bet os convenit in ἢ. 1. ὄφλειν, scade 0gsí-
Àav, e Grammaticorum, inquam, verbis si res judicetur. At
non verba, sed sententia, praecepti consideranda, Utras-
que notiones, quas separa vit Grammaticorum subtilitas, con-
junxit usus deca raro, ut tenenda sit ejus, quod justum est,
cogitatio, et ὄφλειν omnino reddendum: solvere debere ex jure
quocunque. Hinc illa verborum ὄφλειν et ὀφείλειν permuta-
tio, cujus certa reperiuntur documenta, ut ὄφλειν γέλωτα ap.
Euripidem aliquoties, e. c, Med. v. 404. et 1049. (à φλειν in
exitu Jambici senarii) Apud ipe nostrum ὄφλημα dictum
pro ὀφείλημα Diall. Mortt. IV, 9. Quid igiturimpedit, quo
minus et ἢ. ], προςύφλειν Lucianus dixisse credatur ea pote-
state, quam propriam verbo προςοφείλειν volunt Grammaticae
qn ed? praesertim quum, unde προςώφλεν, nisi ab Apso
auctore, profectum sit, difficulter, contra, unde zoocogei-
λὲν originem duxerit, clarissime intelDgi possit. Lriw.

Ead.1. 18. Καὶ πολὺ τούτων ἱερώτερα Quod Ja-
cobsius alicubi vult μιαρώτερα, nihil est, nisi lusus ingenil,
Quippe non sensit Vir lectissimus Ko asia hujus loci ironi-
cum, per quem o£ σοφοὶ (ποιηταὶ) dicuntur non solum ea,
quae eM enumerabantur, σεμνολυγεῖν περὶ τῶν ϑεῶν, sed
etiam alia πολὺ τούτων ἱερώτερα (scilicet!). ^ Qui quaeso
huc congruat υιαρώτερα; Similem in modum Noster infra
cap. 14. Ταῦτα μὲν ἴσως μέτρια -- — ἣν à ἐς τὴν “ἴγυπτον"
Eh 918» τύτε δὴ τότε ὄψει πολλὰ τὰ σεμνὰ, καὶ ὡς ἀληϑῶς ἄξια
τοῦ οὐρανοῦ. Lrnuw,

Pag. 78.1. 4. ᾽Εν αὐτῷ) Quid hoc sit, aperiant alii. Lu-
cianum non agnosco, Scripserat ἐπ᾽ αὐτῷ, ut cap, ultimo,
aut aliud quid; certe non hoc. Sorax. His quid sibi velit
Solanus, equidem non video, praesertim quum illud 2 ἐπ᾿ αὐτῷ
in cap. ultimo invenire non potuerim, "Videtur eum usus
praepositionis ἐν offendisse, cum verbo βασιλεύειν junctae.
Verum consulto banc i ipsam viam ingressus est auctor, ut m—
biguitatem dicendi vitaret, quae exstitura fuisset, si ἐπ᾿ αὖ-
τῷ, Vel αὐτοῦ dixisset, quoniam sic de persona Urani neces-
sario cogitandum erat. Neque soloecum videri potest βασι-
λεύειν ἔν τινι χώρᾳ, quum constet βασιλεύειν ἐν Πέρσαις, et si-
milia, . Ceterum ἢ. }. a persona Coeli ad locum coeli repen-
tinum fieri eumque paullo audaciorem saltum, haud equidem
diífhteor: neque tamen auctor sim, ut haec quantacunque la-
becula vel tollatur, vel arte aliqua poliatur. Ferebat tales
μεταβάσεις, quod inter Graecos plurimum valebat, prosopo-

488 ADN:OTAT120'NES

poeiarum studium, nec raro in ejus generis incidas exempla,
siquidem in talia attendas. Nunc mihi succurrit e Somnio
Nostri initium declamationis Artis Statuariae c. 7. Ἐγὼ, φίλε
zwi, “Ερμογλυφικὴ τέχνη εἰμὶ, ἣν χϑὲς ἤρξω μανϑάνειν, ubi μαν-
Ouvsiv, 51 severe judices, minus ad personam, quae loquitur,
quam ad artem, de qua loquitur, accommodari mente potest.

Cf. Prom, in Verbb. c. 6. init., imprimis Judicium Vocalium
compluribus locis. Lxx.

Ead. 1.6. Ζεὺς κλαπεὶς) Orpheus, Homer. Callim. Hymno
in Jovem, Doctores sacri, Tertull. Cypr. M. Felix. Bovnv.

Ead. 1. 8. ^O πρότερον) Mutandum putaram. V, Ver. Hist.
TT. c. 9. Sed et sic stare potest. Soraw. |n Ver. Hist. 1. c.
legitur Κῦρον, τὸν πρύτερον, quod utrum Adjectivum sit, an
Adverbium, ex ipsis his verbis non potest dispici, neque
adeo quidquam in locum, qui nunc agitur, probari. Va—
riant veteres in distinguendo majore Cyro a minore. Xenoph.
Anab.I, 9, 1. dicitur Κῦρος ὁ ἀρχαῖος, TÀucyd. p. 9. 13. ὃ
ΤΙερσὼν πρῶτος βασιλεύων, Pausan. Vlll, 43. 0 πρεσβύτερος,
apud. Nostrum Macrob. c. 14. 0 παλαιός. Jam etsi in Ver.
Hist. τὸν πρότερον probabilius pro Adjectivo habetur, ideo
tamen bh. l. ὁ zgózegov damnari noluerim, Lzumw.

Ead. 1. 10. Ἔγημε δὲ) Quos auctores secutus sit, nescire
me fateor. Scholiastes certe Latonam harum uxorum prio-
rum unam facit. ScÁol ad Jov. Con£. c. 17. Soraw. Lar-
gus est ZZesiodus in enumerandis prioribus Jovis uxoribus
'"Theogon. v. 886. sq. ..-Recenset deinceps Metin, Themin,
Eurynomen, Cererem, Mnemosynen, Latonam, postremam
denique Junonem. Lzzw.

Ead.l. 11. Κατὰ τοὺς II. — νόμους) Paulo aliter rem
vulgo narrant. QConsulti juris apud Persas antistites, lice-
retne regi sororem uxoris loco habere, responderunt, vetari
hoc quidem legibus; sed esse legem, qua regi, quicquid
vult, licet. Muretus ( Var. Lect. VII, 1.) adversus 24emil.
Probum, idem apud Graecos licuisse, orationem Zfndocidis
adversus Alcibiadem adducit, in qua narratur, Cimonem eo
nomine exsulasse, quod sororem duxisset uxorem. Sed in
vulgatis Z£ndocidis codicibus pro Cimone legitur Conon, quod
v. cl. emendavit. Soras. Cimonis exemplum etiam Corm,
JNepos affert in Cim, c. 1. ubi addit Zicere Z4theniensibus, eodem
patre natas uxores ducere; de quo Atheniensium more idem
scriptor jam in Praefat. ὃ. 4. locutus fuerat. Lxruw.

lbid. Περσῶν νόμους) Etiam cum matribus: Catull. M.
Felir. Bovnvn.

PN'"DBDE^ SACRTPFLCIMA φὲ 489

Pag. 80. 1. 6. “Ὑπηνέμιον) Quae dicantur Aypenemia ova,
alio in loco retuli. Bnop. Qnasi vento gravida facta fuisset,
quod fabulantur de equabus Hispauicis. Nam ὑπηνέμιος est
ὑπὸ τοῦ ἀνέμου. Plinius id mendacium serio nobis obtrudit
H. N. VIIT, 42. postalios. Atqui tam verum hoc erat, quam
yerum fuit, Junonem, mulierem '"Thessalam, sine viri con-
cubitu peperisse. oed. In Somu. s. Gall: c. 19. divitiae
somniatae, simulatque expergefactus sit, ὑπηνέμια dicuntur
φέρεσϑαι. tanquam veniis tradi ferendae et dissipandae. Rectius
enim Suidas ὑπηνέμιον explicat τὸ ὑπὸ τὸν ἄνεμον, quam (7ε--
ricus τὸ ὑπὸ τοῦ ἀνέμου. Vanitatis et levitatis notio translata
ad ova, quorum et Suidas mentionem injicit, et ad alios foe-
tus, quos Socrates ap. P/aton. Theaet. p. 150. sq. Steph. nunc
edulis; nunc ψευδῆ» nunc etiam ἀνεμιαῖα, vocat, oppo-
nens τοῖς ἀληϑινοῖς, τοῖς ἀληϑέσι, τοῖς γονίμοις. De equabus
vento gravidis locus insignis Jirgil. Georg. HIT, 271. sq. ubi
plura Heynius. Sine marito a Junone conceptum Vulcanum
non agnovit Homerus, innuit tamen Hesiodus Theog. v. 927.
et clarius posteriores pronuntiant. ANoster non cite magna
acerbitate Jovem ad Junonem τὸν σὸν υἱὸν dicere jubet, quo
significetur Vulcanus, Junonis sine patre filius, Diall. Deor.

V, 4. Lzumu.

Ead.1. 8. Bévevcov etc.) Dicitur Juno peperisse Vulca-
num βάναυσον, καὶ χαλκέα, καὶ πυρίτην. Vertit interpres,
fornacarium, et fabrum. aerarium, et ignipotentem ; βάνουσος
est arte sordida seu sellularia. quaestum faciens; sed πυρίτην
Graecis esse zenipotentem, qui circa ignem versatur, mihi per-
suaderi non potest: πυρίτην lapidem et gemmam quis igno-
rat? πυρίτης ἄρτος dixit Phrynichus apud Po//[ucem. In Mis.
est πυρητήν᾽ sed hujus vocis exemplum quaero. Forte scrip-
sit Lucianus πυρωτὴν 5, qui igne ulilur in fando, et coquendo
aere, a mvoóo. Mabes hanc vocem in hac notione apud scrip-
torem libri Esdrae. Gnarv. De voce βάναυσος vid. T. I.

. 169. Vulcanum iisdem nominibus ipse matris maritus deri-
det Diall. Deor. V, 4. qui locus omnino cum hoc conferen-
dus, nec non Jov. Confut. c. 8. Prope ridiculus est Be/inus,
qui, criminandi pruritu abreptus, vocis καμινευτὴς interpre-
tationem Látinam: qui camino adstet 101a vila, utpote minus
fidelem, reprehendens, ipse vertat, comme un ramonneur,
lanquam caminorum purgator. Lrenw.

Ibid. Πυρίτην) Ed. JA πυρευτήν. viderint alii, an com—
modius. G. et P. πυρητήν. L. πυριήτην, vel πυροιτήν. Soras.
Ead.1. 9. Τὸ πᾶν) Prorsus. Bnop.

490 ADNOTA TIONES

Ead. 1. 11. "Eófig9n) Ita ediderunt B. 9. et Par. quod in
reliquis omnibus scriptum est ἐῤῥίφη. Sorax.

Pag. 81. |. 1. "Acrvéávo£) Hectoris filius, quem Ulysses,
ne quis superesset, qui excidium Trojae ulcisci posset, de
turri praecipitavit. Vonsr. Scamandrium a patre, Astya-
nacta vulgo, dictum puerum ( Homer. Il. VI, 402.) Ulysse
auctore e communi Graecorum decreto de turri praecipitatum
esse, ne superesset, qui restitueret regnum Trojanum, canit
Euripides 'Troadd,'v. 720. sq. imprimis Actu V. C£, Ovid, Met.
XII, 415. et Hygin. Fab. CIX.. Lxarw.

FOE Οὗτος uiv) Aut aliter legendum fuit, aut cum
B. 9. et Par. nova sententia inchoanda. Sorasx.

Ead.l. 10. Μηκέτι χοήσιμον) Sed eviratum. Bnop. | Viri-
Jia enim ipse sibi absciderat; unde postea Cybeles sacerdoti-
bus mos iste. V. Lact. 1, 17. qui paullo aliter rem narrat.
Sorawx. Cf. Diall. Deor, XII. ibique Adnott. T. II. p. 321.
Lzrumw.

Pas. 89.1.8. Χαλκοῦς ἐστι) lliad. A. 496. Διὸς ποτὲ χαλ-
κοβατὲς δώ. Gnaarv. Haec verba usque ad ἠχούσαμεν, ab in-
terprete Latino omissa, supplevi. In sequentibus autem
vertendis lapsus est J/iclandius, dorsum inteiligens ejus, qui
contemplatur, et reddens: oder lieber gar auf dem Rücken
Jiegend, At coeli dorsum intelligendum, 1. e. convexum, ut
recte Latinus interpres. Contra τὰ ἔξω modo significabant
concavum. Lr.

Ead.]l. 7. Xovcoiv τὸ δάπεδον) Homer. Iliad. 4. 9. Χρυ-
σῷ ἐν δαπέδῳ. DBnop.

Ead. 1.8. Πυλωροῦσι) Homer. Il. E. 749. 0. 393. «Αὐτό-
pez δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ, ἃς ἔχον ἵῶραι, Τῆς ἐπιτέτραπταν
μέγας οὐρανὸς, Οὔλυμπός τε. Bnop. meu simul cum Horis
jauitorem, coeli facit Ovid. Fast. 1, 125. Leu.

Pag. 88. 1. Of δὲ ϑεοὶ παρ᾽ Zu καϑήμενο!) Homer. Yl. 4.
1. IM Passim in Homero: ut et illa ἑλισσομένη περὶ καπνῷ.
Quae rursum repetit in Icarom. Bovnp.

Ead.1. 5. “Ελισσομένην) Κνίσση δ᾽ οὐρανὸν κεν ἑλισσομένη
περὶ καπνῷ, ll. 4. 817. Bno»n.

Ead. 1. 6. ᾿Επικεχηνότες τῷ καπνῷ) Horat. Sat. 2, 7, 88.
JNasum nidore supinor, Vid; 4rnob. p. 212. qui classicus prope
locus, ubi cuzssas etiam appeliat. Grsx,

T5 l. 8. “Ὥςπερ of μυῖαν) Idem Muscae encom. Jihen.
lib. 1. :4ristoph. Bounp.

Ead. 9. Συνέπινον αὐτοῖς) Pausan. in Arcad, Οἱ γὰρ δὴ
τότε ἄνϑρωνοι ξένοι καὶ ὁμοτράπεζον ϑεοῖς ἦσαν ὑπὸ δικαιοσύνης
καὶ εὐσεβείας. Bnon.

IN DE :S8ACHIFICIIS. 401

Ead.1.11. Δάλοι) V. Eurip. Or. 8. Soraw. Cf. Diall.
Deor. VI. Lrmuw.

Ead. 1. 19. ᾿άπόῤδητος) Forsan dmógevrog vel ἄπορος. ut
de Dipsadd. cap. 2. Soraw,. Frustra tentat Solanus probam
vocem: et vere Lucianeam, quamquam minus frequenter de
locis, quae adire vel intrare non licet, usurpatam, Omnino
autem ἀπόῤῥητα sunt, quaecunque prohibita sunt et vetita,
interpositis gravibus. minis. Noster utitur fere de rebus sa-
cris, quas nefas sit profanas reddere, ut de arcanis, quae
$e non licet, Prom. s. Caucas. extr. Anach. c. 38. Pisc.
c, 38. cf. Necyom: c, 9. 8. Philopatr. c. 14. nec non de cibis,
quos sumere interdictum, Somn. 8. Gall. c. 5 de Mort. Peregr.
c. 16. Jam quaeso quem offenderit locus ἀπόῤῥητος, 1. e. sa-
crosanctus, atque adeo οὐρανὸς ἀπόῤδητος, le. cujus limeu
adire, vel transire, nefas habetur? Accedit, quod in eo
quidem loco, quem Solanus affert, Dipss. c. 9. δύςβατος καὶ
ἄπορος bene j jungi poterant, minus tamen recte in hoc nostro
ἄβατος xal ἄπορος. Lrrnw.

Ead. 1.15. " Tec) Silvas ac saltus: ὀργάδας vocant. Bnop.
Vulgare nomen z£ucvog, lucus, qualis commemoratus Veneris
in Amorr. c. 19. et 27. Lznw.

Ibid. ᾿Ζπετέμοντο) Ad verbum resecuerunt, ἀπετέμοντο, ni-
mirum id ipsum est sacrare, ab usu promiscuo separare. Grsx.

Ibid, "Og« ἀνέϑεσαν) Res ex omnis generis scriptoribus
notissima, praecipue tamen potis, Vide, silubet, PAilo-
strati interpretem 53. a. 5. Sorawx.

Ibid." Ogvea) Nam pica Daccho sacra est, Jovi aquia,
Minervae noctua, Bnop».

Pag. 84.1. 1. Τὰ φυτὰ) Olea Minervae, vitis Baccho, Jovi
quercus. Bnopn.

Fad. L2. εΝειμάμενοι) Οἱ ἄνθρωποι. Bnaopn.

Ead.1.3. 'O μὲν Δελῳφὸς) Caecil in 7M. Ῥεῖ. qui tangit
caetera hujus tractatus, quae quidem etiam sunt in Dialog.
Deor. Bovn».

Ead, 1. 5. " Hoav) adi DASS. Ito 5t, seq. praesertim
Spanh. ad. Callim. p. 372. seq. Grss.

Ibid. "4oyog) Scribe "A4oyciog, utin Angl. Cod. Bovn».
"Apytiog P. L. et A. alii "Apyoc. SoraAwx.

Ibid. Mvyóóviog) Hic pro Phrygio: poétarum enim 9o-
λογούμενα cum tractet, poética etiam ratione ütitur. Pausanias
p. 844, 5. Wech. de Mygdone agens Coroebi patre, χαὶ ἀπ᾽
αὐτοῦ, inquit, φρὺξ τίϑεσϑαι καϑέστηκεν. Vid. Horat. Ode 2,
12, 22. 8, 16, 41. Stat. Theb. 2, 134. Grsx.

Ead. 1.8. Ἰάφον αὐτοῦ δεικνύουσι) Vide Callimachi Hymn.

4902 A'D ON OO T-A €x OL.NW E'S

in Jov. ejusque interpretes. Crrnm. Vid. supra Tim. c. 4. in-
fra Jov. Trag. c. 45. et Ez. Spanh. ad Callim. p. 6. Sorax.

Ead.1. 10. Πάλαι s Pd] Reddendum erat: dudum
mortuus, non olim, ut placuerat interpreti Latino. De qua
vocis πάλαι potestate monuimus T. T. p. 483. Lznx.

Pag. 85. 1. 2. Τενειήτην τὸν Ζ4ία) Haec omnia ex Home-
roO mutuati videntur recentiores eo pictores et statuarii; nisi
forte et ipse antiquioribus artificibus descriptiones Deorum
acceptas tulerit. Crrm.

Ibid. Παῖδα) Idem voluit, quod Callimachus, cum (Hymn.
in A poll. v. 86.) ἀεὶ καλὸς καὶ ἀεὶ νέος canit. qualem nempe
in antiquis nummis et monumentis passim conspici ait vir ha-
rum, et omnium bonarum artium, indagator sagax Ez. Span—
hem. quem vide. Sorax.

Kad. 1. 8. Tani) Hic anonymus eruditus Florenti-
no suo libro ad vocem ὑπηνήτην adscripsit, se conjicere le-
gendum πτηνόν. Becte quidem, quod pro peculiari γνωρίς-
ματι alas Mercurio vult tribui: putem tamen sanissimam esse
lectionem vulgatam. Quamvis autem Mercurius proprie. non
barbatus occurrat, satis tamen commode appellatur ὑπηνήτης,
hoc est, florens aetate, ἐν ἦρι τῆς ὥρας, ut vocabulum hoc
exponit Pollux. Imo cum ὑπηνήτη Ἢ proprie notet, quemad-
modum interpretatur Hesychius, τὸν ἀπαρχὴν. ἔχοντα τῆς ye-
γνειᾶδος, apprime convenit Mercurio, semper juveni, id epi-
theton; quodque ei non Lucianus modo, sed et Homerus tri-
buit, ubi ll. £2. v. 848. eum similem facit juveni

Πρῶτον ὑπηνήτῃ , τοῦπερ χαριεσταάτη ἥβη»

cui sunt flaventes pr ima lanugine maíae,
Caeterum ex hoc versu Homerico omnino apud Afclianum, (ubi
lib. X. Ποιπιλ. c. 18. legitur, ἠράσϑη αὐτοῦ [4égvidog] νύμφη
μία, καὶ ὠμίλησε καλῷ ὄντι καὶ νέῳ, καὶ πρώτῳ ᾿ὑπηνήτῃ) emen-
dandum censeo πρῶτον ὑπηνήτῃ᾽ abunde enim liquet, poli-
tissimum scriptorem expressisse hoc ex illo, quem adduxi-
mus, Homeriloco. Non mihi latet, quod ad haer and
attulerunt eruditi; sed iis nostram hanc ego sententiam arbi-
trandam permitto. Jews. is, quos cl. Jensius attulit, adda-
tur. Philostrat. de imaginibus, ἐν ἁπαλῇ. τῇ ὑπήνη. in zov$.
p.825. Lanuginem autem designat. Vid. Il. 9, 348. et Od.
K. 279. SorAw.

Ead. 1. 5. ᾿Ελέφαντα) Eburnea enim erat statua Ar
Olympici, ad quam hic respicit, v. Quom. Hist, Conscr, c. 51.
SornAw. Adi ipsam ejus descriptionem satis accuratam apud

Pausan. V, 11. Lixux.

IN DE SACRIFICIIS. 403 .

Ead.l. 7. Τὸν Κρόνου καὶ Ῥέας) Ethnici nimirum pas-
sim de statuis Deorum loquuntur, quasi essent ipsi Dii.
Vide, quae notavimus in Criticae P. 9. S. 1. c. 15. Crzrn,

Ead, 1.8. Πισαίων ἐρημίαν) Confecto Olympico certa—
mine. Βποῦ.

Ead. 1. 9. Διὰ πέντε) Ne cui fraudi sit illud ὅλων, notan-
da hujus locutionis natura, quae Graecis inprimis familiaris,
ut videre est in διὰ πέντε, διὼ τεσσάρων, quae Musici norunt
ita computari, ut graduum numerus unitate multari debeat.
Sic etiam apud Medicos fieri notum, cum de febribus 1o-
quuntur. Sic denique apud Arithmeticos, Chronologos, et
quos non? διὰ πέντε ergo est, guinto quoque; atque adeo spa-
tium intermedium quatuor. Eadem phrasi et de re eadem uti-
tur iterum in Icarom. c. 24. Vide apud Lucianum ipsum qua-
tuor annorum determinatum illud spatium in De Mort. Pe-
regr.c. 20. Haec in tironum gratiam fusius enarranda duxi-
mus: nam apud eruditos de his abunde constat. Sorax.

Ead, 1. 10. Προῤδήσεις καὶ περιῤῥαντήρια) De his vocibus
copiose alibi. Bounp. «Προῤῥήσεις) Non satis apte haec vox
voci ϑέμενοι jungi videtur. Formularum ad eam rem parti-
culas exhibet noster in Alex. c, 38. et Demonact. Vit, c. 34.
Consule Meursi; Eleusin, et emenda PAlostratum vit. Apollon.
p. 155. ubi perperam legitur μετὰ πρύςρησιν, pro μετὰ πρόῤῥη-
σιν᾽ quod diligentissimo editori fraudi esse nolim. Quis enim
in tanto opere nusquam dormitet? Soraw. Προῤῥήσεις καὶ
περιῤῥαντήρια) Accipio illud, quod deinde Programma vocat,
scripturam in edito propositam, qua arcentur profani, £zag,
ἑχὰς etc. Gxsx.

Ead.1. 11. Βοῦν ἀροτῆρα) De quo Hesiod. lib. 9. Op.
Nefas autem fuit, et capital lege Áttica bovem aratorem ne-
care vel mactare, J'arr. c. 5. lib. 2. de re Rust, dico ad Pau—
san. Bovnpn.

Ead.1.18. Φιλήσας — δεξιὰν) Germanus hic adorand:
ritus, quem hic post alios fusius prosequi non lubet. V. De
Saltat, c. 17. pul. Miles, IV. et in Apol. et Sa/masium, ΘΟ ΑΝ,
Cf. etiam Amorr. c. 13. qui locus simul tuetur lectionem no-
stri, αὐτοῦ, pro qua maluit Belinus αὑτοῦ, vel ἑαυτοῦ, uti
vere habent duo codd. Pariss. Lxnuw.

Ead.1.15. Τὸ ζῶον) Quam immolavit, victimam. Pnon.

Pag. 86. 1. 1. "Evritiig) Consule Outramum p. 102. Zdthen.
674. F. ᾿Δριστοτέλης δ᾽ ἐν τῷ Συμποσίῳ φησὶν, ὅτι οὐδὲν κο-
λοβὸν προςφέρομεν πρὸς τοὺς ϑεοὺς, ἀλλὰ τέλεια καὶ ὅλα" τὸ δὲ
πλῆρες τέλειον ἐστι" τὸ δὲ στέφειν, πλήρωσίν τινα σημαίνει. So—
LAN. Certe στέφειν pro implere etiam Hom. Il. 4, 470.

494 Á'UDNO TA. TY o!N E'S

Κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο moroto*
quo illustratur 7 ἐν. 2. G. 528.
— et socii cratera, coronant ᾿

quem alii de crateribus corona foliorum circumdatis, minus
apte, intellexerunt. Sic Zfihen. I. cap. 11. ᾿Επιστέφονται δὲ
ποτοῖο οἵ κρατῆρες, ἦτον ὑπερχειλεῖς οἵ κρατῆρες ποιοῦνται, ὥςτε
διὰ τοῦ ποϑοῦ, (leg. ποτοῦ cum clar. S. Clarke ad Hom. 1. c.)
quod in transitu monitum sit, licet ad Lucian. non adeo per-

tineat. RAxrrz.

Ead. 1. 4. “Ημίφωνον) Vox mihi suspecta. SorAx. Quid
si igitur εὔφωνον, vel potius ἡδύφωνον; Rzra1z. Quia. su-
specta VOX ἡμίφωνον, tentabam ἠδύφωνον᾽ jam velim ὁμόφω-
vov, ut Gall. c. 2. quod optime respondet praemisso εὐφημοῦν.
Sic ὁμοφωνία, de Salt. c. 68. f. ita et hic jam congruum di-
ceret concentum lamentationi victimae, Nondum tamen mi-
hi applaudo, quia posset regeri, ἡμίφωνον melius convenire
bestiae morienti, et τὸ ἐπαυλοῦν esse ipsum animal, non 71--
bias inflatas, licet ad has tacite comparetur. Doctores igi-
tur viderint. Tpxw zn ZAddendis. In errorem seduxit Heitzium
suspicio So/ani. Locus est et sanissimus, ut medelam desi-
deret nullam, et satis quoque pérspicuus; modo teneas, ἐπαῦυ-
λοῦν non minus, quam μυκώμενον et εὐφημοῦν, ad Objectum
per tinere τὸ ζῶον, et ἐπαυλεῖν ἡμίφωνον ad normam Gramma-
ticam eodem modo dici, quo μυχᾶσϑαι yosgóv. Jam constat
verba cum ἐπὶ composita, et Dativo juncta, si sonum 418--
:Jemcunque significant, denotare, sonos suos concentus instar
intermiscere iis, quae Dativus indicat, gui demum
sint. Sic ἐπάδειν dicitur Diall. Mortt. II,29. sic ἐπιβομβεῖν
et ἐπικτυπεῖν Diall. Deor, XII, 1. (ubi tamen addita τῷ τυμ-
πᾶνῳ et τῷ κυμβάλῳ Ablativi "en instrumentales, non hi,
quos modo dicebam, Dativi.) sic ἐπικράξειν, ᾿ἐπικροτεῖν
( Char. c. 8.) émorevátew , ἐπιδακρύειν, ἐπιγελᾷν, et ejus ge-
neris alia. Nunc ἡμίφωνον. dicitur hostia ἐπαυλεῖν τῇ ϑυσίᾳ,
1. e. dimidiata voce (leniori j jam ac tenuiori paullatim, quum
antea majori mugiisset ) tibiae instar accinere rei sacrae, donec
omnino vox omnis cum anima simul deficiat. Qua itimolà-
tionis descriptione quid vividius, quidve simul salsius, esse
possit, ubi addit statim auctor, his vagitibus, et illis mugi-
tibus, jam non posse non quam maxime delebidrà numina di-
vina. Contra quae Fieitzio placuerunt, εὔφωνον, ἡδύφωνον,
et ὁμόφωνον quoque ipsum, quam jejuna ista, quam aliena
ab omni loci indole! Omnino hoc etiam 77 Veluiridià 6b judi-
cium, et multo ante eum Jo. Ῥλιί. Pfiifferi in. Antiquitt.,

IN DE SACHRIFICIIS. 495

Graecc, Lib. I. cap. 28. qui hunc locum ita reddidit: Deinde
ad aram applicant ( pecudem), ac sub oculis Dei jugulant, fle-
bile quiddam emugsientem , beneque (sicut licet conjicere) omina—
tam; denique voce jam leniore ad. sacri tibias respondentem. His
ultimis nempe respicitur tibiarum usus in sacris, de quo
idem Pfeifferus L. 1. c. 88. aliique alibi. .Belinus contra lon-
gissime aberravit, ubi vertit: et ils accompagnent de leurs
flátes ses mugissemens douloureux, qui sont, comme de rai-
son, d'un favorable augure. Lrrnw.

Ead.l. 5. Πρόγραμμα) Vid. Orig. c. Cels. 147, 1. Sorax.

FEad.. 6. Μὴ καϑαρὸς τὰς χεῖρας) Qui hominem necaverit,
sacrilegium perpetravit, Bnop.

Ead.1.8. 'O Kóziew) Homericus Polyphemus Od. K.
Βκον.

Ead.1.9, Τῷ βωμῷ zx.) Qui mos non gentium solum,
sed et Hebraeorum, Dei jussu; Lev. VII, 2. Sorax.

Ead. 1. 18. Διασκίδναται) Homerica dictio, ut et versus
sequens, qui lib. 5. Bounp.

. Ead. 1. 14. Σκύϑης) Res est ex omni genere scriptorum
notissima. Tangit iterum Jov. Trag. Soraw. Cf. Diall.
Deor. XVI, 1. Lzux.

Ead.1.15. Τῇ ᾿Δρτέμιδι) Dianae Scythicae. Bnop.

Pag.87.1. 4. Κριοπρόςωπον) Horum omnium imagines
in Pignorii mensa Isiaca, quibus hae res cordi sunt, videant.
Eadem propemodum habent et Orig. c. Cels. 191, 1. et Clem.
Alex, 16. C. Vid. Philostr. p. 957. Notus, inquit ibi inter-
pres, Hircus Mendesius Panis symbolum. Soraw. Κυνοπρός-
ozog Eouwng, Aegyptiis Z4nubis dictus, Isidi praesto est Daall,
Marr. VIL, extr. Lrzuxw.

Ead. 1. 6. Κροχόδειλον) Colebant enim Aegyptii crocodi-
lum. V. Stephanum Byz. in Zfwgmólc, et Clem. Alex. στρωμ.
V. Cyprian. etiam ad Demetrian, et Tertu/]. adv. Marc. 11, 14.
quos laudat Spanh. 176. Non ab omnibus Aegyptiis tamen
cultum docet Juv. XV , 2.

Qualia demens
Aegyptus portenta colat? CROCODILON adorat
Pars haec: illa pavet saturam serpentibus IBIN.
et v. 35. alii itidem Aegyptii odio eosdem crocodilos summo
prosequi dicuntur, Quorum populorum nomina illic exhibet
vir illustrissimus, Sorax.
Ead. 1. 8. Δαήμεναι etc.) Homer. Ul. o, 487. Εἰ δ᾽ ἐϑέ-

λοις πολέμοιο δαήμεναι ὄφρα tv εἰδῇς. Bnop. 1184, Z, 150.
Gzss.,

496 A DB NO T. TX ON E S

Ead. 1. 10. ᾿Εξυρημένων) Sic de Dea Syr. Bovnp. So-
lemne hoc in Aegyptiorum plerisque sacris. v. seqq. Sorax.

Pag. 88.1.1. Θύρας δ᾽ ἐπίϑεσϑε βέβηλοι) Hoc in sacris
praefari moris erat sacerdotibus: unde Firsil procul 0, pro-
cul este profani. Callim. H. in Apoll ἑχὰς, ἑκὰς Ogre dAwoóc.
Bnop. Male Angl. βεβήλοις. Callim. alii. Καρδιουλκεῖν, et
caetera hujus tractatusalibiexposui. Bovnp. Fores occlude,
profane. Sic vertunt, Num Profani occludebant fores ? Eji-
ciebantur voce praeconis, £xdc, ἑκὰς ἐστε βέβηλοι" legendum
ex Anglicano Codice, ϑύρας δ᾽ ἐπίϑεσϑε βεβήλοις, fores oc—
cludite profanis, hoc est,. a foribus removete, nec admittatis
profanos, Non nego tamen, apud alios quoque scriptores
legi βέβηλοι, qui hunc versum laudant, ut apud Sextum Ém-
piricum. GnAgv. Formulam hanc qui itidem allegant Patres
non pauci, Orpheo assignant auctori. Sed apud plerosque
et Suidam aliter, et ex doctorum sententia rectius, ἀείσω συν-
ἑτοῖσι Θύρας δ᾽ ἐπίϑεσϑε βεβήλοις, ll&civ ὅμως, (uti et hic
Angl. eod. ) quanquam et multi libri habent βέβηλοι et πάντες
( v. Not. G. IWorih ad Tatianum p. 34. et Clem. Alex. 28. B.)
Sed emendare viri docti jubent. "Vid. et Chil. Erasmi, Stob.
s. V. p. 59. et Grot. flor. spars. 148. A. 161. A. qui testatur se
reperisse βέβηλοι, quód contra sensum esse pronuntiat. Py-
thagorae ab eo tribuitur. Ez. Spanhemius, vir multis de cau-
sis nobilissimus, de emendatione primus addubitare visus
est, in suis ad Cal/imachum eruditissimis observationibus
p. 49. allato Galeni loco, cui emendatio non satis convenit,
Hunc locum, quia insignis in hanc rem est, describere hic
non pigebit. Exstat autem de usu part. XII, 6. ὥςπερ ovv
ΤΟΙ͂Σ Q9ZIN 'EHIOEZOAI OTPAX ΤΟΥΣ BEBHAOTZ
κελεύουσιν ἐν τοῖς μυστικοῖς λόγοις, οὕτω χἀγὼ νῦν οὐκ ἀνϑρω-
πίνοις νομοτεϑήμασιν, ἀλλ᾽ αὐτοῖς τοῖς ἀληϑεστάτων τέλων μυ--
στηρίοις ϑύρας ἐπιϑέσϑαι κελεύω ΤΟΙ͂Σ ὮΣΙ ΤΟΥΣ ἀποδεικτι-
κῆς μεϑόδου βεβήλους. Uti igitur in sermonibus mysticis imperant
PROFANIS, ut sibi .4URES OBSTRUANT, ita et ego
nunc, non humanis legibus , sed verissimis mysterüs initians, eis
denuntio, UT SIBI AURES OBSTRUANT. 106 emenda-
tione cum ipse vir ampliss. tum Galeni commentator eruditus
Caspar. Hofmannus, quem laudat, nelaborent, adducam si-
millimum huicex Platone, a me, antequam haec vidissem,
observatum locum, qui exstat in Conv. p. 334. C. of δὲ oix£-
ται καὶ εἴ τις ἄλλος ἐστὶ βέβηλός τε καὶ ἀγροῖκος, IITAAX ILA—
NT MEIAAAX ΤΟΙ͂Σ ὮΣΙΝ 'EIIIGEXOE. |. Famuli autem,
et si quis alius adsit PROFANUS et agrestis, A 4AURES SIBI
JANUIS QUASI ML4GNIS CLAUSAS OBSTRUANT.

IN DE SACHIFI€II Ss. 4907

Quibus lectis, si quis adhuc scripturam, quam sequimur,
sollicitare velit, rationes libenter audiam. Eurip. ἽΠππ. 889.

Τύδε uiv οὐκέτι στόματος ἐν πύλαις

Καϑέξω δυςεκπέρατον.
Theogn.-421.

«Πολλοῖς ἀνϑρώποις γλώσσῃ ϑύραι οὐκ ἐπίκεινται

"Aou o0Lot.
De aliis Eo aridis v. Callim. 1, c. Lampr. in Alexand. Sev. et
-JMeurs. Soraw. Inclamari hac formula profanos ipsos, non,
ut Graevius vult, praecones vel janitores sacros, vel Mediuin-
ἐπίϑεσϑε docet: 'epponite; obstruite vobis (h. e. S BH vestris)
januas, i, e. occludite aures quasi januis, quo minus, quae
hic agantur, audiatis: docent vero idem etiam clariisinié
Galeni et Platonis, quae Solanus huc contulit, loca, in quibus
τοῖς ὠσὶν explicationis loco addiderunt auctores ipsi: Ergo
salvus maneat Vocativus βέβηλοι. Dativus ab iis profectus,
qui pariter, ac Graevius, ϑύρας proprie capientes de janua
templi, jam non possent, quin absurdam haberent acclama-
tionem, ad profanos factam. Lr.

Pag. 88. 1. 7. ᾿Ετῶν μυρίων) Ridet hic Aegyptiorum va-
nitatem , qui suis fabulis tantam antiquitatem praetexerent,
eamque suis hieroglyphicis scriptam testarentur. Solide a
viris doctissimis nostra et patrum memoria praestitum est id,
quod Lucianus pro more suo, risu tantum excepit. ΒΟΌΣ ΑΝ.

Ead. 1. 8. Κύπτονται) Tóxrovrdi passim de hac ipsa re
Herodotus, id est, pectora palmis percutiunt: nec enim puto
flagellis usos, quibus digni erant. Gesw. Et Lucianus fere
verbo τύπτεσϑαν utitur; στέρνον τύπτεσθαι dicuntur lugentes
De Luct. c. 12. et Diall, Meretrr, IX , 2. et ipsa haec luctus
significatio gregvovvzía De Luct. c. 19. Sed variant etiam
veteres, et incides passim in πλαταγεῖν τὰ στήϑεω, παίειν τὸ
στέρνον, nec non κύπτεσϑαι usurpant probati scriptores, ubi
pectus volunt a lugentibus percuti palmis pugnisv e. Succur-
rit locus ex ipso Herodoto VI, 58. ubi, sive τὼ μέτωπα cum
Scháfero omittas , sive cum Seu ΠΕ ΤΤΠΕ addas, certe de
flagellis, quae esie "us modo coisiméxorabat; cogitari nullo
modo potest. Vid. Dorvill. ad Charit. p. 411. ed Lips. Si rec-
te memini, etiam στερνοκοπία pro στερνοτυπία, vel στερνοχο-
πεῖσϑαι, nescio ubi, occurrit, Sive ergo h. 1. Gesnerus verbi
κόπτεσϑαι usum ut ineptum taxare, sive emendationem ten-
tare, voluerit, -— quorum utrum placuerit ipsi, non satis
clarum est — "neutrum equidem probabo. Lxzrzm.

Ead. Y. 11. Κόμην) Luctus indicium coma barbaque ra-
sa fuit tam apud Gentiles, quam Dei populum. Vonsr.

Lucian. Fol. III. li

498 A D.NO.T A,/TLEO;NE,

Lamprid. in Commodo IX. | Sacra. Isidis coluit, ut et caput
ul et Anubin portaret. V. Casaub. not. Minuc. Fel. et Herod.
in Euterpe, oí ἱερέες τῶν ϑεῶν τῇ μὲν ἄλλῃ κομέουσι, ἐν Αἰγύπτῳ
δὲ ξυρεῦνται. Plin. etiam VIII. Soraw. Βίοη. Epitaph. Adon.
v. 81. Eurip. Suppl. v. 973. sq. Hom. lliad. X, 15. Odyss. IV,
198. Omnino vid. Jrchmann. de Funerib. L. Il. cap. 13. 14.
Lzzux.

Ead.1, 19. 3Pióv — τὸ πένϑος) Dura omnino phrasis.
Vide an arrideat Par, et edit. J. scriptura, ὑψηλὸν legentium. .
Sornaw. Jacobsio quoque in Animm, critt. in Callistrati sta-
tuas et Philostratorum imagines p. 14. minime ferenda vide-
tur vulgata lectio, quippe rato eam mire ineptam esse locu-
tionem, | Emendat itaque: xol ψιλότητι τῆς κεφαλῆς τὸ πένϑος
ἐπεδείξατο. et vertit: nemo comam tanti fecerit, quin eam ion—
deat, capzüsque calvitie luctum significet. Contra tam graves
et elegantes linguae classicae censores quis ausit jam defen-
dendam suscipere vulgatam ? Mihi vero audere liceat. «Kem,
quam innuit auctcr, ineptissimam et stolidissimam esse, hoc
quidem facile Jacobsio largiar; non item, quod de locutione
idem contendit, quam equidem aptissimam judico ad inep-
tiam istorum liomiumm illustrandam , qui detonsis capitibus
. lugere videri volunt. Hunc, quem prae se ferunt, quem
ostentant, ( ἐπιδὲ ἱκνυντα,) luctum, comica usus locutione,
quem colorem totus locus induit, ἡμιλὸν dicit, i. e. calvum ,
nudum luctum, eine kahle, nackte, Trauer. Quid hoc est?
Quod si rem spectes , Commentario, erit libella de Luctu ini-
tium, ubi omnino perstringitur lugentium vulgus, qui non
clare "acientes, utrum ea, quae lugent, eventa vere mala sint
et lugenda, necne, mori tantum majorum et consuetudini
obsequantur (νόμῳ καὶ συνηϑείᾳ τὴν λύπην ἐπιτρέποντες). Eun-
dem luctum ineptum nunc, quum de singulari quodam ejus
signo, de calvitie scilicet affectata, loquitur, ψιλὸν vocat
ipsum, i. e. vanum etinanem, za EE ac veritatis expertem ;
nec sane importunam imaginem intrudens, quum usus non
repugnet. 4/jic enim metaphorico sensu dicta, ut nuda Lat.
Graecis erant omnia, quae vacant iis, quae quis jure suo ab
iis exspectet vel optet. lta ager ads 1. e. expers graminum.
et frumentorum: ita milites ψιλοὶ, vel plane non, vel levi-
ter, armati, [τὰ Lucianus i ipse. Anacbhars. cap: 10. postquam
Anacharsis selinum, apium, pinum, et hujusmodi alia cer-
taminum praemia instituta ob nimiam eorum levitatem et
simplicitatem contemnere visus esset, jam Solonem respon-
dere jubet ; 414^ ᾿ €) ἄχιστε, οὐκ ἐς ψιλὰ τὰ διδόμενα ἡμεῖς ἀπο-
βλέπομεν ᾿ ταῦτα μὲν γάρ ἐστι σημεῖα τῆς νίκης etc. non nuda re-

ἔν ΒΑΕ SACARIFICIAS 409

spicimus ea, quae dantur, quae quidem minimi sane pretii
sunt; sed ea spectamus, quae iis adhaerent, atque cum his
conjuncta cogitantur, victoriam et gloriam, "Tantum igitur
abest, ut offendar ea, quae auctori placuit, dicendi ratio-
ne: ψιλὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τὸ πένϑος ἐπιδείκνυσϑαι, ut potius
eam consilio auctoris accommodatissimam judicem, et ὑψηλὸν
illud So/ani non minus quam Jacobsi; ingeniosum commen-
tum, arcendum omni studio censeam. Lruw.

Ead. 1. 14. Ἔστι δὲ 0 mig ἐξ ἀγέλης 0506, ini τῷ προτέρῳ
χειροτονούμενος) Benedictus: est autem hic Apis Deus ex armen-
10 jam antea suffrasüs designatus: quod mutuatus est ab Eras.
mo. Sed ubi talia in Graecis? illud anzea in quod tempus
recidit, et quando exsistit? aut quis intelligit? Immo, post
priorem creatus, prioris mortui successor et quidem per suf£fra-
gia sacerdotum quaerentium passim. Adeo plane contraria
est Luciani sententia, quam affingebant 111, Quod certe de-
buerunt vidisse, cum toties in hoc auctore ἐπὶ τούτοιρ, et in
Vitarum auctione, ἐπὶ τουτέοισιν, etiam in Cataplo. Sed sic
tamen aliquoties hic desidero acumen interpretum. Nam li-
bro 2. Verae Histor, ἐπὶ δὲ τῷ δείπνῳ μουσικῇ τε καὶ ὠδαῖς σχο-
λάζουσιν᾽ ubi Benedictus in coena: quae si vera est versio,
quid faciunt ἐκπώματα paulo ante descripta? immo est post
coenam. Sic notabili errore in initio Apologiae pro mercede
conductis illa ὅτι μὲν γὰρ οὐκ ἀγελαστὶ διεξήεις αὐτὸ, καὶ πάνυ
μοι πρόδηλον" ἃ δὲ μεταξὺ καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑπό σου ἐλέγετο etc. video
reddi, sed quid interim in singula diceres, cum certe debuissent,
sed. quae interim et post omnia. (nempe lecta) ab te dicta fuerint.
Gnox.

Ibid. "Ez τῷ προτέρῳ ) Sic locutus est Galen, in Hippocr.
de sal. diaeta, ᾿Επιδιεσκευᾶσϑαι λέγεται βιβλίον — ἐπὶ τῷ προ-
τέρῳ γεγραμμένῳ τὸ δεύτερον γραφὲν, ὅταν etc. V. Casaubon. ad
Athen. 910. 47. Soras.

Pag. 89.1. 4. Τοῦ μὲν — τοῦ δὲ] Quam ad ἢ, 1. Rei-
izius in Ed. Belg. reposuerat notam, eam nos, Bipontini Edi.
toris exemplum secuti, eo transtulimus, quo pertinebat, ad
Ρ. 484. De Democrito autem et Heraclito Nosier ipse Vit.
Auct, c. 13. 14. Lzunw,

500 ADNOTA TIONES

IN VITARUM AUCTIONE M.

Ραρ. 90.1.1. ΒΙΩ͂Ν ΠΡΑ͂ΣΙΣ) Vertunt, Zitarum auc-
εἶο. Verte, lMancipiorum auctio. Laertius in Aristippo: κατε-
γίνωσκε τῶν ἀνθρώπων, ὡς τὰ σκεύη μὲν ἐν ταῖς ἀγόρασίαις Gxo-

, ^ A € 4 .
πούντων,, τοὺς δὲ βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων. MrxAc. | Dialogus,

qui Βίων πρᾶσις, J'itarum auctio, inscribitur, longe est facetis-
simus, Auctor hic inducit Jovem ore Mercurii praeconis
omnes. philosophorum, sectis distinctorum, vitas venum

proclamantem, Vitas autem pbilosophorum sumit pro ipsis.

philosophis; quare ubi Vita Pythagorica, sive ipse Pytha-

goras, venum proponitur, interpres verba haec, τὸν ógiórov
S , " .3* ᾿ , 3 5
βίον πωλῶ., τὸν σἐμνότατον non male reddidit, optimam vitam

vendo, ct maatme venerandam. ^ Veram quidem est, posse
baec verba reddi, ut fieri debuisse contendit ad hunc locum
vir eruditissimus, vita optimum, vita virilem, generosum etc.
genere loquendi Graecis tritissimo: at hic, puto, intelligi-
tur βίος: ἄριστος, scilicet Πυϑαγορικὸς, ut praecessit, non à
τὸν βίον ἄριστος" alioqui debuisset in anterioribus pro ovrog
ὁ Πυϑαγορικὸς κατάβηϑι, dixisse Noster, οὗτος ὃ Πυϑαγόρας.
Sed et inscribitur bio dialogus βίων potius, quam hominum
πρᾶσις quamquam nomine βίων intelliguntur ipsi philosophi.
Passim. quoque toto hoc opusculo of βίον pro ipsis sumuntur
philosophis. Sic c. 96. ait Jupiter, Mj διάτριβε, ἄλλον κάλει.
Mercurius addit, Τὸν Περιπατηϊικόν δέφημι; τὸν πλούσιόν. Ma-

nifestissime c. 12. ubi Aristippus proponitur, "4ys δὴ oóceys
σᾶς. πολυτελὲς τὸ χρῆμα, καὶ πλουσίων δεόμενον. βίος ovrog ἡδύς.:

» - 3 - "
Βίος τριςμαπάριστος. τίς ἐπιϑυμεῖ τρυφῆς; τίς Qvsivet τὸν ἁβού--.

τατον; Respondet émtor, δὲ alloquitur hunc Βίόν, quasi ho-
minem, ᾿Ελϑὲ σὺ , xal λέγε ἔπερ εἰδὼς τυγχάνεις. Cap. quoque
13. Mercurius Heraclitum et Democritum proponens, ait,
Τὼ ἀρίστω βίω πωλῶ. τὼ σοφωτάτω πάντων ἀποκηρύττομαι. Cae-
terum in vulgatis editionibus hic dialogus inscribitur Βίων
πρᾶσις. At Thom. Magister hunc semper citat nomine Βίων
στράσεις. ut videre est in voce ' 4ποκηρύττομαι, 4ιατίϑεμαι, et
alis. Jrxs, Quid βίος lic designet, pauculis lectis facile
colliges, nempe institutum, sive quas professiones vulgo ho-
die dicimus. SorAw. iios interpretari hic et in ipso libel-
lo βίους non dubitavi; nec enim adsentior Leopardo, qui
Emendat, 14. mancipia significare dicit, hic et in Aristippi

IN VITARUM AUCTIONE M. 501

apophthegmate apud La?rt. IT, 78. cui de utroque adsentitur
ad Lairtium Menagius. Ita autem ille de Aristippo: κατεγίνω-
ὅκε τῶν ἀνϑρώπων, ὡς τὰ σκεύη μὲν ἐν ταῖς ἀγορασίαις σκοπούν-
των,, τοὺς δὲ βίους εἰκῆ δοκιμαζόύόντων. Hic ne quidem neces-
sarium est servos intelligere, quidni enim amicos, conjuges?
Et si aliquid horum, vel omnia, intelligas; retinet tamen
significationem propriam ὃ βίος. Vitam, mores, facta, ex-
plorari suadet Aristippus hominum, quos adjungere tibi quo-
cunque modo velis. Nec plane apud Lucianum vitae sunt
umbrae, εἴδωλα, manes, mortuorum philosophorum, ut apud
Virgilium VY, 292.
— tenues sinc corpore vilae.
Sed retinet βίος solennem et frequentissimum intellectum,
quo vitae rationem, professionemque adeo notat: nisi quod
Satyrica prosopopoeia hic vitae et instituta ponuntur ut per-
sonae, Bíog nimirum IJIvówyogixós, ut hoc utar, est persona
omnium, qui se Pythagoricos dicunt. íÍnterim subinde den-
tes stringit JLucianus in acta et sermones ipsorum veterum
pouetbpbome. Hoc tota dialogi ratio ingerit, hoc proxi—
mus, ἀναβιοῦντες, cogit. Grsx.

Acute sane in hoc opusculo variarum, in quas philoso-
phi abierunt, Sectarum vanitatem et vitia aperire Lucianus
videbitur; quarum principes fere Attico sale perstringit.
Haec autem et similia apud hunc legentibus 1 ia animum indu-
cant, auctor sim, non eo animo scripta esse, ut a studio
sapieutiae ad supinam boni omnis rectique ignorat tionem ho-
minum avocentur mentes; sed ut quid i in pravis perniciosis-
que quarundam disciplinarum institutis vitandum; in aliis
vero, quae honestum rectumque sequantur, quid tamen imni-
nus commode doceatur, animadvertant, ne et ipsi in eosdem
aut similes errores, humani aliquid passi, prolabantur. Nos
certe Christianos, quos sua luce dignatus est purissima in
filio Deus O. M. operam dare decet, ut neque veterum som-
niis aut ab aevi nostri philosophorum nomen prae se feren-
tibus, a norma illa salutari abduci ne tantillum quidem pa-
tiamur; tanto majorem, quam illi, culpam in nos admissuri,
quanto splendidiore ac puriore luce divinus in scripturis Spi-
ritus veram nobis ad sapientiam beatitudinemque viam ma-
nifestissime jam ac certissime demonstrat. Soras. Ipse Lu-
cianus causam suam agit, scopumque suuui, quod non deri-
deat veros philosophos, satis ostendit toto dialogo proxime
sequenti, loprimis ab c.15. ad finem fere. Rrrrz. Non ne-
gat tamen /lielandius ipse, nimium. genio suo in hoc opus-
culo indulsisse Lucianum, et maxima fere injuria risui expo-

5023 ADNOTATIONES

suisse sapientissimos ac meritissimos antiquitatis viros, Ean-
dem Noster licentiam, magis illam in vitiis cujuscunque ge-
neris et ubicunque obviis acerbe perstringendis, quam in
virtutibus laudandis et commendandis, conspicuam et alibi
offendimus non sine aliquo indignationis sensu; e. g. Diall.
Mortt. XXI. XIII, 5. XX, 5. Quod ne Servatori quidem
nostro pepercit, id vero tanto minus mirandum, quum hunc
ne nosset quidem satis, is, qui Socratis, Platonis, Aristo—

telis, Homeri, aliorumque principum peritissimus erat cen-
sor ac derisor. Lznuw.

Ead.1. 8. Κοσμήσας πρότερον ) Mancipia, cum propo-
nerentur, ornari solebant. P/aut. Martial. Bovnp.

Pag. 91. 1. 9. "A4moxmovtousv) Vertunt, proclamabimus:
sed vis verbi ἀποκηρύττειν sic non satis exprimitur, quod si-
gnificat auctionem facere bonorum, vel, per praeconem vendere
bona. Thomas Mag. exponit διὰ κηρύγματος πωλεῖν᾽ et Harpocr.
᾿Δποκηρύττοντες, cvri τοῦ πιπράσκοντες" inferius in hoc Dial.
πόσου τοῦτον ἀποκηρύττεις. Demosth. contra Aristocr. "Senso
οἵ τὰ μικρὰ καὶ κομιδῇ φαῦλα ἀποκηρύττοντες, οὕτω πωλοῦσιν
ἐπευωνίζοντες. L. Bos. At ubinam est Mercurii praeconium ?
Praeconis ipse fungitur officio Juviter, dignitatis suae non
satis memor, vixque peracto praeconio interpellat Mercu—
rius, monetque et quasi imperat, ut festinet, Non óene di—
visa temporibus isthac sunt tibi, o Dave. Credo mutatas esse
personas, et Mercurii praeconium incipere ab "4ya95 τύχῃ.
mox pro JMerc. scribendum Jup. et ei omnia concedenda,
quae incipiunt a πολλοὶ etin οὖν desinunt. His positis, si
pro ἀποκηρύξομεν δὲ 15ρ85 tantum ἀποκηρύττομεν, sic demum
credo locum restitutum iri, Sin haec satis non placent, ali-
ter saltem praecedentia in hunc ferme modum verte: Tuum
autem erit, Mercuri, praeconis munere fungi, et, quod bene ver-
tat, jam αὐ Porsenae regis bona emenda allicere. Sora. .Me-
rae hae argutiae, vel potius nugae vixque dignae, quae re-
spiciantur. Non intellexit scilicet Solanus, dominum h. 1.
loqui Jovem, non praeconem, praeconis autem personam
agere, ut par erat, Mercurium a principio ad finem usque
dramatis, Nec vidit idem V. D., si Mercurii sermo a ver-
bis ' 4yo9 5j τύχῃ initium caperet, nullam prorsus, ne Gram-
maticam quidem , 'sic exstituram esse sententiarum cohaeren-.

tiam, Salvaitaque maneat, quae vulgatur, loci dispositio.
Lziuw.,

Ead,l. 4. Καταβαλέσϑαι) Hoc verbum Attice eleganter
prO ἐκτίνειν, solvere, usurpatur. Noster in Dial, Meretr. κα-

IN VITARUM AUCTIONE 3X. 5908

ταβαλέσϑαι, ἀργύριον. Thom. Mag. Καταβολὴ, ἡ ἔκτισις, καὶ κα-
ταβάλλω ῥῆμα" vide, quae ibi diximus. L. Bos.

Fad. 1. 10. Κομήτην) Sic vocatur Pythagoras ὁ ἐν Σάμῳ
χομήτης. Jamblch,. l.p. 81. Lzzp. Diogen. Latrt. p. 225. E.
ΘΟΙ ΑΝ,

Βαά.1. 12. Πυϑαγοριπὸς) Pythagoram ipsum, simul et
omnes Pythagoricos petit. In L. Πυϑαγόρας, rectius, Sor.ax.
Imo scripsit auctor ὃ Πυϑαγορικὸς, i.e. βίος, quod proxime
intelligendum esse, supra monuit Gesnerus. Sic infra etiam
ὁ Περιπατητικὸς C. 96. et ὁ Σκεπτικὸς c. 27. qui proprie signi-
ficantur Aristoteles et Pyrrho, omnino autem intelligendi
eorum asseclae. Lruw.

Ead. 1. 15. " Agiórov βίον πωλῶ) Praeco nusquam rem ve-
nalem praedicabat sine laudatione. P/aut. Stich. Cic. 3. de
Off. Horat, Epist. 2. 1. 2. 1. 37. de dolo malo: hoc passim.
Hinc κήρυγμα pro laude: hinc praeconium, Bovnp. lónter-
pres, vitam optimam vendo; et βίον ἀνδρικὸν mod, βίον ἄρι--
στον, καὶ γενικὸν. βίον ἐλεύϑερον, vertunt, vitam virilem ven—
do, vitam optimam et generosam , vitam liberam: rectius vertas,
vita, optimum, vita virilem, generosum , liberum: hoc est, qui
optime vivit, qui viriliter, generose, non effeminate, libere
vivit. Est loquendi genus Graecis tritissimum. Gnarv,
Vid. supra ad Inscript. Adnot. Gesneri. Lxnw.

Pag. 92. 1. 1. “Ὑπὲρ ἄνϑρωπον)ὴ Pythagoram divino coli
hónore a nonnullis, credi esse Apollinem, aut quendam 6
geniis, qui lunam habitant, et cum Deus revera esset, ve—
nisse in humana forma, Suid est ex Jamblicho. E Cf.
Diall. Mortt. XX, 8. Gall. s, Somn. c. 18. Lzmun.

Ead. 1. Ὁ. Τοῦ παντὸς ἁρμονίαν) Pythagoras docuit χκαϑ᾽
ἁρμονίαν συνεστάναι τὰ ὅλα, ut Latrtius affirmat p. 921. A. et
Cicer. VI. de Nat. Deor. affirmat existimasse, ad harmoniam
mundum canere, Lrep. Vid, Jamblich. N. 65. ubi solus mu-
sicam sphaerarum auditu et intellectu percepisse dicitur.
Sorax.

Ead.1. 5. Τερατείαν) Suidas exponit ψευδολογίαν, παρα-
δοξολογίαν, 1. e. mendacium et falsiloguium. Intellige vero
aut de iis, quae ipse docuit, scilicet quod saepe δρᾶν muta-
tus; aut dei iis, quae de illo dicuntur, susurrando nempe in
aurem bovi Éotuisse eum abstinere a fabis; aquilam ad se
vocasse, quae forte, dum de auguriis disserébat, transvola-
rat, et postquam manu demulsisset, iterum dimisisse: de
quibus vide Jamblich. in V. P. I. c. 18. Τὴν. De hac τε-
ρατείᾳ Pythagorae satis quidem ingenue ipse exponit Gall. s
Somn. c. 18. Lrzux.

504 A.D N.0.T ATL Q.N,B 8

Ead. 1. 6. Μηουσικὴν) Summum in his fuisse Pythagoram,
notavit in vita ejus. Jamblichus cap. 5, et 95. Lzxp. "Tono-
rum proportiones primus Pythagoras invenit, vide Jamblich.
SoLasx.

Jóid. Γοητείαν) Dial. Mort. XX. $. 8. Negat Jambli-
chus c. 81. Lezp. Vid. Chrysost, Hom, 1. Joh. laud. a Rü—
tershus, in Porphyr. p. 29. b. Sorax.

Ead. 1. 19. ᾽ν Αἰγύπτῳ) Sic alibi Diogen, La?ri, Apul.
Bovnp»p. Cf, Gall. s. Somn, c. 18. Lznx.

Kad. 1. 14. ᾿ἀναμνήσω) Deridetur eorum sententia, qui
μάϑησιν tantum ἀνάμνησιν esse putant, earum scilicet rerum,
quas, quemadmodum sensit Pythagoras, dum in alio vixit
corpore, edocta fuit anima. "Vide Jamb/ich. c. 14. Lrzv.
Pag. 95. 18: ᾿Αφωνίη) γιά, HBittersh. ad Porphyr. N. 19.
Sornax.

Kad, 1. 4. Πέντε oov) Vid, Ge]. I, 9. Diog. La?rt. p. 216.
1). et not. IMenas. p. 908. Soraw.

Ead. 1. 5. Tàv Κροίσου παῖδα] 1)8 quo adeundus
Herodot. τὰ Ὧν et δῦ. Lis,

Pag. 94. 1. 3. 4 σὺ δοκέεις τέτταρα ) Quatuor cum praece-

E SR os m . dentibus numeris 3. gd. faciunt decem,

Toly. "rin: MA á. JC ab γ΄. β΄. α΄. οὕτω μὲν ovv 0 δ΄ δέκα) τρί-
F yovov δὲ οὕτω. Arithmetici ζηλοῦντες

px INS Geometras in figuras et ipsi constituerunt

, "i numeros, τρίγωνα; τετράγωνα, καὶ iic.

Καὶ ἀπὸ στοιχείου τοίνυν ἀρξάμενοι τὴς μο-
νάδος, ἣν δυνάμει βούλονται elvat πάντα
τὰ πολύ γωνα, ἀποτελοῦσι τὰ ἔνερ γείᾳ πολύ-
γώνα, τρίγωνα, καὶ τετράγωνα, καὶ πεντά-
γωνα, xoi ἑξῆς. τῆς μὲν οὖν μονάδος, δυ-
νάμει οὔσης τρίγωνον , πλευρὰ μονάς" τοῦ δὲ ἐνεργείᾳ πρώτου 4.
(τοῦ p. ) πλευρὰ δυάς" τοῦ δὲ δευτέρου (τοῦ ἐξ) τριάς" τοῦ δὲ
γ΄. τριγώνου τετρὰς D màs ευρά. ᾿Εντελὲς δὲ τρίγωνον τὸ δέκα, ὡς
τῷ τριγώνῳ καὶ τετραγώνῳ 'συντελ ἰούμενον τοῖς πρώτοις τῶν εὐϑυ--
γρϑάμμων σχημάτων, τῷ μὲν τριγώνῳ διὰ τὸ ὅλον σχῆμα. “τρίγωνον
γάφ' τῷ τετραγώνῳ δὲ διὰ τὴν 7 πλευράν" ὁ γὰρ τέσσαρα τούτου πλευ-
gd, ὃς ἐστιν ἀρχὴ τῶν τετραπλεύρων. Οὕτω μὲν οὐν, ὡς ἐν παρεῖ-
βάσει ἐρεῖν, τρίγωνον ἐντελὲς 0 £L. JL Ogxtov δὲ, ὅτι αὐτοὶ οἵ υϑα-
γόρειοι ὅρκον ἐποιοῦντο τὸν δ΄. οὕτως "

Noi μὰ τὸν ἀμετέρᾳ ψυχᾷ παραδύντα τετρακτὺν,

Πᾶσαν ἀεννάου φύσιος.
Hoc ex aureis carminibus Pytkagorac. G. In praecedentibus
pro A. notavit So/anus, Lege τριγώνου " hoc idem illa figura
significat. Quae autem porro traduntur de numeris figuras

IN VITARUN. AUCTIONE Dt. 505

Geometricas referentibus, enucleate sunt explicata a 77cone

Smyrn. Jambl. ad Nicom. Arithm. Proc/o ad Euclid. Hrmsr.
Ead. 1. 4. Τρίγωνον ἐντελὲς ) Quod vocat hoc loco τρίγω--

γον ἐντελὲς., triangulum perfectum, nibil aliud est, quam tri-

angulum aequilaterum nam numerorum trigonismus 810 pro-
cedit ab

unitate1 2345 6 7, etsic ad infinitum hoc modo

9 ^€vse"" .

Decem numerus sic positus efficit triangulum aequilaterum
arithmetice, cujus latera sunt quatuor. Dow

Ibid. "Ogziov ) Quibus inducti rationibus, si discere lu-
bet, adi PZu:. de Plac. Ph. I. 3.1616. 1. At in Is. et Os. 679.
idem rursus omnia, quae illic dicta erant, subvertere vide-
tur, cum numerum hunc 36 facit. Vid. etiam Pro Laps. in-
ter Salut. c. δ. et Brod. Misc. II, 6. et Nostrum iterum Phi-
lopatr. c. 12. Futtersh. ad Porph. p. 26. etipsum Porph. cum no-
tis Ν. 90. versus ipsos etc. Jambl. n. 150. Empedoclis, Vid.
τὰ: ϑεολογούμενα τῆς ᾿Δριϑμητικῆς p. 20. m. Sorax, "Ogxicv
dedi, ut in nott. Mss. Solani inveni; sed videtur in postre-
mis notae verbis aliquid ad sensum deesse. Hrrrz.

Ead..1. 19. Τὸν ϑεὸν ἀριϑμὸν ἐόντα ) Cl. Belin de Ball. ad
In 1. citat Porphyr. περὶ qo. H, 36. Οἱ γοῦν Πυϑαγόρειοι πε-
οἱ τοὺς ἀριϑμοὺς καὶ τὰς γραμμὰς σπουδάζοντ ἐς, ἀπὸ τούτων τὸ
πλέον τοῖς ϑεοῖς ἀπήρχοντο, τὸν μέν. τινὰ ἀριϑμὸν ᾿ϑηνᾶν καλοῦν-
τὲς, τὸν δέ τινα Ἴρτεμιν, ὥςπερ αὖ ἄλλον AnóMaova * καὶ πάλιν,
ἄλλον μὲν δικαιοσύνην, ἄλλον δὲ σωφροσύνην. Add. Jamblich.
Vit. Pythag. c. 28. et Plut, in Is. et Osir. pag. 381. E. Brr.
De numeris Pythagoreis eorumque ad Deum et virtutem ra-
tione non minus utiliter, quam subtiliter, disseruit Frid.
Guil. Ehrenfr. Hostius, praeceptor olim meus, nunc collega,
carissimus, in Programmate scholastico, a. 1803. exeunte
scripto, hujus tituli; Super Pythagora virtutem ad numeros
referente, non revocante. Quod post ἀριϑμὸν ἐόντα duo
codd. Pariss. interponunt καὶ voov, id adeo arrisit Belino, ut
Schmiederus ncn dubitaret recipere. | Cur exsulaverit e libris
hic νοῦς, caussam Be/inus fingit maxime improbabilem hanc:
quia auctorem noluerint hoc venerandum attiibutum divi—
num risul exponere. Quodsi hoc valeret principium judi—
candi, mirari satis non possemus, Lucianum tam parum ex-
sectüm ad nostram aetatem pervenisse. Imo vero alienum
esse hoc Pythagoricae doctrinae sacrae supplementum, vel
exclamatio emtoris: ἡδαυμάσια λέγεις, ostendere potuit. [Inter

5006 ADNOTATIONES

ϑαυμάσια enim minime referri poterat dogma, ne Pythagoreis
quidem illud proprium: τὸν ϑεὸν εἶναν vóov. Lxuw.

Pag.95. 1. 4. Αὐτις) Ut sic scribatur, postulat Dialec-
tus, qua utitur, lonica. In edit. est Obi: Soraw.

Ead.l 9. Ψυχήϊον) Vide «4. Gell. IV , 11. Vonsr. Jam-
blich. N. 107. docet, solos adeptos animatis abstinuisse; non
omnes. De fabis idem N. 109. Sorax.

lbid. Οὐδὲ ἕν τι) Οὐδεέν τι. Sic recte, et Angl. Cod.
hanc lect, agnoscit; hac de re dico ad Heliodor. Bovnp.
"Athen. Lyconis testimonio Pythagoram animatis victitasse
probat, Ge//Z IV. c. 11. Cocx. Idque pluribus probatur in
notis Gronovii ad Gel], Rxrrz.

Ead. l. 12 Ovx, ἀλλ᾽ ἵεροί εἶσι) Emturus Pythagoran,
diligenter ex eo exquirit omnia, unde conjiciat, num e re
sua sit, hunc emere; denique roganti Pytbagoran, Τίνος εἴς
νεκα μυσάττῃ τοὺς κυάμους; respondet Vita Pythagorica , οὐκ,
ἀλλ᾽ (cool εἰσιν etc. Interpres verba retinens, vertit, Non
odi: sed sacrae sunt fabae, Profecto haec Graeca pariter et
Latina adversantur menti Pythagorae, qui haud dubie as-
sensus est, se μυσάττεσϑαι χυάμους, quemque Lucianus cer-
tissime, ut ego quidem censeo, respondere fecit οὐ γὰρ ἀλλ᾽
ἱεροί bdo enimvero sdcrae sunt, Be vera enim ἐμυσάττετο fa-
bas Pythagoras, h. e. ab iis se abstinebat, horrebat iis uti;
id quod satis notum; et praeterea ipse Earid alibi confir-
mat: nimirum in Vera Hist. II. c. 24. caeteris heroibus, post
victoriam de impiis reportatam, fabas comedentibus, de Pytha-
gora dicit Noster, Μόνος δὲ ταύτης ( ἑορτῆς) οὐ μετεῖχε Πυϑα-
γύρας, ἀλλ᾽ ἄσιτος πόῤῥω ἐκαϑέξετο, μυσαττόμενος τὴν χυα--
μοφαγίαν. | Solus vero Pythagoras ab hoc festo aberat; sed nihil
comedens procul remotus sedebat, horrens fabarum vsu Alia
et plura in hanc rem notarunt Ld oh Gyraldus, et Jo. Schef-
J'erus de Constitutione philosophiae Italicae ; ; quorum scrinia
non compilo. Itaque mea sententia οὐ γὰρ ἀλλ᾽ ἱεροί εἰσι scri-
bendum, idque Attice pro xol ydg ἵεροί εἰσι. Socrates apud
"ristophanem in Nebulis, rationem daturus, cur suspensus
penderet in calatho, (id namque ibi fingit facetissimus co
micus) inter alia dicit et hoc v. 930. sive A. I. Sc. III.

Ei δ᾽ ὧν χαμαὶ T ἄνω κάτωϑεν ἐσκόπουν,

Οὐκ à ἄν mor. eugov* οὐ γὰρ ἀλλ᾽ ἡ γῆ βίᾳ

Ἕλκει πρὸς αὑτὴν τὴν ἰκμάδα τῆς φροντίδος.
Si vero humi consistens , cea, quae supra sunt, ex inferiori loco
specularer, nunquam invenirem : namque terra vi sua, ad se trahit
Jf'aculiatem contemplationis. Operae étiam est, addere verba

Graeci interpretis; OT DAP 444 Η ΤῊ BIAI] AAvà τοῦ,

IN VITARUM AUCTIONEM. 507

καὶ γάρ. ἀττικῶς. Καλλίμαχος, ᾿Δκούσαϑ᾽ ' Inxovoxroc, οὐ ydo
ἀλλ᾽ ἥκω. ἀντὶ τοῦ, καὶ γὰρ ἥκω. Jta hic Scholiastes, ut οὐ
γὰρ ἀλλὰ Attice dictum sit pro καὶ γάρ. Paulo tamen aliter
commentatur ad Ranas v. 58. ab initio. ibi ad Zfristophanis
verba, Οὐ γὰρ ἀλλ᾽ ἔχω κακῶς, ait, "Avr τοῦ, καὶ ydg, ἀλλὰ
παρέλκει ᾿Αττικῶς. ἀντὶ τοῦ, ἔχω γὰρ κακῶς. Non puto equi-
dem ἀλλὰ in hac Attica dictione παρέλκειν, cum nunquam nisi
una cum hac vocula comperiantur Graeci hanc dictionem ad-
bibuisse. Utique adest omnibus locis, quae deinceps adfe-
remus; quae itidem, iisque plura, habet Suidas T. Il. p. 348.
Sed et Suidas ibi utitur (ut passim solet) verbis ScÁo/iastae
nostri, tam quae modo ad Nubes vidimus, quam quae hic ad
Hanas; verum ita, ut appareat, eum esse corruptum et trun-
catum, Ait: Ov γάρ. ᾿Αριστοφάνης ἐν Νεφέλαις. ἀντὶ τοῦ ἀλ--
λὰ καὶ γὰρ, ᾿Δττικῶς ὡς Καλλίμαχος" ᾿ἀκούσαϑ᾽ ᾿Ιππώναχτος.
οὐ γὰρ, ἀντὶ τοῦ καὶ γὰρ ἥκω. Satis liquet, haec Scholiastae
verba apud Suidam esse mutilata, et male ex Aristophanicis
Nebulis produci ov γὰρ, pro ἀλλὰ xcly&g* et male in verbis
Callimachi omitti ἀλλ᾽, cum clare zfristophanes, οὐ yàg ἀλλά"
cumque itidem clare in Ca//imacho apud Scholiasten illud 1dem
adsit, Est namque integer Scazon,

᾿Δκούσαϑ᾽ “Ιππώνακτος, ov γὰρ ἀλλ᾽ ἥκω.
a Mristophanes porro in Ranis A. I. Sc. IT. prope finem,

Φέρε δὴ ταχέως αὔτ᾽. ov γὰρ ἀλλὰ πειστέον.
Hic allinit de suo interpres, verba οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον ver-
tens, non ausim, sed meo mos est gerendus hero. Diouysus he-
rus exigit ab Xanthia servo, ut ipsi inter se alter alterius
personam adsumant; dum ipse fiat Xanthias, Xanthias leoni-
nam Dionysi induat, clavamque et reliquam σκευὴν Hercu-
leam ab hero Dionyso sumat. Ad haec respondet Xanthias,
Φέρε etc. quae ita verte: Cedo ea mihi celeriter, namque paren-
dum est. In 'Exzigciot. v. 887.

— Qv yàp ἀλλ᾽ ὑπερφυῶς

Ὡς λευκοπληϑὴς ἦν ἰδεῖν ἡ ᾽κκλησία.

— Namque insigni ratione

Videre erat quam. album esset concilium.
Et hic quoque male vulgatus interpres o? γὰρ ἀλλ᾽ ad verbum
vertit non enim, sed. Patet etiam, falli 2em. Portum, qui
hunc locum ex Thesmophoriazusis citat apud Suidam, 1ι6-
rum in Ranis v. 54. ab initio Comoediae,

Μὴ σκῶπτέ μ᾽ o Org . οὐ γὰρ ἀλλ᾽ ἔχω κακῶς.
Hic tandem bene vertitur enimvero. Apud Lucianum quoque
in De Parasito c. 40. haec eadem recurrit formula, et recte
ab interprete enimvero redditur. Quoniam vero is locus quan-

508 IK AUVDGN OUI A ΠΌΣΟΝ ῈἜ 5

dam habet in se quasi salebram, eum non hic, sed suo potius
ordine deinceps tractabimus, Hanc de dictione Attica ov yog
ἀλλὰ, pro enimvero, disputationem nostram communicabam
cum cl. Perizonio, super vexato illo 24e/iani loco lib. VIII.
IlowiA. c. 19. Παράδοξόν γε, οὐ yag' ἀληϑὲς, ἐκπεσόντος 41η--
μοσϑένους ἐν Μακεδονίᾳ. «Ἅἰσχίνης δὲ ὁ ᾿Δἀτρομίτου ὁ Κωϑωκί-
δης καὶ ἐνευδοκίμει τοῖς Μακεδόσι. Yd enim mihi de hoc loco
sententiae erat, (nec video adhuc, cur ejus poenitere me de-
beat) legendum scilicet, Παρόδοξόν ys, ov γὰρ ἀλλ᾽ ἀληϑὲς,
praeter omnium. quidem est opinionem , namque verum cst etc.
Nimirum verum est, Demosthenem fuisse superatum; et
quia verum est, propterea est παράδοξον, quoniam id fieri
vix potuisse; omnibus persuasum est. Facile vel ex affinitate
τοῦ ἀληϑὲς, vel ab Atticismi ignorante librario, potuit τὸ ἀλλ᾽
intercidisse. Denique dictio baec οὐ γὰρ ἀλλὰ in omnibus
ferme, ubi adhibetur, locis ita scribitur, ut commate sit di-
visa, οὐ γὰρ, ἀλλά. | Richardus Bentlejus , vir harum litera-
rum cognitione in Anglia hodie florentissimus, ad Ca//ima—
chi fragmentum illud, '4xovco9" 'Inmdvaxrog. οὐ γὰρ, ἀλλ᾽
2/40, p.842. deleri istud comma jubet. Ego vero non du-
bito, quin haec formula sit elliptica, et inter οὐ γὰρ et ἀλλὰ
quaedam subaudiendaj quae autem illa vere sint, nondum
liquido constitui. Juss. Utut recte haec disseruerit Jenszus,
huc tamen nihil faciunt, Scripsit Lucianus, ut praeit codex
2054. et edidit Schmiederus: Τίνος εἵνεκα; ἢ μυσάττῃ τοὺς κυά-
μους; Cur (fabas excipis ex numero comedeudorum? )? ἀπ
aversaris eas? Respondet Pythagoras: Non aversor, sed sacrae
sunt etc. Sacer ergo horror erat, qui vetaret Pythagoram
istis vesci; idem ille, qui etiam Ver. Hist. I1, 94. significa-
tur verbo μυσάττεσϑαι, ubi cave cum Jensio cogites de phy-

sica quadam stomachi aversatione. Interrogandi autem ra-

tionem ipsam, qua utitur emtor, pluribus illustravi ad Diall.

Deor. XIV, 1. Tom. II. p. 331. sq. την.

lbid. “Ιροὶ — αὐτέων) Yonica Dialect. postulat hic /oot,
pro communi /(zgoí* qua in voce passim in Astrol, etiam pec-
catur: et αὐτέων pro αὐτῶν. Soraw. Et aliae per hunc 1o—
cum formae communes ad Tonismi legem revocandae erant,
adsentiente omnino Jacobsio ad chill, Tat. p. 661. partim
etiam codice uno et altero. Lrzuw. '

Ead. 1. 18. Γονὴ) Vocem γονὴ satis exponunt, quae se-
quuntur, ἀνδρεῖα μόρια, τουτέστιν, αἰδοῖα ea scilicet signifi-
catione, qua dicit Galenus I1I. περὶ τῶν ἄρϑρων habere Hip—

pocratem, Lrrpn.

ιν VITARUM AUCTIONEB, 509

Pag. 96. 1. 2. “Εψηϑέντα) Turbant hic codices. R, ἕψη-:
ϑεῖσαν. ΕἸ, ἐψηϑέντι. Vid. Diogen. Laert. p. 299. A. et. IMe—
nagii notam p. 216. qui ex Origenis inedito fragmento lucu-
lenter hanc rem illustrat; nisi quod de sanguine nihil habet.
Miror hunc locum fugisse viros doctiss. Soraw. JBelinus
tradit in cod. 2954. ἑψηϑεῖσι legi. Verum quum ex iis, quae
addit, pateat eum hanc vocem pro feminina habere, et quum
REPE 9054. et Rh. (Regius). unde Solanus ἐχηθείσος refert,
unus idemque sit: hinc conjicio optimo jure, errorem ἘΝ
missum esse in Bel. relatione, ipsumque Belinum aut ἑψηϑεί-
σῃ» aut, quod Solanus, ἑψηϑεῖσαν, voluisse. Κύαμος vero
ab Ionibus etiam genere feminino usurpari, me pariter ac
Fieitzium fugit. Corruptam Fl. lectionem ἐψηϑέντι δὲ, ἢν ἐπα-
φῇς τὴν σεληναίην non debebat Fieizzius integram appéliste) et
hoc nomine recipere. Imo integram servarunt codd. 3011.
et Gorl. ἑψηϑέντα δὲ ἣν ἀφῆς ἐς τὴν σελ. isum et Schmiederus
recte edidit. —Neglecta forte Praepositio ἐς omnes turbas
istas, quas in libris deprehendimus, excitavit, genuitque
in hoé Femininum ἑψηϑεῖσαν, quod ad τὴν σεληναίην respon-
deret, in illo Dativum ἑψηϑέντι, qui deinde ἐπαφῆς traxit.
Ineptissimum autem ἢ, 1. esse ἐπαφιέναι, intelliget, qui vel
ex Zeuxide c. 9, usum et naturam verbi cognoverit, | Cete-
rum versionem Gesneri inconvenientem ex mente Jacobsii ad
Achill, Tat. p. 661. correxi. Lznw.

Fad. 1. 8. Aue) De faba Pythagorae cognata jam dicere
non est instituti nostri, Sed dubianohem aliquam nostram,
occasione nominis αἷμα hic ortam, proponemus. Porphyrius
de vita Pythag. ubi idem argumentum tractat c. 44. εἰ γάρ
τις διατρώγων κύαμον, καὶ τοῖς ὀδοῦσι λεάνας, ἐν ἀλέᾳ τῆς τοῦ
ἡλίου βολῆς καταϑείη πρὸς ὀλίγον, εἶτ᾽ ἀποστὰς ἐπανέλθοι μετ᾽
οὐ πολὺ, εὕροι ἂν ὀδωδότα ἀνθρωπίνου φόνου. Auctor Philo-
sophumenon Origenis p. 42. J/o/f. ista, quae obiter emen-
dare et interpretari licebit, cum et 7ZlTenasz;, qui laudavit ad
Diogen. Laert. VII, 34. et reliquorum editorum acumen fu-
gerint: Τούτου δὲ τεκμήριον φησὶν, εἴ τις πατωμασησάμενος
λεῖον τὸν κύαμον καταϑείη πρὸς ἥλιον χρόνον τινά. τοῦτο γὰρ εὖ--
ϑέως ἀντιλήψεται προςφερῆ᾽ (sic lego, non προςφέρει aut προς-
φέρειν) ἀνθρωπίνου γόνου ὀδμήν. Hujus rei indicium esse ait,
si quis levigatam mandendo fubam deposuerit aliquamdiu in sobe.
τος enim (ita manducatum ). ceferiter ádsumet. similem humanz
seminis odorem, | Pugnare inter se videntur Philosophumenon
auctor, et Porphyrius. Facile fuerit illos couciliare, si apud
Porphyrium legas, litera una immutata, γόνον. Sed góvov
suadere videtur αἷμα Lucian, Bursus oftidei hoc objicitur,

510 ADNOCTATIONES:

quod odorem vix habet, certe vix discernendum ab aliorum
sanguine animalium: tum φόνος cur hic pro sanguine pona-
tur, vix intelligitur: aliudne olet vena pertusa emissus, vel
de naribus prosiliens sanguis, quam cruor a caede? semen
humanum olere, illa certe apud Zfzhenaeum meretricula puta-
bat, cui Ptolemaeus, ex ba/ano seu glande regia esse, respon-
dit. Tum de fabis Samosatensis Sophista modo dixerat, τὸ
ἢ "ahi: alle ; à : x
στῶν γονή εἰσι. Quid igitur? γόνον dabimus Porphyrio, σπέρ-
μα Luciano ἀντὶ τοῦ αἷμα; an αἷμα poni pro genitura dicemus ?
inprimis cum consanguinei et sanguis meus pro filio, et similia
plura in usu sint: an denique de alia nunc re Luciano ser-
monem esse dicemus, de alia Origen et Porphyrio? praeser-
tim cum illi in sole ponant fabam dentibus levigatam, hic
noster elixam in luna. Scilicet coquendo semini majori ca- -
lore opus est, quam ad sanguinem. Sed neque in verbo ἐπα-
φῇς mihi satisfacio, et vertisse me illud potius ad senten-
tiam, quam puto verba habere, quam ex vi verbi aliunde
mihi cognita, non dissimulo. Gzsx. Addi potest ad notio-
nem φόνου pro sanguine Pin. 21, 16. s. 56. ubi de Scolyimo:
Idem erat atractylis quoque, nisi candidior esset, et nisi sangui-
neum succum funderet. Qua de cousa phonos vocatur a qui-
busdam, odore etiam gravis. Ipgw in Z4ddend. . Dignus erat,
qui conferretur, locus Diall. Mortt. XX, 3., ubi, quae mihi
de hoc Pythagorae instituto videntur, reposui, Lzrmuw,

Ead.1.4. ᾿Αϑηναίοισι νόμος] De hac Atheniensium
consuetudine per fabas eligendi magistratus cf. Xenoph. IMe-
morr. I, 2, 9. et adeundi Davis. ad Max. Tyr. 92, 4. et Duker.
ad Thucyd. VIII, 66. quique ibi laudantur, Meursius de Ar-
chontt. Athen. I, 9. Petitus Legg. Att. p. 219. et JMenagius ad
Diog. Laert. VIT, 84. Lxznuw.

Ead.1.5. ᾿Αἀπόδυϑι) Id. in Eunuch. Casaubon. ad Suet.
De fabis Pythagorae Pn. Plutarch. omnes, Lucian, passim:
rationem reddunt ὅτι αἰδοίοις εἰσὶν ὅμοισι, alii aliam, Bovnp.

Ead.l. 6. Χρυσοῦς) De Pythagorae femore aureo Por—
phyr. N. 98. et not. Diog. La?rt. p. 216. et Jamblich. N. 92.
"Aelian. V. H. IT, 96. Zfpollonius Dyscolus c. 6. aliique. Meurs.
Ath. Att. Plut. Numa. Origenes solus eburneum dixit, c. Cels.
VI. Soraw, ΟΕ δᾶ Diall, Mortt. XX, 8. πη,

Kad. 1. 7. Θεὸς) Alludit ad carmina aurea, quae Pytha-
gorae vulgo tribuuntur, quorum hoc ultimum:
"Eccset ἀϑάνατος ϑεὸς ἄμβροτος οὐκέτι Oviróc.
De quibus consule Fabric. Bibl. Gr. 460. Jamblich, etiam
passim. Soraw,

IN VITARUM AUCTIONEQM. 511

Ead. 1. 19. ᾿Ιταλιώτης) In magna enim Graecia ét habita-
vit Pythagoras, et discipulos habuit magno numero. ΘΟ ΑΝ,

Ibid. Τῶν ἀμφὶ Κρότωνα) Περὶ Κρότωνα γὰρ Italiae συνε-
στήσατο Πυϑαγόρας τὸ ἑαυτοῦ παιδευτήριον. Inerant et femi-
nae ἀκριβῶς ἐξασκοῦσαι τὴν αἵρεσιν, ὧν καὶ Θεανὼ ἦν. Τού-
τους οὖν φησιν αὐτὸν ἐωνῆσϑαι. Α Crotone autem et εἰς Τά--
ραντα 1 αἵρεσις διεδύϑη. Et hanc vocat Graeciam propter
Graecorum olim colonias in Italia. Contigit, ut soli fertili-
tate et opulentia et virorum copia J/fagna Graecia ea pars di-
ceretur. G. — Cf. Scholion codicis 2954. supra descriptum,
ex quo vocem ἀκριβῶς huc transferre placuit in locum τοῦ,
ἄκρως. Lzrzunw. ;

-— Pag. 97. 1. 9. Τριαχόσιοι) Quia in Magna Graecia habuit
Pythagoras ejusmodi discipulorum κοινύβια, seu consortia, de
quibus vide Jo. Scheffer. Phil. Ital. c. 14. Crzn.- Respicit ad
eorum discipulorum numerum, quos illic habuisse dicitur.
Quidam tamen 600, aut eo plures fuisse ajunt. Vide Diog.
Lari. 914. et not. Soraw.

Ead.1. 4. Ποντικὸν) De Diogene Cynico, qui fuit Xiwo-
πεὺς ab Euxino ponto, lege Laertium, G. Sinopensis erat
Diogenes, quae urbs Ponti, Sorax.

Ead. 1. 6. ^O τὴν πῆραν ἐξηρτημένος, ὃ ἐξωμίας) Certe vix
credibile, ab Benedicto non emendatam versionem editionis
praecedentis, sed et ab illo versum esse, cu ex humeris pera
dependet; ut recte errorem hic animadvertit Po/merius. Sed
neque ἐξωμὶς hoc loco consideranda, ut servilis vestis, sed
ut propria Cynicorum, quibus nulla pars hominum liberior,
Consule collecta ab Oct. Ferrario part. II, Rei Vestiariae lib. 4.
c. 90. et 22. Gnow.

Ibid. 'O itouíag) Peram dependentem habens ex humeris.
Tta vertit interpres; quasi ὠμία inveniatur pro humero, et
legisset deleto articulo ἐξ ὠμίας distinctim, Sed longe aber-
rat a vera interpretatione. Ὁ ἐξωμίας est, qui ἐξωμίδα habet,
et ea insignis est; ἐξωμὶς autem est vestis servilis, sic dicta,
eo quod humerum nudum et exsertum ostendebat, Vide Gel-
lium lib. 7. ο. 12. ubi eam vocem interpretatur. | Vide Hesy-
chium et Suidam in ea voce. Parw. Vid. Fabricius ad Sext.
Empir. p. 39. Salmas. ad Tertull. de Pall. p. 355. it. p. 396.
seqq. Gzsw.

Ead. 1. 10. Πωλεῖς τὸν ἐλεύϑερον.) Incidit in poenam le-
gis Fabiae, qui liberum pro servo vendit, Sic tit, ultimo
Instit, de publ. Jud. Apul. lib. 8. Bovnn.,

Ead.1l. 14. Οὐδὲν αὐτῷ μέλει ) Respicit hic hujus philo-
sophi historiam, qui captus a praedonibus revera veniisse in

512 ADNOTAT TIONES. —

Creta traditur, non admodum invitus, Vid. Diog. Lari. VI.
p. 144. F. et 155. D. Adde et P/ut. 886. 1. et 4. Gell. 11,
18. Sorax.

Ead.1. 17. T'*xci) Longe melius in 7Aomae Magistri co-
dice legebatur; nempe ἢ (v. in χωρίς.) Sorax. Thomae plu-
rimum quidem intererat, verba ea, de quibus ipsi agebatur,
accurate ac fideliter ad sua veterum exemplaria reddere: ve-
rum eorum, quae minoris essent momenti atque ad explen-
dam tantum sententiam aliquam, vel efficiendam, pertinerent,
minus observans erat et diligens enarrator. In Χωρὶς id age-
bat, ut particulae Lucianeae πλὴν εἰ μὴ ex h. 1. citatae illu--
strandae observationi ipsius inservirent, ceterum, utrum καὶ
in Luciano legeretur, an ἢ, satis securus. Saltem yc quo-
modo interponere potuisset, nisi simul etiam antecedentia
retulisset, qnaesierim ex Solano. Omisit ergo, quippe ad
rem suam non pertinens. Neque adeo pro certo semper va—
riarum lectionum fonte haberi debet vel hic: 75omas, vel ce-
teri quoque Grammatici et Lexicographi, ubi veterum loca
citant. Lxzxw.

Pag.98. 1.9. Κύων αὐτῷ xal τοὔνομα.) Ipse se
canem appellat et cognatum Cerbero Diall. Mortt. XXI. init.
Convicium scilicet erat, quo petebantur Cynici ob similitu-
dinem nominis et vitae rationis. Lxmnw.

Ead.l 7. Τὸ σκυϑοωπὸν] Inepte Schoettgenius ad LL.
Bos de Ellipss. p. 420. ed. Schàf. subaudit πρόςωπον. imo Sub-
stantivi vice fungitur τὸ σκυϑρωπὸν, observante ibidem Schae-
fero. Patebit hoc, si quis dubitet, e verbis Philosophi Diall.
Mortt. X, 9. ἀπόϑου τὴν ἐλευϑερίαν, καὶ παῤῥησίάν, καὶ τὸ
ἄλυπον, καὶ τὸ γενναῖον, καὶ τὸν γέλωτα. ubi nemini in
mentem venerit zgócozov, vel etiam aliud Substantivum vo-
cibus ἄλυπον et γενναῖον cogitando adjungere. Lrnw.

Pag.99.1.4. Τὸν Ἡρακλέα) Cynici in 'tutela Herculis.
Td. Lapithis: dixi alibi. Bovnp. Conviv. s, Lapith; c. 16.
Lzrmnunm. :

Ead. 1. 9. ᾿Ἐπκκαϑάραιν τὸν βίον) Sic Dial; Hercul. et Ae—-
scul. Bovn». JDiall, Deor. XIII, 1. ibique Hemsterh. T. IT.
p. 398. "Tribonii autem Cynici descriptionem lege Diall.:
Mortt. I, 2. Lzzumw.

Ead. 1. 19. ᾿Ελευϑερωτὴς) Apud Diogen. Lacrt. 1.-c. aliter
respondet, nempe: ἀνδρῶν ἄρχειν. Sors. :

Ead. 1. 18. Προφήτης) Quis jocus in illa voce a JLuciano
quaesitus sit, nescio. Nisi forte Cynicorum aliquis prophe-
tae titulum affectaverit. Non temere autem ea appellatione
usum Lucianum, probat repetitio ejusdem in mercatoris se-

ΙΝ VITARUM AUCTIONEM. 513

quentibus verbis. Sorax. niüstitem hic verti προφήτην vo-
luit in thesauro Stephanus; sed mihi videbatur, hic non tam
sacrum quoddam aut templum animo obversatum scriptoris,
quam vocem Cynici, denuntiantem omnibus libertatem, Est
enim πρύφημι etiam proloquor, praedico. Grsw. Tta etiam
Seyboldus. Nihilominus omnino quidem probo So/ani judi-
cium, quamquam alibi jocum Luciani situm existimans, Ut
Pythagorae, ita et Diogenis, jactantiam ridet. 116 Apolli-
nem aífectaverat; hic jam non minus magnifice se Herculem
quendam profitetur ( ἐλευϑερωτὴν τῶν ἀνθρώπων), et Aescu-
lapium ( ἰατρὸν τῶν za9Gv). Omnino, ait singula complec-
tens, propheta sum verilatis libertatisque dicendi, 1. e. non prae-
co, ut Versio habet, quod foret κήουξ et indicaret Mercu-
rium, sed vates, quasi oraculorum editor vel interpres, qua-
lis fingebatur Apollo. Ita semper vox προφήτης in veteribus,
et in /Nostro quogue, occurrit, ut notam omnino habeat im-
pressam scientiae et professionis rei sacrae etarcapae. Sic
Ammoniorum prophetae Diall. Mortt. XIII, 1. Sic per to-
tum librum, Z4/lexander inscriptum, prophetae, i. e. magi,
vel incantatores, vel rerum futurarum praescii etc. Unde
quam jocose Lucianus Diogenem se ipsum prophetam τῆς
ἀληϑείας καὶ παὀδησίας appellare jubeat, apparere puto; modo
noris, quae Cynica ista fuerit veritas dicendique licentia,
Lzuw.

Pag.100. 1. 5. Τάφον) Sepulcrum habuisse pro domo,
diserte a nullo traditum invenio, Sed Diog. Lacrt. VI. p.143.
B. C. ait, παντὶ τύπῳ ἐχρῆτο εἰς πάντα, ἀριστῶν τε καὶ καϑεύ-
δῶν, καὶ διαλεγόμενος. Dolium vero vulgo notissimum, Vid.
eund. ibid, C. D. ubi quos in usus comparatum ibi steterit,
iguorare me fateor. Soraw. Licet alibi non tradatur, Dio-
genem in sepulcro habitasse, tamen id probabile est ei ex-
probrari, ut homini vilissimis rebus contento, et pauperri-
morum vitam imitanti, Habitari enim sepulcra potuisse,
nou solum ex Nov. Foed. Luc. VIII, 97. sed et ex Petron.
cap. 111. de matrona Ephesia aliisque notissimum, BRrrrz.

Ead. 1. 6. ᾿Οπισϑογράφων) Τὰ vide, an sit ut apud Sa-
tyrarum poétam, scriptus εἰ in ;erpo etc. Juven. L 6. Corr.
Gar. Vide, quae citat ex Herm. Barbaro H. Stephanus in v.
ὀπισϑόγραφος. Lrerp. Voluminibus enim ditiores utebantur,
quorum interior tantum pagina scripta, exterior pura etat.
Soras. Vid, Husgon. de prima orig. scribendi, et ad eum
notes Consultiss, J. G. Trotz p. 98. Rxrvz.

Ead.1.7. Τοῦ μεγάλου B.) Sic Aristoph. in Plut. v. 170.
ἹΜέγας δὲ βασιλεὺς οὐχὶ διὰ τοῦτον κομᾷ; ubi Scholiastes inquit,

Lucian. Vol. III. Kk

514 ADNOTA TIONES

Τὸν τῶν Περσῶν λέγει" οὕτως γὰρ ἔλεγον αὐτὸν διὰ τὸ πλείονι
δυνάμεν χρῆσϑαν Περσιπῇ. Vonsm.

Ead, 1.11. Χελώνης, ἢ καράβου τὸ δέρμα) Vid. Aristo
phan. Vesp. v. 1984. et Kust, not. Ms. Hoc Hemsterh. mar-
gini adleverat. Rxzrrz. fq ,HigTro" vig 35
τὶ Pag.101. 1.2. Η φρὴν) .H γλῶσσ᾽ ὀμώμοχ᾽ ἡ δὲ φρὴν
ἀνώμοτος. Eurip. Hippol 612. Sorasw. Nobilis versus Hip-

€ - 2^9 , 9 4 ᾿ , , . 5
pol.612. H γλῶσσ᾽ ὁμῶμοχ ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος. ubi vid. Bar-
nes. et add. Spanhem. δὰ Zristoph. Rau. 102. Plato 'Theaet. p.
119. E. Ἢ uiv γλῶσσα ἀνέλεγκτος ἡμῖν ἔσται, ἡ δὲ φρὴν ovx
ἀνέλεγκτος" 1dque Εὐριπίδειόν τε vocat, Gzsw.

Ead. 1. 7. Βόρβαρος) Stoicos intelligit. 44rnob. adv. gen-
tes 1. p. m. 49. scripturam sacram defendens, maxime, inquit,
cum sciamus etiam , quosdam sapientiae deditos non 1anium abje-
cisse sermonis cultum , verum ettam , cum possent ornatius aique
uberius eloqui, trivialem studio humilitatem secutos, ne corrum—
perent scilicet. gravitatis rigorem, et sophislica se potius ostenta—
tione jactarent, Sonaw. Pro eo, quod mox sequitur, ἀπηχὲς
Belinus maluit ἀπηνὲς, quippe non adsecutus genuinam voca-
buli vim, quam quidem in eo ponit, quod. nullum edat sonum,
vel certe. iam tenuem , quem echo reddere nequeat. Rectius ex-
plicant Grammatici veteres. — Vid. supra ad Scholion adnota-
ta p. 333. Lzuw,

Ead. 1. 11. "Axófvcov) Puto me in versione vim verbo.
rum sic satis adsecutum esse. Vult funditus exstirpari pudo-
rem, q. d. abrade ipsum erubescere. Forte praeferant alii Eras—
mi interpretationem, erubescendi facilitatem de fücie prorsus
abstergas. | Sed non de sola facilitate hic sermo est; et abster-
gere, si cum ἀποξέω comparetur, parum vehemens. Gzsw,
Seyboldus haec adnotavit: ,,dzó£vcov] aórade penitus. — Le-
gunt alii ἀπόξεσον, ab^sterge, quod Gesnero, si cum ἀπόξυσον
comparetur, parum vehemens videtur, Sed forte ἀπόξυσον
nimis vehemens.** Non cepit itaque Seyboldus Gesneri men-
tem, Non voluit Gesnerus inter ἀποξέω et ἀποξύω, vel inter
lectiones varias ἀπύξυσον et ἀπόξεσον distinguere, et, utra utri
praestet, decernere; sed judicat modo de Erasmi interpreta-
tione, quam negat vehementiae, quam verbum ἀποξέειν sig.
nificet, parum esse convenientem. Neque dicit Erasmum,
quod verterit absterze, legisse ἀπόξεσον, velita legi voluisse,
— quod et ipsum Schmiederus falso refert T'om. Il. in Addend.
ad Tom. I. p. XXXVI. — imo clare significat, se ἀπόξυσον
et ἀποξέω pro unius ejusdemque gentis et originis verbis ha-
bere, nec aliud quidquam agit, quam ut hujus verbi vis h. 1.
constituatur, Idque rectissime, ut ego existimo. Nam quum

IN VITARUM AUCTION E M. 515

antiquitus ξέω et ξύω, ut χέω et y/o, δέω et δύω, et ejus ge-
neris alia, eadem fuerint verba, forma tantummodo paulum
differentia, tum et Lucianus his diversis formis, ξέω in Prae.
senti etc., ξύσω in Futuro etc., ita utitur, ut eandem iis tri-
buat potestatem, quod luculeuter docebit Index. De forma
itaque ἀπόξυσον h.l. praeferenda vix dubitatio esse potest;
minus certum, quae vis ei statuenda, utrum Gesneriana, an
Erasmiana. Qua ratione hic czóofvcov τὸ ἐρυϑοιῶν, eadem
prorsus in Navig. c. 45. ἀποξύσας τὴν πολλὴν ταύτην κύρυξαν
dictum: utrumque autem dictum Phoenicis verborum com-
monefacit apud Homerum Iliad. IX, 446. :
I'joec ἀποξύσας, ϑήσειν νέον ἡβώοντα.
In his tribus locis et omnibus, quae exstant, similibus notio
propria abradendi in metaphoricam abiit, non vehementer qui-
dem, quod h. 1. Gesnero placuit, sed prorsus, totum aliquid,
deponendi, abjiciendi, ut nihil pristinae rei relictum maneat;
quod alibi, imprimis in N. T. libris, alius metaphorae ope,
de vestitu desumtae, exprimitur voce ἐκδύεσϑαι, vel ἀποδύε-
σϑαι, exuere. Jam si Homerus voluit: senectute exuta , repu—
bescere, et Lucianus ipse in Navigii loco: inani vanitate de—
posita resipiscere: quid idem scriptor noster aliud ἢ, 1. copita-
re potuit, quam: ruborem omnino omnem dele e facie, ut nihil
tandem ejus relinquatur? Siguificatur nempe ἀναίδεια illa,
uae summa Cynicis philosophis exprobari solebat. Lxruw,

Ead.1. 14. ΜΙηὴ ξένον προςιέμενος ) H. e. ut vertit 'inter-
pres, et sine ullo commercio esse velis, neque amicum, neque
hospitem adeundo. 'Tu vero postrema illa mecum potius verte:
neque amicum , neque hospitem admittendo: nam προςίεσϑαί viva
non est adire aliquem; sed aliquem ad se admittere, aditum
conveniendi dare alicui. | Zfelian. lib. IX. V. H. c. 3. Κλεῖτος δὲ,
εἴποτε μέλλοι τισὶ χρηματίζειν, ἐπὶ προφυφῶν βαδίζων εἴμάτων
τοὺς δεομένους προςίετο, Clitus vero, si quando auditurus erat
quosdam, inambulans stragulis purpureis, admittebat desideran—
1es: et passim alibi apud eundem et alios. L. Bos ;4nim. ad
Lucian. p. 60.

Ibid. Κατάλυσις — τῆς ἀρχῆς) Hic deridiculi gratia in-
ducit Diogenem, quasi regem, cui sint arcana quaedam
imperii, quae evulgari non oportet, ne majestas ejus evi-
lescat. Crrn.. Manca esse textus verba, intellexit BeZinus,
modo tenuisset manca esse, Sed quum, quo commode exple-
rentur, non haberet, in animum induxit vocem genuinam
ἀργῆς corrigere, et, quod substituendum videbatur, ἀρετῆς
fulcire comparato simili loco "Timon. c. 42. ubi tamen quae
leguntur Timonis verba: καὶ τὸ οἰκτεῖραι δακρύοντα, καὶ ἐπι-

Ἡπὴὺ

516 ADNOTATIONES
- , , 3 , » -

χουρῆσαι δεομένῳ, παρανομία, καὶ κατάλυσις τῶν ἐθῶν, plus
ad ἀρχῆς, quam ad ἀρετῆς, commendandum manifesto confe-
runt, Ímo ἄρχοντα se praedicat Diogenes pariter ac Timon
iste, et ἄρχοντα quidem, ut paullo ante diserte dixerat, sv-
δαιμονέστερυν τοῦ μεγάλου βασιλέως, idque non temere, quum,
cui non imperetur, is jure imperare dicatur. Jam de hoc
imperio suo actum iri affirmat, ubi vita solitaria relicta ami-
cos, hospitesve, admiserit. Sic apparere puto, salva esse,
quae leguntur, verba, modo in textu addas, quem Interpres
Latinus ex suo addidit, Genitivum nominis, legasque adeo
τῆς σῆς ἀρχῆς. Sed Pronomen hoc saepe a librariis ob simi-
lem praecedentis Articuli vel sonum, vel figuram, omitti so-

litum, docui ad Timon. c. 34. T. I. p. 436. Lznuw.

Pag. 102.1. 1. Ἔν ὄψει δὲ πάντων) Qui haec aliter aut
vertunt, aut intelligunt, non satis memores videntur Cyni-
cae Sectae institutorum. — Adeant itaque Luciani libellos de
morte Peregrini, et Lapithas; indeque discant, quae alii,
conspectum hominum fugientes, ac ne tum quidem sine ali-
quo pudore, faciant, ea Cynicos in propatulo ex instituto
suo, et turpiora etiam patrasse. ^ Adeant et Laciantium IIT,
15. f. Nam quid ezo de Cynicis, inquit, Joguar? quibus in pro-
patulo coire cum conjugibus mos fuit? Sic Crates cum uxore
palam in Poecile rem habuit. Vid. Tatian. et notas p. 15.
Plura in eam rem testimonia apud Menagium invenies ad Diog.

Lairt. p. 155. E. et apud ipsuu: Diog. p. 154. B. C. Sora,

Ead.1.9. Ποιήσειεν ἄν vic ϑαὀῥων, ποίει) Sic male inter-
punctus hic locus hodie legitur; et mala inde, ut vara se-
quitur vibiam, ac recedens ab mente auctoris nata est versio,
In conspectu vero omnium ea facias, quae ne privatim quidem
quispiam alius facere ausit, , Sed legendum, "Ev ὄψει δὲ πάν-
των, ἃ μηδ᾽ ἰδίᾳ ποιήσειεν ἄν τις, OodóOv ποίει, et redden-
dum, In oculis vero omnium, quae nemo ullus privatim et remo-
iis arbitris fücere in animum induxerit, tu audacter fac. Jxxs.
Occupaverat rectam interpunctionem D. 1. Lxnw.

Ead. 1. 8. Πολύποδα ὠμὸν) Alludit hic ad Diogenis mor-
tem, qui quod nunc emtori suadet, ipse in se admisisse tra-
ditur. Consule Diogen. La?rt. 156. A. D. et ia eum locum
eruditiss, ZMenasi; emendationem certissimam, qua pro βοὸς
πόδα, πολύποδα restituit. Ta. p. 8. :dthen. VIII, 5. Julian.
Or. VI. in. et P/ut, an aqua etc. So:ades apud 5:05. XCVI,
Sora.

Ead, 1. 9. Καὶ ἰδιώτης yàg ἂν ἧς ἤτοι σκυτοδέψης) Non
bene expressit Benedictus, etsi plebejus fueris. Quid enim ? an

IN VITARUM AUCTIONEXM. 517

σχυτοδέψης quisquam est non plebejus ? ? Sic et in aliis opifi-
ciis. Plenior sane Bolerus, etiamsi Ὁ vulso aliquis fueris idio—
ia, Sed vertendum simpliciter, sive ignarns et imperitus fue—
ris, sive sutor. Gnow. Si sis imperitus, non plebejus, ut habet
interpres , qui in hac voce saepe offendit. Crrn. De voce
ἰδιώτης egerat cl. Jens. in Lect. Luc. p. 91. occasione verbo-
rum, τέχνην βάναυσον, ad Dial. Deor. XV. 1. quam obser-
vationem, ut nimis longam, credo, cum cl. Hemsterh. ibi
non inseruerit, hic illa, quae ad voc. ἰδιώτην spectant, ad-
dimus; sed in 'compendium redacta: Non nego, ἰδιώτην βίον
significare aliquando simpliciter vitam privatam. hic vero sa-
tis manifestum puto, capi pro vita rudi, indocia, impolita,
inculta, quia opponitur sapientiae studio. Sic homo rudis
et ignarus significatur Hermotimo cap. 81, Item Aelian. IV.
Ποικιλ. 15. Et XII, 50. ex 7hucyd. Sic apud Latinos quo-
que ( vid. Cic. IV. in Verr. 2.) intelligenti et ingenioso oppo-
nitur idiota. RErrz. Plura vid. in Indice. Lxx.

Pas. 103.1. 1. Κηπωρὸς) Sic scribitur etiam apud Po/l.
Τ 992. VII, 140. Attice: in N, T. χηπουρός. Lrr». Morem
gessi Joh. Sacer i in Class. Journ, N. XVII. a. 1814. p. 160.
observanti , male ἐν καιρῷ versum opportune, quum sit ulilis,
et probant. hanc interpretationem loco Eurip. Troad. (v. 739.)

Τὸ δ᾽ ic9À0v οὐκ εἰς χαιρὸν ἦλθέ σοι πατρός.
quo et ipso loco Interpres Latinus vocabulo opportune usus
est, Quamquam in utroque loco nec incommode, nec ob-
Scure, per vocem opportune textus Graeci sententiam 'reddi i in-
genue fateor. Lzuw.

Ead.1.6. Κυρηναῖον) Aristippum designat Cyrenaeum et
famosae Cyrenaicorum sectae perentem. Sora. Verius haud
dubie, et aequius, quam Noster hic et alibi, ut Diall. Mortt.
XX, 5. Necyom. c. 18., philosophiam E mores Aristippi
descripsit Wiclandius passim ad Horatii Epistolas, imprimis
ad L. I. Ep. I. et in libro suo Agathon P. IIT. p.169. Lzzux.

Pag. 104. 1. 6. ᾿Οψοποιὸς ἐμπειρότατος] Parasit.
€. 33- ὥςτε, τοὺς ὀψοποιοὺς ὁσημέραι ἔπεμπε παρὰ τοῦτον ( Ari-
stippum) ὁ Διονύσιος, ὡς παρ᾽ αὐτοῦ μαϑησομένους. Deinceps
pro verbis: καὶ ὅλως, σοφιστὴς ἡδυπαϑείας C. G. Jacob. in
Dibl. Crit. Hildes. P. T. Fasc. I. p. 160. mavult xoi ὅλος 60g.
ἠδ. et provocat ad similes, quas cogitat, locutiones Lucia-
neas Diall. Mortt. XIV, 5. et DeSacriff. c. 14. Melius contu-
lisset similiora Diogenis verba supra c. 8. ᾿Ελευϑερωτής εἶμι τῶν
ἀνθρώπων, καὶ ἰατρὸς τῶν παϑῶν" τὸ δ᾽ ὅλον, ἀληϑείας καὶ
παῤῥησίας προφήτης εἶναι βούλομαι. et prudentius omnino re-
spexisset Luciani dicendi habitum solennem, quem ex his

518 ADNOTATIONES

cognoscere licebit locis: Timon. c. 55. Prom. s. Cauc. c. 1.
pianzDeor IV, 3. VE, 32 XI 1: X VIHT, 1^9. et'$upra Vi
Auct, c. 10. unde quid sit καὶ ὅλως, et quam parum h. 1. ten-
tandum, elucebit. Lzrmnw.

Ead. 1. 8. Περὶ Σικελίαν) Construe περὶ Σικελίαν cum τοῖς
τυράννοις, non cum ἐδούλευσε᾽ nam τύραννοι περὶ Σικελίαν
sunt tyranni Siculi, ut οἵ περὶ Πλάτωνα, Platonici. Lezv.

Pas TO5. 12.1. Angaxoc ἢ ἔοικεν, e Ζεῦ, οὗτος ἡμῖν μένειν)
Leg. ex IMs. ut olim conjeceram, ἄπρατος ἔοικεν, ὦ Ζεῦ, οὐ-
τος ἡμῖν μένειν et sic legisse videri Tous interpres, qui
recte vertit: είς, o Jupiter , quantum apparet , inemtus nobis
manebit. sic et eodem modo c. seq. scribendum ἄπρατοι καὶ
QUTOL μένουσι" mox ex eodem Ms. repone, ἅμα γὰρ αὐτὼ πε-
πρᾶσϑαι βούλομαν" ambo enim vendere simul volo: in edd. Bov-
λεσϑον, volunt: et statim idem liber, ὁ δέ τινα ἔοικε πενϑῶν"
quod est ἑλληνικώτερον, quam vulgatum πενϑεῖν" mox male
vertitur, ἐγὼ δὲ κέλομαι πᾶσιν ἡβηδὸν οἰμώξειν, at ego omnes ἃ
pueris plorare jubeo, cum ἡβηδὸν. sit omnes, cujuscunque aeta-
715, ut dudum viri docti observarunt: vide Suidam, et Glos-
sas Herodoti a viro doctiss. Gothofredo Jungermanno, meo ne-
cessario, olim cum Herodoto editas, Gnarxv. "Amgarog prae-
ter IMs. P. L. et ed, J. in reliquis mendose legitur ἄπραπτος.
Sorax.

Ead. 1. 8. ᾿Αβδηρόϑεν — ᾿Εφέσου) Abdera patria Demo-
criti; Ephesus Heracliti: ambo Dialecto Ionica loquuntur.
SoraAw.

Ead. 1. 4. Βούλομαι) Sic iterum MS. Gr. P. et ed. J.
Quod autem in reliquis libris est βούλεσϑον, absurdum pror—
sus est, Quis enim probet, viros tam sibi dissimiles in una
eademque familia cupiisse vivere? Soraw.

ad. 1. 8. Ἔοικε πενϑεῖν) In MS. Graevii p. 968. pro πεν-
ϑεῖν, legitur πενθῶν, idque ait vir cl. ἑλληνικώτερον. Fa-
teor; sed utrumque amat Noster: nam rursum eadem hac pa-
gina, "Amourog i ἔοικεν ὦ Ζεῦ, οὗτος ἡμῖν μένειν" et post ο.20.
᾿Εοίκασι δ᾽ οὖν πολύ τι πλῆϑος αὐτὸν περιμένειν. Jrxs. Πενϑῶν)
Jlterum ex Ms. Gr. P. et ed. J. venustius enim est vulgato
συενϑεῖν. Nisi forsan πενϑῶντι scriptum oportuisse censeas.
Sorax. MHevera sic censuit Belinus. Sed quam optimi Codd.
et Ed. Junt. tuentur lectionem, maxime etiam fulcit lectis-
simi Schaeferi auctoritas ad Long. p. 367. qui ibi contendit
frequentiora nos hujus constructionis exempla habituros esse,
si per librarios aut editores licuisset. Lzrmw.

Pag. 106.1. 9. ᾿“πειρίη) Cave, hanc vocem cum emtore de
imperitia aut /znoratione intellexeris; immensum enim Demo-

IN VITARUM AUCTIONEHI, . 519

críto notat. (Cic. 1. de fin, infinitio ipsa, quam ἀπειρίαν vo—
cant, tota ab illo est, 1, e. Democrito. SoraAw. Sed ambi-
guitate vocis ἀπειρία utitur Lucianus satis jocose ad deriden-
dum dogma Democriteum de infinito. Quam ambiguitatem
haud infeliciter reddidit. /J/;elandius vocibus, das unendliche
Leere, et, ein leerer Kopf. Latinus interpres non magis
assecutus, quam F'rancogallicus. Lirnw.

fad 10. Τὰς ἐκπυρώσιας) Heracliti ἐκπύρωσις. GvvEr.

Kad. 1. 11. ᾿Δλλάκως) i. e. ἀλλὰ πῶς. Gvyzr.

Ead. 1. 19. Τέρψις ἀτερψίη) 810 καιρὸς ἄκαιρος, ἄσοφος
σοφία, ἀσεβὴς εὐσέβεια, et mille similia. Bovnp. Bourdelotii
errorem, τέρψις, ἀτερψίη, exponentis, quasi adjectiva essent
opposita, sive oxymora, ut καιρὸς ἄκαιρος et similia, et con-
junctim legenda, facile per se quisque deteget. Plura forent
monenda, si spatium esset. Rxirz.

Pag.107. 1. 1. "4vo) Heracliticam illam philosophiam
inprimis declaravit Hippocrates , cujus hic conf, de Diaeta I,
6. Τενέσϑαι καὶ ἀπολέσϑαι τωὐτὸ ξυμμιγῆναι καὶ m
τωὐτὸ x. T. À. totus locus lectu dignissimus, Grss.

Ead.l. 4. ΖΔιαφερόμενος) Hesychius etiam μαχόμενος. Sui-
das ἐρίζων, φιλονεικῶν. Soraw.

Ead.1.9. Γρίφους συντιϑεῖς) Hoc in Heraclito omnes anu-
tiqui reprehenderunt, ( vid. Diog. Laert. p. 238. C. et 389.)
praecipue in ejus scriptis ita ambiguis, ut quomodo inter-
pungi debuerint, non satis constaret. Vid. Aristot, Khet. TIT,
5. 81 plura velis, consule Fabr. Bibl. Gr. 760. Griphi autem,
quos memorat, ab aenigmatis non multum differunt, nisi
quod doctrinam et eruditionem requirunt majorem, De qui-
bus lege, quae Zthenaeus scripsit L. X. et Casauboni obser-
vationes ad ejusdem libri c. 1. Sorax.

Ead. 1. 11. ᾿Ηβηδὸν οἰμώζειν) Non debebat verti a pueris
plorare, quod satis bene illustravit Faber ad Timonem. Mox
autem interpretes videntur legisse, ἄπρατοι, DOR ἄπρακτοι,
unde ipse dialogi index βίων πρᾶσις. Gnow. Alludit ad dic-
tum Heracliti: [ἄξιον ᾿Πφεσίοις ἡβηδὸν ἀπάγξασϑαι. quod
refert Laert. YX, 9. et alii. Kusrzn., Suidas reddit ἀϑρόον, i.
e. confertim , sine discrimine. Lrr»v. Audis μεγαλόφρονα παρ᾽
ὁντιναοῦν καὶ ὑπερόπτην, qualem describit Diog. Laert. IX, 1.
Grzsx. De voce ἡβηδὸν cf. 'Timon. c. 37. ibique Fabr. ME.

Pag. 108. 1. 8. "Amoaor) Hoc in loco cum ceteris erravit
J. edit. neque in Codd. quicquam subsidii erat. Sorax,

Ead. 1. 10. Παιδεραστὴς) Tangunt τὰ ἐρωτικὰ Socratis
then. Zfristaen, Aristoph. et alii, quos recenset clariss. prae-
ses ὅ. Savar, ad Sidon, Ego ad Petron, ubi interpretor illud

520 A' DUNT A'PLON' ES

sequens, ὑπὸ ταυτὸν ἱμάτιον. Contra tamen multi, quos pro-
fert Jos. Mercer. ad. zfristaen. Bovnp.

Pas. 109. 1.1. ᾿Αμέλει) Hic retinere vim suam potest ver-
bum ἀμέλει, quod alias interjectione, aut adverbio adeo, apud
Latinos permutandum est. Grsw.

Ibid. Kav ὑπὸ etc.) Vid. Pai. in συμπ. 834. (c. 34,9.)
Gvuxrr. Quo loco fuse historia, quam hic tangit noster,
ab Alcibiade narratur, V, et Corn. Nep. VII. Alcib, c. 9. cujus
aetate non deerant, qui Socrati id vitio verterent, cui vivo
ne licentia quidem Comica turpitudinis hac in parte notam
inurere ausa est, tum cum maxime eum insectaretur. an-
dem tamen éliludeimo alibi etiam passim tangit noster, Vid.
Ver. Hist. IT, 19. et Eunuch. 9. Sorax, Modestius tangit
Diall, Mortt. XX, 4. ubi vid. So/an. et Faber ad De Mort.
Peregr. c. 48. et e recentioribus potissimum, quem Seyboldus
laudavit, Zberhardus in libro: Neue Apologie des Socrates
pg. 5. 84. Lzr:x.

Ioid. “Ὑπὸ ταὐτὸν ἱμάτιον) V'esticontubernium facere dixit
Peironius. Vonsa.

Ibid. Ταὐτὸν) Ταὐτὸν et τοιοῦτον Attici saepe, pro τὸ
αὐτὸ εἴ τοιοῦτο. Zr istophan. Plut. 258. ταὐτὸν ϑύμον. Τὺ 9v-
μον enim neftr, esse, vid. Schol. h. 1. Idem v. 898. ᾿Επεὶ τοι-
οὔτον ἀμπέχεται P docere Et Pausan. p. 981. τοῦτον πέλαγος.
Plura Mattaire de Dialect. p. 37. Sed Pollucis interpres La-
tinus L. IX. c. 8. P. 1199. ταὐτὸν masc. gen. vertit; verum
cum ex MS. in notis adferatur αὐτὸν, id potius ibi in textum
xecipiendum crederem, Rxziiz.

Ead.l. 7. Κύνα — πλάτανον) Per canem et anserem de-
jerasse, auctor est Laciantius ΠΤ, 90. Vid. P/at. 102. 8. C.
G. et 86. 2. Suid. elian. Cic. Quintil. 111. Z4ristoph. Avibus.
Thespesion. ad Apollonium Tyan. apud Philostr. p. 257.
"Eyévevó τις, ἔφη, Σωκράτης, ᾿4ϑηναῖος, ἀνόητος; ὥςπερ ἡμεῖς,
γέρων, ὃς τὸν κύνα, καὶ τὴν χῆνα, καὶ τὴν πλάτανον, ϑεούς τε
ἡγεῖτο καὶ ὥμνυ. οὐκ ἀγόητος, εἶπεν ( Apollonius) ἀλλὰ ϑεῖος,
καὶ ἀτεχνῶς σοφός" ὦμνυ γὰρ ταῦτα, ovy! ὡς ϑεοὺς, ἀλλ᾽ ἵνα
μὴ ϑεοὺς Guvv. Ubi doct. interpres observat, Suidam v. χῆνα
ὀμνῦναι, et Hesychium v. ᾿Ῥαδαμάνϑιος ὅρκος, lisque gravio-
rem auctorem Porphyrium L. 111. de abstinentia ᾧ. 16. narra-
re, Rhadamanthum legem tulisse, ut per anserem aliaque ejus
generis juramenta fierent, ὑπὲρ τοῦ μὴ τοὺς ϑεοὺς imi πᾶσιν
ὀνομάζειν. Addereque diserte Porphyrium, Rhadamanthi imi-

tatione hoc fecisse Socratem, Vide nostrum iterum Icarom.
c€.9. Sorawx.

IN VITARUM AUCTIONEM, 521

Pag. 110. 1. 3. Oizà μὲν) Quae ab hoc inde loco dicun-
tur de Socrate, ea aeque, vel potius etiam in Platonem dic-
ta videri possunt, de republica, de communione mulierum,
de fortium praemiis, de ideis, Et potest aliquis putare, vi-
tiose, et per aliquam superioris tempoiis injuriam excidisse
Platonis in hoc dialogo mentionem, cum is in eo, qui sequi-
tur, libello graviter m suas injurias, hic illatas sibi, per-
sequatur. Verum enimvero, cui ratio scriptorum PS.
nota est, in quibus suam 1lle sententiam, et ea nominatim ,
qvae hic perstringit Lucianus, sub Socratis nomine consue-
vit proponere: unam hac in τ esse Socratis et Platonis per-
sonam, unam illatam simul ambobus i injuriam, facile intelli-
get. Itaque passim laudant Socratem, qui Platonis senten-
tiam commemorant, qua de re Fabr. B. (2.239. p. 8204€].
Ut Scipionem ΠΝ Cicero apud Ta tanitun de Opif. Dei I,
13. non ipsum librorum de republ. auctorem, quod Ce//ario
excidit; sed quod is loquensa Tullio inductus fuerat. Igi-
tur intregra et sana omnia puto. Grsx.

Ead.1.13. Tí δὲ περὶ --- Βαβαὶ τ. φιλοδωρίας) Max. Tyr.
Diss. XXIV , 4. Πόλιν δὲ οἰκίξων (Σωκράτης) ἀγαϑῶν, ἀνδρῶν,
τιϑεὶς νόμους τοῖς ἀοιστεύουσιν, οὐ στέφανον, οὐδὲ εἰκόνας, τὰς
“Ἑλληνικὰς φλυαρίας, δωρεῖται" ἀλλ᾽ ἐξεῖναι φιλεῖν τῷ ἀρίστῳ,
εἰ δή τινα ἂν ϑέλῃ (1. 8ὲ Hot) τῶν καλῶν. 4 τοῦ ϑαυμαστοῦ γέ-
ρως. Brvrx. Luciani locus ibi non praeteriit Davisium. Conf.
Plat. lib. V. de Rep. p. 464. a. Bx.

Pas. 111. 1. 7. Οὐκ αὖ εἶεν.) Nimirum sunt ea tantum,
quae HE et non mutantur in horas, in quo genere ous
ac deinde ideae, quae nimirum in et cum ipso Deo ab omni
aeternitate fuerunt, sunt, eruntque. Grsx.

Ead. E 40. Kóut ἄλλον) Loquitur de ideis, ἐγὼ δὲ πάν-
τῶν ὁρῶ εἰχόνας, καί σέ ἀφανῆ κἀμὲ ἄλλον" sic omnino legen-
dum: perperam, xcuà ἄλλου in editis, Gnarv. "4iiov ex
Mss, Gr. P. L. et Par. ed. Soraw, Qum inEd. Benedicti et-
iam legeretur ἄλλου, P. Guyet. jam monuit legendum ἄλλον.
Bzrirz.

Pas. 1129.1. 2. Ζίων Zvgax.) Socratem hic:a Dione em-
tum fingit, propter Dionis summum erga Platonem studium,
de quo consule C. Nep. in Dione. Viginti minis autem reve-
ra vaenlisse in Sicilia Platonem, tradit Diodor. Sic. XV.
p3g.461. Zvjó — antea mendose hic legebatur. Ceterum
quanquam Socratis persona in Codd, impr. legatur, omnia
propemodum Platonem tangunt. Sorax.

Ead. 1, 4. Γελῶντος --- μαϑητὴς ) Ideo Democriti disci-
pulus dicitur, quia totam de Atomis theoriam ab eo habet;

522 ὡς ἈΠ 5 I707 € AVIS EUOUNCE 8

Aristippi autem, quia de voluptate idem uterque multis sen-
sisse visus est, Dios. Laért. p. 268. A. veteres adducit asse-
rentes, τὰ Ζημοκρίτου περὶ τῶν ἀτόμων, καὶ ᾿«Αριστίππου περὶ
τῆς ἡδονῆς, ὡς ἴδια λέγειν. Sorax

Ead. 1. 5. Me9vovrog ) Intellige Aristipp. Gvxzr.

Ead.l. 10. Τὸ δεῖνα δὲ) Hanc vel similem sententiam
hic postulari video: verba τὸ δεῖνα δὲ quid sibi veliat, non-
dum plane adsequor. ἀπ τόδ᾽ εἰπὲ ὅπως εἴδω, hoc dic, ut
sciam? Grzsw. Etiam Seyboldus corrigi vult, sic quidem : τὸν
δεῖνα δὲ ὅπως ἴδω, ( εἰπέ μοι) τίσι χαίρει etc. atque hunc con-
stituit sensum: Dixisti jam mihi quaedam de eo, esse gulae de—
ditum improbumque. wt tamen penitius hominem hunc noscam
(damit ich meinen Mann recht kennen lerne) dic mihi et hoc,
quibus gaudeat cibis? His aliquid fulcri accedere videtur eo,
quod Basil. 1. revera hanc lectionem τὸν δεῖνα ostendit; sed
casu id factum opinor; certe rationis parum inest huic lectio-
ni, quum notio τοῦ δεῖνα usu recepta eam prorsus respuat.
.Uuice recte legitur τὸ δεῖνα, ut statuit Jo, Seagerus in. Class.
Journ. No. XVII. a. 1814. p. 160. et No. XXXVI. a. 1818.
p. 318. qui ita explicat: ,, To δεῖνα interjectio est, qua ute-
bantur, quum subito in mentem venisset aliquid, cujus ob—
livisci periculosum vel certe incommodum fuisset. ^ Illu-
strat hanc loqendi rationem Jocis Zfristoph. Lysistr. v. 925.
Avv. v. 648. Vespp. 425. et ipsius Lucian; Bis Accus. c. 98.
Unde patet familiari potissimum, vel Comico, sermoni hanc
locutionem convenire, et respondere Plautinae et Terentianae
ili: Sed quid ais? Ejusdem coloris est: ^44Àd μεταξὺ λόγων
in Charon. c. 24. in. de qua Tom. IL p. 548. Ad perspicui-
tatem juvandam non opus quidem, sed baud inutilé tamen,
fuerit, cum Seagero exclamationis nota naturam terminosque
formulae definiri. Lxuuw,

Ead.l 18. Τὰς ἰσχάδας) ᾿Ισχάδας xol παλάϑας τῶν καρι-
κῶν καὶ τὰ γλυκέα καὶ μελιτώδη potissimum cupiebant. ipse
passim Dial. seq. et aliis passim. Zfthen. ΒοῦκΡ,

Ead.1. 14. Παλάϑας τῶν καρικῶν.) Émam enim illi massas
carycarum. Sic vertit interpres; male. Nam si scriptum in.
venerat καρυκῶν, debebat emendare et legere καρικῶν, et
vertere massas Caricarum , seu ficuum e Caria. Nam et παλά-
$4, teste Éustathio, est τῶν καρικῶν ἐπισύνϑεσις, quod Galli.
ce dicimus un cabas de figues: et de ficubus hoc 1oco agitur:
nam dixerat τὰ γλυκέα σιτεῖται καὶ μάλιστα τὰς ἰσχάδας, dulcibus
vescitur, et praecipue ficubus aridis: et infra in Revivisc. παλά-
ϑὴν ἰσχάδων dicit, At Caryca fuit intritum. quoddam, vel

IN VITARUM AUCTIONEM. 523

condimentum ex sanguine aliis rebus admixto factum, de
quo nulla hic mentio: ficus vero e Rhodo et Cauno EUN
urbibus passim distrahebantur, etin Italiam usque portaban-
tur, ut patet ex M. Crassi DiErodÀ apud Ciceronem lib. 7. de
Divinatione ( IT, 40. ): Cum M. Crassus exercitum Brundisii
imponeret, quidam in portu Caricas Cauno advectas vendens,
Caunae has, clamitabat. Sic et Chelidoniae ficus, a Cheli-
doniis insulis non longe a Cariae litore sic aigidat" Ergo to-
tus ille tractus Cariae a Rhodo usque ad Chelidonias ficubus
abundabat. Ideo et viliori pretio distrahebantur, ét utilio—
res ad mancipia pascenda, quod hic spectat emtor Diogenis,
De ficubus autem e Rhodo, Cauno, et Chelidoniis, vide
Athen. lib. 8. c. 8. Plura possem congerere, sed haec credo
suffüciunt ad firmandam lectionem zagizàv. PArw.

Pas. 118. 1. 1. Τὸν ἐν χρῷ xovgíav ἐκεῖνον) Detonsum.
Mirum est, interpretes in his omnibus dialog. hac in re pec-
casse; dico postea. Angl. ἐν χρῶ κουρίαν ἐκ. Bovnp. Kovoíav
postulat sensus; nec dcs auctoritas. Sic enim in Angi.
teste Bourdelotio legitur. Sic etiam P. et L. et sic citatur in
Const. Lexico. Praeterea sic etiam legitur in ἘΠ στ Εν 00:007
ὕπωχρον, ἐν χρῷ κουρίαν, ἐν yeveto βαϑεῖ. Reliqui libri om-
nes hic κουρίας, mendose. Sed jam ad rem ipsam: qui fac-
tum est, inquies, ut, qui barbam radere nolebant Stoici,
comam alere TU EE Verbo dicam; quia ΠΕ ΠΡ ae h
hoc esse putabant comam promittere , in eoque cum gravis-
simis omnium ordinum viris sentiebant; in eo diversi, quod
cum ceteri brevi quidem coma, sed eleganti uterentur, Stoi-
ci forcipe, cute tenus, ovium in modum caput tonderent,
Cujus instituti ratio aut superbiae eorum imputari debet,
quo se a ceteris, ut barba et pallio, ita et hac etiam ratione
distinguerent ; aut gravitati, ne cultu isto sibi aut aliis ni-
mium placerent, Qua in re ut errasse eos facile concesserim,
ita nec nostros mores hodiernos defendere sustineo, apud
quos coma ascititia vulgo nunc toti cooperti viri vel ἐδεῖτο
ipsa hac in parte luxu Amtloudo Casaubonus aliter rem intelli-
git, mm silubet, consule ad 7Aeophr. Char. p. 940. ἐν χρῷ
κουρίας" non cst curiose caput detonsum , uli nos hodie in barba
Ain d^ multi sumus. abhorrent haec a Cynicorum ingenio, gui
procul dubio, forcipe et crassa Minerva capillos tondebant, non
novacula videbunt: Vid. omnino Fugitt. c. 27. et quae illic
annotata exstant. Theophrastus 7. μικρολογίας, avaros ait
istos esse ἐν χρῷ κειρομένους, p.34. Idem, siquidem. genui-
nus est ille foetus, cap. zr. ὀλιγαρχίας, P. 70. C. de viro op-
timatium partes sectante dicit, eum μέσην κουρὰν κεκαρμένον.

524 ADNOTATIONES

Diogenes heriles filios ἐν χρῷ «ovoíeg τε καὶ ἀκαλλωπίστους slo-
γάζετο, καὶ ἀχίτωνας καὶ ἀνυποδέτους. Diog. Lacrt. 145. B.
Hor. Epist. 18. I. v. 6. asperitatis agrestis esse ait tonsam cu-
iem. Adde his omnibus et nostrum de re ipsa et phrasi Pisc.
c. 46. et Bis Acc. c. 20. Soraw.

Ead. 1. 8. Πολύ τι πλῆϑος) Unde haec tanta in foro ex-
spectatio, facile intelligent, qui haec M. Aurelio Stoico
imperante scripta meminerint. Sorax.

Ead.1.8. "Ovi μόνος οὗτος σοφὸς etc.] Horat, Epist.
I, 1. sub finem: |

— sapiens uno minor est Jove, dives,

Liber, honoratus, pulcher, rex denique regum.
quem locum commode contulit Seybo/dus. Facit huc alius
quoque ex eodem Horatio Serm. I, 3. inprimis a v. 194. —
fin. citante IToratianae sapientiae optimo inter nostrates in-
terprete J//;elandio. Lxnw.

Ead.1. 10. 410.) Siclegendum pro EPM. etiam monuit

Guyetus. Rzrrz.
ὃ Pag. 114.1. 4. Eg! ἡμῖν) 'Eg' ἡμῖν μὲν ὑπόληψις, ὁρμὴ,
ὄρεξις, ἔκκλισις" licet enim his uti tanquam nostris. Οὐκ ἐφ᾽
ἡμῖν δὲ τὸ σῶμα, ἡ κτῆσις, ἡ δύξα, καὶ ὅσα τῆς τύχης δοκεῖ. In
Enchiridio Zpicteti circa initium : καὶ ὅρα περὶ αἰσϑήσεως καὶ
αἰσθητικῶν φαντασιῶν. G. Satis intelligit, quid hic illudat
Lucianus, qui legit Epicteti Enchiridion. Lzrp.

Ibid. ᾿Ζδιάφορα εἶναν συμβέβηκε) Interpres, indifferentia
esse solent. — Verte, indifferentia sunt :: nam ea est vis locutionis
Graecae frequentissima; nec Stoicidicebant, ea, quae non pen-
denta nobis, solere esse indifferentia,sed semper esse sapienti.
Verbum συμβαίνειν in hac et similibus locutionibus aeque παρ-
ἕλκει, ac verbum;zvyyévew. Crrn. Imo non magis hoc, quam
illud; de qua quidem re, ex quo Grammatica subtilius tractari
coeperunt, vix dubitatio amplius essé potest. Lxznw.

Ead.1. 5. Mav9&vo ἢ λέγεις) Angl. ὅτι καὶ Acy. sic idem
Cod. pro ὁποίων καὶ ὑπόσων habet ὁποία καὶ ὁπόσα. Bovnp.

Ἑαά. 1. 6. Τὰ μέν ἐότι προηγμένα ) Stoicus, ex suae fa-
miliae disciplina dividit bona inter προηγμένα et ἀποτσροηγμέ-
va* προηγμένα Cicero vertit producta, quae aliis in eligendo
praeferuntur; ἀποπροηγμένα interpretatur rejecta, quae nulla
aestimatione digna sint: vide Lipsii manuductionem ad Stoi-
cam philosophiam 11, 23. Gnazv. Vid. Diog. Lacrt. in Ze-
none p. 189. B. unde disces haec vocabula de rebus sua qua-
si natura indifferentibus ab iis usurpata: quarum tamen aliae
aliis anteponendae. Sorax. Cic. de finibus III, 4. Procs—
mena et apoprocgmena non minus ferenda esse ait, quam ephip-

ÍN VITARUM AUCTIONEMXM. 525

pia et acratophora, ac tamen deinde praeposita et rejecta. dici
posse ostendit. Add. de fin. IV, 96. Nempe valere, locuple—
tem ERES non dolere , bona non dicis Stoicus, sed dicit Graece
προηγμένα, Latine autem producta: sed praeposita aut praeci-
pua tolerabilius et mollius... Illa aulem, egestatem, morbum ,
dolorem , non appellat mala, sed si libet rejectauea. | Itaque {{--
la non dicit se expetere, sed legere; nec optare, sed sumere:
contraria, autern non. fugere, sed quasi secernere. Gzsw, In
marg. edit. Paris. additum erat: προηγμένα et ἀποπροηγμένα
Cicero producta et praecipua vertit, vid. 8. de fin. bon. Sed ad-
damus verba ejus, quae reperiuntur cap. 16. libri dicti: Ut
enim, inquit, nemo dicit, in regia regem ipsum quasi produc—
tum esse ad. dignitatem , (id enim est τοροηγμένον ) sed eos, qui
in aliquo honore sint, quorum ordo prozxume accedit, ut secundus
sit ad regium principatum ; :osiC in V ita, non ed , quae primario lo-
co sunt, sed ea, quae seguridati. lock obtingis; προηγμένα, id
est, producta duin Cad promota et? remota, ve —

praeposita e£ praecipua, et z//a rejecta etc. Rrrz,

Ead.l. 10. Καταληπτικὴν p.) Stoici phantasiam partie-
bantur in καταληπτιχὴν €t ἀκατάληπτον. Vide Academica Pe—
iri, F'alentiae, Vonsr. | Vid. Diog. Lacrt. 175. B. et 177. A.
Soraw. Vid. etiam Cic. III. de Fin. c. 4. ubi proegmenis et—
iam Latinis adsumendum vocabulum docet, et ibid. cap. 5.
med. ubi καταλήψεις exponit, rerum ΟΣ ΡΟΣ et. comprehen—
siones ac perceptiones, ut Davis, ib. pluribus ejusdem Ciceronis
testimoniis docet, BR rrirvz.

Ead.l. 19. Σύμβαμα) Sciendum est, inquit Priscianus,
quod has quidem constructiones, quae pet nominativum ab-
solvuntur, Stoici ἀξιώματα, xoi συμβάματα, i. e. dignitates ,
vel congruitates vocabant: ut, ego Priscianus scribo, sMpollas
nius ambulat. Tae vero, quibus transitiones ab alia ad aliam
fiunt personam , in quibus necesse est cum nominotivo etiam
obliquum aliquem casum proferri, παρασυμβάματα dicebant:
hoc est minus, quam congruitates ,; ut, Cicero patriam servat.
Ammonius: ἂν μὲν οὖν ὀνόματός τι κατ) dans ἀπύφανσιν : πονῇ;
κατηγόρημα, καὶ σύμβαμα παρ᾽ αὐτοῖς ( ἐασο λεγε “ὀνομάζεται, συμ-
βαίνει γὰρ ἄμφω T αὐτὸν, ὡς τὸ περιπατεῖ" οἷον Σωκράτης πε-
ριπατεῖ, ἂν δὲ πτώσεως παρασύμβαμα ὁσανεὶ παρακείμενον τῷ
συμβάματι, καὶ ὃν οἷον παρακατηγόρημα, ὡς ἔχει τὸ μεταμέλει"
oiov, ΖΣωκχράτε: μεταμέλει. Βκον. V. Burs. dial, Cicer, Guxz.
Priorem vocem secundum Stoicorum mentem Diog. La?rt.enar-
rat in Zen. vita jam laudata, pag. 179. C. D. Noster etiam
mox, sed jocose. V. Corn. 128. et Suid. Sorax.

596 εν Ὁ AWTOROOUNGE Sg

Ibid. “Οποίων καὶ ὁπόσων) 'Ozoiov καὶ ὑπόσον. Ουτετ.
“Οποῖον καὶ ὁπόσον L. quod magis arridet, quam ὁποῖα καὶ ὁπό-
σα A. et P. In Edd. ὁποίων καὶ ὁπόσων. SoraAw.

Pag.115.1. 6. Παρασύμβαμα) Ludit festivus scurra in
detorquenda significatione vocum, quae ad Grammaticam vel
Dialecticam pertinent, quam discas optime ex .4pollonio
Synt. lib. 1. p. 86, 14. et lib. 8. p. 296. Verbo, σύμβαμα est
praedicatum casui recto additum, ut in hac propositione,
Tovgov περιπατῶ. Sed παρασύμβαμα praedicatum casui obli-
quo additum, ut in hac, μεταμέλει Σωκράτει. Hic igitur σύμ-
βαμα congruitatem notat, quomodo vertit et jam Priscianus L.
13. p. 1118. de eadem re agens: παρασύμβαμα autem , cum ab
ea aliquantum receditur. Verum Lucianus ad verbum σύμβα-
ge vocat accidens, et σσαρασύμβαμα novum accidens, quod su-
pervenit illi veteri ac priori, idque ridiculo exemplo decla—
rat, Potest ipsa ambiguitas Latinis appellationibus vix ac ne
vix quidem explicari, quod συμβαίνειν tum una ire, congruere,
significat, tum accidere et contingere. Gzsw.-

Ead, 1. 9. Τῶν λόγων πλεκτάνας) De quibus supra dixi-
mus, Habuit Chrysippus multas argumentationum species,
ut Soritem, Mentientem, Crocodilitem, Cornutam, Elec—
tram, Ignavam, Achillem, Metentem, Dominantem, Ne-
minem, et alias, quas vel ipse Aristoteles nusquam attigit:
de quibus Lacrt. in Zen. Fab. c. 10. lib. 1. Themist. Orat. 14.
Ipse hoc Dial. Bovnp.

Pag. 116. 1.. 1. Κροκόδειλος) Hinc χροκοδειλιτὴς λόγος
Aphthonio. Crocodilinam vocat Quintil. 1, 10. nos supra di-
ximus ad Diall. Mortt. I. Sorax. |

Ead. 1. 11. Θερίζοντα ). Sopbismatis hujus meminerunt
et alii antiqui scriptores. Nemo autem, quod quidem sciam,
exemplum affert, unde certo, quid fuerit, constet. Affert
tamen ex 4Zmmonio locum JMenasius, unde quid sit ϑερίζων
sophisma, liquere putat. Sed ex Z4mmonii verbis licet qui—
dem conjicere, quid ϑερίξζων fuerit; non autem diserte do-
cemur. Vide ZMenag. not. ad Diog. Laert, p. 161. A. et Zm—
monium ipsum p. m. 108. a. Hujus solutionem nummis CC
emisse Zenonem, memoriae prodidit Diog. Laert. 170. CD.
Vid. etiam eundem 174. E. P/ui. de fato, sub fin. Soraw,

lbid. Kvgisvovra) Hujus, dum alia multa recenset Dio—
gen. Lart. oblitus videtur, pag. 60. A. et 174. E. Et noster
infra c. 25. Nec quid sit, conjectura adsequi possum; nisi
quis forsan χερατίνην vel κεράτινον reponere vclit, quod mi-
nime placet, nisi accedat alicujus Codicis auctoritas. SorAm.
Idem syllogismus occurrit Plutarch. Praec. Sauit, tuend. p. 188.

IN VITARUM AUCTIONE X. 527

B. ubi JPyttenbachius in Animadvv. ad Plut. Opp. Morr. T. IT.
pag. 157. ed. Lips. adiri jubet Zfenaszum ad Diog. L. II, 108.
J. Uptonum et Jac. Harrisium ad PLpictet. Dissert. T, 19. et
ante hos dudum veteris Dialecticae doctissimum interpretem
Ad. Bursium in libro perraro, Dialectica. Ciceronis inscripto
p. 452. Sed unde nomen huic ludicro venerit, non constat.
Lzrznuw,

Ead. 1. 12. ᾿Ηλέχτραν) Haec duo posteriora Chrysippus
ipse Lucianeus exemplis illustrabit. Alia ejusdem farinae
videre qui volet, adeat Diog. Laert. in Euclide p. 60. A. 174.
E. 183. F. ψευδόμενος, διαλανϑάνων, ᾿Ηλέκτρα, ἐγκεκαλυμμέ-
νος, σωρείτης, κερατίνης et φαλαχρός. et apud Plut. 1. c. ἀργός.
quae omnia Logicis fusius explicanda relinquimus, V. Cre-
soll. AG. X, 70. Sorax.

Ibid. ᾿Εγκεκαλυμμένον) Auctor hujus Cronus Diodorus,
teste Diogen. Laert. p. 60. f. meminit et alibi, ut 174. E. et
219. BC. ubi librum a Chrysippo: de eo scriptum tradit.
Hinc credo ductum nomeu fabulae Znthippi, quam memorat
ddMthen. 403. E. ἐγκαλυπτόμενος. Soraw.

— Pag. 117. 1. 14. Τὰ πρῶτα κατὰ φύσιν) Notaverat cl. Hem-
sterh. ad marg. ed. Graev. Davis. ad Cic. Tusc. Disp. L. V.
p. 365. ed. 2. Sunt autem verba Ciceronis, quae ad illustran-
dum Lucianum faciunt : NiAi] bonum , nisi vacuitatem doloris ,
ut Hieronymus : Nihil bonum , nisi naturae primis bonis aut om-
nibus aut maximis frui εἴς, Ubi Davis. pluribus demonstrat,
per prima naturae significari sanam mentem , valetudinem pros—
peram et si qua similia, RErvz. Scribendum primum erat τὰ
πρῶτα τὰ κατὰ φύσιν. quippe excidit Articulus ob praeceden-
tis vocis syllabam extremam. Deinde καταγενήσομαι temere
describenti librario debetur, qui prae modo lecta Praeposi—
tione κατὰ neglecto vocabulo τότε illam in hujus locum sub-
stituisset, Sed tuentur τότε Codd. 3011. et Gorl. Jam quid
sibi velit Chrysippus, haud obscurum est, modo scias, id
quod constat, εἶναι s. γενέσθαι περί τι esse versari in aliqua re,
agere aliquid; quod idem et Versio Latina, modo obscurius
paullo, expressit. Longissime aberravit Be/inus, ejecto σσερὲ
sic legens: Τὰ πρῶτα τῶν κατὰ φύσιν τότε γενύήσοιιαι., et expli-
cans; j'occuperai alors la premiére place dans les biens de la na—
:ure, Videlicet audiverat is aliquid de locutione τὰ πρῶτα γε-
νέσϑαι, qua et Noster alicubi usus est; sed non cogitavit,
h. 1. non potuisse Chrysippum se ipsum facere τὸ πρῶτα, qui
deinceps haec prima naturae ipse enumeret, πλοῦτον scilicet,
et quae sequuntur, Neque etiam περὶ tam temeraria levitate
ejici debuit: quomodo enim illud verborum zarzd φύσιν glos-

598 ADNOTATIONIES :

sema esse possit, vix quisquam intelligat, Verum pluribus
non opus esse existimo. Lruw,

Pag. 118.1. 8. "Oww ) Non vult, puto, simpliciter ad-
moveri oculos, sed propter literarum tenuitatem prope fa-
ciem applicari, quae res myopas deinde efficit. Grsx. Rec-
te; sed tum non sufficiat παραϑήσοντα, quod vel ob respon-
dentia cvveysígovza et ἐμπιπλάμενον locum habere non potest:
sed legendum est παραϑήγοντα, uti e cod. 2954. edidit Schmie-
derus. Παραϑήγειν autem ὄινιν βιβλίοις est. exacuere visum le—
gendis libris tenuiter scriptis; quemadmodum in Anachars, c. 28,
extr, juvenes Athenienses dicuntur variis exercitationibus
musicis παραϑηγύμενοι τὰς ψυχάς. Lruw.

Ibid. Xolovucudv) Σόλοικον, non σολοικισμὸν, dixisse
veteres testatur Ge//ius V. c. 20. Mxsac. ὡΣολοικισμῶν ἐμπι--
σλάμενον, quod nimirum Stoici existimarent, soloecas locu-
tiones philosopho. minime esse refugiendas. Plutarchus de
Stoicorum repugnantiis T. II. p. 1047. de Chrysippo verba
faciens, postquam ostendit, Chrysippum Rhetorica orna-
menta laudasse, et accurate esse persecutum, Οὕτω δέ τις φι-
λύτιμος, inquit, ἐνταῦϑα καὶ πέριττος γενύμενος πάλιν ἐν τῷ αὐ-
τῷ βιβλίῳ περὶ τῆς τῶν. φωνηέντων συγκρούσεως ὑπειπὼν, Οὐ
μόνον, φησὶ, ταῦτα παριτέον τοῦ βελτίονος ἐχομένους, ἀλλὰ καὶ
ποίας ἀσαφείας, καὶ ἐλλείψεις καὶ νὴ zie σολοικισμοὺς, ἐφ΄ οἷς
ἄλλοι ἂν αἰσχυνθείησαν οὐκ ὀλίγοι. — Idem ille, qui hic ita ἀοοιι--
ratus et copiosus fuit, iterum in eodem libro de conflictu vocalium,
INon tantum , inguit, hoc ignoscendum ii$, qui melioribus adhae-
rent , sed et quasvis obscuritates et. ellipses, et per Jovem soloecis-
mos, propter quos alios pudeat non paucos. CrER.

Ead. 1. 5. " Hv μὴ τρὶς) De his hellebori potionibus dixi
ad Petronium, Bovnp. ΟΕ, Diall. Mortt. XIII, 6. XVII, 2.
Lrmnuw.

Ead.1.8. Γνίφωνα) Vox haec nusquam legitur. Est apud
Hesychium vox adfinis soni, Γνυπῶνες, qui sunt Grvyvol, κατ-
ηφεῖς, &roÀuor, παρειμένον καὶ μαλακοὶ ἀπὸ τοῦ εἰς γόνυ πε--
πτωκέναι" morosi, tristes, timidi, remissi et molles, a cadendo
in genua dicti: nam γνὺξ est in genua, et πίπτειν γνὺξ, cadere
in genua. Crxm. Omnes antiquiores edd. excepta Fl, legunt
jvégove, quod Benedictus mutavit. Neutrum, quod sciam,
apud alios auctores occurrit. T'vígov proprium viri, JVostro
sub finem Tim, c. 58. in Catapl. c. 17. et Somn. s. Gall.:c. 80.
qui insignis foenerator cum esset, nomen dederit omnibus
ejusmodi sordidis hominibus. Si γνύφωνα malis, quaere sen-
eum alium ex Hesychio in yvómov, Mihi prior ratio placet.

IN. VITARUM AUCTIONE M. 529

Sorax. Iwigove, parcum, Guyet. Sed vellem auctoritatem
indicasset, non enim invenio usquam: quare Solano adsen-
tior, nomen proprium inde facienti, Verum si avarum tan-
tummodo signifcare necesse est, ut versiones habuere, gzvi-
góv potius legas, de qua voce vid, Kuster. ad Zdristoph. Plut.
590. Sed nihil mutatione opus est, Bzrrz. Seyboldus haeo
notavit: ,, Scribendum forte F'yig. Esse videtur nomen Viri,
tum temporis per avaritiam noti, quem heic pungit Lucia—
nus. — "Torserunt se Clericus et Guietus, quid γνίφωνα hunc
faciant. non torsissent se, si aliquid suboluissent. ta mul-
tos, qui cum Luciano vivebant, a Satyro ejus flapellis cae-
sos esse, verisimile est: sedtales hae allusiones ad hunc il—
lum virum, ea aetate ob hoc vel illud vitium celebrem, cujus
libri, qui nobis restant, non meminerunt, nobis periere.'*
Sic jam So/anus, et recte quidem, statuerat. Qui in Cataplo
et in Somnio s, Gallo perstringitur foenerator sordidus, is-
que Luciano aequalis, idem h. l. cogitari debet, In Timone
vero extremo Γνίφων fictum est nomen ex aetate Timonis,
quo tamen et ipso scriptor aequalem suum famosum velleie
voluit. Lruw.

Ead. 1.19. "Iórov αὐτῷ συλλογ). Stoicos coarguit γνέφωνος
ὄντας χαίρειν τῷ συλλογισμῷ, ἤτοι τῷ χρήματα συλλέγειν. .In
hoc enim accipit συλλογίζεσϑαν vellicans εὐφυῶς. G.

Pag. 119.1. 3. "Erégovc τόκους) Vid. Spankem. ad 4dristo -
phanem NezgsA. 1155. Grsx.

Ead.1.6. Τὸν συλλογισμὸν ὁποῖά φησιν Sequun-
tur ipsa Syllogismi verba, quae eum in modum edere place-
bat, quem constituit Jo. Seagerus. Propositionem, quam
Logici dicunt, minorem una cum ipsa conclusione, hoc est,
verba: ἀλλὰ μὴν — δεύτερον, casu, opinor, in Gorl. omissa
sunt: certe, ubi totus exspectaretur syllogismus, hypothesis
sola nullo modo satisfaciebat. Καὶ autem. in minori inpedit
formulae rationem, atque adeo recte a Seagero exsulare jus—
sum: aberraverat huc cx sequentibus. Denique quaeras,
quodnam in λήψεται sit Subjectum. Interpres Latinus non
male quidem suggessit sapiens. Vide tamen, quam placeat
ipse Syl/ogismus, cujus persona etiam in Piscat, c. 29. 40. 1o-
quens a Nostro producitur. Verum ipse, fateor, non mul-
tum huic sententiae tribuo. Lzrium.

Pag.190. 1, 4. ᾿Δἀναποδείκτῳ ) Vox ejusdem ingenii est,
ac ὥκριτος cap. 27. Lrro. Quinque genera hujus syllogismi
memorat Diog. Lacrt. p. 183. C. D. E. quem vide. Meminit
et libri, quem de iis scripserat Chrysippus p.211. D. Sorax.

Ead. 1. 1. ᾿Αποδείξω) ᾿ἀποδείξω ambiguum est, cum non

Lucian. Fol. 111. TN

530 A D.N'O'T A T1'O^N E'S

ad Dialecticam modo demonstrationem, sed etiam ad illud,
quod re ipsa efficitur, pertineat. Cuhdkas sum illam aibi
uitateia utcunque exprimere. Nam efficiam te esse lapülem,
idem est, quod demonstrabo. Gzsx.

Pag. 122. 1. 6. Τοῦ ϑερίζοντος) In marg. edit. Par. addita
erat glossa: ϑερίζοντος, i. e. digni, qui colligant manipulos,
aut opus in agris faciant: adlusione facta ad snif tioném pro—
priam τοῦ ϑεοίζειν. BRzrrz, Seyboldi notam adjiciam: ,AÀm-
bigue dictum et callide. vel d! igni sunt, qui syllogismum il-
]um addiscant, vel qui opera faciant messoria, — Quis scit,
an non τὸ Ayo ex margine irrepserit ? 510 quidem mihi vi—
detur. Imo abesse debebat ob ipsam illam, quam auctor
voluit, ambiguitatem, quae perit necessario, si λόγου addas.
Deinde fere simpliéiter dixerunt veteres τὸν ϑερίζοντα, omisso
nomine συλλογισμοῦ vel λόγου, ut et supra c. 22. et vere abest
a Cod. 2954. 1ta, ut jam non possis, quin alienae manus foe-
tum agnoscas, Caute tamen Sc/uniederus uncinis inclusum
reposuit, Lzsm.

Ead. 1. 6. Θερίζοντος Aóyov) Vid. supra c. 99. Sorax.

Ead.1. 14. 4ΓΟ. IlIàg λέγεις;) Excidit, aut potius male
trajecta est notatio personae? Mercurii. Esse debet: "4yo. πῶς
λέγεις; "Eo. ἄλλος uiv 0 ἔλτοσϑεν. Deinde ubi notata Mercurii
persona, delenda est, xoi ὁ ἔντοσϑεν εἶναν δοχεῖ. "Eg. ere ἣν
πρίῃ αὐτὸν etc. Relege, καὶ ὁ ἔντοσϑεν εἶναι δοχεῖ ὥςτε ἦν.
Mancir.

Ead.1.15. "ExvocO0sv — ἔνδοϑεν) Ed. J. ἔντοϑεν, haud
dubie pro ἔνδοϑεν, uti legitur De Merc, Cond. c. 3. Aliae
edd. ἔκτοϑεν, ἔντοσϑεν. Sed parum im his est momenti: mo-
nendus tamen lector, ne quid a nobis omissum queratur.
Sorax }

Fad. E16 ᾿Εσωτεριπὸν) Διὰ τοὺς λόγους hoc dicit, quos
sic Aristoteles appellat, ἐσωτερικοὺς τοὺς διαλεκτικοὺς, ἐξώτενι:
κοὺς δὲ τοὺς δητορικούς. Τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις etc. διασύρων dixit. G.

Pay. 128.1. 6. Πολὺ λέγεις) Quia nihil variationis inve-
nio, vulgatam intactam relinquo, alioqui praeferrem στολλοῦ
iyi quod Nostro magis proprium ac praestantius, ut de-
monstro ad Reviv. c. 48. Rrivz.

Ead. 1. 8. “Ὥςτε οὐκ dv φϑάνοις ὠνούμενος.) Aberrant fere
ubique in interpretatione hujus locutionis. Priores attentis-
simi Graecis, iraque non est, quod in illo emendo possis esse
celerior, quam deceat, Secutus Benedictus, itaque non nimis
cilo ipsum emeris, plane contrario sensu, quam est in Grae-

, quae ab prioribus poterant brevius reddi, nempe, ila-
Μῶ "jam jàm emas, non poleris, quin emas. — Ad id enim servit

IN VITARUM AUCTIONEXN. 581

stimulus praecedens , quo significat, eum habere aliquid
nummorum; non ad de;errendum. Et ipsi debebant se cor-
rexisse ex Apologia pro mercede conductis, ubi occurrit ἐπεὶ
οὐκ dv φϑάνοι τις ἁπάσας ἀναιρῶν τὰς τοιαύτας περιστασίας, ubi
Benedictus, alioqui fieri non poterit , quin hac ratione praefectu-
rae omnes exauctorentur, ubi sd voces contrario, ut ap-
paret, modo, sed recte, accipit. Gnox, V, Anach. ^ 14. ὥς-
τε οὐκ ἂν φϑάνοις διδάσκων με καὶ μαϑητὴν ποιούμενος. Kt sub
fin. Disp. c. Hes. οὐκ ἂν φϑάνοις κἀμὲ μᾶντιν λέγων, c. 8. 80.
LAN. Versionem Benedicti, non nimis cito ipsum emeris, Sola-
nus ita correxit: non est, cur emere cesses. Sed sensus. eodem
redit, apertior tamen est; ideoque recepi Solani correctio
nem, quae Gronovianae interpretationi quoque convenit,
Cum Gronov. enim ait, Benedicti versionem. plane contrariam
esse Graecis, ignoscant mihi ejus Manes, si id negavero:
nam eadem mens videtur fuisse istius versionis, non nimis
cito emeris, quae Gronovianae; voluit enim dicere, non ni-
mium poteris festinare in emundo. | Sed quia enuntiatio ta—
men aliquo modo ambigua erat, Gronovius Latina illa verba
ita accepit, ac 51 τὸ non prohibendi modo positum esset, signi-
ficaretque, noli illum tam cito emere, quod sensum certe Grae-
cis verbis contrarium exhiberet. Jam vero, cum reddiderim,
nOn est, cur cesses emere, Sive, noli cunctari , nihil amplius
hioc adversari videbitur τῷ non poteris, quin emas, quod etiam
appositum foret; adeoque recte etiam vertitur in tab. Ceber,
p. 8. ed. Rel. Οὐκ ἂν φϑάνοις τοίνυν διηγούμενος, quin Teitur
nobis ista statim explicas. Adde Ar distoph. Pl. 485. Οὐκ ἂν RA
VOLTOY τοῦτο πράττοντε. Übi recte Scholiast. οὐ ἀναβάλοισϑε
— ἀντὶ τοῦ ταχέως ἀπελϑόντες τελευτήσετε, nolite differre, —
pro cito abeuntes morimini. Vid. eund. "ristoph. ter quater alibi,
ut alios omittam, quia phresis est satis obvia. Rzirz. Vix
potest apertius CUtiVérti , ques a Denedício factum erat, et
ego posueram, JNon nimis cilo emeris, i. e. emere potes. ' Ad
verbum, Non pracveneris emens, intellige opportunitatem emen-
di, quod nibil aliud est, quam — emendum est, si sapis.
Gisi; CE Toxar. e; 2 'Omifuo vid. Hermann. ad. Viser.
746. ed. I. et Schweighaecuser. ad Herodot. VIT, 169. τοὐπὶ

Pag. 194. 1. 2. Ὄνος οὐγελαστικὸν) Contra-disputat TÀecod.
Marcil. ad Pers, Bovunv.

Ead. 1.6. Καταλέλειπται) Angl. καταλείπεται. BovnD. Ka-
ταἀλείπεται P. ed. J. et, ni fallor, Angl. Cod. Reliqui libri
καταλέλειπται, minus commode, Vid. Parasit, c. 27. Soras.
Suspecta omnino haec vox visa est Seyboldo; neque hoc in-

1,10

582 ADNOTATIONES

juria: vel ipsa variatio illa movere potuit suspicionem. Sed
quem credamus bonorum scriptorum sic loqui potuisse: τίς
λοιπὸς ἡμῖν καταλείπεται, vel etiam καταλέλειπται; Me quidem
λοιπὸν καταλείπεσθαι non minus graviter offendit, quam si
Latine diceres: religuum relinqui. Lxnw.

Ead.l 7. Πυῤῥίας) Pyrrhonem innuit, de quo vide Tca-
rom.c. 25. Si autem haec scriptura genuina est, petitus jo-
cus est ex nomine servi, ad quod proxime philosophi nomen
accedebat. Vid, Diog. Laert. p. 259. et 74. Gell, XI, 5. Sor ax.
Servavi Graecum nomen , quod servile alioquin est, et rufum
significat; ne periret, quem subesse putabam ad Pyrrkonis
nomen, respectus, Grzss. Hoc ipsum nomen servile occur-
rit De Merc, Cond, c. 98. et inter plura ejus generis alia
Timon. c. 22. ubi docte de his disseruit Hemst.. Lznw.

Ead. 1.19. ΦΙΔΟΣΟΦΟΣ. Οὐδὲν) Legendum omnino
ΦΙΛΩΝ. Οὐδέν. Sermo est de Philone Sceptico philosopho,
de quo Lazrtius in Pyrrh. 9. 67. ἀλλὰ καὶ Φίλων ὁ ᾿Δϑηναῖος,

νώριμος αὐτοῦ γεγονώς. Scriptum fuerat $14. quod postea
in Φιλόσοφος abiit in editione utraque Basil. et :n Salm. Vide
nos ad Laert. IX, 67. Mzsac. Lego IITPP.] Cum omnes
libri haberent φιλόσοφος, mutandum duxi, Pyrrhonisque no-
men reposuk JMenaszus de Philone quodam intellexit; ( vid.
not, ad Diog. Lacri. p. 248.) sed ejus ratio non placet. Quod
autem ibidem monet ex Suida de quodam, cui Philosophus
nomen esset, de eo intelligendum puto, quia Diog. Laertio
Philippus dicitur, p. 78. E. Certe Opuntio huic Philippo
tribuitur ab utroque liber, qui inter P/atonis de legibus XIII.
᾿Ἐπίνομις dicitur; nisi quod apud Suidam φιλόσοφος vocatur,
non Philippus, quod facile librarii culpa factum. Soraw.
Nula ex parte ἢ. 1. commendatur Jlfenagu Scepticus PA:o.
Neque enim solum Lucianus, si hunc minorum gentium phi-
losophum tanquam Scepticae sectae antistitem proferre vo-
luisset, distinctius eum indicasset, quam ambiguo isto signo:
QIA. Verum disertissime etiam hunc, quem cogitari vole-
bat, hominem proprio ejus nomine insiguivit, Pyrrhiam ap-
pellans. Ergo de Philone isto Sceptico minime omnium co-
gitandum, Utrum autem rectius cum Solano IITPP. ( h. e.
Pyrrhias, quo nomine tum ipse Scepseos conditor significa.
retur) an ΦΙΛΌΣΟΦΟΣ, uti his 1psis literis plane in Aldina
utraque expressum legitur, praefigas, hoc jam quaeritur.
Mihi quidem, in utram sententiam discedam, non satis con-
stat, Quum enim reliqui philosophi omnes.sub peculiaribus
suis nominibus prolati sint, singulari quadam necesse est

ΙΝ VITARUM AUCTIQNE M. 538

Lucianum motum fuisse caussa, ut Pyrrhonem solum generis
nomine distingueret ; quam equidem exputare non possum,
Prope igitur abest, ut cum So/ano faciam. — Seyboldo tamen
nihil mutandum ΠΕ ΡΟ quamquam, quo vulgatam ratio-
nem tueretür, nihil in imellidit protulit, — Pielandius in ver-
sione tacite Sofzns conjecturam secutus est. Lruw.

Ibid. Οὐδὲν) Hoc ait, quoniam ἀκαταληψίαν ἐπρέσβευεν"
αὕτη δὲ ἀκαταληψία τὸ μηδὲν ἐφικνεῖσϑαι πρὸς λῆψιν, ἀλλὰ πάν-
τα διαδιδράσκειν αὐτῆς, οὐδὲν εἰς γνῶσιν ἔχειν δοκεῖ. Propterea
dicit ὁ Ὁ Πύῤῥων ἀδυνάτως ἐ ἔχειν δραπέτην μεταδιώκειν, ἤτοι ἐπεὶ
τὰ τὴν γνῶσιν * ἀποφυγγάνοντα οὐδὲ ἑλεῖν οἷός τε εἰμί. De
Pyrrhone lege in de Ot, Cic. si recte memini, G. ** Sic erat
in schedis G. ego ἀποτυγχάνοντα a prima manu fuisse credide-
rim. Sorax. Rectissimum est ἀποφυγγάνοντα, nec sollici
tandum, ut manifesto patet ex διαδιδράσκειν, δραπέτην μετα-
διώχειν, et ἑλεῖν, quae verbum illud postulant: alterum hac
structura ne Graecum quidem. Hrwusr.

Pag. 125. 1. 9. Οὐ καταλαμβάνω) Nimirum καταλαμβάνειν
ad intellectus facultatem creberrime referunt Sceptici cum
Academia, negantque aliquid a se comprehendi , h. e. plene et
sine oppositi formidine cognosci. Haec est ἀκαταληψία illa
nobilis, in qua more suo nugatur Noster. Gxsx.

Pag. 126.1. 16. Κατὰ τὸν χείρω λόγον) Adscripsit his pa-
ter notam ab Bourdelotio in margine positam, nempe, ludi
λόγους ἥττω καὶ κρείττω, quos vocant. Non potest enim esse -
dubium, quin sit inepta ista animadversio, cum nihil ista
vel aid; vocem χείρω, vel ad Lucianeum JAóyov faciant. ἘΠ
plane alludit auctor ad ea, quae paulo ante vendendus dixe-
rat, se ζυγοστατεῖν τοὺς λύγους καὶ πρὸς τὸ ἶσον ἀπευϑύνειν.
Hinc lepide ludit, et denuntiat, se πείσευν εἶναι δεσπότην, mi-
seriore argumentandi modo; per flagra nempe. Similiter lo-
quitur pro lapsu. inter salutandum: ὅμως τῷ δικαίῳ λόγῳ οὐκ
ἂν ἔξω εἴης τοῦ ἡμαρτηκέναι. In Harmonide: οὕτω δὲ ἃ ἄρα σὺ
ἔμελλες ἡμῖν φαίνεσϑαι τῷ δικαίω λόγῳ. Gom.

Ibid. Τὸν χείρω λόγον) Diog. Lacrt. in Socr, Gell. V,8.
Vonsm. Zristoph. Nub. III, 2. λόγος ἥττων καὶ κρείττων. So-
LAN. Κρείττω ( χρείττωνῚὴ diio est, cum verborum industria,
8. Sophismatibus, caussa infirmior fit fortior. Couf. 4deschin.
Socrat. Dial. 2. $. 10. f. ἥττω (ἥττων) autem vel χείρω (χείρων)
λύγος, ejus, qui vincitur, etiamsi caussam justam habeat.
"Aristoph. Nub. 112. utrumque hunc sermonem explanat, eum-
que falso Socrati tribuit; vid. Clericum ad J4esch. 1. c. Scho-
liaque et interprett. ad z4ristophan. Rxirz.

584 *"AJODNOTATLOZN'ES

— MH À ÀÓÀ a —— MÀ

!

IN.PISCATOREM.

Pas. 198. 1.1. 4A4TETE) Tn opere suo deSopbistis Cre-
sollius putat, hunc titulum ex Platonis Sophista petitum, quia
Sophistarum illic artem Áamatoriam dici et describi reperit,
Non satis animadvertisse videtur vir doctus, Lucianum ipsum
hic partes piscatoris agere, quo pseudophilosophos illos,
voluptati servientes et avaritiae, illecebris auri captos dete-

gat, e latebris tandem suis eruat, orbique terrarum deriden-

dos exponat. Prioris hic dialogus apologia est, quam insur-

gentibus in se aevi sui philosophis opposuit. 1n eo autem
quanto majorem erga veros et infucatos philosophiae culto.
res benevolentiam amicumque profitetur animum, tanto ve-
hementius in eos invebitur, qui praeclaro nomine abusi, aut
avaritiae, aut aliis non minoribus vitiis turpiter inserviunt;
quorum nonnullos aperte jam, etsi nemini pepercerit, digito
quasi monstrat, Post dialogos mortuorum scriptus est, Vid.
c.26. Soras, HuncDialogum prioris Apologiam esse, ajunt
Interpretes. Mihi “λιεὺς sic natus videtur. Riserat Lucia-
nus sub priscorum Philosophorum nominibus Philosophos
&uae aetatis, i, e, simias veterum illorum. qui cum, se peti,
vel non sentirent vel sentire nollent, apertius illis dicit hoc
Dialogo, ipsos esse eos, qui scutica digni fuerint. ,,Heus,
boni, cur tantos clamores tollitis? cur me Platones atque
Chrysippos deridendos propinasse accusatis? Quod igitur
nasum non habebatis, et, vobis haec dici, non odorabamini,
agedum, aurem jam vobis vellam.** — Sz».

dbid. AAIETE H ANARB.) In hunc Dialogum Prodaeus
Miscell c. 22. 1. III. Mancir. Consului Brodaeum; ille
vero l. c. eadem habet, quae alii ex Hom. quoque adduxere,
non additis tamen versuum numeris, quare haec non repete-
mus; addit solummodo: ferebant auiem peram οἱ baculum αἰ:
quando philosophi, sed inprimis Cynici. Quae vero ad reliqua
hujus dialogi habet, suo loco addemus. BRxzrrz.

Pas. 199. 1. 1. Βάλλε) Vid. 4ristophan. Acharn. II, 9.
quem bic exprimit, Vonsr. Calidivs incipit. audire putes
lnperatorem, in medio pugnae fervore mandata militibus
dantem! rapit et auctor in res medias. laitium rei gestae,

sed placidius, erat ab iis, quae Plato ait infra: ἅτινα uiv sio-
γασαι — Snrvnm.

35

m

ΕΝ PiSCA EOR EN.

Ibi, "Am9óvoige. τοῖς} Leve hoc, sed melius ex ed. J, quam
ut est in reliquis, τοῖς ἀφϑύόνοις. Soraw. Sedtamen in Somn.
s. Gall.c. 99. κατεγαλάζησας αὐτῶν ἀφϑόνους τοὺς λίϑους. Grsx.
"dg90votg τοῖς λίϑοις, quod et duo codd. Pariss. confirmant,

- probat 7. P. Benedictus, nec minus amplectitur paullo post
celegantiorem unius codicis lectionem ; καὶ GU δέ' καὶ πάντες
ἅμα etc. deinde verborum ordinem ἡμῶν ὄντινα vulgato ὅντινα
ἡμῶν praefert, praeeuntibus duobus Codd. quos etiam Schmie-
derus secutus est. Denique versui Homerico in fine hujus
Sphi cum aliis viris doctis praefigi vult suum initium, quod
quidem et ipsum jam a Schmiedero factum est. Lxuw.

Ead.l. 4. Kei σὺ δὲ) Ita legit P. et videtur nomen ali-
uod excidisse. SoraAx. Non excidit: in fervore repressum.,
Addidi autem non solum δὲ e P. et2954. quo alia jam a Chry-
sippi persona cogitetur, sed ex hoc etiam zol, quo arctius
esset cum sequentibus vinculum, et fervidiori Socratis animo
accommodatior oratio, Lxuw.

Ead. 1. 6. Ὡς πήρη) Aludit ad hunc Homericum versum
Il. II. 16. Cocx. Sed numerus est vitiosus,et versus ipse vi-
tiose expressus, tam in Paris. quam in Graev. edit. Ideo
eundem errorem non iterum describemus, sed versum Homer
mox subjiciemus, Rzrirz.

Ibid. Βάκτροις) -E.onr- ll B, 868, 2e φρήτρη φρήτρῃφιν
ἀρήγῃ, φῦλα δὲ φύλοις. Ubi vid. not. 5. Clarki. séd Scholia-
stes et Brod. in Miscell. p. 2. c. 22. jan monuere, versum ex
Iliad. B. esse desumtum: idem complures commentatores fe-
cere; quod comperi, postquam haec scripseram. Rzrrz.

Ead.1, 8. Evào) Etiam alias mingognin: et percutiebant
baculis philosophi; vid. Aelian. V. H. X, 16. Rzrrz.

Ibid. Τὴν ἀξίαν) Δίκην. Βπορ.

Pag. 180.1. 1. Κεκμήπατε, ὦ 4o! favit) Auctior est ve-
tus Codex: κπεχμήπκατε, ὦ ᾿Επίκουρε καὶ ᾿Δροίστιππε. Gmnarv.
Epicuri nomen, quod in editis exciderat, ex Ms, Gr. et P.
restituunus, Aptissime autem FE picurum et Aristippum, ut—

ote laboris metuentes, statim fessos inducit, Soras.

Ead. 1. 8. Ἔστε σοφοὶ) Parod. Homer. quales hic multae.
Homerus, ἔστε φίλοι. Dovmp. Lepidissime Lucianus in dia-
logo, cui nomen dedit RKeviviséentibus, inducit omnis phi-
losophorum sectae principes, Socratzm, Platonem , Diogenem,
alios, ab inferis exsistentes , inque ipsum Tuciannim, (a quo
indigne habitos se axbitrebantur, in proxime praecedenti Vi-
tarum auctione; ubi venum propositi, atque adeo omnium
risui expositi fuerant) impetum facientes. [taque Socrates,
ubi reliquos philosophos quanto maximo poterat fervore ani-

1

586 ADNOTATIONES

mi in Lucianum incitasset, tandem labascere eos putans,

Ὅμηρικῶς classicum canit, — ᾿Εἰστὲ σοφοὶ, μνήσασϑε δὲ ϑούρι-
δὸς ὁ ὀργῆς. Nempe Honierus τι, M. v. 287. ᾿Δνέρες ἐστὲ, φίλοι,
μνήσασϑε δὲ ϑούριδος ἀλκῆς. Jrws. Hom. lk. A4, 987." Δνέρες
ἔστε, φίλοι, μνήσασϑε δὲ ϑούριδος ἀλκῆς. ἐγ ἐἘ bk ἀνέρες
excidisse conjicio, quod cur rejiceret, nulla erat ratio. So-
LAN. Il IJ, 270. Gxsw. Brod. Miscell. p. 9. c. 22. ait, Ho-
mer. I. Z. 8. dixisse — μνήσασϑε δὲ ϑούριδος ἀλ"ῆς. Recte;
sed vers. Il. Θ. est 174. et Z, 119. Adde tertium idem dicen-
tem, loco ab Solano indicato; wubi semper habet, '4v£osg
ἐστὲ, φίλοι, μνήσασϑε δὲ ϑούριδος ἀλκῆς. quare non dubitem,
ἀνέρες excidisse ex Luciano, quia amat integros versus áddu.
cere: ὀργῆς vero retinendum credo, nec in δλῳῆξ mutandum,
non tam, quia memoriter ab Nostro eitátum est, sed quia
dedita opera ὀργῆς pro ἀλκῆς dixit, ut supra στήρη pro φρήτρη᾽

quo iracundiam philosophis exprobraret, nou robur, lmmo
quasi vanam sine viribus iram. lixrirz.

Ead. 1. 8. “Επτάκις) Atqui sex tantum mox numerantur:
Chrysippus, Epicurus, Plato, Aristoteles, Pythagoras et
Diogenes. Quis ergo septimus ille? Socratesne, qui hic lo-
quens BRA GI quemque interfuisse constat, (vid. tit, et
c. 10.) a , quem jam nominavit, Aristippus ? Pro VII, jam

NEPTIS M CR Haereo, ut ut Bids male haec prius et deu:

bantur, et vertebantur. SOLA, Septimum ergo quaerit So—
lanus: est scilicet, quicunque lectorum Luciani in minutiis
aliquid quaerit. Joco remoto, omnino recte judicat ϑογδοί--
dus, cujus haec sunt verba: ,,7Wos. Sol. computat Philoso-
phos, et quod plures sunt, quam septem, male illum habet,
— Esse putem numerum certum pro incerto. num enim,
cum dicere vellet, pro unoquoque Philosophorum perire de-
bere Lucianum, id erat Socratis erventis, numerare antea,
quot eum circumstent Philosophi? Omnino haec recte,
quantum quidem ea ad argntias Solani refellendas spectant,

Quod autem Seyboldus ipse ἑπτάκις de numero Philosopho—
rum illorum aeque ac Solanus intelligit, non attendit is, quod
adjunctum legitur, «c9 ἕκαστον, ut ab uequpgHe horum sep.
tem octove philosophorum septem, vel septenis , suppliciis
plectendus Lucianue cogitari debeat; i, e. si ipsius summae
curiosus sis, undequinquaginta, vel quinquaginta Sex, Ssup-
pliciis. Jam nihil clarius, numerum ipsum hic non magis,

quam in Epistst. Saturn. c. 22., urgendum esse, sed a So-
crate graviter commoto gravissimum omnino intelligi suppli-

cium, Sic jam dudum intellexit censor Edit. Reitz. in Novv.

4yN PISCATORE M. 5917

Actt. Erudd. a. 1745. p. 248. qui contulit simul Latinorum
formulas bis mori et mille mortes apud. Petronium. Sic vero

etiam interpretes Latini et //;e/andius, ut par erat, locum
ceperunt. Lzrmuw.

Ead. 1. 10. IIAAT.) Verba, quae hic uni tribuuntur
Platoni, a multis tumultuantibus prolata puto: praesertim
cum idem Plato paulo post aliam sententiam proferat ab his
omnibus diversam, et sane nullum nomen hic reperiri in mul-
tis cod. Mss, observavit Longo. Empedoclem autem consu—
lentes inducuntur, ut de crateribus suis loquens risum exci-
tet. Legendum itaque censeo aut 74. aut distincte, ' 4AÀ
᾿Αλλ. Sorasw. Platoni heic abeundum erit, 1) quod paul-
lo post diversam ab hac sententiam profert. 2) quod et abest
a multis (nonnullis, inquit Collator Poli. Lehm.) Mss. BRec-
te hoc monuit Moses Sol. Num vero in fronte horum ver-
borum ponendi eint ΦΙΖΟΣ. aut "ἄλλοι, non ita apertum est.
Forte haec sententia est Socratis, quae sic lata est, ut prio—
ribus per iram excussis quam optime conveniat, et cum 118
etiam cohaereat, SExs. Tta et mihi videtur. Platonis nomen
per errorem ex sequentibus huc migravit. Socratis autem
commotiorl animo optime convenit,
alii sententias suas tulerint, sed statim ipsum gravissimum
et exquisitissimum supplicii genus proponere. Quod enim
proponitur, unum tantum est, quamquam multiplex et in
varios quasi actus distractum; in quo quod cruci affigi pla-
cet flagellis antea caesum, bionsilthia haec erat et ignominio-
sissima poena; quod wey effodi, pertinet hoc dd Luciani
audaciam penetrandi in philosophorum arcana; quod deni—
que linguam abscindi, respicitur scelesta ejus Micchtin et in-
solentia, quae vidisset vel audivisset, palam effutiendi. Hinc
patet, quam parum ea aliena sint a "Boeratié persona hic de-
lineata; patet vero etiam, quantum sibi arrogaverit J//ielan-
dius, qui, nimium judicio suo confisus, priora verba: ᾿Εμοὶ
μὲν - πρότερον ÁAristippo, quae deinceps sequuntur, Chry-
sippo, postrema denique τὴν γλῶτταν — δοκεῖ; Pythagorae,
ratione plane nulla reddita, tribuit, Interpretis quidem
fidem sic audacter laesit. Nec probabilissime Pythagoram
hic loqui facit, qui paullo post a Platone dicatur ὃ σιωπῶν.
Mecum et cum Soyboldo etiam T7. F, Benedictus facit, qui et-
iam lectionem P. ἔτι πολὺ pro ἐπιπολὺ recipiendam statuit, et
deinde μάϑῃ legendum pro μάϑοι. Colon autem in Ed. δεῖνα.
post ᾿Ορφέα positum idem V. D. in comma mutari, et Àoxi-
στὸν ad ipsum Lucianum, non ad μόρον, referri vult. Lrax.

non exspectare, dum

538 ADNOTATIONHES

Pag. 181.1. 1. Μαστιγωϑέντα πρότερον) Omnia haec in
interprete turbata: μαστίγωσις ante crucem nota. Sic apud
Dion Lal. 5. et tangunt Literae sacrae, Bovnp. Flagella-
tionem praemitti solitam crucifixioni, notissimum; vid. ta -
men s. v. Lipsiwum de cruce 1, 2. cap. 2. et Joseph. de bell. Jud.
11/9::c. 44; £, Rr,

Ibid. Τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκεκόφϑω) Hos solebant candenti
ferro perforare, ut alii docuerunt ex Parthenz c. 90. Bovnv.

Ead.1.9. Τὴν γλῶτταν αὐτὴν ἐπιπολὺ πρότερον ἀποτετμή-
690) Cum Pirckhaimerus mediarum vocum rationem nullam
habuisset, Benedictus vertit, et in multas partes abscissa, sub-
intellecto τῷ prius ex praecedentibus, Quod prorsus non pla-
cet, cum in Graecis nihil dicatur de multis partibus. . Sed
vel intelligi debet magna ejus parte vel in multum prius abscisa,
aut /Jongo tempore prius abscisa, in utrumque enim respectum:
vocabulo isto ἐπιπολὺ utitur Lucianus. Mox mirum, unde
Benedictus πρὸς " Incoíov vertere potuerit per supplicem Jovem,
cum debuerit supplicum praesidem. Grow.

Ead. 4. Κρατῆρας) Aetnae crateres, in quos praecipi-
tem se dedisse memoratur Empedocles, Bnop. ^

Ead. 1.6. Πενϑέωα) De hujus exitu Euripidem vide in

Bacch. 1099. et seqq. Orphei mors nota. Sed versum, quem
affert, unde habeat, non liquet, nisi quod Éurzpideum credo.
Sorax. i
Ead.1.8. Δακιστὸν) Placet κάκιστον. Est autem Euripi-
dissenarius. Dno». Ex Euripide. Cetera Homerica sunt ex
7. et 10. I. Bovn». Brodaeus (Misc. modo citatis) κάκιστον.
Fallitur. λακιστὸν μόρον Lucianus dixit admodum signanter,
exprimens mortis genus, quo discerpti magno strepitu Pen-
theus et Orpheus. Mancir. JBrodaeus mavult κάκιστον. Sed
nihil mutandum; vid, Tragop. v. 116. ubi noster id usurpat.
Sorax.
Ead. 1. 10. "Ixccíov) Intellige Ζιός. Bnon. In antiq.
versione hoc verbum plane omissum erat, ἴῃ ed, Bened. ri-
dicule: obsecro. per supplicem Jovem; sed Graeca expressit cl.
Gesn. non visa manu So/lani, quae per suppiicum praesidem Jo-
vem margini Bened. adleverat. Et sic saepe video illi cum
Nostro. convenire in versionis correctione , quod tanto majus
veritatis inventae indicium. BRxrirz.

Ead. 1.714: "Aoagsv) Vaid. et Catapl. 6» 9. 6b Eur. Med.
322, 748. (745.) Hipp. p. 9224. Adde et Suid. Sorax.

Ead. 1. 19. “Ὅμηρον ἃ λέγει) Y. X. Τὰ δὴ φιλέουσι σοφοί
σεο. Et πιὸχ δᾶ Ζωγρεῖτο sdbfitis idem Brodaeus Hom. ll. Z.

!

IN PISCATORE M. 539

Ζωγρεῖτο ᾿ἀτρέως υἱὲ σὺ δ᾽ ἄξια δέξαι ἄποινα etc. vers. est 46.
lhxrrz.

Ead. 1. 18. Οὐκ ἔστι) Hom. ll. X, 969. Ὡς ovx ἔστι λέου--
σι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά. In nota JMarcil. in edit. Graev.
citabatur ll. 10. per errorem literae X. Sed idem jam fuerat
in nott. Bourd. Parisinae edit. adjunctis, Wxirz.

Pag.189.1. 8. Ζωγρεῖτ᾽ ) Cento hic ex locis in margine
adscriptis confectus, non sine falsa additione, qua philoso-
phos ayaritiae arguit. Vid. Homer. ll. K, 378. et A4, 93.
Item Z7, 131. Sorax.

Ead.1. 4. Τὰ δὴ φιλέουσι σοφοί περ) Lucianus e suo ad-
didit. Bnop.

Ead. 1. 6. "Avroyíag) F. ἀπολογίας. vid. Disp. c. Hes.
c. 15. (6.) Sorax.

Ead.l. 7. MW δή μοι φύξιν yc) Est hic et Homeri vers.
Tl. Η. Bnop. Noninvenio, Sed 1], Κα, 447. δὴ δή μον φύξιν
γε Δόλων ἐμβάλλεο ϑυμῷ. Rxrrz.

Ead.1.19. M κτεῖναι.) Ex qua Eurip. fabula, nescio.
Sornax. Perspicuum est, (ait cl. Jens. Lect. Lucian. p. 166.)
in voce χτεῖναν corripi diphthongum αν etiam sequente con-
sona, quod non insolens tamen esse, contra Bent/lejum pro-
bat ibid. qui cum ad vers. 87. Callim. hymn». in Jov. id negas-
set, omniaque ab aliis jam adducta exempla emendare cona-
tus esset, pluribus redarguitur testimoniis a cl. Jensio singu-
lari excursione, 25 paginas implente, adeoque longa nimis,
quam ut pro nota huc inseri queat, Quare lectorem ad cap.
VI. ejus Lect. Lucian. remittimus, quod omnino totum legi
meretur, Rxirz, Cod.92954. et duo Vaticani praestantissimi,
num. 87. et 90., teste Dastio ad Gregor. Cor. p.16. ed Schaef.
exhibent χτεῖνε" et sic jam Heathzus in Eurip. Fragm. CLXXX.
correxerat. Disputatio autem Jensiana nunc saltem nihil ad
nos attinet. Et T. F. Benedicto κτεῖνε admittendum videtur.
Lzrix. Y

Ead. 1. 14. Ov δεινὰ) Expressit Livius poótae Graeci sen-
tentiam in orat. Marcelli XXVI, 31.
lia, cum fecerint , indignatur ? Sorax,

Pag. 183. 1. 1. Exez) lYmitationem Euripidis agnosco,
cui vox haec familiaris, pro ἕνεχα. vid. Med. 719. et alibi
passim. p. 307. A. τίνος μ᾽ ἕκατι χτείνετε. Soraw. Fiatetiam
hic senarius levissima trajectione, Νὺῦν ovv ἕκατι δημάτων ue
χτείνετε. Patet ex responso, versum bic esse debere. Grsx.

lbid. Κτείνετέ με) Κτενεῖτε legend. conjicit Guyetus.
Ead. 1. 3. "Agolivov) Laudatur etiam a. Plut. 898. 2. et

Quis passos esse hosti—

540 ADNOTATIONES

iterum apud hunc fine Pseudolog. Vid. Euripid. Bacch. 385.

SoLAN.

Ead. 1. 7. Οὐδεμία μηχανὴ τὸ διαφυγεῖν με.) Nullum mih:
restat refugium : sic reddidit Benedictus, non male, quod ad
sensum; verum haud dubie soloecum hoc. Seribb omnino
τοῦ διαφυγεῖν με, nulla effugit mihi patet via. 810 supra in Ne-
cyomantia c. 2. iisdem paene verbis, οὐδεμία μηχανὴ τοῦ δια-
φυγεῖν αὐτούς. Aliquando ROS TRA: articulus; ut in Imagi-
nibus 6. 1. f. Ei δὲ κἀκείνη προςβλέψειέ σε, τίς ἔσταν μηχανὴ
ἀποστῆναι αὐτῆς; Si vero etiam illa te adspexerit, qua tandem
ralione te ab ea avertes? Homerus ll. IX. v. 249.

— οὐδέ τι μῆχος
“Ρεχϑέντος κακοῦ ἔστ᾽ ἄκος εὑρεῖν ---

Neque ulla via est perpetrati mali medelam inveniendi. Aliter
haec locutio concipitur ab Luciano nostro in Pro Imag. c. 94.
ἢ οὐδεμία μηχανὴ , μὴ οὐχὶ καὶ αὐτὸν σὺν ἐμοὶ ἁλῶναι, vel fieri
non potest, quin et Ule mecum vincatur. in de Merc. Cond. c. 5.
Τίς ἔτι μηχανὴ, μὴ οὐχὶ καὶ πρὸς τοῦτο πακῶς βεβουλεῦσϑαι δο-
κεῖν αὐτου: Qui fieri possit , quo minus et in eo videantur illi
male fuissc consulti ? Sed et in his locutionibus ro? intelligi-
tur. Porro pro ἀνήκεστα ὀργίξεσϑε, rectius in MS legi testa-
tur cl. Graevius ἀμείλικτα ὀργίζεσϑαι. Vitio typorum, puto,
exhibituin ὀογίξεσϑαι pro ὀργίξεσϑε. Jrxs. Secutus sum emen-
dationem cl. TENTE quamvis in omnibus libris legeretur τύ.
Vid. Necyom. c. 2. Confer etiam Abdic. c. 10. Imagg. c. 1.
et Catapl. c. 4. Soras.

Kad. 1. 8. ᾿Δνήκεστα) Angl. ἀμείλικτα. Bov np. Procul
dubio rectius Ms. εἴπατέ μοι, οἵτινες ὄντες; ἢ τί πεπονϑότες
ἀνήκεστον πρὸς ἡμῶν, ἀμείλικτα ὀργίξε σϑε᾿ dicite mihi, qui sitis,
et quid tam atrox a, me in vos commissum sit , qui tam implaca—
biliter irati estis. invenit etiam Bourdelotius in Anglicano.
Mox excerpta mea, pro vulgato, τοὺς καλοὺς ἐχείνους σου Ào-
γους, aeque ut Anglicanus, τοὺς κακοὺς ἐκείνους συλλύγους,
quod non erat rejiciendum: tua illa prava colloquia: σύλλογος
enim apud Demosthenem est colloquium , et circulus colloguen—
z?ium, ut docuit Budaeus ὁ πάνυ. Gnagv. Hom. 1l A, 187.
- ἘΕΨΈΓΗΙ δ᾽ ὅπ’ ἄκουσαν. Sornaw. «Βοιινἰοἰοιο et Graevio,
ἀμείλικτα praeferentibus, praeter Schmiederum etiam T. F, Be-
nedicius adsentitur. Lznw.

Ead,1. 19. Καὶ τοὺς καλοὺς) Angl καὶ τοὺς κακοὺς συλ-
λόγους. Sanior scripta lectio cum Íronia. Bounp.

Pase. 184. 1. 8. "Exíxovoog) Excidisse hic Socratis no-
mén, supra jam monui. Putabam itaque, aut alicubi inse-
rendum, aut haec verba Socrati ipsi, non Platoni tribuenda,

IN. PISCATOREM. 5041

et legendum hic distincte, xoi Πλάτων, ἐγὼ etc. Sed nunc
placet vulgata, καὶ Πλατων ἐγώ. Socratis nomen ex Mss.
solis ubi reponendum sit, definiri potest; neque enim a Pla-
tone commissum puto, ut magistri nomen omiserit, De
Empedocle si quis regerat, habeo quod reponam, neque
enim princeps ullius Sectae fuit; unde factum, ut hic in ple-
be philosophorum facile delitescat, non excitandus omnino, ni-
si ridiculi causa, propter Aetnae crateres. Sorax. Apte Sey-
boldus: — ,,Non animadvertisse videtur Vir Doctus ad τὸ,
καὶ ἅπαντες, ὁπόσους διέσυρες ἐν τοῖς λόγοις. INominavit Plato
obvios quosque, reliquos complectens sub τοῖς ἅπασι. ““ Quod
igitur magistri sui nullam Plato mentionem facit, id neque
ipsius impietati nec Luciani incogitantiae, nec vero libra—
riorum negligentiae, sed unice casui videtur tribuendum,
qui Socratem forte longius removisset a Platonis conspectu.
Ζεικτικῶς autem haec omnia pronuntiari, ex ipsis verbis pa-
tet. Unde etiam ἐχεινοσὶ recte scribitur, duce Codice 3011.
Quodsi tamen cui casum istum statuendo non prorsus satis-
fecero, et desideraverit potius curiositas ejus consilium ali-
quod Luciani, quod quidem secutus haec ita, nec aliter,
adornaverit: per me quidem hoc fiat, et suggeram quoque
insuper, Socratem et Epimenidem a Platone forte ideo non
nominatim commemori, quod ipsi non aeque, ut ceteri, sec-
tarum peculiarium fuerint conditores. Sic et c. 8. prae ce—
teris nominantur ab auctore Plato, Chrysippus et Aristoteles,
reliqui uno verbo comprehenduntur, non quo praestantiores
illos reliquis habendos censuerit, sed quod hi earum secta—
rum principes fuerant, quae Luciani aetate maxime omnium
florebant, Academicae, Stoicae et Peripateticae, quas qui-
dem ipsas acriter impugnare ipsi propositum fuit, Lzruw.

Ead.1. 8. Περὶ ὑμᾶς) Lege meo periculo, πρὸς ὑμᾶς.
Vid. not. ad Timon. c. 6. Quamquam apud Xenophontem le-
gatur περὶ ἐμὲ ἄδικος, 154. 7. SoraAw. Certissimus est ac no-
tissimus hic Praepositionis περὶ usus, quem vel ex hoc uno
Luciano probare piget. Verum dum prodeat Index, sufficiant
interea haec duo exempla: Timon. c. 8. ἀκρισία περὶ τοὺς φί-
λους. Vit. Auct. cap. 17. πᾶσαν τὴν περὶ τοιαῦτα μικρολογίαν.
Cff£. quae ibidem praecesserant verba τοὺς περὶ μοιχείας vó-
μους, ibique in Varr. Lectt. monita, Quam dicat Solanus
notam suam ad Tim. c. 6. ignoro. Lximw.

Ead.1.18. “άϊνον $660) lliad, IIT. v. 57. Bovnp. Ean-
dem Iliadis Sect. jam indicaverat Drodaeus Misc, p. 2. c. 22.
sed omisso, ut semper, versuum numero, Rxzrirz,

542 A DN O'fATIONIBES

Pag. 185.1. 3. Mi] τὸ τῶν) Angl. κατὰ τοὺς πόλλους τῶν
νῦν φιλοσόφων. Bounp.

Ead. l. 6. Τῆς κακηγορίας) Angl. κατηγορίας. Bovn».
Quae sequuntur verba, οὕτως ἀνδραπόδοις ἀληϑῶς οἴει διαλέγε-
σϑαι; nullo modo MCN censeo. d.ectio οὕτως ὥς, quae
est Gor. et 3011., quantumvis speciem aliquam habeat, ni.
hil tamen est, nisilibrarii error, ex ultima vocis οὕτως syl-
Jaba ortus: quodsi enim ὡς ἀνδρ. legatur, neque hoc bene
cum ἀληϑῶς conciliabitur, et desiderabis additum ἡ ἡμῖν. Quod
autem Saímur. praebet οὗτος, haud dubie simili errori accep-
tum referendum ; certe a Codd. haec lectio destituitur. Be-
linus, qui utraque illa lectione conciliata locum restitutum
iri speravit sic legens: οὗτος, ὡς ἀνδραπόδους οἴει διαλέγεσθαι;
(ipsissima descripsi verba ) sordidissime profecto Lucianum .
suum habuit et levissime tractavit. Nam, ne credas ἀνδρα--

πόδους typothetae culpa pro ἀνδραπόδοις editum esse, expli-
cat Belinus ipse ὡς pro πρὸς, et vult adeo διαλέγεσθε ὡς ἂν-
δραπύδους ! Verum ne his diutius immorer, sensus vulgato-
rum optimus est, nec obscurus: Z4deone revera putas ἐξ cum
mancipiis colloqui? In priori scilicet Dialogo ficta mancipia
proposuerat, quae palam vendereutur. Et οὕτως in quaestio-
ne admirantis cum indignatione satis frequens. Cf. Diall.
Deorr. V3 2. ubi Juno ad Jovem ; οὕτως ἠπόρεις οἰνοχόων,
καὶ ἀπηγορεύχασιν ἄρα ἥτε" Hg καὶ o “Ἥφαιστος διαχονούμενοι;
Lzsw.

Ead.1.12. Καταλελοίπατε) Ita omnino pro xezoAciz(z. cum
S. scribendum, ut c. 14. ubi recte in omnibus legitur. Sorax.

Pag. 186. 1.9. Κατὰ τὴν μέλιτταν ἀπαν 9.1 Coofert
Sey boldus locum similem ex Jsocrate ad Demon. extr. p. 26. “Ὡς-
στερ τὴν μέλισσαν ὁρῶμεν ἐφ᾽ ἅπαντα μὲν τὰ βλαστήματα καϑιξάνου-
σαν, ἀφ ἑκάστου δὲ τὰ χφήσιμα λαμβάνουσαν, οὕτω χρὴ καὶ τοὺς
παιδείας ὁρε γομένους μηδενὸς μὲν ἀπείρως ἔχειν, πανταχόϑεν δὲ
τὰ χρήσιμα συλλέγειν. Lznw.

Pag. 156. 1. 10. Ag ὧν εἶναί τις ἔδοξεν) Angl. ἀφ᾽ ὧν ἤδη
τις εἶναι ru Bounn. p ὧν εἰδέναι, et pag. eadem, παρ᾽
Qv εἴληφε τὴν ὠδήν. Et illud, δοτῆρι ὄντι τῆς τοξικῆς. Mancir.
Εἶναί τις ἔδοξεν) 510 iterum Noster in Sympos. c. 85. οἰόμενοί
τινας εἶναι ἀπὸ τῶν σχημάτων. In N. T. Ep. ad Gal. U 6.
ἀπὸ τῶν δοκούντων εἶναί ri... Et Act. V, 86. ϑευδᾶς λέγων ἜΣ
ναί τινα ἑαυτόν. Ad quem l1. Elsner. ias ex Eurip. Ion, 597.
affert, Ζητῶ τις εἶναι. ταν.

Ἑαά,1. 11. Θάμυριν ) Superatus, oculis et lyra privatus
est. vid. Il. B. 109. — et Plut. 2074, 1. Soraw. Iliad. II,
494. sq. Lrzmx.

-

IN PISCATOHRM E .J. 9438

Tid. Evovrov) Eurytus artem jaculandi sagittas ab
Apolline accepit,a quo deinde Hercules didicit. peiis Vid.
Odyss. 60, 394. Adde Hygin. f. 178. et 14. Soraw. Vid. 1].
B, 96. Diod. Sic. 1.8. pag. 201. et Z4po//on. Arg. 1. 1. v. 87.
B. de Ball.

Ead. 1.18. ᾿Δπόλλωνι ἐριδαίνειν) Homer. Odyss. 0, 994.
ΘοΙ ΑΝ.

Pag. 187. 1. T. ᾿Εκωλύομεν) Angl ἐκωλύσαμεν rectius.
Βουπρ.

Ead.l. 10. Πρὸς ὀργὴν ) Vid. L. Bos ad Epist. ad Rom.

.98. Hzusr'.

Pag. 138.1. 5. Φαίνωμαν) Lucianus exigens a philoso-
phis, εξ aliquis eligatur, qui caussae suae sedeat judex, et
vel omnes, vel unus ex eorum turba se accuset, ait, Ty δὲ
ἀπολογήσομαι πρὸς τὰ ἐγκλήματα. κατὰ εἰ μέν τι ddl φαίνο--
μαι; καὶ τοῦτο περὶ ἐμοῦ γνῶ τὸ δικαστήριον ; ὑφέξω δηλαδὴ τὴν
ἀξίαν. Poscitur omnino φαίνωμαι, idque praecipue ob se—
qu γνῶ. Eso vero adver 5145 crimina 77:6 defendam ; denique
δὲ gue in rec visus fuero injurius, idque de me judices statuer int,
meritas videlicet poenas. dabo. Jews. Nondum haec sana. iPió
εἶ enim restituendum ἢ qv, quod et Codicum optimorum aucto-
ritate commendatur, et a linguae legibus. flagitatur. Lznw.

Ead. 1. 9. ὑλθήξουσι μὲν) Scribe, ut iu Angl. C. ἀφήσου-
σί με΄ εἴ 510 interpres. Bovn».

Ead. 1. 11. "Eg πεδίον τὸν ἵππον) [ Prov. Plato in 'Theaet,
ἵππον εἰς πεδίον προκαλεῖς, Σωκράτην εἰς λόγους. ] Vonsm. Pla.
ionis locus est 'fheaet, Steph. p. 183. D. et verba secundum
recensionem Stalb. ' [nzíog sig πεδίον προκαλεῖ Σωχράτῃ εἰς λό-
γους προκαλούμενος. Lrmnw. Vid.et y 29M. nibii qui FKustathi-
um aífert hoc enodantem, 7165. Cr. 11, 501. Soraw. Hemit-
tit Solanus ad Brodaeum,. | Ecce igitur hujus verba, ex Mis-
cell. P. 2. c. 22. Hoc est, quod dici solet: Egáini in plani—
diem. Erasm. in Adag. FE. in pt. quod ita enodat Fistathius ς
"Innoc eig πεδίον, ἀντὶ τοῦ, εἰς πεδιάδα of ἱππόται χρήσιμοι,
ἐάν τις καὶ ἐπὶ ἑνὸς ἵππου νοήσῃ : ἐξεφαυλίζετο παρὰ τοῖς σοφοῖς,
καὶ αὐτὸς, καὶ σολοικίζειν κατὰ νοῦν ἐλέγετο. Rrrvz.

Pag. 189.1. 8. Θαῤῥεῖτε) Lucianusitaque, ubi postulasset,
aliquem sibi dari judicem, cui caussam suam, si posset,
probaret, Plato totam hanc judicis póstalationem suspectam
facit, aitque, Lucianum in caussis judicialibus versatissimum
s forie et versutissimum , aptum satis esse circumscribendo et
corrumpendo, quicunque ipse daretur, judici. Ad id re-
spondet "Lov. Θαῤῥεῖτε. τούτου γε ἕνεκα, οὐδένα τοιοῦτον διαι-
τητὴν ὕποπτον, ἢ ἀμφίβολον ἀξιώσαιμ᾽ ἂν γενέσϑαι. | Et hic

544 A ib INDIOON, A-WaA Ὁ N ES

locus prava interpunctione pessime habitus; etnihilo melior,
ad mentem auctoris, oriri potuit interpretatio. Sic autem
distingue, Θαῤῥεῖτε τούτου γε ἕνεκα. οὐδένα τοιοῦτον etc. Se-
cus illud τούτου γε ἕνεκα fuit ab Θαῤῥεῖτε divulsum, et sequen-
tibus adjectum. | Vult enim auctor, De eo quidem ne estote sol-
liciti. Neminem ego talem constitui inihi postulare judicem , gui
sit suspectus vel anceps. lane uti nos hanc lectionem dispo-
suimus, deprehendimus postea haberi in editione Flor. nisi
quod illic particula ye, quam aliae editiones recte servant,
est omissa. Mira profecto interpretis prioris socordia, ut
qui loquendi formulam aliquoties ab JNostro alibi usurpatam,
non melius observarit, ut eam hoc in loco depravatam, in-
tegritati suae reddere non potuerit. Jam supra in Deor.
dial. XX. δ. 156. Θαῤῥει τούτου γε ἕνεχα. παῖδε γὰρ μοι ἐστὸν
δύω καλὼ, Ne sis de hoc quidem sollicitus: sunt enim mihi duo
pulchri filii. Infra quoque in Cataplo cap.8. “Μεγαπένθης.
᾿Δπολεῖται οὖν χρυσὸς vocoUzoc; Κλωϑώ. Οὐκ ἀπολεῖται. ϑάῤδει
τούτου γε ἕνεκα. Pro Imaginib. c. 16. Θάῤῥει, ὦ “Δυκῖνε, τού-
του γε ἕνεκα, ὡς οὐ φαῦλον μὲ ὑποχριτὴν ἕξων τῆς ἀπολογίας,
INe εἰς, mi Lycine, magnopere de hoc sollicitus; quippe qui non
utilem me defensionis tuae habiturus sis actorem. De morte
Peregrini c. 26. ᾿Αλλὰ ϑαῤῥείτω τούτου ys ἕνεκα. ἐγὼ γὰρ διο-
μοσαίμην ἂν eto, Juxs. Sic exhibui, ut cl. Jensius jussit,
pravam interpunctionem tollendo. Rxrrz.

Ead. 1. 10. "Ex πεοιουσίας) Adleverat órae ed. Graevii cl,
Hemsterhusius, Dukerum consulendum ad Jhucydid, VTL. p.
339. Sed est p. 532. n. 37. (et Bip. Vol. V. p. 255.) ubi £x
τοῦ περιόντος, εἰ ἀπὸ περιουσίας, ex abundanti, sive, plus
quam opus est, ex Thucyd. affertur, et haec Luciani verba, eo-
dem modo exponuntur. Rzrrz.

Fad.1.19. Tí ποιοῦμεν) Possit quis suspicari τί ποιῶ-
pev, quia haec sint dubitantis et deliberantis potius, quam
simpliciter rogantis. idque eo rectius fieri videatur, quum

" , ex. * € ^
respondeat statim Socrates: Τί δὲ ἄλλο (int. ποιῶμεν) ἢ βαδί--
ζωμεν (non βαδίζομεν) ἐπὶ v. δ' Ac revera ποιῶμεν scriben-
dum suspicatur Courier. ἃ Asin. p. 288. et suppeditat eam lec-
tionem 3011. Nihilominus auctor τί ποιοῦμεν; scripsisse
putandus; modo ne cum Be/ino, qui et ipse ποιοῦμεν retineri
vult, habeas id pro Futuro Attico velsecundo, | Ímo Prae—
sens est, et nihil aliud, ut et pleraque eorum exemplorum
docebunt, quae jam ad firmandum et illustrandum hunc di-
cendi morem proferam. Primum cum negativa particula uti.
tur ANoster creberrime τί οὐ, τί οὐκ, τί οὐχὶ, sequente Indica-

£

IN PISCATORE M. 545

tivo. Τί ovx ἄπιμεν; quidni abimus? pro: quidni abetmus Ὁ
Diall. Mortt, XXVII, 1. Τί οὐχὶ σώξομεν; Diall. Marr. XII,
2. Τί οὐχὶ οἰκοδομοῦμεν ; Charon. c. 8. τί ovv οὐκ ἀπαλλαττόμε-
9«; 'Timon. c. 81. τί ovx ἀπερχόμεϑα; Catapl. c. 17. τί οὐ δια-
νήχομαι κατ᾿ αὐτούς; ibid. c. 18. .“ Verum et sine negandi par-
ticula eadem ratio adhibetur, ut Necyom. c. 22. τί διαμέλλο--
μεν, παὶ οὐκ ἄπιμεν ; Ámorr. c. 16. καὶ τέ γὰρ ἀῤδήτου νυκτὸς
ἐγὼ τόλμαν ---- διηγοῦμαι; ubi quae ᾿σόέατις5 disputat, ποῖ
sunt ad persuadendum rite composita. Addam denique si-
millimum nostro loco exemplum e Luc. s. Asin. cap. 25. Tí
ποιοῦμεν, ἔφη τις αὐτῶν, τὴν δραπέτιν ; τί δὲ, ἄλλος εἶπεν, ξτε-
gov ( vel potius: τί δὲ ἄλλο, εἶπεν ἕτερος.) 1] τῇ γραὶ ταύτῃ κάτω
ἐπιῤῥίνωμεν αὐτὴν etc. ubi, ut vides, sine ulla quidem lectio-
nis varietate, Indicativus est in interrogatione, et Gonjunc-
tivus in responsione, quod utrumque etiam in nostro loco
reperitur. Ínjuria et illum Lucii locum tentat Courier. 1, 1.
In iis, quae sequuntur, verbis δικάζεσθαι Belinus , ut glosse-
ma τοῦ προκαλεῖσθαι, ejiciendum. censet, quum praesertim
absita 3011. Sic ἀξιῶν cum ἔοικε conjungendum foret, quod
fiéri posse probat exemplum Vit. Auct, c. 18. At vim suam
habet δικάζεσθαι, nec sufficiebat illud προκαλεῖσϑαι. — Vult
scilicet Plato: Consentaneum enim est, virum non sine ratione
provocare (ab hac manuum nostrarum vindicta et vi ipsi infe-
renda), guum rite judicari postulet. Lixuw.

Ead. 1. 17. ' Ev τῇ χειρὶ) In ferro et armis, Bnop.

Pag. 140. 6. Ὕδατος) 24quam alicui fundere, est ei lo-
cum dare dicendi et caussam suam agendi: ad aquae enim
mensuram certam oratores dicebant et clepsydram, Vonsr.
Infra cap. 28. Cf. Bis Accus. c. 25. et 26. et quod ad hunc
posteriorem locum attinet, L. Dos de Ellipss. pag. 503. ed.
Schaef. Lxauw.

Ead.1.16. Παρ᾽ αὐτῆς) Male olim vertebatur, ad ipsam.
Vid. L. Bos Obs. crit. p. 50. Rxrzz,

Pag. 141. 1. 9. Ξυμπαραβησϑεὶς) Emenda ξυμπαραβυσϑ.
κοῦ. in Misc. P. 2. c. 29. Sed sic jam habuere editt. P.
S.etc, In qua igitur malam lectionem — βησϑεὶς vult cor-
rigi? In Junt. credo, ubisic editum fuisse, sed manu Solanz
correctum videtur, qui tamen nullam in ceteris variationem
hic notavit, Rzrrz. Haud dubie in J. est ξυμπαραβησϑείς *
certe ἰώ, 2., quae fere cum Junt. consentit, hoc mendum
ostendit. Lxuw.

Ead.1.11. "Ecvó ἀσφαλὲς) Vertunt: ibi mulierem quandam
vidi non carentem fuco, etsi in modum quam maxime opporiunum
et incomtum se aplabat, Estue τὸ ἀσφαλὲς in modum quam :na-

Lucian, Fol. Ilf. ! Im

546 A BUNSOT AUPY'6 NE:

Aime opperiunum Ὁ Hoc credant, qui nondum aere lavantür.
Legendum, ἐς τὸ ἀφελὲς xol ἀκύσμητον, et verte: 16] mulierem
quandam vidi non simplicem, etsi se composuisset, ut videretur
maxime infucata et inculta. In aliis quoque locis hoc voca-
bulum ἀφελὲς, quod frequentius in Luciano reperitur, cor-
ruptum est in ἀσφαλὲς, uti videbimus. Mox addit, cum mu-
lier illa forte invita nudaretur, se vidisse in illa περιδέραια
χρυσᾶ τῶν κλοιῶν παχύτερα, lorques aureos boiis crassiores. Sic
enim et codex Angl. et mea excerpta, longe ἐμφατικωτέρος ,
quam quod in editis circumfertur , τῶν ἐγχέλεων παχύτερα.
Sunt enim τὸ χλοῖα et ὁ χλοιὸς vincula sive ferrea, sive alius
materiae crassiora, quibus et captorum colla, manus, pedes
vinciuntur, ut et quibus canes mordaces coércentur, Xenoph.
II. ^EiMqvix. οἵγε ὥςπερ τοὺς δάκνοντας κλοιῷ δήσαντες moga-
διδόασιν, οὕτω κἀκεῖνοι ὑμᾶς παραδόντες τῷ ἠδικημένῳ τούτῳ
δήμῳ οἴχονται ἀπιόντες" Sicut qui mordent caiena vinciendos
tradunt , ita illi ( Lacedaemonii) vos postquam tradiderunt po—
pulo isti injuria affecto, abierunt, Apud Eusebium Hist. Eccl.
V,32. vinculum ferreum, quo martyrum colla vinciebant,
dicitur xAo:0g σιδηροῦς. Prudeniio est boia: Colla boiis impe-
dit. GaAEY. gsiie omnino legendum, praeeuntibus Codd.
MSS. P. L. et ed. J. Quod enim in reliquis est ἀσφαλὲς, fer-
ri nulla ratione potest. SorAw. Legendum omnino, quod
jam vidit Graevius, ἀφελές. Grsw. Of. etiam. Hemsierh, ad
Necyom. c. 7. Lzuw. |

Pag. 142.1. 4. ᾿Ὑπεφαίνετο δέ τι καὶ ψιμύϑιον καὶ φύκος
καὶ τὰ δήματα πάνυ ἕταιρικὰ) Absit, ut credamus, id poste—
rius factum , aut Lucianum velle innuere. Immo nihil verba
meretricia ad praecedentia: et quid ad verbvm in initio po—
situm? Puto scripsisse xol τὰ χρώματα, ut in Dearum judicio,
μηδ᾽ οὕτω κεκαλλωπισμένην, μηδὲ τοςαῦτα ἐντετριμμένην χρώμα-
τα, καϑάπερ ὡς ἀληϑῶς ἕταῖραν τινα. πον, At χρώματα qui
feras, praecedentibus jam ipsis illis coloribus simulatis? Et-
iam ridicula h. 1. sunt, quae conjecit Pe/Z δύμματα. Facile
satisfecisse me credo elegantioris judicii lectori, quum post
φῦκος commatis loco colon posuerim, ut jam non ὑπεφαίνετο
cogites, sed ἦν. πάντα autem, quod Cod. 3011. pro πάνυ
habet, omnino rejiciendum. Lrnuw.

Ibid. Ψιμύϑιον xot φύκος) Bened, vertit, creta et fucus.
Sed, cerussa et fucus rectius ill. Span. obs. ad Callim. p. 446.
£. Ubi plura de meretriciis his coloribus. Rxrirz.

Ead. 1. 6. Ἐς τὸ κάλλος ἔχαιρε) Vertebatur olim: admo—
dum gaudebat; sed rectius cl, Gesn. vertit, pulchritudinis no—

IN PISCATOREM. 547

mine; ideoque ego comma post ἐραστῶν sustuli, et post κάλ--
Àog posui, ut nexus fiat, ἐπαινουμένη ἐς τὸ κάλλος, ἔχαιρε,
laudata propter pulchritudinem , gaudebat. Sic pro Imag. c. 98.
V. IL. Bos Obs. cr. p. 50. Sic εἰς pro propter etiam z4elian, V,
H. XIV, 9. Ξενοκράτης — ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος εἷς τὸ ἄχαρι
σκωπτόμενος, Xenocrates cum a& Platone οὗ rusticitatem deride—
retur. Quia autem τὸ κάλλος, docente Hesych. et Eustath. et-
iam signif, unguentum JF'eneris, nescio num simul ex joco am-
biguo huc alludat. Rxzrrz. De ixaiveiv;ig cf. Somn. cap. 2.
τότε δὲ ἔπαινος ig τὴν εὐφυΐαν καὶ ταῦτα ἦν. Omnino tamen
res nota. Lruw.

Ead. 1.8. Οὐδὲ προςέβλεπε) Id quod meretrices Corin-
thiacae facere consueverant: vid. Comicum in Plut. y. 149.
et Schol. ibid. L. Bos.

Ead. 1. 10. ᾿Εγχέλεων) Angl zioiàv. Bovnp. Κλοιῶν
quidam Codices, (ut in variantibus notatum.) confer Pro
Merc. Cond. c. 1. Eurip. Cycl. 183. te torque Paridis. Sor.ax.
᾿Εγχέλεων retinendum puto, quia ratio reddi potest, cur χλοιῶν
substitueret aliquis, qui non intelligeret, quid anguz//ae sibi
hic vellent; de anguilla substituenda 6ois, nescio an aliquis
cogitare facile potuerit. Tum torques anguillarum figura de-
cet non minus, quàm muraenarum, unde dictas muraenulas
torquium quoddam genus, constat; vid. ScAeff. de torqu,
p.12. Grss. Etiam in Juni. cl. Solan. deleverat ἐγχέλεων, et
πλοιῶν correxerat, ac videtur voluisse in textum recipere,
Sed rectius cl. Gesnerus vulgatam servavit, cui addo, nihil
inde confici; quod in Apolog. pro merced. conduct. cap. 1.
iterum vocabulum χλονῶν occurrat: illic enim nec lusus idem,
nec comparativus praecedit, ut hic. Rzrrz, Et Belinus cum
iis facit, qui ἐγχέλεων defendunt, pariterque ac Gesnerus mo-
net, respici ad anguillarum figuram, qua nonnunquam ve-
teribus fuerint torques et armillae, laudatque opportune lo-
cum Amorr. c. 41. qui omnino cum hoc nostro conferri me—

c

retur. Lixuw.
Pag. 143. 1l. 1. Τῆς δινὸς) Eadem locutio occurrebat su-

pra Deor. Dial. Ὁ. 3. (VI, 3.) Rxrzz. *
Ead. 1. 2. ᾿Ιξίονα) Vid. Hom. Il, E, 317. Con£, Deor.

Dial. VI. Soraw.

Ead.1.5. Baóífew ἐπὶ τὴν οἰκίαν) Subindicat vafer scur-
ra, Platonem quoque non satis familiarem fuisse philoso—
phiae et veritati, Gxsx.

Ead. 1. 6. "Ev Κεραμεικῷ ) De his omnibus locus cicendi
ad Pausan. Bovunp. Glossa edit, Paris. Ceramicus, locus zdthe-
nis, ubi, qui in bello ceciderant, | sepeliebantur: a varielate pic—

Mm 2

548 ADNOTATIONES

turarum poecilus dicta porticus : nam ibi bella varia, guae Ahe-
nienses adversus hostes gesserant, depicta erant, meminit Pausa-
nias, Rxrvz.

Ead. 1.8. ἸΠοικίλῃ) A pictura Polygnoti sic dicta porti-
cus; v. Corn. Nep. Miltiad. cap. 6. et Diogen, Lacri. in Zen.
p. 165. C. SorAw.

Ead. 1.9. Πρόςεισιν) Angl προςέρχεται. Bovno.

Ead. 1. 11. "Hotpe) Composite. Bounp. Pro ἐπὶ cvvvoíe
βαδίζουσαν mallem ἐπὶ συννοίας βαὺ. Sic ὁ ἐπὶ τῶν φροντίδων
Diall. Mortt. X, 8. ἐπ᾽ ἐλπίδων ἔχειν τινὰ De Merc. Cond. c. 7.
Quid, quod eadem formula ἐπὶ συννοίας βαδίζειν Cronos. c. 11.
Lzzunw.

Ead.1,. 18. Καίτοι μία πάντων) Fingitur Philophia more
solito in porticum Poecilen procedens, non sola, sed ali-
quot comitibus stipata, Virtute nempe, Justitia, Veritate,
et aliis, quae mox nominantur, [τὰ tamen Philosophia huic
turbae memoratur immixta, ut, quamvis omnes essent inter
se adinodum similes, nihilominus Philosophia diguosci po-
tuerit. Πολλὰς ὁμοίας ὁρῶ, inquit Αυκῖνος, TO yt σχῆμα, καὶ
τὸ βάδισμα, καὶ τὴν ἀναβολὴν, καίτοι μία πάντων φιλοσοφία καὶ
ἐν αὐταῖς. οι caret soloecismo hic locus; neque enim σᾶν-
τῶν, Sed πασῶν, res ipsa postulat satis vaonibctel Non ta-
men ego quidquam hic ausim immutare, cum et alibi similia
in hoc scriptore offenderim. Ecce in Amoribus, in descrip
tione templi Veneris Cnidiae c. 19. Καί πως εὐθὺ ἡμῖν ἀπ᾽
αὐτοῦ τοῦ τεμένους, ἀφροδίσιοι προςέπνευσαν αὖραι. τὸ γὰρ αἷ--
ϑοιον, οὐχ εἰς ἔδαφος ὦ ἄγονον μάλιστα, λέϑων πλαξὶ λείαις ἐστρω-
μένον, ἀλλ᾽ ὡς ἐν ᾿ἀφροδίτης, ἅπαν av γόνιμον ἡμέρων καρπῶν,
ἃ ταῖς κόμαις εὐθαλέσιν ἄχρι πόῤῥω βρούοντα τὸν πέριξ ἀέρα συν--
ὡρόφουν. Et statim ab ipso delubro V'enereae nobis adspira—
runt aur&e; nam subdialis pars non in pavimentum mazime steri-
le, laevibus lateribus instrata, sed sicut in. F'eneris templo, tota
erat fruciuum mitium ferax, qui cum frondibus suis in longum us-
que luxvuriantes , ambientem acrem involvebant. Patet clarissi-
me, voculam ἃ ad τοὺς καρποὺς esse referendam. Sic pag.
seq. ἦν δ᾽ ὑπὸ τοῖς ἄγαν παλινσκίοις ὕλαις ἱλαραὶ κλισίαν τοῖς ἐνε-
στιᾶσϑαι ϑέλουσιν. εἰς ἃ τῶν uiv ἀστικῶν σπανίως ἐπεφοίτων τι-
γές. Erant autem sub opacis hisce silvis amoena tabernacula, eo-
rum usui, qui inlus convivart vellent, comparata. In quae non-
nulli quidem urbani se raro conferebant etc, * Et hic ἃ, ubi pos-
citur ἄς. In de Parasito c. 26. Parasitus, ubi variis argu-
mentis demonstrasset, Parasiticam artem generatim universis
aliis artibus esse praestantiorem; eandem hanc artem singu-
lis quoque praestare artibus docturus, ita pergit, "fag m

IYN!^ PLDS.OX TO A REM, 549

τοίνυν κοινῇ πάντων διαφέρει (ἡ Παρασιτικὴ) δεδεῖχϑαί μοι δο-
ag. φέρε δὴ ὡς καὶ κατ᾽ ἰδίαν ἑκάστης διαφέρει σκοπῶμεν. 751--
tur quantum communiter praestet (l'arasitica) amnibus, videor
mihi demonstrasse. ee jam , quantum singulatim singulis prae-
stet , consideremus. Perspicuum est, dicendum fuisse πασῶν,
non πάντων" respiciuntur enim τέχναι" quocirca etiam in se-
quentibus dicitur £xc6756, scilicet τέχνης. Sed et supra c. 13.
promiserat Parasitus se probaturum, ὅτι Παρασιτικὴ ποινῇ πα-
σῶν διαφέρει τῶν τεχνῶν. εἶτα ὅτι καὶ ἰδίᾳ ἑκάστης. Sic in La-
pithis c. 4. pu id ὑποσύλοικον Lucianici: siyli properantts notat
Marcilius, AAA οὔτι yt πρὸς dub οὕτω ποιεῖν ἐχρῆν, ἀκριβῶς
γιγνώσκων, πολὺ πλέον ἐπιϑυμοῦντα σε εἰπεῖν, 4) ἐμὲ ἀκοῦσαι.
“41 non erat apud ze sic agendum, ut qui norüm ( cognoscentem )
apprime, ie dicendz esse longe cupidior em, quam eso sim audi—
endi. Etre vera debitesat γινώσκοντα. Quid tainen dicemus ?
Certe mihi vix credibile est, tam foedam labem ab politissi-
mo auctore profectam ; potius vel temporis injuriae, vel 115
brariorum socordiae eam deberi existimem; quamvis nou
omnino mihi persuadeam, ipsos quoque veteres scriptores
non aliquando leviter esse lapsos, quod secundae curae fa-
cile restituissent, Praecipue autem id existimare non absur-
dum tan! topere est, cum et in hodiernis linguis non raro con-
tingat, ut etiam exactissimi scriptores vernacula lingua scri-
bentes, in phrasibus contra naturam linguae per oscitatio-
nem quandam impingant. Lubet hic paullum indulgere ex
emplis, ex scriptis aliorum etiam Graecorum petitis, ubi
ὑποσόλοικον τι residere existimari possit, sive ab ipsis aucto-
ribus, sive depravatione temporis et librariorum ortum.
Apud Alclianum X. IIowxA. c. 18. ubi legitur, Βουκολῶν δὲ κα-
τὰ τὴν Σικελίαν ὁ Δάφνις, ἠράσϑη αὐτοῦ νύμφη μία, καὶ ὠμίλη-
σε καλῷ ὄντι καὶ νέῳ, haud dubie styli ratio requirit Βουκο-
λοῦντος τοῦ Δάφνιδος. quemadmodum et interpres intellexit,

Libro quoque XII. c. 1. Ταῦτα ἀκούσασα ἡ παῖς καὶ δράσασα,

τὸ φῦμα ἠφανίσ! ϑη. Patet et hic primos pro secundis ere
esse positos. Similia exempla, si non omnino soloecae, ni-
mium certe ἀναχολούϑου orationis, ngolavit in E20 d.
IMunkerus in sua de Hygino -Diesantukibney quale lind s in l'ab.
CLXIV. Quam pater g vladio feriens , "donis exinde natus est.
Non tamen sunt omnia, quae in JZygino stribliginis nota iu—
signit ibi vir Bb risas ab Augustei aevi scriptoribus alie-
nissima. Sed hoc non est hujus. loci, Possint huc quoque
referri ex eodem “Ζοίίαπο, quae leguntur | lib, I. c. 18. de pul-
115 columbarum, Neovrow γενομένων Ü ἄῤῥην ἐμπτύει αὐτοῖς,
ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φϑόνον, φασὶν, ἵνα μὴ βασκανϑῶσι δι᾿

I]

550 ADNOTATIONES

ἄρα τοῦτο. Gesnerus legit τοῦτον, ut effugiatur soloecismus.
Sed ecce lib. XII. c. 60. de congressu Dionysii et Philippi,
Πολλοὶ μὲν οὖν, ὡς εἰκὸς, καὶ ἄλλοι λόγοι ἐπέῤδευσαν. ἐν δὲτοῖς
καὶ ἐκεῖνο. Posceretur ἐκεῖνος, λόγος nempe. Et haec com-
municabamus quondam cuni amico nostro eruditissimo, Jac.
Perizonio, ad Aeliani locum lib, XIV. c. 37. qui vulgo sic le-
gitur, "Eon γάρ τι ταῖς χειρουργίαις σοφὸν, xoi ἐν τούτοις. καὶ
πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα δύναταί τις καταγνῶναι ἔχοντα ταύτῃ, ἐν δὲ
τοῖς καὶ ἐκεῖνο etc. Rejiciunt eruditi. Fabrum legentem χειρ--
ουργίας. At sicut nec ego Pabro adsentio; ita non video,
ubi texturam horum verborum contemplor, concinnum esse
in ἐν τούτοις sensum ; neque enim id satis commode δα ἀγάλ-
poro et εἰκόνας, de quibus praecessit, referri posse pem Mi-
hi censetur tollenda post ἐν τούτοις, illa τελεία στιγμὴ, ( quam
etiam uon agnoscit Romana editio) et omnia ita connecten-
da: Habent enim hae artes , quae manu fiunt , aliquid sapientis ;
inque illis (artibus) multa quidem et varia quis possit deprehen-
dere ita. scse habentia; inter haec vero et illud etc. 'Ev τούτοις,
hoc est, ἐν χειρουργίοις omnis generis. Τούτοις autem pro
ταύταις, qualia illa exempla, quae et apud hunc scriptorem
et Lucianum nostrum supra vidimus: Caeterum nolim quis
existimet, haec ita me afferre, quasi contendere velim, ea,
quae ex antiquis scriptoribus pro vitiosis protuli, verissime
esse vitiosa omnia: potius haec erudito lectori hactenus ex-
hibui et proposui, ut simul profitear, me, 851 quid minus di-
ligenter perspexerim, lubenter meliora doceri velle a quo-
cunque, qui cum nostrae in his literis mediocritati succur-
rere, tum his ipsis literis haud inutilem navare operam, non
gravatus fuerit, ΤῺ ipsis poétis quoque a recentioribus Grae-
cis magistris, ne de Zfristarcho aliisque veteribus Criticis lo-
quar, nonnulla pro soloecis notata sunt: quemadmodum
Scholiastarum in eos lectio satis testatum cuilibet facere pos-
sit. Sic vetus Scholiastes Homeri anonymus ad haec ex 1]. J.
v. 598.
— οὗ τί με ταύτης
Χρεὼ τιμῆς —
notat, id esse σολοικισμὸν παρὰ τὰς πτώσεις " debuisse nimi-
rum Homefum dicere, οὔτι μον ταύτης 40:0) τιμῆς. Similiter
scribit idem commentator ad. Il. K. v. 43.
Χρεὼ βουλῆς ἐμὲ καί σε. —
Àn vero revera haec locutio sit soloeca, non judico. H.
Stephanus censet esse accusativum pro dativo: quid vero hoc
a soloecismo differat, non video. Forte quaedam est ellip-
sis, cujus ratio nondum sit plane perspecta, Paullo majo-

IN PISCATOR E Ν. 551

ris momenti est, quod idem Anonymus notat ad Iliad. 0.
v. 455.

Οὐκ ἂν ἐφ᾽ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ

"A. ἐς ὄλυμπον ἵκεσϑον" —
nimirum πληγέντε positum esse pro πληγεῖσαι. ἘΠ certe hoc,
vel in duali πληγείσα, postulat haec oratio: loquitur enim
Jupiter ad Junonem et Palladem, atque ad eas τὸ πληγέντε ε5ῖ
referendum, Est tamen, ubi omnino non audienda est istius-
modi Graecorum magistrorum crisis, Etenim cum apud .Ho-
merum ll. 4, 503. legitur

— Τὸν δὲ σκύτος 060^ ἐκάλυψε,
non est, ut censet Ánonymus ille, soloecismus; nec summa
fuit Homero, ut ille innuit, necessitas scribendi sine soloe-
cismo — τοῦ δὲ σκότος ὅσσ᾽ ἐκάλυψε. Est nimirum solennis-
sima illa ellipsis, atque ita commode intelligenda: τὸν δὲ
σκότος ἐκάλυψε κατὰ TO ὕσσε, hunc, quantum ad oculos, tene-
brae involverunt. ( Atque ita se ipse satis dilucide exponit
Homerus , ut qui. Il. E, 82. (et I1, 338. ) narrans Hypsenora
ab Eurypylo occisum , diserte ait
— τὸν δὲ κατ᾽ ὕσσε

Ἔλλαβε πορφύρεος ϑάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
Hanc parenthesin inseruit Hemst.) Jpollonius quoque λο-
dius nonnunquam paullo injustius ab Scholiasta suo exagita-
tur. Ut omittam, quod compluribus in locis, ubi poétaiste
τὸ σφέτερος, ἑνικῶς, de uno, usurpat, identidem non recte scrip-
sisseab Scholiasta suo arguitur; quam crisin, ut iniquam explo-
serunt dudum eruditi, Js. Casaubonus ad Athen. IX. c. 4. Ez.
Spanhemius ad Callimachum pag. 457. Ubi apud hunc lib. I.
v. 440. Jason Apollinis oraculum comitibus suis hoc modo
profatur,

“Ὑμῖν μὲν δὴ μοῖρα ϑεῶν χρειώ τε περῆσαι

᾽Ἔνϑάδε κῶας ἔχοντας, τον
interpres Graecus continuo infert, oportuisse ἄγουσι" (nem-
pe; ut hoc obiter dicam, Scholiastes ille in suo libro lege-
bat ἄγοντας , non ἔχοντας. Et forte haec sauior est lectio:
nam Sic κῶας ἄγειν reperio quoque in hoc poétae anonymi
apud Etymol. 11. scriptorem, voce Koótov, fragmento,

Koac ἄγειν κριοῖο μεμαῶτας —)
referendum enim id esse ad τὸ ὑμῖν. Sed vero sicut ἄγουσι,
sive ἔχουσι. non fuisset culpandum, ita nunc quartus casus
ab omni vitio purus est. Quemádmodum enim etiam Lati-
ne dicitur mihi otioso esse non licet, expedit bonas esse vobis,
ita et quo minus Graece possimus utroque modo loqui, nul.
la est ratio, modo recte in construendo distinguatur, pol-

552 ADNOTATIONES

loni ergo verba ita erunt concinnanda, “Ὑμῖν uiv δὴ μοῖρα
ϑεῶν χρειώ τε, ὑμᾶς περῆσαν ἐνθάδε κῶας ἔχοντας. ]ta et Ho-
merus (quod ipsum exemplum adfert quoque istic. Z£pol/oni
Scholiastes) Yl. 4. v. 541.
«Αἰείτοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπὸ νόσφιν ἐόντα,
Κρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν —
hoc est, J4isí τον φίλον ἐστὶ, σὲ ἐμεῦ etc. semper ibi placet ,^ te
seorsum ὦ nobis, clam consilia agitantem, regnare. Nullo itidem
jure, ut ante nos video animadvertisse Jer. Hoelzlinum, Scho—
liastes in his "pollonii L v. 872.
" Touzv CUTLG ἕκαστοι ἐπὶ σφέα ---
ait illud σφέα se non ὑγιῶς habere; convenire enim σφᾶς ter-
tiae personae; hic autem sermonem fieri iu prima; quare de-
buisse Zfpol/onium dicere ἐφ᾽ ἡμέτερα. Sed omnino fallitur
Graecus ille magister: nihilo enim magis peccat z£pol/onius ,
dicens, r
" Iouev αὐτις ἕκαστοι ἐπὶ σφέα —
Riedeamus guisque ad Sua, c
quam Z"irsilius (quod idem opportune doctus ille vir adfert )
eodem, puerisque notissimo , modo dicens,
uisque Su 0s patimur qe ξοὰ Me RT οἱ
qua loquendi ratione nullus non scriptor frequentissime uti-
tur, Similiter iniquus est Scholiastes ille in Zpollonium, ubi
in v. 898.
“Ρηϊδίως δ᾽ ἂν £oi καὶ ἀπείρονα λαύν' ἀγείραις,
culpat τὸ £o de secunda usurpari persona, cum id Proprie
pertineat ad tertiam, Sed τὸ £o?, quemadmodum et τὸ ἑαυτοῦ,
etiam de aliis personis usurpari, recte. animadvertit idem
Hoclzlinus, ad quem lectorem relego. Juws. Ed. Flor. πάν--
τως, uti conjeceram. In reliquis est πάντων, mendose, ΟῚ, ΑΝ.
Unice vera lectio est πάντως, quam etiam Cod. 2954. confir-
mat. Valent hic non tam linguae rationes, e quibus πάντων
saltem ferri posse nimia cura demonstravit Jensius, quam po-
tius sententiae ipsius natura. Nimirum conspicit Lucianus
appropinquantes complures feminas eodem fere habitus de-
core, eadem vultus humanitate, eàdem denique incessus dig-
nitate, in quibus et Philosophiam esse modo dixerat Plato.
Recordatus igitur Lucianus fucatarum istarum, quas olim
cognoverat, Philosophiarum ratusque tali corona stipatam
hic prodire veram, quaerit, ex his quae genuina ila sit:
nam, inquit, unam modo necesse est (hoc enim est πάντως)
genuinam esse illam, quam cognoscere cupio, philosophiam,
etiam in hoc choro, Haec postrema referenda sunt ad similes,
quas olim vidisset et per aliquod tempus pro vera Philoso-

IN PISCATORQE M. 558

phia accepisset, meretricias formas. JTtaque καὶ, tantum ab-
est, ut onerl sit sententiae, ut contra vi sua destituantur
Luciani verba, si cum Sc/miedero in hujus particulae locum
substituere volueris ἐστί. Lxrnuw.

Pag. 144. 1. 1. Κεφαλαιαὶ) Apud Latinos saepissimeprin-
cipes philosophi illi illustres audiunt, praesertim apud Cicero-
nem. Át hic non principum tantum nomine honoris caussa
compellat, sed summam. et epitomen totius δ χε disciplinae: ipsa
disciplinarum mearum capiia, Sic αὐτὰ δὴ τὰ κεφ. usurpat ite-
rum Quom. Hist. Conscr. c. 28. et Diall. Mortt, XX. — Haec
cum scriberem, venit in mentem locus Ciceronis depravatis-
simus, de Nat, D. initio. Cum perobscuram esse dixisset
quaestionem de naiura Deorum , sic pergit: De qua tam variae
sunt doctissimorum hominum , moe discrepantes sententiae, ut
zagno argumento esse debeat. CLAUSSATDM PRINCIPIUM pÀli—
losophiae esse scientiam , prudenterque Zcademicos ὦ (REBUS
INCERTIS assensionem cohibuisse, |.Ad hunc locum docti
multa. JP. Manutius legit, caussam , id est principium , osten-
ditque pluribus, qua ratione sczentia sit caussa philosophiae.
Sed nihil haec ad rem: imo Ciceroni contraria, qui, quidquid
demum scripserat, statim infert, EU zAcademicos
REBUS INCERTIS assensionem cohibuisse. | Fulvius Ursinus
a Ms. suo haec verba abesse ait, caussam principium. | Omni-
bus aqua haeret, Ego sic emendo: cassam principum philoso-
phiae esse scientiam, | INorunt qui Ciceronis opera philosophica
legerunt, Solere eum philosophos celebres principum nomine
insignire: exstantque illius rei in hoc ipso libro exempla:
nec de eolaborandum est. At insolita forsan videbitur lo-
cutio, cassa scientia. sto: at certe rei accommodatissima.
Et, si vacaret, ex Plauto, Seneca et ipso Cicerone possem non
admodum abhorrentia loca proferre. Soraw. Caput etiam
Latinis tam de principe alicujus Sectae, quam de summa at-
que epitome rei dici, recte quidem Saa Solanus adfirmat,
idque omnibus satis notum arbitror; verum emendatione i
la Ciceronis, quam proponit, nibil opus esse arbitror; cum
Davis. ex Ms. Eliens; nobis exhibuerit: Caussam, id est prin—
cipium philosophiae, esse inscientiam , ut -"ldus quoque jam ha-
buerat. Quia znscientia sit ποιητικὴ αἰτία philosophiae, ut
ait Nemesius de nat. Hom. c. 30. p. 230. Bixrrz.

Ead.1.9. Τις ὑμᾶς) Angl τί. Bovnp. Ti et in aliis
Codd. lectum praeferendum censuit Beínus, et hoc judi—
cium secutus vere praetulit Schmiederus. Mihi quidem vi-
detur ab imprudente librario repetitum esse, quod modo
praecesserat, τι. — Et τις quidni et ipsum ferri possit, equi-

554 ADNOTATIONES

dem non video. Dialogos certe Mortuorum qui legerit, fa-

cile is nec sane invitus de Menippo aliquo vel Diogene hi k

cogitabit, qui illic umbris quibusdam minus sapientibus ad-

modum molesti (λυπηροί, e. g. Diall. Mortt, II, 1.) fuisse
erhibentur. Lrnumw.

Ead.1.4. “ωποδύτης) Angl. τυμβωρύχος. Has voces in-
terpretantur Pollux, Hesych. Sid. copiose. Interpres Demosth.
Liban. Arg. orat. contra Midiam. Bovnp. Utrum probes,
per se ἢ. l. perinde est: sed utrum eligas, difficulter dijudi-
caveris, quum utrumque sua commendetur auctoritate. In
hac ponderis aequalitate consultius duxi in Editionum lec-
tione acquiescere. Lruw.

Ead. l. 11. Ἔν Διονυσίοις) His actae etiam Aristophanis
nubes, quas ipsas cum patienter adeo tulerit Socrates, vel
folie potius et magno animo: parum decorum personae
illius servavit in hoc dialogo Lucianus, quo toto nimirum
impotenter nimis insultat capitibus sectarum, nimis de se
arroganter, vel impudenter potius commemorat. Gzsw. Ne-

ue J//ielandius non ingenue fatetur, , quae Lucianus h. 1.
ipsam Philosophiam dicere jubeat, ácin véssutissad inventa,
non tamen suílicere ad cavillatoris insolentiam omni ex parte
excusandam. Quod enim quis injuria affectus forti sit et
generoso animo, eo tamen non reddi meliorem ejus, qui affe-
cerit, caussam, Recte quidem, Sed duo tamen in hac caus-
sa teneri velim: primum, quod haec, a Philosophia pronun-
tiata, haud dubie Lucianus non tam ad se purgandum, quam
potius ad adversarios suos pungendos, valere voluerit. Dein-
de vero, ubi ipse se defendit, imprimis a c. 30. ita caussam
suam agit, ut apertius principes ilh philosophi ab indignis
eorum simiis distinguantur, atque adeo jam non possint non
Jubenter in gratiam redire cum verissimo ipsorum cultore.
Hinc et duo patent: primum, Lucianum, dum magnos illos
philosophos hic illic petiit, nonnisi sectas, ab iis profectas,
sectarumque maxime studium petere voluisse; alterum, pe—
tulantiam scriptoris nostri, etsi nimiam passim, ac vere in-
juriosam, non tamen perditi, et, cujus a multis lisque cu-
pidioribus hominibus accusatus est, malitiosi animi fuisse.
Lrrunx.

Ead. 1.15. “Ὥςπερ τὸ yovctov, ἀποσπώμενον τοῖς κόμμασι,
λαμπρότερον ἀποστίλβει) Erasmus: tanquam aurum , cum eru—
1um inciditur, clarius relucet. Et quaeso, quid hinc distat
Benedictus, quemadmodum aurum, cum erutum inciditur, clarius
refulget ? Scilicet hoc erat, quod Salmuriensem interpretatio-
nem mercbatur, At quid hoe rei est? an aurum tunc inci-

IN PISCATORE M. i 555

sum clarius est reliquo auro? Immo quid magis fatuum est?
an periculum est, ut quis credat, aurum ab aliquo incisum
iri non erutum ? Rectissime annotavit pater: vide Casaubo-
num ad Strabon. p. 63. ad lib. 3. innuens locum scilicet, un-
de discimus, aliquod auri genus effossum solere tundi, ut
ait Plinius, κόπτεσθαι, ut Strabo. Gnox.

Ibid. "Anoczousvov τοῖς κόμμασι) Locus est elegantissi-
mus, sed ab interpretibus pessime acceptus de convitiis, et
scommatibus: Οἷδα γὰρ ὡς οὐχ, ἄν τι ὑπὸ σκώμματος χεῖρον γέ-
γοιτο, ἀλλὰ τοὐναντίον ὕπερ ἂν ἢ καλὸν, ὥςπερ τὸ χουσίον, ἀπο-
σπώμενον τοῖς κύμμασι, λαμπρότερον ἀποστίλβει, καὶ φανερώτε-
ρον γίνεται. — Vertitur: Novi enim nihil reddi deterius a. scom—-
male; sed. contra quod bonum est, quemadmodum aurum, quod
erutum inciditur ,- clarius refulget , fitque splendidius. Quid hoc:
aurum, quod erutum inciditur? Num incisio reddit aurum
splendidum? num κόπτειν χρυσὸν est aurum τγιοϊείονο Κύπτειν
est ferire, signare aurum : et κόμμα est siynum in nummo per-
cussum; hinc numisma πονηροῦ κόμματος, quod aliter dicitur
παρακπεκομμένον, maíae notae, nummus adulterinus. Hic tamen
κόμμα est zpsa percussio , cum in moneta nummus feritur, z//e
actus feriendi:; legitur autem pro ἀποσπῶώμενος 1n Ms. ἀποσμώ-
μενος; quod valde placet. Est igitur ἀποσμώμενον τοῖς κόμ--
μασι χρυσίον aurum detersum ipsa percussione, dum in officina
monetariorum ab operis rude aurum feritur, et signatur, fit-
que, cum signatum est, splendidius: quod qui in officinis
illis aurum et argentum viderant signari, non possunt igno-
nare, Sicut igitur aurum, inquit, cum in moneta percuti-
tur, signo a malleatoribus impresso, fit splendidius, sic con-
vitia et scommata rem bonam reddunt meliorem. Si quis ta—
men velit vulgatam tueri pertinacius, potest exponere, mo-
netam recentem, quae modo ex trium virorum A. A. A. F. Ἐς
oílicina est protracta: sed ego Ms. scripturam laudo probo-
que. Gnarv. Zxocuouevov) Hanc scripturam Ms. Gr. in
textum pro vulgata ἀποσπώμενον recepimus. In P. ἀποσκόμε-
vov mendose, Sorax. Vid. Passion. S. 8. Mart. "Tarachi,
Probi et Andronii p. 275. Hxwsr. "Amocuouzvov Solanus in
textum recipi jussit, Ego vero propter consensum optima-
rum Edd. et plurimorum Codicum, nihil imnutare ausus sum
in vulgata, maxime cum citatio Hemsterhusii seasum probum
ostendat, Rzirz, Noster de Gymn., c. 29. τὸν ῥύπον ἀποσμᾷν'
sequiturque etiam zol Gzrzvóctgov^moisi τὸν ἄνδρα. Quare
jam et hic ἀποσμώμενον restitutum vellem pro ἀποσπώμεναν.
Ipnrw in Addend. et Corrig. | Sic praeter Graevium ipsum, So-
lanum et Hemsterhusium, elegantissimos viros, censuerunt

556. A DN O T'À T X'O NE S

etiam Seyboldus et Jacobsius, hic in Additt. ad Goc/Ieri Edit,
Dionys. de comp. verb. p. 960. sq. qui tamen simul rectis—
sime monet, χύμμασι non referendum esse ad monetariorum
malleum, sed simpliciter ad ictus, quibus metalla a scoria
purgentur. Citat hanc in rem Suid. διασμώμενος ἐρευνῶν. Con-
ferri etiam potest scholion ad Lexiph. c. 3. cugv* καθαίρειν,
et cum hoc ille locus, quem ZZemsterhusius ex Nostro attulit
Anachars. c. 29. In tanto tantorum virorum consensu, cui
etiam Latina Gesneri interpretatio accedit, nulla mihi dubi-
tatio amplius relinquitur, quin ἀποσμώμενον vulgatae voci,
cui librarii Luciani longe magis adsueti locum dedisse viden-
tur, praeferendam existimem. Σκώμμασι autem et χύμμασι
h.l. ludentis ingenii esse videntur. Lzrmuw.

Pag. 145. 1. 1. "OgyíAot) fracundus, ad ulciscendum pro-
clivis, quae significatio satis obvia si testimoniis indiget,
adi Elsner. ad Tit. 1, 7. Bxrrz.

Ead, 1.9. άγχετε) Hic videntur loqui volentis Luciani
collum pallio comprehenso stringere, ne vocem mittere pos-
sit. ltaque mox Philosophia, δῆλος, inquit, ἐστὶν εἰχτεῖν TL
ϑέλων. Grsw.

Kad. 1. 4. Τὴν ἀξίαν) Aim, τιμὴ, τίμησις, εὔκλεια ἀντὶ

ἧς κολάσεως. Ut apud Latinos pretium, stipendium, et si-
milia. ust. ad Hiad, 1. Inter. Zristoph. alii. Bovnp.

Ead. 1. 5. ᾿Επιὼν) Alibi apud hunc et Demosthenem παρ--
ιών. Sonaw. Verum nec ἐπιὼν reprobanduim, quum ἐπιέναι
ἐς τὰ πλήϑη sit aggredi plebem ea significatione, qua verbum
aggredi apud Sallustium frequenter occurrit, i. e. progredi,
prodire in medium. "Temere itaque ἐπιὼν tum omissum in ΕἸ.
tum mutatum a Jo. Seagero in Class. Journ. XVII. a. 1814.
p. 161. in εἰπών. | Ceterum hoc ipsum Seageri εἰπεῖν ἐς τὰ πλή-
$4] vereor,ut unquam a Graece scribente dici potuerit. Lzuw.

Ead.1.9. Καί cot ὅτι ἂν δοκῇ ) Angl. 0 cor ἂν δοκῇ. Bovnp.
Sic et P. Sed Α. 9. nescio unde depravata exhibet verba καὶ
ὅσον ἂν δοκῇ. Ceterum, ne quid celem, voculae σον reddidi
accentum suum, vulgo ad καὶ retractum. Lxnw.

Ead. 1.19. "Ez καὶ μόνη τἀληϑὲς ἐξευρεῖν δύναιο) Malim
cum Νῖ5. ἥπερ καὶ μόνη τἀληϑὲς ἂν εὑρεῖν δύναιο. Inferius ἐν
τῇ loin rectius vertas cum C. Nepote in Poecile, quam cum
interpretibus zn Poecilo. Gnaxv.

Ead. 1. 18. "E&svociv) Ms. Gr. et P. ἂν εὑρεῖν, quod ad
veram lectionem magis accedere videtur: puto enim scripsis-
se Lucianum ἐξερευνᾷᾶν. | Vide tamen iufra c. 45. ἐξεύρισκε eo-
dem, quo hic sensu. L. ἀνευρεῖν. SonAw, Quam duorum
Codd. auctoritas fulcit, et confirmant Long. Éxcc. lectionem

IN PISCATORXME M. 557

ἂν εὑρεῖν, eam jam dudum oportuit ab Editoribus recipi,
Aegerrime desideraverit h. 1. particulam dv, quicunque paul.
lo limatiori fuerit judicio. Quae mox Plato respondet, mi-
rum in modum interpretatus est Pirchheymerus: Nunc, o exe-
crande, ipsam dominam appellas, paulo ante vero rem esse tur—
pissimam philosophiam asserebas, cum in tanto theatro, etiam
pro duobus obulis unumquemque singulatim venalem proponeres.
meministine sermonum? Ultima verba εἶδος αὐτῆς τῶν λόγων
Interpres leviter tantum, credo, inspexit: aliam enim lectio-
nem subesse vix est probabile. Lzuw.

Pag. 146. 1. 9. ἄρειον πάγον) Arium pagum, Áreopagum
unico verbo; locus est Átbenis, ubi Orestes caussam dixit,
et ubi quae ad remp. spectabant, severissime administraban-
tur. Sic dictus, (teste Pausan. in Attic.) quod eo primo vo-
catus sit Mars ( quem Graeci Árem vocant) in jus, propterea
quod Alirrhothoum interfecerat. Cocw. 1e loco et voce
multa erudite vir sanctus Gu/on, Fuliens. ad Dionys. Jreopag.
dixit, Suid. Interpr. zfristoph. alii de quib. ad Pausan. Bounp.
Hesychius in arce Áreopagum ponit: Lucianus aliter, ut vi—
des, et quidem recte. Vid. Pausan. pag. m. 108. C. Sorax.
De loco, ejus judicibus, ac diversa opinione circa etymon
vocis satis egere interpretes ad Z4ct. Zfpost. c. 17, 19. Inprimis
KHammondus et Clericus, aliique, quos vid. apud clar. 777 οἴ--

um in Cur. Philol. ad N. T. Conf. nostrum iterum de Gymn.
c. 19. Rzrrz. Collem fuisse Areopagum constat, vel ex no-
mine ipso. Bene itaque habet vulgata praepositio ἐπὶ, et re-
jicienda Gorl. ἐς. [πέτα Cecropiam situm, et buic confinem
fuisse Areopagi collem, docet Pausan. 1, 98. et patet quo-
dammodo etiam ex hoc nostro loco. Unde simul intelligitur,
quo jure locum suum obtineat in sequentibus αὐτήν. quippe
altior erat Acropolis Áreopago, atque adeo illustrior locus.
Perit haec imago , ubi cum 5eyboldo ταύτην supponere velis.
Lruxw.

Ead. 1. 10. Ἐκ πεοιωπῆς) Confer supra Charon. c, 2. et
alibi apud nostrum. Sorax.

Pag. 147. 1.14. O14.) P. et L. In impressis 40TK.
Soras.

Pag. 148.1. 1. .44H0.) Repono personam 44H0. In
omnibus impressis antea scribebatur QI. Sed primo re-
pugnat dialogi series; nam id agit Philosophia, ut veritas
judicio adesse dignetur; quae aptissime adeo venturam se
hic negat, ni secum comites solitas adducere liceat. Adde,
quod etsi Philosophiae etiam ministrare commode dici possint
Libertas, et, quo sensu hic sumitur, .4udacia; elegantius

558 ADNOUYTATIONES

^

tamen et longe aptius J'eritatis asseclas dixeris, Probabunti

itaque, sat scio, viri docti et elegantiarum spectatores et

exactores strenul nostram emendationem. His jam scriptis,

etiam MSS. Codd, auctoritatem accedere video, ita enim in^
P.et L. Feritati haec tribuuntur. Sorax. Probabiliter haec

a Solano disputata, non tamen sufficiunt ad totius loci for-

mam genuinam restituendam, Non solum haec verba, quae
vulgo Philosophiae adscribebantur: "Exsc9ov, ὦ ᾿Ελευϑερία
etc, J'eritati potius adscribenda erant, sed ex iisdem caussis

etiam ea, quae autea eadem illa PAi/osophia dixisse tradeba-
tur: Οὐκοῦν ἐπάγωμαι etc. nam compellata modo fuerat Jeri-
ias sive a Philosophia, sive a Luciano, et rogata, ut ades-

set judicio, non poterat non ea, quae jam respondentur, re-

spondisse: fum vero non solum ipsa veniam, sed adducam etiam
amulas meas. Jam verba: 4ÀÀ' ἡμῖν, ὦ Aj9sa, iv δέοντι
ξυνδικάζοις ἂν etc. quibus maxime ad F'erítatis dictum: οὐ δὲν
ὁ ἔομαι etc. respondetur,nullo modo a Luciano dici potuerunt,

nisi aliquantam ineptiam auctori tribuere velis: nam magna

quaedam jam per se inesset arrogantia in Plurali ἡμῖν, si nunc

quidem is ex ore Luciani proficisceretur; et modo PAloso-

phia περὶ τῶν ἡμετέρων diserte locuta fuerat. Neque a polito

auctoris judicio exspectari potest, finxisse eum Z'eriiatem

ipsi potius cedentem, quam Philosophiae hortauti, Atqui si

haec Philosophiae tribuuntur, necessario etiam, quae deinde

sequuntur: Kol μάλα ὁπόσας ὃν ἐθϑέλης, tribuenda sunt eidem

Philosophiae. Etsic jam prodierit illa loci forma, et ille lo-

quentium ordo, quem textus Fieiizii recentiorumque edito-

rum exhibet, quique insuper haud vilissima Codicum aucto-

ritate nititur. Imprudenter forsitan factum, quod in interpre-
tatione Latina, reliquis ita, ut textus restitutus postulabat,

dispositis, tamen verba: Al ἡμῖν, dà ᾿Ζλήϑεια etc. non, ut

par erat, Philosophiae, sed Luciano, adscripta erant. Quo

errore etiam J//ielandius incaute se abripi passus est, — Belinus

autem in versione sua, nescio qua ratione ductus, utrumque

sermonem, et illum: ^4AÀ' ἡμῖν etc. et hunc: Καὶ μάλα etc.

Luciani fecit. Lznw.

KEad.1.8. Μηδαμῶς) Parum modestus hic Sophista no-
ster, ut toto fere dialogo: nimis in illum statim propendet
Philosophia: nimis ille adversus eam nasutus, nimis illa pa-
tiens: nimium stulti Socrates, Plato, ceteri. Etiam illud
parum provide, quod Libertas et loquendi Fiducia, ancillae
sunt Philosophiae. Sed ῥᾷον μωμεῖσϑαι. Grsw.

Ead. 1.9. Τοῖς τυχοῦσι) Versum erat, fortuitis, Verte,

vulgaribus, minoribus. Sic in “οι. Apost. XXVIII, 9. Οἱ δὲ

* IN PIiSCA TO H X. 5339

Βάρβαροι Ae ᾧ οὐ τὴν τυχοῦσαν φιλανθρωπίαν ἡμῖν. Zelian.
V. 3E Vos £9. - déyue οὐ τὸ τυχὸν, documentum non vulsare.
Ἀττι. Τάμος οὐχ 0 τυχὼν Diall. Marr. XIV, 8. οὐχ ἡ τυχοῦ-
& τερπωλὴ Diall Mortt. XXVII, 7. Aaud gone de nuptiae,
adeurdn haud contemnenda. Negativa scilicet E haec locu-
tio, nitens affirmativa illa ὁ τυχὼν, qua denotatur, cuicunque
orte occurras primo, der Erste "id beste; ergo qui ex vulgo
est, vulsaris; non selectus sedulo , non spectabilis; vili Ld.
ne, Or dias; virlute; ut τὸ τυχὸν παιδισκάριον in Dialogo Mortt,
laud. $. 7. Muleariss miserae conditionis puellula , optime oppo-
sita 101 γενναίῳ, generosi animi, nobilis virtutis, amatori,
Plura in [ndice. Non praetermittendum puto, quae modo
praecesserant verba: καὶ εἴτις ἄλλος a JV ielandio prorsus omis-
sa, a Gesnero vero falso reddita esse: s? quis alius, quasi non
adsit copula καί. Vult autem Lucianus: z4dsit nobis etiam
Elenchus, et si quem alium habes comitum tuorum. Hi omnes
nobis in tam gravi caussa magno erunt usui. Deinde etiam
"Anoótísci adsumta omnino omnes comites suos se sequi jubet
F'eritas: "Ezx602 πάντες, exclamans. liunc in modum etiam
Pirckheymerus, ut oportebat, locum cepit. Ergo xoi ante εἴ
τις cave, ne qua ejiciendum suspiceris. Lrrmw.
Ead. 1. 10. Ζυςελέγκτοις ) Mallem δυςελέγκτους. Certe ni
id fit, illud καὶ ante ἀεὶ positum oportuit, Soraw. Non male
SUPER PLsdUe conjicit legendum . So/anus: tum vero et com-
ma post ἢ. v, tollendum , et mox similiter εὐρισχομένους scri-
bendum. [In marg. J. notaverat, vid. 7Aom. Mag. Is qui-
dem v. Exoonojuen. haec habet: ᾿Δουκιανὸς ἐν τῷ ἀναβιοῦντες,
ἢ ἁλιεύς" ἀεί τινας ἀποφυγὰς εὐρισκομένοις, ex edit, Blancardi;
sed ex connexione et ibi εὑρισκομένους videtur legend. quae
syllabae saepe permutari solent; nisi data opera hic ipsissima
Luciani verba dederit; tum vero contra conjecturam .So/anz
faceret, quod jam non dijudico. Rzrvz. Levius paullo haec
acta tum a Leitzio, tum a Solano quoque. | Quodsi recte ha-
beret, quod nego, So/ani conjectura δυςελέγκτους, non pa-
tet, qua ratione similiter etiam εὐρισχκομένους scribendum
Fieitzio videri potuerit. Imo sic mirum in modum depravatus
fuerit locus. Deinde non magis intelligitur, quid idem
Rienzius sibi velit, quum in 7Aoma Παρ. de sanissima voce
εὑρισκομένοις mutanda cogitat. Scilicet conjicio eum prae
nimia quadam festinantia τινὰς et εὐρισκομένους conjungi vo-
luisse, quum tamen in oculos incurrat, etiam apud 7Aomam
τινὰς eom ἀποφυγὰς, ut apud Dudiapunit ipsum, conjungi de-
bere. Jam vero quod ad So/ani conjecturam ipsam attinet,
minime ea mihi quidem probatur. Cui enim tandem, obse-

560 ADNOTATIONINES

cro, placere potuerit insolentissime illud dictum, ἀποφυγα:
OvcéAsyavot, refugia difficilia convictu? 'l'alia vix Scholastico-
rum barbariei condonantur. Imo nulla prorsus medela eget
sanissimus locus, neque adeo transpositione, quam postulat
Solanus, particulae xal ante ἀεί, Duo enim sunt, quae ter—
ribilia ac periculosa in isto hominum genere pronuntiat Lu-
cianus: quod insolenter se jactent , (ἀλαζόνεια ) et quod. difficul-
ter ab adversariis convinci possint (τὸ δυςελέγκτους εἶναι). Quae
vero adduntur, caussam indicant, ob quam videantur illi
difficiles esse convictu, nempe: quum semper refugia quaedam
sibi inveniant, etiamsi quam maxime jam ad incitas videantur
redacti. Sedlucente sole nihil opus lucerna! Lznw,

Ead. 1. 18. Ζμεινον) Aut Luciani persona hic interpo-
nenda est, aut Elenchum hic, conversa oratione, Philoso-—
phia alloquitur. Grsxz.

Pag. 149.1. 1. 4 PI.) "Avofl. L. recte. pro reliquorum 11-
brorum ΑΡΙ. Fl. A. tantum habet. Soraw. Nihil mutari ve-
lim de vulgata personae notatione. Ceterorum nomine Jri-
stoteles loqui putandus. Vid. ad Timon. ultimam omnium
Adnotationem. l;ruw.

Ead.l. 7. OI 4.] Et hic turbarunt vulgo personas. Er-
ror haud dubie ortus e-confusis notis IA. et 44. Α Zeri-
iatis autem partibus haec dicta aliena sunt, conveniunt
contra maxime, vel potius unice, Philosophiae, utpote exa-
minatrici et arbitrae litis; quod quidem negotium orditur a
verbis: 1AÀÀ! εἰπέ μοι, ví σοι τοὔνομα; Nec caret haec ratio
sua auctoritate, quum Long. Excc. sic olim scriptum fuisse
testentur. Accedit, quod jam Pirckheymerus hanc rationem
secutus est: e recentioribus idem fecerunt J/ielandius , Beli-
nus (hic vero non in versione, sed in notis Criticis posterius
conscriptis) 7. F. Benedictus, ut ipse dicit, et Sclmiederus.
Hac ratione nixus, Belinus e Cod. 8011. ταύτῃ pro ταύτης scri-
bi voluit, adsentiente 7: P. Benedicto, et Schmiederus vere ita
edidit; quod non probo. Nam Justia nondum fuerat com-
memorata; et sic convenit optime hoc δεικτικόν. | Contra ni-
hil valet ταύτῃ, ad F'eritatem relatum: imo tum potius αὐτῇ
suo loco fuisset, lLEnuw.

Ead. l 10. Παῤῥησιάδης ) Παῤῥησιαστὴς dicitur, qui li-
bere loquitur, unde Democares ob nimiam et procacem lin-
guam JPurrhesiastes dictus est. Leg. Senec. lib. III. de Ira.
Cocs. Locus Senecae est lib. ILE, 46 ἴνὰ c. 23. pr. ubi De—
mochares Lipsius edidit, pro Democares, et rectius; sed me-
rentur verba Senecae addi, quia historia est lepida, ait enim:
δὲ qua alia in Philippo virius, fuit ei contumeliarum patientia,

IN PISCATORE YN. 561

ingens instrumentum ad tutelam regni. Demochares ad Ulum,
Parrhesiastes ob nimiam et procacem linguam appellatus, ínter
alios zdtheniensium legatos venerat: audita benigne legatione, Phi-
lippus, Dicite, inguit, mihi, facere quid possum, quod sit
Atheniensibus gratum ἢ Excepit Demochares: 'T'e, inquit, sus-
pendere. Rzirz. .

Pag.150.1.1. ᾿Επευφρατιδίων) Rogatus Lucianus patriam
suam, ait, Σῦρος (siplscilicet) ὦ Φιλοσοφία, τῶν ἐπ᾿ Εὐφρα-
τιδίων. Conjunctim legendum ᾿Επευφρατιδίων, probe vidit
eruditissimus vir, Jac. Gronovius. Et certe ita habet Flor.
editio; ceterae vitiose ἐπ᾿ Εὐφρατιδίων. Jrss. ᾿Επευφρατι-
δίων in textum recepi ex ΕἼ]. ac jubente So/ano cum Gronov.
(licet omnes, quas inspexi, Edd. disjunctim habeant ἐπ᾽ Ev-
φρατιδίων) quia necessaria erat haec correctio. Rrrrz,

Ead.l. 4. Σολέας) Vide Scho/iasten, cujus catalogo, quia
de Babyloniis tacet, addendus Diogenes Stoicus et Posido-
nius, hic Apamensis Syrus, ille Seleucensis ad Tigrim, sed
Babylonius tamen audiebat, ( Diog. Laert. p. 157. C.) vide et
nostrum de utroque in Macrob. cap. Q0. P/uz. 1073. f£. Alte.
rum Posid. memorat. Diog. Laert. 173. C. Adde etiam, si
lubet, Athenodorum et Nestora Tarsenses, ex eod. Luc. li-
bro. Σολεὺς Χρύσιππος, Origen. c. Cels. 196,9. et Plut. 1073.
f. Tarsensis etiam quibusdam, Protagoras Abderites, e ba-
julo, Democriti auditor etc. Diog. Lairt. 249, F, etiam Cle.
archus Solensis Aristotelis discipulus. Sorax.

Ead.l 8. “ἄλλως γοῦν τοῦτο ἠρόμην. ἡ τέχνη δέ σοι τίς; )
Quis posset bas voces ita interpretari, ut faciunt interpretes,
verum et hoc quaero, quamnam artem nosti? An in Graecis le-
gitur, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἠρόμην, τίς δή σοι ἡ τέχνη; Haec Graeca
conveniunt istis Latinis, non Lucianea. Nam Lucianus prio-
rem citatarum vocum partem retulit ad praecedentia, poste-
riorem ad sequentia, et verti debuit, frustra igitur id rogabam.
(nempe de patria et lingua, cum nihil ad disciplinas id fa—
ciat.) F'erum quod artificium tuum est? Paullo ante scribi de—
buit, Σῦρος, ὦ Φιλοσοφία, τῶν Ἐπευφρατιδίων, ut recte pa-
ter, non ἐπ᾿ Εὐφρατιδίων. Gnox. — Vid. idem Deor. Diall, XX,
8. Sorax. Vertebatur male, erum et hoc quaero. Propius
ad verum sensum accedit versio haec cl. Gesn, "Temere enim
illud quaerebam. Proxime tamen So/anr nostri, qui orae Ed.
Bened. adscripserat: neque hoc ideo rogabam. Verum quamnam
tu profiteris artem? Rrrz. "4liog, temere, sine consilio, haud
rarum apud Nostrum. Diall. Deor. XIX, 1. Cupido de Mi-
nerva in ipsum suspiciosa narrans: καί ποτε, inquit, ἐγὼ μὲν
ἄλλως παρέπτην, πλησίον ἔχῳν τὴν λαμπάδα" 4j δὲ, etc. temere

Lucian. Fol. LLL, Na

5609 A DcoN OiYvAs'BugO NUES

advolabam, non eo quidem consilio, ut illam vulnerarem,
ohne mir gerade Etwas zu denken. Eorundem Diall. XX,
3., quem locum So/lanus adfert, eadem, quae hic, verba le-
guntur, ad quae vid, Hemsterhus. commodam Adnot. Timon,
c, 23. legebatur olim ἄλλος pro ἄλλως. estituimus autem
egregiam 7. Fabri emendationem. Lxuw.

Pag. 151. 1. 6. ᾿Απὸ τοῦ φιλῶ) Non potest Latina versio
hunc locum adsequi: neque enim formare licet composita,
quae his a uico, vela φιλο incipientibus respondeant. Grsx.
Quid autem in hac scribendi ratione insoliti insit, quod se
invenire in ea fatetur 7. P. Benedictus, equidem non invenio.
Imo frequentissima haec est non solum Grammaticorum po-
steriorum, sed etiam optimorum scriptorum Atticorum, P/a-
tonis, Xenophontis e. a. ratio. Quod autem pro φιλῶ legi vult
φίλου, ne menti quidem Luciani ipsius id convenerit, qui
paullo post verbo τῷ φιλεῖσϑαν manifesto ostendit, se voces
φιλαλήϑης, φιλόκαλος, et ceteras ejusdem classis, non ab Ad-
jectivo φίλος, sed a verbo φιλεῖν, deduci velle. Lxmw.

Ead.1. 18. Καὶ τάδε, φασὶ, καὶ τάδε) Dixerat Lucianus, se
duplicem scire artem, se esse μιφαλαζόνα, μισοψευδῆ etc. ad
dit, se vereri, ne alteram prae segnitie dedisceret, alteram
vero melius addisceret: ad quae Philosophia, aol μὴν οὐκ
ἐχρὴν, τοῦ γὰρ αὐτοῦ καὶ τάδε, φασὶ, καὶ τάδε. Interpres: atqui
non oportebat: ejusdem enim, ferunt, esse οἱ illa εἰ ista. Yta ille
intellexit, quasi diceret Philosophia, of ἄν ϑρωποί φασι, ferunt
hoiines, et ista et illa esse ejusdem. | Sed τάδε est nominativi
casus, et verba sic construenda sunt: xol τάδε xol τάδε, φασὶ,
τοῦ αὐτοῦ, Scil. ἀνθρώπου εἶναι, h. e. Et haec et illa indicant
ejusdem hominis scil, artem, vel ingenium, h. e. qui μισοψεῦυ-
δὴς est, ille pariter est φιλαλήϑης. Qui odit vitium, amat
virtutem oppositam, quare inox addit, μία γάρ ἐστιν (scil, τέχ-
vq) δύ᾽ εἶναι δοκοῦσαι. Virrnixc. Ad haec Seyboldus nota-
vit: ,, Dubito, an haec vere Horat. V'itringa: multo simpli-
cius videtur: utrumque (et amare et odisse) ejusdem homi-
nis est, Doct enim saepius περιφρράσει servit, — Pleonasmum,
nisi fallor, innuit Seyboídus; sed neque hoc recte: nam φασὶ
notat vulsarem sermonem, quod vulgo ajunt. Cetera. Seyboldi
recte habent, Argutatus enim manifesto est Z'ringa. linw.,

Ead. 1. 14. Τὼ τέχνα) Sic Edd. P. 5. P. et Ms. P. sed
Junt. τὰ τέχνα, ad vulgares Grammaticorum canones usitatius,
Nos vero prius praetulimus, nou quod per heterogeniam At-
ticis peculiarem (de qua vid. Maittaire de dialect. p. 37. etc.)
femininum nomén masculino genere usurpatum sit; sed quod

ἽΝ PISCATORE (HM. 563

articulus zo in duali saepe communis, immo omnis sit gene-
ris. Schol. ad Sophocl. Ai. 291. Εἰώϑασιν οἵ ᾿Αττικοὶ τὰ ϑηλυ-
κὰ ἄρϑρα ἀρσενικῶς ἐκφέρειν, ἀντὶ τοῦ τῆς τοῦ λέγοντες — καὶ
κοινῶς, ὡς ἔπος εἰπεῖν παρὰ πᾶσι λογοποιοῖς τὼ χεῖρε. Sic etiam
in proverb. quod Zustath. adfert δὰ Hom. ll. B. pag. m. 235,
37. Τὼ uiv χεῖρ᾽ iv Αἰτωλοῖς, ὁ δὲ νοῦς ἐς Klomiódv. Adde
duo alia in voce Χεὶρ ab Lexicogr. ex Xenoph. et Thucydid.
jam prolata, ubi similiter τῶ χεῖρε pro τὼ legitur, et Lucian.
non semelalibi, Rzrirz. Vid. JMatthiae Gramm, Gr. p. 61. 9.
et p. 604. 1. Lzux.

Pag. 152.1. 4. IIgovég) Πρόναος Graecorum, templo Ἀο-
manorum respondet: vooc cc/lae, Gzrsx.

Ibid. Πολιάδος) Sic in Lapith. et apud Herod, lib, 5.
Minervae cognomentum, cujus rationem alibi reddimus, Ea.
dem dicta IIoAitig zristophani, et IloÀwvy0og Pindar. Bovnp.

Ead.l. 7. *$ Πολιὰς) O IMinerva, Bnop. Id est, Mi-
nerva, urbis Dea tutelaris, Atheniensibus proprie IJolwte
dicta. 24e. V. H. 9. c. 9. f. ὦ Πολιὰς ᾿ἀϑηνᾶ. Ubi omnino
vid. Periz. Rzirz. Singularem de Minervae Poliadis sacris
et aede in arce Athenarum libellum edidit Car. Godofr. Mil-
ler cum tribus tabulis aere incisis ab Zrn. Riepenhusio. Got-
ting. 1820. Hanc Lucianus dicit so/am videre, quae agant
philosophi, utpote praesiderma Athenarum et inspectricem,
Sed Jacobsius in Animadvv. in Éurip. Tragg. p. 45. negat ap-
parere caussam, cur Minerva so/a hominum (at non omnino
hominum, sed horum philosophorum) facinora videre dica.
tur, atque adeo verba δὲ μόνη tanquam corrupta in δαιμονίη
mutanda censet. ἃ qua quidem suspicione et conjectura abs-
tinuisset, opinor, Vir egregius, si clarius animo ipsius ob-
versata fuissent Mercurii verba Diall. Mortt, X, 8. Κατάϑου
σὺ etc. ov λέληϑε γάρ με; εἰ καὶ μάλα περικρύπτεις αὐτά, - Cf,
$. 11. et alia similia Ἰοσᾶ, ubi philosophorum imprimis Athe-
niensium fraudes et flagitia recensentur, nemini facile, nisi
τῇ ἐπισκόπῳ urbis, Minervae Poliadi, cognita. Lzrrzw.

Ead. l. 9. "Emícxomoc οὖσα) ᾿Επὶ σκοπῆς οἰκοῦσα. Hané
scripturam pro vulgata ἐπίσκοπος οὐσα, suppeditant Coll. C,
quam lubens ut praestantiorem amplector. Vid. Zeux, cap. 4.
/Soraw. 'Tolerabile hoc est Scholion, inepta vero textüs lec-
tio, quae Schmiedero non erat recipienda, licet aliquid com-
mendationis nacta a Cod. 2954. et a 1. F. Benedicti adsensu.
Lzumw.

lad. 1. 11. «2 μέλαιναι) Scil. ψῆφοι. Bnob,

lbid. Σὺ mgogütióu) Proverbium, JMinervae suffrasium.
Mancrir. ' '

Nn2

564 ADNOTATIONES

Phid, ἸΠροςϑεῖσα) Albam scilicet. Haec ad fabulam de
judicio Orestis spectant, cui periclitanti auxilium tulit Mi-
nerva: suo enim illum suffragio liberavit. Bnop. Vid. et-
iam Harmon. c. 3. et Eur. Iph. in Taur. 1469. Sorax. Σῶ-
£:] Uti Orestem olim: plures enim de Oreste haec, quam
de Themistocle, referunt. locus princeps est ;escAy/, Eumen.,
v. 738. sq. ad quem vid. Stanlejus. adde Barnes. ad Eurip.
p. 106. T. II. (ed. Lips. T. I. p. 608.) Szxz.

Ead.1.18. Eicv) Ad superiora etiam hic respectum ha-
bet, sint ista! 4. d. satis de his; satis cunctatüm. Vid. ad
princ. dialogi proximi. Grsx.

lbid. “Ἡμεῖς uiv ὑμῖν) 'Hyusig μὲν ὑμῖν ἤδη καϑήμεϑα.
Mancir. JMarcili conjecturam probo, sed Codicum aucto-
ritate suffultam vellem, Sorax. Non probat J. Seaser. in
Classic. Journ. XVII. a. 1814. p. 161. et conferri jubet Xc-
noph. Anab. I, 10, 7. Ἔν ᾧ δὲ ταῦτα ἐβουλεύοντο, καὶ δὴ βα-
σιλεὺς, παραμειψάμενος etc. ibique Hutchins. et Toup. ad Lon-
gin. sect. XVI. Καὶ δὴ scilicet, monente ZZesychio, est pro
ἤδη. non tamen pro simplici ἤδη, sed vellem Grammaticus
addidisset: ubi jam aliquid aliud factum ab eodem dictum
fuerat, quo xol spectat, Ut ἢ, 1. modo dixerat Philosophia:
"Ays δὴ, πάρεσμεν γὰρ ἔνϑα ἐχρῆν. Nunc dicit: Jam etiam
(xol δὴ) sedemus vobis paratae. De particulis καὶ δὴ post τὲ

positis adeundus Sia//baum. ad Platon. Phileb. p. 905. Lzuxw.

Ead. 1. 15. "Oerie ἄριστα κατηγορῆσαι) Praestat quoque
ex eodem libro scribi: ὅςτις ἄριστα κατηγορήσειν δοκεῖ, qui υἱ--
detur optime accusaturus; quamvis vulgata possit ferri. Gnarzv.
Κατηγορήσειν ex Ms. Gr. et L. arripuimus, Edd. κατηγορῆσαι
ἄν. Soraw. Κατηγορῆσαν.) Voluit Solanus hoc in textu mu-
tare. Verum quia vulgata se potest tuerl, ei non obsecun-
davimus, sed majorem Edd. et Mss, numerum potiorem ha-
buimus. | Aorist. enim infin. cum futuro permutatio tam
est frequens, etiam apud alios, ut aoristus hic vitiosus pro—
nuntiari nequeat, Sed adsentior Horreo, qui in observ. Crit,
in Herodot. I. IX. p. 8. Ἐν νόῳ ἔχουσα τίσασϑαι τὸν Κανδαύλεα,
ex uno IMs. in τίσεσϑαν non mutandum censet, quod Gronov.
frustra existimarat, cum aoristi exemplum ipse Gronov, adfe-
rat ibidem. Addo Zomer. Il. 4, 161. — μεγάλῳ ἀπέτισσαν,
magno luent, Ubi recte Schol. exponit: ἀποτίσουσιν. ἀποδώ-
σουσι ---- καὶ ἀόριστος χρείαν παρέχει τοῦ μέλλοντος. Immo no-
ster Lucian. Deor. Diall. XV, vel sequenti futuro aoristum
praemittit, dicens ἐπιμηχανήσασϑαι — καὶ συλλήψεσϑαι, quod
clar. Jens. tamen in ---ἥσεσθϑαν mutatum vo]uit, idque mollius

ω "

LN,-ELS.CAJ/LOR.E, 565
flueret, fateor; nulla tamen mutandi necessitas, cum nec
IMs. nec Edit. ulla praeeat; quos quidem nil moraremur, cre-
do, si res esset certissima. Verum non est contra canones
Grammaticorum dissimilia tempora per conjunctiones con-
jungi, qui similes tantum modos conjungere jubent. Plura
exempla, ubi aoristi cum futuris conjungantur, vid. ap. eund,

Horr. ubi ad Obs. Miscell, vol. IV. T. IV. p. 286. remittit.

lxirz.

Pag. 153. 1. 5. XP. Σοῦ) Sic L. recte, ut ex Platonis
responso patet. (In Edd. deest haec persona.) Malebam et-
iam σοι" sed repugnant Codd. In P. est ov. Sed vulgata.
nunc placet. Soraw. Σὺ habet etiam 2954. et deinde ἥτε
γὰρ μεγαλόνοιω 8011. et Gorl, quam quidem rationem magno
cum studio commendat Ee/inus, nec omnino frustra: nam ad-
stipulatus est 7. F. Bdnedieniss obsecutus etiam Schmiederus.
Equidem sequi dubitabam. Neque euim in vulgatis, vt ait
Delinus, nulla est cohaerentia, neque ea, quam. sumit idem
sane absurdam: Σοῦ — ἡ μὲγαλόνονα - σοι πρόςξστι. Sed
construe sic: Σοῦ, ὦ Πλάτων, (ἐστὶν) ἥτε μεγαλόνοια ---᾿ καὶ
— καὶ — et nunc singula haec complectitur Philosophia no-
vo membro: πάντα ταῦτά Got ἀϑρόα πρόςεστι. — Tua, o Plato,
est illa (quam nos in hac quidem caussa desideramus) admi-
rabilis mentis magnitudo etc. His autem haud incommode re-
sponderi a Chrysippo ad superiorem iuterrogationem, nemo
temere negaverit, nisi qui patidius praeconceptae opinioni
adhaeserit. Imo etiam exquisitius hoc responsum, uti vulga-
tur, recte dixit Seyboldus. Profectum autem σὺ haud dubie
allibrariis Belin similibus, et traxit deinde sequens γὰρ inser-
tum. Ejusdem ferme originis esse videtur ἡ ante καλλεφωνία,
quod et ipsum Sc/eniederus, Belini judicio, quod postea et-
iam 7. F. Benedictus probavit, captus, sine idonea ratione
inseruit. Lrmnw.

Ead. 1. 9. Iloognyooíev ) TA. Magist. p.m. 155. προςηγο-
eia καὶ προςήγορος, οὕτω καὶ προηγορία 7 ὑπερηγορία καὶ τὸ πρὸ
τῶν ἄλλ ων λέγειν, καὶ προήγορος t ὡσαύτως καὶ προηγορῶ. Zov-
κιανὸς ἐν τῷ ἀναβιοῦντες ἢ ἁλιεύς" τὴν προηγορίαν δέχου, καὶ
ὑπὶρ ἁπάντων εἰπὲ τὰ εἰκότα. Vid, qpiur. ap. eundem ex Synes.
et Zristid. Quare et bic ap. nostrum προηγορίων legendum
arbitror, ut sit: Tu prior caussae dictionem suscipe , Le age;
quia praestas, zeliquis. Cf, Schol. licet vulgata stare possit.
Rzrirz. προηγορίαν non solum exhibent Codd. 2954. 3011.
et Gorl.sed edunt etiam A. 1. 2. et B. 1. Non erat itaque,
quod Heiizius lectionem, per se quoque ipsam praestantiorem,

566 ADNOTATIONES

postponeret receptae. — Schmiederus recte eam recepit, Belino
quoque probatam, et 7: F. Benedicto. Lxmnw, í

Ead. 1. 11. Γοργίαν) In eo praecipue dialogo, qui Gor—
δίας iuscribitur, p. 281. Polum Agrigentinum passim, Prodi-
cum non adeo videtur insectari, Hippiam in dialogis duobus
p. 95. et 229. Soraw. Quae mox leguntur, ἐπίπαττε οὖν καὶ
τὰς εἰρωνείας. Gesnerus vertit: Tiaque adsperge etiam aliquid de
ironia; legit itaque τῆς εἰρωνείας, ut in 1, H. et utraque A.
editum est; et recte quidem, Elegantiam Genitivi, de qua
7 ἴδεν. p. 59. ed. Zeun., exturbavit librarii imperitia, | Diall.
Deor. XIII, 1. χοήσιμος ἐπιϑήσειν ἀνθρώποις τῶν φορμάκων.
Ibid. Diall. XVIIT, 9, τὸ ἐμφορεῖσϑαν ἀκράτου. Ἐπ,

Pas.154.l. 1. Συνεχεῖ) ΖΣυνεχῆ. Mancir.

Ead.1,29. “Ὡς ὃ μέγας Z. πτηνὸν ἄρμα à.) Lucianus Pla-
tonem subsannat, cujus in Phaedro verba haec sunt: ὁ μὲν δὴ
μέγας ἡγεμὼν ἐν οὐρανῷ Ζεὺς πτηνὸν ὥρμα ἐλαύνων. Bnop. Me-
minit iterum Bis Acc, c. 88. et Rhet. Praec. 96. Cf. P/at,
Phaedr. 344. Soraw. Posto μέγας, duce Cod, 2954. et sua-
dente Beliao et probante 7. F. Benedicto, inferiit Schmiderus
ἐν οὐρανῷ ex ipsius Platonis loco. Argumento esse poterat
locus Bis Acc. c. 88. ubi eadem F/atonis verba sic citantur:
ὃ μέγας ἐν οὐρανῷ Ζεύς. Atquiin utroque loco, et in Rhet,
Praec. extr., liberius haec Platonica profert Noster: nain
pro Ζεὺς certe ἡγεμὼν apud Platonem est, Ergo in nostro
quidem loco in illatis ἐν ovgevó vestigia agnosces alienae
manus, Lzruw.

Ead.1.8. Πτηνὸν ἄρμα ἐλαύνων) Homer. Pind. a quibus
poóétae omnes Latini: leg. Mar. ad Horat. p. 35. Bovnp. E
sacris nostris magnificum illum de Deo sermonem haustum,
apologetae nostri passim indicant; v.g. zd/henag. c. 21. p. 94.
Dechair. Gxsx.

Pag. 155. 1. 2. Tà κοινὰ) Communem omnium caussam.
Bnopn.

Ead. 1. 8. Ἔν τοῖς λόγοις) Malim, in opinionibus discre-
pamus, quam rationibus, ut vulgo interpretes; mox sequitur,
ἐν ταῖς προαιρέσεσι διαλλάττειν, quod idem est, L. Bos.

Ead. 1.10. Οἷα οὕτως ἀπέφηνε) Corrige οὗτος. Bnon.
Universa sententia adumbrata ad illam Periclis: ἐν ἑνὶ ἀνδρὶ
πολλῶν ἀρεταὶ κινδυνεύονται, apud "Thucyd. IT, 35. observante
Gocllero ad Dionys. de comp. verbb. p. 8. Lizrm.

Pag. 156.1. 5. Τοῦτο) Diogenes caussam et suam et re-
liquorum philosophorum contra Parrhesiadcit; sive Lucianum,
a quo omnis philosophorum cohors arbitrabantur se graviter
laesos esse, agendi partes suscipiens, dixerat, se, quamquam

IN 'PISCA'tOntE'. 567
Philosophia, hujus caussae arbitra, flecteretur cratione'adver-
sarii, non commissurum, ut sua accusari a quoquam posset
opera et industria; quin omnes se intensurum nervos, osten-
surumque, se non frustra baculo armatum esse, Δα hoc ul—-
timum respondet Philosophia, Τοῦτο μὲν μηδαμῶς, ἀλλὰ τῷ ÀO-
γῳ μᾶλλον. ἄριστον γὰρ, ἤπερ τῷ ξύλω. — Vehementer suspicor,
legendum esse τούτῳ, non τοῦτο᾽ utique 14 exigit orationis
hujus tenor. JNeguaquam vero i//o, (baculo scilicet eos supe—
res) sed ratione polius. ld enin longe pracsta?t, quam baculo
rem gerere. Jes. lem non tetigit Jensius. Distingue sic:
Τοῦτο piv μηδαμῶς. (fiat int. Similiter c, 18. Ov τοῦτο.) ἀλλὰ
τῷ λόγῳ μᾶλλον, ( ἄριστον γὰρ, ) ἤπερ τῷ ξύλω. scil. caussa est
discertanda, Atque eundem in modum disposuit verba Lati-
nus Interpres. Lrmuw.

Ead. l. 7. ᾿Εκκέχυται τὸ ὕδωρ) Hac de re copiose Galen.
Interpr. Zfristophan. passim. 4pulej. Sen. innumeri, Dispen-
sator clepsydrae ἐφύδωρ, Pollux 1. 8. ab hoc dispensatore pro-
verbialiter dictum ἐφ᾽ ὕδωρ λαχεῖν, qua de re Hesych. Bovnp.
᾿Εγκέχυται) Sic optime in suo codice" P orstiis emendarat;
quod enim omnes Edd. insidet zzz. nihili prorsus est; quaimn-
quam apud Nosirum iterum mendose legatur Herdiür. c. 79.
At recte hic c. 28. et Abdic. c. 8. Aqua nempe veteres, ut
nos etiamnum arena, tempus imetiebautur. Vide De Merc.
Conduct. c. 35. πρὸς ὕδωρ μεμετρημένον λέγειν. Sora,

Ibid. Τὸ ὕδωρ) Clepsydra. Bnopn.

Ead. 1. 18. Πλείοσι κρατῆσαι.) Pluribus suffragiis. Bnop.
Inepte olim interpres: Imo plures volo vincere. Tgnoravit ei-
lipticam locutionem, et deesse ψήφοις. Est enim, pluribus
calculis vincere. Sie ἁπάσαις κρατεῖν dixit auctor infra c. 39.
Sed vid. quid notaverim in ellips. Gr. L. Bos.

Ead.1. 16. Παρὰ) Ex Cod. Ox. L. et P. restituimus. In
impressis περὶ, quod nihili est, Soraw. Περὶ) παρὰ jussit
reponere So/anus, et usitatius et rectivs quidem, ac forsan
menti Luciani convenientius, quod videtur significare velle,
quales fuerimus per vitam, dum in vita essemus, ut opponatur
statui mortuorum, in quo nunc erant; et quicunque volet,
hanc lectionem arripere potest. Ceterum σρερὶ cum accusati-
vo, pro secundum, etiam Zfristot. T. Hist. Animal, c. 1. p. m.
827. ὕστερον δὲ περὶ ἕκαστον γένος ἐπιστήσαντες ἐροῦμεν. Tta ut
etiam hic significare possit ap. Τ μοὶ δη per vel ezrca vitam.
Ut plura simil testimonia omittam. [Interim παρὰ tamen ex
trium Codd. auctoritate reponendum credo, ut etiam deinde
Catapl. cap. 23. ubi haec variatio περὶ et παρὰ τὸν βίον ite-
rum occurrit, Rzirz. In notis ad hunc Catapli locum et ad

568 ADNOTATIONES

De Luctu c. 16. poenituísse videtur Heitzium, quod non et
hic reposuerit παρὰ. neque id temere. Nam ad Codicum il-
lorum trium, quos jSo/anus secutus est, auctoritatem acce—
dunt etiam duo Pariss. 2954. et 3011. et Edd, A. 1. et 2. ubi
figura compendiaria significat παρὼ, non περί. Ceterum so-
lenne Luciano est dicere παρὰ τὸν βίον, imprimis in Diall.
Mortt, e. g. XV, 4. XVI, 8. XXX, 1. ut sit per vitam, in vita,
dum viveres, Kecte itaque probavit T. F. Benedicius, recepit
Schmiederus. Lixuw.

Pags. 157.1. 5. ᾿Ῥήτωρ) Valedixerat ergo jam Rhetoricae,
cum ejusmodi Dialogos aut libellos aggressus est: quod ipse
mox plenius fatebitur c. 29. rationesque, quibus inductus
id fecerit, edisseret. Sorax.

Ead. 1. 10. Τὸ μηδὲν ὄντων.) Sic iterum Lucianus De
Merc, Cond. c. 16. et Bis Acc. c. 90. Sorax.

Ead.l. 11. Πρὸς) Male legebatur antea in plerisque πρό.
Sed Mss. Codd. P. L. et S. ed. recte πρός. Soraw.

Pag. 188. l. 4. ᾿Δριστοφάνει etc.) In Nebulis. Baon. De
his priscae comoediae scriptoribus Horat. Sat, 4. Eupolis flo-
ruit 88. Olympiade, priucipe Apollodoro, ut Eusebius obser-
vavit; hujus meminit Cic. in Bruto. Baptas ejusdem fabula
a nostro Luciano celebratur. Cocx,. — dristophanem quod atti-
net, res ex Nubibus satis nota; sed Eupolis quid designarit,
nescio an ex aliis liqueat. "Vid, quid nos conjecerimus ad
Prom. in Verbb. c. 2, Sorax.

FEad.1.9. 'O ϑεὸς) Bacchus. πον.

Ead.l.10. Τοὺς ἀρίστους) Frequentes ea aetate virorum
eruditorum circuli, in quibus fulgebat Noster. Sora.

Pas. 159. 1. 3. Τὸν διάλογον ἡμέτερον οἰκεῖον
ὄντα͵] Necessitudinem, quae Dialogum inter et Socraticos
iutercessit, fingit Noster, ut par erat, eam, quae sit inter
f^"iliares. Lege modo Prometh. in Verbb. capp. 6. et 7. ubi
ἑταίρους τοῦ διαλόγου vocat Socraticos philosophos, et Bis
Accus. cap. 38. et seqq. Atqui οἰκέτης ubique apud Nostrum
significat servum, famulum, non familiarem, quod Conr. Reiz.
in Ind.ad hunc locum accommodare vult, Documento impri-
mis esse potest locus Bis Acc. c. 17. ubi Polemonem Academi-
cum Academia ipsa dicit οἰκεῖον ἑαυτῇ, quem eundem Ébrietas
οἰκέτην ἑαυτῆς appellet: paullo supra c. 16. voce ἀνδράποδον
pro οἰκέτης usa fuerat. Jam et Solanus voci οἰκέτης vulgatae
litem intendit, suspicans οἴκοϑεν legendum, et Gesnerus ver-
tit familiaris noster, vulgari lectioni minus, quam loci ratio—
nibus, accommodate. Hinc nihil videbatur certius statui
posse, quam pro οἰχέτην h. l. οἰκεῖον restituendum esse, quam

IN PISCATOREXM. 569

lectionem tres Codd. exhibent, et Be/ino probatum Schmie-
derus recepit. Lrmnw.

Ead. 1.4. Oixsiov ὄντα͵] Non male quidem 7Aom.
Mag. Οἰκέται ov μόνον οἵ δοῦλοι, ἀλλὰ xol πάντες of ἐν τῷ οἴκῳ
γυνὴ καὶ τέκνα, praesertim si Herodoti morem loquendi respi-
cias, Sed a Luciano nostro hunc usum alienum esse animad-
verti, ut ex indice patebit; unde cognosces, oixsíovg et oi—
κέτας creberrime ab illo usurpari, sed semper diligenter di-
stinctos. Atqui Dialogus philosophis non erat famulus,
sed familiaris. In Prom. in Verbb, c. 6. hi dicuntur τοῦ Zfta-
λόγου ἑταῖροι, non δεσπόται. ἘΠῚ in Bis Accus, c. 26. sqq. ea-
dem fere inter utrosque ratio declaratur. Ergo lectionem
trium proborum Codd. οἰκεῖον pro vulg. οἰκέτην recipere non
magis dubitabam, quam Schmiederus. Lrnw.

Ead.]. 5. Mévimmov) Consule in ejus vita Lac?rtium.
Bnop. Quae de Menippo hic audis, duplici sensu intelli-
genda: non enim apud Lucianum modo, sed et per se olim
in suis scriptis, ut ex Dios. Latrt. discimus, hominum vitia
salibus comicis insectatus fuerat p. 162. A. Sorax,

Ead. 1. 9. Ἔχοι) Sic Ox, uti ante conjeceram legendum.
Reliqui ἔχῃ. Soras.

Pag.160.1.1. ᾿ἀπημπόλησεν) Recte ita Brodaeus. Mancrr.
(Nempe in Misc. p. 2. c. 22. ita castigandum jusserat. Et
sic solet apud Nostrum aliosque. Testimonia vid, ad Tox.
cap. 98. Rzrrz.) Mss. Ox. P. et L. emendationem Brodaei
confirmant. Sed recte jam in S. et 4. scribitur. [n reliquis
mendose, ἀμπηποῖ. nisi quod Par. ézeuzo. habet. Sorax.

Ead.1.9. Πολλῶν) Oxon. πολλῷ. Sorax. Hanc procul
dubio veram lectionem priores Editores non debebant vili-
pendere, An unquam quisquam inciderit in illud ἐπὶ πολλῶν,
de pretio usurpatum, vel serio contenderit sic usurpari po-
tuisse ? Tmo qui ἐπὶ πολλῶν h.l legit, potest is facile aliud
quid cogitare, quam voluisse auctorem: multis testibus, Con-
tra exquisitus, quamquam non frequentissimus, est usus
formulae ἐπὶ πολλῷ, ut significetur idem, quod alibi fere
στολλοῦ. 810 ἐπὶ πόσῳ, quanti? in verbis iis, quae Cyrus ad
Armeniorum regem dicit, ap. Xenoph. Cyrop. ΠῚ, 1, 43.
( Weisk,). καὶ ἐπὶ πόσῳ ἂν ἐθέλοις τὴν γυναῖκά Gov ἀκοῦσαι, ὅτι
σκευοφορεῖς; lena. ᾿

Ead. 1. 5. ᾿Δξιοῦμεν τιμωρήσειν) Fallitur ergo 75. Mag.
qui v. Βούλομιαν multa similia verba enumerans solo cum
praeterito vel praesenti, nunquam cum futuro construi soli-
ta, etiam ἀξιοῦν illis acceuset; aut scribendum τιμωρῆσαι ,
quod Jens. observavit ad Lucian, Somn, in Lect. Luc, p. 9.

510 ADNOTATLIONES

Neque alibi cum futuro observavi; sed aor. hic est frequens,
Epict. man. c. 23. p. 39. εἰ δ᾽ ἐμὲ ἀξιοῦτε v ἀγαϑὰ τὰ j ripis
ἀπολέσαι" et cum praesent. ibid. Ταῦτα μὲ πράσσειν ἀξιοῦτε.
Aor, iterum ap. fel. MV. El: IX, 29. ᾿Δξιούσης λαβεῖν τὰ δῶρα.
"Thucyd. MY, 44. Οὐκ ἀξιῶ ὑμᾶς ---- ἀπώσασϑαι. Et ubi non?
Ilo xo τε θοων (Erase. errorem, quo ἀξιοῦν. et similia
verba Infinitivo Futuri jungi posse negatur, castigat Schae-
erus ad "Theognidem in Gnomicorum poétarum Graecorum
edit, Brunck. Lips. pag. 16. excussa satis larga exemplo-
rum copia, quibus praeceptum illud 7ZAomae Magisi., cui
praeter Jensium , Heitzxium et | Brunckium etiam Sturzius in
Lexic. Xenoph. T. I. p. 551. subscripsit, evidenter refuta-
tur. In his etiam locus est Polybianus T. ll. pag. 115. ubi
ἀξιοῦντες καταλύσειν non magis mu'andum censet ScAaeferus,
quam ἢ. l. τιμωρήσειν mutari patietur. Nonnulla in hanc
rem etiam Courierius proponit in Not. ad Asin. p. 292. Lixnw.

Ead.1.6. ANAB.) du. εὖγε ὦ Διόγενες. Scribendum
Tie. εὖγε εἴς. aut, Φιλόσοφοι. εὖγε. ΝΙΑκοιι. ANAB. recte
L. et Par. ed. Reliquae omnes φιλο. quod minus commodum,
quia Philosophiae 1 ipsi in hoc Dialogo tribui solet, non JPAi—
losophis , E hic utique plaudentes inducuntur. Sorax.

Ead.1l. 8. Ἔγχει) z4quam infunde. Bao». Glossa Paris.
habet, Vete horologium. Quod ad sensum, non male, si
hodie, cum clépsümmiis pro clepsydris utimur, dicendum ἔο--
ret. Sed quid hic sit, jam indicarunt alii cosltbaidtatecsr.
Qui figuras clepsydrarum desiderat, adeat Pera/tium δὰ 771--
irüv. Gallice conversum. BR xirvz, Ξ

Ead.1.19. Καὶ ὅσα) lllud καὶ omittitur in omnibus aliis
impressis; sed exstat in J. ed. et Ox. aut certe ab eo Codice
abesse non observavi, cum minutissima quaeque tamen per-
scrutarer, SoraAw. Exstat xol praeterea in duobus Pariss.,
nec sane, si Graecismi legem respicias, bene abesse potest.
Cum singulari vi copulam esse additam censet 7. F. Eenedic-
ius: plura et ea imprimis, quae graviora erant. Lixuw.

Pag.161.1. 9. Τάχιστα) Proba haec lectio , quamquam
in P. L. et Juntina aliter est, scil. ταῦτα. Ἐπ Nigrino autein
discere est, Lucianum Romae, post illud colloquium, foro
valedixisse. Sorax.

Ead. 1. 14. 4ovxóv τοῦ βίου) Cave hinc provecta jam ae-
tate fuisse colligas, cum ad otium se contulit; alibi enim
diserte XL. annum notat. V. Sorax.

Pag.162.1.8. Ke9' ἡμᾶς αὐτοὺς) In L. ὑμᾶς, prave,
nisi reliqua mutentur. Ego illud αὐτοὺς eliminandum cen-

IN PISCATOREM, 511

seo, Soraw. Versio Latina, et hinc, opinor, etiam JPielan-
diana, expressit ὑμᾶς, merito reprehensa a Seyboldo. Of za9^
ἡμᾶς videlicet sunt, qui nostra ( h. 1. mea ) aetate vivunt. Quia
autem aevum illud Luciani prae ceteris spuriorum philoso-
phorum, qui deinde notantur, copia abundabat, nunc, ubi
veritatis gratia e numero isto paucos quosdam excipere vult,
dicit, o£ καϑ᾽ ἡμᾶς αὐτοὺς. ipsa aetate nostra qui vivunt, Ne-
que adeo ita αὐτοὺς visua caret, ut cum Solano eliminandum
censeam. Lrmnuw,

lbid. “Ορῶν δὲ πολλοὺς ) S1 cui ejus aetatis historicos
evolvere non vacat aut lubet; reputet modo, quid sub im-
peratore philosopho futurum fuit, Ne tamen res tanti mo-
menti auctoritate prorsus careat, audi Capitolini in M. Au-
relio verba, 23. f. Fama fuit sane, quod. sub philosophorum
specie quidam remp. vexarent et privatos; quod ille purgavit. Ad
quem locum plura in hanc rem (Casaubonus et Salmasius o£
πάνυ, quae legere operae pretium erit. Soraw,

Ead.1. 10. ᾿Ἐφιεμένους, καὶ] Egregie explet lacunam
Codex 2954. vere ab hac parte de Luciano meritus. Sic de-
mui plena, sic concinna ac rotunda reddita oratio, ubihaec
verba in prioribus Edd, omnibus desiderata textui, cui de-
bentur, restituas. Versio Latina jam sua via orationis vul-
gatae vitio succurrerat. ᾿Εφίεσϑαί τινος quid sit, ex ipso
scriptore discas. Vid. Diall. Deor. XII, 2. Anach. cap. 22.
Lzrs5x.

Ead. 1. 14. 'Tuiv) Aut cum P. et L. legendum ὑμῖν,
aut, si impressorum ἡμῖν serves, ornatus tantum caussa ad-
ditum, uti passim, censendum; sed prius ego probo. Sora.
Quod in Parisina ἡμῖν legitur, vitium est typotheticum; nam
editorem ὑμῖν dare voluisse, patet ex Latina versione, quae
vobis exprimebat, Rzivz.

Pag. 163. 1. 2. Γυναικίας ) Sola ed. Junt. habet hic γυναι-
xtiog. Sed vulgata melior, Vid. Luc. s. Asin, c. 41. Sorax.

Ead. 1. 8. ᾿Ηρακλέα) Glossa ed. Paris. Herculem saltan-
tem, et Cerberum ab inferis extrahentem meminit. fHesychius.
Rzrirz.

Ead.1.9. Κατατεθηλυσμένος} Variant quidem tres
Codd. in proferenda hac voce, quam unus scribit κατατεϑη--
λυμμένος, alius κατεϑηλυμμένος, et rursus alius χαταϑηλυνό--
μένος. Recedit etiam ea, quam Diall. Deor. V, 8. e quatuor
Mss. recepimus , forma ἐχτεϑηλυμένος. Nihilo magis vulga-
tam formam, etsi minus forte legitimam, mutare ausus sum,
praesertim cum praesidio ei esse videantur similes formae

572 ADNOTAT TIONES

Lucianeae : ἔκτετραχυσμένος infra c. 51. et ὑφασμένος Ver. Hist.
I, 18. Caute hanc rem in dubio relinquit, Codicumque fidem
THE aestimatam sequendam censet S/ruvius in Grammat. Gr.
C£, Adnot. ad Diall. Deor. V, 3. Tom. II. pag. 295. Quae

aullo ante orator dixerat, verba: ἀλλά μον Óozs; etc. ea
Schmiederus elegantia et vi sua privatum ivit, quando male-
batlegere: ἀλλά, uot δοκεῖ, τάχιστ᾽ ἂν ἐπιτρίψαιτο ῥοπάλῳ etc.
Articuhim certe ante ῥοπάλῳ vulgo positum nullo pretio ex-
turbari patiar. Si recte auguror, movit eum, ut de muta-
tione cogitaret, ignoratus vel neglectus usus particulae ἂν
cum Ínfinitivo connexae, quem tamen vel ex hoc ipso Lucia-
no cognovisse et poterat et debebat." Contuli loca. nonnulla
in Varr. Lectt. ad Charon. c. 17. Lizuw.

Ead.l. 11. Οὐκ ἤνεγκα — τοῖς ξύλοις) Lucianus decla-
raturus Philosophiae, et reliquo philosophorum coetui, quos
eorum nominibus passim perstrinxisset, venum proposuisset,
et omnimodo deridendos propiifasset , acerbe exagitat apev-
δοφιλοσύφους, eosque, quise veros antiquorum philosopho-
rum sectatores. falso jactabant,suis coloribus depingens, tan-
,dem comparat illos cum eo, qui ipse mollis et effeinatus in
scena sustinere velit personam Achillis vel Herculis, non si-
ne spectatorum vere judicantium risu, ET pudore eorum, 410:
rum "Bersomans BBIP UA Ait taque: οὐκ ἤνεγκα τὴν αἰσχύνην
τῆς ὑποκρίσεως, ei πίϑηκοι ὄντες, ἐτόλμησαν ἡφώων προςζωπεῖα
περιϑέσϑαι, ἢ τὸν ἐν Κύμῃ ὄνον μιμήσασϑοι, ὃς λεοντῆν σύερι--
βαλλόμενος, ἠξίου λέων αὐτὸς εἶναι, πρὸς ἀγνοοῦντας τοὺς Kv-
μαίους ὀγκώμενος μάλα τραχὺ καὶ καταπληκτικὸν», ἄχρι δή τις αὐ--
τὸν ξένος καὶ λέοντα ἰδὼν, καὶ ὄνον πολλάκις, ἤλεγξε, καὶ ἀπε-
δίωξε παίων τοῖς ξύλοις. Nimium elegans, et. intellectu faci.
lis hic locus est, quam ut tam turpiter ab oscitabundo inter-
prete tractari debuerit. Posteriora nimirum adulterans ita
vertit: Donec quidam hospes se leonem et asinum videre saepe ar-
guit, el fuste caedens insecutus est. — Asinina profecto versio.
Totum locum ita reddo: Talia vos pati ab illis videns, non tuli
ὑποκρίσεως dedecus, sí cum simiae essent , sumere heroum perso—
AS Qusi sint , vel imitari sustinuerint. Cumanum illum asinum ,
qui leoninam ἘΝ aA volebat et ipse leo censeri , apud ignaros
Cumaeos rudens. valde asperum et horridum; donec eum hospes
quidam, qui et leonem et asinum saepe viderat (atque adeo, qui
leonem ab asino probe sciebat dignoscere) coarguil, et fusti—
bus pulsans abegit,.— Sicut hic Cumaei dicuntur aliquando non
potuisse agnoscere leonem, ita et elephantos primum visos
Itali habuerunt pro bobus, appellaruntque, ut notum, boves
Lucas. Jess. Asininam Meis d quam Jensius vocat, versio-

IN PISCATOREM, 578

nem genuit asinina, quae in veteribus Edd. reperítur; tex—
íus interpunctio, Scilicet post ὄνον comma positum est, ut
jam πολλάκις non posset, quin verbo ἤλεγξε adjungeretur.
Nihilo praestat, imo etiam ineptior est, ac paene ridicula,
Pir "chheymeri interpretatio: donec hospes quidam ipsum non leo-
nem, sed asinum esse deprehendisset , verbis redarguisset , jfusti-
busque insequutus ver berasset, Lxuw,

Ead. 1. 13. "Ev Κύμῃ ὄνον) Haec ex fabula Zesopi desum-
ta esse, ipse Lucianus alibi (s1 Lucian quidem libellus ille )
testatur, in Fugit. c. 13. Passim alibi tangit. Philops. c. 5.
et Pseudol. c. 8. Sed in hodiernis Aesopi quae dicuntur fa.
bulis, Cumarum nulla mentio, Vid. delect. fab. 123. et 157.
et ipsum, qui circumfertur, Zfcsopum fab. 118. Utitur et-
iam proverbio inde ducto So δεοῦϑε apud Platonem in Cratylo,
ne recentiores memorem. Sorax.

Pag. 164. 1. 2. ἘΠ τινα τοῦτον) Lege: εἴ τινα τούτων.
Bnop. Angl. τούτων, melius. Bovunp. "Corrigit Brodaeus ,
tl τινα τούτων. Melius εἶ τινὰ τοιοῦτον. Mancir. Τούτων
Brodaeus; et omnino ita in P. legebatur. Alii rectius τοιοῦ-
TOV conjiciunt, ut praeter Marcilium F'orstius; quod et vo-
luisse credo editores J. quia scribunt τοῦτον. SoLAx,

Ead. 1. 5. "Orov αὐτὸν ἐπώνυμον ἐκεῖνος ἐποιεῖτο, καὶ οὗ
τοὺς λόγους ἐποιεῖτο) Viri docti in his ita versantur, ac si
Luciano non suppeditasset copia exprimendi se. Scripsit si-
ne dubio ov τοὺς λόγους ἐπονεῖτο. In Apologia pro Mercede
conductis ait λόγους ἀσκεῖν, c. 15. Gnox, Scholiastes , ubi
vulgo legitur, οὐκ ἔστιν, ὅστις οὐ φιλοσοφίαν αὐτὴν ἡτιᾶτο,
καὶ τὸν Χρύσιππον — ἢ ὅτου αὐτὸν ἐπώνυμον ó διαμαρτάνων
ἐχεῖνος ἐποιεῖτο, in suo libro legit, ἢ τούτου τὸν ἐπώνυμον,
refertque ad Diogenem Cynicum. Sed haud dubie vulgata lec-
tio est verissima, in qua id auctor vult: quod mihi maxime
indignum videbatur, illud erat, quod, ubi pseudophilosophi
committerent turpis quid ac flagitiosi, continuo accusarent
homines ipsam Philosophiam , et Chrysippum, vel Platonem,
vel Pythagoran, vel eum, a cujuscunque nomine se ille, qui
quidpiam commisisset, appellaret. Non ἑνικῶς Diogenes Cy—
nicus, sed quilibet, cujus certa secta erat, intelligitur. Per-
spicuum tamen est, in vulgatis αὑτὸν, non αὐτὸν, scriben-
dum. Jess. αὐτὸν vulgo legebatur; sed recte Guyétus cor-
rexit, et αὑτὸν adspirate scripsit, cul paruimus, idemque et
alibi restituimus. Millies in spiritu hoc peccatur in Editt.
Ne itaque mihi objiciantur exempla, ubi αὐτοῦ pro αὑτοῦ po-
situm legatur. Cum enim in Codicibus paullo antiquioribus

514 ADNOTATIONSsSS

adspirationes hujusmodi non inveniantur, tanto facilius
scribae ac typographi posteriores in illis errarunt. Et cum
Homer. integre scribat ? αὐτὸν, ubi se ipsum significatur, di-
stinctio eadem inter reciprocum et demonstrativum ope spi-
ritus, ex Grammaticorum praeceptis est servanda, inprimis
hic, ubi ambiguum foret, si negligeretur, etsi scio in dia-
lecto Aeol. spir. asperum saepe negligi, et ap. Homer. αὐτὸν
pro ξαυτὸν inveniri, Praeterea, ad sensum apertiorem red-
dendum, comma post ἐπώνυμον sustulimus, Rzraz.

Ead. 1. 6. ᾿Εποιεῖτο An ἐπονεῖτο; Guxrr. Brodaeus
προςεποιεῖτο, quod probo, mutare tamen non audeo. Sorax.

Ibid. Καὶ οὐ τοὺς λόγους ἐποιεῖτο) Angl. καὶ ovrog ψύγους
im. Bounp. JBrodaeus, καὶ τοὺς λόγους προςεποιεῖτο; sed me-
lius illud ἐποιεῖτο intelligi enim vult Lucianus: siquis Stoi-
cum, aut Platonicum, aut Pythagoricum se diceret, atque
ita sive tali schemate, sive sub tali persona dissertaret, Man-
cir. Mibi de hoc graviter vexato loco ita videtur, Primum
legendum esse — ἢ Πυϑαγύραν, 1] ὅτου αὑτὸν ἐπώνυμον etc.
neque esse, quod vel Scholiasiae lectione, vel Seyboldi hinc
profecta conjectura turberis, monitum jam in not. ad Schol.
Τὴ iis vero, quae sequuntur, maxime offendit elegantissi—
mum quemque lectorem verbum ἐποιεῖτο bis parvo intervallo
positum; quod tamen 7. F. Benedictus ad gratam quandam ne-
gligentiam referri vult. Nec sane immerito, licet pertinaciter
omnes libri utrumque tueantur, de tentando alterutro cogita-
tum est. Sed utrum tentari debeat, hoc vero quaeritur. Seybo/-
dus quidem prius horum omuino ejiciendum ratus, sic legit ver-
ba: ὅτου αὑτὸν ἐπώνυμον ὃ διαμαρτάνων ἐκεῖνος καὶ ὅτου (vel ov)
τοὺς λόγους ἐποιεῖτο. Quae quidem Latine versa: cujus et no-
men sceleratus ille et placita professus est, non male sonant,
Graece vero recitata nemini, qui hujus linguae ingenium ce-
perit, placere possunt. Quidni enim Lucianus, si ita loqui
voluisset, potius sic simplicius et concinnius mentem suam
explicuisset : ὅτου τὸ ὄνομά τε καὶ τοὺς λόγους ἐποιεῖτο; Placuit
autem scriptori simili phrasi uti, ac quae infra adhibetur
cap. 51. ubi Parrhesiades philosophum quendam adloquitur:
φέρ᾽ ἴδω τίνος ἐπώνυμον σεαυτὸν εἶναν λέγεις ; pro εἶναι λέγεις
modo exquisite h. 1. uno utitur verbo ποιεῖσϑαν, quod magis
proprie indicet simulatam nominis professionem. Rectius
itaque ab aliis, iisque plurimis, vitium loci in posteriori
enuntiatione quaeritur. Et ii quidem, qui adhuc a falsa lec—
tione ov suspensi erant, corrigi voluerunt ἐπονεῖτο, ut Guye-
ius et Gronovius. Quid autem JDBe/inus, qui ov e. cod. 2954.
praefert, et tamen ἐπονεῖτο probat, sibi cogitaverit, difficul.

IN PISCATOR E N. 515

ter intelligas. Nam δὶ οὗ legitur, quod et utriusque Z/dinae
testimonio comprobatur, ἐπονεῖτο nullo modo locum habere
potest. Ergo qui οὐ vel ad exemplum B. 1. abjiciunt, vel
melius in ov. mutant, 1i rursus in diversas discedunt partes:
alii, ut Brodaeus et Solanus scribi volunt προςεποιεῖτο, quod,
etsi per se haud improbum, h. l. tamen vereor, ut gratius
afficiat aures, quam, quod vulgatur, simplex, Quapropter
ἐμιμεῖτο conjicit Jo. Seagerus 1n Class. Journ. XVII. a. 1814.
p. 161. paullo jejunius, ut ego sentio, h. l. verbum, quod
praeterea etiam haud facile in ἐποιεῖτο transverti potuit,
Multo magis placet, quod Jacoósius in Actt. Monacc. T. TI.
p. 459. substitui vult, quodque etiam Go//erus commendat in
iisdem Actt. Monn. T.I. p. 218. ἐνεπορεύετο, i. e. cujus ser—
mones et praecepta quaestum sibi facit. lustravit autem hunc
verbi ἐμπορεύεσϑαι usum J'alcken. in Adnott. in N. T: p. 411.
sq. sive in Opuscc. suis (ed. Lips.) T. II. p. 319. sq. impri-
mis p. 322. Verum quum ipse adhuc meo judicio non satis
fidei haberem, consultius videbatur in vulgata acquiescere.
Lzuw.

Kad. 1. 11. "aere ἐρήμην ἡλίσκεσϑε μετ᾽ αὐτοῦ) Pirckheyme-
rus, vos quoque indicta caussa condemnabant, | Cur igitur in
fine Hermotimi, τὰ γὰρ αὐτὰ πρὸς σὲ εἶπον ἂν, εἰ τὰ Πλάτωνος
ἢ ᾿Αριστοτέλους ἤρησο;, τῶν ἄλλων ἀκρίτων ἐρήμην καταγνούς.
Ergo Benedictus, vos vero cum ipso damnabamini : at idem in
loco Hermotimi, ceteris indicta caussa damnatis. Bursus in
eodem Hermotimo c. 30. ovx ἐχρῆν ἁπάντων καταγιγνώσκειν,
οὐδὲ ἐρήμην ἡμῶν καταδιαιτῶν, ubi rursus indiciam caussam

: ἀρ d codi equi Y κι LES δ S^
profert. In Abdic. c. 8. οὐδ᾽ ἐξ ἐρήμης τοὺς παῖδας εὐϑὺς cAG-
χεσϑαι, habet zndefensam caussam, Sed ex fine Hermotimi
apparet, esse discrimen inter καταγινώσκειν ἄκριτον, et καταγι--
νώσκειν ἐρήμην. Imo id satis norunt omnia Lexica. Cur non
igitur attendunt quoque interpretes ? Gnox, ὥςτε ἐρύμην)
Jndicta caussa. J. Brod. in Misc. jam saepe adductis ita habet
pro ἐρήμην. | Sed vitium typographicum esse credo. Rxrrz,
Cf. not. ad Schol. Lruw.

Pag. 165. 1l. 8. Ταῖν ϑεαῖν) Cereris et Proserpinae. Dno».
Cereris et Proserpinae, quarum mysteria toto orbe gentili
maxima celebrabantur. De ἐξορχεῖσϑαι v. notam ad De Saltat.
c. 15. Sorasx.

Ead. 1. 4. "E£oogovusvov) Quid esset ἐξορχεῖσϑαι, copiose
et erudite explicavit Laur. Normannus ad Aristidis κατὰ τῶν
ἐξορχουμένων declamationem T. II. p. 589, seqq. Tebb. Grsx.
Vid. not. So/ani ad ᾿άναβ. (1. e. Piscat. ergo hicce ipse est lo-
cus, et feitzius adeo subturpicule labitur; vult, opinor, So-

576 ADNOTATIONES

lani notam ad De Salt. c. 15. Lxnw.) c. 88. ubi hoc verbum
iterum occurrit, et explicatur, Rzrrz.

Ead. 1. 6. ᾿49λοϑέται) Morem hunc quis notaverit, mihi
nunc non succurrit, "Tangit iterum Pro Merc. Cond. c. 5.
Soraw. Quod h.l. de histrione, idem de citharoedo dictum
occurrit Adv. Indoct. c. 9., qui quidem locus omnino dignus
est, qui cum hoc nostro conferatur, iNec contulisse poeni-
tebit Nigr. c. 14. Hinc patebit simul, ἀγωνοθέτην et ἀϑλο-
ϑέτην eundem Athenis fuisse magistratum, atque adeo vanum
esse discrimen illud, quod nonnulli Grammatici his vocibus
statui voluerunt, ut Suidas, cum quo, sic monente: ^4yovo9£-
της, 0 ἐν τοῖς σκηνιποῖς. ἀϑλοϑέτης δὲ, 0 ἐν τοῖς γυμνικοῖς, con-
sentiunt Zmmonius et Hesychius, Nec majoris pretii esse TAo-
»nae Mag. et JMoeridis praeceptum intelligetur, quorum ille:
᾿Αϑλοϑέτης κρεῖττον, ἢ ἀγωνοθέτης, hic: ᾿4ϑλοϑέτης, ᾿4ττικῶς.
ἀγωνοϑέτης, “Ελληνικῶς. refutatus jam uterque ex optimorum
scriptorum usu ab utriusque Editoribus et Commentatoribus.
Tanto magis mireris, Belinum etiamnum nugas istas Suidae,
et sociorum, recoquere potuisse; indigneris etiam, illinc
profectum improbasse eundem h. 1. lectionem vulgatam ἀϑλο-
ϑέται, maluisseque e 2954. ἀγωνοθέται. quod temerarium ju-
dicium secutus non minus temere Sc/uniederus spuriam in tex-
tum importavit vocem. lLuziuw.

Ibid. Maczwyo)v) Tangit hunc morem: interpres Zfristo—
phanis, et oratores Graeci. Bovnp.

Pag. 166. 1. 6. Τὸ καλὸν ἀγαϑὸν) Summa philosophiae
Stoicae, quam explicat Laért. in Zen. Bovnap. Mox mire
interpretatus est Pirckheymerus: et splendida quaeque despici
debere, bonis aequaliter perfruendum 6556. Quid, quaeso, hunc
legisse, vel cogitasse, censeas, ut tam longe a recto verbo-
rum vulgatorum sensu aberrare potuerit? An forte ἀγαϑοῖς
διαχρῆσϑαι; At nihil ineptius. Lxrw.

Pag. 167. 1. 1. Γέλωτα ὀφλισκάνουσιν) Sic apud Plat.
Idem passim. Bovn».

Ead, 1. 2. " 9itóuevov ἐπὶ) His incumbentes. Guxzr.

Ead.1.8. Παρωϑούμενοι) Sana quidem lectio; sed sanior
Anglicana, παραγκωνιζύμενονι, quod passim eadem utatur,
ut in Nigrin, vide. Bounp. Libri istius excerpta firmant
Anglicanum, in quo legitur χαὶ περὶ τὰς τῶν πλουσίων ϑύρας
ἀλλήλους παραγκωνιξόμενοιγ, quod merito probat Bourdelotius.
Gnazv. Egregiae pseudophilosophorum virtutes praedican-
tur, nimirum: τοὺς πλουσίους τεϑήπασι, καὶ πρὸς τὸ ἀργύριον
κεχήνασι, ὀργιλώτεροι μὲν τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότερον δὲ τῶν

IN PISCATOREM. 5011

λαγωῶν, κολακευτικώτεροι δὲ τῶν πιϑήκων, ἀσελγέστεροι δὲ τῶν
ὄνων, ἁρπακτικώτεροι δὲ τῶν γαλῶν, φιλονεικώτεροι δὲ τῶν ἀλεκ-
τρυόνων. τοιγαροῦν γέλωτα ὀφλισκάνουσιν, ὠϑιζόμενοι ἐπὶ ταῦτα,
καὶ περὶ τὰς τῶν πλουσίων ϑύρας ἀλλήλους παρωϑούμενοι. Pro
φιλονεικώτεροι accuratius scribe cum Basileensi φιλονεικότεροι.
Vide plura id genus sphalmata supra lib. I. cap. 11. notata,
Deinde in duobus MSS. Anglico, et quo usus est Graevius,
legitur παραγκωνιξζύμενοι pro παρωϑούμενοι. Scholiastes in suo
libro vulgatam lectionem reperit, eamque per παραγκωνιζόμε-
vor interpretatur. Nec videtur satis caussae, cur alterum al-
tero censeatur melius. Παρωϑεῖν Hesychius exponit ἐχβαλεῖν"
qui tamen corrupte legitur, ubi est, Παρῳδοῦντες, ἐκβάλ-
λοντες. Lege omnino παρωϑοῦντες᾽ neque enim παρῳδεῖν 4υ14-
quam ad ἐκβάλλειν. Apud eundem, Παρώσας, ἐάσας, ὦσας,
ὠϑήσας, ἐκβαλών. Pergit Noster in depingendis pseudophi-
losophorum moribus; idque omnium impudentissimum de
iis memorat, quod, ubi quotidie clamitent, se nullius indi-
gere, sapientem solum esse divitem, paullo post ipsi acce-
dant aliquid emendicantes, et nisi accipiant, graviter indig-
nantes. Ὅταν uiv ovv, persequitur Noster, αὐτούς τι δέῃ λαμ-
βάνειν, πολὺς ὁ περὶ τοῦ κοινωνικὸν εἶναι δεῖν λόγος, καὶ ὡς
ἀδιάφορον ὁ πλοῦτος, καὶ τί γὰρ τὸ χρυσίον, ἢ τἀργύριον, οὐδὲν
τῶν ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς ψηφίδων διαφέρον; Paullo difficilior in
postremis videtur haec oratio intellectu: quare condonan-
dum interpreti, sensum pro lubitu fingenti, dum vertit,
Quid enim aurum et argentum littoralibus a lapillis differat? Ut
verus hic sensus sit, corrupit tamen elegantiam. Lepide
hic commemorat auctor, quomodo illi philosophorum simiae
soleant in luxum et intemperantiam concionari, ipsi licet vi-
tiis 115 quam maxime perditi: dein, quomodo, ubi nulliusse
rei indigos profiteantur, tamen efllagitandis muneribus mo-
lesti sint. Quin cum necesse est, inquit, ut ipsi aliquid. acci—
piant, multis praedicant, quemadmodum oporteat sua. cum aliis
communicare, et quemadmodum divitiae sint res nulla ab aliis
rebus differentia. distincta, — Quid. enim esse aurum et arzentum ,
rem nihilo littoralibus lapillis digniorem? Possent haec Graeca
etiam hunc in modum distingui: Καὶ τί γὰρ τὸ χρυσίον ἢ τάρ-
γύριον ; οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς ψηφίδων διαφέρον. Quid
enim sit aurum et argentum? Nihilo nimirum littoralibus lapillis
dignius. Utsit interrogatio et responsio ex persona itidem ho-
rum philosophastrorum,. Utique interrogationis illo signo in
fine caret omnino ed. Flor. Jews. Παραγκωνιζόμενοι A. Ο.
P. et L. pro παρωϑούμενοι, quod in impr. omnibus legitur.
Vid. etiam Scholia. Sorzaw, Iieoay4owif. in textum recipi
Lucian. F'ol. III. O o

5718 ADNOTATIONES

jusserat Solanus, nec erravit; verum, quia alterum se tueri
potest, vulgatam servavi: poterit itaque alterum eligere,
qui volet; quamvis enim saepe alibi utatur Noster τῷ παραγ-
«Qv. non semper tamen sequitur, eum ubique eadem voce
usum esse, Fzirz. Παρωϑεῖσϑαι καὶ παραγκωνίζξεσϑαν conjun-
guntur in Calumn. Non Tem. Cred. c. 10. Cf. Timon. c. 54.
et Jov. Trag. c. 16. Scholiastes h. ]. vix παρωϑεῖσϑον per πα--
ραγκωνίζεσϑαν explanare potuit; sed aut voluit significare,
Lucianum alibi pro illo verbo hoc adhibuisse, aut variam lec-
tionem notare. Quidquid sit, quinque optimorum codicum
auctoritas magis videbatur audienda esse, quam omnium Edi-
tionum consonae voces. idque tanto lubentius, quod, ut
Seyboldus ait, paullo ante verbum ejusdem cum παρωϑούμε-
y0L originis praecessit, ὠϑιζόμενοι. Placuit itaque, DBourde-
loti, Graevü, Seyboldi et Belin; judicium, exemplumque
Schmiederi, sequi. An vero prae περὶ τὰς τῶν πλουσίων ϑύρας
aliquando €legantiorem Codicis 2954. lectionem περὶ τοὺς τῶν
σλ. πυλῶνας eum Belino et Schmiedero eligerem, dubius adhuc
haesitabam, Alia certe res esse videbatur in Necyom c. 12.
ubi ἐπὶ τῶν πυλώνων et ixi τῶν προϑύρων in libris confundun-

tur. Vid. ibi Adnott. Lzuxv,

Ead. Y. 6. ΜΜεμψίμοιρον) Copiose hanc philosophantium
δυοχέρειαν explodit in Lapith. Dixi supra. Bovnp», Expli-
catur etiam Timon. c. 55. in. Lrzuw.

Pag. 168. 1. 1. ᾽Ορϑὴν τιάραν ) Solis enim id apud Per-
sas regibus lieuisse, docet Xenophon. Vid. et Plut, in Anton,
et Spanhemium. SOLAN.

Ead. 1.6. Τῶν iv voi; etc.) Versio Benedicti, quam im-
pugnat Jens. non adeo est absurda, dummodo suppleas ajunt.
Rrirz. Falsa scilicet interpunctio, omnibus omnino Edd, in-
haerens, nec a Jensio penitus emendate, caussa fuit, cur elegan-
tia loci non posset omni ex parte reddi. Distinguendum
erat bunc in modum: ὅταν μὲν ovv αὐτούς τι δέῃ λαμβάνειν,
πολὺς ὃ --- λόγος, καὶ, ὡς ἀδιάφορον ὁ πλοῦτος, καὶ, τί γὰρ τὸ
χρυσίον, ἢ τἀργύριον; οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς διαφέρον. Si-
milis coloris est Jocus Diall. Mortt. I, 1. ἐκεῖ μὲν γὰρ ἐν ἀμ-
φιβόλῳ cor ἔτι ὁ γέλως ἦν, καὶ πολὺ τὸ, τίς γὰρ ὅλως οἶδε vd μετὰ
τὸν βίον; Cf. etiam Diall. Meretrr. VII, 1. καὶ πολὺ τὸ, ἐὰν
ὁ πατὴρ etc. et Charon. c. 17. ὅτων δὲ σφαλῶσι, πολὺ τὸ ὀττο--
Toi etc. Lxnu.

Ibid. 'Ev τοῖς αἰγιαλοῖς ψηφίδων) Hac specie proverbii
utitur antea in Timone. Bovnp. Cap. 56. limon. Lznx.

Ead. 1. 7. "Ex παλαιοῦ) Jam olim. Dnon.

Ν

1N PISCATOREYX. 579

Ead. 1. 11. "Oz ποτὲ) Sic Edd. sed P. et L. rectius ὅποι
τότε. SonAw. Τότε quidem nihil habet, quo praestare videa.
tur voci vulgatae. Sed ὅποι, quod praeter P. et L, etiam
duo Parisienses Codd. exhibent, dudum erat recipiendum:
et recepit, monente Be/ino, Schmiederus, probavit etiam T.
F. Benedictus. Thomae M. praeceptum: "Ozov, καὶ ὕπη, διὰ
τοῦ ή; ἐπὶ στάσεως τίϑεται. “Οποι, διὰ τοῦ ὁ xolí, ἐπὶ κινή-
σεῶς, etiam a Nostro satis diligenter observatum; ut in simil-
limis istis Diall. Meretrr. IX, extr. ὡς μηδὲ ὅποι οἴχοισϑε,
ἔχοιτε εἰδέναι. Vid. Courier. ad Asin. p. 207. Lzux.

Fad,1.19. Πτερόεντα ἔπη) Ex Homero, cujus copiosus
interpres Zpulej. lib. 9. Florid. Bovnp. Ἔπεα πτερόεντα apud
Homerum tam frequenter occurrit, ut non opus sit ullum
exemplum adferre. Verba autem dici alata , quod cito avo-
lent, Lucian. iterum tradit De Domo cap. 20. ac Didym. ad
Hom. ll. A, 201.
— ἔπεα zv:9ócvro προςηύδα,
ait, λόγους ταχεῖς. λόγου γὰρ οὐδὲν ταχύτερον. Eustath. vero
ad eund. vers. pag. m. 64. m. Ὅτι πτερύεντες οἵ λόγοι, διὰ τὸ
ταχὺ, καὶ διὰ τὴν ἐν αὐτοῖς ἁρμονίαν καὶ εὐσυνθεσίαν, καὶ ὅτι
τέμνουσι τὸν ἀέρα κατὰ τὸ πτερόν. Ισως δὲ καὶ ὅτι τοὺς λογίους
ὑψοῦντες ἐξαίρουσιν etc. quae ibi vide, de alis Sirenum, quas
Musae cum illis cantu certantes iis eripuere, capitibusque
suis ut victoriae signum imposuere, unde putat verba alata
Homero dici. Rzirz.

Pag. 169. 1. 4. ᾿Εξαλήλειπται) Sic edi curavimus, non,
ut in omnibus mendose exstabat, ἐξαλήλιπται, quod et inter-
preti priori fraudi fuit, et animadversum a posteriori, ut ex
interpolatione patet, non tamen emendatum est, Sic autem
noster iterum in Catapl. c. 24. ἴχνη uiv xol σημεῖα τῶν ἐγκαυ-
μάτων οὐκ οἶδα δ᾽ ὅπως ἐξαλήλειπται μᾶλλον δὲ ἐκκέκοπται. — Ubi
omnes impressi recte habent. Ox. vero solus errat. Soraw.
Imo vero solus ibi Ox. recte scripsit ἐξαλήλιπται, Edd. om—
nes errarunt, Lex, quam praescribit Etym. M. s. v. ἐρήροίστο
p- 372. 55. ἡνίκα δὲ ἔχει τὴν εἰ δίφϑογγον τὸ ϑέμα, ἢ τὴν £v,
ἐν τοῖς ᾿Αττιχοῖς παρακειμένοις ἀποβάλλεται τὸ £, tum formatio -
nis ordine ac ratione justa nititur, tum confirmatur etiam in
hoc verbo optimorum scriptorum exemplis, ut ostenderunt
Commentatores ad Jlfoerid. pag. 144. Piers. et Fischerus Ani—
madvv. ad JZeller. Vol. 1I. pag. 809. Unde etiam recentiorum
Grammaticorum, qui subtilissime indolem linguae Giaecae
indagarunt, ut Buttmannus p. 100. ed. 8. Matthiae p. 199. et
"Lhierschius p: 110. hujus ipsius verbi formam ἀλήλιφα et ἀλή-

Οο ;

580 ADNOTATTIONES

λιμμαι ut legitimam proposuerunt. Quod autem h. 1. Heitzius
mendosam, quam vocat, formam ἐξαλήλιπται priori interpre-
ti dicit fraudi fuisse, respicitur, nisi fallor, JPirckheymeri
versio: Jibri excidunt, quam equidem non certo conjicio,
underepetendam ducam. Sensum saltem etiam genuinae lec-
tionis non absurdissime, quamquam paullo liberius, reddit.
Lzuxw.

Ead.l. 7. Βασιλεύς τις Αἰγύπτιος) Cleopatra: tangit enim
Cleopatrae simiam, utin Tractat. Prometh.in Verbb. Boun».
Atqui libro de mercenariis philosophis non est Βασιλεύς vic
“Αἰγύπτιος, verum Κλεοπάτρα ἢ πάνυ. Nisi fortean duae h:—
storiae sunt, Nam hic multi simii, ibi unus: hic nuces sive
κάρυα, ibi carycae autamygdalae, sive nuces Graecae, ἰσχάδες ἢ
ἀμύγδαλον. Manoir. Ipse Lucianus infra in Apol. pro Mer-
cede conductis c. 5. "άλλοι δὲ τὸ τοῦ πιϑήκου πεπονϑέναν φή-
σουσιν, ὃν Κλεοπάτρᾳ τῇ πάνυ φασὶ γενέσϑαι" ἐκεῖνον γὰρ δι-
δαχϑέντα τέως μὲν ὀρχεῖσϑαι πάνυ κοσμίως etc. Νίενασ. —Fefel-
lit memoria Bourdelotium: non enim in eo, quem indicat,
libello, sed ia Apol. pro Merc. Cond. cap. 5. hanc historiam
iterum habet, Quamquam autem discrepent et regum no:vi-
na et nucum, non ideo putem diversas esse historias. So-
lent enim viri urbaniores fabulas, quas animi caussa narran;,
varie subinde commemorare; aut ipsi de suo addentes demen-
tesve, de vero parum solliciti, modo, quod quaerunt, ut
placeant, aut rem, quam agunt, illustrent, assequantur.
Edoctos etiam sub Ptolemaeis cynocephalos talia, et majora
etiam, tradit 24e. de anim. VI, 10. Sorax.

Ibid. Tig Αἰγύπτιος) Simii saltatores; vid. infra Apol.
pro Merc. Gvvzr.

Ead. Y. 8. Πυῤῥιχίξειν) Pro omni genere saltationis, ut
id. docet De Saltat. Bovunp.

Ead. 1. 19. “Ὑπὸ κόλπον) At infra in Hermot. c. 37. Je-
gas ὑπὸ xoÀzov, iterum ibid. c. 81. ante med. Soraw. Addi
potest Alexandr. c. 26. et 39. et Adv. Indoct. c. 12. Sed ὑπὸ
κόρον legitur etiam in Dissert. c. Hesiod. c. 9. ubi Reizzius
ex Herodiani loco quodam eandem dictionem affert. Et rec-
te sic quoque dici posse, ostendimus supra Tom. II. p. 311.
sq. Male itaque 7* F. Benedictus phrasin ὑπὸ κόλπον linguae
legibus adversari arbitratur. Lzmw.

Pag. 170. 1. 11. Ἢ οἰκεῖόν τι καὶ ξυγγενὲς] In his
abundare τὸ ratus 7. F. Benedictus mutari vult in ze, uude,
meo quidem judicio, languidior proveuerit sententia, ac
putidior. Notiones enim τοῦ οἰκείου et τοῦ ξυγγενοῦς nonu
adeo inter se discrepant, ut particulis τὲ καὶ tanta cum sub-

IN PISCATOREM. 581

tilitate h. 1, dissecari potuerint. "Verba sic sunt explicanda:
Τί φατε προςήκειν ὑμῖν τοὺς τοιούτους, ἢ (suppl. τί φατε τοὺς
τοιούτους) οἰκεῖόν τι καὶ ξυγγενὲς ( ὑμῖν int.) ἐπιδείξασϑαι τῷ
βίῳ. Y. e. — aut qua ex parie familiare quidquam cognatumque
vobis dicitis tales homines ostendere in vita sua? Conspirat ver-
sio Gesneri, nisi quod formam interrogativam interpres ob
caussam, quam agnosco et probo, in enuntiativam mutare
maluit, Similem syntaxin contulisse juvabit in verbis Her-
mot. c. 10. Tí δὲ, ἂν μὴ ἀποδιδῶσιν, ὦ μακάριε, μέλει τι αὖ-
τῷ etc. quae vix erit, cui offensioni sint. Lxnw.

Ead. 1. 19. ᾿Ηρακλῆς) Hercules et simia, proverbium de
minime congruentibus. liercules enim robore, simia dolis

valet. Vid. Érasmi Chiliad. p. 187. Rzirz.

Pag. 171.1. 1. Φιλοσοφεῖν ἀσκοῦσι) Sic bene legit interp.
Minus recte Cod. Anglic. φάσκουσι. Bovnp. —duocogsiv
φάσκουσι.) Persistens noster in sua in pseudophilosophos in-
vectiva, ait, eos veteribus illis heroibus, quorum se secta-
tores mentiantur, tam similes esse, quam Herculi simiam:
dein rogat veteres illos philosophiae magistros, 'H διότι πώ-
γώνας ἔχουσι, καὶ φιλοσοφεῖν ἀσκοῦσι, xoi σκυϑρωποί εἶσι, διὰ
τοῦτο χρὴ ὑμῖν εἰκάζειν τούτους; MS. Angl. referente Bourdelo-
iio p. 412. pro ἀσχοῦσι habet φάσκουσι, et sua quoque conve-
nire excerpta ait cl. Graevius pag. 969. rectissime judicans τὸ
φάσκουσι huic loco congruentius. Et certe passim de his
pseudophilosophis ita Noster. Statim c. 46. ἅπασι τοῖς φάσ--
χουσι φιλοσοφεῖν ἐντυγχάνειν" de Merc. Cond. c. 24. πρὸς τὸν
φιλοσοφεῖν φάσκοντα" de Parasito c. 52. of φιλοσοφεῖν φάσκον-
τες. Similiter in Hermotimo c. 52. ' O8oí τε πολλαί εἰσιν ἐπὶ
φιλοσοφίαν ἑκάστη καὶ ἀρετὴν ἄγειν φάσκουσαι" c. 68. Οὐκ ἀκού-
εις τῶν Στοϊκῶν, ἢ ᾿Επικουρείων, ἢ Πλατωνικῶν εἶναν φασκύν-
των; Jews. Βοιινοἱοίζι5 male damnat Codicis Anglicani lec-
tionem, in quo, ut et meis excerptis rectius scribitur, zal
φιλοσοφεῖν φάσκουσιν, et qui dicunt se philosophari, se esse phi-
losophos, pro quo dixit cap. 41. ὅσον φιλόσοφοι εἶναι λέγουσι,
quam quod legitur in editionibus, καὶ φιλοσοφεῖν ἀσκοῦσι,
quod est, in philosophia se exercent , philosophiae dant operam,
quamvis id quoque possit tolerari, alterum tantum praefe—
rendum est. Hanc enim vim habet: venditant se pro philo-
sophis, cum non sint. Gnargv. ᾧΦάσχουσι omnino legendum,
ut est in Angl. P. L. et. Ms. Gr. et iterum c. 46. quod autem
in vulgatis est ἀσκοῦσι, procul ablegandum. Soraw. Recepi
lectionem codicis Ángl. apud Graevium: quae recurrit etiam
deinde, πᾶσι τοῖς φάσκουσι φιλοσοφεῖν, ἐντυγχάνειν. Gs.

582 ADNOTATIONES

Ibid. Σκυϑρωποί celo) Ut in Nigrin. et Lapith. et passim
alibi. Bovn».

Ead.l. 9. APET.) Virtutis persona non ita commode
huc convenire videtur: longe melius altera J'eritatis. Muta-
tioni occasionem praebuit, quod proxime ab hoc sermone
Virtutem alloquitur Philosophia, cui proinde responderi cum
putaret aliquis, personam hic temere mutavit. Quidni enim,
post Jeritatis testimonium, alteram suam sodalem, J'rtutem
alloquatur Philosophia ? Gsss.

Ead. 1. 10. Κατὰ τῆς γῆς δῦναι) Sic de Merced. HON
( cap. 18. ) εὔχῃ δὲ ἢ σεισμῷ »συμπεσεῖν ἐχεῖνα πάντα. Sic ad-
versus Indoct. (cap. 18. ) εὔξῃ Te χανεῖν σοι τὴν γῆν. κατὰ σε-
αὐτοῦ, Sic Diall. Merr. (IX, 8.) πῶς ἄν μεὴ γῆ καταπίοι; ead.
in Conviv. (c. 28.) Sic apud He/iod. lib, 1. ηὐχύμην δὲ κατα-
δῦναι μᾶλλον. Habent ex Homeri liad. 4. τότε μοι χάνοι εὖ-
θεῖα χϑών. Simile illud est Zdeschyli Suppl.

Θέλοιμν δ᾽ ἂν μορσίμου
Βρύχου τυχεῖν ἐν σαργάνα!ς.
Bovnp.

Pag. 172. 1. 8. ᾿Δρετὴ ) Haec loqui decebat J"eritatem , ad
quam testem provocarat Parrhesiades. Servavi tamen Ἐς
rum scripturam ; praesertim cum mox Philosophia Zirtutem
appellet. Sed ibi pro Philosophia J'eriiatem loqui credide—
rim. Certe alicubi loquatur oportet, nisi pérsonam mutam
a Luciano inductam censeas, cujus opera potissimum indi—
gebat. Soraw. $i Supra persona AP. mutanda fuit, et hic
rescribendum erit ἀλήϑεια pro ἀρετή. Rrrrz. Seyboldus haec
adnotavit: ,,,4λήϑειαν nec heic nec paullo inferius loqui, mi-
rati sunt Gesnerus et. ]Moses Sol. ex hoc maxime argumento ,
quod Parrhesiades evocaverit eam, ut ea, quae dixerit ipse,
vera esse testetur. At obliti videntur hi, quos vix quisquam,
quam ego, magis aestimet, Viri, omnia baec aute oculos
quasi nostros agi. hinc non opus est, ut ea, queis Lucianus
Philosophos petiit, crimina sic se habere, veróüis testetur
"Auj9se* poterat enim id vel nutu, et annuit sine dubio. Ce-
terum quod idem Moses (se ) ait, pri loquatur oportet P'e—
rilas, nisi personam mutam a Yoiéené inductàm censeas, cujus
opera potissimum indigebat, immemor erat eorum, quae jam
superius locuta est Dea Veritas. ^ Melius 5o/anus dixisset
otiosum personam pro zia: illud enim voluit haud dubie,
nec sane temere, Nam profecto aut hoc loco, aut nusquam,
provincia sua F'eritati adsignanda fuit; praesertim quum di-
serte a reo ad testandum proyocetur. JNu!us autem 1n tantae

IN PISCATOTR HM. 383

gravitatis caussa non poterat sufficere. Jam vero personas
in libris confusas esse recte viderunt Viri docti, et ostendit
etiam Codex 2954. in quo, quae vulgo Firtuti, jam 7 eritati,

, quae olim Philosophiae , (κἀγὼ πάνυ ἠρυϑρίασα, ὦ ᾿49ε-
τὴν vel potius, quo nunc opus fit, o “λήϑεια) jam Tempe
rantiae , Sophrosynae , tribuuntur, "Similem in modum jam
Iielandius, qua erat judicii elegantia, personas mutaverat.
Erro: liac integram textus formam suo jure resti-
tuit; probavit etiam T. F. Benedictus. Lxnu.

Ead. 1. 7. ᾿Ιλιέων)ὴ Historia, quae huic proverbio ansam
dedit, in obscuro est. hinc interpretum silentium. Hoc per
se patet, Trojanos, qui excidium, capta urbe, effugerant,
tandem aliquando ludicris se dedeutes, in Tragoedum inci-
disse, qui calamitates ejus priores, aut studio, aut impru-
dens repraesentavit, Idem proverbium tangit etiam in Pseu.
dol. c. 10. Soras. Vid. Dion Chrysostom. in Tars. I. p. 266.
ed. Ald. Bzrix.

Pas. 178. 1. 2. ἁπάσαις) "pow. Brod. Vid. supra hoc
Dial. c. 21. Rzirz.

Ead.l.4. ΤΠροςεκύνησα τήν γε προώτην] Pessime
haec veiba habita sunt a plerisque interpretibus et editoribus.
Pirckheymerus quidem reddidit: Hanc primam adoravi: verum
aliud (at non legitur ἄλλο, sed αὐτὸ) magis Trasgicum opus
mihi superesse puto; negligentissime haec: nam praeter αὐτὸ
etiam τὴν ye πρώτην cum sunima levitate, vel Ies nonu,
respectum esse patet: vertit, ac si legisset τήνδε et ἄλλο. Εἰ
quaeritur insuper, quaenam sit z/la prima ὃ IWielandius non
magis tetigit rem, vertens: Auch bin ich immer dein Vereb.—
rer gewesen. Ergone zoocxvveiv de discipulo, cofente magi-
strum, quippe Cyhicum forte, eundemque adeo canino more,
κυνικῶς, adorandum? — Longe absit. Certe sic addendum
fuit ge, ἘΠῚ [4165 sales etiam omnino ἢ. ]. non forent sales.
Aliam viam ingressi sunt Belinus et Schmiederus. — Vertit ille,
quam hic postea edidit, lectionem L. προςενίκησα. Jam vide,
qui concoquas Baucdé interpretationem : »Jai déja gagné
ma premiére cause; mais 1l me semble que je vais faire enco-
re quelque chose (! ) de plus fort et de plus noble.*^ Velin-
signis baee ineptia lectionem ipsam arguit nihil esse, nisi
errorem scribendi. Neque tamen tam parvi fecit Scyloldus
eam, de qua agitur, lectionem. Is haec adnotavit: ,, τήν γε
odii | quam? — Ex Variante, quam Excerpta Longoli
dant, (προρενίκησα) conjicere Um possit ponendum esse,
προςεκύνησα Νίκην γε πρώτην. Sed non opus est inutatione.

584 ADNOTATIONES

Dicit haec Parrhesiades conversus ad Victoriam, indigitans eam.
— Versio habet: equidem initio jam adoravi; immo vero:
primam te ( 0o Dea) jam superius adoravi, Haec qui in ver-
bis vulgatis invenerit, eum credo alia omnia ibidem facili
opera inventurum, Imo verbis ipsis inspectis nihil aliud eli-
citur, quam Gesneri versio, quam male intelligentes vitupe-
rarunt et deseruerunt. Tv ys πρώτην non Objectum est,
sed adverbialiter, ut alias, capiendum: initio. Προςκυνεῖν
autem absolute positum rem sacram denotat, videlicet adora-
tionem numinis cujusdam divini. Cujusnam vero? — Hespon-
deo, si recte memini, Minervae Poliadis. "Vide modo c. 921.
ubi, postquam Philosophia dixerat: ἡμεῖς δὲ ἐν τοςούτῳ σσροοχυ-
νήσωμεν τὴν ϑεύν, jam Lucianus ipse preces suas δὰ Miner-
vae numen facit, Sed nunc victoria deportata rem eandem
(αὐτὸ, τὸ προςκυνεῖν ) τραγικώτερον peragendam sibi decla-
rat. Numquid amplius desideras? Lxnw.

Ead. 1. 6. $2 μέγα σεμνὴ víxy) Hoc in fine quarundam
tragoediarum apud Euripidem videre licet, ut in Phoen. Orest.
Iphig. in Taur. Bnop. Vid. Isthmia Pind. Od. VI. in princ.
cum Scholiis, Vonsr. Eurip. Phoeniss. 1752. Sorax.

Ead.1.9. Ζευτέρου κρατῆρος) Aut id a combibonibus ac
commvessatoribus translatum, aut ad clepsydram rejiciendum.
Bnop. Specie proverbii. De secundo cratere Long. lib. 8.
Pastoral. Z4chl. Tar. lib.9. Bovnap. Alludere videtur ad mo-
rem veterum, qui primum craterem alicui Deorum libabant,
a secundo autem auspicabantur. Sorax.

lbid. Koo.) Συμπόσιον] Vid. Erasmi Adag. τὸν τρίτον
τῷ σωτῆρι. Primus crater ad sitim sumtus, Jovi Olympico:
secundus ad hilaritatem, heroibus: tertius ad ebrietatem ser-
vatori seu sospitatori dicabatur, ut ex crateris tertii potu ip-
sos oenopotas ab ebrietate vindicaret. Vonsr. Phrasis, ut
Interpp. volunt, a secundo cratere, in conviviis posito, desum-
ta. Idem itaque est, quasi dicat Philosophia: age jam, bi-
larius agamus! Sxvs. Zirtus haec dicit, cui nescio an talis
acclamatio, qualem Seyboídus vult, minus convenerit. Nibil
omnino proverbialis haec locutio significat, quam hoc: Non-
dum absolutum est negotium. nostrum: pergamus jam ad alterum
dramatis nostri actum. | Sic fere etiam DBelinus: Passons à [a se-
conde partie de notre opération. Nec Iielandius dissentit, ver-
tens: Unser Geschüft ist noch nicht zu Ende. Lzruw.

Ead. 1.18. Συλλογισμὲ) Apta huic rei Syllogismi persona,
tum quod familiaris philosophis, tum propter etymon, quia
collectionem notat. Gruss. Ego quidem Syllogismo puero prae-
conis munus condonassem, nec ca//ide satis 1d perfecit. Srvs.

ΙΝ PLSE€A TOREM. | 585

Nescio, quam ca//iditatem famuli vel praeconis desideraverit
Seyboldus. Sed condonandum tamen suum cuique judicium,
Gesneri certe judicio adsentitur Jlielandius, qui Syllogismi
personam huic loco satis lepide convenire censet. Nec ille-
pide idem Syllogismus simili verborum lusu supra Vit. Auct.
cap. 23. extr. personam induere jussus erat. Lizuw.

Ead. 1.15. "Hxav) Sic solet in formula praeconiorum
omitti χρὴ, aut simile quid. Sorax,

Ead.l. 17. Δίκης) Lege Δικαιοσύνης, de qua supra c. 18.
Infra tamen pro hac J'eritatem appellat, c. 44. In omnibus
scribitur δίκης. Soras. Nullus hic novae personae locus
erat: sed haud dubie Ζίκης e non agnuito compendio scriben-
di provenit; unde et infra Ζίκην male scripserunt majori ini-
tiali. Non dubitavi itaque Solani eleganti sententiae morem
gerere. Lxnw.

Pag.174.1.10. Σησαμαῖος πλακοῦς) Dixi ad Petr. Bovnp.
V. Dalechamp. Histoire des plantes Tom. I.1. 4. p. 406. Bxriw.

lbid. Πώγωνα βαϑὺν) Sic Noster iterum in Jove Trag.
c. 26. βαϑυπώγωνα καὶ εὐγένειον. Sic de Senectute profunda
sive magna, «Δεῖ. V. H. 2, 36. βαϑύτητα γηρῶν. Quod ite-
rum L. 7, 5. γηράσκων βαϑύτατα; sed et ristoph. Nub. βαϑὺς
τῆς ἡλικίας, (ut observat Jens. ad Dial. Lucian. de saltat.)
Verum generaliter de omni fere magno; ut πλοῦτος βαϑὺς,
“εἴ. V. H. III, 18. Et βαϑύπλουτος ap. «4σεολγζμτι; vid. Spanh.
obs, ad Callim. pag. 85. Et γαῖα βαϑυλήϊος, frugibus abundans
solum , ap. Zfpollonium , ibid. Immo et de latitudine, s. den-
sitate; Herodian. VIII, 1, 8. φάλαγγας ἐς τετράγωνα ἔταξε σχή-
ματα, ἐπιμήκεις μᾶλλον ἢ βαϑείας, 1. e. acies densas instruxit.
Rzzirz.

Ead. 1. 11. Παλάϑην ἰσχάδων) Haec passim apud Lucian.
Hac de re 7eophyl. Simoc. Epist. 14. ὁ δὲ ϑεσπέσιος οὑτοσὶ
γεανίας τῶν ἰσχάδων τὰ πλεῖστα ἐκβέβρωκε, καὶ τὰς ἀκρίδας οὐκ
οἶδ᾽ ὕπως ἐξεῤῥύόφησεν, ὃ δὲ τρυγίας ἐκεχήνει, καὶ μοῖράν τινὰ
ἥτει μετὰ κόρον κομίζεσϑαι οἴκαδε" posteriorem hanc partem
tangit in Lapith. Bounr.

Ῥαρ. 175. 1. 1. Κεῖται δ᾽ ἐν μέσσοισι) Parodia ex Iliad. Σ΄.
Bovnp. Hom. ll. Z, 507. Sorax. Leg. ἐν μέσσοισι vel εἰνὶ
μέσοισι. 1]. Z, 507.

Κεῖτο δ᾽ ἄρ᾽ iv μέσσοισι δύο χρυσοῖο τάλαντα,
Τῷ δόμεν, ὃς μετὰ τοῖσι δίκην ἰϑύντατα εἴπῃ.
Grsx.

Ibid. Méccow:) Maculam Edd. in hac voce ex Homero
et B. 2. sustulimus, in quibus erat μέσοισι. SorAw. Idem
notaverat Jens, ad Charon. c, 14. Lzuxw.

586 ADNOTATIONES

Ead. 1. 3. "A4vodog) V. c. 15. et 16. Si forte oblitus, ubi
sint, nescias. SoLaAx.

Ibid. ᾿Επεὶ — ὡς) Harum vocum aut haec avt illa reji-
cienda videtur; sed absque codicum auctoritate, utra expun-
gendasit, non patet. Quid si ἐπὶ rdg ὃ. p. legatur? Sorax,
Leg. ἐπὶ τὰς δύο μνᾶς, ὡς ἤκουσαν x. T. . Grsw. Edidimus
ἐπὶ e cod. 2954. praeeunte Sclniedero. Cf, supra c. 84. ὠϑι-
ζόμενοι ἐπὶ ταῦτα. Lzrnumw.

Ead. 1. 4. Πελ. — ᾽4σκλ.}) Athenarum tabulam, si per
typographos liceat, hic exhibebimus, qua conspecta haec
omnia clarius intelligantur. SorAw. Glossa Paris. oca Zthe-
nis juxta arcem. Confer infra c. 47. Rzrrz. Vid. Meurs.
Cecrop. Capp. V. et VI. Szxs. De Pelasgico vid. etiam eund.
IMeursium Lectt. Att. Lib. VI. cap. 1. Lzrmum.

Ead. 1.6. Τάλω) Confer De Saltat. c. 49. et Philops.
c. 19. Soraw. 7Τάλων Athenis sepultum, nondum inveni:
Tellus ille nobilis, qui pro victrice pugnans patria salvis 11--
beris obiit. Gesx. Hunc Athenis sepultum dubitabat Gesn,
et fors Tellus legendum : sed JJ/esseling. ad Diodor. Sic. c. 76.
v. 96. sq. ubi Ἰάλως Daedali discipulus ingenio magistrum
superans per invidiam a Daedalo necatus et Athenis sepultus
legitur, haec observat:. Pausaniae I, 91. et 26. Κάλως est; un—
de Simsonio Chron. 4. M. 2773. iia. et. hic scribendum esse, in
mentem venit. IMihi aliud placet : accedunt Diodoro praeter A4pol-
lodor. IIT, 14 , 9. Scholiast. Eurip. Orest. v. 1648. Lucian. Re—
viv. c. 49. cjusque interpres Graecus. Sepultus est Talus Athenis
in via , qua e theatro in arcem ibotur; sic enim de Calo Pausan,
I, 291. etc. Rzirz. Vid. Meurs. Athen. Att. p. 104. Srevs.

Ead. 1. 7. "4vaxsiov) De Anaceo ad Tim. c. 10. HemsterA.
Gzsx.

Ead.1.8. Βοτρυδὸν) Il. B,89. Soraw. Cf. Firg. Georg.
IV, 557. Srv».

Ead.l. 10. Μυρίοι) Ex Hom. Yl. B. pro ἦρι Angl, ὥρῃ.
Bounp. hHecte utique Ms. μυρίοι, ὕσσα δὲ φύλλα xol ἄνϑεα
γίνεται ὥρῃ" est enim ex Hom. 1]. B. v. 468. ἦρι est interpre-
tatio: ὥρα enim accipitur cum pro vere, tum pro aestate,
ut ad Hesiodum ostendi. Gnarv.

Ibid. How) Yn Angl. Τὸ, et Ms. Gr. ὥρῃ», uti et apud Ho-
merum ]. c. et Odyss. I, 51. scribitur, Sed de industria, uti
multa solet, a Luciano mutatum opinor, quo signantius anni
tempestatem designaret. Soraw. Ex memoria haec, ut so- :
lent a Luciano, citata. Unde ferri poterat Editionum lectio,
Ju Homero tamen ipso praestat ὥρῃ. Eandem et Érnestio vi-
deo sententiam fuisse ad Homeri verba. Lxx.

I

IN PISCATOREM. 587

Fad. 1.11. Moy) δὲ) Casaub. ad then. Bovnp.

Ibid. KAeyynóóv mooz.) Hom. ll. B, 468. Sorax,

Pag. 176. 1.6. Τὸ μὴ δὲ ἐπιβάλλειν γνώρισμα.) Non est hic
locus δὲ, recipiendum omnino, quod Angl. codex et mea ex.
cerpta prae se ferunt, μηδὲν ἐπιβάλλειν γνώρισμα" quod et vi-
detur agnovisse Latinus interpres. Statim nihil certius scri-
bendum esse, quod et Bourdclotius probat, cum Angl. et meo,
δεχύμεϑα ἤδη αὐτούς. liar. ἡμᾶς πρώτους. Nec minus pro-
bandum ex iisdem membranis pag. 410. ταχεῖαν ἐπιτέλει τὴν
ἄγραν, fac ut cito aliquid capiamus. Gnaxvy.

Ibid. Μὴ δὲ) Angl. μηδέν. Bovnp. Μηδὲν ed. I. et Mss.
P. L. et a Bourd. et Graevio laudati. Vulgatae edd. mendose
μὴ δὲ vel μηδέ. Adde hic Euripidis versus in Med. 516.

᾽Δ) Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ü

Τεχμήρι᾽ ἀνθρώποισιν ὥπασας σαφῆ,

ἀνδρῶν δ᾽ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναιν

Οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι.
Sornax. Pertinent huc etiam, quae a Seyboldo huc relata.
"Theseus de amicorum signis dicit apud eundem Eurip. Hip-
pol. v. 925.

Φεῦ, χρῆν βροτοῖσι τῶν φίλων τεχμήριον

Σαφές τι κεῖσϑαι καὶ διάγνωσιν φρενῶν,

e .25 CM e 1 ;

Οςτις v ἀληϑὴς ἐστιν, og ve μὴ φίλος.
Lzux.

Ead.1.9. Δεχώμεϑα 50m)? Angl. ἤδη αὐτούς" sic erat le—
gendum: aliter tamen interpres, et MSS. et Cod. Flor.
Bounp. Cogitabam aliquando, an non ista vox sit philoso-
phorum impatientium, ᾿Δλλὰ δεχύμεϑα ἤδη, quam mox accipi—
mus? Nec jam poenitet. Grsx. Ingeniosam Seyboídus hanc
conjecturam vocat, neque injuria. Sed quin vera sit, mul—
tum abest. Primum δέχεσϑαν pro λαμβάνειν dictum vix pro—
babitur idoneis exemplis. Deinde ne placent quidem haec
ab universo philosophorum grege exclamata, quum deinceps
statim Platonici, qui et ipsi inter istos exclamantes fuerant,
sibi primis duarum minarum pretium arrogent. Multo me—
lius a Philosophia pronuntiantur, rem graviorem ac propio-
rem nunc minus gravi et remotiori praeferente. Ζεχόμεϑα
autem ἃ commentatoribus promiscue profertur et δεχώμεϑα.
Haud dubie legendum δεχώμεθα, quemadmodum editum lego
in B. 1. A4. 1. 2. et. Heiizius quoque et Schmiederus ediderunt,
Sed δεχόμεϑα Ms. Gr. habere videtur, ut Graevius certe refert,
et hanc etiam Be/inus scripturam profert e cod, 29/54. et pro-
bare eam videtur Gesnerus. Δἴ si αὐτοὺς ad priora refertur,
id quod jam ex optimis codd. constat, atque adeo haec a

588 ADNOTATIONES

Philosophia dici necesse est: convenientiorem multo Con-
junctivum esse patet, Lrnw,

Ibid. "Hów αὐτούς. 114. ἡμᾶς) Ita optime depravatum
prius hunc locum restituunt Angl. et Ms. Gr. In edd. ἤδη.
ILA. αὐτοὺς ἡμᾶς. SorAw. Certa res confirmatur etiam cod.
9054. Lrnuw.

Pas. 177. l. $. Χρήμασι) Quae inter bona annumerant
Peripatetici. Bnop.

Pag. 178. 1. 7. Ocouovg) Dixi ad Petronii lupinos. Bovnp.

Ead. 1. 8. "Agzove τῶν αὐτοπυριτῶν ) Haec omnia in Dia-
log. Mort. et in Catapl. Bounp,

Ead.1. 9. Καὶ μαχαιρίδιον ϑυτικὸν) Secespita. Casaub. ad
Suet. Aug. (1mo Tib. 25.) dico fuse alibi. Boun».

Ead. 1. 10. Moyoatoíótov ϑυτιπκὸν) Placet πυϑικόν. Μαχαι-
οίδιον πυϑικὸν, Delphicum gladium. Buon. —Brodaeus μαχαιρί-
διον πυϑικὸν, Delphicum gladium. Verum ἀτυχεῖ πάνυ λίαν.
Dixisset saltim Delphicum cultrum. Sed neque hoc neque
illud Lucianus voluit, verum intelligi μαχαιρίδιον ϑυτικὸν cul-
tellum sacrificatorium, sive cultrum ad sacrificia, ac festos
dies atque epulas. QCulter Delphicus necessitatis: cultellus
sacrificatorius deliciarum et voluptatis. Non perstringit au-
tem res ad usum hujusce Cynici ullas Lucianus, in pera ejus
inventas, sed quae summarum deliciarum sint, χρυσίον, μῦ-
ρον, μαχαιρέδιον ϑυτικὸν, κάτοπτρον, κύβους. Aurum, un—
guentum, cultellum ad sacrificia, speculum, tesseras etc.
quemadmodum sacrificationes gumiis epularum occasiones
fuerint, longum fuerit nunc edissertare. Mancir, De hoc,
dum reliqua enumerat et enarrat, Scholiastes altum tacet; ne-
que satis liquet, quodnam hoc instrumentum fuerit. Hinc
doctorum conjecturae, quibus meam etiam addam. Si ge-
nuina haec verba sunt, de quo ut addubitem, facit Scho/liastae
a me jam memoratum silentium, risum captasse videtur Lu-
cianus ex voce μαχαιρίδιον, quae aeque ac ἐγχειρίδιον de libro
aliquo praeceptorum ea aetate noto forsitan usurpabatur.
Addito autem Qvrixóv, jocum demum patuisse, At quid tan-
dem est uy. ϑυτ. inquies? Quid alii dixerint, audiisti. Ego
tamen aliud quid subesse suspicor: tu, an recte conjecerim, ἡ
ipse judica. Ac primo quidem quae Lucianus de philosophis
magiae operam dantibus scripserit in libello de merced, cond.
legito: hunc ego cultrum ad eos usus comparatum opinor.
Sed quid si χουρικὸν legas pro ϑυτικόν; Vid. Adv. Indoct.
c. 29. Plut. in Dione p. 1667. f. et Polyaen, Strat. VHI. p.604.
B. ubi μ. zovoéog. Casaubonus observat, Graecis cultrorum

IN PISCATORE XM. 589
mensariorum usum diu ignoratum, ad Zihen. 978. 59. De
voce autem ἐγχειρίδιον quod dixi, notum est ex Fpicteti libello.
Adde tamen, si lubet, locum T. MUN insignem , sub finem
Herodis. : few Triplex est, aut esse saltem potest, inter-
| pretum hujus loci genus; quorum sententias operae pretium
fuerit accuratius vel recensere, vel examinare. Scilicet voces
καὶ μαχαιρίδιον ϑυτικὸν, quas omnes ac singulae Editiones
praebent, aut mutandas, aut integras servandas, aut etiam
prorsus ejiciendas esse, censent, Et eorum quidem, quibus
vox ϑυτικὸν olfensioni fuit, alii, vel potius unus Brodaeus,
maluit πυϑικὸν, omnium, ut facile patet vel ex iis, quae
Marcilius de hac conjectura protulit, infelicissime. Quod
autem So/anus, per varias sententias aliquamdiu fluctuatus,
tandem ad substituendum zovgixóv devenit, neque hunc cul-
tellum video, qua ratione supellectili n temporis philo-
sophorum convenire probes. Imo tonsorii instrumenti nul-
lus omnino usus esse potuit philosophis, quos constat in
barba promissa summum suum ornamentum posuisse; nec
vituperare debuit Philosophia ipsa, quod tale humanitatis
instrumentum in pera Cynici invenisset. Ob eandem caus-
sam reprobandum est, quod Jacoósius in Additamm. Animadvv.
in λοι. p. 299. conjecit, et cui 7 ἐν Doctus in censura Epi-
stolae Basti Criticae 1n Ephemeridd. Ienenss. a. 1806. N. 281.
P. 385. adsentitur, ὀνυχικὸν, vel ὀνυχιστικόν. Nam uti recte
quidem uterque vir eruditus docet, cultum unguium dede-
cuisse tum temporis genuinum Cynicae familiae adseclam,
ita tamen cadem haec unguium praesecandarum cura minime
displicere potuit Luciano ejusque dominae, ab elegantiae
urbanitatisque studio haud alienae. Quapropter, siquidem
vulgata lectio corrigenda est, correxerim equidem cum Be-
lino ϑρυπτικὸν, cui rationi etiam Dastius accedere non dubi—
tavit in Epist. Crit. p. 179. sq. et in Append. ad hanc Epist.
p. 46. sq. Intelligunt autem hi viri cu/tellum abacorum, qua—
les sunt Uu, quibus homines molles et elegantes utuntur; quem
Gallice vocant un couteau de toi ietle; quemque recte dicunt db
eodem nostro scriptore Adv. Iudoct. c. 29. significari voce
(αχαιρίδιον. Vocem ϑρυπτικὸς autem in hanc rem bene elec-
tam esse, probat DBasiius verbis Pollucis Onomast. VIT, 85.
ὑπόδημα πολυτελὲς καὶ ϑουπτικόν. Nihilominus fateor me non-
dum intelligere corrigendi necessitatem; modo recte capias
vulgatum ϑυτικόν. Falso autem ceperunt vulgo interpretes,
ut sic facile suspicio et corrigendi lubido oriri posset. Sece-
spitae enim, quam Casaubonus vult ad Sueton. 'Tib. c. 95.,

e. cultro ad mactandas hostias destinato, nullus profecto 1o-

890 ADNOTA TIONES

cus esse potuit in pera Cynici, delicatae vitae adminiculis
et praesidiis impleta. Age nunc audiamus Seyboldum, sic
somniantem: ,,Innui puto cultrum, qui major, quam ii, qui
communi usui adhibebantur, fuerit, talis scilicet, qui mactan-
dis victimis inserviebat, quemque in pera occultavit Philo—
sophus, ut habeat statim, quicquid obtigerit.* Mira profecto
sententia, et in se ipsa vanissima, Porro quem So/anus ex-
cogitavit lusum verborum μαχαιρίδιον et ἐγχειρίδιον, ingenio-
se quidem istum, sed nimis tamen artificiose, ac paene ope-
rose, quaesitum judico, recteque postea ipse ei renuntiasse
videtur. Restat] omnium simplicissima, ut mihi videtur, et
probabilissima ratio, quam etiam Gesnerus et JJ/ielandius, ele-
gantissimi viri, in versionibus suis secuti, quamque etiam
JMarcilius, quamquam non subtiliter satis inter cultrum sacri-
ficatorium et epularem distinguens, amplexus est. Secespi-
tam Giaece fere σφαγίδα vocabant, μαχαιρίδιον vero h. 1. est
culter, quo in mensa utebantur. Sed ἢ. 1. ne quis putet Cy-
nicum vulgarem cultellum in pera gestasse, quamquam vel
talis cum principiis philosophiae Cynicae pugnare videri de-
bebat, additur etiam ϑυτικὸν, h.e. culter in sacrificiis, 1. e.
in epulis sacrificialibus, solennis, non communi et vulgari
usui destinatus, uno verbo epu/aris, ein Festmesser, Sonn-
tagsmesser, s. Gastmesser, ut J/ielandius vertit; cujus gene-
ris in Bithynia potissimum in elegantiorum hominum usum
fabricatos tum temporis fuisse, auctor est Casaubonus ad Zthen,
Ῥ. 278. et 279. Cogita itaque, nisi ita etiam scribi velis,
quod non absurde fieret, μαχαιρίδιον Βεϑυνικὸν, vel Βιϑυ-
vov. Quod Scholiastes haec in explicandis singulis hujus loci
vocibus omisit, ejus rei variae cogitari possunt caussae; et

uod ea revera a cod. 8011. absunt, nihil id probat, nisi
librarii indiligentiam; certejad ejicienda haec verba non suf-
ficiat ista auctoritas, ΕΗ.

Ibid. Καὶ κάτοπτρον) Haec eleganter apud Apul. in Apol.
Bovnp».

Pag. 179. 1. 5, ᾿ἀνδρῶν ἐς τοὺς χρηστοὺς μεμιγμένον) Alia
Anglic. Cod. lectio: of φαῦλοι τῶν ἀνδρῶν τε τοὺς χρηστοὺς με-
μιμημένοι. Bovnp. ΣῈ v. χ- μεμιμημ. A. P. et L. nisi quod in
A.pro σε legitur ze. In Edd. ἐς v. 4. μεμιγμένον. Soraw. Ad
trium illorum Codd. auctoritatem accedunt et tres alii Codd.
recens collati, 29954. 8011. et Gorl., qui et ipsi lectionem,
Belino pxobatam et a Schmiedero jam receptam, confirmant,
Contra tot vocum consensum non amplius profecto tueri se
potest vulgata lectio, licet nec ipsa per se fuerit spernenda.
Lrnuw.

IN PISCATORE NX. 591

Fad.1. 11. Θαλοῦ στεφάνῳ) Sic postea τῷ ϑαλῷ στεφόμε--
νος. Grammatici Graeci idem esse ajunt, ac ϑαλλός" quid
autem ϑαλλὸς, Theocr. docet Eidyll. Hesych. Suid. vocaverunt
etiam ὄσχον κρατὸς, ut apud Hesych. verbo χύτλασον, cujus
locum emendat Scalig. χύτλος δὲ κρατὸς ὄσχος εὔσκιος παρῆν
χυμένοις etc. vocarunt Latini sagmina: Gl. vet. Sagmina 8αλ-
λὸς, σπονδεῖα. Hac de re then. lib. 7. ferebantur in Panathe-
naica pompa, quique ferebant ϑαλλοφύροι dicti, ut vult Jun-

cus apud ϑιοῦ. licet quidam asserant, fuisse ramos olivae,
quos manu gestabant, ut videatur esse illud Homericum
στέμματ᾽ ἔχων ἐν χερσίν. | Usi sunt et Latini, ut auctor Ceir.
Pergit Amyclaeo spargens altaria thallo,
Quod Virgil. 6. Aen. dixit
' BHiamo frondentis olivae.
Bovnpn.

Ead. 1. 18. Ἐν χοῦ) Ἔν χρῶτι, ad vivum, ad cutem. Bnop.
Confer supra Vit, Auct. c. 20. Soraw.

Pas. 180. 1. 9. "H ἐγκαυσάτω) Quo modo prisci fugiti-
vorum frontem inurebant. DBnopn.

Ead. 1. 8. "TzsgooQvra) Hor. oculo irretorto YI. Od. 2. f.
Sorax.

Pag. 181. 1. 9. "Alontxíac) F'ulpe notatos. Βκον. Sua-
vissimo lusu respicit nomine altero ad κοππατίας equos, alte-
ro ad geugógovc, de quibus ad principium Nubium risto -
phanis viri doctissimi, Grsx.

Ead.1. 6. 'H ἱέρεια ) De qua supra Lucianus. Bnov.

Ead. 1. 7. “Ὥπερ) Ad aliquam, sua aetate notam histo-
riam alludit, quae ad nos usque non videtur pervenisse. Quod
Gn: hiclegis, ex ed. J. est; in reliquis enim est ὕπερ. Soraw.
“Ὧπερ duali numero ex J. recipiendum jusserat Solanus. Ob-
secundassem certe, si plures Codd. et Edd. addicerent. Rxivz.
Lectionem ὥπερ Juntina ex did. 9, desumsit, in quam casu
potius, ut haud pauca alia, quam consilio, irrepsisse opi—
nor. Omnino putidi fuisset Grammatici, non liberalis scrip-
toris, Duali uti, ubi res duae quidem, sed in unam tamen
notionem conjunctae, ut b. l. indicari debebant. Lruw.

Fad. 1. 8. ᾿ἀνέϑηκεν) Düs dicavit. Dnopn.

Ead. 1.14. DIA. Tí πράττειν ἀνὴρ διανοεῖται; ΠΑΡΡ.
Ζελεάσας τὸ ἄγκιστρον ἰσχάδι) Drodaeus, ubi notata [Iaóómoia-,
δου persona, reponi vult personam "Zozrye. Sed frustra. Re—
spondet enim Parrhesiades Philosophiae, cum adiniratione in-
terroganti, tertiamque personam pro secunda usurpauti, ora-
torie ví πράττειν ἀνὴρ διανοεῖται, pro τί πράττειν διανοῇ» e
ἸΙαῤῥησιάδη; mutavit personam, ut exprimeretur admiratio

502 ADNOTAT TIONES

rei novae. Virtutis personae locus hic nullus, Patet autem
etiam sequente mox interrogatione Philosophiae, τέ ταῦτα etc.
Mancir. Argutum est, quod hic facit Lucianus, sive Par-
rhesiades; nimirum in muris sedens vult funiculum hamo,
esca aurea instructo, armatum in urbem demittere, ut velut
pisciculos adnatantes captet philosophos. Haec arma Parrhe-
siadae omnia commodat Sacerdos in Ácropoli. Jam rogat
Philosophia, Tí πράττειν ἀνὴρ διανοεῖται; Παῤῥ. δελεάσας τὸ
ἄγκιστρον ἰσχάδι καὶ χρυσίῳ, καϑεζόμενος ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ τει--
χίου, καϑῆκεν ἐς τὴν πόλιν" sic respondere legitur Parrhesia-.
des piscator. Sed profecto haec non sunt verba Parrhesia-
dae, at Sacerdotis; quare pro Jlaóó. ponenda omnino est
persona Sacerdotis, '/:o. Neque enim de se ipse diceret Par-
rhesiades καϑῆκεν. Quin et ex ipsa Philosophiae interroga-
tione τί 'πράττειν ἀνὴρ διανοεῖται; patet satis, sequens respon-
sum non dari a Parrhesiade, (quaesitum enim fuisset, τί,
ὦ ἄνερ, πράττειν διανοῇ, νεὶ διανοεῖς:) sed ab alia persona,
“Ιερείᾳ scilicet, Adde, quod in responso interrogationi Phi-
losophiae non satisfit: quare mox Philosophia se ad ipsum
Parrhesiade convertens, quaerit, Τί ταῦτα, c Παῤῥησιάδη,
ποιεῖς; Errorem videtur suboluisse IMarcilius p. 418. pro xa-
ϑῆκεν reponens καϑήπειν. Sed nihil in hoc mutandum; modo,
ut diximus, pro Parrhesiadis persona, scribatur '7rg. hoc est,
Sacerdotis persona. Jess. IEP.ex L. ed, J. et Β, 9. resti-
tuimus pro vulgato ΠΑ͂Ρ. absurdissimo, vel absque Cod: auc-
toritate mutando, uti recte viderat Jensius, et ante eum
Brodaeus. Soraw. Mihi videbatur hic commodius respon-
dere Antistita, Parrhesiade ipso in piscatus apparatu sata-
gente. ltaque quid fecerit, respondet, non quid facturus
sit. Neque tamen DBrodaei sententiam damnaverim, Grxss.

Pag.182.1. 9. Καϑῆκεν) Καϑήκειν. Mancir.

Ead.1.5. Ἔκ τοῦ Πελασγικοῦ) Pelasgicum locus fuit Athe-
nis juxta arcem, de quo antea dictum est. Cocw. Vide in-
fra ad Quom. Hist, Conscr. c. 15. Solanum: adde et supra
Schol. ad c. 49. pr. Ceterum eadem, quae Cognatus, etiam
habet Brod. in Miscel. saepe adduct. p. 2. c. 29. Rzrzz.

Ead.1. 10. EAEI-.) Malim pro EAET. tenuissima mu- ,
tatione legi EAEI* h. e. ἔλεγχος. Hujus enim est deprehen—
dere verum: hic adjunctus Parrhesiadae paullo ante; cum
hoc deinde colloquitur Parrhesiades. Gzsw.

lbid. Οὐκ ἀλλὰ γαλεῦς ἐστι) Interpretes , minime felis est.
Sed quis unquam audivit, γαλεὸν esse felem, et feles in mari
capi? Discimus praeter alios ex «dei, hist. anim. 1, 45. ya-

IN PISCATORE M. 503

λεὸν esse genus canis marini, qui est χατεστιγμένος et moixl.
Àoc* qualis hic intelligitur. Vid, etiam Z4ristot. de Animal,
VI. c. 11. f. then. IV, 17. et VIT, 8. L. Bos. Glossa Pari.
sina: lupus marinus: meminit zristot. et Pn. Felis. gadeus,
Gaza mustelam interpretatur , est piscis rapax. Rrirz.

Pag. 188. 1. 1. Αὔων ovróc ye) Haec verba non sunt iü
Angl. Cod. Bovnp. Κύων) Locum hunc in omnibus impr.
jam desperatum egregie restituit Cod. L. hunc in modum;
Prius enim ovov legebatur. In A, autem et P. deerat pror
susea vox, [In quibusdam etiam ἀνύων erat; ex quibus om—
nibus nihil effici poterat, Dum autem canem vocat, etsi ca-
nis marinus piscis sit (de quo Zfe/ian. de anim, T, 55.) Cyni-
cum tamen intelligi vult. Vide Vit. Auct. c. 7. Soraw. Pro
αὔων, quod huc adeo non convenit, ut quidam librarii eji—
cere maluerint, quam sententiam eo obscurare, legendum
tenuissima mutatione xvov' quod viderat etiam L, Bos.
Animadv. c. 14. p. 62. De Cynico philosopho sermonem
hic esse, apertum, | Cum de Platonico agit, simili ad nomen
respectu πλατὺν appellat. Hunc vocaverat modo γαλεόν. Jam
γαλεὸς S. mustelus piscis, κύων, carcharias, cognatarum spe-
cierum nomina aeque Cynico conveniunt. Hes nobis qui-
dem videbatur ita aperta, ut versione nostra eam exprimere
nihil dubitaremus. Grsx. Οἷα αὔων olim editum erat, Brod.
Misc. P. 2, c. 22. inde fecit Gvov, vel festinans ita legi puta-
vit, (ait enim: ἄνων. | Cum muti sint pisces) satis absurde hoc
loco. Rzrrz.

Ead. 1. 8. Ἔνϑα λήσειν ἤλπισας) Benedictus , ubi te latita-
turum sperabas, Sane nullus horum sic se gerit, ut latitare
velit, idque praecipuum studeat: nec circa petras liguriens
versatur spe latendi, sed praedandi. Itaque Pirckheymerus;
ubi pruedari sperabas; et adscripsit pater ληΐζειν. Gnow,

lbid. “ήσειν) Sic recte legi, ex Ver. Hist. I. c. 4. ubi
ἐνόμισαν λήσειν, tribus quatuorve aliis auctoritt. ex Nostro
probaverat Solanus, nimirum ex Junt. p. 490. 367. 400. 229.
et 397. Verum non omnes invenio, quia in uno alterové
numero erratum est. Sed phrasin λήσειν ἤλπισας probam esse;
quis dubitet? Eam autem h, l. convenire, docet sequens
ἔσῃ φανερὸς ἅπασιν. Rrirz.

Pag.184.1.1. Πολλοῦ) Τῇ textum recepi ex düobus Codd.
ut longe elegantius vulgato πολὺ, et magis respondens verbo
et casui praecedenti: licet enim vulgata satis sit tolerabilis,
σππολλοῦ tamen Lucianum dedisse credo. Et sic fere in Act.
Apost. c. V, 8. Sapphira interrogata, εἶ τοςούτου τὸ χωρίον
ἀπέδοσϑε; respondet Ναὶ, vogovrov. Quod ibi quidem alio

Lucian. Vol. HI, Pp

594 A D NO; ATL 0 ΝΕ S

casu efferri non poterat, quia novum verbum non sequitur ;
hic tamen ad verbum aestimandi praecedens etiam respicitur;
nam et sic plane Noster supra 1n Diall. Mortt. IV. pr. ἄγκυραν
— πέντε δραχμῶν. XAP. πολλοῦ λέγεις. 81 quis tamen vulga-
tam tueri velit ex Vit. auct. c. 26. med. per melicet, Rzirz.
Utrumque recte dicitur. ]n Vit. Auct. l. c, non minus certo
legitur πολὺ λέγεις» quam in Diall. Mortt. 1. 1. πολλοῦ λέγεις.
Hoc autem loco vulgatam omnium Edd. lectionem tanto ma-
jori jure revocari censebam , quum, referente Belino, quam-
quam non probante, duo Codd. Pariss. eandem exhibeant.
1n Codd. P. et L. quod reperitur πολλοῦ, ortum esse potuit e
variantis dictionis observatione. lLxirw.

Ead. 1. 7. "Agvàv i4.) Vaid. Aristoph. Schol, 1n Eq. p. 226.
Vonsv. | Glossa Paris. zfphyae pisciculi, quos parit limus , ver-
miculorum instar scaturientes: meminit ZAelianus. Plinius vero
Apuas a Latinis appellari dicit, quod ex aqua et pluvia pro-
creentur. Rrivz.

Ead. 1. 8. ᾿Αφυέστατοι) Non potest commode lusus ver-
borum conservari ex cognatione ἀφυῶν apuarum, et eqveora-
vov. τόν. Lusum hunc verborum in ἀφύα et ἀφυέστατος
non commode servari posse ait Gesnerus. vertit itaque, immo
maxime sunt cognati apuis znfelicissimi ingenii homines. non
hoc putem dicere voluisse Lucianum, sed esse, omnium apua-
rum vilissimos, coutemtiores, quam apuae. Cujus interpre-
tationis vadem sisto ;Z!henaeum, qui in Deipnosoph. VII. 8.
de apuis haec refert: τὴν ἀφύην ἐν ᾿Αϑήναις ὑπεροροσι, καὶ
πτωχικὸν εἶναί φασιν ὄψον, et quidem ob multitudinem ea—
rum. capiuntur enim, ut Archestiatus ait,

— -— ἐν εὐκόλποισι Φαλήρου
᾿ἀγκῶσι --- ἱεροῖς. —

Hinc pergit Diogenes ( pisciculi hi quamvis viles sint Athe—
nis) eos tamen extrahe. Srvys. Doctrina male hic collocata
praestrinxit Seyboldo oculos, quo minus id cerneret, quo ni-
hil clarius esse pozest. lViomentum seutentiae unice in vocis
ἀφύη cum ἀφυὴς similitudine quaerendum. Atqui ἀφυὴς non
vilem significat, sed qui ingenii est haud felicissimi. Ergo ni-
hil dixit. Seyboldus, et rem tetigit Gesnerus; cepit saltem.
Lrizxw.

Ead. 1. 9. "Huírouoc) Etiam Germanorum consuetudo
latos illos pisces dimidiatos vocat, Halbfische: quemadmodum
etiam nobilissimum, apud mediterraneos certe, genus, so-
leas, vulgo Plateissen vel Platissen, πλατεῖς, appellant. Gzsw,

Ead.1.10. Ψῆττα) Gloss. Pariss. Pseita piscis latus: me—
ninit Zdristoteles ei Suidas, Wzirz.

IN PISCATOREM. 505

Ead. 1. 18. EA.) Confusa hic erant omnia: neque opem
ullam in impressis inveniebamus, lllud E. ex P. omnia
sanat. Soraw. Imo valde vereor, ne turbas auxerit. Quor-
sum Elenchi ad hoc negotium fictio, si quaereret id, ad quod
aperiendum unice ipse ab auctore adsumtus cogitari debet.
Miror, recentiores et editores, et interpretes, üd unum omi-
nes hanc rationem amplexos emo. Tolerabilior multo, me
quidem judice, fuit vetusta illa ratio, quam etiam A, 1. 2,
B. 1. tuentur: qua verba: — ἀνασπάσϑω. τίς ἐστιν; ὃ πλατω-
γνικὸς εἶναι λέγων, continua voce a Parrhesiade zécitdnthr. Ut
minor quidem sic sermonis variatio, ita tamen etiam minus
offensionis erat. Aliam, nescio quo duce vel auctore, viam
iniit Pirckheymerus Yértens s ese capia est. Diog. Jttrahatur.
Quisnam est? Parrh. Platonicum se asserit. Quae, dum modo
e SUR. P. in Parrhesiadae respondentis locum Elenchi perso-

, quippe nec hic otiosa, transferretur, unice recta, certe
dixit commodissima, ἘΠῚ ratio esse videbatur, Haud
longe distat ἰ Δα λα τὲ conjectura, qui, ignarus, credo,
Pirckhey meriae versionis, suumque tantum sensum secutus,
mallet ita personas derubur: Zhoy. Τίς ἐστιν; EA. 'O Πχωδωνῶ.
κὸς εἶναν λέγων. In sequenti sermone fdeilsuki opera vel te-
nenda, velinvenienda, erat vera disponendarum partium ra-
tio. Nec erat, quod a fieitziana forma, quam posteriores
Editt. repetierunt, recederemus. Lzruuw.

Eas.185.1.1. i que) EA. L. Impressi plerique I1A4PP.
FI. II. guntusn. Sola J. ed. eidem tribuit, recte. SorAx.

Ead. l. 4. Ὡς àv ἐν βυϑῷ δόξειε ποικίλον τὴν χρύαν)ὴ Bene-
dictus, ac si in profundo varii coloris appareat. Qui sensus nec
huic loco congruus, nec pro sensu haberi potest, cum nihil
boni denotet. Quid enim id est? aut an id fieri solet? Prior
interpres, veluti in profundo apparet colore vario, easque voces
includit parenthesi, unde patet eum errasse in scopo et vera
intelligentia. Verte, accedentem video, prout in profundo vi—
diio, varium SS Sedere enim Rngitur in muris arcis,
unde despiciens ait, quantum ex distantia istius altitudinis
judicare posset, se EN aliquem varium. [68 ipsa docet,
Gnow. Solanus versionem pristinam 810 correxerat; Εἰ quan-
tum in profundo cernere cst, non inepte. Rrrrz.

Ead.l. 14. A4AÀ' ἣν ἰδοὺ) Ex Schol. et Εἰ. reposuimus

ro vulg. ἀλλ᾽ ἰδοὺ, quod etiam in P. est. Vid. init. Anachars.

Soraw. Adde Diall.Mortt. X, 10. ibique not, in Varr. Lectt.

Hoc loco et Codex 2954. suffragatur genuinae lectioni, quam

ideo etiam Deliaus probavit, et Schmiederus recepit. Lenw. -
Pp2

596 ADNOTATIONES

Pag. 186. 1. 1. ᾿Δκανϑώδεις) Stoicorum severitatem et
spinosas subtilitates Logicas carpit: quod autem multos hu-
jus generis esse ait, non dubium est, quin propter M. Aure-
lium imperatorem Stoicum et ipsum plures huic familiae,
quam ceteris, nomen darent. Sorax.

Ead. 1. 9. "Eyivov) Gloss. in marg. Paris, Échinus. Latine
Erinaceus, spinis aculeatis. Rxrrz.

Ead. 1.9. Ὦ, Πόσειδον) Auctior voce una Angl. Cod.
ταχεῖαν ἐπιτέλει τὴν ἄγραν. Bounp. :

Ead.1. 12. IIcgiexiégn) Sic in Gallo c. Q. εἰ βύρσας εἶδες
ξρπούσας, καὶ βοῶν κρέα μυκώμενα, ἡμίοπτα, καὶ ἕφϑα καὶ πε-
σιαρμένα τοῖς ὀβελοῖς. Sic et Zeux. c. 10. bis. Sorax.

Pag. 187. 1. 9. Οὕτω.) Suspecta mihi vox, pro qua lego
ὕτω. In Fl. est οὗτος. Soraw. Ms. Reg. 9954. ovzoc δὲ καὶ
αὐτός. Bir. Et sic Schmiedero placuit haec verba, suadente
Belino, edere. Sed γοῦν tuetur Codex Gorl. nec convenit δέ.
Contra ovrog, quod duorum Codd. testimonio comprobatur,
et in Fl. quoque legitur, multo praestat vulgato οὕτω. Quod
autem Solano visum est ἴτω, languidiorem id reddit omnem
orationis cursum, Nec magis h. l. requirebatur verbum,
quam supra extr. cap. 49. in verbis Platonis: "4mó τῆς αὐτῆς
πέτρας καὶ οὗτος (int. ἀφιέσϑω). Brevitas scilicet haec est vel
irae, velinsolentiae. Lzrmmu.

Pas. 188. 1. 9. “Ὑπερήμερον) Supra μίαν ἡμέραν ταύτην
παραιτησάμενοι ἥκομεν ἐπ᾿ αὐτόν. Bnop.

Ead.1. 5. ILAPP.) Imo δ᾽. Huic enim optime conve-
nire haec verba visasunt, quae minus apte in impr, Parrhe-
siadae tribuuntur. Sorax,

Ead, 1.9. Οὐδὲν) EA. οὐδέν. Sic lego; neque enim haec
Luciano conveniunt, sed huic optime. Sorax. Ante οὐδὲν
personam EA. inserit So/anus, non male; sed quia ex nulla
ed. nec Ms. profert, non addimus, etiamsi in notis ita citat
ilud EA. ac si re vera in textu positum legeretur. Rzrrz.
Varie tentatus a Viris Doctis integerrimus locus, Quid mo-
do Solanus voluerit, non omnino conjicio. Dormitasse bo-
num virum ait Seyboldus, quod primum verba : [Ἔσται ταῦτα,
et quae sequuntur, Elencho, ac rursus eidem verba inde ab:
Οὐδὲν διοίσει, tribui jusserit: quodsi enim utrique loco prae-
ponatur E4., colloqui secum zpsum Elenchum, colligit Sey-
boldus. At haec non potuit So/ant sententia esse; sed utra-
que, quam Eeiizius in medium protulit, So/ani nota, a dor-
mitante, ni fallor, Fieizio falso intellecta, ad unum locum
hunc: οὐδὲν διοίσει τοῦτο etc. pertinet. Nam de Elenchi mo-
nologo quodam nesomniare quidem quisquam h. ]. potuerit.

IN PISCATOR E X. 597

Utcunque sit, verba; οὐδὲν etc. sine idonea caussa Elenchi
haberi, mox patebit. Aliter paullo Schmiederus, et, cui haec
conjectura probata est, censor editionis Schmied. Jenensis
loci formam constituunt, in hunc scilicet modum: JIAPP.
Ἔσται ταῦτα — παρηγγελμένα. E. Ποῖ δὲ — Στοάν; ILAPP.
"Anó τοῦ 4. ---- ἀρχήν. "EA. Οὐδὲν διοίσει etc, — Sic quaeret pri-
mo Elenchus, unde initium fieri velit Lucianus; et quum is
responderit, unde sibi placeat, ille rursus satis inconstanter,
atque adeo importune, negabit quidquam interesse, Deni-
que Jo. Seagerus in Classic. Journ. Vol. XL. p. 199. sic singula
disponit, ut Parrhesiades loquatur usque ad παρηγγελμένα,
deinde Elenchus excipiat: Ποῖ δὲ καὶ πρῶτον ἀπιέναι δεήσει;
μῶν ἐς τὴν ᾿Δκαδημίαν, ἢ ἐς τὴν Στοάν; ἢ ἀπὸ τοῦ “υκείου ποιη-
σώμεϑα τὴν ἀρχήν; et nunc Parrhesiades rem disceptet: Οὐδὲν
διοίσει τοῦτο etc. Aliquanto haec dexterius et rotundius ef.
ficta; sed ficta tamen, praeter auctoris ipsius voluntatem.
Nam primum particula ἢ verbis: ἀπὸ τοῦ “υκείου ex mera
conjectura praemittitur; quamquam et Seyboldus eam casu
excidisse suspicatur. Deinde vero incredibilis illius libra-
riorum negligentiae ne vestigium quidem usquam in libris
nostris omnibus apparuit. Denique quaeso, quorsum tan—
dem tanta fiat mutatio? | Quidni haec omnia ipsi Luciano
bene conveniant? Est haec festiva consultatio, quam Phi-
losophiae legatus, praesente famulo vel pedissequo suo —
hanc enim, nec aliam, Elenchi personam esse probe tenen—
dum est — secum ipse habet. Et sic lente et quasi pedeten-
tim hoc dramation perinde ac Charon s. Contemp»lantes et
Dialogus Mortt. X., secundum ipsum ipsius Luciani morem
ad finem suum perducitur, aculeo relicto, qui tanto altius
animo infixus insideat necesse est, quanto minus acumen ejus
exspectabatur. Lnw.

Ead.l. 11. Kevorgotov) Utitur et Orig. c. Celsum V.273.
2. Nescio tamen, an non rectius legeretur χαυτηρίων, ut su-
pra c. 46. et infra Pro Merc. Cond. c. 2. Quod et V'orstia
placuisse video. Sed credo potius scriptum fuisse καυστήρων»ν
quae vox etiam apud Orzzenem reperitur c. Cels. 211. Sorax.
Conjectura J'orsti; nititur exemplo Pisc. c. 46. med. Et Pro
Merc. Coud. c. 2. f. Sed conjectura So/lani melior, et pro-
pius ad literarum ductum accedens, livz. [,6ρ. καυτηρίων,
Sic Mss. Regg. et ita supra cap. 4G, ὁ δὲ τύπος τοῦ καυτῆρος.
Ceterum in Ms. Reg. 2954. ad h. v. sequens legitur Scholium:
κοκαυτηριασμένος, ὁ μὴ ἔχων ἡγιῆ τὴν συνείδησιν. Brix.

508 ADNOTATIONIES

|1N C.AT;,AP LU M.

Pas: 189. 1. 1. KATAILAO TZ) De hujus vocis signifi
catione et usu fuse et erudite, ut solet, Span. p. 615. Lati-
ne etiam usurpant Cicero et alicia viro illustr. laudati. Sorax.

Ibid. H TTPANNOZ) Inscriptio Scholiast, impr. Koi
τύραννος. Ex ipso Cod, an ex arbitrio editoris, nescio. Edd.
Luciani ἢ constanter servant, Rxrrz.

Ead. 9. Eisv) Εἶεν per ἄγε hic exponit Scholiastes, nec
male. Verum orationem tamen a superioribus pendentem no-
tat, indicatque (quod in dialogis ad τὸ πιϑανὸν pertinet)
praecessisse jam sermones alios, quibus hoc ipsum εἶεν finem
imponit, atque ad alia transit. Egregie hoc illustrant loci
duo P/atonis, alter de rep. I. p. 419. E. ᾿Εγὼ δέ δου ὥςπερ παῖς
(vid. leg. ταῖς) γραυσὶ τοὺς μύϑους λεγούσαις, εἶεν ἐρῶ, καὶ κα-
τανεύσομαι 5 καὶ ἀνανεύσομαι. Alter Phaedro extremo p. 420. A.
Εἶεν, ἢ ἔφη. ὦ βέλτιστε, σὺ γὰρ τούτων ἐπιστήμων, τί χρῆ ποιεῖν ; ubi

etiam perage licet interpretari. Grss. Propria sua vi εἶεν om-
nino est: haec hactenus, mitte, mittam, ibicknuis; haec, satis haec
sunto. Dicit itaque εἶεν is, qui iis, quae velipse, vel alter,
dixit, jam finem fieri vult. "Vid. Rhet. Praec, c. 26. Varias
autem haec locutio quasi formas significationis induit, quae
in sermone ex loquentis sono, vultu et omni habitu, in libro
scripto éx orationis nexu, cognoscuntur, [ἴσα est e. δ.
ejus, qui imperio, quasi necessitati, cedit, ut Diall. Mortt.
X, 4. ubi Lampichus tyrannus, depositis jam. nonnullis ty-
rannorum propriis rebus, etiam diadema et amiculum purpu-
reum deponere. jussus, Mercurio dicit: 0. τί ἔτι; πάντα
γὰρ ἀφῆκα, ὡς ὁρᾷς. Nihil obnitar, faciam, quod. vis : sed. quid
amplius vis? quippe omnia , ut vides, dcposui. Porro et conce-
dentis est, qui alterum Wou vale contradicendo diutius mo-
rari vel fatigare, ut ibid. XXIV, 9 : singulari construendi ra-
tione: ὁ δὲ τάφος, καὶ οἵ S pceL ES ἐχεῖνοι λίϑοι, ᾿“λικαρονασ--
σεῦσι μὲν ἴσως εἶεν ἐπιδείκνυσϑαιγ concedam Ais Ἡλποώβπακτεδις
ses quidem se jactare; es mag seyn. H.1. εἶεν in initio libelli
positum recte Gives móhiet indicare, acta jam inter Cha-
ronem et Clotho nonnulla fuisse, antequam haec dicantur,
quibus quidem voce εἶεν à Charone finis imponatur, ut ad
alia nuno transitus fiat, Recteque adeo idem vertit: Satis
d. lis, Clotho. De more autem Luciani nostri perquam fa-

IN" O AÀ 'tA Ῥ αὶ ἃ ἢ. 599

miliari, lectorem statim a dialogi initio in mediam rem in-
"oddccndE supra quaedam monui Tom. II. P. 337. sq. Unde
patet, quam male Scholiastes ἢ, 1. εἶεν per ἄγε δὴ explicuerit,
quam temere porro Be/inus, hujus Scholiastae vestigiis pressis,
Latinum interpretem reprehenderit; quamque longe idem Be-
linus aberraverit reddendo: .4//ons, Clotho, et IVielandius

quoque ipse, qui, arbitrium quoddam suum secutus, Charo-
nis sermonem ita inchoari jubet: Sehr gerne, Clotho, Lixmw.

Kad. 1. 8. Πρὸς ἀναγωγὴν) "Avánlovv. Bovnp.

Ead. 1. 4. "Avrog) Vocavit τὸ ἐν τῇ ἀντλίᾳ ὕδωρ" sic et
Grammatici. Bovnpo.

Ead. 1. 5. Παρακέκρ.) Dictio Atticorum propria, οὕτω
γράφουσιν τὸ ἴδιον τὴν ὀϑόνην τῇ χεραίᾳ συμβαλεῖν. Bovn».
Παρακέκρ. Edd. omnes, excepta J. Sic etiam Ms. Ox. Sed
quid sit, nemo, credo, expediet. Vide ad quas angustias re.
dactus CHINE ut sensus plures colligat. Ed. J. zogexxé-
θουσται. Quomodocunque legas, vox nautica sit, oportet,
8 κέρας composita, quod antexinaui notat, atque adeo de ds
tando velo intelligenda est, Credo scriptum fuisse παρακέ-
θούσται , simplici 4. 9OLAN, At quid sit ze Qoxfoovotot, non
ostendit ipse portentosae formae inventor, quam nescio, an
etiam facillimus quisque grammaticorum repudiaverit, Quam
Juntina praebet, forma nihil est, nisi transpositio literarum,
typothetae culpa nata. In Senna itaque omnium libro—
rum lectione, quae et Scholiastae quadam auctoritate et in—
terpretatione confirmatur, acquiescere nobis licebit. Lxinw.

Ibid. Τετρύπωται) dé ad. scalmum alligaia est. Bhop.
Ἔν TO τροπωτηρίῳ ἐμβάλλεται. Est autem τροπωτὴρ λῶρος εἰς
ὃν τὴν κώπην ἐμβάλλουσιν" tangit Hesych. verb. τροπώσασϑαι.
Bovn»n.

Ead. 1. 6. "Ocov ἐπ᾽ ἐμοὶ) Quod. ad me attinet, Buon.

Pas. 190.1. 8. "4ugi fovivróv) Quid sit βουλυτὸν, satis
abunde declarant interpr. Zfristophan. ad Vesp. et ad Aves,
Suid. Pollux. Emenda in hac voce Zjeych. apud quem Ban
λητὸν τὴν δειλέην ὥραν ἐν ἡ τὸ ἄροτρον λύέται τῶν βοῶν. scrib.
βουλυτόν. Eustath, ad illud H. z.

"Huoc δ᾽ ἠέλιος μετενίσσετο βουλυτύνδε.
Hob voluit Jirsil.9. Ecl.
Aspice aratra jugo referunt suspensa juvenci,

Non quod ibi somniavit Servius. Bovx».

I^id. Βουλυτὸν) Ἢν μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε ἄῤοτρον βοῦν
ἐλευϑεροῖ γηπόνος. Heliod. V. Sol ubi montium — Mutaret
umbras , οἱ juga demeret — Bobus fatigatis, Horat. YII. Carm.

Od.6. Vonsr.

600 ADNOTATÉON'ES,

Ead, 1. 7. Eix:o) Sic Coll. commodius sane, sed tamen
nondum agnosco Luciani manum, Soraw, |

Ibid. Tig ἄλλος) Haud facile, quid haec verba sibi ve-
lint, expedies. JMose//anus interpres ad umbras refert. Ego
ad vespillomes et ejusmodi homunculos referri malim, quos
verisimile fit largiter bibere solitos, cum mortuos efferrent:
id enim vexgomouzóc, quod praecessit, suadere omnino vi-
detur, Sed ne sic quidem satis concinna videtur oratio. So-
LAN, Nec mihi vulgata, ὥςπερ τις ἄλλος satisfecere. Sive
enim de vespillonibus cum 5So/ano, sive de umbris ipsis cum
reliquis interpretibus plerisque, etiam Guil. Langio, (UVic-
landius autem haec verba prorsus non respexit) cogitare lu.
beat, frigidior profecto, vel pro Charonei ingenii ac judi-
cii modulo, evadet oratio. Multo minus convenit Goelleri
conjectura in Actt. IMonacc. T. T. p. 220. proposita, τι ἄλλο,
Nam ob sequens αὐτὸς necesse omnino est, ut τίς ἄλλος prae-
cesserit, non Neutrum genus, Quid multa? genuinam lec-
tionem servarunt Scholiastes et Galaei Collectanea. Lege εἴπερ,
et habebis Charonis sententiam. | Verum non urgenda est
comparatio quaedam Mercurii cum alio quopiam, e verbis
forte nude positis producenda. Sed formuiam cape, εἴ τις ἄλ-
Aoc, vel εἴπερ τις ἄλλος, nec ab aliis linguis illam alienam,
qua omnino indicatur summus rei gradus: guam mazime, vel
snaxime, Cf. Pisc. c. 17. Sic haec, Charonis quidem perso-
na dignior, sententia efficitur, cum aliqua ironia pronuntia-
ta: Praeclarus ille mortuorum deductor, si quis alius, terrestris
cujusdam Lethes liquore (vino, quod bene intelligit J/ieland;us)
vel maxime poto, oblitus est etc. Lxnuw.

Ead, 1.9. Παλαίει μετὰ τῶν ἐφήβων) Hae omnes artes
Mercurii jam enarratae Diall. Deorr. et Mortt. Bovnp.

Ἑαά. 1. 11. Κλωπεύει) Vid, Spanhem. ad Zristophan. Plut,
1141. Grss.

Ibid. Ὃ γεννάδας) Ironia. Bnop. Reponendum ex om-
nibus editionibus veteribus γεννάδας, quod novissimae de-.
pravarunt. Jews. Vid, Spanh.l. c. Gzss.

Ead. 1. 18. Ἐξ ἡμισείας) Hoc supra docuimus, Bnop.

Pag. 191. 1. 6. Xoc1) Dico ad Heliod. χοαὶ, τὸ ἐπιχεόμε--
γον τοῖς ἀποθανοῦσι μελίκρατον. Dounp.

Ἰοϊά, Καὶ πόπανα) Horum usus maximus in sacris Dea-
rum, ut patet apud interp. Z£izstoph. Thesm. et Lucian. Ne-
cyom. quid sit autem πύπανον, docent Po/l Hesych. Suid,
Bouxnp.

Ead.1. 7. Καὶ ἐναγίσματα) Τὰ προςφερύμενα τοῖς νεκροῖς.
Interpr. z4ristoph. piacula, ἄγος γὰρ μίασμα. Hesych, Bounp.

IN^OCOIHA T X P E U X 601

Pag. 192. 1. 1. AinóMov) Caprarum gregem, non ovium,
appellat, quippe facile dilabitur caprinum genus, et palatur,
aegre autem continetur, Grsx.

Ead,l. 5. Κεκονιμένον) Conf. supra Tim. c. 26. (c. 45.).
Soras.

Ead. 1. 10. “Ζειπόνεως) ' O μεταλιμπάνων τὴν ναῦν. Bovnp.

Pags. 193. 1. 7. 'O τὸ ξύλον) "Eyov subaudio. Bnop. Ut
inferius p. 225. (ed. Paris.) ποῦ δὲ 0 τὸ ξύλον. Mancir. Vid,
supra Vit. Auct. pr. et alibi non semel. Soraw. Sic ὁ τὴν κι-
ϑάραν, scil. ἔχων, et simil. ex Luciano, cui haec ellipsis par-
ticipii frequens, item ex 2, Cor. VIII, 15. vid. apud L. Bos
de ellipsi, p. 55, Rzrrz.

Ead.l.0. Ile 9! ὅλην τὴν ὁδὸν ἀντέβαινε καὶ àvc-
ἐσπα])]ῦ Paullo aliter, quam vulgo, haec leguntur in Lexico
Inedito Cod. Reg. Paris. 2562. fol. 209. recto: ᾿ἀντιβαίνει τὸ
ἀντιτείνει καὶ ἀντερείδει, ὡς καὶ παρὰ “Πουκιανῷ, ὅδε κατὰ τὴν
ὁδὸν πᾶσαν ἀντέβαινε καὶ ἀντέσπα. ^ Ex his, quae Doctiss.
Osannus in medium protulit δὰ PAilemon. p. 239. manifesto
quidem patet, Lucianum scripsisse ἀντέβαινε, non, quod vul-
gatum est hujus glossema, ἀντέτεινε. Sed quod Osannus, dum
dicit ;, hinc mutilum Lucian? locum egregie et sanari et com-
pleri,** significat, etiam verba Lexicographi: ὅδε κατὰ τὴν
600v πᾶσαν Luciano reddi debere, non adsentior. Debentur
enim haec arbitrio cuidam vel memoriae Grammatici falsae,
nec agebatur huic, nisi de verbis ἀντέβαινε xoi ἀντέασπα. Ce-
terum velsic haud exiguam a Luciani cultoribus iniit gratiam
Osannus, quod ipsi verba illa in usum publicum describere

. 9 ἃ» .
placuit, De hoc verbi ἀντιβαίνειν usu Hemsterhusius nonnulla
disseruit supra ad Diall. Mortt. XXVII, 1. Tom. II. p. 639.
sq. Lrxumw.

Ead. 1.19. Πρὸς ὀλίγον. Intellige χρόνον. Bnop. Ellip-
sis tam vulgaris et frequens apud omnes, ut exemplis non
indigeat. Rzrirz.

Ibid. Πολλὰ δώσειν) Ut in Diall. Mortt, ex Homer. πολλὰ
δ᾽ iv ἀφεινῶ. Bovnp.

Pag. 194. 1. 1. ᾿Δνίειν) "Avíiqv. Gvvzv. Vid. Varr. Lectt,
Lznw.

Ead. 1. 2. Στόμιον) Peccant haec in Geographiam infe-
rorum, in qua nihil ultra Charontis cymbam pertingere cen-
setur. Maleque adeo hic situm cis lacum Aeaci portorium,
quod in ulteriori ripa poni decuit. Soraw.

Ead. 1. 6. ᾿Αἀνατείνας ) ᾿Δνατείνειν τὰς ὀφρῦς, non est con—
trahere supercilia, ut interpres habet; hoc enim Graeci dicunt
συνάγειν ὀφρῦς, estque iratorum, eorumque, qui torvum vi«

602 ADNOTATIONES

dent, ut apud Comic. Pluto p. 77. ᾿Οφρῦς ovvayyov, ἐσκυϑρώ-
zotóv 9 ὅμα. Sed ἀνατείνειν τὰς ὀφρῦς, est attollere supercilia
ad. frontem , ut Cicero loquitur; quod arrogantiae et gravita-
tis est indicium. L. Bos. Vid. Tim. c, 32. (c. 54.). Sorax.

Kad. 1. 8. Ἐν οὐρανῷ παιδίαν) Hoc ante in Dialogis Deo-
rum innotuit. Bnop. Verborum ipsorum interpretationem
Latinam: satis tibi apud. superos lusus es? , mutare placuit ad
Scholiastae rationem : melius enim haec imperative accipiun-
tur. De re imprimis Dialogum Deor. VII. contulisse non

oenitebit, Lrumw.

Eaàd.l.11. Παρ᾽ ἕνα) Confer infra de Salt. c. 12. Sorax.

Ead. 1. 15. Κατὰ τὴν ἄγουσαν) 'O0óv. Bnop. Vid. si
quid opus, Bos de ellipsi p. 180. qui docet, modo τὴν φέρου-
σαν, omisso ὁδὸν, dici, modo τὴν ὁδὸν πρὸς, omisso partici-
pio. Rzizz. . ,

Pag.195.1.9. "Ev Ταινάρῳ) Taenarum Laconiae promon-
torium, e quo ad inferos descensus. Dnonp. JlMenand. fragm.
inc. 970. πύλη τίς ἐστι Ταινάρου πρὸς ἐσχάτοις. Sor.aw. .

Ibid. Παρὰ τοςοῦτον) Usque adeo parum abfuit , quin effu-
gisset. Bnop.

Ead. 1.9. . Τὴν ἀποβάϑραν παϑεζομένη) In scalis. sedens.
Hunc integrum versum omisit interpres, scalam reddidimus,
Est enim dzo(fi&9oo (ut ἐκ Sophocle in Mysis testatur Hesych.)
χλίμαξ veg. Falluntur, qui aliter. nam in Gl. Ms. οὕτω xa-
λεῖται ὁ τῆς νέρϑεν τόπος δι᾽ οὗ ἐξερχόμεϑα, ἡ καλουμένη σκάλα.
Bovn».

Ead. 1. 19. Xroígafs) Πύκαζε, περίβαλλε, στέγαξε, σπία--
fs, a στίβειν, unde στιπτοὶ,», Zdristoph. Acharn. quae interpre-
tatio huic loco recte convenit. Bovnp. Vid. Schol. God.
Bourd. Sorax,

Pag..196. 1. ᾿Ομφακπίας) ᾿Δώρους, μικροὺς, ἀνεψήτους,
τὰ τετελευτήπκοτα νήπια, Hanc vocem interpretatur JMercer. ad
J"Aristaen. Dounp.

Ead.1.3. Τοὺς ἀκλαύστους ἐπὶ τούτοις ἐμβιβασώμεϑα) Ver-
tunt, cum his indefletos introducamus. Sed rectius vertas, post
hos, sic in seqq. hujus pag. τοὺς τραυματίας ἐπὶ τούτοις παρά-
γαγε, saucios adducito post hos. Xen. Cyrop. IL, 11. καὶ τάξας
δῆτα in^ αὐτῷ (post eum) ἄνδρα νεανΐαν, L. Bos.

Ead.1. 6. Τὰ πρὸ Εὐκλείδου) Hoc in Aeschinem trans-
egimus, Bnop. In bello Peloponnesiaco cum Athenienses La-
cedaemonii superassent, Athenis potiti triginta tyrannos
statuerunt quibus tandem depulsis Εὐκλείδου ἄρχοντος, ἵνα
μὴ μνησικακήσωσιν ἀλλήλοις of πολίται, συνθήκας ἐποίησαν ὥςτε
τὰ πρὸ Εὐκλείδου ἄκυρα εἶναι. loc igitur nunc dicit ὅτι τῶν

ΣΝ € A TATLUSM. 603

πάνυ γερύντων ἀναζητῆσαι τὸν βίον οὐ βούλομαι. Bovnp, Vid.
Scholia, et Hermot. cap. 76. Soraw. Non integrum locum
esse, inde patet, quod πῶς, uti Reitz. et recentt. ex nonnul-
lis vett, Edd. scripserunt, vel omissum est in O. et Fl., vel
enclitice scriptum in B. 1. A. 1. 2. Neque ipsum illud πῶς
facile explicari potest, ob quam rem etiam factum opinor,
ut varie tractaretur. estituitur locus, si γὰρ addatur, quod
ob multas caussas facile excidere potuit. Sic πῶς γάρ; eum
in modum, eoque sensu, interjectum orationis cursui habe-
bis, de quo exposuit Hemsterhusius ad Timon. cap. 2. T. I.
p. 863. sq. Cf, etiam Diall. Deor. XXVI, 2. ibique Adnot.
T.II.p. 402. Simili ratione πόϑεν δέ; immixtum vidimus,
nec ab omnibus recte intellectum, Timon. c. 8. et Prometh.
8.. δυο. c. 12. Lrzuxw,

Ead.1,. 8. Βεβυσμένοι τὰ ὦτα) Πεφραγμένοι. Sic in Sa—
tur, et de Merc. cond, Helod. lib. 3. Bovnp.

Ead. 1. 10. δυεῖν.) Priscis Atticis. Vonsr.

Ead. 1.11. Πέπειροι) Contra ὀμφακίαι. De quibus dic-
tum antea: sic postea ἀσταφίδες. Bovnp.

Ibid. Καϑ᾽ ὥραν) Opportune. Bnon,

Ead, 1: 19. ᾿Φσταφίδες.) Lucilius, rugosi passique senes.
Vonsr. Alludit ad proverbium ἀνδοὸς γέροντος ἀσταφὶς τὸ
κρανίον, de quo Suid. et Zenob. Sorax.

Pag. 197.1. 2. Ἔν Τηδίᾳ ) De suae aetatis in Media bel.
lis dixerit hic Lucianus, necne, acutioribus. sta
linquo. Sorax.

Ead.1. 5. Φιλ. Θεαγένης) Mirum, ni eundem hic petit,
de quo in. Mort. Peregr. multa: certe hoc nomine philoso-
phum alium novi neminem, Soras. Hoc nomine tyrannus
Megarensium commemoratur TAucydidi 1, 196. et athleta ap.
Pausan. Eodem iterum nomine ex Atheniensium principibus
quidam ap. TAucydid. V, 94. Vid. Duker. ad loc. prius indi-
catum, qui et Lucian. de conscrib. hist, et Deor, concil.
Theagenis mentionem fecisse monet. Num vero, et qualis
philosophus fuerit, de quo hic agit, non liquet, nisi tyran-
nus ipse philosophus quoque fuerit. Rrirz.

Ead. 1. 12. Ἔκ δικαστ.) Quid sit, vid. Schol. Zristoph.
in Pl.p. 32. Vonsr.

Ead.l.13. Tovg ἐπ τυμπάνου) Rei cum ad supplicium
ducerentur, solebant gestare tintinnabula, ne populum ince-
starent, ut cives tinnitu illo moniti de via decederent. Zo.
lib. 2. Annal. hinc carnifices cum tintinnabulo, ut ap. P/aut.
'Qrucul Dico hac dere alibi, . Sunt tamen, qui τύμπανον

hic interpretentur ξύλον ᾧ τοὺς καταδικασϑέντας ἐφόνευον. dixi

tuendum re-

604 ADNOTATIONES

de hoc supplicio ad illud Petron, debeamus tenti perire, Bovnp.
Spanh. ad Aristoph. Plut, v. 470. ostendit, tum fustium sup-
plicium, tum fidicularum cruciatum hac voce notari, Alte-
rum autem supplicium nolim crucem vertere, quae σταυρὸς
est, et τοῦ T figuram habet, ^"4mó τοῦ σκόλοπος acuti notio
separari, puto, non potest, Gzsx.

Ibid. Τυμπάνου) Fustuario mulctatos. Τύμπανα γὰρ ξύ-
λα οἷς τύπτονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις of τιμωρούμενοι. Vonsr.

Pag. 198.1. 2. Ἕχκάτης τὸ δεῖπνον) Vid. Diall, Mortt, I.
Sorax.

Ead.1. 4. Σηπύαν ὠμὴν) Quo mortis genere fama est
Diogenem ab humanis excessisse. Bnop. De hac historia
supra dictum est ad Vit. Auct. c. 10. ubi recte omnes σηπίαν,
quod et hic secuti Mss, Ox. et P. et B. 9. restituimus, cum
in reliquis legeretur σηπύαν. Sorax. dTmitatus igitur est ma-

istrum suum; jam alluserat in Vitarum auctione. Gzsx.

Ead. 1. 8. ᾿Ελϑεῖν ) Sic et venire pro mori, sive ad inferos
venire, Propert. I, 14, 14. Bzivz. Addendum erat: ubi ex
inferis quis loguitur. Alioquin non intelligitur, qua ratione
idem verbum etiam oriri,nasci, significare possit, ut de sole
Horat, Ep. I, 16, 6., de arboribus ΚΖ ἔν. Georg. II, 11., nec
non, ut par est, de ipsis hbatitibusu! adhiBipathh Ea au-
tem ratione, quam dixi, non solum ἐλϑεῖν Nostro, imprimis
ia Diall. Mortt., familiare; cf. etiam προελεύσονται, a Pluto-
ne dictum Diall. Mortt. VI, extr. sed etiam ἥκειν passim oc-
currit, ut in iisdem Diall. V, 2, et IX, in. et infra cap. 8.
Lz:mx.

Ead. 1. 10. ᾿Ιατρὸν — τῶν ἁμαρτημάτων) Sic ἰζσϑαι pro
liberare , sanare ab errore, Noster infr. in Gallo, c. 28. Ἐγώ
σε ἰάσομαι; o Μίκυλλε. Et Fugit. c. 5. "Hv μόνην ἰάσασϑαι
ἂν τὰ γιγνόμενα οἶμαι. Rzrrz.

Ead. 1. 11. Auagrnuázav) Anglic, πραγμάτων. minus rec-
te. Bounp. “Δμαρτημάτων Ox. Cod. et Edd. omnes, pro quo
in A. P. et L. πραγμάτων. Quod autem hic de Cynico, idem
apud Diogenem. Laert. de Menedemo etiam Cynico p. 162. E.
praedicatur, qui Furiae habitu obambulans ajebat se pecca-
torum spectatorem ex inferis advenire; ἐριννύος ἀναλαβὼν
σχῆμα meet y λέγων ἐπίσκοπος ἀφῖχϑαι ἐξ ἄδου τῶν ἁμαρτανο-
μένων, ὕπως πάλιν κατιὼν ταῦτα ἀπαγγέλοι τοῖς ἐκεῖ δαίμοσιν.
Sorax.

Pag. 199. 1. 2. Μεγαπένθης) De hoc Megapenthe tyran-
no TN me unquam legisse memini, et alibi, credo, non in-
venitur mentio de eo facta, Ex nomine videtur Graecus ;
ex iis vero, quae infra dicit, ἐς τοφοῦτον ἐπιβιῶναι μέχρις ἂν

ἘΠῚ CC KACTACUP GE, 47 OM. 605

ὑπαγάγωμαι ΤΙισίδας, xol “ύδοις ἐπιϑῶ τοὺς φόρους, videtur
fuisse tyrannus cujusdam urbis in partibus Cariae vel Ioniae.
Si quis de eo certiora docuerit, beabit: in eo enim fateor
ignorantiam meam. Par». ,gnotus est hic Megapenthes in
rerum historia: fictum haud dubie ab ipso Luciano nomen,
quo maxime omnium Zuctuosa sors tyranni indicaretur. Me-
nelai filium Homerus nominavit Megapenthen (Odyss. IV,
11. XV, 122.). Lacyden quidem novimus philosophum Cy-
renaicum, qui Ptolemaei Evergetae aetate vixit circiter Olymp.
134. Sed an ille habuerit filium, et si habuit, an hic filius
tyrannidem fuerit adeptus, ignoratur. His a Belino nota—
tis additur citatus Bruckerus Inst. hist. phil. p. m. 177. Ὁ. 4.
in Bredencampii Excerptis, quae leguntur in Commentatt,
Philologg. a fiupertio et ScAlichthorstio editis Vol. V. pag. 71.
Lznunw.

Ead.1.4. Avróuoloc) Ultro, sponte, a nemine arcessitus.
Bnaop. Ms. Reg. 3011. αὐτόματος. probante B. de Ball. Biz.
Et Schmiederus recepit αὐτόματος, quod mihi nihil videtur es-
se, nisi vulgatae vocis interpretamentum. Conferas modo
simillima illa in Bis Accus. c. 17. ubi de Polemone Acade-
mia: καὶ τέλος, ἀποδρὰς ὥςπερ εἶχεν, ηὐτομόλησε παρ᾽ ἐμὲ, oU-
τε ἐπικαλεσαμένης, οὔτε βιασαμένης, ὡς αὐτή φησιν, ἐμοῦ, ἀλλ᾽
ἑχὼν αὐτὸς ἀμείνω ταῦτα εἶναι ὑπολαμβάνων. Unde simul pa-
tebit, εῖϊιο verba καλοῦντος μηδενὸς injuria pro glossemate
ejicienda esse visa. Lrznw,

Ead. 1. 7. ᾿ Ἡμιτελὴς 0 δόμος) Haec ad Homericum Prote-
silaum videntur spectare. Bnop. Jam bac de re diximus in
Diall. Mortt. ( XIX, 1.) Za. Flacc. lib. 6.

— QConjux miseranda. Caco
Linquitur et primo domus imperfecta. cubili.
Sic postea ἀτελὲς μένει τὸ τεῖχος. Bovnp.

Ead. 1. 11. "Ezio ) Hic, non ut in Nigrin. cap. 17.
Tim. c. 18. et in Dial. Diog. et Alex. sive Diall. Mortt. XIII,
et apud .4el. Var. H. Xll, 49. mandare est, sed indicare;
quod omnino observandum; vix enim eo sensu alibireperias.
Vid. Thucydid. II, 73. Soraw.

Ead.1. 14. "4geosv) Placet. | Sic visum est. :deschyl. in
Prometh. ἴάραρεν, ἥδε y ὠλένη δυςέκλυτος. DBnonp. Sic pas-
sim antea κέχριται, ἔδοξεν. Bovnp. Hesych. "Agagtv, ἡρμό--
σϑη, ἢ παγίως δέδεται, ἢ κέκριται. Guvxr, — Vid, supra Pisc.
c. 3. pr. Soraw,

Pag.200.1.2. Ty πρὸς) Sic Hermot. c. 61. Sic Dem. 116’
C. et 437. B. Sorax,

606 ADNOTATIONES

Ead.1. 10. ΚΑΩ6Θ. Οὐκοῦν ἐξήκειν σοι 0 χρόνος) ᾿Εξήρκει.
Mancir. Accusat Clotho tyrannum Megapenthem rapinae
bonorum Cydimachi, caedisque ipsius Cydimachi et libero-
rum ejus. Atqui se eorum fuisse ait ille dominum. aque,
subjicit Clotho, tempus possessionis tuae jam exactum est. Kia.
Σὺ γὰρ οὐχὶ Κυδιμάχου αὐτὰ οντὰν [m γενναιότατε, παρειλήφεις,
ἀποκτείνας τε αὐτὸν, καὶ τὰ παιδία ἔτι ἐμπνέοντι ἐπισφάξας; Me-
gan. ' Ale νῦν ἐμὰ qv. Κλω. Οὐκοῦν ἐξήκει σοι 0 χρύνος τῆς κτή-
σεως. lMarcilius p. 429. pro ἐξήκει legit ἐξήρκει. τά opus?
Satis utique commode ἐξιέναν dicitur tempus circumactum,
plane uti apud Latinos tempora ac dies dicuntur exire et ex—
iisse, ubi ad finitum terminum venerunt, Lzwus IV, 30. In—
duciaeque inde, non pax facia: quarum et dies exierat, et ante
diem rebellaverant. c. 58. lempus induciarum cum ἢ ejenti po—
pulo exierat. Sic alibi saepissime. | Scholiastes Graecus vul—
gatam Lucianilectionem confirmat, ᾿Εξήκει]) ἀντὶ τοῦ, παρῆλ-
ϑεν. οὕτω καὶ τοῦ ἐξήκοντός φαμεν χρόνου, ἀντὶ τοῦ παρελϑόν-
τος. Jews. Εξήκει genuina haud dubie lectio, quam frustra
vir doctus sollicitat. Proprium in ea re verbum , ut ex Xen.
Plut, Paus. et aliis patet. Sic Livius XXX, 24. 25. dies exie-

rat. ΘΟΙ ΑΝ.

Ead.1.18. Καὶ τοὺς δύο δὲ κρατῆρας, εἰ βούλει,
προοςϑήσω! Non tanti apud me est auctoritas Cod. 8011.,
qui solus omittit εἰ, et Gorlitiensis, ia quo solo abest δὲ,
ut propterea cuim Jacobsio ad chill. Tat. pag. 698. utramque
vocem ejiciendam esse censeam. Quamquam enim nunc ne-
gare nolo, quod Jlerferus in Actt. Monacc. I, 2. pag. 234. et
Creuxzerus δὰ Plotin. p. 238. probare studuerunt, βούλει cum
Futuro bene construi posse; non video tamen, cur, ubi om-
nia sunt sanissima, medela opus sit, Mox Megapenthes si-
millima ratione dicit: εἰ βούλεσϑε δὲ, καὶ ἄντανδρον ὑμῖν ἀντ᾽
ἐμαυτοῦ παραδώσω τὸν ἀγαπητόν. quae, si auctoris consilium
ferret, etiam ad hanc nostram rationem sic redigi poterant:
καὶ τὸν ἀγαπητὸν δὲ, si βούλεσϑε, ἄντανδρον ὑμῖν ἀντ᾽ ἐμαυτοῦ
παραδώσω. Nec quisquam adeo δὲ et εἰ temere judicaret de-
lenda. Lxx.

Pag.901.1. 9. ᾿ἀπέφϑου) Sic interpretandum aurum ἄπεφ-
ον ostendunt viri docti ad Po//uc. ITI, 87. Gzsw. Etsi haec
Gesneri interpretatio tum ipsius vocis indoli, tum clarissimae
Pollucis explicationi, congruit, non tamen DBe/ino, qvae erat
istius viri novarum rerum cupido, in ea acquiescere lubuit:
maluit enim aurum intelligere natura purum, adeo purum, ut
non opus habeat ignis ope purgari, Ad quod probandum nihil

1 N' OCJ)AC T AT POLWUCHMJ 607

ille, nisi provocavit ad Larcheri auctoritatem, qui tamen et
ipse in loco Herodoti 1, 50. explanando ( Tom. I. pag. 268.
sq.) in manifesto errore versatur. "Ἄπεφϑον χρυσίον semper
est ermcoctum , purgatum , probatum ignis ope, aurum; aurum,
quod dicitur obryzum; quemadmodum etiam Sebeduasies expli-
cat. Lxnxw.

Ead.1. 6. Πέντε μόνας qu.) Sanior haec lectio, quam
quae in Angl. Codic. πεντεκαίδεκα. | Solebant enim inta in
exorabulis suis a Plutone diem postulare, et ut plurimum πέν-
τε. Sic in Diall, Mortt, Bovnp.

αι. 1. 19. "EavrQ) Lege ἐμαυτῷ. Sora. Mutatione
ut videtur, necessaria; sed quia Edd, et Codd, consentiunt,
ac pronomina interdum permutantur, ut alibi dico, nibil
muto. Rrzirz. Nihilominus mutari vult Censor edit. Reitz.
(J. 4. Ernesti) in Novv. Actt.. Erudd, Lipss. 8 1743. mens.
Maj. p. 242. Cautius paullo ScÁmiederus judicat 2 ἐμαυτῷ reci-
piendum, si in uno modo Ms. haberetur. Bene itaque, quod
in nullo babetur. Nam Luciani est ἑαυτῷ. Sic Diall. Mortt.
1,3. ἑαυτοὺς τιμωρεῖσϑε, pro ὑμᾶς αὐτούς. Cf. etiam De Merc.
Cond. 19. et ibi adnotata, Omnino vid. Fischer. Animadvv,
ad ΤΠ εἶεν. M. pag. 238. sqq. et Matthiae Grammat. Gr. Ὁ. 489.
p. 677.sqq. Lxruw.

FEad. 1. 18. ᾿Επιγράψω ὁπόσα) Eadem antea et in Toxar.
et in Dipsad. tangit. Theophr. Charact. περὶ μικροφιλοτιμίας.
Bovnpn.

Pag. 902. 1. 1. ᾿Εγγυητὰς — τοῦ τάχους, καὶ τῆς ἐπανό--
δου) H. e. atqui celeris mei reditus sponsores v 'obis. dare paratus
sum. Per figuram ἕν διὰ δυοῖν dictum est τοῦ τάχους καὶ τῆς
ἐπανόδου. ES modo "ristoph. Plut. p.37. Ζηλος δ᾽ ἐστὶν
— τῇ βαδίσει καὶ τῷ τάχει, pro τῇ βαδίσει ταχινῇ, L. Bos.

Ead. 1. 3. Τὸν ἀγαπητὸν) ZAmasium meum. Bnop. Sua-
dent plura, ἀγαπητὸν hic unicum filium intelligi, Vota, quae
vix 1n alium, quam in patrem conveniunt; id ipsum, quod
ἄντανδρον Biciscdanienmidure vult, cujus superstitionis in sa-
cris libris vestigia; denique quod successor illum interficit,
aemulum scilicet imperii et paternae necis ultorem metuens,
Grsw. ᾿“γαπητὸν majuscula litera non modo expressum erat
. in Parisina ; sed et ibid. atque in Benedictina Latine red-
ditum D aperens, quasi nomen proprium viri esset: sed non
dubitavimus id cum Brodaco 1n Misc. L, VIII. c. 19. et cum
Gesnero adjective scribere. Rxrrz. B. 1. "Ayozqróv majori
initiali. Sed praevalent et apud me Gesneri argumenta, Quid,
quod et ἢ. 1,, ut in aliis haud paucis, haud bbbeusk quaedam
allusio inesse videtur ad eum, quem nos Christiani credimus

3

608 ADNOTATIONES

ac profitemur, τὸν ἀγαπητὸν τοῦ ϑεοῦ, τὸν μονογενῆ. τὸν με--
σίτην ( ἄντανδρον ) τῶν ἀνθρώπων. "Tài hoc loco ditari po-
terit talium allusionum collectio Eichstadiana, quae praemis-
sa a nobis est huic editioni in Prolegg. pag. LXXXIV. sq.
Lzuw.

Ead.1. 6. To βέλτιον) Abest illud τὸ in B. 2. et Par. Ag-
noscunt reliquae cum Ms, Ox. Vid. Rhet. Praec. c. 8. et Con-
viv. 98. Sorax.

Ead. 1. 9. ᾿ἀνῃρημένος) De medio sublatus. Bron.

Pag. 203. 1. 4. ᾿Εγκαταλεχϑήσεται ) Scholiastes legit ἐ ἐγκα-
ταλογήσεται. Eodem recidit utrumque. Jxws.

ÉEad. 1. 11. "Exacca ἐπαινοῦντες) Ut illud, Zaudant comvi-
vaé: convivae, ut hic, parasiti: dixerunt viri clar. ad Pers,
dixi ad illud Petron. πὶ foris coenares poctam laudasti. Bovnp.

EKad.1.16. Εἰ οἷόν τε εἶναι ) “΄650ρ. f. 194. f. εἰ τὸ ἐν χὲρ-᾿
Gl παρεὶς κέρδος --- τὸ προςδοκώμενον ἐλπίζειν" ubi et εἰ infi-
nitivo jungitur. Rzirz. In 2Jesopo quidem ScAaeferus haud
injuria scribi vult εἰ ---- ἐλπίζοιμι, quemadmodum jam Jo.
Chr. Glieb. Ernesti, nulla tamen ejus mutationis ratione red—
dita, edidit, Ia Cod, August., ex quo Schneiderus fabulas
Aesopias edidit, piscator idem (Fab. 18.) ita loquitur: ἀλλ᾽
ἔγωγε εὐηϑέστατος ἂν εἴην, εἰ τὸ παρὸν κέρδος ἀφεὶς ἄδηλον ἐλ-
πίδα διώκοιμι. Sed ἢ. 1. non opus est émenddrtieas εἴη, quam
jubet Gosllcr;nd Dionys. de Comp. Verbb. p. 75. sq. nam est
εἰ cum Infinitivo in obliqua oratione, ut De Merc. Cond.
c. 88. καὶ εἴγε μὴ πολλὰ δεηϑῆναι αὐτοῦ. qui et ipse locus mi-
nime erat tentandus. Lun.

lbid. “Ολως) lllud ὅλος in Junt. vitium typothetarnm es-
se, indicat comma, quod post ὅλος tamen positum erat, in
Hag. punctum minus post ὅλως expressum est. In Par. vero
nulla aderat distinctio, quam si a Juntina sustuleris, habebis
quidem lectionem commodam; ; sed vulgata tamen pe melior,
HRz:irz. Unice verum est xoi ὅλως, omnino, denique ; quam-
quam non sola Juntina, sed etiam ejus exemplum Δ. 9., et
insuper Cod. 3011.,legunt καὶ ὅλος. Vid. Àdnot. ad Vit. Auct.
c. 12. et ad Necyom, c. 1. Solebant autem servi per Genios
dominorum suorum jurare, ut per Senecae villicus ejus jura-
bat in Epist. 19. et Romani per Imperatorem; in cujus qui-
dem officii intermissionem crudelissime animadvertit Caligu-
la, teste Sueton. Calig. c. 97. Lrznw.

lóid. “Ὅρκος sv ἐγὼ) Jurant Parasiti per reges suos.
Bovnz».

Pas. 204. 1. 1. "Evtyoiv) Φέρω. Bnaopn.

Ead. 1. 10. ᾿Επεὶ τάχιστά μὲ ἀποϑανόντα εἶδε) Cum dicere

ἘΝ CC A'UT/ACIFIE UU 609

debuisset ἐπεὶ ἀπέϑανον, εὐϑὺς τοῦτο εἴργασται. ᾿Αττικὸς σχη--
ματισμὸς, Éuripidi frequens; quod et notavit Euripidis Schol.
Bovn».

Ead.1.18. Τλυκέριον) Notaut Grammatici, Atticos ὕπος
κορίζοντας olere nomina secundae sic transformare, ut ev-
πραξίαν, εὐφημίαν, γλυκπερίαν, εὐπράξιον, εὐφήμιον, γλυκέριον.
Bovn».

lbid. Κεκοινωνήκει ) Vid.supra Deorr. Diall. T. μηδὲν —
κοινωνήσης τῇ Νηρεΐδι. Soraw. Haec autem verba (zol πά-
λαι δὲ, οἶμαι, κεκοινωνήκει) parenthesi inclusit idem in edit.
Junt. quod ad sensum recte; sed nolumus editionem hanc ni-
miis uncis onerare, Rrrrz. Quasi vero legitimae distinc-
tionis notae libro cuipiam oneri esse possint, nec potius con-
tra ornamento habeantur maximo. Sed aliud jam, idque
gravius, est agendum. In Cod. Barocc. sivc Oxon., et in
8011. et Gorl. ante ἐπισπασάμενος insertum legitur παραγα-
jv, quod in omnibus Edd. deest. Nunc duplex hujus ver-
bi nexus cogitari possit, aut extra parenthesin positi, aut
intra, Hanc alteram rationem Codex B. secutus esse vide-
tur, ita ut plena parentheseos sententia evadat haec: dudum
autem, opinor, consuetudine ejus, ἃ se seduciae, usus fuerat;
neque id per se male, quum παράγειν in re amatoria hac sig-
nificatione haud raro usurpatum occurrat. Priorem vero,
quam etiam Belinus et Schmiederus acceperunt (modo ne scrip-
sissent semper παραγάγων), obtinent Codd. 3011. et Gorl.,
eamque etiam necessario, quum lectio χεχοινωνήκεσαν, quam
uterque praebet, cogat, ut παραγαγὼν extra parenthesin col-
locetur, atque adeo proxime cum Objecto Τλυκέριον τὴν παλ-
λακίδα μου conjungatur; neque hoc omnino inepte. Sic enim
narraret Megapenthes, Carionem pellicem ipsius secum in
conclave adductam (παραγαγὼν) foribus clausis subegisse:
quamquam παραγαγὼν, sic captum, non solum supervaca-
neum, sed etiam alieno loco dictum, haberi haud temere
possit. At neutra valet ratio, Nam παραγαγὼν manifesto
spuria vox est, ut mirer etiam, nec Belinum, nec Schmiede-
rum, errorem hunc vidisse, [Írrepsit scilicet in textum ex
interpretamento Scholiastae G., qui ἐπισπασάμενος explicuit
verbis non optime selectis hisce: ἐπισύρας, ἀσφαλισάμενος,
παραγαγών, quod ultimum verbum ab eo desumtum esse
credo e Diall. Merett. XII, 3. ubi haec leguntur: οὐχ ἔχοψα
δ᾽ ovv, ἀλλ᾽ ἐπάρας ἠρέμα τὴν ϑύραν, (ἤδη δὲ καὶ ἄλλοτε ἐπε-
ποιήκειν αὐτὸ} παραγαγῶὼν τὸν στροφέα παρειςῆλϑον (sic
enim legendum) ἀψοφητί. ᾿Επισπᾷν autem et ἐπισπᾶσϑαι τὴν
ϑύραν contrarium, atque illud παραγαγεῖν, significare, i. e,

Lucian. Fol. LII. Q q

610 ADNOTATIONIE-S

claudere januam , pessulo obdito, discitur ex Polluc, X , 92.

95. Cf. Xenoph. Hist. Gr. VI, 4. 86. Quod denique ad lec-
tionem χεχοινωνήκεσαν attinet, quam duo Codd. exhibent,

dubitabam eam Beino et fslaisioilero obsecutus recipere, quod
non constabat mibi satis, an χοινωνεῖν hoc sensu de utroque
coéunte simul in Plurali numero adhiberi potuerit. Imo κοι-
νωνεῖν τινι 510 plerumque mas dicitur ad feminam relatus, ut
Jupiter ad Thetidem in loco a Solano laudato Diall. iDeorr. et
Saturnus ad mortalem quamvis ibid, XX, 9. Lzun.

Ead. 1. 16. ᾿4ποβλέψας d ἐς ἐμὲ) Phrasis nostro familiaris,
ut Jens. alibi ostendit. Sic ἀποβλέπειν, et βλέπειν πρός τινα
et τι frequens pro: oculos convertere in aliquem, vel aliquid,
supra ΕΒ Vel cupere, exspectare. Ep. ad Hebr. XI, 96.

“πέβλεπε γὰρ εἰς τὴν ; ᾿ισϑαποδοσίαν. Plura similia quoque de-
dit frater Gu, Bier in Belg. Graeciss. pag. 446. Sed hic
tantum est respicere. Rrrrz.

Ibid. Miogóv) Conf. notam cl. Hemst. ad Tim. (. 58. f.
ubi frustra μικρὸν prO μιαρόν, ex sola J. legi voluit So/an.
Rzr1z.

Pag. 905.1. 9. Koletc.) Confer infra De Merc. Cond.
c. 96. Soriw. Forfasse voluit Solanus Ver. Hist. 11, 96. lo-
cum huic simillimum. "Lozuw.

Ead. 1. 8. "Qugsvo) E cubiculo exiit. Bnop.

Ead. 1.6. Σιέλῳ) At infra Alex. c. 21. m. 1n edd. legitur
σιάλῳ. Quare et hic forsan sic legendum, Interim quia
utrumque recte dicitur, vulgatam non movi, quia non tanti
est. Hesych. Σίαλος, σίελος, ἀφρός. Hzrrz. Ipsi Gramma-
tici non consentiunt interse, et ne Sec quidem i 1psi. Sui-
das: Σίαλος" ὁ εὐτραφὴς χοῖρος, παρὰ τὸ ἅλις δεσιτεῦσϑαι. Gic-
λὸς δὲ ὀξυτόνως, τὸ ἀκουσίως ἐκφερόμενον περίττωμα ἐχ τοῦ στό-
ματος. et paullo inferius: “Σίελος , ὃ ἐκ τοῦ στύματος ἀφρός.
Thom. Mag. τὸ Σίαλον, ᾿ "Avuxot * 0 σίελος, “Ἕλληνες. “ουκπκια-
νὸς ἐν τῷ “Κατάπλους, ἢ, τύραννος" σιάλῳ χρίσας τοὺς ὀφϑαλ-
μούς. Non ilaque magnopere Luciano, vel, quis sciat?
ejus librariis, vitio Aus λιηπι sit, quod i id tatibus minor di-
ligentia et constantia reperiztur. dcn

Ead. 1. 7. “Ζαπφύσασαλ) Ex variatione lectionis suspicor
legendum δαχρύουσα, quod utroque altero planius, Rzrrz.
Imo loci indoles flagitat unice δακρύσασα, quasi lacrimasset,
non, quasi agebat loxmuw.

᾿Εαά.1. 8. 552v ci Xaf.) Scelerum suorum pocnas ab his exii—
gerem. aut hoc aut hujusmodi quidpiam subintcelligendum
est, Duo». Cf. Diall. Mortt. XXII, extr. ubi minans Charon

* WU CIATTEATPOD DU, 611

similiter: Kei μὴν ἄν σε λάβω ποτὲ. . . . excipitur a ridente
Menippo: "4v λάβης, ὦ βέλτιστε. δὶς δὲ οὐκ ἂν λάβοις. 1,ππιὰ.

Ead.1. 15. Τὸ νῦν δ᾽ ἔχον.) Ut autem res sese nunc. habent.
Bnop. Legend. videtur, τὸ δὲ νῦν ἔχων μὴ διάτριβε. Nota
vis hujus participii cum verbo. Grsx. Ut Gesn. conjecit,
in duobus lViss. erat; ἔχον vero constans est, nec movendum.
Rzirz.

Pag. 206.1. 9. Κῶν δοῦλον) Sic Homericus Achilles Od.
4. Βκον C£ Diall, Mortt. XV. Lznuw.

Ead.l. 4. Τὸ ξύλον.) Quo, nisi cymbam conscendas, va-
pulabis. BRop. Conf, supra cap. 4. pr. et non semel alibi.
Sorax.

Ead.1.7. Τὸν δεῖνα) Cynicum designare videtur. Sorax.

Ead.l.8. XAP. ᾿Δμέλει) Sic interpungendum duximus,
Judicent alii; Scriptura omnium, quotquot videre licuit,
codicum, aliter, nempe, ἀσφαλῶς ἀμέλει. — Haec cum scrip—
sissem, video J"orstio eadem placuisse, qui margini sui codi-
cis haec adscripsit: Aic pone novam personam. ἘΠῚ omnino in
P.legitur, non quidem XA. uti primo conjeceram, sed KT.
Sonaw. '4agpoldg. Χάρων. ἀμέλει legendum contendit So/a-
nus, et post ἀμέλει duo puncta adposuerat, KT. adscribens.
Frustra. Nam ἀμέλει adverbialiter hic accipiendum, pro ni-
mirum, ut seq.c. 14. post med. Vel ut c. 18. ἀμέλει γράψομαί
σὲ παρανόμων ἐπὶ τοῦ “Ραδαμάνϑυος. Ubivertitur in Par. se,
age, ul lubet, equidem tibi diem dicam apud Hhadamanthum,
Non male, quod ad sensum, nec tamen praecise ad Graeca,
quae orationem non dispescunt in duo membra, Rzrrz. So-
lanum et Porstium rectius judicasse, quam Fieitzium, perspi-
cue ostendunt Codices. [n C. 2954. intervallum inter ἀσφα-
λῶς et ἀμέλει vacuum relictum subobscure indicat nominis no-
tam omissam, quae clarius inseritur in P. sed ita, ut Cynis—
ci persona significetur, cui minus conveniunt ista dicta, me.
lius, vel potius unice recte, Charoni, quem monstrant 3011.
et σοι]. Quod in Gorl. καὶ ante ὅπως deest, temere id fac-
tum videtur. Sed nondum acquiescentes Viri nonnulli docti
in hac mutata loci facie, etiam verba καὶ τὸν δεῖνα tentarunt,
Et Belinus quidem, qui non intelligeret, quis ille ὁ δεῖνα es-
set, maluit xoi τὸ δεῖμα, vel potius δέμα, quod ex versione
ejus: et funem, conjicere licet, et deinceps ὅπως ἀσφαλῶς le-
gi jussit, omisso xaí. Tufelicissime profecto, et maxime con.
torte. Quis enim quaeso ferat δέμα hac quidem potestate?
et quis tum δέμα δέχεσϑαι, conjunctum cum δέχεσϑαν vexoóv;
Non melius res Gourierio ad Luc. Asin. p. 309. cessit, qui,
mancum habens locum , corrigendum censeret, καί vou δεινὰ

(4:9

612 A DUNJO ITXATTOI'O N ES

ποιοῦντα. quae quum.natura sua nihil aliud significare pos-
sint, quam : licet pessime se gerat , taüumen excipe : cogitarine
ullo niodo pops ob maleficia sua aequum esse Megapenthem
non trajici ? Imo ut maleficentissimus erat, ita justissime ad
tribunal judicis ducendus, veltrahendus, videbatur; et gra-
tissimum contra fecisset Clotho acclcfkisaimio homini, cujus
quam plurimum interesset in vitam redire, si sine ipso nau-
ticum iter ingredi voluisset. Quid ihulta? ὁ δεῖνα est Cy-
niscus, quem modo quaesiverat Clotho: Ποῦ στιν ὁ τὸ ξύλον;
Indefinite autem Mercurius eum, ac sine nomine, indigitat,
quia Charonis, ad quem haec sd pàarum interesse pot-
erat, nomen E nosse, modo sciret, quem eorum, qui
aderant, simul cum Megapenthe excipere juberetur. eed

Ead.1.13. KT. Εἶτ᾽ ov) Verba haec in Edd, Parcae tri-
buuntur. fationem emendationis nostrae ex sequentibus
sumito, . In Fl. una exstat litera K. hinc festinantium opera-
rum error. Mox iterum ante τοιγαροῦν pro Κα 4.20. repone
KT. Sora. In neutro loco nomen Parcae vulgatum mutan—
dum videbatur. Certe quae proxime sequuntur Megapenthis

verba, non habent vim cogendi, Quae autem in Fl. praepo-
nitur litera K. non minus commode, vel, ut rectius dicam,
multo commodius, personam CZotAus significare potest, quam
Cynisci, quum in proxime antecedentibus non Cyniscus, sed
Clotho , ageus et loquens, exstiterit persona. Lrnm.

Pag. 907. 1. 8. Προςεπαττάλευσα) Megapenthes, intenta-
ri sibi ab Cynisco quopiam videns verbera, dicit ei: οὐκ
ἐγώ σὲ πρώην, τι ἐλεύϑερος ἄγαν, καὶ τραχὺς ἦσϑα καὶ ἐπιτιμητι-
X0g, μικροῦ δεῖν προςεπαττάλευσα; Nonne ego 1e nuper, quod
valde libere ct aspere ageres, ac donde objurgares, cruci pro—
pemodum adfici? Graecus interpres : Προςεπαττάλευσα ] Εἰς
πάσσαλον ἔδυσα, ἀντὶ τοῦ ἀνεσταύρωσα. Sic legendum. Per-
peram in edit. pro primis tertiae dantur personae, ἔδυσε pro
ξδυσα etc. Jrws.

Ead. 1. 11. Θαῦμα γοῦν ἔχει με) Hom. Od. K. 326. Sorax.

Ead. 1. 14. Δωρεὰ) Od. T, 389. Gzxsx.

Ead. 1. 15. Οὐτιν) γιά. $2 Odyss. IX, 569.

Οὔτιν ἐ ἐγὼ πύματον ἔδομαι μετὰ οἷς Diei τς
Neminem, 1. e. Ulyssem, ego extremum edam , post suos socios.
Indicat etiam Brod. Misc. L. VIII. c. 19. hunc vers. in Od.
IX. quaerendum. lierrz.

Pag. 208. 1. 1. "Ex διαμέτρου ἡμῶν οἱ βίοι) Erasmi Chilia-
des in adagio Fx diametro oppositum, Bnoo. Ms. ἡμῖν. Pro-
' Verb. τῶν πάνυ διαφερόντων. Bovnp.

ΔΑΝ ὁ ὦ aecRoAORB) IRAN M 613

Ead. 1. 7. Ov γὰρ oio" ὅπως) Interpungunt hunc locum
Grammatici, et dici volunt οὐκ οἶδα γὰρ ὕπως. Bounp.

Ibid. Προςέχεται) Forsan Lucian. dederit προςίσχεται,

quod hic efficacius videtur, ut apud "fristoph. Plut. 1097.
“ὥςπερ λεπὰς τῷ μειρακίῳ προοίσχεται,

instar ostreae adolescenti adfixa esi. Non tamen moveo vul-
gatam, nam in eadem locutione προςέχεσϑαι etiam adhibet
idem Vesp. 105. Rzrrz. Quid vero, si προςίσχεσϑαι et προς-
ἔχεσϑαν vi prorsus eadem sint, et forni tantummodo diversa?
Prior scilicet forma poético, altera prosaico, magls conve-
nit stylo. Itaque repereris e. g. ἴσχεο in Epigr. XIX. sed in
prosaicis Luciani frustra tale quid quaesiveris. Lrmw.

Ead.1.11. 'Au£ia) Vid. supra c.13. m. huj. Dial. Rrrrz.
Frustra citatur locus nunc mutatus, Sed vide, si opus sit,
Indicem s. ἀμέλει. Lx.

Pag. 209. 1. 1. ᾿Ζποβλέπειν) Moc est, quod extrema linea
amare dicit ille Terentianus Phaedria, Eun. IV, o, 19. Grzsx

Ead.1. 6. Kérrvua) Vid. interpretem Zristoph. Vonsr.
Infra Schol. ad c. 20. quocum Suidas prope, ad literas con—
spirat. Cf. Gall. c. 28. Quae proxime sequuntur, κρηπῖδα
τινα ἐν ταῖν χεροῖν ἔχων, ita, ut olim vulgabantur, si diligen-
tius consideres, aliqua laboraht ambiguitate, quae [eee
seducere potuit, ut hunc in modum sumeret redderetque
verba, quasi crepidam Micyllus secum in Orcum tulisset ( et
prenant un soulier dans mes mains, en deux sauts je suis ac-
couru ici) adnotaretque ad haec verba, veteres mortuis res
attribuisse in Orcum secum portandas, qui ingenium eorum
vitaeque genus designarent. Deceperat haud dubie Be/inum
versio Latina: abjecto sca/pro et coris, crepidam adhuc in ma-
nibus habens, exsilii statim etc. in qua illud adAuc pariter at-
que in textu ipso Participium ἔχων sensum illum, quem inter-
pres Francogallicus finxit, innuere videntur, At vero rec-
tius haec a /l/ielandio ad antecedentia explicanda referuntur
vertente: Auf den ersten Wink der Atropos warf ich fróh-
lich meinen Schusterkneif und den unvollendeten Halbstie-
fel, den ich eben in Hánden hatte, weg etc. quoniam, etsi
mos ille omnino concedatur inter veteres exstitisse, in hoc
tamen dialogo neque locus huic crepidae apud inferos esse
potuit, neque etiam amplius ab auctore commemoratur.
Hinc patet, veram lectionem, eamque simplicissimam et cla-
rissimam, suppeditare tres Codices: κρηπίδα γάρ, τινὰ ἐν ταῖν
χεροῖν εἶχον, Schmiederumque jure suo eam recepisse. Dein-
ceps ἀνυπόδητος habet Cod. Barocc, reliqui libri omnes dvv-

614 AUDUNUO HA Po NTE S

πόδετος. Jam etsi illad rectius scribatur, et Atticis veteribus
in usu fuerit, ut docent PArynichus etlectissimus ejus Com-
mentator Lobeckius p. 445. 1n Luciano tamen e Codicum fide
singulis locis scriptura sua constituenda esse videtur. Atqui
ut ἀνυποδητεῖν Cynic. 17. in omnibus libris et c. 1. itidem
in omnibus praeter Junt, Edit. legitur, et ἀνυπόδητος Navig.
c. 1. ita contra Epistst. Sáturnn. c. 19. in ἀνυπόδετος omnes
consentiunt, et in Icarom. cap. 31. solae Salmur, et Amst.,
quibus in talibus parum est auctoritatis, exhibent ἀνυπόδη-
τος. Accedit, quod in uno eodemque libello, cujuscunque
sit auctoris, Lucio s, Asin. c. 16. ἀνυπόδετος in omnibus le-
gitur, ubi vid. Reitz, capite vero 43. contra in omnibus ἀγυ-
πόδητος. Quae satis superque docent, istius aevi scriptores
neque inter se, neque sibi quoque ipsos, constitisse in hujus
generis verbis scribendis. Aliter, credo, res habet in quan-
titate penultimae syllabae vocis κρηπῖδα statuenda, Η, 1. in
omnibus, praeter Anap. Pell., scriptum erat κρηπίδα, quem-
admodum Adv. Indoct. c. 6. χκρηπίδας, et Diall. Mortt. XX,
4. κρηπίσι. Contra in omnibus κρηπῖδος Quom. Hist. Conscr.
c. 27. κρηπῖδα Somn. s. Gall. c. 1. et 20. et Demosth. Encom.
cap. 9. κρηπῖδας Diall. Merett. IV. Ex his unice rectis ( vid.
Schaefer. ad Sophocl. 'Tom. 1. p. XXII. SpoAn. de extr. Odyss.
parte p. 171. et Spiizner. Griech. Prosod. pag. 36.) illa falsa
vel contra librorum consensum corrigenda videbantur, Re—
mansit tamen vvlgare vitium χρηπίσι in hàc nostra editione
Diall. Mortt. XX, 4. quod jam in priori illorum Dialogorum
editione in usum scholarum parata emendatum fuerat. Lizuw.

Ead. 1. 11. ᾿Ισοτιμίαν) Hanc apud inferos aequalem ho—

noris sedem, sic alibi vocat in Diall. Mortt. et postea p. 231.
et passim, Bovunp.

Pas.910.1. 1. Μηδ’ ὑπὸ) Τία recte Ms. Ox, Impressi
μήϑ᾽ ὑπό. Soraw. An non cogitavit igitur So/anus, aeque
μήτε dici ac μηδέ; Cum vero illud μήϑ᾽ sit a μήτε, recte per
$9 scribebatur, ob sequentem adspiratam. Hom. ll. H, 401.
M9 “λένην — et alibi, quod pluribus non probo, quia ex
Grammaticorum canonibus notum, Sic οὐδὲ et οὔτε, quo—
rum posterius similiter eodem casu fit οὔϑ᾽. Theogn. 178. —
οὔϑ᾽ ἕρξαιν δύναται. Αἴ non ignoravit hoc noster; verum quia
bis μηδὲ praecessit, etiam tertio loco idem voluit substituere,
quod tamen minus necessarium credo, quin hic vel melius
Q9, quoniam id proprie signif. negue, cum μηδὲ sit non ve-
ro, licet etiam saepe confundantur, nulla sensus differentia.
Sic post οὐδὲ quoque recte sequitur οὔτ᾽ apud Nostrum de

^ü

ΖΝ ὰ- € A UT OCA 5. εἰς SU. ἰδ. 615

Merc. cond, cap. 4. Οὐδὲ γὰρ ἂν πεισϑεῖεν, οὔτε — quamvis
frequentius οὔτε — οὔτε repetitum reperias. Rxrrz. Negli-
gentissime inspectus locus de Merc. Cond, nihil probat, nisi
contrariam, siid opus fuisset, rationem, — En tibi ipsa ver-
ba: Τοὺς μέντοι τοῦ ἄλλου πλήϑους, οἷον γυμναστάς τινας, καὶ
-- — οὔτε ἀποτρέπειν ἄξιον τῶν τοιούτων συνουσιῶν ( οὐδὲ γὰρ
ἂν πεισϑεῖεν"), οὔτε μὴν αἰτιάσϑαι καλῶς ἔχει etc. In quibus
manifestum est, οὔτε et οὔτε ad se invicem esse referenda,
οὐδὲ vero ad enuntiationem per se parenthetice positam per-
tinere. Leviter et cetera disputata. Nam μήϑ᾽ et οὔϑ᾽ for-
mas per se esse posse genuinas, nemo dubitabit, qui μήτε et
οὔτε norit, et adspirationis leges non ignoret. Sed tum, quum
occurrit, simul clarum est, non u59', sine accentu, ut Reit-
z:us et Due ex eo ediderunt, sed Ren. cum accentu scri-
bendum esse, ut revera scriptum reperitur in utraque Ald,
et B. 1. Quaerebatur autem hic, utrum voci quj9" , 1: e. μήτε,
hic locus esse possit, praecedente particula μηδέ. Τά vero
prorsus erat negandum. — Quidquid enim a Grammaticis pro-
feratur de multiplici particularum, οὐ, οὔτε, οὐδὲ, et uy,
μήτε €t μηδὲ variatione ; non tamen infinita haec esse potuit
perrei naturam, vellibidinis temeritati permissa. Liberri-
me e. g. P/ato in eo Parmenidae loco, quem Schi/zius expo-
nit ad lloogeveen. de Partt. Grr. p. 512. sq. particulas nega-
tivas variat, sed ita tamen , ut ab elegantissimo et subtilis-
simo scriptore diligenter respiciatur observeturque singula-
rum particularum vis atque natura. Nam, ut jam ad id ee
niam, quod nobis nunc agendum est, ut ab οὐ et οὔτε, a μὴ
εἴ ΜΕΝ recte transiri potest ad οὐδὲ et μηδὲ — exemplaapud
NNostrum habebis Jov. 'T rag. c. 6.

Μήτε τις οὖν euis 8:06, τύγε μήτε τις ἄρσην,

Mn' αὐτῶν ποταμῶν μενέτω vóGg Siasovoio,

ἹΜμηδέτε νυμφάων etc.
et Epigr. XXIV.

Οὔτε Χίμαιρα τοιοῦτον ἔπνει κακὸν ἡ καϑ' “Ὅμηρον,

Οὐκ ἀγέλη ταύ ρῶν ( ὡς ὁ λόγος) πυρίπνους,
Οὐ “Πῆμνος σύμπασο᾽ : οὐχ Aomvi ὧν τὰ περισσὰ,
Οὐδ᾽ 0 Φιλοκτήτου ποῦς ἀποσηπόμενος. etc.

nec desunt alia — ita vice versa vix incideris in ullum pro-
bati cujuspiam scriptoris locum, cujus quidem lectio sit in—
dubitata, ubi ab οὐδὲ et μηδὲ transitus fiat ad οὔτε et μήτε.
Certe hic noster Luciani locus, quem etiam DorvilIius attulit
ad Charit. p. 641. Lips., et uk quaedam, quae idem Cri-
ticus, et Sturzius in Lexic. Xenoph. s. μηδὲ et οὐδὲ imprimis
e Xenophonte hunc in finem laudaxunt, non sunt extra omnem

616 ADNOTATIONRERES

dubitationem posita. Imo vero quum h. 1. Codex Ox. s. Ba-
rocc., referente Solano , vere exhibeat μηδ᾽, ceteri autem
libri et scripti et impressi promiscue scriptum edant μήϑ᾽ ΒΕ
wn", mihi quidem prorsus non dubium amplius fuit, quin
Bus. uti debebat, scripserit μηδ᾽. Diall. Mortt. XXVI,
2. verba dA og τε οὐδὲ διψῇν, ὥςπερ ἄνω, οὔτε πεινῇν δεῖ etc.
nunc fateor mihi suspecta eo nomine esse, quum praesertim
vere in Cod, Aug. pro οὐδὲ legatur οὔτε. Lrux.

Fad. 1. 2. ,Τοὔμπαλιν) Ms. ἐς τὸ ἔμπαλιν, τουτέστιν ἔναν-
zio τοῖς γιγνομένοις ἐν τῇ ζωῆ. Bovnp.

Ead. l. 7. "4vo ) Apud superos. Bnop».

Kad. 1. 9. ,Ilogpvooc ἄνϑος) "AvOoc de re qualibet riden.
te, ut ἄνϑος ὥρας. $1c apud Homer. ἄνϑος 790g"

Αὐτὰρ ἐπεὶ πυρὸς ἄνϑος ἐπέπτατο, παύσατο δὲ φλύξ.
4 quo Philosir. Àn Scamand, z4eschyl. Prometh. vincto, τὸ σὸν
γὰρ ἄνϑος. Bounp.

Ead. 1. 11. Κλίνας ἀργυρόποδας ) Potest sumi ἁπλῶς, ut
in Somnio et alibi, potest etiam significare λευχύποδας, ut
ἀργυρόπεζα, ΡΣ eidoc ut apud Catull. Epithal. Jul, et Manlii;

O cubile quot ὁ nimis

Candido pede lectuli,
σῆς κλίνης ἀργυρόποδος, licet sciam hunc locum capi de 160--
tulis ἐλεφαντύποσι. Boun».

Ead.1. 18. ᾿ἀπέκναιέ με] Rursus Belinum pruritus vi-
tuperandi, quae non intellexisset , male habuit. Vituperat
enim tanquam malam versionem Latinam: enecabat mc, et
interpretatur ipse: l'odeur des mets qu'on préparoit pour ses
festins, me chatouilloit vivement l'odorat. ^Azxoxveísw ad—
modum eleganter et proprie usurpat Noster de iis, quae ap-
petitum voluptatis excitant et alunt, neque tamen explent:
unde excruciare, vexare, enecare bene verti potest. 510 de
desiderio amoris Diall. Mortt. XXIIT, 1. ὁ ἔρως τῆς γυναικὸς
οὐ μετρίως ἀποκναίει με. ubi vid. Adnot. De incensa curiosi-
tate, quae ambagibus alterius magis etiam inflammatur, in
Nigr. c. 8. ov μετρίως μὲ ἀποκναίεις περιάγων. H. 1. nares pau-
perculi sutoris suaviter adfectae movebant appetitum deli-
cias istas gustandi, cui tamen non satisfit, Optime igitur
Gesnerus ipsum dicere jubet : : Énecabat me odor iste, Lrznw.

Ibid. “Ὑπεράνϑρωπός τις) Ms. Regius ὥςπερ ἄν ϑεῖός τις
ἀνήρ. Bovnn.

Ead. 1. 14. TotcóAgioc) Ut in principio Nigrini. Bovnp.
Vid. supra Nigrin. sub init. Sorax.

Pag. 911.1. 1. "O1o và πήχει βασιλικῷ) Tangit hunc lo-
cum TX. Marcil. ad Horat. dixit autem: βασιλικῷ, ἀντὶ τοῦ,

LN CA TA P:DU/, 617

μεγάλῳ, 0 γὰρ βασιλικὸς πῆχυς ἔχει ὑπὲρ τὸν ἰδιωτικὸν τρεῖς δακ-
τύλους. Solet Lucianus tyraunos et ceteros superciliosos,
Τιτανῶδες βλέποντας, his verbis attollere. Dovn».,

lbid. Πήχει) Πῆχυς βασιλήϊος Herodoto, qui tribus digi-
tis justo cubito major est. Vonsr.

Ibid. Βασιλικῷ) Qui plebejo solet esselongior. Nos ho-
die in Gallia quaedam mensurarum genera regia nominamus,
Bnopn.

Ead.1. 9. Καὶ £evzüv ἐξυπτιάζων) Sic passim alibi ἀντὲ
᾿ τοῦ τείνων τὸν τράχηλον καὶ τοὺς ἰδίους ὥμους περισχοπούμενος,
ὅτι γαυριῶν καὶ ὑπερηφάνως περιπατῶν. Sic scriptum ad oram
Ms. Regii, Bovnp.

Ead. 1. 7. “ακωνικῇ ϑαλάττῃ x01.) Purpuram hisce om-
nibus describit. Sorax,

Ibid. Κοχλίδων) Conchyliorum, muricum, Bno».

Ead.1. 8. l'vígove) Confer supra Timon. ult. et Vit.
auct. c. 23. ubi γνύφωνα pro Γνίφωνα male legitur. Sorax.

Ead.. 15. Τοῖς δαχτύλοις ) Qui pecuniam contrectabant.
Bnop. Non videtur BHrodaeus ad sequentia respexisse, quae
dicunt digitos hic ad supputationem adhibitos, non ad con-
trectationem, Solent enim avari quotidie secum putare, quan-
tum nummorum habeant. Solent quidem etiam ipsos num-
mos delectationis caussa contrectare; sed quia de eo hic nul-
la mentio, non opus est Prodaci interpretatione. Est autem
antiquus ille mos digitis et articulis computandi, satis notus,
Alioqui vid. interpretes ad vulgatum illud Juvena/. Sat. X,
249.

— suos jam dextra computat annos,

et Taubman. ad Plaut. Mil. glor. p. 673. Rzrrz. Laudandus
proxime erat Hermnsr. ad Timon. c. 13. Lrzuw.

Ibid. Mvgiáóng) V. infra De Merc. Cond, c. 20. Sorax.

Ead. 1. 16. ᾿Εκλυϑησόμενα ) Angl. ixyvo . . . Bovnpn.
᾿Εχχυϑησόμ.) In textum recepimus lectionem codicis Angl.
Ox. et P. alia enim illa, quae in vulgatis est, 2xiv9goó0 . . .
non placet. V. Tim. c. 14. ubi eadem phrasi utitur. Soraw.
Lubens auscultavi So/ano, vulgatam ἐχλυϑησόμενα in ἐχχυϑη-
σόμενα mutanti. Sed pro cap. 14. Lucieni, quod citat, vid.
c. 23. Tim. f. Nam alia facta est divisio, atque ille institu-
erat, Post haec autem nos eandem capitum distributionem
servavimus, quam ille in Juntina designaverat, Rxrrz.

Pag. 919. 1. 4. ᾿Δνιμήσηται) Ms. ἀνασπάσῃ. Bovnp.

Ead.l. 12. Μὴ ἀπαγορεύσας) 1Ms. ἀτονήσας. Lucianea
prorsus dictio. Dounp,

618 A DNO ' TATr^50NISES

Pag. 918. |. 1. IIooxoze;9.) Diu me vox haec torsit.
Video tandem, quid significet. Κατάγομαι est diversari, hos-
pitio excipi. uterque interpres aliter et intellexit et vertit,
Soraw. At vide secundam ab hac Adnotationem. Lrzuw.

Ead.1. 3. Καὶ σὺ, ὦ '"Eowj) Mirum, Bourdelotium non
recepisse Ms. Anglicani scripturam, qui vere cum meis ex—
cerptis scribit, καὶ σὺ Ἑρμῆ συνανάσπασον, et tu simul extrahe,
quamvis vulgata non sit exsibilanda. Gnazv.

Ibid. Συνάρπασον Ὶ Angl. συνανάσπασον. Bovnp. Xvva-
νάσπασον Α. G. P. et L. Συνάρπασον in IMs. O. et edd. Vid,
Jud. Voc. c.7. Ver. Hist. IT. c. 6. et Luc. s. Asin. c.4. Sorax.
Haec citata pertinent, misi egregie fallor, ad penultimam
Solani adnotationem, qua is docere voluit, χατάγεσϑαι esse
diversari, hospitio excipi, atque adeo fieitzi editoris impru-
dentia huc sunt delata. Non erat autem, quod So/anus vel
se ipsum, vel locum torqueret, modo diligentius paullo re-
spexisset alterum citatorum locorum Ver, Hist, IT, 6. ubi zoz-
ἤχϑημεν neutiquam est devertimus, sed appulimus; idque ip-
sum etiam h. 1. valet, ubi Micyllus nihil aliud vult, nisi
hoc: ac fortasse prius, quam vos, appellam. Κατάγεσϑαν au-
tem hac potestate adeo frequenter occurrit, ut ne verbulum

uidem nunc addere opus habeam. Lizzmw.

Ead.1.9. Τὰς ἀληϑείας) Sic omnes habent; quod ideo
observatum volui, ne mihi imputaretur. Soraw. Mirum vi-
debatur nostro, quod plur. num. ponatur ἀληϑείας. Sed phi-
losophicum est, et deinde ipse alibi recte adscripsit, sic et-
iam uti zdrrianum ad Epict. I. c. 4. p. 22. A. ὁ προκύπτων ταῖς
ἀληϑείαις" et c. 6. ταῖς ἀληϑείαις πατήρ. pag.31. Haec ille,
Sed in ipso Epict. Sent. 198. 5. ult. f. legitur, xol ταῖς ἀληϑείαις
πατρός. Verum hoc aliud quid est; nam signif, revera patris,
interim pluralis tamen est, veluti et ap. Joseph. in vit. T. 9,
p.30. f£. εἰκάσας, ταῖς ἀληϑείαις τοὺς ἡμετέρους φεύγειν. Rrrz.

Ead.1. 18. Πρύςκωπος) Ἐπὶ τῆς κώπης καϑήμενος" varia
est κώπης acceptio, quam vide apud Grammat. Bovnp.

Pag. 914.1. 8. Κέλευσμα) Sic κέλευσμα et σάλπιγξ jungun-
tur in 1. ep. ad Thess, c. IV, 16. ubi vid. Efsn. κελεύειν autem
et κέλευσμα non semper esse jussum pro imperio, sed horta—
mentum etiam ad alacritatem, vid. Schol. et 7,55. ad Thucyd.
l.c. 42. Etipsum 7Aucyd. Il. c. 92. pr. nempe quia priscam
vim verbi κέλομαι, hortor, saepe retinet. Rrrmz.

Ead.l 8. 4440Z) Sic dilucidius multo cum S. eden-
dua curavimus. Reliquae enim edd. vacuo tantum interpo—
sito spatio ejulatus hosce distinxerant. SonAw. Non dubi-

FN ὁ ΡΤ ΠΝ, 619

tavi personam ἄλλος hic et quater in seqq. restituere, quae
in Benedict. additur, in reliquis omissa erat; in Junt. quidem
et Hag. intervallo satis magno relicto, ita ut verbum exci—
disse, satis constaret ; in Par. vero spatio vacuo nullo, sed
ipsa ejus Latina versione, τὸ “41.108 tamen bis exprimente.
Rzrrz.

Pas. 915. 1. 8. ς τὸ ἔϑος) Angl. ὡς τὸ ἔϑος. Bovn».

Pog. 216. l. 1. Lug ὕδατος) Dictio, φασὶν, quae se-
quitur, proverbium notat, de quo interpr. Catull. Bovnp.

Ead. 1.5. Τήμερον) Praetuli, ut magis Atticum, Vid.
Zristophan. Plut. v.932. et 433. Et Nostrum supra Rev. c. 1f.
et alibi. Rxrrz.

Ead.1. 8. ᾿Εγὼ δὲ αὐτὴ) Alii Codices αὖτι. Bnop.

Ead. 1. 9. ᾿Ινδοπάτην καὶ Ηραμίϑρην τοὺς Σύρας) Sic edi-
dit Benedictus, et vertit Syrae filios. Sed in Bourdelotiana est
τοὺς Σῆρας, et Π]οςοίίαπις conducere sibi putavit, si in ver-
sione omitteret. Gnox. Ficta, ut videtur, nomina. Sorawx.
Seras mihi suspectos esse ἢ. 1l. fateor, quia Graecorum lecto-
rum nihil prorsus interesse potuit, de tam longe ab ipsis re-
motorum hominum fatis aliquid legere. Propiores erant
Syri, Luciani ipsius populares, nec sane multum aberraverim
a vero, si Σύρους, id quod et lectiones Σύρας et Σῦρας haud
obstuie innuunt, ab auctore ipso profectum credam. Nihilo-
minus retinui vulgatum nomen, quippe Codicum quoque auc-
toritate firmatum, In interpretatione Be/ni reperio, deux
freres, quod typothetarum videtur vitium esse pro: deux
Séres. Modo ἀναπλευσοῦμαι, quod in duobus Codd. Parr.
vulgati ἀποπλευσοῦμαι loco legitur, id ipsum recte ac proprie
exprimit, quod interpretes Gesnerus, Delinus, WWielandius,
reddiderunt; minus huc fecit vulgata lectio. Mirum itaque
qui Belinus situs probum habere potuerit, quod unice pro-
bum erat; mirum etiam, Schmiederum tantopere a Belini judi-
cio suspensum fuisse, ut variam illam lectionem ne comme-
moraverit quidem, tanquam nullius scilicet momenti, Lzrimw.

Ead. 1. 14. Ὁ καλὸς Πέγιλλος) Confer supra Diall. Mortt.
f g. 8. Soraw.

Pag. 917. 1. 4. Φρύνης Συμμίχῃ) Phryne, Symmiche, Grae-
ca scorta fuerupt. Bnop. De priori vid. then. L, XIIT. Et
Quintil. Li. 2, 15. Et Phrynem non Hyperidis actione, quamquam
admirabili, sed adspectu corporis, quod illa speciosissimum alio—
qui diducta nudaverat tunica, putant periculo liberatam. De
posteriore vid. Lucianum ipsum in Diall. Merr. IV. Sorax.
Συμμίχῃ jota subscripto exaratum, etsi manifesto syntaxeos
legibus repugnat, inhaesit tamen omnibus, praeter ScÁm.,

^

620 ADNOTATIONES

editionibus ita, ut etiam interpretibus Gesnero et Jlielandio
fraudi fuerit, quorum ille verterat: pulchri iorne Phryne sit Sim-
micha; hic eundem in modum. Res quidem levis: sed in le-
vibus probatur diligentia. Lzzuw.

Ead. 1.8. Τὸ πρότερον τέως ἄμορφον εἶναν δο-
κοῦν! Omissum vulgo ante πρότερον articulum recipere cum
Schm. placuit e 2954. nemine, spero, improbante, Sed idem
Schmicd. ex eodem Cod., monente .Delino, post εἶναι etiam
pot inseruit, sententia per se quidem non omnino inepta,
cui etiam ponderis aliquantum. accedere videri possit ex in-
genio sutoris hujus proprio, supra ab ipso enarrato. Ve-
rum nec vulgata ratio absurda, vel aliena est ab ἢ. 1. modo
intelligas ἄμορφον cive, δοκοῦν palliolum, quod. vulgo deforme
habebatur. Sic alibi apud Nostrum οἵ πονηροὶ εἶναι Kk νον
οἵ σοφοὶ, φιλόσοφοι etc, εἶναι δοκοῦντες Occurrunt, ratione
vulgaris opinionis, vel judicii, habita. Lxnw.

Ead. 1:40, Τὰ ᾿ξλευσίνια) Cereris sacra. BRop. “Ἑορτὴ
apud Athenienses ἢ qj ἐπιτελ ἰουμέ ἕνῃ Ζημητρὶ καὶ Περσεφόνῃ , ἐν ἡ
ἐγένοντο ἀνόητά τινα μυστήρια. De Eleusiniis, Scalig. ad lib. 4,
dibulli, et copiose dico alibi. Bovnp. ΤΖελεσϑῆναν etiam
simpliciter de iis dicitur, qui Eleusiniis mysteriis initiati
sunt, ut Navig. c. 11. καίτοι ἐτελέσϑημεν, ὡς οἴσϑα, καὶ στέ-
γεῖν μεμαϑήκαμεν. Magna itaque non solum βοίδιο et Schmic-
dero, sed mihi quoque, suborta est suspicio, quae vulgo bh.
erae τὰ ᾿Ελευσίνια, explicationis caussa ab aliena manu
adjecta esse. Quae suspicio etiam justior et clarior redditur
eo, quod in duobus Codd. vocibus his δηλονότι praefixum le-
gitur, quo constat fere uti solitos Glossatores. Neque id,
quominus statuatur, impeditur eo, quod deinde sequitur τοῖς
ἐκεῖ, quod ex ipso verbo ἐτελέσϑης facili opera explanari ita
potest, ut τὰς τελετὰς, veltale quid, quod arcana illa sacra
significet, intelligas. Lzmnw.

Pag.918.1. 11. Παρὰ τὸν βίον) Sic omnino legendum,
non περί. ln Ox. παρὶ mendose. In impressis περί. Sorax.
Omnes Edd. hic habebant περὶ τὸν βίον, sed hic magis neces-
saria mutatio τοῦ περὶ in παρὰ, licet minori Codd. numero
fulta, quam supra Heviv. c. 25. pr. quia ibi exponi posset,
circa, hic minus commode; cum igitur illic nihil mutaverim,
hic tamen vulgatam retinere non potui: licet, παρὰ utroque
loco Lucianum dedisse, mihi persuadeam. Haec enim prae-

ositio per compendium scribi solita saepe confunditur in
Mss. et Edd. antiqqd. Sed παρὰ verum esse, nemo dubita-
verit, Noster hoc Dial. Catapl. c. 9. iterum habet παρὰ τὸν
βίον, et non semel alibi, 24c/an. V. H. IV, 1. παρὰ πάντα τὸν

IN CA TAPILIU XM, 621

ἑαυτῶν βίον. Idem XT, 9. pr. Conf, Periz. ad el. XIV, 10.
qui παρὰ τὴν στρατηγίαν edidit, quia usitatius, cum σαι
inter παρὰ εἴ περὶ variarent, ^e. τα 794 hujus Dial.
Lucian. ubi recte rursus παρὰ TOV βίον constanter et recte le-
gitur, et saepe alibi ; cumque ibi de eadem re sermo sit, tan.
to minus dubitavi τὸ περὺ cum Soíano ejicere, Rxrrz,

Pag. 910. 1. 5. ᾿Ζπὸ τῶν στιγμάτων) Hoc ex Platone in
Gorgia ante disseruimus. Bzop.

Ead. 1. 8. Στίγματα ἐπὶ τῆς ψυχῆς) Eorum animis, qui
magnis se foiciapribis; dum vitam agerent, obstrinxerunt,
maculas inustas esse Dore Platonem ridens, qui sic in Ges
gia loquitur: ᾿Αλλὰ πολλάκις τοῦ μεγάλου βασιλέως ἐπιλαβόμενος,
ἢ ἄλλου ὁποτοῦν βασιλέως ἢ δυνάστου κατεῖδεν οὐδὲν ὑγιὲς ὃν τῆς
ψυχῆς; ἀλλὰ Dioibastry μέρα. καὶ οὐλῶν μεστὴν ὑπὸ ἐπιορκιῶν
καὶ ἀδικίας. Hoc attigit L. 9. in Ff. Claudian.

Quid. demens manifesta negas? En pectus inustae
Deformant maculae.
Cocx. Plura similia ex SÍ Midi Philostr. et Plutarcho ad-
fert Elsner. ad I. Timoth, IV, 2. p. 208. Cui, quantum ad
exempla profanorum auctorum, facile adsentior: num vero
verba Apostoli κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν, eodem
modo intelligenda sint, quod multas peccatorum notas ac
stigmata in conscientia Berant, nondum inde constare putem.
Meran cum duplex cauteriorum usus sit, nempe ad characte-
rem sive notam imprimendam, et ad sensum dolorificum tol-
lendum, ut Medici norunt, sensus videtur efficacior, si ver-
ba N. T. ex posteriore illo significatu exposueris; non enim
semper ex auctoribus profanis illustrari possunt 8. literae.
Maxime cum et nexus epistolae, et loca parallela biblica
suadeant, de obduratione, et quasi calli obductione quadam
sermonem esse. Sed sapientioribus lubens concedo, Si ta-
men acute £AlgviCew volumus, στίγμα est tantum quasi punc-
tum inustum, adeoque levius, quam καῦμα et καυτηριάζω,
quod totum locum cicatrice s. eschara obducere significat.
Rzirz. Verissimam et gravissimam hanc de notis vitiorum
scelerumque animis hominum impressis fictionem agnoscent,
quicunque naturam humanam recte norint. Neque jidgra
Cognati judicio subscribent, qui persuaserit sibi, Platonem in
nt a Nostro perstringi, perinde ac 81 ipsam sapientiam et ve-
ritatem ipsam JLucianus perstringere sibi proposuerit, Imo si
quid h,. 1, Platonici loci memor fuit, usus cst egregia illa sen-
tentia, quam et ab aliis scriptoribus veteribus varie proposi-
tam esse constat, ut ita sceleratos aequalium suorum terrore,

622 ADNOTATIONES

stultos pudore, afficeret, videntes inde, non adeo flagitia et
scelera abscondi ulla arte posse, quin post mortem saltem
certissimis signis et documentis aperiri et dignosci possint,
Omnino pessime errant, qui Lucianum merum scurram ha-
bent, quem unice juverit alios deridere: imo potius etiam,
ubi ridet, gravissimus est verae sapientiae praeceptor, vitae-
que dux haud indignus, quem cum sana quidem ratione se-
uaris, Lrmnw.

Ead. ]. 138. ΣτιγμάτωνῚὴ Lege Plut. x. τῶν Bo- vw. 1002.
ubi propemodum similia invenies, et de vario macularum
genere plura; et Platonem in Gorgia 813. C. D. et 312. Ὁ.
vid. Brod. 'Th, Crit. P. 2, 457. Soraw.

Pags. 290. 1. 5. Κηλῖδαξς ἐξ τῆς ψυχῆς) ἤΟνειδος. Sic recte
hanc vocem ad mentem Luciani interpretatur Hesych. qui hac
in voce consulend. Interpr, zristoph. Suid. alia est κηλίδων
acceptio alibi apud Lucian. Bovapn. Quodsi locum Amor,
c. 15. Bourdelotius innuit — amavit autem ille incertas cita-
tiones — errat: nam ibi non alia est hujus vocis potestas,
quam h.l. Lzuxw.

Ead. l. 7. 'Aya99) Aliquid de verbis Cynici excidisse
videtur. Scio equidem, posse bonum hocce remedium de phi-
losophia intelligi, sed- vaga nimis illa notio, Adde, quod
pro οὗτος legendum ὦ ovrog necessario est. Soraw. Nihili
haec. Οὗτος simpliciter pro o οὗτος dictum etiam supra c. 9.
extr. et 18. occuriit, et saapius. "4ya90y autem φάρμακον
quomodo offendere potuerit, prorsus equidem non perspicio.
Utile est remedium , aptum consilio. Lznw.

Ead. 1. 8. " Amidw etc.) Rhadamanthus Cynisco : " 4zi9« ἐς
τὰς μακάρων νήσους, τοῖς ἀρίστοις GvveGOuevog. κατηγορήσας ys
πρότερον οὗ φὴς τυράννου, ἄλλους προςκάλει. Prava distinctio
hunc locum occupavit. "Tu sic distingue: ἴάπιϑιε ἐς τὰς μαπκά--
ρων νήσους, τοῖς ἀρίστοις συνεσύμενος; κατηγορήσας γὲ πρότε-
ρον ov φὴς vugavvov. eliovg προςκαλει. Illa enim κατηγορήσας
γε ete. pertinent ad membrum praecedens: haec vero, ἄλλους
προςκάλει, non dicit Rhademauthus Cynisco, sed Mercurio,
cujus officium erat ἄλλους προςκαλεῖν " ut paullo ante Rhada-
manthus, σὺ δὲ, ὦ Ἑρμῆ, κήρυττε καὶ προςκάλει,, et postea
iterum ad Mercurium, τὸν τύραννον ἤδη προςχάλει. Hic au—
tem Micyllus non exspectavit Mercurii vocationem, sed eam
praevenit, et ultro se offert. L. Bos. Cap. 23. Cyniscus ad
judicem dixerat; ᾿Πάντως βούχομαι κατηγορῆσαί τινος etc.
Non designaverat igitur tyrannum reum futurum, Ergo non
poterat nunc Rhadamanthus dicere: κατηγορήσας ye πρύτερον
οὗ φὴς τυράννου. Patet hinc vocem τυράννου attento lectori

ENO GC ἃ πα ΔΒ 10 ἐμὲ 623

baudinjuria suspectam videri posse. Attamen non ideo Ja. -
cobsio plane adsentior, censenti, illam e margine in textum
venisse, Nam mox idem Rhadamanthus, etsi nondum a Cy-
nisco, quis ille reus esset, edoctus, Mercurio acclamat: τὸν
τύραννον ἤδη προςκάλει. Aut igitur Cyniscus verba illa,
πάντως βούλομαν κατηγορῆσαΐ τινος, monstrans tyrannum pro-
nuntiasse putandus, aut Lucianus hic, ut et alibi passim,
humani aliquid passus. Lrnux.

Pag.921.1.6. ᾿Επὶ τράχηλον ὠϑοῦσα) Collo innixo. Heliod,
lib. 8. Bovunp.

Ead. 1. 11. Κἀκ τοῦ λ.) Vid. 1)μῖεν. ad Thucyd. V, 61.
Hrnus.

Pog. 992.1. 1. "Axgízovc μὲν) Has omnes tyrannorum ar-
tes alibi fuse exsequor. Bovnp.

Ead, 1. 6. 'Euxagowdv) V. supr. Deor. D. V, m. Sorax.

Ead.l. 8. Φρυάγματος) Φρύαγμα equorum est sonitus
naribus excussus, irae et ferociae nuntius, quem fremitum
Latini dicunt: sed non ita commode ad superbiam referunt,
ut φούαγμα Graeci, aut nostri suum schnarchen, anschnarchen;
juod itidem ut Graecum ὠνοματοποιημένον est. Grsx.

Ead. 1. 9. ᾿ἀσκαρδαμυκτὶ) [ἄνευ τοῦ καμμύειν. | Sic Gram-
matici. dix1 antea, Bovnp. Ad Timon. c. 14. Lruw.

Pag. 923.1. 8. Toig 0g.) Quae a tyranno perpetrabantur.
DBnop.

Ead, 1. 11. Τὸν λύχνον καὶ τὴν κλίνην) Ut antea Necyom.
c. 12. induxit τὰς πρὸς τὸν ἥλιον ἀποτελουμένας σκιὰς ἀπὸ τῶν
σωμάτων, accusantes τὰ πεπραγμένα ἡμῖν παρὰ τὸν βίον, sic
nunc lucernam et lectum testes citat, alludens ad Graecos
philosophos, καὶ ἐπίτηδες ἐμπαίζει τὸν λύχνον καὶ τὴν κλίνην
μαρτυροῦντας παραγαγὼν , siquidem philosophis istis. καὶ τὰ
φυτὰ erant etiam ἔμψυχα. Bovnp. De conscio flagitiorum
lecto nounulla ex aliis scriptoribus collegit Piersonus ad 7Moe-
rid. p. 443. Luciani quoque ratione habita. Lziw.

Pag. 994.1. 5. "4 ἐπ᾽ ἐμοῦ διεπράττετο) Non male
quidem Latinus interpres! Quae in me (1. e. super me) patravit.
Nescio tamen, an hoc potius voluerit .Lucianus: coram me,
me tesle, me spectante. De testimonio enim nunc apitur; et
ἐπὶ μαρτύρων esse coram testibus, ex satis multis nostri quoque
scriptoris locis constat. Vid. Philops. c. 22. in. Pro Laps.
c. 1. extr. De Luct. c. 16. Unde ἐπ᾽ ὀλίγων et ἐπ᾿ ὀλίγων τῶν
μαρτύρων in uno eodemque loco Anachars, c. 16. variant ean-
dem rem significantia, Eadem elegantia usus auctor Jud, Vo-
cal. in. dicit, ἐπὶ τῶν ἑπτὰ Φωνηέντων, i.e. Judicibus septem
vocalibus, Notiones autein judicis et testis, per se diversae,

624 . ADNOTATIONES

apud Latinos in uno vocabulo arbiter quodammodo conjunc-
tae reperiuntur. Lznw,

Ead. 1. 7. Ἤδη μαρτύρει) Post vocabulum hoc vy. scri-
bendum est. Bnopn.

Ead.1.8. Μεθ ἡμέραν) Sic Zristoph. Plut. 981. Οἴμοι,
τάλας, ἀποδύομαν μεϑ᾽ ἡμέραν. Rxrrz.

Ead. 1. 11. “Ὑπερπεπαικότα) Difíficiliorem ac minus fre-
quentem vocem praetuli faciliori ὑπερβεβηκότα, quae ex in-
terpretatione nata videtur; quia hic idem significat. "Tmco—
ziemeL... autem praeter Scho/iast. etiam legit Steph. in "Thes.
qui idem verbum duabus aliis auctoritatibus probat. Rxrrz.
Ipsum Nostrum vide lmagg. c. 9. extr. πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην
εὐμορφίαν ὑπερπεπαιπώς. lhrnw.

Ead. 1. 12. Toig ógcou.) Quae a tyranno perpetrabantur.
Bnopn.

Ead. 1. 14. ᾿ἀπόδυϑι τὴν πορφυρίδα ) Vid, si lubet, similia
exempla adferentem E/sner. ad 1. Tim. 1V,2. p. 999. m. RE1rz.

Pag.995.1.1. Πελιδνὸς) Πελιδνόν ἐστι τὸ μετέχον τῆς ὠχού-
τήτος καὶ μελανείας οἷονεὶ μολυβδοειδές. Galen. Vonsr.

. Ibid. Kozaygegog ) Ex Platone Lucianus, ex Luciano Ju—
lian. Imper. Caesar. vide Casaubon. ad Pers. Dixit idem Lu-
cian. alibi κατὰ νώτου ποικίλος. In re tamen dissimili in 1,6--

αἱρῇ. Dialogo. Bovn».

Ead. 1. 7. Χάριν εἴσομαι) Prorsus ut Belgae et Germani,
dank weten (non wyten, ut vulgo male.). Sic et «ρίζαι, VIT,
17. et risiaen. I. ep. 1. quos frater G..O. Heitzius adduxit in
Belga Graeciss. p. 460. Recte quidem Scho/iast. ait, veteres
non dixisse εὐχαριστῶ, Si vetustiores intelligit; nam postea
tanto frequentius usurpatum, inprimis apud Eccles. Scriptt.
Tta in N. T. et Patrib. non modo, sed et ap. LXX 1n lib, Ju-
düh. Sap. et Maccab. Verum tamen satis probae notae esse
verbum, vid. ex Phalarid. et Arrian. Epict. probatum ab rev.
Alberti ad 9. Thessalon. I, 3. Rrrrz.

Ead.1.13. PAZA4.) Mercurio, si quidem adsit, nec post
traditos mortuos e vestigio abierit, quid caussae sit, ut sese
his immisceat, ego quidem non adsequor. QCenseo itaque
pro ZMercurio, cujus nomen in omnibus hic invenio, fihada-
mantihum reponendum; quod in versione ed. Par, factum vi-
deo, quamvis in Graecis illic nihil mutatum sit. Sorax.
Restitui RAadamanthi personam, invitis Edd. quae JMercur.
hic habent; quia sensus postulat, Rhadamanthum loqui, et '
in ipsa Latina versione Sa£m, et Paris. ejus persona quoque
expressa erat, licet in Graecis EP. legeretur, BRuirz.

IN CATAPTLIU X. 625

Pag. 996.1. 1. Ovzoci) Non satis sanus mihi hic locus
videtur. Sorax.

Ead.l. 9. Κατὰ) Quaesivit mutationem Solanus, non in-
venit: forsan quia ante bis, ter, Noster dixit παρὰ τὸν βίον,
et hic ita maluitlegi; sed nihil opus esse, cuilibet notum ar-
bitror. Rzirz. Ms. Beg. 3011. παρὰ τὸν B. Bir. Non so-—
lum in κατὰ Solano suboluit vitium, sed etiam in οὑτοσὶ, et
ilic quidem non temere, quum revera pro κατὰ in 3011. le-
gatur παρὰ, quae genuina videtur lectio esse. Minus vero
in οὑτοσὶ caussae est, quod offendas, modo penitus ceperis
judicis sententiam. Scilicet uti supra capp. 9.18. et 24., quo
postremo loco idem Solanus sine caussa idonea haesit, οὗτος
pro o ovroc in allocutione de secunda persona valebat, ita ἢ.
l. de tertia persona adhibitum non tam allocutionem, quam
exclamationem, vel potius obliquam acclamationem, eamque
cum indignatione quadam et acerbitate conjunctam, desig-
nat. Loquitur enim judex ad famulum, sed ita, ut mon-
stret simul nebulonem uunc abducendum et vinciendum. Si-
milem formam induit Diall. Mortt. XXX, in. Minois judicis
oratio: Ὃ uiv λῃστὴς οὑτοσὶ, Σώστρατος, ig τὸν “Πυριφλεγέ--
ϑοντὰ ἐμβεβλήσϑω. ^ Conversu difficiliora sint verba, quam
explicatu, Equidem reddiderim, ut vis saltem sententiae ca-

iatur: Áeus nebulo hicce; vel: vae! nequam iste. Interpre-
tum nullus hanc vocem expressit. Lrux.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS.

Pag. 927.1. 1. MIXO0£$) Librum habes elegantissimum,
viroque gravissimo dignum; acumen et dicendi rationem
nec tetricam, nec rursus fucatam. Institutum ipsum viris
doctis ipsis placeat necesse est, qui famae simul et virtuti
consultum volunt; dum a servili propemodum sorte apud
Magnates divitesve, ut virtuti sibique vivant, revocantur,
Sed cave, dum vitia dominorum depicta, dum turpes docto-
rum quorundam artes, ambitiosam patientiam spectas, ita
suavitate Luciani abripiaris, ut putes, nullos a contagio ma-
lorum istorum immunes, Sunt enim et Fenelones inter hujus
ordinis viros, qui et privatis et principibus educandis de re-

Lucian, Fol. III. Ir

626 ΒΥ δ Κι ἢ 8 xus
publ et orbe ipso bene meriti, et a suae aetatis hominibus
viri boni merito censentur, €t a posteris semper maximi fient.
SoraAx.

Ead. 1.9. Καὶ τί σοι πρῶτον) "Theocr. Idyll. ἐζ. Τί πρῶτον
χαταλέξω; ἐπεὶ πάρα μυρία εἰπῆν. Bnop. Hoc initium sum-
tum est ἐκ ZZomer. Odyss, L.. 9. τί πρῶτον, τί δ᾽ ἔπειτα, τί δ᾽
ὕστατον καταλέξω; Ὅοον. Ex Theocriti Ptolemaeo. MAncir.
Hom. ll. E, 703. et Od. I, 14. ϑοτιαν.

Pag. 298. 1. 6. ᾿Εξηγόρ. πρός με) Ex Grammaticorum pla.
eitis scribendum foret πρὸς μέ... Illi enim encliticam accen-
tum retinere jubent post praepositionem, INolui tamen mu-
tare, quia non solum Edd. cousentiunt, sed et apud alios
centies sic scribitur, (fors.'male) ut ap. z4ristoph. Plut. 1056.
Βούλει ---- πρός μὲ παῖσαι etc. In Épict. Man. c. 1. fin. Helan—
dus tamen recte edi curavit οὐδὲν πρὸς σέ non modo propter
emphssin, et finem periodi, sed et in media oratione c. 29.

τ. οἵ c. 20. 9. 14. τὴν αἰδῶ τὴν πρὸς σὲ τῶν πλησίον. Jdesop.
fab. 188. κατά τινὰ τόπον. Constructio autem verborum ἀγο--
ρεύω, λέγω, φημὶ et simil. cum praepos. πρὸς loco dativi, est
frequentissima; maxime duo posteriora in N. T. /Matth. XXII,
70. Marc. XV1,8. Luc. I, 18. etc. Sed et. Epict. Sent. 78.
Dion. Hal. Aut. VIT, 473. ἀπήγγειλε πρὸς τὴν βουλὴν, nuntia-
vit'senatui. Noster Phalar. altero, cap. 8. χρὴ γὰρ τἀληϑῆ πρὸς
γε ὑμᾶς αὐτοὺς λέγειν. Rxrrz. Et sexcenties. Πρός μὲ autem
etiam in Somn. c. 15. ad fidem exemplarium edidimus. Lzmuw.

Ead.1.9. Γὰρ) Koilego pro γὰρ, quod in impressis et
M.est. Soraw. Promisit Hemsterhusius in Adnot. ad Diall.
Marr. VII, 2. Tom. 1T. p. 432. de commutatis particulis ἀλλὰ
γὰρ et ἀλλὰ xol ad bunc locum sese dicturum; ad confirman-
damne Solani conjecturam, an ad infringendam, conjici ex
ipsius-verbis non certo potest. Quod debitum quum solvere
Viro egregrio non licuerit, nec Heizius id negotium susce-
perit, ego jam mihi illud imponam, ita tamen, ut ab Hem-
sterhusii consilio paullulum recedens nihil, nisi ostendam va-
nam esse hoc quidem loco So/ani conjecturam. Neque tamen
multis hodie verbis in eam rem opus erit, quum particula-
rum Graecarum potestates et usus diligentius ac subtilius,
quam olim, tractari coeperint. Primum ἀλλὰ γὰρ vel eo
commendatur maxime, quod variae lectionis ne vestigium
quidem in libris animadvertitur; nec mutari adeo ullo modo
debebit; nisi vel in barum particularum, vel in loci ipsius,
natura aliquid sit, quod mutationem fieri jubeat. Atqui quod
Solanus mavult, ἀλλὰ xal, alienissimum est ab h, 1, Sive
enim sed etiam, sive imo vero, explices, neutrum convenit:

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 627

nam sententia, quae sequitur, ηὐφραίνετο ἀναλογιζόμενοι
etc. non est amplificativa, quum eadem res praecesserit in
voce οὐκ ἀηδῶς μνημονεύοντες, eademque ejusdem gradus; mul-
to minus est adversativa, sed unice declarativa habenda, in
qua ἀλλὰ annuntiat, quod modo negative dictum erat οὐκ ex-
óóc, idem jam affirmative pronuntiatum iri, γὰρ autem rem
ipsam indicat jam secuturam esse, de qua homines isti nunc
laetandum sibi putarint. Est igitur ἢ. 1l. illud Latinorum Sed
enim , de quo .-Hoogeveenus ad ser. p. 478. non indocte dis-
putat, Liberius paullo, neque tamen contra auctoris men-
tem, interpres Latinus vertit: Sane enim. Exempla alia, si
quis ex nostro scriptore desideret, suppeditabuntur in Indi-
ce, Lrzuw.

Jbid. Hógoaívovro) Sic necessario mutandum esse existi-
mo, quod in M. et Edd. erat εὐφρ. | Vid. tamen Gror. Flor.
127. C. Demosth. p. m. 185. B. cvvevgooívsro τοῖς πολλοῖς. Sed
in his omnibus peccari credo. Sorax.

Ibid. Oiov ἀπηλλάγησαν.) Sic saepissime sine praeposit.
Ut infra Philops. c. 16. ἀπαλλάττειν δεινῶν liberare a gravibus
malis, et alibi non semel, Sic Herodian. L. 9, 1, 17. ἀπαλ-
λάξομαι φόβου. Interdum tamen cum praeposit. Ut ap. Isocr,
ad Demon. p. 19. Β. ed. J//olf. ἐκ τῶν κοινῶν ἐπιμελειῶν ἀπαλ--
λάττου, a publ. functionibus te libera, discede. Alia super hoc
verbo vid. ad c. 23. hujus Dial. Rzzrz.

Ead. 1.10. zfià πάσης) Τῆς τελετῆς ἐξέρχεσϑαι: ^ Proverb,
de quo paroem, Bovnp.

Ead. 1. 11. Διεξεληλυϑότες) Sic W, et V. recte, In reli
quis tantum ἐξεληλυϑότες. Sornaw.

Pag. 929. 1. 1. ᾿ξξυρημένοι τὰς κεφαλὰς) Quod a naufra.
gis factitari solitum dudum probavimus. Bnop. He:za/d, ad
Martial. dixi ad Petron. τὸ γὰρ παλαιὸν of ναυαγήσαντες ἄνϑρω-
σον τοιούτῳ ἐκέχρηντο σχήματι πρὸς τοῖς ἱεροῖς καϑήμενοι καὶ τὴν
αὐτὴν τύχην ὀλοφυρόμενοι. Bovnp. Ναυΐταρ᾽θ radi solebat
caput, ut non modo ex hoc loco patet, sed etiam ex Dial.
de Sectis c. 86. ubi Hermotimus, zfoxd δέ μοι ἀλόγως ἂν καὶ
ξυρήσασϑαι τὴν κεφαλὴν, ὥςπερ o£ ἐκ τῶν ναυαγίων ἀποσωϑέντες
ἐλεύϑεροι" eamque caesariem Diis marinis consecrari moris
erat. Auctor in Epigr. de Naufragis: d

Γχαύκῳ καὶ Νηρεῖ, καὶ Ivoi, καὶ ΜΙελικέρτῃ,
Καὶ βυϑίῳ Κρονίδῃ καὶ Σαμόϑρηξι ϑεοῖς,
Σωϑεὶς ἐκ Πελάγους “ουκίλλιος, ὧδε κέκαρμαν
Τὰς τρίχας “ἐκ κεφαλῆς" ἄλλο γὰρ οὐδὲν ἔχω.
Vid. etiam Hadr. Jun. de Coma. L. Bos. De rasis naufrago-
rum capitibus vid. viri docti ad Fetron, c. 104. Gusw,
το

628 ADNOTATIONIES

Ead. 1.9. Καὶ ἐκβολὰς) lMercium οὗ vim tempestatis in
mare jacturas. ΡΟ.

Ibid. Καὶ πηδαλίων ἀποκαυλίσεις) Transversas gubernacu—
dorum fracturas. Bno».

Éad.1. 4. Τοὺς Διοςκούρους) Castorem et Pollucem. Hoc
ilustrat P/inius; Bnop. Hor. I. Od. 12. 75eocr. ldyll. 92.
WVonsT. Serio nauclerum idem hoc narrantem inducere vide-
tur in Navig. c. 9. Sed ridet iterum. Rixivz.

Ead. 1. 6. 'Ex μηχανῆς 920v) Erasmus in Proverbio, Deus
ex machina. Bnop.

Ibid. 'Ex τῷ. καρχησίω) Καρχήσιος τὸ ἄκρον τοῦ [6700
Schol. Ms. Reg. 3011. Biz. à

Ead.1.10. Εὐμενείᾳ) Sic recte M. S. et A. eliquae ev-
μενίᾳ. Soraw. .

Ead. 1. 11. ᾿Εκεῖνοι μὲν) Naufragi. Buon.

lbid. Τὴν παραυτίκα χρείαν) Beza non satis accurate in
ep. 2. ad Corinth. 4, 17. παραυτίκα ἐλαφρὸν verterat i//ico prae-
ieriens ; cum παραυτίκα sit in praesens: quod si probatione in-
diget, vide ex Demosth. Xenoph. et Lucian. de non cred. ca-
lumn. probatum ab £/snero ad N. 'T. 1. c. Rerrz.

JEad.1. 19. “αμβάνοιεν) Nummorum aliquid. corradant, sti-
pem accipiant, Bnop. -

Pag.930.1. 1. Τὰς) Deerat in plerisque hic articulus ante
τρικυμίας. Sed quia agnoscunt M. V. Fl. et J. eum addidi,
RAzErrz. ;

Ibid. Τρικυμίας) Vix assequi licet interpretatione Latina
hunclocum. Τρικυμία quasi tu triplicem fluctum dicas, Grae-
cis jam maximus est, et quem Latini decumanum dicant:
hunc igitur lepide auget auctor. Sed ea minorem vim habent
conversa Latine: nisi forte a decumano ad vicesimanum, trice-
simanumque velis adscendere. Grsx.

Ead. 1. 5. “Ὑπεραντλούμενοι τῇ ἅλμῃ) Ab Erasmo adopta-
vit Benedictus: salo. perfundebantur, quod utique non potest
molestiam rei, quae Graecis vocibus enuntiatur, implere.
Debuerunt, vel dum antlia eorum salsugine gravabatur. Gnox.
Vid. cl. Hemsterh, ad "Timon. c. 4. Rxrrz.

Ead. 11. “Εκόντες) Apud TA. WMagistr. mendose descrip-
tus est hie locus, voce £xàv. SorAw. Manifesto peccatum
ibi a librariis: repugnant enim scripta iis, quae 1pse Gram-
maticus modo praeceperat.. Cf. Adnot. ad Schol. Lzuw.

Ead.1.14. Tipóziug) Nomen haud dubie verum, sed
hominis haud aliunde, quam ex nostro, noti. Timoclis Stoici
meininit in Jov. frag. c. 4. et seqq. Sed an idem sit, addu-
bito, quia hic amicus videri potest. Nisi forte postea inter

N DE MERCEDE COXDUCTIS. 629
eos inimicitiae fuerint, propter quas hominem ita riserit, ut
ilic facit. Forsan afum tum, cum hunc librum scriberet,
non admodum ei cum eo conveniebat. Indicio esse potest,
quod usque adeo cupidum facit ejus vitae, quam ut philoso-
pho, imo liberali homine indignam ei ob oculos ponit. Imo
vero eundem esse suspicor, qui “Ετοιμοκλῆς in Conviv. c. 91.
et seqq. audit, quique illic haud amice sane tractatur. Soraw,
Non erat, quod curiose So/anus alibi quaereret eundem Ti-
moclem. pede haud dubie est, ut multa alia apud Nostrum,
hujus amici nomen. Poterat, ait J//ielandius, etiam Philo—
cles, vel Damocles, vel etiam Speusippus, nominari; nomi.

nc quidem non debebar carere; quale vero hoc esset, plane

nihil referebat. I.zuw.

Fas. 931.1. 9. ΜΜισϑοφορὰν.) Forsau μισϑοφορίαν. Conf,
infra c. "6. Sorawx. Et illic scilicet SSolanus vulgatum μισϑο--
φορὰν eodem modo mutandum censet, Veri speciem auget
assensus Codicis 2956. ubi μισϑοφορίαν reperitur. Unde
Schmiederus altero illo loco novam lectionem recepit, hocce
nostro in veteri acquiescere maluit. Be/inus contra in utro-
que loco corrigendum censet; me quidem non suffragante,
Mict$0gpooc enim proprie quidem est merces operae accep
ta, vel pacta, ut Pro Merc. Cond. c. 15. φέρειν μεγίστας μισϑο-
φορὰς, et Eunuch. c. 3. συντέταλται ἐκ βασιλέως μισϑοφορά τις
οὐ φαύλη κατὰ γένη τοῖς φιλοσύφοις. μισϑοφορίέα vero ορε--
ram ipsam significat, pro mercede quadam locatam: vid. [.ο-
beck, Parergg. ad Phrynich. p. 491. Sed ipse Lobeckiv. ibi
docet, unum nonnunquam cum altero vices suas commutare,
vel scribentium arbitrio, vel librariorum culpa. Luciani ar-
bitrium vel inde cognoscitur, quod μισϑοφορίαν ἀποφέρειν
dicit Navig. c. 13. pro μισϑοφοράν. Aliquanto tolerabilius
videtur, ob tropum quidem satis frequentem, μισϑοφορὰ pro
μισϑοφορία, in phrasibus μισϑοφορὰν ἐπαινεῖν, ut h. 1. et
ἀπαντᾷν ἐπὶ μισϑοφοράν, ut cap. 6. ubi facile altera ditio in
alteram transferri potest; non minus certe facile, quam apud
Xenoph. Anab. VI, 4, 8. C W'eisk.) ubi quae leguntur; Τῶν
γὰρ στρατιωτῶν οἵ ,γλεύθενν σαν οὐ σπάνει τοῦ βίου ἐκπεπλευκό--
τες ἐπὶ ταύτην τὴν μισϑοφορὰν etc. cum his nostris conferri

merentur, l.gnuw.

Ead.1.9. Οἷς μετὰ τοῦ τοὺς φίλους ἔχειν etc.) Permole-
ste ab interpretibus obscuratur sententia hujus marrationis,
Nam Erasmus, quem sequitur BDourdelotius, praeterquam
quod praepositionis hujus rationem nullam habeat, tum
finem pessime claudit, scribens id vero non mediocre vi-

630 ADNOT TATIONIFPE'S

deri. Quae quidem alienissima sunt ab illis, quae ibi scri-
bit Lucianus. Adverte, lector, et videbis, verbum substan-
tivum in illis postremis καὶ Qv εὖ πάσχουσι τούτων λαμβάνειν,
οὐκ ὀλίγον ἐστὶν, (ut quidem distinguit edit. Salm. et Par. cum
Bas. xoi ὧν εὖ πάσχουσι, τούτων λαμβάνειν οὐκ ὀλίγον ἐστὶν,
omnes ineptissime) abscindi debere ab praecedentibus, et in
constructione revocandum ad ipsum nostrum οἷς, ut adnota-
vit pater, Videtur sane id ipsum exprimere Benedictus: qui—
bus cum eo, quod etc. peregrinarentur, non parvi esset emolumenti
mercedem amicitiae et benefactorum istorum accipere; modo ille
vel propriam interpretationem recte intellexerit, et τὸ esset
acceperit pro Ziceret. Sic enim distinguenda illa, moocéct καὶ
μισϑὸν τῆς φιλίας καὶ ὧν εὖ πάσχουσι τούτων λαμβάνειν οὐκ oÀL-
yov, ἐστίν. Ut in Mercede cond. μισϑὸν οὐκ ὀλίγον τῆς ἀγγε--
λίας προςλαβών. Gnow,

Ead. 1. 5. "Ez λευκοῦ ζεύγους) “Δευκὸν ζεῦγος vocat currum
candidis equis tractum. Bnop.

Ead. 1. 7. ᾿Εστὶν) Servanda omnino haec vox, et ver-
tenda, Jicet. Soraw. Imo si comma post λαμβάνειν deleas,
et ante ἐστὶν reponas, ut facit Solanus. Brrrz.

Ibid. 'Avegvàg) Sic supra Vit. auct. c. 10. ἀτεχνῶς ὁμοῖον
κυνί, Zdristoph, Plut. 109. et 362. Vid. Scholiast. et Span. qui
docent, qua ratione ἀτεχνῶς significet, vere, omnino. ἀτέχνως
autem, mutato accentu, estruditer. | Vid. Ammonium de sim.
differ. Posteriore hoc sensu 24e/. V. H. X, 10. Rzrvz.

Ibid. "Ἄσπορα) Hom. Od. I, 109.

Οὔτε φυτεύουσι χερσὶ φυτὸν, οὔτ᾽ ἀρόωσιν,
᾿Αλλὰ τὰ γ᾽ ἄσπαρτα καὶ ἀνήροτα πᾶντα φύονται.
Sorax.

Ead. 1. 12. Μετὰ τῆς καρίδος) Cum squilla, h. e. cum-esca.
hoc enim pisce plerique inescantur. Bnop. Sic in Piscat.
Bovunp. Squillam τὴν καρίδα hic etiam verterunt, Sed cum
carica ficus, quae καρὶς eadem Éustathio, sub finem Piscatoris
huic rei adhibita sit; dum de squilla, nescio an praedae na-
ta, constet certius, ficum interim hamo addidi. Grsx.

Ead. 1. 14. Περιμείναντες ἐξελκομένου) 810 tres editiones,
cum tamen Zrasmus interpretetur adacto, BDenedictus illecto.
Recte igitur adsripsit pater 2geAxouévov. Gnow. Et hoc Gesn.
vult, recte; sed suspectam lect. servo, quia constans, Rzirz.
GEO quum vertit, introtracto, nou necesse est cogitaverit
ἐςελκομένου, sed potest idem etiam in verbo vulgato ἐξελκομέ-
vov inesse, modo motum introrsum mente suppleas , quod et
in aliis verbis cum 2x compositis feri constat, ut in ἐκφέρειν
πόλεμον, inferre bellum, ἐξάγειν, ubi significat incitare, παρ-

^ IN DE MERCEDE CONDUCTIS. | 631

οξύνειν, Hesychio interprete, e. a. Majorem, et nescio an ju-
stiorem, suspicionem movere potest totius loci structura, iu
qua imprimis verbum ὁρᾷν offendit So/anum et Belinum, quip-
pe qui, quo illud referendum sit, non intellexisse videantur,
Quod autem So/anus conjicit ὁρῶντες, rem adeo non expedit,
ut magis etiam impediat. Speciosius est, quod. DBelinus vult
ξωράκαμεν, vel fogeusv, adnexa copula καὶ ante ὅτε. ' Neque
id displicuit Sc/umiedero, postquam paullo diligentius Belin:
mentem expiscari coeperat. Verum et audacior aliquanto
haec est loci mutatio, nec per se omnino satisfacit. Nam
caret nunc περιμείναντες Objecto suo, quo carere non debe-
bit, Simpliciorem inveni medicinam, quae tamen adhuc ve-
reor, ut radicitus omnem labem tollat. Maxime impeditur
loci ratio colo illo, quod i in Edd, Heiiz, et recentt., excepta
Iolfiana, post ES positum reperitur. Restitue cum J//o/-
fio et antiquioribus plerisque comma, et clarius nunc Partici-
pii περιμείναντες nexus cum finito verbo ἐπεδαπρύομεν patebit.

Verum quaeritur jam, quam recte περιμείναντες ὁρᾶν, ΠΣ ἢ
tanles, dum videant, ad normam vel usum ΠΥ linguae
dici potuerit, Quam quaestionem etsi, qua via disceptem,

sentiam, non tamen ea claritate pervideo, ut sperare possim,

undique. me justis exspectationibus responsurum esse. Lizuw.

Pag. 932. 1. .1. “Ορᾶν)ὴ Forsan ὁρῶντες. Sed in libris,

uos consului ᾽ nihil hic. subsidii, nec ia Edd. Sorax.

Ead. 1. 8. "Agvzara) Vid. supra Deorr. Diall. XVII. 6. 1.
Sorasx.

Ibid. “Ὡς οὐκ) Expungenda vocula negativa οὐκ. Gur.
Non expungendum οὐκ. Significatur enim: nos non'posse ef--
fugere, i. e, non posse caussam nostram defendere; sive demon
strare, nos non peccasse, ἈΈΤΥΖ,.

Ead. 1.5. Καὶ τῶν κύρτων) Τοῖς sinuum, aut nassae. Dnop.
Κύρτος ἀγγεῖον σχοινῶδες ᾧ οἵ ἁλιεῖς χρῶνται. Hesy. 'ch. εἶδος δικ-
τύου. Etym. M. Vid. Zenob. in Paroem. ἔνδον τῶν ἁλιευτικῶν
κύρτων, "Vonsr.

Ead. 1.6. Mwyov) De potestate hujus vocis egit 77. Se/-
lius in Observ. c. 6. Mvjóg pro initimo recessu terrae adfert
ex Ael. VIII, 9. Hesiod. ϑεογ. 119. Sibyll. L. VIII, 360. Psaím.
72. etc. m pro thalamo et interiore parte aedium, Homer.
ll. P, 86. — μυχῷ ϑαλάμοιο. Musaeus de amor. Leand, et Her.
263.

"Hyeye vuHqOXOOLO μυχοὺς ἐπὶ παοϑενιῶνος.
Hinc ϑεοὶ μύχιον Penates. «16εἰ, de anim. X , 84. Rzrirz.
Ead. . 7. Τοῦ σκύλοπος ) Unci, Nani Bno»n,

632 ADNOTATIONES

Ead.1. 8. Kol τῆς τριαίνης) Tridentis, quo pisces lanci-
hant ac fodiunt piscatores. Bnop.

Ibid. "Ande ) Libellum de Mercede Conductis, hoc est,
de conditione vitae, quam vivant illi, qui in potentiorum
domibus degant vel παιδαγωγίας caussa, vel ut principum il-
lorum virorum familiae, solo éradieighs suae nomine quod-
dam quasi decus ddPofonti Lucianus scripsit, ut patet ex prae-
missis ad amicum suum "Timoclem, qui isti vitae generi tra—
dere se, dudum in animo haberet, momorduei ut ante, quam
$e in potentioris alicujus ΓΕ ΤΕ committeret, diligenter
cum animo reputaret ea, quae plerumque ivticosiodf vitae
statum comitentur; ne torte sero eum facti, non satis ante
perpensi et deliberati, poeniteret; et ne quandoque querere-
tur, sibi defuisse amiti monentis salubre" consiliutat ^ Vult
ergo, ut ipsum illud rete ante, quam eo se involvat, extrin-
secus diligenter perspiciat. Kol τοῦ ἀγκίστρου δὲ τὸ ἀγκύλον,
pergit jam, χαὶ τὴν ἐς τὸ ἔμπαλιν τοῦ METH ἀναστροφὴν,
καἱ τῆς τριαίνης τὰς ἀκμὰς εἰς τὰς χεῖρας λαβὼν, πρὸς τὴν γνά-
ϑον πεφυσημένην ἀποπειρώμενος, ἣν μὴ πάνυ ὀξέα etc, Hic pro
ἀκμὰς Brodaeus Miscell. IX. c.13. reponit αἰχμάς. Acute qui-
dem id Brodaeus; sed longe argutior profecto et venustior
Jectio vulgata. "Anu est subtilissimum istud et tenuissimum,
atque adeo acerrime secans in quovis ad secandum pungen-
dumve apto instrumento, Sic acies novaculae dicitur ἀχμὴ
ξυροῦ. Homerus HK. Y. ATO:

Νῦν 2 δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς

Ἢ μάλα λυγρὸς ὔλεϑρος "Axeioig, ἠὲ βιῶναι.

unc enim omnibus in novaculac stat acie

Vel valde triste exitium Achivis , vel vita.
Sic verbum verbo potest reddi: sensus est, ad extremum us-
que discriminis punctum res summa Abtivnci venit, utrum
tristl exitlo sint perituri, an salutem servaturi; sive, Peri-
clitantur nunc Achivi de vita et de morte, De proverbio hoc
ἐπὶ ξυροῦ ἵστασϑαι, videndi paroemiographi. Quantum ad
usum vocis ἀκμὴ, loco huic Homerico convenientissimus ille
Dionysii Hal, in extremo lib. IT. ἀρχαιολ. ubi Accio Navio
cotem novacula discindente, ἢ δὲ ἀκμὴ τοῦ σιδήρου δι᾿ ὅλου
χατελϑοῦσα τοῦ λίϑου etc. Ergo ἀκμαὶ τῆς τριαίνης, sicut ἀκ-
μὴ ξυροῦ apud Homerum et Dionysium Ha£. (nam et apud hunc
ξυρὸς intelligendus, quae vox quoque praecesserat) sunt acies
dentium in tridente; ,quod propterea moneo, πὸ quis ad id
cifendat, quod vox ἀκμὴ, alibi passim in singulari, hic in
plurali usurpatur. Atid facere debuit CMM ; cum tridens

habeat tres cuspides, atque adeo tres distinctas ἀκμὰς, sive -

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 635

acies. "Axueis Hesychius quoque exponit ὀξύτησιν. — Ceterum
ἀκμὴ transfertur ad res qualescunque, notatque id, quod in

quaque re summum et praecipuum sit, Apud JMristophanem
in Pluto v. 256.
"Im, ἐγκονεῖτε, 6 σπεύδεσϑ᾽, ὡς ὃ καιρὸς οὐχὶ μέλλειν"
"AM ἐστὶ ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς ἀκμῆς, ἡ δεῖ παρόντας ἀμύνειν.
Ite, properate , currite ; neque enim jam tempus est
cunctandi ;
Verum ipsissima jam nata est occasio, qua vos adesse
T"
Sic ἀχμὴ τῆς εὐτυχίας apud “εἸαη. IT. ITowx. c. 10: Azur] sim-
pliciter quoque de vigoreactatis; vide 4elianiIndicem. Apud
INostrum quoque in Deor. dialogis sive Dear. judic. XX. . 14.
de Helena, ἐπειδή περ εἰς ἀκμὴν κατέστη, πάντες οἵ ἄριστοι τῶν
* Ayoudv ἐπὶ τὴν μνηστείαν ἀπήντησαν. Hic ἀκμὴ est maturum
nubendo tempus, quod et ὥρα γάμου appellatur ab Zrriano 4.
Exped. apud quem Roxane dicitur ἐν ὁ ὥρᾳ γάμου. lstiusmodi
nubilis virgo Graecis quoque ἐν ἀκμῇ γάμου γενομένη audit;
quemadmodum de llia, sive Rhea loquitur Dion. Hal, lib. I.
Eodem sensu sumitur passim ἀκμαῖος de rebus vigentibus, et
ad summum perductis; non in bonum modo, quod vulgatis-
simum, verum etiam in malum. Samosatensis noster in Ti-
mone Tom. I. (huj. ed.) p. 68. νέος y ἔτι, καὶ ὀξύϑυμος ὧν,
καὶ ἀκμαῖος τὴν ὀργήν. lta et ἀκμάζειν ad summum pervenisse.
Apud Longum iu Pastoral. p. 8. ed. Franeq. μεσημβοία dicitur
ἀχμάζουσα. Vide plura de his apud Budaeum et H. Stepha-
num. Jrss.

Ead. l. 9. "Hv μὴ πόνυ ὀξέα) Quae nuper retulit omnia:
τοῦ ἀγκίστρου τὸ ἀγκύλον, τὴν τοῦ σκόλοπος ἀναστροφὴν, τὰς
τῆς τριαίνης αἰχμάς. Sic enim legendum est, non ἀκμάς. Βπου.

Ead. 1. 14. Καϑάπερ 0 “άρος) Ex proverb. λάρος χάσκει.
Bovnp. Vid. .4ristoph. interprett, Vonsr. Nimirum Neb.
v. 591. "Ev Κλέωνα τὸν λάρον δώρων ἑλόντες καὶ χλοπῆς etc. Si
Gleonem illum Larum amóitus ac fur ti damnatum capiatis. Ubi
Scholiast." Ὅτι ὁλάρος τοιοῦτος " καὶ ἐν ᾿Ιππεῦσι" (ν. 956.) A4à-
ρος κεχῃνὼς ἐπὶ πέτρας δημηγορῶν. Rrirz.

Pag.2938.1. 8. Γραμματιστῶν) Sic iterum usurpat in Rhet.
Praec, c. 10. ubi patrem Aescbinis γραμματιστὴν vocat, quia
Suida γραμματοδιδάσπαλος dicitur, et a Demosthene etiam de
Coron. Γραμματιστὴς tamen aliquando apud antiquos est ra—

liocinator, “ογιστής᾽ uti videre est ex I. Polit. Platonis, ubi

v [i ' "» D
haec duo synonyma facit, ὁ λογιστὴς ἐξήμαρτε καὶ ὁ γραμματι-

στὴς, 1. e. qui calculis et quz calamo rationem inierunt , uterque

errarunt, Vid. etiam Porphyr. V. P. n. 48. At idem Plato

634 ADNOTATIONES

p.77. À. B. de Gammatico usurpat. Hic autem Grammaticos
intelligi, non atriensem, aut quos nos Magnatum Secretarios
dicimus, aut a rationibus, sequentia postulant, iu quibus et
Τραμματικοὶ audiunt, et cum lhetoribus Philosophisque in-
ter doctos πεπαιδευμένους semper enumerantur, Vid. Xen.
Symp. pag.516. lin. 10. Sorax. C. G. Jacobus in Bibl, Crit.
Hildes. a. 1821. P. I. Fasc. 1. p. 105. praeferri vult γραμματι--
κῶν ob capp. 25. et 86. ,, Γραμματισταὶ, ait, potius scribae
Herodot. VIL, 100. vel ludimagistri Xenoph. Symp. VII, 97.
Τραμματικοὶ vero philosophi isti abjecti et miselli, qui tum
in domibus divitum nutriebantur Romanorum, nec tamen eru-
ditionis doctique commercii gratia, sed ludibrio et irrisioni
semper obnoxii pessime ab omnibus fere ut Graecorum para-
siti tractabantur. Cf, Boettiger Sabina T. II. p. 38. sq. ^ Cui
quidem sententiae etiamnum inhaerere se Vir doctus signifi-
cat in Epistola nuper ad me amice data, ubi simul monet,
de discrimine inter grammaticos et rhetoras conferendum esse
Quintilian. Y, 1, 1 — 6. et /Mansonem in: Verm. Schrift. vu.
Abhandl. p. 66. sq. At fateor haec mihi non probari, utpote ἡ
minus accurate disputata, Non philosophi esse poterant illi,
de quibus h. l. agitur, Grammatici: distinguuntur enim clare
et graviter inter se tum ἢ. ., tum iis, quae ex eodem libro
Jacobus adfert, locis- Deinde et audiendi erant Suidas, qui
γοαμματιστὴν dicit τὸν τὼ πρῶτα στοιχεῖα διδάσκοντα (ergo
Grammaticum vult) et Hesychius, qui γραμματιστὴς, inquit,
γραμματοδιδάσκαλος" ergo Grammaticus. Nec negligenda 5o-
lani observatio, qui e loco Rhet. Praec. c. 10. probat, γραμμα-
τιστὴν etiam nostro scriptori pro Grammatico valere. Sed
addam tamen statim, aliquid certe discriminis esse inter γραμ-
ματιστὴν, et γραμματικόν. Hoc enim vocabulum omnino de-
notat fiteratos, quos tum vocabant homines, vel a peritia et
eruditione, vel a vitae certe generis professione. [τὰ Hi—
siiaeus per Convivium s. Lapithas audit ὁ γραμματικὸς, ita
distinguuntur in hoc libello Grammatici a rhetoribus et phi-
losophis, et musicis. Sed γραμματιστὴς notam habet humi-
lioris conditionis et pretii, significatque ludimagistrum, in
pueris elementariis erudiendis operam collocantem. Τὰ pa-
tet e Suidae et Hesychii verbis, patet e Xenophontis loco, a
Jacobo laudato, nec non e Luciani ipsius, quibus Aeschinem
oratorem γραμματιστοῦ filium. designat, verbis. ( Rhet. Praec.
c. 10.) Jam cur h.l. Luciano placuerit potius γραμματιστὰς
commemorare, quam γραμματικοὺς, quos alibi dicit, ratio,
opinor, in promtu est. Cum contemtu quodam loquens pAi-
losophis, quibus adnumerabat se Timocles, τοῖς σπουδαίοις

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 635

γεν καὶ τοῖς σεμνοῖς (attente legenti haec occurrent), oppo-
nit nunc eos, qui aut vulgo, aut a philosophis certe, mi—
noris fiebant, quam ipsi venerandi philosophi. Hos omnes
jam. dicit in hac vitae conditione, de qua sermo est, eodem
prorsus a divitibus et potentibus baberi pretio et honore,
1. e. pariter omnes despici ac dehonestari. Deinde recte qui-
dem idem Jacobus probat παιδεία. quod autem dictionem uni-
versam ad eam rationem revocat, de qua Jllatthiae in Gramm.
Gr. $. 586. p. 860. mentionem injecit, et τοὺς ἐπὶ παιδεία ex-
plicat doctos, graviter hoc quidem loco errat. Nam non ab-
solute dicitur Τῶν ἐπὶ παιδείᾳ, sed junctim haec capienda,
ut intelligas τοὺς ἐπὶ παιδεία Gvvelvat καὶ μισϑοφορεῖν ἀξιουμέ-
νους. quemadmodum in Demon. Vit. c. 31. Apollonius phi-
losophus ejusque sectatores commemorantur ὡς ἐπὶ παιδείω τῶ
βασιλεῖ συνεσύμενοι. Denique ὅλως scripsisse Lucianum, ne-
que vero, quod olim vulgatur, ὅλων, nemo dubitabit, nisi
qui judicio graviter laboret. Neque adeo opus erit, ut aliis
Luciani locis, quae paene innumerabilia sunt, haec ratio il-
lustretur. Lrmw.

Ead.1.5. Kowóv yàg) Ego mutavi, in omnibus enim
erat δέ. SorAw. 4i) Mallem et ego γὰρ legere; interim, cum
nec Ms. nec ed. ulla praeit, intactam reliqui vulgatam, quia
sensum tolerabilem habet, si ad sequentia referas; et in ar-
gumentationibus δὲ saepe valere a;zguz, notum arbitror. Ve-
rum 51 γὰρ legas, concinnior tamen nexus erit cum antece-
dentibus et sequentibus simul. Rzirz [τὰ judicet is, qui le-
vi volatu locum stringat. Íntentiorem vultum non potest
fugere, χοινῶν δὲ etc. respondere praecedentibus τὸ μὲν ὅλον.
Vult enim auctor: Omnino quidem propter te haec. disserentur ,
quamquam etc. haec adjecta pro parenthesi habeas velim, us-
que ad ἀξιουμένων. Quum vero communia ut plurimum sint etc.
Nihil ergo alienius ἢ. 1. particula γάρ. Lruw.

Ibid. 'Enímaw) Ms. ἐπὶ παρόντων. Bovnp.

Ead.l. 7. Ei τῶν ὁμοίων ) AAruudv xci ὕβρεων. Bnop.

Ead. l. 19. ᾿Ἐπίτιμόν τί ἐστι) Angl. ἐπιτιμῶν τις. Bovnp.
᾿Επιτίμιον) Sic omnino legendum , quamvis omnes libri ha—
beant ἐπίτιμον" nam quod Cod. Angl. et P. exhibent, ἐπιτι-
μῶν τις, ne hoc quidem sanat. ἐπιτίμιον nostro familiare est;
vid. De Salt. c. 4. Τοῖς μὲν τοῦ λοτοῦ γευσαμένοις, καὶ τῶν σει-
ρήνων ἀκούσασιν ὄλεϑρος av τῆς δὲ ἐδωδῆς καὶ τὴς ἀκροάσεως
τοὐπιτίμιον. Sic in Toxar. cap. 10. ἀποτμηϑῆναι τὴν δεξιὰν,
ὅπερ τῆς Σκυϑικῆς ἐπιτίμιόν ἐστι, et in Cal. N. Cred. c. 96. ἐπι-
τίμιον σωφροσύνης ὑποσχών. Denique in Saturn. c. 4, Alibi
pro hoc usurpat εὐθύνην Pro Imagg. c. 28. Sora.

636 AUD'N O T ἌΠΟ NORUYS

ILid. Τοῦ ἄλλου πλήϑους) Indicem hujus generis
Graeculorum, qui Romae in divitum aedibus alebantur, sup-
peditat, quem J/ielandius in hunc finem laudat, Juvenalis

Sat. 111.

Hic alta Sicyone, at hic Amydone relicta,
etc. Ibi nec γυμνασταὶ nostri omissi, quos nimis sibi indul-
gens Jacobsius iu γελοιαστὰς mutari vellet. ΤΠ

Pag. 284.1. 4. Μὴ ἀπολειπ. τῶν μισϑοδοτῶν) Sic W. L.

et V. In reliquis autem μισϑωτῶν, quod ferri nequaquam pot-
erat. Si enim μισϑοδότης locator, μισϑωτὸς mercenarius est.
Sorax.
Ead. 1. 10. Οὐδὲν ovv οὔτ᾽ αὐτοὶ — οὔτ᾽ ἐκεῖνοι ) Tripli-
cem negationem intensius negare observat /Meibomius ad Jus—
jur. Hippocr. p. 119. ex ipso jurejurando Hippocratico: οὐ
δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ ϑανάσιμον. | Ex eodem de Arte:
Ἐγὼ δὲ οὐκ ἀποστερέω μὲν οὐδ᾽ αὐτὸς τὴν τύχην ἔργου οὐδενός.
Plura ex Platone ac. Demosthene vid. ibid, Noster Philops. c.
ult. οὐδὲν οὐ μὴ ταράξῃ" et adv. Indoct. cap. 97. £. μηκέτι μὴ
τολμήσεις τοιοῦτο μηδέν. | Adde Jristoph. Plut. 599. ᾿4λλ᾽ οὐδ᾽
ἔσται πρῶτον ἁπάντων οὐδεὶς οὐδ᾽ ἀνδραποδιστής. Ad quem
versum Spanh. duo similia ex ejusd. Nubibus adfert, Sed sa-
tis frequens est apud quoscunque. Sic eodem Pluto 511.
Οὐδὲ τέχνην — οὔτε σοφίαν μελετῴη οὐδείς. Sed ubi oratio
est bimembris, vix potest dici negatio triplex: at in illo Hip-
pocratis rectius triplex vocari potest. Rzrrz.

Ead. 1. 11. ' Ec τὴν ἁμίδα ἐνουροῦντες) Ea re ad quod fac-
to est opus, utentes. Est autem adagium, Bnop. Prov. in
fastosos divites. Dixi ad Petron. Bovnp. |

Ead. 1.19. Παρ έἐρχονται] Mallet Belinus παρειςέρχον-
ται contra omnium librorum consensum. Nec defuit tamen,
qui huic temerario commento patrocinaretur. Largam Jaco—
ὅτις tum in publice editis Symbolis suis, tum in literis nu-
perrime ad me datis, profundit doctrinam, quo παρειςέρχε--
σϑαι ἐς τὰς οἰκίας pateat cum Luciani stylo convenire, qui
amet scilicet non solum verbis decompositis uti, sed etiam
repetere Praepositionem, quae jam verbo insit composito.
Bene quidem, Sed quorsum haec, quaeso? Ergone etiam
παρελϑὼν εἴσω Nigr. c. 9., ἐς Δεβάδειαν παρελϑεῖν Diall. Mortt,
IIT, 9., ἐς τὸ εἴσω τοῦ στομίου παρελϑόντες ibid. XIII, 3., παρ-
ελϑόντες ἐς τὸν νεὼν Hermot. c. 88. οὗ ἐς τὰ πλήϑη παριόντες
Prom, in Verb. c. 2. haeccine ergo omnia credamus mutan-
da esse, ut constet modo regula, quam nec ipse sibi Lucia-
nus praescripsit, nec etiam praescribere potuit? Facile ad-
sentirer, si modo unus liber probus εἰς excidisse testaretur.

iN DE MERCEDE CONDUCTIS. 6317

Nunc acquiescere licebit in lectione, quae quum per se ri.
hil habeat, quo offendat, tum etiam omnino omnium libro-
rum suffragiis Eoubnaik Lzux.

Pag. 935.1. 5. ΠΙροεξετάσας) M. et V. In impressis vero
παρεξ . . . prave. Soraw, Cur prave, non intelligo, quum
nec παρεξετάζειν ab Β.]. prorsus alienum esse videatur. Quam-
quam, si codicum auctoritatem respiciamus, praeferendum
censeo προεξ . . . In 7/'o/f. tamen Ed., nescio qua ratione,
veterum Edd. lectio servata est. Τρ.

Fad.1.7. ᾿Εϑελοδουλείας) De qua Herald. ad Mart. Bovnp.

Ead. 1. 8. "Ixavóv τοῦτο) Angl. καινόν. Bovnp.

Kad. 1. 14. Πᾶς γὰρ ἀνὴρ) Theognidis versus sunt. Bnop.

Mbid. Ζεδμημένος.) .4b inopia superatus. Bnon.

Ἰοϊά. Οὔτε v.) Mutilus hic locus in M. et vulgatis Edd.
legebatur, et in ea ipsa, qua Scholiastes usus est. Juntina,
quod in scholio est, in textu Lucianeo exbibet; nisi quod
ibi οὔτ᾽ ἔτι legebatur pro eo, quod in ipso Theognide et Scho-
liaste legitur οὔτε τι. Ciratue enam a Plon 37, 2. Sed ut Lu-
ciani de Theognide judicium expendas, totus, qui de pauper-
tate agit, locus adscribendus est.

"Avüo" ἀγαϑὸν πενίη πάντων δάμνησι μάλιστα,
Καὶ γήρως πολιοῦ, Κύρνε, χαὶ ἠπιόλου.

"Hv δὴ 301] φεύγοντα καὶ ἐς με) γακήτεα πόντον
“Ριπτεῖν y. καὶ πετρῶν, Κύρνε, κατ᾽ ἠλιβάτων.

Καὶ γὰρ ἀνὴρ πενίῃ δεδμημένος οὔτε τι εἰπεῖν
Ov ἔρξαι δύναται, γλῶσσα δέ of δέδεται.

“Χρὴ γὰρ ὁμῶς ἐπὶ γῆν τε καὶ εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης
ΖΦίζεσϑαι χαλεπῆς, Κύρνε, λύσιν πενίης.

Τεϑνάναι, φίλε Κύρνε, πενιχροῦ p: ἔλτερον ἀνδρὶ,
Ἂ ζώειν χαλεπῇ τειρόμενον πενίῃ.

SoraAx.

Ihid."Eotew) Agere. Ζέδεται, vincta est. Bnop. Licet
haec Brodaei praemissa scholia vix digna essent, quae inse-
rerentur; tamen addidi, ut pateret, versum illum in Edd.
omissum ab ipso quoque in Luciano τ lectum. Rzrrz.
Nempe Brodaeus, opinor, vel 4idina 2., vel Juntina, usus
est. Ámplius ex scholiis ejus puerilibus nihil concludi potest.
Ceterum manifesto haec, de quibus agitur, verba e Scholio
in textum sunt tracta, ab eo, qui pariter ac Solanus mutilum
haberet locum, nisi eum ex Thcognide complevisset. Quip-
pe ignorabant isti morem Luciani, nota veterum loca paucis
tantum verbis, ubi res ferret , significandi, Lruw,

Pag. 236. 1. 2. d "Exgígo. Bnop.

638 ADNOTATIONES

Ead. 1. 5. 'O καλός που δήτωρ ἔφη) Demosthen. contra
Philipp. Bovnp. Demosthen. ' OvvvOtax. y. prope finem. Brod.
in Miscell. L. IX. c. 13. ubi verba Demosthenis subjicit; sed
quia Solanus ea quoque attulit, non bis eadem describam.
Rzairz.

Ibid. “Ῥήτωρ.) Scholiastes, et Bourdelotius male hic nos
ad Philipp. Demosth. amandant. Legitur hic locus in Olyntb.
III. sub fin. quem, quia brevis esse laborans obscurior Lucia-
nus factus est, integrum hic describere non pigebit; Ἴσως
ἂν, ἴσως, e) CASTA "A8vaioi ,. τέλειόν τι καὶ μέγα. κτήσαισϑε
ἀγαϑὸν, καὶ τῶν τοιούτων λημμάτων ἀπαλλαγείητε, a τοῖς ἀσϑε-
νοῦσι παρὰ τῶν ἰατρῶν σιτίοις διδομένοις ἔοικε. καὶ γὰρ οὔτε :
ἰσχὺν ἐχεῖνα ἐντίϑησιν, οὔτ᾽ ᾿ἀποϑνήδκειν ἐᾷ. καὶ ταῦτα ἃ νέμε-
σϑε νῦν ὑμεῖς οὔτε τοςαῦτα ἐστιν, ere ὠφέλειαν ἔχειν τινὰ διαρ-
πῆ; οὔτ᾽ ἀπογνόντας ἄλλο τι πράττειν ἐᾷ, ἀλλ᾽ ἔστι ταῦτα τὴν
ἑχάστου ῥαϑυμίαν ὑμῶν ἐπαυξάνοντα. Fortassis, "Hthenienses ,
Jortassis perjectum et maosnum aliquod bonum consequimini , ta—
dibus lucellis repudictis , quae cum cibis , quos dant acgrotzs medi-
ci, comparari possunt. Etenim ut illi neque vires augent, neque
emori patiuntur : sic et τοί, quae vos nunc perciptitis, negue tans
1a sunt, ut justam aliquam utilitatem afferant ;, neque vos, iis de-
spectis, ad alia converti patiuntur, sed. alimenta, sunt vestrüm
omnium socordiae. | Vid. Schott. Obs, 158. Sorax.

Pag. 937.1. 1. Καὶ ἐς βαϑυκήτεα) Aut μεγακήτεα πόντον.
Hoc ante ostensum est. Bnop. De hac voce dictum est su-
pra ad Timon. c. 16. Vid. Theogn. 173. Sorax.

Ead.1. 2. Πετρῶν) Mendum hujus vocis emaculavimus,
quod omnes Edd, insidebat, et ipsum M. codicem, πετρέων.
Recte apud Stobaeum legitur Grot. Flor. 387. SoLAN.

Ead.1.9. ΜΜισϑοφοράν) Forsan μισϑοφορίαν. Conf, su-
pra c. 8. Soraw. Conjecturam So/ani firmat Ms. Reg. 2958.
Bir. Imo in Codice ego quidem nihil aliud video, nisi ma—
num correctricem. — Ergo hic locus ex 1110 capitis 5., non
ille ex hoc vel e Cod, Par., efformandus erat, Vid. ad illum
locum Adnot. Lzinw.

Ead. 1. 10. Ei ἐκ τοῦ δϑαστοῦ) Si e facili, si nullo negotio.
Bnop. Misc. L. IX. cap. 13. Ita nempe scripsit ῥᾷστοῦ pro
ῥάστου, male. Rxirz.

Ead. l. 11. Μὴ πολλὰ μηδὲ πλείω τῶν ἄλλων πονοῦσι, περι-
γίγνεται &. τ. ὃ. ); Hic ordo verborum ex W. et V. est, Inre-
liquis ἃ zzgry. &. τ. δ. incipitur, minus commode. Sorax.
Cum W. et V. consentiunt Mss. Regg. 2954. et 2956. teste
Belino; atque sic omnino videtur legendum. Brr. Acquievi
in vulgato ordine, quamquam Solani sententiae, quam et Je-

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 659

linus ac Schmiederus adoptarunt, majus quoddam pondus ad-
dit Codex Gorl. Nam non intelligo, quid commodius et ex-
peditius, ut So/anus et Belinus ajunt, in eo, quem Codd. sup-
peditant, ordine insit, Imo si πονοῦσιν ante verba περιγίγ--
γεται αὐτοῖς legatur, non potest, quin πονοῦσιν, utrum Par-
ticipium, an indicativus, habendum sit, aliquantisper am-
bigatur; quod secus fit, nbi leniori ac faciliori ordine αὖ-
τοῖς praecedit, et nunc Mold πονοῦσιν Appositionis iustar
sequitur. .Schmiederus vulgatum ordinem mutavit, ne indi-
cans quidem factum, ac si res vel per se certa, vel nullius
momenti, ipsi videretur. Lxrmw.

Ead. T. 12. Εὐχῇ γὰρ) In margine Regii Cod. ct γὰρ εὐχαὶ
ἐπίπαν τὰ ἀδύνατα προβάλλονται. 815 apud Lucian. Navig.
Bovnapr. ΟἹ. Hemsterh. orae ed, Graev. adleverat: vid. Παυΐο.
ad Cic. Tusc. D. pag. 132. ed. 2. p. 149. ed. 8. Ts autem et
haec Luciani ibid. adducit, aliaque huic non absimilia, ut
Plat. de Rep. V. p. 340. ed. "Cautab. Ovx ἄρα ἀδύνατά γεν οὐ-
δὲ ETXAIX ὅμοια ἐνομοϑετοῦμεν. Et VI. p. 44. Οὕτω γὰρ ἂν
ἡμεῖς δικαίως κατα γελώμεϑα ὡς ἄλλως ΕΥ̓ΧΑΙΣ ὃ σμοιαὰ λέγοντες.
Conf, Nostrum in Hermot. c. 71. Vota enim plerumque ad
res, quae fieri nequeunt, feruntur. Rzirz,

Paz. 938. l. 1. ᾿ Ὑγείας) Intactam reliqui vulgatam, quia
utrumque rectum, ' Ὑγεία ubique ap. Ael. ὑγίεια vero ap. Zíri-
stot, e. gr. de Somn. et vigil. c. 1. in Categ. Sect. de contrar,
p. m. 40. D. etc. Apud LXX quoque ὑγίεια semper. Rrirz.
Supra quoque Vit. Auct. c. 23. ὑγεία vulgatum (licet in Cod,
' Gorl. sit ὑγίεια.) et sic fere ubique in Luciano. Vid Indic.
Lznw.

Ead.1.5. Ταύτην) Suspecta mihi haec vox, quam ta-
men omnes exhibent , quos videre mihilicuit, Codices, So-
LAN. Διὰ ταύτην τὴν πρόφασιν, propter EIE de qua modo
sermo fuerat, caussam practertam , desumtam illam ex ipso-
rum valetudine vel aetate, Quomodo in his So/ano suspicio
suboriri potuerit, ne conjicio quidem. Ceterum Scholiastes ta-
men, ubi ejus verba a Heirzio et Bipontino Editore exhibita sunt,
variam quandam lectionem suppeditare videtur, διὰ ταύτων.
Sed hoc, nisi egregie fallor, nihil aliud est, nisi-fordg. vi-
tiata tiis lectio, διὰ ταύτην. ΤΙῈΕΠπΜ.-

Fad. l. 6. “οιπὸν δὴ καὶ ἀληϑέστατον μὲν, ἥκιστα δὲ πρὸς
αὐτῶν λεγόμενον) Érasmus cum Benedicto: Superest jam, ut eam
caussam veforamits.; quae quidem ut verissima est, ia ab illis mi.
nime profertur. At non id vult Lucianus, nec innuit jam su-
peresse, ut referat eam caussam; sed mere coucludit, re/iguum

640 ADNOTATIONES

igitur ( quia praecedentes praetextus pro vanis auctor tradu-
xit) et verissimum quidem , sed minime ab illis produci solitum.
In Apologia pro eo dicit τί οὖν ἄλλο, εἰ μήτε ταῦτα, μήτε ἐκεῖς-
να λέγειν δοκεῖ, ὑπόλοιπόν ἐστιν; Gnow. Sic Zrrianus ad Epict.
LIT. jc. 7. P 960. B. ὑπολείπεται λοιπὸν etc. Sorax.

Ead. 1. 10. Εὐδαιμονίσαντας) Antea legebatur εὐδαιμονή-
σαντας, inepte prorsus. Vid, c. 11. Et Somn c, 7. Bis Accus.
ο. 8. Hanc emendationem per se liquidam firmat V. 1. De
εὐδαιμονέω vid. Anachars. c. 10. Sora. Somnii locum falso
citavit Solanus. Est vel c. 19. vel 13. Mira autem prorsus
est Solani argumentatio, mirum judicium. Quum εὐδαιμονίς-
ζειν active constet sighificare Jelicem praedicare , εὐδαιμονεῖν
vero felicem esse, vel felicem se habere, quod et εὐδαιμονίζεσθαι
dicitur, quem quidem usum eiiam a Luciano accurate, ut
par erat, observatum esse, ipsi llli, quos jSo/anus attulit,
loci, et praeterea multi alii. qui id Indicem conferentur,
satis luculenter Xu "mie h. 1. vel εὐδαιμονισαμένους
scribendum fuisse, vel, quod pleriquelibri habent, εὐδαιμο-
νήσαντας. Nihilominus Piezius, seductus a ϑοίαπο, et re-
centiores Editt. , a JHeitzio seducti, εὐδαιμονίσαντας receperunt,
Lzruxw.

Ἑαά.1. 15. Iloivrzióv) Án πολυτελειῶν; πο".

Pag. 939. l. 9. " Evreyvot καὶ τρίβωνες) Hoc habet ex 24ri-
stophan. σημαίνει δὲ per dictionem τρίβωνες, τοὺς ἐγγεγυμνασμέ-
γους τινὶ πράγματι. Bovnp. MS. Vat. 1. ἄτεχνον, quod ἄτε-
κνον haud dubie esse oportuit, sensu eodem, quo supra 886--

ius in Dial, mort. vidimus, ut VI. etc. Soraw. In Dial.
mort. VÍ. ad quem So/lanus remittit, 6. S. ἄτεκνοι et ἔντεκνον
quidem occurrit; sed quid hoc ad hunc locum? Nec enim
ibi varians lectio est notata ulla, nec opus est: et licet ex
Ms. Vat. ἄτεκνοι, conjicias illum voluisse ἄτεχνοι dare, ne-

ue tamen hoc quadrat, €um ἔντεχνον probum sit, et sequen-
ti verbo τρίβωνες conveniens, quod adsuetum, peritum signi-
ficat, ut Scholiast. innuit. Zristoph. quem citat ille, in Nub.
867. 868. pro adsueto, vel cum modestia experto adhibuit, un-
de tamen non sequeretur, id cal/idum significare, ut versio
Parisina habet; inesse tamen eam vim voci, etiam ex com-
posito ἐπίτριτττος patet, de quo vid. Spanh. ad Zristoph. Plut.
275. “δὲς σεμνὸς ὁ ἐποίτριπτος: quam serio vultu haec dicit vete—
rator. lbique ex Soph. Aj. 104. ἐπίτριπτον κίναδος, callida,
scelesta , vulpecula ; eoque putat respexisse z4ndociden Orat. I.
p. 222. à συκοφάντα καὶ ἐπίτριπτον κίναδος. Girardus 2dristo-
phanis verba vertit, comminuendus et perdendus ,' vel nimis
proprie ad verbum τρίβω respiciens, vel quia in eodem versu

| IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 641
"Aristophanis sequitur de poena, qua dignus esset, nimirum,
αἵ κνῆμαι δέ cov βοῶσιν 'Io? , ᾿Ιοὺ, τὰς qolvixag, καὶ τὰς Ee
ποϑοῦσαι. Sed alii interprett. rectius éxírguxroc, quasi multo
usu £rius, callidus. Si jam scelestus, velerator, alibi vertere
voles, licet. [τὸ Noster in Diall. Mortt. et Jov. tragoed. zzoí-
zou δικῶν, rabula litium, et Demosth. de Cor. p- 160. τ τῇ
οίτριμμα ἀγορᾶς, notante Ibid, ϑραηλ, Vid. iterum ristoph.
Nub. 446. ubi Kuster. duo alia ex eodem testimonia adfert.
Rxrirz.

Ead. l. 5. Ἐν τῷ τυχεῖν) Haec sic dixit Hieliod. lib, 1. κό-
ρος γὰρ ἔρωτος τῶν ἔργων τὸ τέλος. Bounn.

Ead.1 7. Em! ἐλπίδος ἀεὶ τὸν ἐραστὴν ἔχουσι
Schaeferus Meletemm. p. 92. ὀχοῦσι scribendum putat, et de
formula ἐπ᾿ ἐλπίδος ὀχεῖν et ὀχεῖσϑαι adiri jubet Porson. ad Eu-
rip. Orest. v. 68. Addi possunt J/"yttenbach. ad Platon, Phae-
don. p. 927. et Zdstius ad Plat. de Legg. p. 189. Verum etsi
magna quadam probabilitate gaudeat conjectura illa, recipere
tamen eam, tamquam certam, non videbar mihi debere.
Quemadmodum enim ὁ ἐπὶ τῶν φροντίδων (int. ov) Diall,
Mortt. X, 8. et βαδίζειν ἐπὶ συννοίας Cronos. cap. 11. bene a
nostro scriptore dicitur, ita non minus bene arbitror eundem
dicere potuisse ἐπ᾽ ἐλπίδος τινὰ ἔχειν, quo exprimeretur illud,
quod alibi idem amat, ἐπελπίζειν, de quo vid. Adnot. ad
Diall. Mortt, V, 2. vel quod 5Sa//ustius Latine elocutus est,
spe atiinere aliquem , mit der Hoffnung hinhalten. Vid, Cort,
ad Iug. c. 108. sub fin. Ln.

Ead.l. 9. ᾿Δνέραστος — γένηται) Ita M. et impr. Sed

b . Nia , fe) T
debuit esse ανέραστον yevovvTOL. oOLAN,

Ead. 1.11. Πολυτελῶς) Sic necessario legendum ; quod
et Jorstius vidit, et in suo Codice emendavit. In omnibus
legitur πολυτελῶν. Sor Aw. Confirmat Adverbium Codex 2956.,
qui idem sermonem paullo concisiorem explet praemissis vo-
cibus ποτε αὐτῶν. — Schmiederum in iis recipiendis non dubi-
tabam sequi, Lrmw.

Ibid. Ei' ἔλαϑον ἄφνω.) Vwlgo legitur, ziv ἔλαϑον ἄφνω
γηράσαντες, ἔξωροι γενόμενοι" prorsus ita, ac Graevius in no—
tis p. 970. legendum esse monuerat, habet ed. l'lor. nimirum
ἄμφω pro ἄφνω, quod ceteras editiones pervasit. Jrxs. "Au.
φω) ἄφνω editum est, menda vero tam aperta, qui potuit
tot editores effugere, praesertim cum Latinus interpres ve—
ram lectionem in suo libro repeiisse videatur, Nam εἶτ᾽ Zia.
Qov ἄφνω γηράσαντες, ἔξωροι γενόμενοι, καὶ ovrog τοῦ ἐρᾷν, κἀκεῖ-
vog τοῦ μεταδιδόναι, legendum εἶτ᾽ ἔλαϑον ἄμφω γηράσαντες.

Lucian. Vol. III. $5

042 A D,N OVTSALUP 43D. ΚΟ Εν 8
Recte Latinus; donec imprudentes ambo senuerint. Gmaxv.
"Augo W. L. P. Fl.et Par. recte. Reliquae ἄφνω. Sorax.

Ead. 1. 19. "E&£ogov) Ut passim in Diall. Mortt, et alibi,
contra &v90g ὥρας. Lucian. alibi, Dion. in Julio. Bova».

Ead.1. 14. Πέρα τῆς ἐλπίδος) Viderintalii. Ego legen-
dum censeo παρ᾿ ἐλπίδα. Soraw. Quia constans est lectio,
nihil mutavi; interim So/ano adsentior jubenti παρὰ legi.
Nam etsi infra cap. 24. med. recte legatur, πέρα τοῦ μετρίως
ἔχοντος . ac perinde sit, vertasne ibi, praeter modum, an, ul.
ira modum, et hic quoque πέρα τῆς ἐλπίδος verti queat, prac—
ier spem; tamen non idem est πέρα quod παρὰ, quin plane di-
versus sit sensus, cum, πέρα τῆς ἐλπίδος si legas, significaret -
Lucianus, eos id quidem, quod speraverant, adeptos, sed
nihil ultra. Si vero παρὰ legeris, significabit, eos nihil ejus
adeptos, quod speraverant, sed spe mera lactatos, sive, eos
nihil nisi spem accepisse; et hoc voluit, RAzivz. Fallitur
Reitzius. Πέπρακται οὐδὲν αὐτοῖς παρ᾽ ἐλπίδα foret: nihil iis ac-
1um est praeter spen, h. e. omnia proposita iis ita successe—
runt, ut speraverant. Quod toto coelo ab eo differt, quod
vere vult auctor. Contra πέρα τῆς ἐλπίδος οὐδὲν αὐτοῖς ménoax-
ται est: ultra spem is nihil actum est; h. e. per totam vitam
nihil perfeceruut, nisi ut spem foverent inanem; numquam
nacti surt revera, quae concupiverant, et vero speraverant.
Idque unice menti auctoris convenit. Deceptus Rieitzius per-
versa phraseos πέρα τοῦ μετρίως ἔχοντος cOrnparatione, quam
sane perinde est vertasne, u/itra modum, an, praeter modum.
Verum inter πέρα τῆς ξλπίδος et παρ᾽ ἐλπίδα aliquantum est
discriminis, quod et ipsum, ut jam patet, Heizio fraudi
fuit, Explodenda itaque potius sine ambagibus erat Solan:
conjectura, quam ullo modo commendanda. Explosa etiam
ab erudito censore edit. Reitz. in Novv. Áctt. Erudd. a. 1745.
p. 247., qui tamen So/ani sententiam praeter veritatem refert.
Lznw.

Pag. 940. 1. 2. Θεραπεύῃ) Mihi placebat ϑηρεύῃ, vene-
tur. Grsw. Vult haud dubie Gesnerus ϑηρεύει. Sed tuetur
vulgatam Censor edit. Heizz. in Novv. Actt, Erudd. a. 1745.
pag. 258. et provocat ad locum Qu. Hist. Conscr. c. 18. ubi
ϑεραπεύειν eodem sensu, quamquam alia structura, ponatur,
Sed eandem prorsus phrasin, idemque plane significantem,
ἡδονὴν ϑεραπεύειν, habes Dis Accus. c. 21. Lx.

Ead. 1. 4. "Ejfro ) Legitur hic locus vulgo ita: ἐχέτω τι--

' , D» . τ 1:5
νὰ συγγνώμην αὐτοῖς, sl imwvyyovorro* ubi primum desidera—
tur nominativus verbi ἐχέτω, deinde male respondet dativus

ΟΠ DE MERCEDE CONDUCTIS. 643

αὐτοῖς singularibus vel praecedentibus, vel sequenti proxime
ἐπιτυγχάνοιτο. . Itaque converti, ac si legatur ἐχέτω, ille, de
quo dicimus, τινὰ συγγνώμην, αὐτῆς, ἡδονῆς, εἰ ἐπιτυγχάνοι-
το nec dubito, quin ita Lucianus dederit, Gess. — Etsi paul.
lo dif&cilior videtur vulgata, quam si cum Gesn, legeris αὐτῆς"
tamen commodus est sensus vulgatae, cum ἐχέτω τινὰ συγγνώ-
μὴν αὐτοῖς significet: Παδοίο, sive, des tamen aliquam iis ve—
niam, εἰ ἐπιτυγχάνοιτο,, si contigerit, nempe id, quod cupiunt,
Adeoque neque cum So/ano opus erit ἐπιτυγχάνοιντο legere,
nec quaerere, quo evroig referatur: nam ad eos homines perti-
net, qui voluptatem sectantur, de quibus ante dixit; et per-
git etiam in plurali personae, mox ὁρῶντας dicens. Nec re-
fert, quod ejusmodi pluralis non expresse praecedat ante αὖ-
τοῖς, Sed τις tantum; nam singularis bis ter repetita enarra—
tio tanto facilius pluralem feret, quanto illud praecedens zig
est magis generale, et quasi collectivum, Immo et dativus
personae huic phrasi est accommodatior; vid, supra Piscat.
c. 26. Eijs γὰρ ἄν τινα συγγνώμην αὐτῷ τὸ πρῦγμα, εἰ ἀμυνόμε-
γος --- ἔδρασε. ltaque et hic τὸ πρᾶγμα poteris intelligere,
et exponere, λᾶδο res illis veniam tribuat etc. Rxrrz, ᾿Εχέτω
τινὰ συγγνώμην exposui habeto, sive des iis veniam ; at non est
secundae, verum tertiae pers.£yérà. Nec ego aliter accepi;
sed ut generaliter dicitur, credas, crederes, pro credat quis.
Inrx in Zddend. | Corruptum esse totum locum, arguit tam
ipsa ejus indoles, quam Codicis 2956. lectio, τότε τὸ δὲ δι᾽
ἡδονῆς etc. quae, per se ineptissima, hoc certe indicat,
τότε, quod ad sequentia referri nequeat, cum antecedentibus
nectendum esse; ostendit nunc etiam, unde mira ista forma
ἐπιτυγχάνοιτο originem duxerit. Scilicet syllaba τὸ ex τότε
juncta per imprudentiam cum genuina voce ἐπιτυγχάνοι, Jam
legas ἐπιτυγχάνοι ποτέ, nec erit, quod cum J'orstio, Solano
et Belino. corrigendum putes ἐπιτυγχώνοιντο. Plurali autem
tanto minus opus est, quum αὐτοῖς falso legatur, quidquid
narret Feiizius. Nam πρᾶγμα ilud, quod Pisc, c, 96. in si—
mili sermone additur, b. 1. non debebat deficere, si eandem,
atque ilic, velles exprimi sententiam, Imo in ἐχέτω subjec-
tum est ipse ille ric, de quo agitur; et nunc pro iücommodo
αὐτοῖς succurrit opportune, quod in Long. Excc. est, αὐτῆς,
veniam is habeat ejus, (voluptatis) siquidem δὰ tandem potiatur.
In hunc modum recte interpretatus est Gesnerus, et edidit
Schmiederus, lmnw. n

Ead. 1. 5. ᾿Επιτυγχάνοιτο) .Vorstius ἐπιτυγχάνοιντο" quod
probo. Sorax. : andaleixeN id

Ead,1.14- Πρὸς τῷ ηδεῖ ἐκείνῳ ἊΝ i monia δεα

8

644 A DNO TA TIONES i

τριβούσης} Ita W. V. 2954. et hino Schmied. Olim fuerat
πρὸς τὸ ἡδὺ ἐκεῖνο etc., quod quum ad bonam Graecitatein
difficulter referri posse videretur, pro πρὸς in marg. A. 1. W.
scriptum conjecturae, opinor, instar reperitur περί. Verum
σρός τινι πράγματι εἶναι», vel διατρίβειν, phrases sunt a nostro
scriptore haud prorsus alienae, ubi velis, occupatum essc in
aliqua re, mente intenta, et quasi infixa. Cf. Diall. Deorr. XIX.
extr, Tetigit itaque rem versio Latina, quamquam pravam.
secuta lectionem , πρὸς τὸ ἡδὺ ἐκεῖνο. Belinus vero, probain
sui Codicis lectionem amplexus, a vero longe aberravit,
reddens; supra hanc voluptatem immorabatur anima. | Cogita-
vit scilicet sibi eam Praepositionis πρὸς cum tertio casu junc-
tae potestatem , qua additionem aliquam significat, ut 1n 1]-
lo πρὸς τούτοις, €t similibus. Lien.

Pag. 941. 1. 9. Τοῦ xcv αὐτὸν) Legendum τοῦ κἂν αὐτῷ
παραγεύσασϑαί ποτε δίδοσθαι, si aliquid dixisse velimus Lu-
cianum. Grsw. Re denuo perpensa illud αὐτὸν ferri posse ar-
bitror, tanquam accusativum ab infinitivo παραγεύσασϑαιν pen-
dentem. Sed qui praeterito locus sit in spe, nullus video.
Ttaque puto, quod dixi, legendum δίδοσϑαι. Ipxw in Addend.
Pro xcv Ms. Reg. 2956. rectius legit καί. Αὐτὸν δεδόσθαι sc.
τὸν λωτὸν Attice vult positum Belin. pro αὐτῷ. Exempla col.
legit idem vir doct, in Animadv. ad Oppian. de Ven. I. v. 10.
Bis. Κῶν facilius a librariis in καὶ, quam καὶ in xov, mu-
tari potuit. H.l. dv, quod est in xcv, cum Infinitivo δεδό-
ὅϑαι cohaeret, atque adeo eadem h.l. ratio est, de qua ac-
tum in Varr. Lectt. ad Charon. c. 17. ΖΦεδόσϑαι autem Praeter-
itum cum verbo sperandi junctum non minus ferri potest,
quam ἐλπίζοντα γενέσθαι AvovBww Diall. Mortt. XIII, 8. et
πιρομαντευομένους οὕτω γενέσϑαι ταῦτα Ibid. XI, 3. ubi vid. not.
Denique αὐτὸν recte censet Belinus positum esse pro αὐτῷ.
Eodem modo capiendum, quod frequentius occurrit, ὁ ἐπι-
τετραμμένος τι, cui aliquid est commissum, mandatum. vid. Nigr.
c. 34. T'oxar. c, 38. Ad παραγεύσασϑαιν vero facile e prioribus
suppleri potest λωτόν. Lzuw.

Ead.1.8. Ζεδόσϑαι) Probo, quod in Fl. et J. est δεδέσϑαι;
quamyis etiam lViss. P. MI, et V. praeferant vulgatam, Sorax,

Ead. 1. 4. Πληγῶν — “Ὅμηρ.) Apud Paroemiographos
frustra quaeras. Vide, an ad librum alludat, cui, teste
Suida, Piolemaeus Grammaticus titulum fecerat περὶ τῶν παρ΄.
“Ομήρῳ πληγῶν. Adde et Herc. c. 7. “Ομηρικὸς νεανίσκος ἐπι-
πλήξει uot. Soraw. An de plagis interpretatur Lucianus,
quod Od. IX, 98. de sociis, qui lotum gustaverant, narrat

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 645

Ulysses, τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκῃ x. v. δ,
Grsw. Gesnero et JWVielandius ac Belinus adsentiuntur, nec,
puto, temere. Ad sensum loci Homerici, quamquam non
ad ipsa verba, respexit bus Lucianus. Lr.

Ead. 1. 6. “Δυτοὺς) Dedi αὐτοὺς, invitis Edd. Sed prae-
cedeus αὐτοὺς rectum. Rxrrz.

Ibid. Φέροντες ἐπιτρ.) Vide, quae de hac locutione de-
inde notamus cap. 24. h. Dial. ad verba φέρων ἀπημπόληκας.
Bzrrirz.

Ead.1.11. Kel ὑπὲρ τοὺς z.) .dc supra vulgi felicitatem.
Bnop.

Ead,1.19. Τοὐμὸν ἴδιον) Quod ad me privatim attinet.
Bnop.

Ibid. Βασιλεῖ τῷ usy.) Vid. supra Vit. Auct. c. 9. Vonsr.
At hic imperatorem Romanum, ut sexcentis aliis in locis,
designat: illic autem regem Persarum, Sorax

Pas. 949. l 5.'H καταστροφὴ τοῦ δράματος) Erasmus iu
proverbio, Catastrophe fabulae. Ὅπου.

Ead.l. 9. Τῆς ϑυραυλίας ) Τῆς ἐν ταῖς ϑύραις προςεδρείας,
ut ϑυραυλεῖν πρὸ ϑυρῶν διατρίβειν. | De his officiis horridulo-
rum comitum dictum passim. Bounp.

Ead. 1. 10. "Azxoxisópsvov) Vid. supra Nigrin. cap. 19.
Sorasw. Recte ille ex sua divisione citat; sed quia alia ibi
divisio facta, jam est f. 29. ubi vid. not. Hemsterh. BR xrrz.

Ead.l. 19. Θυρωρῷ — cvgíf.) Si proba haec scriptura,
mens [Luciani est, quam Latina versio ostendit. At ego ali-
quid aliud latere suspicor, quo nempe janitoris barbariem
notet, uti et mox nomenclatoris. Ut nempe reges Magna-
Kaique hodierni nostri Helvetios suis janvis pracliciunt, ita
et Romani usi fuerunt Syris; sed tuin mutanda vox, et pro
συρίζοντι, legendum Συριάζοντι, quemadmodum ea vox ab Ori-
gene c. Cels. VII. sub finem et alibi usurpatur, — Certe óarba—
ris usos csse janitoribus ex Navig. c. 92. constat, SorAw. Quod
Solanus in verbo posterioris Graecitatis Συριάζειν invenit,
idem illud 1n Συρίζειν inest, ut mirer, qui offendere potue-
rit vir eruditus in verbo, quod sono statim suo probissima
alia verba ejusdem classis in memoriam revocare potuit, ut
ἹΜηδίζειν, “Ἑλληνίζειν, “Ῥωμαΐζειν, ξενίζειν, βαρβαρίξειν etc.
Jacobus in Bibl. Crit. Hildes. T. I. Fasc. 9. et 8. pag. 280. sq.
ubi de h. 1. copiose agit, non solum hanc verbi vim, sed et-
iam illam, qua imprimis apud Nostrum occurrit, syringe οα--
nendi, prorsus tacens nonnisi de forma συρίττειν, ejusque po-
testate sibilandi et exsibilandi disserit, et "docet eam ab h. 1.
alienam esse. Venit tandem 60, ut diiesisitim existimet scri-

646 ADNOTATIONES

psisse χαχῷ Σύρῳ ὄντι, quam admodum languidam περιττολο-
γίαν equidem elegantissimo scriptori obtrudere noluerim;
idque tanto aegrius, quum Lucianus ipse nou solum fuerit
Syrus natu , sed etiam in scriptis suis hanc patriam suam sae-
pius profiteatur. Imo janitorem istum dicit κακῶς Συρίζοντα,
quatenus sermoni suo Latino passim voces et sonos admisceat
e patrio solo petitos, male, misere, perdite, syrissantem , ein
kauderwelscher Syrischer Fhuerhueter, ut bene J//ielandius,
Gesnerum secutus, Hanc simplicissimam, opinor, explica-
tionem neque nunc quidem, cur mittam, video, postquam
humanissimus Jacobus nuper in literis ad me missis conjectu-
ram suam argumentis 1mprimis e facilitate emendationis suae
repetitis stabilire studuit, —Belinus recte quidem verba in
Francogaliicum sermonem convertit, sed notavit simul, se
a vulgata lectione Συρίζοντι recessisse, et Solani emendatio-
nem secutum esse. rgo et hic verbi Συρίζειν vim non sane
latentem ignorcvit, Lruw,

Ibid. 'Ovouc. ἥτορι 4ifvxg ) Hac de re Casaub. ad Suet.
ubi de servis Syris. Savar. ad Sid. dixi ad Petron. Bovn».
Praeter Casaub. ad Suet. Aug. c. 19. vid. Plut. in Cat. 526, 1.
ubi óvouozoioyor audiunt, et Hor. Ep. T, 6.

Si foriunatum.species et gratia praestat ,

liercemur servum , qui dictet nomina , laevum ,

Qui fodiat latus etc.
Sed 24fros huic ministerio potissimum , ut Syros illi, adhi-
bitos, an ex aliis etiam constet, nescio. Soraw. “2970 no—
menclatori, Brod. Miscell. EX. c. 13. Unde patet, eum quo-
que ὄνομα et xintoot discretim legisse ; frustra. Rzrrz,

Pas. 943.1. 9. Χρώματα) Vetustissimus itaque et a Ro-
manis usque traditus, qui hod:e quoque obtinet, mos, ut fa-
miliae Magnatum certis coloribus distinctae apparerent: in
eo solum diversi, quod omnes tunc, nunc inferioris tantum
ordinis famuli insignia ista gerant. Soraw. Hoc certe pro—
babilius sumere licet, quam quod Be/inus factionum colores
huc, paene ridicule, trahit. Ostendit quidem ista Roma—
nis in eligendis factionum coloribus usitata varietas, nobi—
les ac potentes amasse proprium quemque suum colorem, Sed
eundem a gladiatoribus etiam ad. parasitos heri literatos ex-
tendere velle, plus quam audax, opinor, fuerit. Lziw.

Ἑαά. 1. 8. Οἷς ἂν ἐκείνοις) Castigo ἐκεῖνος. Bnop. loc.
modo adducto. Sed ἐκεῖνος ego in omnibusjam inveni, Rxrrz.
Fortasse Brodaeus usus est. Aldina 2., ubi ἐχείνοις editum,
typothetae culpa, Lxrm.

IN DE MERCEDE CONDUCTIis. 647

Ead.l. 8. Εἴρηται) Nimirum lego ἔρηται" εἴρηται non-
dum observavi active positum; melius ad ἔρηται convenit ac-
cusativus; postulatur hic conjunctivus modus etc. Ceterum
tale genus sermonum est Horat. Sat. 9, 6, 44. Hora quota est?
T hrex est Gallina Syro par? Matutina parum cautos jam frizora
mordent , «οἱ guae rimosa bene deponuntur in aure, Grsx. "Eon-
ται Mss. Regg. 2956. et 5011. Bis. Sic et A. 1. et. 2., unde
jam J/olfius restituerat legitimam formam, quam a Pariss. Mss.
postea etiam Schmiederus recepit. | Vitium vulgatum zlonrot
in B. 1. reperitur, uade ceteras opinor sumsisse. Linw,

Ibid. Τότε δὴ vórs) Confer supra de Sacrif, δ. 14. pr. τότε
δὴ τότε ὄψει πολλὰ etc. ἘΠῚ videbis, posteriora à» τότε hic im
Merc. cond. male omissa 1n ed. Benedict. Rrrz,

Ead. 1. 15. Καταδικάσας) Κατηγορήσας. Bovn».

Pag. 944.1. 1. Πολλὰς uiv Gvzvovg etc.) Hom. 11. 1X.325.
Sorax.

Ead. 1. 9. "Ἤματα δ᾽ αἱματόεντα) Hom. Il. IX.

“δὸς καὶ ἐγὼ πολλὲς μὲν ἀύπνους νύκτας ἴαυον,
ματα δ΄ αἴματ.
Bnon.

Ead. 1. 4. ᾿Δλλὰ τῶν ἐλπιζομένων πέντε ὀβολῶν) Ex hoc lo-
co licet conjicere, temporibus Luciani quinque obolos Grae-
cos aestimatos fuisse centum quadrantibus Romanis, et idem
potuisse. Nam omnia officia salutationum et deductionum,
quae regibus suis praebebantur a clientibus et parasitis, mer-
cedem habebant diurnam sportulam, vel coenam rectam, vel
ut plurimum, centum quadrantes, ut apud Zlfariialem passim
discimus, quam summam Graecis suis videtur Lucianus per
TLÍYTS ὀβολοὺς exprimere voluisse, PArw. Conf infra c. 94.
Sorax,

Ead.1.5. Τροαγικοῦ τινος 9:00) Affine est adagium huic,
Deus e machina, Drop. | Unde et ϑεὺς ἀπὸ μηχανῆς in prover-
bium abiit, Sorax.

Ead. 1.11. A4váys τοίνυν etc.) Verterem: Necesse est igi—
iur, ut animus tuus nunc huc, nunc illuc dividatur , cum modo
rivalibus tuis invideas, (fac enim et alios earundem rerum esse
compelitores) modo existimes , 1e non omnia, uii par erat, di—
xisse, modo metuas et speres, Ita sensus liquidior, quam iu
vetere versione, ubi etiam parenthesis iniquo erat collocata
loco. L. Dos.

Pag. 248. l. 1. ᾿Δκούοι) Sic M. et V. quod in aliis prave
scribitur ἀκούει. Sorax.

Ead. 1. 4. "Ev βαϑεῖ πώγωνι) Vid. nos supra ad Pisc. c.41.
Adde eandem siguificationem τοῦ βαϑὺς ex Sunonid. carm. 1.

648 ADNOTATIONES

qui κύμαν βαϑεῖαν similiter dixit: INostr "wm infra c. 19. et sae-
pe alibi. Rxrrz,

Ead.l. 10. "Ex τῶν Ζιὸς δέλτων) Erasmus in paroemia,
ex Jovis tabulis testis. Bnon. Proverb. Bounp,

Ead. l. 18. Kol δὴ εὐτύχητ τοί σοι πάντα ἐκ τυχῆς μείζονος)
Leg. ex Ms. καὶ δὴ εὐτύχηταί σοι πάντα. εὐτυχεῖς μειζόνως. “2456
omnia tibi succedunt. — Mirum in modum feli: es. GnAEV. dine
εὐχῆς μειζόνως ) Impressi omnes £z τυχὴς μείζονος. At in .di-
versa abeunt Codd, Mss, L. τυχεῖς μειζόνως. G. P. M; et Vi
εὐτυχεῖς μειξύνως, nisi quod in M. in voce εὐ τυχεῖς extremum
illud εἷς erat ἧς a prima manu. Scriptura illa Codd, Mss.
supra jam dicta repetens corruptelam satis indicat, cui vul-
gata medicinam facere voluit, ut non prorsus infeliciter, ita
minus, ut puto, vere. Nostram emendationem perse jam
satis liquidam confirmabunt Sequentia Luciani loca inspecta?
hoc i ipso libello e. 6. Ev γὰρ ἂν ἐοικότα εἴῃ ταῦτά γε εἴ ο. 18.
τοῦτο δὴ τὸ τῆς εὐχῆς. Ét in Herod. ipso fere initio, μεῖζον
γὰρ εὐχῆς τοῦτό yz. Confer etiam Ales. c.9. (imo c.8. secun-

um veterem quidem lectionem ) et 26. Soraw,

Pasg.946.1. 6. Καὶ ἔστεψαι τὰ Ολύὐμπια) Sic in Tim. Bovnp.
Dicit forsan Brodaeus "Timon. c.50. Sed propius ad ipeo
loci phrasin accedit, qnod de Nerone dicitur Ner. cap. 9.
ἐβούλετο δὲ καὶ τὰ "DIM στεφανοῦσθαι. Len,

Ead. 1. 8. ᾿Δμαλϑείας κέρας ) Erasmus in adagio, Copiae
córnu. Bnopn,

Ibid, ᾿Δμέλξεις ὀρνίϑων γάλα) Idem in proverbio , Lac
gallinaceum. DBnonp. Paroem. ἐπὶ τῶν ὑπεοφυῶν ἀγαϑῶν. Dovnap.
Tusveduum est, de quo vid. Zristoph. Schol. p. 465. E. (à. e.
ad Vesp. v. 506. ) Strab, XIV. De Samo p. m. 459. C. De cor-
nu Copiae, "dpollod. L. 2. p. 59. B. qui et hoc ex Pherecyde
habet; 4éveyav ἔ ἔχει, τοιαύτην, ὥςτε βρωτὸν ἢ ποτὸν, ὅπερ tv-
ξαιτό τις, παρέχειν ἄπονον. De hoc cornu duae sunt Mytho-
logorum traditiones. Alii enim ad Acheloi cornu referunt,
cujus notissima fabula est. Alii ad capram, quae Jovem lac-
tavit, Z£maliheam nomine; quae posterior ratio cum nomine
(Sach optime convenit.: Philemonis tamen aetate Cornu 5o—
vinum a pictoribus vulgo fingebatur; vid. fragm. ejus p. 322.
Et Ovid. Fast. V, 115... Ne autem forte existimes, solis
Romanis fabulam ias Acheloi traditam, adi etiam , 81 lu-
bet, Diod. Sic. IV. p. 241. et -4pollod. 1. c. Soxzax.

Zuad.l. 10. Φύλλινος στέφανος) Metaphora ab athletis,
qui WANTS lauro, vel apio coronabantur, Bnopn.

Ead, 1. 14. 190 τῆς εὐχῆς) Eodem alludsre iterum vide-

IN DE MERCEDE CONDUCT:;S. 649

tur Paras. c. 11. ubi ex Ulyssis fabula petitum videri vult.
. SOLAN,

Ead. 1. 15. ' Axortivavra τὼ πόδε) Erasmus in adagio, por-
rectis dormire pedibus. Bnop. , Quod p. 237. dixit ἐξυπτιάξον-
τα. Sic in Paras. ὕπτιος ἀφεικώς. tangit Casaub. ad lib. 2. Suet.
Bounp.

Pag. 947. 1. 8. Προοτέλεια) Metaphorice sumit προτέλειαν,
ut patet apud. Hesy ch. Alii dixerunt πρωτοτέλειαν, ut patet
apud -AcAill. Tat. lib. 9 Scholiast. JAeschyli ad Agam, Bovn».
Vid. etiam Suidas. s. h. v. Sed ex his omnibus, ut et e no-
stro loco, patet, non de προτελείᾳ, sed de bep loqui
debuisse Bousdelosbpn Nam etiam in Hesychio πολυτέλεια,
neutro genere, non πολυτελεία, feminino, legendum esse,
docuerunt Commentatores. Ceterum eadem sacra, vel eae-
dem epulae sacrificiales, dicebantur etiam 7:00) νάμεια, teste
Polluce, quasi ad praeludendum nuptiis institutae, Unde
sensus scriptoris nostri, eleganti ac paene jocosa oratione in-
volutus, perspicietur, ted

Ead. 1. 11. Zfozjc) Emendatio Forst, quam firmat M.
Codicis auctoritas, Sorax.

Ead. 1. 19. ^ A«xicáuzvog) De iis usurpatur, qui cum in-
dignatione ea renuere videntur, quae cupiunt maxime, J'or-
stius tamen emendabat ἀπωσάμενος, quod minime probo: ve-
rum id ab eo factum esse video, qui veram scripturam non
viderat; in E. 2. enim, qua utebatur, scriptum est deprava-
tissime ἀχοισάμενος. Sed proba est vulgata, et in M. etiam
reperitur. Soraw.

dbid. Καὶ ἄπαγε) JMpage. Servioratio est, pecuniam ac-
cipere nolentis. Dno».

Ihid. Παρὰ σοῦ) «1ὁς te 650 quidquam sumam ? Dno».

Ead. 1.13. “Ὑπειπὼν) Sic M. Ia reliquis ἐπειπών. Sor ax.

Ibid. Τέλος ἐπείσϑη) "Tandem flectitur. Bnopn.

Ead.1. 14. Καὶ ἄπεισί cot) ;4c discedit, te late diducto ore
ridens. Bnor.

Ibid. 'Eyyovàv) Vid. supr. Diall. Mortt. V. med. Sorax.
Erravit Solanus, levius inspiciens locum citatum, ubi μάτην
ἐπιχανόντες hereditatum captatores dicuntur, qui senioris
opibus frustra inhient, i. e. avidi earum sint inutili opera.
Sed ἐγχαίνειν πλατὺ b.l longe aliud significat; est scilicet
ejus, qui, ut bene Brodaeus vertit, late diducto ore alterum
deridet. Sic De Mort. Peregr. c. 13. πλούσιος, ἰδιώταις ἀν--
ϑρώποις ἐγγχανών. ubi vid. T. JPabri not. Sed Solanus ibi, dum
errorem hic ab ipso commissum agnoscit et confitetur, in
alium non magis condonandum labitur; verba enim Mat: no-

650 AC DN LOLT oA ἔνθ JE Ἐν3

stra interpretatur: emuncta, scil. pecunia, [mo σοὶ est ob-
jectum cavillationis, non pecunia, ut non solum textus fert,
sed etiam omnis rei indoles. Lxrmnw, :

Ead. 1. 15. Ὡς) Sic M. ut Quom. Hist. Conscr, c. 12.
et saepius apud nostrum aliosque probos scriptores, Áberat
in reliquis. Soraw.

Ibid. Κοσμιώτατα Gymuericac) Sic in Gall. explicat illud
verbis seq. Dovnp.

Pag. 948. 1. 4. “Ὑπὲρ τοῦ nÀ.) Omnino legendum ὑπὸ τῷ
πλουσίω, quomodo usurpat Conviv. c. 9. vel ὑπὸ τὸν πλού-
σιον, ut hic c. 84. ὑπὸ τὸν πώγωνα. Nam supra divitem ipsum
accubuisse ut credam, adduci haud facile possum, ut qui
$ciam, contra morem veterum hoc esse. Vid. Conviv. c. 9.
et Theophr. Char. sz. μικροφιλοτ. p. 57. ὦ. Infra notat, supra
reliquos convivas accubuisse. Sorax. Emendatione So/lanz
nihil opus esse, recte monuit doctiss. Belinus. Medius enim
inter convivas accumbebat dominus. Conf, Petr. Ciacconius
de Triclinio p. 47. sqq. ed. Amst. 1664. Bi». Nec Guil. Lan-
gius necessariam esse censet Solani emendationem; fieri enim
facile potuisse, ut domini urbanitas talem convivarum ordi-
nem praeceperit, conferri jubet Plut. Symp. 1, 2, 3. sq. et
Xenoph. Cyrop. VHI,4, 8. Lxziw.

Ead.l. 6. To) 4ióc τὸν οἶκον) Tangit He£od.1.9. Bovnp.
Vid. Homer. Od. 4, 75. Soraw.

Ióid. Τεϑαύμαχας) Etapud Cicer.in parad, Bovnp.

Ead. 1.11. Ei πολλάκις ἐκ περιωπῆς ἀποβλέψεις) Limis ocu-
lis. Bnop. Ἔκ φροντίδος, περισκέψεως. Bounp. Ἢ εἰς παλ-
λακάς. Νίαποισ. —Áttenta consideratione, circumspicientia, :
Gellius. πρόςοψις Hesych, Vonsr. Ms. Reg. 2954. ad v. ἐκ
περιωπῆς adscriptum habet Scholion: £x φροντίδος; ἢ περισκέ-
ψεως. Dr». lMarcilii meretricibus non opus habemus. Οτᾶ-
tio concisa est, dominoque tum imperioso, tum suspicioso,
accommodata. [[aiüeg vero, qui modo commemorabantur,
IWielandius et Belinus de liberis hospitis intellexerunt. Rectius
Latinus interpres pueros vertit: in suspicione enim bonus no-
vitius habetur μοιχείας ἢ παιδεραστίας. Vid. c. 19. Et infra
c. 16. iidem dicuntur μειράκεα ὡραῖα διακονούμενα etc, — Libe-
ris nullus hic locus. Contra minus apte paullo inferius τὰ
owe Latinus interpres per fructus reddidit, cujus quidem
criminis eum simul cum ejus servis interpretibus, Frankino et
JMassievio, haud lenissime notavit //iclandius, cui tamen et
ipsi nonnunquam placuit, interpretationem potius Latinam,
quam textum Graecum, exprimere. Lxux.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 651

Ead. 1. 18. ᾿Εχπεπληγμένον) Iterum infra c. 42. Sorax,
Quid opus tam procul ablegare lectorem, ad verbum notissi-
mum quaerendum, cum idem ante pedes sit c. 16. pr. Rrivz,

΄ ' , e
Pag. 949.1. 1. Καὶ τὸ χειρόμ. v.) Kolex J. est. W. Fl. et
J. habent zi2£uevor pro τιϑέμενον. | Delevimus autem aliud
καὶ, quod prorsus inconcinne in omnibus impressis, excepta
' * .
ed. Flor. ante τὸ καινὸν legebatur, ( editum enim erat καὶ τὸ
Ά n , ' 4 εἴ , S d 1. i5
χαινὸν εἶναί σοι τὸ χειρύμαλτρον τιυϑέμενον, | Sed Junt. bis habe-
' * *
' bat xoi, nempe ante τὸ xcivOv, et ante τὸ χειρ.) M. etiam a
prima manu non agnoscebat. Soraw,

Ibid. Χειρόμακτρον) Hanc vocem ex Hesych. interpreta-
tur Casaub. c. ult. lin. 0o. Animad. ad Z;hen. Profert hanc
Lucian. saepe alibi, Bovnp.

Ead. 1.8. Μήτε τῶν ὔὕψων παρατεϑέντων moizí—
Àov καὶ πρός τινὰ τάξιν éoxevacuévov] Ita verba ad
Schmiederi exemplum expleta dedi e Cod. 2956., unde inse—
rui καὶ, vulgo omissum, Neque nunc opus erit, ut cum Cou-
rierio ad Luc. Asin. p. 996. ποικίλων 1n ποικίλως mutemus, et
verba ita construamus, ut ποικίλως ad ἐσκευασμένων, “πρός τινὰ
τάξιν vero ad παρατεϑέντων, referatur, Quam verborum trans-
positionem ingeniosus vir exemplis illustrat similibus, ex
Lucii Asino petitis, Sed ἢ. 1 jam τὰ ὄψα dicuntur et zoix/-
λα, (varii generis) et secundum ordinem quendam apparata,
h. e. disposita. Lzrrmw.

Ead.l. 11. Τὸ μηδὲν Gv) Rarior haec phrasis; occurrit
tamen iterum in Bis Acc. c. 20. τάχιστα ἂν γνωσϑείη τὸ μηδὲν
οὔσας Et in Pisc. c. 95. Vid. et Jat. 334. E. Soraw. De
phrasi opposita εἶναί τι agentes supra ad Reviv. c. 6. etiam de
bac nonnihil diximus. Rírrz. Diall. Mortt. XII, 2. ὅσοι τὸ
μηδὲν ἐξ ἀρχῆς ὄντες etc. Lxuw.

lbid. Eire ζῆν) Ζῆν interpretati sunt viri doctissimi.
Bovz».

Pag.950. 1. 1. Τὸν βίον) Τοῦ βιοῦν. προπόσεως. | Hanc
vocem interpretati Casaubon. ad then. Herald. ad Mart.
Bovn».

Ead.1.9. Διονύσια) Bacchanalia; convivia hujusmodi,
Bnopn.

Ead, 1. 3. Μειράκια ὡραῖα ) Plures Romani, quam Athe-
nienses, alebant, apud quos etiam legibus, ne plures habe-
rent, cautum erat, Vid. Casaubon, ad Theophr. Char. p. 948.
qui Tatianum adducit querentem, Romanos παίδων ἀγέλας
ὥςπερ ἵππων φορβάδας συναγείρειν. Et Clementis similem que-
relam, οἰνοχύων τε ὕμιλος ἀσκεῖται παρ᾽ αὐτοῖς καὶ μειρακίων

652 ADNOTATIONES

ὡραίων ἀγέλαι, καϑάπερ ϑρεμμάτων, παρ᾽ ὧν ἀμέλγονται τὸ κάλ-
Aog. Sorax.

Ead.l. 7. Οὐ νέμεσις) Hom. ΤΙ, I, 156. Bnop. Alium
in finem iidem versus Homerici tanguntur Diall. Mortt.
XVIII, 29. Lznw.

Ead. 1. 9.. Τινὰ αἰτήσας) Sic M. optime, non ut in aliis
est, τις. De ipso patre familias enim dici sequentia arguunt,
cum invidia et offensio ceterorum sequatur exhibitum ei hoc
facto honorem, Soras. Ejusdem sententiae et Guil. Langius
esse videtur in libello saepius laudato p. 24. Lzmuw.

Ead. 1.15. ἸΤολυετῆ δουλείαν ἠντληκότων)ὴ Vide, quid di—
xerim ad hunc Perron. locum,veterem convivam, Bounp. Con-
firmat hanc phrasin Davis. ad Cic. 'f'usc. Disp. I. c. 49. p. 107.
ed. 9. quia H. Siephanus Castig. in Cic. p. 35. existimarat,
ἐξαντλεῖν πόνους Graece non dici, Nam Theophil. ad Autol,
L. 9. p. 102. ed. Paris. ὁ ἄνϑρωπος EZHNTAHXE IIONON,
ὀδύνην, λύπην. Eurip. in Cyclope v. 10. — μείζον᾽ ἐξαντλῶ
πόνον. Idem Med, 79. Alcest. 854. Androm, 1217. Haec ex
Davisii notis excerpere non piguit. Sed ἐπαντλεῖν λόγους,
verba fundere, non ἐξαντλεῖν, (licet vulgo ἐπαντλεῖν oppositum
sit zà ἐξαντλεῖν.) noster infra de Mort. Peregr. c. 5. quod si—
militer tuetur Jens. in Lectt. Luc. p. 367. sq. quodque ibi,
si eo usque curam nostram continuare dabitur, inseremus.
Rzrzz.

Pag. 954.1. 4, "Avéoxton ) Patet, Bno».

Ead.1l. 8. Koi λιμοῦ πλέως) Graeculus esuriens. MxsAc.
Idem Scholion habet F. Guyet, Rxirz.

Ibid. 4io$ πλέως) An aliquis fame plenus est? immo
vacuus. Sed τὸ plenum significare magnitudinem, quilibet vi-
det: sic Latinl, omnia vastitatis plena. A zrvz.

Fad.l. 9. “ευκοῦ ποτε ἄρτου) J4ibo pane. Graecis album
anem in deliciis fuisse, locis aliquot testatur Lucianus.
Apud .4ihen. 1. IV. describitur convivium Atticum, in quo
commemorantur panes λευκότερον γιόνος. Graeci panes ele-
gantiores λευκοὺς appellant, sordidiores φαιούς. Cocw. Le-
pidum est, quod de Hispano homine commemorat alicubi
W'agenseilius, eum in contubernium principis adsumtum, col-
lare micis panis candidi respersum semper sedulo habuisse,
ut viderent scilicet omnes, quo pane vesceretur. Grsw.

Ibid. Νομαδικοῦ ὀρνέου) Gallinae J4fricanae seu INumi—
diae. Horatius 44fram avem appellat. J. Brod. 1l. saepe adlato:
ita scribit ὀρνέου pro ὄρνιϑος, quod quidem parum refert, et
Numidiae pro Numidicae, xir.

IN DE MERCEDE CÓNDUCTIS. . 6538

Ead, 1. 11. Τρίτος ἄλλος) E servis quispiam. Bron.

Pag. 259.1.1. Καὶ τοῦ πηλυῦ) Licet omnes Edd. babeant
καὶ ὑπὸ TOU πηλοῦ, εἴ in Codd, quoque ὑπὸ inveniri credam,
quia nihil variationis notatum invenlo, tamen ejicere prae-
positionem nullus dubitavi, praeeunte margine 2,1. JF. in

ua Codicis lectio erat ΠΕ ὙΠ HUE ὑπὸ omitteret ; tum quia
error fuit facilis ob statim sequens ὑπὸ τὴ πλίνῃ. Et certe in-
elegans 'esset illud bis repetitum ὑπό" immo vel solum si es-
set illud prius ὑπὸ, vix concinnam orationem efficeret, etiam-
si analogis exemplis videatur posse defendi, quae tamen ve-
reor, ut satis siut convenientia. Sed quod magis audax vide-
bitür, ἀναπλησϑῇ pro ἀναπλασϑῇ dedi, mea auctoritate, At
ejectà praepositio, sensus, et comparati o cum calceis postu-
Jabat, ut /uio oppíetus diceretur, veluti calcei solent. Scio,
verbum zà«c66 et ἀναπλάσσω saepe cum /uto conjungi, homi-
nesque hinc πλάσματα πηλοῦ, figmenta luti, vocari, Sed ist-
hoc ipsum scribis fraudi fuit. Quid autem, quaeso, fingere,
refingere hic cum calceis commune habet ? ἜΣ τὲ opus figuli
num sunt? lacilius bujus mutationis veniam impetrabo, quo .
minus multa sine auctoritate Codd. aut Edd. antiqg. novare
soleo. Sed venia jam nihil opus est: recognita enim ed. Z4/d,
video in margine doodue ᾿ἀναπλησϑῇ Dotatuu, Rzirz,. Puto
rectum esse, ὑπ τοῦ πηλοῦ ἀναπλασϑῇ, « luto obducatur et obüi-
natur, atque adeo subigatur refingatur que quodammodo ex ea
notione, quam habet ἐμπλάττειν apud Herodot. 1T, 73. de P'hoe-
nice: et ἀναπλάσας de collyrio apud (rolls Alex, c. 91.
Grzsx. Quomodo in Codd, Pariss. legatur, non liquet: si-
lentio Belinz paene eo adducor, ut credam So/ani et Reitz lectio-
nem illis confirmari. Et Gorlitiensis collator tacet. Quid-
quid sit, omnino, subscribo Gesner; judicio: comica enim

ee ien vis inest in, verbo ἀναπλάττεσϑαι, quod significat,
philosophum nostrum, nunc nitentem, mox]luto obductum,
plane diversam. mn prae se laturuIA esse, Contra si le-
gas τοῦ πηλοῦ ἀναπλ 1694, offendere necesse est, quod statim
sequitur in eadem enuntiatione κόρε ev ἀνάπλεως. Quod au-
tem in marg. À. 1. W. notatum est τοῦ πηλοῦ ἀναπλησϑῆ,
mihi quidem, dum de Codd. Pariss. et Gorl. non constet,
conjectura potius nescio cujus viri docti, quam varia lectio,
esse videtur. Lxrmw.

Ead.1.9. “Ὑπὸ τῇ κλίνῃ) Laudat. h.l. Casaub, ad Suet.
p. 167. Eandem comparationem alibi repetit Lucian. Bovnp.

FEad.1.12. Αὐτοῦ) Omnes edd. αὐτοῦ spir. leni; sed ego
adspiravi, Rxrrz.

654 ADNOTATIONES

Pag. 953. 1. 7. ᾿Οξυρεγμίαν) In ed. Par. ὀξυρεγκίαν lege—
batur; sed in utroque, quo utor, exemplari, calamo correc-
tum erat, a quo, nescio. HRixrrz. | Quod modo praecessit
ἐσθιομένῳ, Activa vi adl bibitum, magnopere offendit: nus-
quam alibi, quod sciam, ita occurrit, Nam Medicorum ille
ἕρπης ἐσϑιόμενος, 1. e. ulcus serpens et vorans, de quo exponit
H.. Stephan, "Thes. L. Gr. T. I. p. 1958. c. et p. 1909.,e., huc
certe referri non potest. Placere posset ἐσϑιομένων, quam
lectionem suppeditant W. Fl. et margo À. 1. W. conjunctum
cum Genitivis τοῦ ϑύμου καὶ τῶν λευκῶν ἁλῶν, nisi verba ὁπη-
νίκα βούλομαι et omnis loci indoles Dativum flagitarent ad
ἔμοιγε referendum; ergo vel ἐσϑίοντι, ν6] ἑστιωμένῳ. Verun-
tamen et harum vocum neutra, 51 recipiatur, mihi prorsus
satisfecerit. [Ἐπ Μ᾿

Ead. 1. 12. ᾿Δτραγῴδετα) Omni fastu atque apparatu caren—
iia4, Ὅπου.

Pag. 954.1. 1. Πεζὰ) Humilia, tenuia. Bmop.

Ead.1.8. ᾿Εμαυτοῦ) Sic W.L.et FL, Ia reliquis prave
ξαυτοῦ. Soraw.. At vid. Adnot. ad Catapl. c. 9. Lixxw.

Ead: 1. 8. eben Vitiose dederunt posteriores, Οὐχὶ
μισϑοῦ ἐλπίδι προςξ ἥἤλυϑας ἡμῶν 'τῇ οἰκία, τῶν δ᾽ ἄλλ ὧν ἕνεκα,
τῆς εὐοίας τῆς παρ᾽ ἡμῶν. Antiquiores omnes recte εὐνοίας. Ita
pag. sequenti, οὐκ εἰδὸς ὅτι τὰ τοιαῦτα, Χείλεα μὲν τ᾽ ἐδὶ ἰηνεν
ὑπερῴην δ᾽ οὐκ ἐδίηνε, mele Τὰ novissimis εἰδὸς pro εἰδώς. De-
inde versus ille, ut jam vidit JMarcilius, ita legendus, Χείλεα
μέν τ᾽ ἐδίην᾽ eté: Est ex I. X. v. 495. ubi plane ita scribi-
tur. Jrss.

Ead. 1:11. "Ev £ooraiz) Utpote Saturnalibus, Bnop. Zin-
nua. festa, i. e. quaecunque volvente unoquoque anno ab ejus |
initio ad finem usque, uti instituta publica ferunt, se invi-
cem excipiunt, Graece dicuntur διετήσιον fogzoí, quibus com-

rehenduntur omnia ac singula singulorum annorum solen-
nia. Sed ἐτήσιοι ξόοοταὶ sunt festa anniversaria, quae eadem
eodemque die stato singulis annis recurrunt, [illud quum et
paciscentium nostrarum partium menti et consilio optime
conveniat, et quatuor quoque Codd. auctoritate commende-
tur, cum Schmiedero lectioni vulgatae praetulimus, Lrmnxw.

lbid. Eixóc ἡμᾶς παρέξειν) Jens. Lectt. Luc. p. 9. bene
observat, falli ZÀom. Magistrum, qui εἰκός ἐστι nunquam cum
futuro construi narrat; nam et sic iterum Nos/er suprà in Ni-
grin. 0. 28. φρονήσειν ἐκείνους εἰκός ἐστι. B a1vz.

Pag: 955.1. 5. Τάλαντα καὶ μυριάδας) Vid. iterum in Ca-
tapl. c. 17. Sorax.

IN DE MERCEDE CONDUCTIsS. 655

Ead.l 7. Σαίνεις — τὴν ὑπόσχεσιν) Σαίνειν proprie ca-
num esse caudam agitantium, et hic ad homines translatuin,
blandiri significare, recte quidem tradit, et exemplis firmat
Elsner. ad I. 'Thess. 8, 3. μηδένα σαίνεσθαι etc. Verum, cum
et haec Luciani verba ibidem adferat σαίνεις ὑπόσχεσιν, ver-
tatque, blandiris largis promissis , videtur per festinationem
ὑποσχέσεσιν legisse, pro ὑπόσχεσιν" quam tamen lectionem non
rejicerem, si quis Cod. vel edit. antiqua addiceret. Jam vero
κατὰ veli videtur intelligendum, ut sit, Ó/andiris tibi prop-
ler pollicitationem. | Vel cum cl. Gesn. ad νομίζεις referendum,
Rrrrz. Varie explicata et tentata veiba nunc paullo ube-
rius explanare licebit, In omnibus, quotquot collati sunt,
libris tum editis tum manuscriptis, exceptis modo lis, qui
postea commemorabuntur, legitur: σαίνεις δὲ ὅμως τὴν ὑπύ:-
ὄχεσιν, et ita quidem, ut post ὑπόσχεσιν in Edd. saltem vett,
plene interpungatur. Jam hoc quidem facile intelligitur,
τὴν ὑπόσχεσιν cum autecedentibus esse nectendum, nec cum
Gesnero ad sequentia referri posse. Nam etsi inconcinnita—
tem orationis ad Gesneri rationem dispositae, admodum illam
iogratam, patienter feramus, certe copula, quae utramque
enuntiationem necteret, post ὅμως desiderari minime debe-
bat, Quid autem nunc est σαίνεις τὴν ὑπόσχεσιν; Hanc con-
structionem bene Graecam esse negans Be/inus magna cum li-
beralitate auxilia sua laboranti scilicet loco oilert. Suadet,
aut αἰνεῖς δὲ ὅμως τ. vm.legatur, aut corrigatur σαίνει δέ σε
ὅμως v. Uz., aut denique, exhaustis forte suis copiis, nec re-
probare se dicit antiquam Co/Z. lectionem ἐπαινεῖς δὲ ὅμως τὰς
ὑποσχέσεις. Verum. Belinianis quideni auxiliis istis nullus
omnino hic locus esse potest: αϊνεῖς enim, uti jam Biponti-
nus editor animadvertit (Tom. X; p. 291. ) magis est poeti—
cum vocabulum, quam quod huic maxime pedestri orationi
conveniat, Quod autem secundo loco commendatur, σαίνει
δέ σε ὅμως τὴν oz. , vertit ea Belinus: i/ vous flatie, par sa pro-
messe. Αἰ quae tandem ista loci structura. Attende modo:
Ὃ μὲν ταῦτ᾽ εἰπὼν, — πεποίηκε" σὺ δὲ — συνίης μὲν — σαί--

vs, δὲ (eandem Veduiddoi personam, quae in συνίης inest, et
hic necessario requiri, non sensit Critici vel stupor, vel le—-
vitas) — χαὶ τὸ — νομίζεις etc. — Et qualis, obsecro, ipsa
sententia! De philosophi, non de domini, indignitate et
humilitate sensus agitur; neque adeo, nisi admodum sinistre,
ne dicam absurde, τὸ σαίνειν tribui potest el, qui modo dice-
batur alterum THEM ἑαυτῶ πεποιηκέναι, non ipse τιϑασσὸς
γεγενημένος. Restat tertia ratio, qua probes lectionem Col.
ἐπαινεῖς δὲ ὅμως τὰς ὑποσχέσεις. Prabaniaubun eam, prae-

656 ADNOTATIONES

ter Belinum inter varia consilia fluctuantem , Gai/ius in Di-
verses "Traités etc. p. 95. (referente Censore edit. Schmied,
Tomi I. in Ephemeridd. Jenenss. a. 1800. Num.122. p. 240.),
forsan etiam idem hic censor, et Schmiederus postea ipse in
Tom. II. p. KXXVIIL, denique C. G. Jacobus in Bibl. Crit,
Hildes. T. I. Fasc. 2. et 8. p. 280. sq. Nec diffitendum sane,
si corrigenda sit omnium omnino praeter Co//. librorum lec—
tio, hanc rationem omnium optimam habendam esse. At
non est, quod corrigamus ipsius Luciani manum, Amavit
enim scriptor noster verbum σαίνειν non solum proprio, sed
etiam translato, sensu adhibere. Quum enim proprie vel de
canibus (ut Fugit. c. 16.) vel de leonibus (ut Diall. Deor.
XII, 29.) vel et;&am de belluis marinis (ut Philops. c.34.), cau-
das adulationis caussa quatientibus, dicatur, maximeque, id
quod duo postrema exempia clare docent, feris bestiis, jam
domitis et ad mansuetudinem redactis, tribuatur: optime lh.
l. a libelli auctore σαίνειν dici potuit is, quem modo τυϑασσὸν
factum significaverat, i. e, remissiorem ac :molliorem in 118,
quae antea somniasset (ὀγειροπολήσας ) sibi postulanda et ex-
spectanda, ingentibus bonis, Quae quidem notio cum uni-
verso loco adeo bene convenit, ut prorsus non intelligam,
quomodo quis, si non omni judicio careat, ad aliam quam—
cunque sententiam iidclinare potueut. Verum offendit Ac-
cusativus rei, τὴν ὑπόσχεσιν. Quid? aliumne tu, si Graece
calleas, et quemnam alium, desiderabis casum, quo caussa
τοῦ σαίνειν breviter-et graviter exprimatur? Sive σκοπῶν in—
telligas, sive ποτὰ, sive etiam διὰ, σαίνειν zi ad genuinum
Graecismum exacte dictum de eo, qui adhuc blanditur (et
sibi, et domino) ratione illius pollicitationis habita, respi-
ciens mente et revolvens ea, quae modo ipse dominus pro-
misisset. Comice autem id dictum, ut Latine vix imiteris,
Wielandius vertit: du duckst dich, so gut du kanust. Omisit
ergo τὴν ὑπόσχεσιν, quod nollem factum, ne vox superflua
forte videretur, Equidem vertissem: Dennoch kirrt dich je-
nes Versprechen. | Ceterum idem Jacobus, qui Schmiederi ne-
gligentiam in describenda hujus loci varietate lectionis no-
tandam putat — at ipse ScÁmiederus, à censore monitus, mox
vitiolum istud in Tomo secundo emendavit l. c, — idem,
inquam, gravissime labitur eo, quod lectionem σαίνεις, quae
communis est omnium librorum, Belini et Schmiederi conjectu-
rae tribuit, et sub adnotationis suae finem haec addit: ,,Ce-
terum verbum σαίνειν in h. l. minus me olfenderet, si quis
codex vel vetus editio addixerit, Ergo haud dubie nullo

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 657

modo olfendisset, si, diligentius perspecta loci historia, rem
ita, uti est, cognovisset, Lzux.

Ead. 1. 10. Χείλεα μέν τ᾽ ἐδίῃνεν) Haec Pine irrigarunt,
non palatum: haec e summis tantum labris proficiscuntur,
non ex animo. Bnaop. Melius infra est, χείλεα 'μέν τ᾽ gv,
Mancir. 1l XXH, 495. de Astyanacte primis modo labris
degustante poculum. Vult nempe inter suprema Jabra nata

uasi verba, nonu profecta ex animo, Grsw.. ἦν

Ibid. ᾿Εδίην᾽) Sicrestituimus, uti ipndieroFuss T XXII,
405. recte legitur, quod cum a AMarcil:o jam observatum esset,
miror ἐδίηνεν, quod omnes turpat E.dd. etiam in 5. retentum.
Soraw. 'Eói jvev editum erat, in medio. versu, quod mutare
nullus dubitavi, quia metrum nd postulabat. Reiiübà

Ead, 1.13. 1Mécov) Jam interfaisse amicum. unum. aut
alterum c, praec. monuerat, Hic ergo unus ex his partes has-
ce suscipit, Vid. iterum Adv. Indoct. c. 29. Sorax.

Pag 256. 1. 1. Ouoyégoov) Foedissimo mendo hic inqui-
natos emendavimus libros: quid enim ad rem quaeso illud,
quod Discteshnk ὠμογέρων; Quid velit apud Homerum, non
ignoro, ll. *P, 791. neque me latet F'irgili cruda viridisque se—
nectus, Aen. VI, 304. et "Tacit. in vit. Agric. Scio a lVostro de
anu quadam dius ὠμὴ καὶ ἔτι συωπεπηγυῖα Diall.Merett. IV.
Sed hic locum ista non habent. F'orstius margini sui Cod. hoc
scholium adscripsit: : oU ἐς τέλειον καιρὸν, ἀλλὰ παρ᾽ ἡλικίαν ye
γηρακὼς διὰ λύπην ἢ συμφοράν. Unde habuerit, incertum. Cer-
te neque verum puto, neque, 58 esset, ad rem quidquam facere
videtur. His jam diu ante scriptis, ita etiam in.1,. legi, uti
emendavi, video. Sonaw. Solani emendationi consentit ip-
sa Paris. versio, ubi aequalis vertebatur: adeoque sic lectum
esse a ΕΣ δ ας nullus dubito; sed vitium typographi
tantum credo illud gu. Rzirz. Ego vero, quid ὑμογέρων ad
rem faciat, non intelligo; quamquam e solum fipontini
Editores et Voy bend HR et hic adeo ne indicata quidem com-
muni omnium vett, Edd. lectione, illud receperunt, sed etiam
Gesnerus, DBelinus et. Hiclandius interpretando. satis quidem
contorte expresserunt, De aequali, quem Parisiensis inter-
pres, indice Heitzio, reddidit, omnium minime cogitari po-.
tuit, Hunc si voluisset Lucianus, scripsisset haud dubie pro
more suo ἡλικιώτης, nec de aetate omnino eadem, sed de pa.
risenectute, debebat cogitari, quam Gesnerus jam et Belinus
rectius tenuerunt, Verum nuuc quaero, quorsum senectutis
ejusdem commemoratio? J/clandium respondere audio, ver-
teutem: einer von seinen aeltesten Bekannten, |. At nec hoc

sine interpretis quodam arbiuio, lNam ve:ustae cujusdam fa-
Lucian. Fol. 111. 4t

658 ADNOTATIONSES

miliaritatis equidem in boc vocabulo nullum deprehendo ve-
stigium. Restiterit igitur, ut physicae notioni senectutis meu-
te adjungamus moralem astutiae et versutiae, veluti Diall.
Deor. 1I, 1. Cupido puer a Jove dicitur γέρων καὶ πανοῦργος
ὦν. Sic occurrerit legenti amicus domini, ejusdem cum ip-
so et senectutis et versutiae; non male. Αἴ nonne, obsecto,
idem hoc, idque longe venustius et salsius, significatur vo-
ce Homerica ὠμογέρων, qua, tanquam foedissimo mendo,
inquinatos esse libros Solanus contendere ausus est? Quin
ipsa legas Antilochi verba Iliad. XXIII, 791. de Ulysse cru-
dae, i. e. vividae adhuc et versutae senectutis viro agentia,
vel potius totuin istum locum, et facile fateberis, nisi {π|--
ciznet ingenii prorsus fueris ignarus, non ὠμογέρων in libris
omnibus, sed ὁμογέρων in Cod. L., habendum esse foedissi-
mum mendum. Ceterum J'orstii scholion, quod So/anus
descripsit, maximam partem e Suida desumtum est; qui ta-
men post ἢ συμφοράν addit, quae proprie huc pertinebant:
καὶ πρεςβύτης, οὐ ἡ κεφαλὴ οὐκ ἐπολιώϑη. Lruw.

Ἑαά. 1. 8. Εἶδον) Videntur melius cohaerere, quae se-
quuntur, si non legas εἶδον, sed ἰδών. Certe inter dictan-
tem et excipienteim facile ista misceri constat, Equidem ita
verti. Gzsx, Praetuli εἰδὼς, quod suppeditat margo A. 1. W.
Lzuw.

Ead.1.18. Muc00v εὖ τοιαύτης) Ἔκ τοιαύτης, ,Mancrr.
B. 9. Fr. et Pat. μ. ἐκ v. quod cur inserant, mulla fatio est;
nec IM. agnoscit. Soraw. Quod ἐκ pro εὖ conjicit JMarc.
recte quidem; sed ἐκ habebant edd. Par. B. 9. et Fr. Grae-
tiang autem absurdum illud εὖ servarat. Nos jam pro x de-
dimus τῆς», ex auctoritaté edd. optitnarum et Cod. M, Rxrrz.
Lego ἐπὶ ἐοιαύτης εὐδαιμονίας pro vulgato zv. Grsw. Quod
ne bene quidem Graecum judico, si ita, ut Gesnerus, inter-
preteris: ad hanc felicitatem insuper. Recte plurimae Edd. vett,
et oinnes recentt, τῆς τοιαύτης εὐδαιμονίας, in quo haud ille-:
pida inest Ántilogia, suscepide felicitatis etiam mercédem acci
éré. Contraria rátione peccatum a librariis in simili loco
Abdic. cap. 25. ubi recte fieitzius καὶ μισϑὸν τὸ (non τοῦ, ut
nonnulli alii) δουλεύειν αὐτοῖς --- προδεδωκότες, Vel potius,
ut Gronovius mavult, προςδεδωχότες. Lrnw.

Pag. 967; l. 1. "Acórog εἶ) F'orstium legere ζσωτὸς εἶ, àc-
centu enclitice trajecto , notát Solanus; sed vix mihi persua—
deo, eum taàm crasse errate potuisse, cum Grammatici do—
ceant, securidam person. sing. verb. eui non esse encliticam.-
Cujus rei rationem esse credo, ut vitetur ambiguum, ne scil.
confundatur cum particula εἰ atona, Rzirz. In τοσόνδέ τι

JN DE MERCEDE CONDUCTIS. 659

JVielandius cogitandos esse conjicit quinque illos obolos iu
singulos dies mercedis loco pendendos, de quibus supra c. 11.
mentio injiciebatur. At minor etiam merces videtur intelli-
genda esse, quoniam illic sperati (ἐλπιξόμενοι) dicuntur quin-
que oboli, h. l. merces z»fra amici spem pacta, Liiw.

Ead. 1. 4. Muvcaeg) JMenand. apud. Stobaeum Grot. ed:
pag. 323.. 1 11 ι E S ἐρ 9 ΑἿΣ $5
H μὴ γαμεῖν γὰρ, ἂν ὃ ἀπαξ λάβῃς φέρειν;

: Muvcavre πολλὴν προῖκα; καὶ γυναῖκα δεῖ:
Conf. Ver. Hist, II. c. 1. Soráx. ,

Ead. 1. 43. "Eni ἹΜανδραβούλου) Erasmus in paroeniia ;
JMandrabuli more res succedit, Brob. Paroem. de his, quae
vergunt εἰς τὸ χεῖρον. ὁ γὰρ Μανδράβουλος οὗτος εὑρών ποτε
ϑησαυρὸν ἐν Σάμῳ χρυσοῦν πρόβατον ἀνέϑηχε τῇ Hoc; τῷ δὲ
δευτέρῳ ἔτει ἀργυροῦν ; Ael τῷ y χαλκοῦν. Ἠυ]ὰβ meminit Z/a-
10 Comic. 2v Ait «oxovuévo. Bovnap. Vid. Suid. ἐπὶ τοῦ IMavóg.
et Zenob. Ael. de anim; XII, 40. qui Z4ristotelem adducit te-
stem. Sorax. Ad Schol. dixi ( v. Var. Lect.) Sofanura meritó
correxsisse Πὲ]ανδραβούλου; pro Mavógopoviov' postea vero
frequenter etiam Ma&vógof. ap. alios inveni, ut id non tàm
plane damnare ausim. [τὰ MavógofovAov zdristot. de Soph.
repreh. 4. £. Zciphr. 1. Ep. 9. ubi Bergl. idem ex .Lacri. et
zdrist. 1. d. adfert, et ex Luciani ἢ. 1. | Ubi tàmen Mavóga.
habent J. z4/d. ἘΠ H. Par. S. In Suid. etiam ed. 1544. Mav-
δοοβούλου. At Hesych. ἴῃ ᾿Επὶ τὰ habet Mavógofoviov; item
Zenob. p. 213. allegante Stephano. .. Alià utriusque scripturae
exempla dudum suppeditarat mihi conjunctiss. £F, L. Abresch;
Sed periere. An igitur utrumque dicitur? quia Attici inter-
dum ἃ ἴῃ o mutant, ut u0A077] pro μαλαχὴ etc. de quibus agit
frater in Belg. Graec. p. 124. Rirz.. In Suida, et in eadem
quidem editione, qua usur se esse modo profitebatur Reit-
&ius, Basileensi à. 1544. , ego ᾿ήανδραβουλου invenio et Mav-
δράβουλος» non-alteram, quam Jieizius, nescio qua ràtionuá
deceptus, se invenisse tradit, scripturàm, | Utra autem om-
nino praestet, difficile fuerit dehnice. Hoc quidein loco ple-
forumque libroruim lectio praevalet, Lie&w,

Pag. 958. V: 1: ᾿Ηρέμα οὖν) Καὶ κατ᾽ ὀλίγον, dddunt Mss.
WV. et P. Cum vero tria illa verba absint ab oinnibus edd; et
glossami olednt; non recepi. Rrirrz. Cum Mss. W. et P.
€onsentiunt tres Codd. egg. testé Belo. Bis. Hihc et
Schmiederus ἐἃ inseruit, Glossae autem 8pecie rie Quis in ta-
libus formulis decipi sé patiatur, bene monet Dorvill; ad C/a-
ri. p. 409. Lips. Lzux. »
T1t2

660 ADNOTATIONGmNES

Ead. 1. 8. "AAA ἢ φῦσαν) Melius, meo judicio, scribere-
tur ἄλλο, ut Deor. Diall. V. quas autem φῦσας hic dicit, eas
alibi φυσαλίδας dixerat; Charon. cap. 19. Sorax. Magnam
particulae istae ἀλλ᾽ ἢ d librariorum negligentiam, vel Cri-
ticorum licentiam ,expertae sunt, ut vel ἀλλ᾽ ἢ alieno loco
scriptae, vel ἄλλ᾽ ἢ» quasi ἄλλο ἢν vel aliis etiam modis edi-
tae, reperiantur, De hujus generis fraudibus et erroribus
ad Tyrannicid, c. 91. uberius agere decrevi, Nunc sufficiat
monuisse, recte legi in D. 1. οὐδὲν ἀλλ᾽ ἢ, et eodem modo in
17 ὁ olf. Ed,., et vertendum : nihil, nisi, Vid. Hermann. ad 7 1-
ger. p- 778.. Loci Diall. Deor. V , 5., quem Solanus confert,
cujusque generis multa alia conferri potuissent, longe alia
ratio est, Lxmnw.

Ead. 1. 18. Ἔξω τοῦ οὐδοῦ) Sic et infra Hermot. c. 77. ex
correctione Solani, ubi falso legebatur τῆς ὁδοῦ. Rxrrz.

Ead. 1. 14. "Aneumolious) Nihil hic variari notat Solanus,
quasi mutationem quaesivisset; sed iterum vid. infra hoccap.
et. c. 94. et "RA νιν. c. 27. et saepe alibi. Rxrrz,

Pag. 259.1 3. Θητεύσεις) Homerica dictio, ut illud se-
quens ἀευκελίῳ ἐπὶ μισϑῷ. Bovan.

Kad. 1. 5. ᾿Δεικελίῳ ἐπὶ μισϑῷ) Ex Odyss. T, 841. Sorax.
Hemistichium est, ait Brod. Miscell. IX. c. 13. m, Interim
ἀεικλίῳ apud eum legitur; sed quia ex ipsius commentatione
patet, id sphalma typographicum esse, errorem non expres—
si, quod alias facio ad festinationem ejus ostendendam.
BRzrT2:

Ead. 1. 6. ᾿Οψιμαϑήσας) Sibi ipsi interpres, dum sabjun-
git καὶ πόῤῥω vov (που) τῆς ἡλικίας παιδευόμενος. Casaubon. ad
Char. "Theoph. Bovznp.

Ead.l.8. Διαφϑείρει) Recordatio antiquae libertatis ser-
vos excruciat: qnàlia narrantur de elephantis, qui nocte ser-
vitutem suam lugent. Bovunp.

Ead. 1. 10. Howie ἀπαλλάττειν) Sic recte ΠΝ ΜΉΝ i ma-
le Flor. Nam πονήρως est misere, πονηρῶς male, et πόνηρος;
agricola, laboriosus, molestus, miser, πονηρὸς, malus. Vid, si
quid opus in re nota, Spanh. ad Jrisioph. Plut. 965. et 4m—
zonium de simil, et differ. '"4zaAAlarrO autem pro dego, etiam
Hippocr. aph.53. Sect. 2. ubi βέλτιον ἀπαλλάσσουσι, et mox
χεῖρον ἀπαλλάσσουσι. — Sed tam late patet hujus verbi usus,
ut pluribus de eo agere locus non sit, et multa jam de eo ha-
bet Stephan. in Tue Alia de eodem aee vid. supra. Rzrrz.

Ead.l. 19. Πυῤῥίου ) Iterum in Timon. cap. 14. Sorax.
Sed illud c. 14. in hac ed. est f. 22, Tim. ubi consule notam
satis amplam Hemsterh, Rrrz.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 661

Iiid. “Ὥςπερ τις B.) Ut Bithynum quoddam mancipium,
Bnop.

Ead. 1. 16. *. Ao). Sic recte W. Alii omnes αὐτοῖς. So-
LAw. Verum est, et mirum, omnes edd. male legere αὐτοῖς,
pro ἄλλοις. cum MNT: in ipsa vers. Latin, expresserint, ui
ali; quare tanto minus dubitavi textum mutare, Rxirrz. da.
τοῖς) Vertere debebam, non minus, quam hi Ipsi servi , quos
nempe modo ἀΑ ΣΝ ἐν τε auctor, Pyrrhiam et Zopyrionem.
Grzsw. Pro ἄλλοις in Ms. Reg. 9054. legitur καλοῖς. Bir.

Pag. 260.1. 1. Γιγνόμενον) Sic W. uti Somn. cap. 1. et
Toxar. c. 18. longe, ut mihi quidem videtur, rectius, quam,
ut in reliquis est, &ousvov. Soraw. Γιγνόμενον cxiribesdd
etiam tres Codd, Regg. probante Beino. Brs.

Fad.l.8. Μίινηστευσάμ.) Rursus infra Soloec. c. 9. Sor ax.

Ead.1.5. Καταποντιστὴς ) Pirata. Β πον.

Ead. 1. 10. ᾿Ολίγων ἕνεκα cB.) Conf. supra c. 11. Sorax.

lbid. Ἔν τούτῳ τῆς ἡλικίας) ld aetatis. Bop.

Ead.1.12. dépov) Haec dictio vacare potest, ait Bro-
daeus in Miscell. IX, c. 13. Idem ajunt Lexicogr. nullo tamen
idoneo exemplo allato, nisi hoc, etsi ne quidem addunt, ex
quo Luciani dialogo sit petitum: mihi non adeo vacare vi-
detur qoo , quin significet sponte , 1. e. te ipsum adducens
vendidisii, cum alii servi adducanutur ab alio, conf. supr.
c. 23. adeoque φέρων ἀπημπόληκας erit, in DEus sue servi—
tutem te tradidisti. Confirmant sententiam meam verba, quae
supra c. 9. habuimus, αὐτοὺς φέροντες ἐπιτρέπουσι sinet σλου-
σίοις. Doctiss. Kuhnius in el. V. H. Ii, 22. ἔφερε βαστάσας
quoque pleonasmum Atticum statuit; sed verius Periz. et id
et praecedens ἀποφέρειν ἀοάμενον ait ΣΉ ΕΘ δὲ sublatum au-
ferre. Sic quoque quod Kuhnius ex Porphyr. adips ore gé-
ρων αὑτόν τε — ἐκαπήλευσε, pro nobis faciet. Sed ecce ipse
mecum sentit ad Po//uc. V. segm. 48. φέρουσα ἐπέγραψεν ex-
ponens, data opera inscmipsit. Addit ibi quidem: Est ubi et
φέρουσα plane otiosum videtur. Sed cum 1d se multis exemplis
ad Pollucem docuisse dicat in -d4eliano, vellem indicassetubi,
nam non inveuio. Non tamen negav dd alibi propemodum
συλεονάζειν illud φέρω, ut infra hoc Dial. c. 39. ἀποῤῥίψῃ g£-
ρῶν, et forte 1n aliis a Budaco adductis. At longe frequen-
tius destinatum consilium significatur, ut saepe rursus apud
iNostrum. Vid. c. 25. 30. et 39. de mort. Peregr. et Periz. ad
Acl, V. H. VÍIIT, 14. Rzirz. Conf. Hemsterhusium ad Dial.
Mort. VI, 3. Biz.

Ibid. An5snólqaog) Constans lectio et vera: quare su-

662 αὐ OST SAEI NoESS

pra Kev. cap. 27. falsum illud ἀμπηπόλ. recte. correctum est ;
conf, hoc Dial. c. 23. pr. Rxrrz.

Pag. 961. 1. 2. ᾿4γοφραίοις καὶ βωμολόχοις) Haec verba sae-

issime solet conjungere. Posterius alibi interpretor, prius
Hesych. verbo ἀγοραίου τέχναι. Bovnp.

Ibid. Βωμολόχοις) Sic elian. V. H. IT, 13. Zlristophanem
vocat βωμολόχον ἄνδρα καὶ γελοῖον. Ronan vocis ex Suida
tradit ibi Periz. N. 4. Rxirz.

Fd. 1. 8. Πλήϑει" Ῥωμαϊκῶν) Angl. πλήϑει ἀστεϊκῷ. Bovnp.

lbid. Ξενίζων τῷ τριβ.} Dixi supra ad Nigr. c. 14. Πώ-
γῶνι tamen yo habent A. P. et L. Sed M. recte dad τρίβωνι.
SorLAN. ἐξενίζειν est peregrina : agere, dicere, et mirari, Conf,
Nostrum Gall. c. 18. “Ὅσῳ δὲ ἂν ξενίζοιμι, TOCOUTO καινύτερος
μην αὐτοῖς. Et vid, Bos ad I. epist. Petri IV , 19. Item Els-
ner. ad T. Petr, 4, 4. Rzraz.
τς Ead. 1. 4. Τρίβωνι) Graeco pallio. Bnop. Angl. πώγωνι.
Bovunp.

Jbid. Πονήρως) Ita recte, ut in edd, prioribus, i. e.
misere, prave. Sed quia Gesnerus vertit male loqui, non ne-
mo me ádmonuit, anne πονηροῖς ipse maluerit. Sed eodem
redit; qui enim misere barbarizat, male loquitur, Rzrrz.

£Kad. 1. 6. ΣυγκλύδωνῚ) Xu εἰ θα Βμοῦ, ΖΣυμμίκτων καὶ
ἐπηλύδων. Sic ad'orani Angl. Cod, Bovn».

Ead.1. 8. “Ὑπὸ κώδωνι) Sic infra, versus fin. hujus Dial;
ὃ κώδων ἤχησε. Casaub. ad Suet. Aug. Bovnp. Vid, iterum
cap. 31. Sed cave Jos. Laurentio credas, de machina intelli-
geuti, quae ponderum et rotarum ope, sub noctem disposi-
ta, ad quamlibet horam dominum campanulae sono e somno
excitat. AG. IX, 1249. Ts homo sane nihil nisi hodiernum
norat, qui alibi: etiam solaria veterum eadem cum nostris
fuisse somniavit. Somniavit etiam Scholiasta, cum tintin-
nabulum hoc ad concionem vocare credidit: domesticum
enim erat, necdum campanae nostrae hodiernae in usu erant,
SorAs. |
Ead. 1. 9. Συμπεριϑεῖς ) Aliud exempl. συμσεριπατεῖς.
Bno». ;

Jbid. Ἔτι τὸν χϑιζὸν πηλὸν ἔγων iv τοῖν σκελοῖν) Hoc eo
pertinet, quod nula Komanis feminalia, Dixi ad Propert.

.98. b. HI. Manctrrz.

Fad. 1.10. Θέομων) Lupinorum , cujuscunque cibi. Buon.

Pag. 262. 1$. “ἽΠιχνείας) Mendose in plerisque ante le-
gebatur λιχνίας, et in ipso M. Sorax.

lbid. Τἀπίχειρα) Τὰ ἐπίχειρα. Bnop. Sic ad praecedens
yexbum διαπαρεὶς quoque commentatus erat idem, id esse a

IN DE MERCEDE CONDUCTIS, 663

διαπείρω, et paullo supra ad ξάλως, esse ab ri/ozo* $ed gra
tiam ab lectore me initurum puto, si ejusmodi nimis levia
posthaec omisero. Hrrirz.
'ad.1.11. ΖΦρόμωνι x. T.) Postremae classis servitiis. Bnov.
Ibid. TiBlo ) Supra Timon. c. 14. m. citat Solanus, sed
jam est c. vel $. 22. ubi vid. not. clar. Hemsterh. Rxrrz.

Ead.l. 13. “ύρᾳ καὶ δ.) Erasm. in adag. “πες ad lyram.
Bnorn.

Ibid. ITávv γοῦν (οὐχ ὁρᾷς:) ἐκτετήκπ κασι Acer-
bissima ironia, qua auctor vult, omnium minime captos istius
ge eris SORS teneri amore sapientiae etc, nec nisi speci-
em ejus studii prae se ferre. Forma enim orationis ejusmo—
di est, ac si alius quis, forte ipse 'Timocles, haec objiciat
disserenti amico; ad quae deinde ab hoc respondetur a verbis
inde, ὧν ἤν τις εἴο. Hinc patet , loci faciem eam, quam
UNA refert in 2954. reperiri: πᾶνυ γὰρ, ὡς ὁρᾶς, ἐντετήκα-
σι etc. multum abesse , ut huic auctoris consilio conveniat.
Accedit, quod ἐντετηκέναι TQ πόϑῳ, etsi Latinae interpreta-
tioni: Dor cupiditati 'ad verba respondeat, re tamen,
si linguae Graecae indolem consideres, aliam prorsus, cuui
que ineptissimam , sententiam prodiderit. Certe De Morte
Peregr. c. 22. vogo)roc ἔρως τῆς δόξης ἐ ἐντέτηπεν αὐτῷ manifesto
vertendum: tantus amor gloriae insedit ei impressus. 1mo ἐκτε-
τηχέναι (cf. Timon. c. 17. ) τῷ πόϑω idem valet, ac si dictum
fuisset ὑπὸ τοῦ πύϑου, tabescere , 7nacrescere., prae cupiditate ,
quod 1dem Latini etiam zniabescere cupiditati exorimunt. Nul-
la itaque ex parte erat, cur pravissima ista lectio vel Belino
probaretur, vel etiam a Schmiedero reciperetur. Lrnuw.

Pag. 964.1. 1. Eig καλὸν) Ia τὸ quapiam honesta. Baop.
Phrasis est tig καλὸν διατίϑεσθϑαί τι, rem benc collocare, quam
illustravit Schaeferus Meletemm. p. 87. ex Heliodoro et Longo,
collato etiam Luciani loco Philops. c. 20. καί μον δοκεῖτε εἰς
καλὸν διατεϑήσεσϑαι τὴν διατριβήν. Lxnw.

Kad. 1. 9. "Avavza πολλὰ etc.) Hom. Il. Ψ,, 116. Sorax.

Fad.l. 8. Καὶ κάταητα) “4. declives. Ἢ πόλις, urbs Ro-
ma, olim in montibus sita, Bnop,

Ead. 1. 5. Καϑίξεις) Narrat, quemadmodum oporteat
Mercede conductum, si cum dotidia aliquem visitatum 1erit,
molesta et servili ratione in atrio dominum, donec redeat ,
exspectare: κἀκείνου (δεσπότου, vel πλουσίου ) ἔνδον τινὶ τῶν
φίλων, πρὺς ὃν ἦλϑε, διαλεγομένου, μηδ᾽ ὕπου καϑίζεις ἔχων,
ὀρϑὸς ὑπ᾽ ἀπορίας ἀναγιγνώσκεις τὸ βιβλίον πφοχγειρισόμενος " et
dum dominus intus cum amicorum aliquo, ad quem adierit, col-

͵

664 ADNOTATIONES

loquitur, non habens ubi consideas, stans, dum aliter nequis ,
libellum in manus sumtum lectitas. | Quod olim meo adscripse—
ram libro, id quoque Flor. exemplari ab erudita manu adno-
tatum inveni, καϑίξζοις nempe pro vulgato καϑίζεις' certe καϑ-
ίξζοις foret,.louge rotundius. Jzxs. ὟΥ, Codex καϑίζῃς. In
d. παϑίσης. Jensius et alii pro eo, quod in edd. erat καϑίζεις,
καϑίζοις reponendum conjiciebant. Soraw, Non male qui-
dem Jensius καϑίζοις " sic enim Optativus scriptori nostro ad-
modum familiaris, Verum quum libri non adstipulentur,
praefero, quem Cod. W. praebet, Conjunctivum ze9/fge,
nec a vulgari lectione multum recedentem, nec a Luciano
in hac syntaxi prorsus alienum, | Supra Catapl. cap. 17. οὐκ
εἶχον ὅπως καταπαύσω τὸν γέλωτα. Ln.

Ead.. 7. "Ζοιτύν τε καὶ ἀποτον)ὴ Non absurda sane Co-
dicis L.-scriptura, σὲ pro rs exhibentis, quam vel in con-
textum recipere velim; etsiscio, τε et χαὶ apud omnes auc-
tores saepissime conjungi, veluti ad nauseam usque Hero-
dian. 1. c. 4. δ. 129. δρῶντές τε xol πάσχοντες, et sic ibid. Ὁ, 18.
14. 18. 19. Hom, fliad. E, 501. παυπὸν τε καὶ ἄχνας. Dion.
Hal, Ant. X. p. 638. v. 88. πρεσβυτέρους τε καὶ νέους. Νο-
ster paullo supra ἵόρωκάς τε καὶ mvevar. et sexcenties alibi,
Bzisz. ]

Ead. 1. 11. "Ec τοὐπίσω) Tu post tergum , tu neglectus. es,
Bnop. : "

Ead. 1. 14. Qu τὰ ἄλλα) Suspicatur Casaub. ad Athen, 14,
18. scribendum ὦ τοὺς ἀλλᾶντας εἰλοῦσιν. De papyri simili usu
ibiagit4:hen. de laurea ad mustaceos Cato AR. c.191. Grssx,

Ead. 1.15. Τὰ ἄλλα) Forsan τοὺς ἀλλᾶντας εἰλοῦσιν. (ἀ-
saubon. in animadv, ad J4ihen. (0993, 18.) Vonsr.

lbid. Συνειλοῦσιν.) Cui reliquas guisquilias involvunt. Qt

^x . Di ὧν ι - ΄ “1 ἡ M NY
τὰ ἄλλα parenthesis, ἢ τὸ συληρον τὴς μαλάχης φύλλον ἄσμενος ὑπὸ
λιμοῦ παραψύμενος. Bnop. ἷ

Pag. 965. 1.1. IJegewóousvog) Lucianus, ut per ommesa
convictus cum potentioribus partes amicum suum "Timoclem
ducat, non omittit ea, quae ad mensam plerumque contin—
gere soleant iis, qui Mercede Conducti in potentiorum do—
mibus vivant; solere neinpe ijs, velut canibus, circumrosa
ossa relinqui, vel durum malvae folium, quod illi tamen
Jaeti et hilares prae fame absorbeant. ἴῃ verbis Graecis ma-
cula est, ubi miser ille Condüctus dicitur ea, quae ab aliis
negliguntur, ἄσμενος ὑπὸ λιμοῦ παραψόμενος, lege παροψώ--

, .
μενος, a παροψάομαι. 1π|ν8. Παραψαμ.) Genuina haec SCrip-

tura, quae in P. et J. ed. reperitur. Vid, Epist. Sat, versus

fiu. .Übi quamquam tangendi sensu usurpatur, furtim id fieri

IN DE MERCEDE COXDUCTIS. 683
l

connotat, quod hic optime convenit. Édendi autem sensu
usurpari ἄπτομαι, nimis notum, quam ut bic monendus sis.
Hoc sensu usurpat Jam. N. 6t. Pleraeque edd. et M. παρα-
ψόμενος. SonAw. Nimirum παραψώμενος legendum arbitror,
non, quod invasit libros, παραψύμενος. quod vertunt arru
ua: (edit. Bourdel. f. κῆρα δὲ ds vel accepturus (ed. Pr
Sed, si quis audacior duas literas mutare sustineat, ille sen-
sum habebit facilem et commodum, παροψώζιενος, cum pane,
opsonil ins:ar, edens, Grsx. Non improbo correctionem
Jensii, quam et Gesnerus amplectitur, immo recepissem in
contextum, si verum foret, priscas edd. habere παροψύμενος,
uti vulgo citatur. At cum illad excepta J. habeant 7 παραψοα.
et P. atque ed. J. παραψάμενος exhibeant, a παράπτομαι at—-
tingo, quod ferri potest, nihil mutare orale dus duxi. RMrrrz.
Παραψάμενος, quod e P. et T. Heitzius et. recentt. Edd. rece-
perunt, et Jacobus quoque Sponhars non magis probari potest,
quam, in quo vett. Edd. pleraeque omnes-consentiunt, παρα-
«Ψόμενος. Utroque enim laeditur legitima veibi ἅπτεσθαι
structura cum Genitivo, quae etiam il compositum παράπτε--
σθαι Ῥατίϊηατ, Utriusque etiam tempus minime convenit cum
loci indole, quae nec Futurum facile, nec Aoristum, admit-
tat, sed unice Praesens requirat, Optio itaque est inter Ges-
neri conj jecturam παραψώμενος, a παρα--ψάω derivandam, et
Jensii ME divos, a παρποψᾶν deducendam, Utraque per
se quidem habet, quo arrideat: prior tamen Bd vulgatae lec-
tionis literas magis accedit, quam altera. Comicae autem voci
gcc oenp Go? ct , decerpere , abradere, hic opportunissimus est lo-
cus, Diffcilior autem quaestio est, quid verbis à τὰ ἄλλα
συνειλοῦσιν facias, qu ae aliquo certe ELE manifesto laborant,
Quidquid enim sit τὰ ἄλλα, non minus facile haec vox, quam
τὸ φύλλον, Subjectum eiu ὑπεροφϑείῃ haberi poterit. Quae
structurae asperitas sensusque am; biguitas non potest non do-
cumeénto esse, aut, id quod ΕΜ ΡΣ et nuper Jacobo pla-
cuit, τὰ ἄλλα corrigenda, aut, quam equidem rationem prae-

tulerim, omnem hanc enuntiationem $70 τὰ ἄλλα συνειλοῦ σιν»

pro spuria ejiciendam esse, Etsi autem ejiciatur, non tamen
respectu indigna videbitur, quippe quum malvae foliorum
usum CEETRRAE in culinis MEET Tan illa quidem aetate solen-
nem, doceat; ita tamen, ut, qui hinc novi aliquid discere
cupierit, jam ipse rcl culinariae, velantiquae, vel recentio-
ris, haud vulgarem scientiam comparaverit sibi necesse sit;
quam laudem equidem mihi neutiquam arrogo. Lubenter
igitur alios audiam, modo ne cum Casaubono cogitent de τοὺς

ἀλλᾶντας, a quibus, non video, quomodo ullus librarius ad

666 A p'No TA 3'0 ΚΝ E'4

scripturam tà ἄλλα aberrare potuerit, neque etiam cum Jaco-
bo de τὰ ἁπαλὰ, vel τοὺς ὅλος, quae ne ipsi quidem conjecto-
ri satisfecerunt, De permutatione tamen hujus posterioris
vocis of ἅλες, i. e. cibi viliores, cum voce ἄλλος fuse disserit,
vt bene Jacobus monet, Jacobsius in Additamm. Animadvv.
ad .Athen. p. 141. et 153. Quod autem Brodaeus τὰ ἄλλα quis-
quilias vertit, merito a Jacobo repellitur, quoniam, etsi haec
explicatio non plane aliena sit ab ipsa τῶν ἄλλων significatio-
ne, in hoc tamen verborum nexu non apta esse videatur.
Scilicet, hoc ego jam addam, requiri mihi videtur vocabu-
]jum, quod genus quoddam lautiorum ciborum significet, in-
volutum illud a coquis veteribus malvae foliis eum fere in
modum, quo hodie coqui lactucae vel pampini foliis artis
suae opera involvere solent. Quam quidem nunc video et—
iam Jlielandii sententiam esse, lign.

Fad.1.4. ᾿γνωμοσύνη γὰρ σὴ τοῦτο yc] Vitupe-
rat Belinus versionem Latinam; z//a enim. esset impudentia tua,
tanquam absurdam, et reddit sic: fallereris enim egregie, scil.
si cogitares eundem tibi, atque hospitibus, habitum iri ho—
norem. Sed fallitur Belinus, non intelligens, haec ironice
ab auctore, i. e. ex mente Ipsius divitis ejusque asseutatorum,
dici. Estenim cyvoguocovy neglectus officii, maxime in eum,
a. quo beneficüs sis affectus. Sic ἀγνώμονες, ingrati, Pisc. c. 5.
et ἀγνωμοσύνη ipsa Necyom. c. 16. cernitur in eo, quod red-
dere nolis, qvae nonnisi commodata sunt in aliquod tempus,
Impudentiam itaque b. 1. Gesnerus paullo liberius quidem ver-
tit, neque tamen absurde. Nam ingratus videbatur philoso-
phus domino suo, atque adeo impudens, si eodem, quo hos-
pites, honore dignus haberi voluit. Lruw.

Ead.1. 6. Ntorróc quírouoc) Omnia hujus paginae repe-
riuntur in Lapith. Bounp. Quos respuebant veteres ilh
pullos, nos hodie in deliciis summis habemus. Sed in hisce
saepius, non quod revera praestantius, sed quod rarius est
aut carius, quaeritur. "Vid. tamen Horat. Serm. I.

Aut positum ante mea, quia pullum parte catini etc.
Soraw. | :

Ead. Y. T. " Hv ἐπιλίποι ἄλλου τινὸς, αἰφνιδίως ἐπὶ παρόντος
ἀράμενος 0 διύκονος τὰ σοι παρακείμενα φέρων, ἐκείνω παρατέ-
Qux) Sic. distinguunt Basileenses et Salmurienses, nisi
quod illi etiam distinguant post vocem διάκονος. Vertit au-
tem Erasmus , ut si quando desit alibi, minister. repente te inspec-
ante submovens ca , quae tibi erant apposiia, aliis apponat. Et-
iam Benedictus, si quando. desit alii, vepente. miniser tc praesente

IN DE XERCEDE CONDUCTIS. 667

tollens. ea, quae tibi exant apposita, ei apponit. Quis neget,
acutos hic tuisse illos viros, qui viderunt, si istis aliqua ap-
posita erant tollenda, etes tolli istis praésentibns vel in-
spectantibus? At longe alia meus Luciani. Ne dicam fatuum
esse, ut illud ἐπὶ παρόντος sic explicetur. Verissime notavit
pater, mutandam Cistinctionem, scribendumque, ἣν ἐπιλίποι,
ἄλλου τινὸς αἰφνιδίως ἐπιπαρύν τος, ἀράμενος 0 διάκονος τά GOL
παρακείμενα, φέοων ἐκείνω παρατ. Hoc est, si quid desit, alio
quodam ΘΙ ΠΕ; superveniente, tollens minister tibi apposita , ΓΝ
rens illi apposuit , ab ἐπ τιπάρειμι. Gnox.

Ead. 1. 8. ᾿ξπιπαρόντος) Sic uno verbo edidimus, secuti
acutissimam simul et certissimam Gronovii emendationem,
quam etiam a Constantino in Lexico visam, nisi forte ex
Codice habeat, invenio. Certe in W. et P. recte conjunctim
legitur, In ME aliis nostris libris divisim ἐπὶ παρόντος
legitur, quod quid sit, nemo intelligat. "Vid. Conviv. c. 20.
ab iterum habet ἐπιπαρών. Soraw.

Ead. 1. 9. “Ἡμέτερος εἶ) Noster es. tu e domo es ac familia,
πον.

Ἑαά.1. 10. "H συὸς) ut apri. Bnop.

Ihi. Συὸς ὑπογαστρίου) Verba mihi obscura, Tllud qui.
dem liquet, ὑπο; 'στριον substantive hic non capi pro sumine.
vel opes cum fiat ossium mentio: utrum vero vzoyá-
στριος σῦς sit porcellus subrumis, laciens; an, quod dun
placuit, sus foeta; (et scimus δον inprimis probatam cjec-
liliam ) jam definire non audeo: prius expressi versione, cum
analogiae epitheti illius magis conveniat. Gzsw. JBelinus
vertit un ventre de truie, et Sabiicit notam: morceau délicat
de la cuisine des Grecs. /l'iclandius non expressit, sed utrum-
que ferculum, quod h.]. commemoratur, complexus in gene-
ralem notionem conjunxit carnis assae: fiommt es endlich an
den grossen Braten, an den du dich etwa noch zu erholen
hoffst. Verum haec non est interpretis fides. De vulva
MEMIAR, HA in delicis babita, vid. Gesner. od Horat,
Epist. ; 41. Lzriwx.

d n 11. Ἵλεων) Jibi faventem. ac propitium. Bnon.

Ead. 1. 12. ᾽Οστᾶ κεκαλ. τ. π.) Vid. Theogon. Hesiod, 541.
Sorax. Cf. Prometh, s. Caucas. et Diall. Deorr. I. Lrnw.

Pag.966.1. 1. Τὴν y.) Nam modicam eos habere liquet,
Bnon. Vid, 4ristot. Hist. Animim, Il, 15. et De Fart. Animm,
AV, 2. citante Belino. Lznw.

Fad. 1. 4. Θεραπε vov ἀεὶ ἐν ἀργύρῳ, ἢ; χρυδῷ; πίνων), Le-
gendum est χρυσῶ πίνειν, ut bene ad ϑεραπεύων xeferatur,
Ceterum ex hoc Luciani loco colligitur, jam 60. tempore Ve-

668 οὐ ΟὟ AUTO Nn

trum faisse in usu, vel crystallum, sed credo potius vitrum:
nam crystallina pocula pretiosiora erant, quam ut Graeculis
dari solerent, aurum et argentum enim vilius. Ergo ut non
biberent vitro transparente, in quo illaudati vini color de-—
prehendebatnr, cura 115 erat adhibenda, vt biberent auro vel
argento. Sed an illud vitrum fossile fuerit, de quo Herodot.
L. Iff. an vero igne elaboratum, ut apud nos, dubium. Parw.
Quid mirum, vitrum jam in usu fuisse Luciani tempore,
cujus etiam multo antiquiores meminerunt, ut Jor. I. Od,
18. É. "]rcanique fides prodiga: perlucidior vitro. Lucret. IV.
Ῥ δα: Gifan. Qualia sunt vitri, species quae transeat omnis.
Calices autem vitreos liomae pulso auro atque argento con-
fecios, crystallo viliores, et perexigui pretii, multaque alia
de vitro tradit Sa/mas. 1n Plin. Exercit, p. 769. et alibi. De
inventione vitri vel mille annos ante Christum natum, vid.
Memoires de Literature T, T. p. 138. de locutione autem 5;—
bere in auro pro ex, tam Latinis, quam Graecis usitata, vid.
Cuper. Obs. L.. 2. c. 8. et libellum nostrum de Ambiguis, Jta
vicissim 2x pro ἐν Strabo Y. p. 4. (al. 9.) Καὶ τοὺς ἀστέρας λε-
λουμένους ἐξ ᾽δὲκεανοῦ Aéys,^ ut alia omittam. Similem fere
praepos. permutationem vid. mox. Ceterum τοῦ οἴνου addi-
tum τῷ πίνειν in marg. JA. 1. JP. Sed glossa potius est, quam
varianslectio. BRErvz. Πίνειν ivetiam Diall. Deorr, VI, 9,
occurrit, ubi temere tentatur a Belno. Praeter Cuperum, a
Reitzio laudatum, vide etiam Z serum de Idiott, p. 610. Lxux.
Ead. 1.5. δὲς μὴ ἐλεγχϑείη) In vitreo calice bibens. JMar-
tial. Prodat perspicuus ne duo vina calix. πον.
Ead.]. 7. 'O παῖς) Servus potum ministrans. Β ΠΟ.
Ead.1. 8. Οὐδ᾽ ἀΐοντι ἔοικεν) Hom, Tl. SE, 430. Soraw.
Ead. 1. 10. "Orav σε) Onines edd, male τάν cs. Quasi
enclitica possit trajicere accentum in vocabulum paroxyto-
num. (Millies tamen sic peccatur in aliorum etiam auctorum
editt. maxime in scholiis, cum tamen duo accentus acuti non
queant occupare duas syllabas contiguas, sed vacuam deceat
esse intermediam; quod tamen non operose monerem, nisi
viderem etiam hodie viros doctos persaepe in encliticorum
accentu recte collocando aberrare. Sic supra c. 28. quoque
male edebatur ὥςπέρ vig, quod similiter correximus, Rrirz.
Non erat corrigendum, si distincte ὥς πέρ vic pronuntiaba—
tur et scribebatur. Neque adeo in ὅτ᾽ ἄν πὲρ accentu in me-
dia carere possemus, $1 quis ita scribere et pronuntiare vellet.
At quum ὥςπερ, ὅταν et similia vocabula per usum in compo-
siiorum numerum redacta sint, rectius ad regulam eam, quam
Reitàius urget, revocatur scriptura, ita ut jam scribendum

j Á IN DE MERCEDE. CONDUCTIS. 669

sit ὥςπερ τις, ὅταν σε, εἴϑε yc (quod in modo praecedentibus
JVolfius minus recte εἴϑέ ye edi curavit) etc. Hanc rationem
et ego constanter tenui per hanc editionem, etiam ubi vete-
res Edd, sibi non constitisse videram, Linn.

Ead. l. 11. ᾿Ιωνικὰ ξυνείρων) Qui lonica carmina, hoc est,
amatoria contexit, Dnop. Vid. infra deSalt. c. 79. Rivz.

(Joid. !Alsk. àv99.) Dubitabam aliquamidiu, Aistrionem,
an /Musicum desiguaret: cum subito succurrit, quod in Con-
viv. de scurra habet ad exhilarandos convivas inducto; de
quo quae illic praedicantur, tam his similia sunt, ut necesse
sit eundem utrobique hominem Luciano Ub vatsstam fuisse.
Unum nunc restaret, ut quid sit ᾿Ιωνικὰ ὃ ξυνείρων assererem:
interpretes enim'de eo, qui jocos lonicos contexit, intelligunt,
Ego vero dialectum tantum hominis notari existimo; immo
quod alio in loco jam laudato ait, Alyvzti tov τῇ φωνῇ, satis
id evincere putarem, nisi Meusiiam viderem nescio quae non

commentum, ut a sensu manifesto discederet. Gaudeant ita-
que viriilh doctissimi suis inventis: me quod attinet, my-
sterii nihil subesse puto. / Vid, 7ac. Ann. XIV, 60. leran—
drinas delicias vocat Quintil. Y. p. 14. B. Saltatores etiam
Jones plerumque erant. 7Wotus doceri gaudet lonicos matura
virgo, et fingitur artubus, Jam nunc, et incestos amores de tenero

meditatur ungui. Horat. Od. 4. 1H. 91. Soras.

Ead. 1.16. "Ezwbex.) De hac voce legenda omnino Xe-
nophontis verba in Symp. p. ed. St. 519.1. 35. "Hv δὲ ἡμῖν οἵ
παῖδες μικραῖς χύλιξι πυκνὰ ἐπιψεκάζωσιν (ἵνα καὶ ἐγὼ ἐν l'og-
γιείοις ϑήμασιν εἴπω) οὕτως etc. Quod eo magis hic monen-
dum duxi, quia P. et L. aliam hic scripturam exhibent, nem-
pe ἐπισχευάσασαν, ne cul forte vulgatam loco movere lubeat
hic aptissimam. Sorax.

Pag. 967.1. 4. Mávrw) Ea enim aetate frequenter con-
sulebantur. "Vid. fel. Lamprid. in Commodo IL. quem parem
astrorum. cursu Commodo IMathematici promittebant, Τὰ enim
M. Aurelio imperante factum est, quo tempore et .Luciant
libellus editus. Sorax.

Ead. 1.13. Ki9eoífovra). Est inter captatorum artes lau-
dare voluptatis ministros atque artifices servos eorum, quos
captant, Vid. Plinius epist. 7, 94, 7. ubi aZenissimi homines
in. honorem Quadratillae per adulationis officium in theatrum cur—
silant etc. Grsx.

Ibid. 'Ex τοῦ πρόγματος) Idem hic foret ἐν «à πυάγματι
Ar "istophan. Plut. 348. "Ev. γάρ τις, ἔνι ἡκίνδυνος ἐ ἐν τῷ πρ. ἵγματι.
Plura dari possent, ni temporis angustia prohiberet. Rurrz.

670 ADNOTATIONES

Ead. 1. 14. Χρὴ ovv χερδαίου βατράχου —) Videtur Lu
cianus ábuti voce χερσαίου βατράχου hoc 10co, et per id no-
inen φρύνον intellexisse, hoc est rubetam, quod animal con-
tentissime clamat. Nám ràánae terréltres, quae in segetibus
et passim inveniuntur, nullam emittunt vocem, clamant
tantum eàe, quae in palüdibus et àquis degunt, inimo pro—
prie. nóü clámant; nam vox, quam emittunt, non concipi-
tur in pectore, sed in ote, idmiós aqua; ab notat PZn. L.
XI. c. 37. et 51... Ergo p£ocul dubio Lucianus per χερσαίου
βατράχου ruÜetam intellexit. PArw. | Répetit libro adversus
Indoctum c. 20, Kusrzn.

Pag. 268. 1. 6. ᾿Ηρέμα καὶ γελοῖον) Legenduni est Fártasdf
ovy" ἠρέμα γελοῖον. Bnop. Hidiculum esse ait, si quis unctus
et coronátus sedeat, simulque esuriat; nec quo látranteni sto-
machum placet, habeat. Τὸ μὲν γὰρ Mus ξυνόντα;. καὶ a] in
yt διψῶντα, μύρῳ χρίεσϑαι, καὶ στεφανοῦσϑαι τὴν κεφαλὴν, ajdé-
μα καὶ γελοῖον. ξοικάς yag τότε στήλῃ ξώλου τινὸς νεκροῦ, «ἄγον--
τος ἐναγίσματα: Nam ecsurieniem et certe sittentem unguento col-—
dni, et cüput coronari, aliquantulum est ridiculum, | Ita, enim
videris similis eise columnae obsoliti cadáveris , libamina ducentis.
Cur hic ovy ἠρέμα γελοῖον pro vulgato, malit Brodacus 1X.
Miscell. 13. caussam nullam video. Ceterum expressit pla-
nissime Lucianus lepidum hoc ZMartialis ad Fabullum lib; 11L;
Epigram. XII. E

Ungueritum , fiteor ; bonum dedisti

Cónvivis here: sed nihil scidistt, —

ees salsa est, bene olére, et esurire,

Qui non coenat; et ungitur , Fóbulle;
Hic veré inihi mortuus ane
jrxs. Locüs cotruptus, nec placet Brodaei conjecturá Misc.
IX ; 18. Aliquid hic excidisse credo. Vide alia loca, in qui-
bus vocem ἠρέμα fere adhibet j ut; ἐδυςχέραινον ἠρέμα, Ne-
cyom. c. 6. ἠρέμα καὶ ἄχϑεσθαί μὲ; Icárom. c; 9. et Nigr. c. 5.
Vid. omnino Suid. v. “ελφὸς ἀνὴρ στέφανον μὲν ἔχει δίψει δ᾽
ἀπόλλυται. Et iistopkai. Schól. 230. &. Soraw. Quod éx
Nigr. δὲ 5. citat Solanu$; jam est c. vel $. 8. ubi Hemsterh.
προσαχϑῆς ἠρέμα récte veitit; éensim cogare. Quod hic tamen
Sensum non efficeret, Patris. versio ἠρέμα γελοῖον reddit, ias -
^opere ridiculuri, récté quod dd $6nsum; iium vero ἠρέμα lianc
5ignificatiorem Tiábeat ; nondufni cothpéri, neque érédo: Ien-
sius locum $anum pronuntiare videtur, vertens aliquantulüm
ést ridiculum; quod melius sd Graéca; $ed requirituf. effiica-
cius adverbium, quam aliquantulum. iie Pro ἠῤέμα καὶ

γελοῖον Gisó. Koen: ad Gregor; de Dial. p: 10, legebát χρῆμα

IN DE MERCEDE CONDUCTIs. 671

παγγέλοιον" cui émendationi, ut verissimae, adsentitur cla-
riss. Belinus. Bri». Vehemetitet falluntur, qui Koenii blandaim
conjecturam probant; in quorum numero juxta Be/inum etiaui
Gailius est in libro: Divers traités de Lucien, Xenophon,
Platon et Plutarque, p. 492., quem tamen falsi testimonii ar-
guit Dastius ad Gregor. Cor; p. 26. ed. Schaefer. referentem,

lectionem illam χρῆμα παγγέλοιον revera in exceli ente quodam
Codice Paris. inveniri, Exquisitam phrasin ἠρέμα κα i agno-
scent, qui haec Luciani loca: Nigr. c. 8. δέδοικα μή σοι μετα:
ξὺ δύξω γελοίως αὐτὰ μιμεῖσϑαι — — κάτα προαχϑὴς ἠφέμα
παὶ αὐτοῦ καταγνῶναι τοῦ δράματος, Icarom. c. 9. ὥςτε ἢ ρέμα
καὶ ἄχϑεσϑαι, Ibid. c.97. καὶ τῆς ἀμβουσίας ἠρέμα καὶ τοῦ
νέκταρος παρεγευόμην. etc. cum hoc nostro comparavetit. Sci-
licet denotat éa quandam urbane ac lepide moderatam grada-
tionem, qua gravitas rei 1psius cum grata ác paene ironicà
modestia mitigetur; l1. e. proprie: sénszm adeo, paullatim ἐξ.

iam; quin etiam feré; quod nostrates fere diuum nachzerade
thich, sogar. MH. 1. commemoratis modo, quae periculosaui
et miseram pliilosophi nostri Uisdiipudm indicarent, nunc
adjicitur, quod jdm parum absit, quir étiam ridiculum videri
possit; vult autem auctor, maxime hoc omnium ridiculum es-
se. Ia proxime sequentibus Couriérius ad Luc. Asin, p. 312.
pro ἄγοντος ἐ ἐναγίσματα scribi vult ἀγόντων ἔναγ., ut enun-
tiatio exsistat absoluta, intellecto τινῶν. Αἱ et mortuüs 1psé
secundum vulgarem veterum iiic rationem, quam £Lu-
cianus potissimum in Charon. c. 29. deridet, dici poterat
ἄγειν ivory γίσματα, celebrare ; asere , inferias sucs; quamquam
vere non ipsius erat voluptas, sed superstitum aàmicorum.
Aliud etiam in ἢ. 1. desiderat Hielundis elegantia, cohaeren--
tiam hujus sententiae: r0 uiv ydo λιμῷ ξυνόντα — --- τὰ παρ-
εσκευασμένα cuni 118, quae proxime praecesserant, Unde la-
cunaám suspicatur aliquot versuum, JEquiderm, licet liberio-
rem quendam sententiarum nexum esse concedam, nihil tá-
men desidero; nec video saltum violentum: krslsctya enim ac
sitire jám cogi misellum homuncioneni vel inter conviviumi
ipsum lautissimum , demonstraverat auctor cap. 26. "Tum
addit c. 27. et sq. deo deià ad istud malum dolores quosdam
àc molestias, e. g. quod huinillimi generis hominibus se post-
positum $ideat, et obligatus etiam $it dd laudandos, quos
contemnat ; (et hic obiter quasi immiscet, quati ridiculum
sit Spectaculuni honio bené unctus et belle coronatus, qui
simul esuriat ac sitiat) quod porro tinmeuduun sit, (c; 29.) ne
zelotypiam domini excitet etc, Ln.

Ibid. Στήλῃ —visgo?) Cf. supra Charon; οἱ 22; Sonax.

672 ADNOTATIONES

Ead. 1. 7. "Ayovrog ivayicu.) Vid. supra Charon.. e. 22.
Sorax.

Ead. 1. 9. "Hv μὲν γὰρ καὶ ζηλότ. τις ἦ) Ἣν μὲν γοῦν.
Mancir. Haud inepta quidem conjectura. Nam quinquies
repetita particula γὼρ in deinceps sese excipientibus enuntia-
tionibus non potest non offendere. Nihilominus in constanti
omnium librorum lectione acquiescere placebat. Ceterum
haec ipsa domini zelotypia requirit necessario, ut, qui sta-
tim commemorantur, παῖδες -εὔμορφοι, ἢ γυνὴ νέα, non de
liberis ejus et uxore, sed de pueris formosis, vel uxore, ca--

iantur. Priorem interpretationem Gesnerus, et hinc y;
et JV/ielandius amplexi sunt, Sed Érasmus olim rectius sen-
sum ex presserat. Vid, ad. cap. 15... Leu w.

Ibid. Ζηλότυπύς τις q) Civis ille Romanus. Dno.

Ead. 1, 19. - τα γὰρ “καὶ ὀφϑαλμοὶ) Érasm. iu prov. ἢς-
gum aures atque. oculi multi, Bnop. Vid. Xen. Paed,. VIII,
-dristop À. Schol. in Acharn. Pp. 265. VonsT.

Pad. 1.18. ᾿Οφϑαλμοὶ βασιλέως) Qui Sycophantae, Eu-
nuchi, dico alibi, et patet lineis seqq. repetit ea pag. 878.
Bovunp. Facete ludit in hbomonymia vocis βασιλεύς. . INam
Romae reges appellabantur ii, qui convivia praebebant clien-
tibus suis, ex Juvenale et Martiade notum: regum autem (ut
notum est) ministri dicuntur βασιλέως ὀφϑαλμοὶ, in quo lusit
cum multo risu "dristophan. in Acharnis. Parw.

Pag. 969.1. 1. 74 μὴ ϑέμις ὁρῶντα) Forte εἰς & μὴ ϑέμις
ὁρῶντα. Bnop. Explicat haec Eins Jens. Lectt. Liuc. p. 113.
vid. ejus notam ad Diall, Mortt, XI. $.4. ad verba, ἐς τὸ χρυ-
Giov πάντες ἔβλεπον, ubi insertione praepositionis p opus |
esse, contra Brodaeum ostendit. Rurrz.

Ibid. .Zhuimeígug τῷ oio: ) Placet διαπείρα v. 0. πον.
ΖΔιαπεῖραν ἂν τ. ὁ. Atque hic κίνδυνος, de quo ante dixit.
Mancrir. De hoc Persarum more tyrannico prorsus et mini-
me συμποτικῷ nihil memini me legisse; et quis credat, Persa-
rum reges vel proceres voluisse sua convivia sanguine huma-
no pollui, et funeribus inquinari, et omnem convivandi li-
centiam exstingui mortis cogitatione et metu? Id certe nec
credo, nec credibile est. Ideo allegorico sensu debet iutel-
ligi τὸ ὀϊστόν. Nimirum 4acutissimum telum est calumnia,
quam in convivam immoderatum vibrabat Eunuchus ille, in-
susurrando regis auribus, et ejus zelotypum animum irritan--
do. Sic ego intelligo. Alius forte aliter, PALw. ^ Locus hic
etiam corrupte in omnibus legitur; non potest enim hic ferri

articipium. F'orsan scripserit διέπειρέ cov, ut Diall. Merr.

XIII. De ἃ μὴ ϑέμις ὁρῶντα vid. Dial. Jov. Aescul. et Hezc.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 6728

!
ἃ μὴ ϑέμις ποιοῦντα. Soraw. Non tantum in adspectu, sed
vel in visa, nonnunquam culpam aliquam: esse posse, triste
Ovids exemplum testatur, qui de se ipse Trist. 1T, 103. acer-
be queritur:

Cur aliquid vidi? cur noxia lumina feci?

Cur imprudenti cognita culpa mihi?
Hoc volo, nec mihi vide:i Brodaei emendatione εἰς ἃ opus
esse. Quamquam mox προςβλέψαντα μιᾷ τῶν παλλακίδων. Par.
ticipium διαπείρας, quod, quum rationibus syntacticis pe-
pugnare videretur, varia pro suo quisque ingenio: mutandi
pericula fecerunt, (vid. Varr. Lectt.) equidem corrigere reli-
gioni ducebam. — Similem dicendi liceatiam admis:t noster
ZT'umon;c.; 17, n...E ;.ó£ τις ἔμπαλιν ἐλευϑέοαν γυναῖκα εἰς, τὴν
οἰκίαν “νόμῳ παραλαβὼν ἐπ᾿ ἀρύτῳ παίδων γνησίων, ὁ δὲ
μήτε ΩΝ z φοφάπτοιτο etc. Siimiliorem etiam Diall, Mortt,
XXVI, 1. in xdi ἐγὼ δὲ ζῶν ἀεὶ, καὶ ἀπολαύων τῶν ὁμοίων,
quae Foe et Scluniederus e cod. 2954. falso corrigenda cen-
suerunt; ἔζων ἀεὶ, παὶ ἀπέλαυον: Cf. etiam infra Pro Merc,
Cond. c. 9. ibique notam. De Accusativo absoluto vide,
quae adnotavimus ad Halcyon. c. 8. Tom. I. p. 496. ᾿Επεὶ au-
tem et alibi breviter dictum occurrit, ut Diall. Mortt, XXX,
2. “λον ὡς τὸν δικαστὴν, ἢ τὸν τύραννον, ἐπεὶ οὐδὲ τὸ ξίφος
αὐτό, i. e. οὐ δύναμαι αἰτιᾶσϑαι. — Guil. Langius aliam excogi-
tavit loci construendi rationem, quám.vereor tamen, ut multi
sint probaturi; hanc scilicet: ἐπεὶ ἄλλος ys εὐνοῦχος E ἔχων
(σε ἴδῃ, ex super.) ἃ μὴ ϑέμις δρῶντα, διαπείρας τῷ ὀϊστῷ με-
ταξὺ πίνοντος (propter sequ.) τὴν γνάϑον. Quod denique ad
Paímerii sententiam attinet, qui τὸν ὀϊστὸν h. 1. allegorice de
calumnia capit, quam 35, ar sicud etiam in exemplari meo Bas.
1. a manu veterl ad marginem exaratam deprehendo, haud
cuuctanter //;elandio adsentior et BDelino, qui proprie haec
de more quodam Persico, quamquam nec aliunde noto, nec
per se humanissimo, intelligunt, rati, allegoriam, qualem
Palmerius vult, nimis adfectatam h.l. et importunam, atque
adeo a Luciani indole alienissimam, videri, Lrnuw.

Ead. 1.9. Γνάϑον εἶτ᾽ ) Lacunam hic fuisse, designare
credo voluit Juntinae editor, asterisco ad marginem posito.
Sorax. !

Ead.l. 7. Φέρων ἐμαυτὸν) Vid. quae ad cap. 24. de hoc
verbo dixi. BRzrrrz.

Ibid. ᾿Εμαυτὸν.) In plerisque legitur £ovr. nulla prorsus
ratione ferendum, | Recte legitur ἐμαυτὸν in W. et ed. Flor.
Sornaw. '"Éuavróv ab iis profectum esse, qui So/ani similes
fuerint Critici, nimium scilicet a rigore quodam Grammatico

Lucian. Fol. III. Ny

674 ADNOTATIONES

Hard Luciani vero haud dubie esse ξαυτὸν, patebit ex

, quae supra ad c. 19. in Varr. Lectt.m) et ad Catapl. c. 9.
in Ἀν ἤθε. a me dicta sunt. Mox etiam. verba ἡδίων αὐτὸς
αὐτοῦ ( melius αὐτοῦ) ne quis corrigeret αὐτὸς ἐμαυτοῦ, gravi-
ter, opinor, ipse intercessisset Solanus. Lrnw.

Ead. 1. 10. 44£ov κρόκῃ δεϑεὶς ) Leo chordula vinctus, di-
citur, cum quis exiguo commodo detentus apud aulicos os-
tentatur passim, quod princeps tantum alat virum. Cocx.-
Ex historia Androc!!, quam vide apud “εἰ. de anim, VII,

48. Et Gell. V, 14. Posia inquit, videbamus ndroclum et
leonem loro tenui revinctum, urbe tota circum tabernas ire etc.
Soraw. Érasm.in paroem. Leo chordula vinctus. Brod. Misc.
1X, 18. Editum autem ibi πρόχῃ pro xoóxy errore typothe-
tico, quibus illa Miscell. mirifice abundant; nam non mihi
dubium, quin "00x et ipse scripserit, ac legerit. Est enim
κρόκη tenue filum, immo floccus et pluma. — Epict. Sent. 96.
Οὔτε 0gvig ἐπὶ κρόκῃ ὑψοῦται, nec avis οὗ floccos ( plumas) ela—
ia est. Et a x90x:j forsan Latinorum crocus, Rzriaz.

Ead.|. 18. Τῶν τοιούτων) Scribe τοιούτον. Bnop. 1. mo-
do adducto. Sed τοιούτων ego sine variatione ubique inveni,
et si Brod. τοιούτον alicubi invenit, vel ipse accentus mone-
re poterat, scribam vel edit. τοιυύτων dare in animo habuisse.
Rzicz.

Ead.l. 14. Τέ;νην τὸ πρ. x.) Idem rursus De Saltat, c. 9.
901. "Et Mort. Peregr. c. 18. Soraw, i

Pag. 970. l. 1. "Ay&i6roc) Lege, meo periculo, ἀχάριτος;
aut probos auctores profer, qui ἀχάριστος ita usurparint,. So-
LAN. Suppeditabunt exempla J/esse(ing. ad Herodot. I, 907.
et Sturz. Lexic. Xenoph. Tom. I. p. 511. Quod aei pro
ὡς δὲ J. Seagerus in Class. Journ. Vol. XI. p. 200. legi vult og
ys, non id quidem inelegans foret, neque extra Luciani usum,
Verum vulgaris, et quae ipsa quoque bona sit, lectio cur
propterea mutari debeat, non video. Lzrmnw.

Ead. 1. 8. Αὐτὸς viros) Ubi ex persona Mercede con-
ducti Lucianus ait, Συνίημι δὲ ὡς καὶ ἐνοχλῶ πολλάκις βλεπόμε-
νος, xoi μάλισϑ᾽ ὅταν ἡδίων αὐτὸς αὐτοῦ εἶναι ϑέλῃ" ultima ita
refingenda existimo, ὅταν ἡδίων αὐτὸς ἑαυτοῦ εἶναι ϑέλω. ἕαυ-
τοῦ pro ἐμαυτοῦ. ut saepissime apud Atticos. Quando me ipso
volo esse jucundior et gratior. Loquitur scilicet, ut dixi, ex
persona Mercede conducti, qui primo mane expergefactus
secum miseriam ,-)n quam sit conjectus, reputet; quantis
bonis, quaque vitae felicitate sit orbatus, posteaquam ve-
nerit in familiam, in qua pro thesauro, quem sperasset, car-
bones invenerit; ubi nulla cum gratia versetur, contemtus

ΙΝ DE MERCEDE CONDUCTIS. 675

et invisus; quippe qui ad artes hilariter vivendi, frontem
exporrigendi, domino suo placendi, sit rudis. Nam, inquit,
intelligo satis , gem saepe zpso adspectu modestus sim; praecipue
vero, ubi me 17pso jucundior et SLQULOT esse cupio. ( Josephus
f 371. C. de rege Persarum: ὡς δὲ μετὰ τὸ Üsizvov ὁ βασιλεὺς
διεχύϑη, καὶ ἡδίων αὐτοῦ γενόμενος. Adscripsit cl. Hemsterh.)
Formula loquendi etiam apud Latinos usitata. Confirmant
emendationem nostram sequentia: δὲ enim gravitatem Oris e£
vultus servare conor » morosus videor, et tantum non J'ugiendus,
Si vero blande riserim, et ad. hilaritatem: quam maxime vultum
composuerim , illico me despicit et respuit. Jens. “Αὐτὸς αὐτοῦ
M. Codex. In reliquis αὐτὸς αὐτοῦ, quod Jensius in ἑαυτοῦ
mutare jubet, Vide tantum, an ita sit intelligendus, ut auc-
tor argumenti libri lilenaei cum ait p. 1. Boi κρείττων δὲ αὖ-
τὸς ξαυτοῦ γινύμενος, ὥςττερ οἵ ᾿ἀϑήνῃσι “Ρήτορες ὑπὸ τῆς ἐν τῷ
λέγειν ᾿ϑερμότητος etc. vel dives velit comitem lepidiorem,

uar ipse est. Soraw. , Sic verti, quia legendum puto, non
ut adhuc lectum est, 566 ut jam SEES Jenstus. » ἡδίων αὐτὸς αὔ-
τοῦ pro ξαυτοῦ, idque pro ἐμαυτοῦ. Grsw. «Αὐτοῦ est: me
ipso; nec debebat mutari. ldem jam saepius a nobis obser—
vatum est, ut in Varr, digi ad Diall. Marr. V, 2. XII, 9.
ad Diall. Mortt. XII, 9. XXIV, 3. et in Adnott. ad Veios
e. oT. ''om. I. P: 480. Ei Obi c. 90. legitur: οὐδ᾽
ἀπάγοι τις αὐτῶν τι ξὺν αὐτῷ (non αὐτῷ) ἀποϑανών. et ibid.
c. 94. τὸν ἐπιγράφοντα τὸ τρόπαιον τῷ αὐτοῦ (non, ut heimius
maluit, αὑτοῦ) αἵματι. et infra Pro "Merc. Cond.'c. 14. πεῖραν
αὐτοῦ (sic in omnibus libris) διδοὺς, 1. e. experimentum. sui
praebens , ut recte Interpres. Θέλω autem pro vulg. ϑέλῃ Ρτο-
bissimam et ego, ac certissimam , judico Jens; conjecturam.
Lzrimx.

Ead. 1. 19. ΓΟ κώδων ἦχ.) Conf. supra c. 94. Sorax.
Magius de tintinnab. c. 6. comminiscitur ac delineat horolo-
gium Lucianeum, quod aquae eflluxu sonitum tintinnabuli
suspensi uieiitet ad certam horam; sed vanum hoc esse,
quilibet videt, Recte quoque supra ad cap. 24. Boltolassé
risit So/anus, quod campanas, quibus Christiani ad concio—
nem vocantur, simili jam usui aptatas Luciani tempore cre-
diderit. Usum enim campanarum ad seculum octavum vel
summum septimum revocandum, vid. ap. du Fresne in Glos-
sar. Graec. voce κώδων, et Latino, v. Campana. | Ita nostra
memoria Clivis campana quaedam in aliam formam transfusa

, quae 700 annorum aetatem, Gothicamque inscriptionem
VV SENA, figura autem noa erat qualis hodie, sed cylin-

diica, qualis tintinnabulorüm, quae vaccis appendi solent.
γν

676 αὐ τοῦ X TI 9 NOERUS

"Tintinnabulorum autem minorum usum satis fuisse antiquum,
vid. Casaub. ad Suet. Aug. c. 91. Ac tintinnabulum in balnei
fastigio positum, ad indicandam horam lavandi, vid. Bac—
cium de thermis vett. Thes. Graev. T. XII. P 324. Quin et
tintinnabula sepulcro regis Porsenae imminuisse, ex Pia.
Hist. VII, 55. jam retulit Magius cap. 9. Rxrrz.

Pag. 971. 1.7. "Ocov οὐδέπω) Ad verbum est tantum non—
dum, i. e. propemodum , jam jam. Sic noster Ver. hist. I. c.
8. f. ὅσον οὐδέπω καρποφορήσειν ἔμελλον. jam jam fructus la—
iuri erant, Plura ex 4hucyd. et Herodian. Steph. v. Πόσος,
p. 497. Bzrr z.

Ead. 1. 9. " Tovroc. δὲ πολλάκις) Zfióce subauditur. Bnop.

Ead. 1. 11. Καὶ τὸ ζεῦγος) Delendum illud zai, sed ne
sic quidem satis sanus locus videtur. Soras. Frustra soli-
citant innoxiam particulam χαί. Neque enim delenda, neque,
id quod Seaserus vult, mutanda in κατὰ, ita, ut κατὰ ζεῦγος
sit apud vehiculum ; lcs intelliges, si tenueris, referri
eam ad sequens qal: quemadmodum Madinté "usin versione ex-
pressit: ,€t jumenta exspectas — e! ne virgultorum quidem.
satis substernunt.* Similiter vice versa οὔτε et καὶ inter se
referuntur Diall. Marr. XIV, 1. οὔτε τὴν παῖδα ἠδίκησαν,
καὶ αὐτὸ ἤδη τέϑνηκε: Quod autem Participium ὑποβαλόντες
non stiictissime verbo finito περιμένεις respondet, nunc tanto
minus offendet, quauto certius tibi supra c. 99. extr. de pro-
bitate Participii διαπείρας persuaseris. Lrirw.

Ead.l. 12. Τῷ τῆς δ. κομμωτῇ) Horum vis artem nosse?
Galenum. audi, “ευκότερον τὸ χρῶμα τοῦ προςώπου ποιεῖν &x φαρ-
μάκων, ἢ ἐρυϑοότερον, 4) τὰς τρίχας κεφαλῆς οὔλας ἢ πυῤῥὰς ἢ
μέλαινας" ἢ καϑάστερ αἵ γυναῖκες. ἐπὶ μήκιστον αὐξ ξανομένας, ταῦ-
τὰ καὶ τὰ τοιαῦτα τῆς κομμωτικῆς πακίας ἐστὶν, οὐ τῆς ἰατρικῆς

τέχνης ἔργα. Haec ilie, teste Constantino L. I. κατὰ τύπους.
Sed subit hic mirari, quod apud Nostrum feminae, non fe-
minarum ad eam rem, sed virorum opera jam tum utebantur:
quod antequam hic ἘΠΕ animadvertissem, Gallicis solis no-
stris nobilibus feminis, post Christinae Suecorum reginae
apud eas adventum, secnli nostri sumino probro, factitatum
putabam, ut viris jam, non ornatricibus, ut saltem ea parte
modestiae consulerent, uterentur, ΟΣ: ΑΝ.

Ead. 1. 14. Θεσμόπολις ) In vivis, cum haec scriberentur,
esse desierat. Eundem nominat in Gallo c, 10. et in Hermot.
c. 9. et seqq. graphice depingit. Vide notas ad c. 11. Soraw.

Pag. 972. 1. 1. ᾿Δνέλπιστον) Conf. infra Ms c. 95. f.
Sorax.

Ead.1, 4. Δεῆσαν) Cum oporteret. Bion.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 677

£ad.l. 6. Iezizoudvov τὰ σκέλη) Athen. lib. 12. Alexis,

ex quo Lucian. hoc loco, ut patet postea:
"Oocc δὲ πιττοκοπούμενον viv ἢ
Ξυρήμενον.

Dixiad illud Petron, Salamandra. | Sic pag. 554. ubi pessime
interpr. qui crura totumque corpus unguento solebat perungeve.
verte, ut hic Érasn. Bovunp. Jubet Bourdelotius cum Erasmo
vertere, picatis cruribus; et nos, ut solet, ad Petronium aman-
dat. Ego vero, cui Bourdeloitii Petronius ad manum non est,
aut, 81 esset, vix totum evolverem, ut rem tantillam anqui-
rerem, malo, depilatis cruribus: non enim picatis cruribus
foras credo prodituros; sed domi ut depilarent dropace, quae
ex pice et oleo constabat, molles isti utebantur. Hinc in
eam rem usurpatum, quod in Demonact. loco ab eo laudato
(c. 50.) legitur, δρωπακισϑῆναι. | Cf. Rhet. c. 93. Sorax.

Ead.l. 7. Διὰ τιμῆς δὲ αὐτὸν — ἦγε) Nequaquam signi-
ficat διὰ τιμῆς ἄγειν τινὰ, honoris gratia aliquem. secum ducere,
uti putavit interpres, (edit. Par. et Saím.) sed aZiguem ἐπ
Aonore cet pretio habere, colere et honorare. Quemadmodum à;
ἐπαίνων ἄγειν apud Zelian. Hist. An. XIV, 29. Vrraisc. Cf.
Prom. in Verbb. c. 4. et Fugit. c.3. Lxuw.

Ead.1. 9. Χελιδόνιον γὰρ καλεῖσϑαν.) Sic Cleopatrae cin-
aedus Χελιδών. Suidas ia Κίναιδα. Mancir.

Ead.1.19. Παρὰακαϑίζεσθϑαι.) W.P. L. et ed. Junt. In re-
liquis παρακαϑέζεσϑαι. Sorax.

Ead.1.18. Διασεσαλευμένον) Sic iterum infraRihet. Praec.
c. 11. Soraw. ;

Ead, 1. 16. 4εηϑῆναι) Absque Codicum ope hanc vocem
emendare nolui, sed corruptam esse, cuivis manifestum est.
SorAw. 4Ζεήϑετε αὐτοῦ in suo exemplari legebat Brod. Misc.
1X, 18. pag.67. Et corrigere jubebat ἐδεήϑη αὐτοῦ" merito
quidem; verum cuin ego δεηϑῆναι constanter scriptum inve-
nerim, ista emendatione jam nihii opus esse arbitror. Rzrrz.
Vid, ad Catapl. c. 11. Lr.

Pag. 973.1. 9. Τερξτίζοντος) Sic scribendum, non, ut vul-
go fit, duplici τ. Sic etiam scriptum in W. Cod, Soraw.

Ead. 1.4. Αὐτῷ) Forsan rursus αὐτῷ legendum quis ma-
lit, ut saepe alibi: non tamen mutavi, quia hic non neces-
sarium videbatur, licet Latine recte vertatur οὐδὲ: nam se-
quitur mox αὐτὸν de eadem persona, quod recte se habet,
quia ipse loquens non directe inducitur, sed alius ejus loco
narrat. Sapienti sat. Brrz.

Ead.1. 6. Οὕτως ὄναιο) Sic prospere tibi contingant omnia,
sic te Dii bene adjuvent, Bnaopn. Idem Icarom. et alibi, Et La-

678 ADNOTATIONE,

tini sic dicunt, Interpretes Horat. ad Od. 8. lib. 1. et Mai-
tial. ad Epig. 6. lib. 5. Bovnp.

Ibid. Χάριν ov μιπρὰν αἰτούσῃ δὸς ) Hoc mihi abs te peten-
ti beneficium impartire. Bron.

Ead.. 10... Mvéóivigv) Ad initium hujus capitis in mar-
gine Codicis M. exstat hoc Scholium a recentiore, quam re-
liqua, manu; "Q καλὸς μ᾽ ἀγαϑὸς “Ἱουκιανὸς 0 πάντας καλῶς
ἐλέγξας καὶ πάντων τὰ a1] παιδεύσας ὦ ἄτιμος μένει ἐν Λαλαβοίᾳ.
Quod et per se futile cum sit, nec, quo referendum, sciam,
inter alia scholia edendum ns duxi. nec prorsus ict DR d
101. Soraw. Non adnotassem EO editionum inter
μυῤῥίνην et Mvgóivgv, nisi Solani diligentiae ostentandae
caussa facerem; nam nimis notum est, Mss. et edd. antiquas
raro nomina propria literis majusculis initialibus distingue-
re; ita mox ἤελιταῖα versus fin, hujus cap. quoque scriptum
erat μελιταῖα. Quare i in adnotandis hujusmodi minutiis post.
Saee parciores. erimus, nisi ubi necessitas urgeat, ut c. seq.

V. καρχάρων. Riz. "Non sunt hae profecto minutiae, ubi
canem lMelitaeum cum myrto, oratores mordaces cum Carcharo-
rum genie etc. commutandi occasio detur, Facilius adnume-
rem minutis , quod idem Heitzius noster supra vitium Jun-
tinae Ed. Rin pro. οὗτος; €t similia multa commemorare
operae duxit. Ln.

Pag. 974.1. 5. Bovtov) Hanc vocem angi ad principi-
um Petron. Bovnp.,

Ead.l. 6. Τὰ μελιταῖα ) Hujusmodi enim sunt Melitaei
canes. Lrasm. in proverb, Jeliaeus catulus. Bnop. Haec
vox ἃ prioribus interpretibus non fuit intellecta. | Canes
erant ex /lJe//ta insula; uti hodie ab Hispania matronarum
nostrarum catulis nomen inditum ést. Eam autem insulam,
unde canes habebant, aliam esse a nostra JMaliha, Scaliger
docet ex Plinio in fine Lio III. cap,.29. Vid. ngos "Ἢ ἜΣ
Chron. p. 223. Insula est orae Dalmaticae adjacens, quae
hodie ZMeleda dicitur. Sed vid. etiam Strab. p. 2977. qui ex
altera JMelita catulos illos petitos fuisse disertis verbis ait.
Theophr. in Charact. c. zx. μιπκροφιλοτιμίας monumentum ejus-
modi cani exstructum memorat, hac inscriptione, K4440€
MEAITAIOC. | Cujus vanitatis exstat nuperum etiam exem-
plum, feli Parisiis dedicatum rionumentum. Nominat ite-
rum noster Philops. c. 27. et Conviv. c, 19. Meminit etiam
Diogenes apud .Lacrt. p. 151. A. et "desop. f. 88. SoLAx.

Ead. 1. 9. Ovx ἀμούσως ποτὲ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τοὺς παρ-
ὄντας ἐν τῷ ξυμποσίῳ ἀποσκώπτων) Benedictus, nunquam in-
sulse alios etiam — dicterüs petens, | Conjungit "separanda, et

2

X
IM DE MERCEDE CONDUCTIS. 679

binc vehementer torquet Lucianum. Melior Erasmus , cum
non insulse super convivium. dicteria quaedam jecisset in eos | qui
aderant, Sic enim debet, cum aliquando non insulse Jocatus
esset. Gnow. | Nec correctoris ipsius interpretatio omnino ve-
ra est. Non euim legitur ἀ ἀποσκώψας, ut Jocatus esset vertere
posses, sed ἀποσκώπτων, quo fere quid ille fecerit, signifi
cari quis non videat? erts igitur cum. Gesnero : qui alioqui
( proprie aliquando, 1,58 h.l. nonnunquam, suo tempore fere )
non indocia Mic in caeteros Jacere in convivio solet. Hanc vim
vocis ποτὲ, ut verti possit fere, tangit S(urzius Lexic. Xe-
noph. s. v. ποτὲ n. 5) Leuw.

Ead.1. 16. Τῶν καρχάρων) Malim τὸν κάρχαρον. Bnop.
(Miscell. IX, 13. p. 67. ita scribit, male quod ad orthographi-
am, non inepte, quod ad casum; nam sic vehementius con-
E von ili BE rhetori, Sed vulgeta stare potest: intelli-
gitur enim ἕνα, ut Dial. Mort. IX. 6. 2. μακάριος αὐτῶν. Zri-
stophan. Pl. 345. εἶ ydo τῶν φίλων. BRrrrz.) Sic vertit Eras—
zus; nimirum putavit Carchkaros fuisse populos ita vocatos,
vel gentem forie Athenis degentem, ut Eumolpidae, Phoe-
nices, Eteobutadae. At Ionge a veritate aberravit doctissi-
mus ille vir. Legendum est sine majuscula καρχάρων, et in-
terpretandum mordacium, asperorum, exsertos dentes habentium
nam κάρχαρος nihil aliud est, quam καρχαροδούς. Sed ex hoc
loco et aliis, quos jam δέον notavi, conjicio, Erasmum
adhuc juvenem et nondum Graecae linguae satis callentem
hanc versionem aggressum fuisse: nam saepe peccat ejus dia-
lecti ignoratione. PArw. Kopy. litera minuscula initiali eden-
dum curavi, Pafmerio adsentieus, et Hesychio ita scribenti ;
κάργαροι of ἔσχατοι ὀδόντες τραχεῖς τε καὶ ὀδόντες ὀξεῖς. Sed
quia omnes edd. habebant Καρχάρων litera majori initiali,
ut dicimus, facile in errorem potuit duci Erasmus, BR zrrz.

Pag. 975.1. 8. Οὐ πρὸς ὕδωρ.) Eorum more, qui in ju-
diciis olim ad clepsydram dicebant. Bruop. Solebant enim
ea actate Rhetores orationum suarum tempus clepsydris me-
tiri, quod etiamnum a multis sacris concionatoribus 2pud
ΕΥ̓ΜΟΝ Europae gentes observatur, eo tamen discrimine, quod
nostrae arena, veterum clepsydrae (quod et etymon docet)
aqua tempus metiebantur. Vid, supra not. ad. Piscat. c. 24.
Sorax.

Ead.1. 4. Τοῦτο ὑποστῆ) Sincera lectio ὑποστῆναι. Bnop.
1. saepe cit, Sed ita, ut jussit, jam expressum est in omni-
bus edd, Bzrirz.

Ead. 1. 5. ᾿Επὶ διακοσίαις δραχμαῖς ) Ea summa sex libras
Anglicanas cum dimidia efficit: Gallicas veteres ad octogin-

630 ADNOTATIONES

ta: hodiernae enim adeo ín dies mutantur, ut nemo, quid
efBciant, misi necessitate coactus, anquirere curet. ule"

Ead. 1. 8. Sehr Glófmoré gi (διῤῥαγῆναιν le-
gebatur in yen ) Bno
Ead. 9.^ Εἰσὶ δ᾽ o£ καὶ ἐπὶ κάλλει, — δῖνα ἔχοντας) Haec,
ut aliena Bias lóco, unciuis inclusit -Bolicws: Di». Idem
fecit Schmiederus. | Sed non aliam video caussam a Belino af-
ferri, quam quod ea, quae de Dionysio sequantur dicta, non
ad pulchritudinis,. sed ad doctrinae, laudem referri debe-
aut. Quod secos est. Cogitavit auctor de Dionysiis, non
de Dionysio isto solo, cujus invidiam movit Philgxend per-
tinaX veracitas, Et moneri illo exemplo potuit, quicunque
rem haberet cum cujuscunque generis dominis ambitiosis, si.
ve doctrinae, sive pulchritudinis; sive alius cujuscunque do-
tis, virtutisve, laudem captarent. |. Omnino liberior h.
est, ut alibi quoque interdum, auctoris stylus, Quod si
non manifesto appareret, mallem ego ea, quae inferius ad-
nexa sunt, verba: χρὴ δὲ καὶ σοφοὺς — οὕτω λέγειν, pro alie-
nis habere, Sed caute abstinebo. Lrnw.

Ἑαά.1. 11. '"4xovzav) Prorsus ut Latini, audire pro no-
minari, 1ta et bene audire .Epict. Sent. ὥς: sait ἀκούειν. INoster
in Prometh. ipso principio οὐδ᾽ ἀναίνομαι πηλοπλάϑους ἀκού-
εἰν plura simil, Jens. Lectt. Luc. p. 272. seq. ubi multas dic-
tiones Graecis et Latinis communes collegit. Rzrrz.

Ibid. Ihyog ἐνίοτε τὴν Qiva ἔχοντας) En delicias inter-
pretum. Benedictus, si nares cubitali magnitudine amplas Àhabe—
ant. Erasmus, si illis naris OH QURE cubitali hiet specu.
Übi tantam auxesin? et cur malunt de nare et naribus, quam
nasum appellare ? Sane cum in Hermotimo dicit ἀπέτραγεν
αὐτοῦ τὴν ῥῖνα ὁ γέρων, adhibent nasum. Et cum simpliciter
de casu narium aliquid dicunt, ut si quid per illas fluxerit,
Lucianus certe potuit et maluit dicere αἷμα πολὺ ἐκ ῥινῶν Qviv,
initio conscrib. hist. Sed ut nunc fiv, ita etiam πῆχυς in Lu-
ciano iisdem risum praebere debuit, Nam in dialogo Veneris
et Cupidinis , cum scriberet ex Veneris ore Lucianus, ot Ko—
ρύβα: τες δὲ, 0 μὲν αὐτῶν τέμνεται ξίφει τὸν πῆχυν, Latiue di-
xit Erasmus, Gorybantum alius suum ipse penem ense desecát.
Benedictus eadem , nisi quod resecat, ut apparet ex Salmuri—
ensi et hac COEUR Adeo illis obhaesit vexatio Attios,
ut Deliacos fecerint quoque Corybantas. An miseri non re—
cordabantur Prudentii de eodem collegio? Culirum in lacertos
exserit fanaticus Sectisque IMatrem brachüs placat Deom, Ea—
demque apud alios. Certe hoc tempus talia non decent; et
laudabilius fecissent cubitum simpliciter interpretantes, Gnox,

IN DE MERCEDE CONDUCTIS, 681

Ead. Y. 19. Ἐς τὰς λιϑοτομίας ) In. lapicidinas Dionysiacas,
Meminit hujus carceris insignis a Dionysio exstructi Cic. Act.
7. in Verr. Plaut. in Capt. et Liv. Coow. Τὰς ΖΔιονυσίου λα-
τομίας dicit then. c. 3. lib. 1. Jun. in Adag. Turn. c. 16. lib.
22. lautumias vult legi. dico alibi, Bovnp. Historiam Phi-
loxeni respicit, de qua fusius Adv. Indoct. c.15. Sorax. Phi-
loxeni contubernalis futurus, versiculos tyranni laudare re-
cusantis. Grsx. Syracusanas Dionysi tyranni latomias , Phi-
loxeni poétae exemplo. Brod. Misc. 1X, 13. f. Ecce rursus,
quam malam Graecam lectionem expresserit: nam haec vitia
typothetica non esse credo , quia et alibi Ziovócov male pro
Διονυσίου legebatur, ut supra jam monuit Jens. Hic vero
ubique vera lectio erat expressa, Sed alius est Dionysius ty—
rannus, alius, Ζιόνυσος Bacchus, vel herus ille Xanthiae,
de quo Jens. ad Vit, Auct, c. 6. Bzirvz.

Pag. 276. 1. 8. Μισϑοῦ ὑποτελεῖς) Conf, supra cap. 10.
Sorax,

Ead.l 9. Κοσμούμεναι) Ms. xouuovgsvor, male; nam se-
quitur τὰς κύμας περιπλεκύμεναι" essetque δὶς τὸ αὐτό. Bovnpn.

Ead.1. 18. Ἢ ἄβρα) “Τποϊϊία. Sic Dromo et Xanthias pro
servis usurpantur. Bnop. Serva. Hesych. ἄβοα, δούλη, παλ-
λακή. Dictio, quae saepe corrumpitur, ut doceo alibi.
Bounp.

Pag.977.1. 8. ITava92vaíov) Quid Romae Panathenaca 2
Soraw. , Ad hanc quaestionem , * inquit J/iclandius, ,, vel
ipse Lucianus, quid respondeat, laboraverit. * — Minime,
credo. Imo ne ego quidem magnopere laboro. Mirum sane,
qui tam incredibilis temeritas, tam vere caecus stupor, scrip-
torl nostro a tam familiaribus ejus cultoribus tribui, credi-
que serio potuerit, adeo sui oblitum Lucianum Athenas Ro-
mam transportasse, Non Zíttica Panathenaea cogitavit auc—
tor, sed Homana, 1. e. festum illud Romanorum, quod cum
Atheniensium Panathenaeis maxime conveniret. Erant haec
Quinquatria, in Minervae honorem celebrata. Quae quum
haud comuiode Latino suo nomine a Graeco scriptore reddi
potuissent, Graecum substituit callidus auctor ZZrhenaeorum.
Panathenaea autem nominare placebat, ut int'elligerentur ma-
jora Quinquatrja, per quinque continuos dies acta, discer—
nenda quidem illa a minoribus, unius tantum diei festo. Vid.
Ovid, Fast. 111, 809. sq. cf. VI, 651. sq. Nempe majoribus,
quas ferias puerorum fuisse discimus ex Horat, Epist. I1, 2,
196. sq., Minerval accipiebant juventutis doctores, quod
satis clare patet e loco Ovidii priore v. 829. et s]. nec non
forte dona doctis nobilium amicis dabantur, quod hic noster

682 ADNOTATIONES

locus docet. | Saturnalibus autem literatos homines a dominis
suis donari solitos fuisse, testatur lex illa salsa, quam Cro-
nosolon fert Cronosol. cap. 15. τοῖς πεπαιδευμένοις διπλάσια
( praecesserant servi domestici) πάντα πεμπέσϑω * ἄξιον γὰρ δι-
μοιρίτας εἰναι. Lzrmuw.

Ibid. ᾿Εφεστρίδιον ἄϑλιον) Dixere Persii interpretes ad
ilud, Scis comztem horridulum trita. donare lacerna. Ms. Reg.
ad hunc locum μανδύαν τινὰ ἄμεινον δὲ κεχρύφαλον νοεῖν. leg.
Casaub. fin. lib. 6. Anim. ad Zthen. Hesych. et Suid. verbo χει-
gonexroov. Bovnp. Iuterpretatur Érasmus ἐφεστρίδιον um—
bellam, ut umbella Graece cxígov dicitur, Debebat vertere
amiculum, paenulam, veltale quid. Parm.

Ead.l. 5. Καὶ uiv πρῶτος) Nullus dubito, ex eodem
Codice refingendum esse, xoi ὁ uiv πρῶτος εὐθὺς, ἔτι σκεπτο-
μένου παρακούσας τοῦ δεσπύτου προδραμὼν καὶ προμηνύσας ἀπέρ-
χεται: Ei primus quidem illico etiamnum cunctantem dominum
audiens, praecurrens ante alios nuntiat, Vulgo, καὶ ὁ uiv πρῶ-
τος, εὐθὺς ἐπισκεπτομένου παρακούσας τοῦ δεσπότου, προδρα--
μών. Vertunt: ac primus quidem , qui statim id facere desti—
nantem 'subauscultarit: dominum, praecurrit, priorque monct.
Σκέπτομαι est cunctor, dubito: unde σκεπτικοὶ, qui de om-
nibus dubitabant. Gnazv.

Ead. Y. 6. Ἔτι 6uenv.) Ἔτι σκεπτομένου in G. et L. legi-
tur, quod merito viro summo placuit, utpote quod corrupe
tae vulgatae ἐπισκεπτομένου medicinam adferre commodissime
visum sit. Cod. P. aliam scripturam exhibet, quam olim se-
quebar, nempe ἐπισχηπτομένου, quia vocem ἐπισκήπτω vel
ἐπισκήπτομαιν de mandantibus eleganter usurpari, vel Lexica
ipsa satis docent; adi tamen nos ad Catapl. 8. ubi de ea plu-
ra: mandatum autem bic intelligi commode posse, munus,
quo nuntius mox donatur, satis evincit, Nunc autem £z;
σκεπτομένου magis probo. Vox ἐπισκέπτομαι pro considero
apud .4ristotelem frequens , Eth. Nic. p. m. 4. C. 20. A. 190.
C. Sic Noster etiam usurpat simplex σκέπτομαι Ver. Hist. cap.
10. Demon. c. 57. Herm. c. 50. et 73. Soraw. | Quid si ém-
σκηψαμένου, jubente, et mandante familiae? Grsx,

Ead.l. 8. Κομίζοντες) Pallium deferentes. Bnon.

Ead.l.9. Πολλὰ εἶπε) lMultos de te apud. dominum sermo—
nes fecit. Bnop. |

Ibid. Καὶ ὡς ἐπιτραπεὶς ) Utque, cum id arbitrio ejus per—
missum esset, ut quod vellet indumentum ad te deferret, Ὅπου.
Perperam Erasmus, quemadmodum adhortans commodiora sub
jecerit... Concinnius Benedictus, ut sibi dato arbitrio commodio-

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. :683
ra subjecerit , etsi posteriora haec sint singularia. Certe cla-
rius et simplicius verti poterat debebatque, ut adscripsit pa-
ter, cum ei commissum essct negotium , pulchriorem vel optimam
vestem elegerit, 1n Nigrino, o£ τὰς πόλεις ἐπιτετραμμένοι. In
Apologia hujus dialogi, οὐ φαῦλαι ἐλπίδες, εἰ τὰ εἰκότα γί-
yvoiro , ἀλλ᾽ ἔϑνος ἐπιτραπῆναι. In modo Conscrib. histor. οἷος
καὶ πράγμασι χρήσασϑαι ἂν, εἰ ἐπιτραπείη. | Et alibi usitatissima
est locutio. πον.

Ead.l 10. Τὸ κάλλιον ἐπελέξατο) Optimum tibi delegit.
Bnop.

Ibid. Ζιεξιὼν) Commemorans, Bnop.

Ead. 1. 11. "afovreg ) "d liquot a te extortis assibus. Bnop.

Ibid Bosv9vousvovr) Narrat Noster, quemadmodum, si
Mercede conductus festis diebus donativum aliquod pusillum
ab domino accipiat, etiam munuscula oporteat dare. iis,
qui donativum istud ei adportent; quorum aviditas babendi
vix satiari queat, quique quantumcpnnque accipiant, aegro
animo discedant. ἅπαντες Ó- ouv, inquit, ἀπαλλάττονται λα-
βόντες,, ἔτι καὶ βρενϑυόμε voL, ὅτι μὴ πλείω ἔδωκας. — Omnes ita-
gue a/iquo accepto discedunt , ὦ VOSUMREH mussttantes , quod non plura
dederis. Ad vocem βφενϑυόμεν o, 1ta Scholiastes, Ζλαζονευό-
μενοι à] λυπούμενοι καὶ δυςχε ραίνοντες. βρέ γϑφον ἊΣ μῦρον τῶν
παχέων. οἵ Eo ἄνϑινον μῦρον. καλεῖται καὶ ὄρνεύν τι βροένϑος, ὃ
ἔνιοι κόσσιφον καλοῦσι. — Scholiastae haec verba sunt, uno. al-
teroque excepto, eadem plane, quae habet Ftymologici IMa-
gni auctor; quibus et conveniunt fere, quae habet in ea voce
Hesychius : sed cum apud JZesychium juxta et Helladium in
Chrestomathia p. 14. ed. cum noiis JMeursii, legatur Βρένϑιον,
dubium, utrum apud Hel/adium , et Hesychium atque in Ety-
mologico M. (ubi nunc Βρένϑειον, nunc in plurali Βρένϑια,
potimr ) sit ex hoc Luciani Sie a rescribendum βρένϑυ-
ov' an vero apud hunc, ut et in Etymologico ex Hesychio
βρένϑιον emendari ἐπ πᾷ Certe pnioni sententiae videtur
τὸ βρενθύεσϑαι inde deductum favere. P Orro et ex Hesy chio, et
Etymolozico apud Scboliasten pro κόσσιφον lege κόσσυφον.
Apud Hesychium quoque, ubi legitur, βροένϑιον, μῦρόν τι ὡς
Βόκκαρις etc, sciendum apud Etymologici ΜΗ Ά ΑΔΕ scribi
βάχχαρις, et ex adjecto ibi articulo ἡ patet, fuisse feminam.
Uter recte scriptum hoc nomen habet? Sequitar iterum apud
Hesychium , Βρένϑος καὶ ὁ τύμβος λέγεται" hic quidam pro τύμ-
Bos conjiciunt ϑυπός. Sed verior est haud dubie Η Stephant
sententia, emendantis τύφος. hecte enim ut βρενϑύεσϑαι per
E uw μεγαλοφρονεῖν, ita Βρέν ϑος per τύφος exponitur.
Apud eundem Ies; chium, ubi 1 Boc Vous, δυςχεραίνει, πθος-

684 . —àÀDNOTATIONES

σπτοιεῖται», legitur, nullus dubito, quiu Βρενϑύεται sit rescri-
bendum; plane uti infra Βρενθϑύεσθαι inter alia etiam peróvc-
χεραίνεσϑαι, προςποιεῖσϑαι, redditur, "Vide quoque Etymo—
logicum IM. in eadem hac voce. Jess. -Cf. Schol. ad Timon.
€. 54, Omnino autem erudite disserit de hoc verbo Hemsterk,
ad Diall. Moitt.. X, 8. in Tom, II. p. 531. sq. Lxx.

Ead. 1. 19. Ζύο ὀβολοὺς ἢ v.) Summam et infimam mer-
cedem hic rominat: quarum haec nummorum Anglicorum
valet libras ferme decem, illa viginti. De mercede enim phi-
losophi ut intelligam bunt locum, sequentia cogunt, quibus
quam difficulter enumeretur, edisserit ἢ stel; quod hic

ro vulgato καὶ habes, ex p et L.. est. D ον:

Ead. 14. ὲν αὐτὸς ) lpse dominus. Bron.

Ead. 1. 15. Οὗτος) ":Niuaehbhs scilicet, non obsequio
tantum. ΘΟΙ ΑΝ.

Ead.1. 16. Ξύμβολος) Revocandum ex editionibus prio-
ribus £óuBóviog, qui in consilium adhibetur. "Yalem enim hic
locus postulat. Jxxs.

Pag. 2978.1. 1. ἄωρα) An ἄδωρα; Bnop. "4ogw δῶρα)
Tta et vertitur ab interpretibus, intejipestiba. At non veniunt
intempestiva illa, quorum adventu solvo aes alienum antea
contractum; etsl tarda, tamen satis utique tempestiva, nec
certe ἀνόνητα. Immo saue auctor scripsit ἄδωρα δῶρα, talia
dona, quae pro donis baberi non possunt, cum et eorum spe
in cultu domini et mox in ipsos. servos plus;erogaveris, quam
illa tibi possunt redigere. Sic in Timone notatur ab ΒΩ
πλοῦτος ἄπλουτος. Sic in Vitarum Auctione Bourdelottus ad
vertit τέρψις ἀτερψί iq. Sic ab aliis κόσμος ἄκοσμος, τόκος ἄτοπος.
Gnow. Quilectionem ἄωρα tueri velit, possit ex Homero ad-
ferre, ubi Odyss. M. v. 89. Scyllae pedes dicuntur ἄωροι.

Τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι.
Idque Scholiastes vetus anonymus exponit λεπτοί" adeo ut
dona haec dicantur tenuia, Vel ἄωρα possit quis exponere
ingrata, indigna; quemadmodum Hesychius ἃ ἄωρον interpreta-
tur inler alia, ἄχαρι; ἀπρεπές. Sed ΡΥ ΠΣ est, non satis
constare, ne inter ipsos quidem veteres Graecos interpretes,
quemadmodum Scyllae pedes ἄωροι apud Homerum sint intel-
ligendi: quod facile patet cum ex Hesychio, (in voce "4ogor,
ubi ad hunc Homeri locum respicit, et non unam interpreta-
tionem comminiscitur) tum ex bod Scholiasta vetere, va-
rias variorum super hujus expositione loci sententias cumu-
lante; quarum haec quidem videtur verior, Scyllae pedes ni-
xuüirum dici ἀώρους ab ὁ ὀρούειν prosilire ; SPUt qui in petram qua-
$i impacti prosilire nequeant, lianc quoque sententiam po-

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 685

nit et Hesychius. Quod vero ad hunc Luciani locum attinet,
haud dubie est certissima et venustissima lectio cl. Gronovii,
legentis ἄδωρα pro ἄωρα. ἄδωρα enim δῶρα eadem elegantia
dici, qua σπλοῦτος ἄπλουτος, τέρψις ἀτερψίη , κόσμος ἄκοσμος,
τόκος ἄτοπος. Quibus ego addo γνῶσις d; γνωσίη eodem loco
apud Nostrum in Vitar. pe ui c. 14. quo τέρψις ἀτερψίη.
810 χάρις ἄχαρις lib. 1. Anthol. Epigr. ὃ» Ill. Epigr. E
: Ovx ἐμὰ ταῦτα λάφυρα" τίς ὁ ϑριγκοῖσιν ἀνάψας
ἀφ Ἴλρηος, ταύταν τὰν ἄχαριν χάριτα"

et apud ZAeschy lum à in Prometheo vincto p. 35. edit. Steph.

— φέρ᾽ ὅπως ἄχαρις Χάρις,

ὦ φίλοι, εἰπέ που τίς ἀλκα.
Apud eundem .Aeschylum in eodem dramate, πόλεμος ἀπόλε--
pos p- 55.

᾿Δπόλεμος ὅδε γ᾽ ὁ πόλεμος, ἄπορα

Πόριμος.
Scholiastes hunc ἀπύλεμον πόλεμον exponit ἀκαταμάχητον, ὃν
καὶ πολλά τις μηχανησάμενος, οὐ φεύξηται. (Apud Cic. ΤΠ]. de
Orat. veteris Tragici est: Qua tempestate Paris Helenam 1in-
nuptis junxit nuptiis: ἄγαμος γάμος Euripid. in Hec. Sophoct.
Oedip. Tyr. p. H. S. 200. "Aeschylus Prom. x πόρος ἄπορος, πόλεμος
ἀπόλεμος Persis. νᾶες ἄναες Choeph. χάρις ἃ; ἴχαρις Τιατηθῃ 1, παῖ-
δὲς ἄπαιδες. ““νἱειορῆ. βίος ἀβίωτος. «Ἅ{{ἰπ|ς Medea. vita invita:
“4πιρλὶς Com, ϑάνατος ἐάν υάνει Hàec collegit B. Martin. V.
L.111,9. Hom. 1]. 1, 84. ἀλκὴ ἄναλκις.ς Zdeschylo in Persis p. 157.
νᾶες «vet, naves perditae, et p. 988. πόλις ἄπολις. urbs diruta:
Sophocli i in E lectr. v. 1157. Clytemnestra dicitur ob crudelita-
tem μήτηρ ἀμήτωρ. Haec addidit Hemst.) — Amarunt hanc di-
cendi rationem etiam Latini; apud quoslegitur via invia. Pari
ratione apud Ovidium injusta justa, 1I. Met. 627. de Apolline Co-
ronidem ab se temeraria et injusta caede trucidatam tumulante,

Et dedit amplexus, injustaque justa peregit.
Sic antiquus Jragicus apud Ciceronem 111. de Or. 58. dixit
innuptas nuptias:

Qua tempestate Paris Helenam innuptis juncit nuptüs,

Ἐσο tum gravida etc.
Sic insepultam sepulturam. ex. Ciceronis Phil, T. citat Torrentius
ad Suetonii Julium c. 84. Huc referri potest diZigens negli-
gentia apud Ciceronem in Or. cap. 23. Inops potentia apud eun-
dem Pro Quintio c. 10. Insaniens sapientia apud Horatium. Ita
et Ardeliones apud PAaedrum dicuntur multa agendo nilil age-
re. Sed ut ad Luciani locum revertar, eum ita emendandum
viderat jam olim Brodaeus X. Misc. c. 17. adferens illud So-
phoclis ex Ajace Flagellifero,

686 ADNOTATIONES

Ἐ 190v ἄδωρα δῶρα, κοὐκ ὀνήσιμα.
Scilicet ἄδωρα δῶρα dixerunt Graeci ad denotandam donantis
vafritiem et impiam fraudem, qua perspeciem beneficii quem-
piam irretiat et quasi visco capiat. Sic Laocoon apud Jirg.
11. Aen.

Ld

— ulla putatis

Dona carere dolis Danaíim? —
Jta Venus in suavissimo et cum svavitate ipsius Κύποιδος qi—
λάματος, F'eneris osculi, quod ibi offertur, certante 7Moschi Ei-
dyllio, ion. iuscribitur "Ejcg δραπέτης; mor fgitivusy

Hv δὲ λέγῃ (Ἔρως scil.) 4afe ταῦτα, χαρίζομαι ὅσσα
pot ὅπλα,

Μήτι ϑίγης, πλάνα δῶρα" τὰ γὰρ 7 πυρὶ πάντα βέ ἔβαπται.
Jrxs. δωρα)ὴ Ín quibusdam Codd. ἀἄδωρα inveniri testan—
tur Galaci Collectanea, quae etiam ἄωρα memorant, et resti-
tuta Sophoclem ejus, quam sequimur, lectionis auctorem lau-
dant. Locus Sophoclis integer sic habet;

"AM ἔστ᾽ ἀληϑὴς ἡ βροτῶν παροιμία,

᾿Εχϑρῶν ἄδωρα δῶρα x' οὐκ ὀνήσιμα.-
M. vulgatam exhibet:Sb axis dancdifecrdis permulta ejusmo-
di oxymora, ut, concordia discors, insaniens sapientia, dulce ma-
dum, strenua inertia etc. collegi in libello de Awnbig. et contrar.
Tit. ADJECTIV UM, et OXYMOHRON. Rzrirz. Gailius re-
tinuit vulgatum ἄωρα. Αἵ Sophocleum 1llum locum (Ajac. v.
675. ) respici, manifesto osteodit vox ἀνόνητα, respondens
Sophocleae οὐκ ὀνήσιμα. Quod si ita est, ἄωρα δῶρα non am-
plius se tueri possunt, Md tanto minus, quum ἄδωρα, quae
quidem Brodaei juxta ac Gronov conjectura est, etiam Galaet
Collectaneis confirmetur. Optimo itaque jure Reitzius ἄδωρα
recepit, recentioresque praeter Gaz/lum omnes secuti sunt,
Lznum.

Ead.1. 9. Kol ἀνόνητα) Ex Sophocle in Ajace Mastigoph.
᾿Εχϑρῶν ἄδωρα δώρα κ᾽ οὐκ ὀνήσιμα. Bnop.

Ead.1.5. Πρὸς τὴν ϑεραπείαν σκάζοντα καὶ ἀπηυδηκότα)
Incredibile est has voces, inprimis postremam, sic ab exi-
miis illis viris verti potuisse: ad munia famulatus obeunda
claudicantem et obaudientem. Quid oro illud est? Utique talia
non decent seculum nostrum, nec hanc emendationem. Quis
ignorat, ἀπαυδὰν esse collabi , deficere? Gnox

Ead. 1. 7. "Omeg «jv ANNE RAP ἐν σοὶ) Haec ità legenda
sunt. Bnop. Lucianus porro accumulans et exaggerans mi-
Serias, quae cum per totum convictus tempus, fuod denique,
ubi dimittendus sit, Conductum maneant, ait, dominum
secundis auribus admittere, si quis Conductum apud se ca-

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 687
lumnietur, ὁρᾷ γὰρ ἤδη σε μὲν ὑπὸ τῶν συνεχῶν πόνων ἐχτετρυ-
χωμένον, καὶ πρὸς τὴν ϑεραπείαν σκάζοντα, καὶ ἀπηυδηκότα, τὴν
ποδάγραν δὲ ὑπανιοῦσαν. ὅλως γὰρ ὅπερ ἣν Ψοστιμώτατον. ἐν σοὶ,
. ἀπανϑισάμενος — ἤδη περιβλέπει σὲ μὲν οἱ τῆς κόπρου ἀπούῤῥιί-
ψῃ εἴο. Sic potius, quam vulgo νοστιμώτατον, ἐν σοὶ ἀπαν--
Quocusvog, haec sunt distinguenda, ut ante me vidit Brodaeus
dicto loco. Per 'spicit enim le, jam assiduis laboribus atrium,
et ad munia famulatus obeunda claudicantem, et deficientem, jam-
que podagr am tibi suborientem. Proinde posteaquam id, quod erat
zn 1e florentissimum , decerpsit — cir cumspicit jam, in quod ster-
quilinium te abjiciat etc. Jens.

lbid. ἸΝοστιμώτατον) ᾿Ηδύ. In Angl. Cod. pagin. 2 258. in-
terpretatur 7Aeo:. ]Marcil. ad Pers. Dounp. — Vid. iterum in-
fra De Luct. c. 19. Sorax.

Ead. 1. 10. ᾿ἀποῤῥίψῃ φέρων) Hic πη potest otiosum
dici illud φέρων. (vid. supra ad c. 24.) Interim idem tamen
valet, ac si dixeris: si quiste (ad sterquilinium) portet et ab—
jiciat, Rx1rz.

Ead.1.12. Πότε etc.) Recensens Lucianus caussas, quas
dominus e eura ubi taedium Mercede ode eum
ceperit, illum exturbandi, inter eas ponit et has, καὶ ἤτοι
μειράκιον αὐτοῦ τι ἐπε TAM τότε, ἢ τῆς γυναικὸς ἀκ με, παρϑέ-
γον γέρων ἀνὴρ διαφϑείρας, ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον ἐπικληϑεὶς, νύκ-
τωρ ἐγκεκαλυμμένος, ἐπὶ τράχηλον ὠσϑεὶς, ἐξελήλυϑας i ἔρημος &-
πάντων. Non multis puto opus 88e, quibus attento et eru-
dito lectori persuadeam legendum σύτε et διέφϑειρας, non au-
tem, ut adhuc, τότε et διαφϑείρας. Quem enim alium sensum,
quam hunc, recipere possit hic locus, et mens auctoris? 7 ἐν
etiam quod pusionem ejus aliquando tentastt, vel uan Oris ancillam
virginem homo senex vitiastt , vel simili alio nomine insimulatus,
noctu, obvolutus, in cervices extrusus, egressus et orbatus omnium,
Jrss. Πότε L. uti conjecerat Jensius, pro vulpato τότε. So-
LAN. In Lectt. Lucian. Jens p. 204. unde haec desumta
sunt, inverso ordine legebatur: /egendum τότε, non autem, ut
adhuc πότε. Nos vero ita correximus in ejus nota, ut mens
viri clar. postulabat, qui vulgatam corrigere volens, mon
scripsit eam habere πότε. Conf, varias lectt..— Quare ποτὲ de-
dimus, enclitice, non πύτε interrogative. Rzirz. — Nimia
fuit h. 1. Jensi; seduli as, corrigentis ποτὲ, nec magis laudan-
dum Zeitzii recentiorumque editorum obsequium, etsi in Co-
dicis L. adsensu haec conjectura aliquantum commendatio—
nis invenisse videatur. Non ποτὲ, a/iquando, ut tempus sit
indefinitum, sed τότε, tum, deipso illo teiupore, quo phi-
losophus noster jam γέρων factus erat, explicandum conve-

688 ADNOTATIONES

nit in nostrum locum. Et alibi τότε similem Criticorum in-
juriam est expertum, ut Nigr. c. 7. ubi vid. Adnot. Tom. I,
p. 254. Addam, si opus sit, ad confirmandum hunc τοῦ zó-
τε usum e Lycurgi Orat. Leocrateae locum c. 3 p. 141. ΠῚαρ-
εἴσϑαι δὲ τὴν ὑπὲρ τούτων τιμωρίαν συμβέβηκεν, ὦ ἄνδρες, oU
διὰ δαϑυμίαν τῶν τότε (i. e. olim) νομοϑετούντων, ἀλλὰ etc.
De lectione διέφϑειρας omnino Heitzio adsentior. Require-
batur verbum, cujus et 'Tempus et Modus ab ὅτε penderent ;
ergo nec Participium, .( διαφϑείρας ) nec Praesens, (διαφϑεί--
οεις) sed, quod A. 2. recte suppeditat, διέφϑειρας,. respon-
dens illud praecedenti ἐπείρασας. Lrmnw.

Ead. 1. 13. ΖΔιαφϑείρεις) In omnibus antea legebatur
διαφϑείρας, quod-sensus ferre nequit. W. veram scripturam
διαφϑείρεις, quam arripuimus, suppeditat. Soraw. Ζιέφϑει-
ρας, pro vulgato διαφϑείρας, exhibui, ut conjecerant viri
docti; et sic in Ald, (2.) prima correctum inveni eadem ma—
nu, quae variantes ad marginem notavit, sine dubio ex Co-
dice: nam ubi in una tantum litera variatur, solet eam ipsi
textui immittere, Minus itaque Solano obsecundavi, quia
sic melius respondet praecedenti aoristo ἐπείρασας. Licet
enim conjunctiones non semper similia tempora requirant, ut
supra probavimus ad Piscat. med. fere: hic tamen convenien-
tior aoristus, quam tempus praesens, quia in praeterito et-
iam sermo continuatur. Rrivz.

Pag. 979. 1. 6. "Ex τοῦ ἔϑους) Ea, quibus adsuevit. Bnon.

Ead. |. 19. “Ράδιος τὸν τρόπον) Saepius apud hunc vi-
deas δάδιος in. sequiorem partem trahi: sed quid tum valeat,
mihi nondum compertum; conjicio zn facinus pronum ex hoc
loco, et alio, qui est in Alex, c. 4. ubi hominem suis colo-
ribus pingit. Nisi autem adderetur hic τὸν τρύπον,, mallem
alio sensu intelligere, quo occurrit in Ánach. c. 84. ' Páütov
ἐς ἐπιβουλήν. Passive scilicet, quo sensu opportunum Livius
alique Latine usurpant; cum contra hic propter illud τὸν
τρύπον additum, active accipiendum videatur. Soraw.' Le-
vitas morum ( δαδιουργία ) notatur h.1, in Graecis, quam fa--
mam jam Ciceronis aetate illi sustinuerunt, ut hic ipse, quam-
quam studiosissimus nationis illius cultor et admirator, te—
statur variis in locis, e. g. pro Flacc. c. 4. sq. Epistst. ad
Famill. XVI, 4, 4. ,, Lyso enim nos'er vereor ne negligen-
tior sit: primum quia omnes Graeci, deinde, etc. Lrnw.

Ead. 1. 14. Ἡμᾶς) Nimirum ἡμᾶς et paullo post ἡμῶν lc-
go ex antiquis edd, Sermo est de Graecis in universum, quo-
rum 86 numero auctor non eximit. Grsx.

IN DE MERCEDE CONDUCTIS. 689

Pag. 280. 1. 1. Mavzstac] Quod Falckenarius et JPyt--
tenbachius malunt, μαγείας e loco Alexandr, cap. 5., quem et
ipsum paullo post Jensius et Solanus conferri jubent, sane
aliquid commendationis accipit, Αἱ h.l. in μαντείας omnes
libri consentiunt, Neque ego intelligo, quidni etiam vati-
cinandi professio iis artibus, quas Pseudophilosophi i isti prae
se tulerunt, adnumerari potuerit. Lzzumw.

IEnd. L8: ᾿Επαγωγὰς) Cum legerem semel et iterum, Πολ-
λοὶ γὰρ of ἐς τὰς οἰκίας παρελθόντες, ὑπὲρ τοῦ μηδὲν ET χρή--
σιμὸν εἰδέναι, μαντείας καὶ φαρμακείας ὑπέσχοντο, xol χάριτας
ἐπὶ τοῖς ἐρωτικοῖς, καὶ ἀπαγωγὰς τοῖς ἐχϑροῖς" quid esset ἀπα-
joy) τοῖς ἐχϑροῖς, diu frustra haesitavi; neque enim persua-
dere mihi potui, eam significare ] posse adis tonctLa in hostes,
quemadmodum vulgo vertitur. At sola tandem editio Flor.
habens diserte ἐπαγωγὰς, locum hunc mihi dedit liquidum;
eamque vocem esse omnino hic γνήσιον, censeo. Jd nimi-
rum Noster ait, lultos, qui se in potentiorum convictum
committeient, quia nil aliud fructuosi scirent, promisisse
dominis suis praesagia et veneficia, nec non ET conci-
liationes, et damna hostibus, sive malorum aversiones in
hostes. Solebant namque veteres, quidquid mali ominis es-
set, id omne in hostium capita ut recideret, precari. Eo-
M. prorsus modo Lucianus de simili, vcl potius multo pe-
jori hominum genere, infra 1n Pseudomanti c. 5. "Aaupaves
τις αὐτὸν ἐραστὴς γόης, τῶν μαγείας καὶ ἐπῳδὰς ϑεσπεσίους vz-
ισχνουμένων, “αἱ χάριτας ἐπὶ τοῖς ἐρωτικοῖς, καὶ ἐπαγωγὰς τοῖς ἐχ-
ϑοοῖς, καὶ ϑησαυρῶν ἀναπομπὰς » καὶ κλήρων διαδοχάς. dcce-—
pt eum amans quidam praestigiator , ex Us, qui magias et sacras
incantationes profitentur , tum artes ct ad. conciliandaum in amori—
bus gratiam, εἰ ad. immittenda. in. inimicos mala, ad eruendos
ihesauros, ad hereditates acquirendas. | Est ergo ἐπαγωγὴ vel
generatim cujuscunque noxii et damnosi imprecatio , vel
ipsa malorum il! atio, Hesy. 'chius , "Enayoyi, συμφορὰ, πει--
ρασμὸς, ἦτοι τὸ ὁπωοοῦν κακὸν ἐπαγόμενον" atque queen pla-

ne verbis id habet Suidas. Jrws. ᾿ξπαγωγὰς W. et edd. ΕἸ,
Ald. (?) Junt. et A. recte. 1n aliis ἀπαγωγὰς, mendose. Vid,
Alex. c. 15. (5.) Sorax.

Ead. 1.12. Φύσεως) Si usquam, hic certe, late patere
Morbag φύσεως appellatio, quae corporis et animi morbos,

ingenium, mores, vitam totam comprehendat. Gzsx.

Pag.281.1.9. Θυέστης) Vid. supra de Sacrif. c. 5. Sorax.

Ead,l.8. Táostc) Jereus cum sequeretur Prognen uxo-
rem et ejus sororem Philomelam, ambae versae sunt in aves,
Ovid. VI. Met. Pers, Sat. VI. Cocx,

Lucian. Fol. 111. Xx

690 A pN' O'T'A'qio'N BUS

Ibid. ^Omviov) Ita W. In impress. ózxvov. Vid. et Alex.
c. 19. (c. 50.) Soraw. Etsi in omnibus inveni ὀπύων omis-
80 1.5 tamen edidi ὀπυίων, quod probatione non indiget; vid.
modo Hesych. ter quater id repetentem, ὀπυϊομένη, μισγομένη.
ὀπυϊομένη » γεγαμημένη. ὀπυΐειν, γαμεῖν etc. et sic [Noster su—
pra. Quare vel nullo Ms. praeeunte, olim correxi. Jam
vero, cum Cod. Wit. adsentiatur, nemo me temeritatis ar-
guet. Postea in notis lViss, Guyeti quoque invenl, illum
ὀπυίων legi velle. Rzr:rz.

Ead.l. 7. Εὐανϑὴς) Ait de divitibus et potentibus, "Exa-
στον γοῦν αὐτῶν ἣν ἐξειλήσῃς, δρᾶμα οὐ μικρὸν εὑρήσεις Ἑύρι--
πίδου τινὸς, ἢ Σοφοκλέους" τὰ δ᾽ ἕξω, πορφύρα εὐαυϑὴς etc,
Quisquiliae. Scribe cum prioribus editt. εὐανϑής. Ultra id.
vitium propagavit Amstelaedamensis, exhibens εὐαιϑής. Jexs.

Ead.1. 11. ^O Κέβης ἐκεῖνος) Cujus exstat libellus, Bron.

Ead. 1. 19. Σοὶ) Sic optime W. et Τῷ ueque aliter in P.
fuisse verosimile est, cum Coll. exhibeant fiovc. Vulgatum
σοῦ enim minime ferendum, Sorawx.

Ead.1. 13. Παριτητέον ) L4vri τοῦ παριτητέον Angl. Cod.
habet zociréov, et ita legisse videtur interp. Bovunp.

Ibid. 'Eg αὐτὴν) Sic rursus fin. hujus Dial. Sorax,

Pag. 989.1. 1. ᾿Εδεήϑην) Cupiam. Bnopn.

Ead.1. 6. Καὶ ἀνάντης) Malim καὶ ἄναντες. Βπορ. Lu-
cianus exemplo Cebetis, tabulam volens exhibere, in qua
Mercede conductorum vita sit efficta, καὶ δὴ γεγράφϑω, in-
quit, προπύλαια uiv ὑψηλὼ, καὶ ἐπίχρυσα, καὶ μὴ κάτω ἐπὶ τοῦ
ἐδάφους ἀλλ᾽ ἄνω τῆς γῆς, ἐπὶ λόφου κείμενα, καὶ ἡ ἄνοδος ἐπιπο-
λὺ, καὶ ἀνάντης, καὶ ὄλισϑον ἔχουσα etc. Quid hic non bene saui
sit, ut cum Brodaeo legendum sit &vavreg, non video. ique
adscensus sit valde et acclivis et lubricus. Juss. Itaque Jensius ἐπὶ
7:010 pro Adverbio sumit, et cum sequentibus jungit, quam

uidem rationem interpunctio Editionum B. 1. et ἢ οἴ, in
quibus post ἐπὶ πολὺ nulla mora indigitata est, indicat, Mi-
nus recte in utraque J4/dina, Rieitziana, Bipontina et Schmie-
deriana comma positum post ἐπὶ πολὺ, quo Adjectivi notio
significetur, quam et Gesnerus expressit, longus vertens. Si-
militer etiam Be/inus et Jl/ielandius. Sed priori rationi ma-
gis favent et usus linguae, et loci contextus. Sic etiam fa-.
cile supersederis Brodaei conjectura ὥναντες. Lrnw.

Ead.1. 8. Χρυσοῦς 0àog) Angl. ὅλως. Quod Luciani-
cum est, ut etiam antea notavimus, sic pag. 374. et passim.
Bovnp. Vid. Adnot. ad Necyom. c. 1. lix.

Ead. 1. 19. ᾿Εχπεπληγβμένον) Nota, hic non observari dis-
crimen illud, ἔπληγον ad corpus, £xAvyov ad animum, Longo-

^

IN DE MERCEDE CONDUCTIS, 691

lius in excerptisLuciaueis. Sic supra hoc Dial. c. 15. Sorax.
Ead.l. 14. Διαιδέξαμεν αὐτὸν) Restitue διαδεξάμεναι 9"
αὐτόν. Bnon.

Pag. 283.1. 1. Koi τετραμμένον τὴν χρόαν) Legitur i in Ms.
ἐγχειρισάσϑω αὐτὸν τῷ γήρα, ἤδη ὑπονοσοῦντα καὶ τετριμένον τὸν
χρώτω, cujus color ést detritus, cujus vividus color est ex-
stinctus, Sed vulgatam non sollicito, τετραμμένον τὸν χρῶτω,
cujus color est ἘΠ ΤΑ ΕἸ evanuit, Sic enim Homerus lo-
quitur Iliad. P. v. 733.

-- Τῶν δὲ τρέπετο χρὼς, οὐδέ τις ἔτλη
Πούσσον ἀΐξας δὴ περὶ νεχροῦ δὴ οιάασϑαι.
Eorum mutabatur color ; neque qui /s sustinebat Procurrens pro
mortuo pugnare. Gnarv. Vulgatam scripturam τετραμμένον,
quam etiam praefert M. firmant haec Lucianiloca. In Abdic.
c. 5. Εἶδον γοῦν τότε — τινος καὶ χρόαν τρεπομένην, καὶ βλέμ-
μα τεταραγμένον , καὶ πρόςωπον ὠργισμένον, οἷον ἐκ ,püovov καὶ
μίσους γίγνεται. In Eunuch. c. 11. ἐς μυρία ,τραπύμενος χφώ-
ματα. Denique in Jov. Trag. cap. 30. ἡ χούα τετραμμένη,, o£
ὀφϑαλμοὶ περιφερεῖς etc. Nam quod accusativus hic mutata
phrasi additur, neminem Graece mediocriter doctum mora-
bitur. Sorax.

Fad.l. 4. “εληϑυίας) M. recte, In. reliquis fere omni-
bus λεληϑείας corrupte. S. emendavit. Sorax.

Fad.. 6. Τῇ ἑταίρᾳ ) Corrige τῇ ἑτέρᾳ μέν. Bnop.

Fad. 1: 7. Ἐς οὐδὲν ὄφελος) Frustra. Bron.

Ead. 1. 11. "Exzivqv τὴν ἔμπαλιν) S Sensus facilior, si le-
gas ἐκείνης τῆς ἔμπαλιν DBovnp. Leg. χατ᾽ ἐκείνην τὴν &um.
Ουτεῖ.

Pag. 984.1. 1. “Ὡς ϑεὸς ἀναίτιος ) Deus in caussa non est,
si quid mali nobis eveniat. Bnop. Memineris, Deum in cul-
pa non esse. Considerat enim id, quod est in hominum mo-
ribus, ut, cum ipsa incogitantia praecipites ruant in mala,
deinde tamen iis irretiti culpenit fortunam et numina, ΠΠο-
mer. Odyss. I. Jeschyl. in Prometh, Coox. — Platonis locus
est huic argumento sane quam aptissimus, de Rep. X , 590.
C. quem ob Plegpmidam usumque eximium describere ste non

igebit. Avey κῆς 9vj ατοὺς κόρης “Παχέσεως λό) γος. ΨΥΧΗ͂Ι
ἘΦΗΜΕΡΟῚ, APXH ΑΛΛΗΣ IIEPIO4OT ONHTOT ng-
ΝΟΥΣ OANATHOOPOT, ΟΥ̓Χ. TMAZX A4AIMS&N .AH-—
AETAI, AAA TMEIXZ AAIMONA AIPHXZETE) ΠΡῺ
TOZ AE O AAXS&,N [IIPG TOS AIPEIEOS, BION 8, TN-
EZXTAI ΕΞ ἈΝΆΓΚΗΣ. APETH AE AAEXIIOTON HN
TIMS&N RAI ATIMAZQ&N, ILAEON KAI EAATTON

Awxg

692 ADNOTAT TIO QN'E/8

ΑΥ̓ΤΗ͂Σ EKAZXTOZ ERAI AITIA EAOMENOT, ΘΕΟΣ
ANAITIOZ. Sorax.
Ead. 1, 2. 'EXouévov) Ejus, qui id agendum statuerit. Bnop,

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS.

Pag. 985.1. 1. AIIOAOT'IA) Sufficiat mihi dixisse, Pe—
irum Mosellanum , hujus Apologiae interpretem, oculis suis
in hac usum non due donec majus otium probandi, Hu-
jus Apologiae pars potior in tractatu praecedente, quale il-
lud statim ab initio ὑπὸ «ioi τινι χρυσῷ, et pag. seq. Bovnp.

Ead.l. 4. Ἢ) ΝΥ. recte, non ἦν, quod in omnibus im-
pressis legitur, nisi quod nihil prorsus in. δέον, est. Sorax.
Deest etiam in Cod. 2954. , non improbante DBelino. lmo
vero manifestum est, 5v alienae manui deberi, quae vel Sub-
stantivum verbum supplere, vel etiam ingratum verborum
ἐπελϑεῖν εἰπεῖν sonum inserta ilia voce vitare vellet. Ex ἣν
autem per errorem ortum est illud ἢ, quod Cod. Witt. exhi-
bet, quodque RFieitzius, quem secuti sunt recentiores, sine
idonea caussa praeferendum censuit, Neque enim solum
sententia valde jejuna est, si copiiationem sic a sermone se—
jungere velis, sed verba quoque ipsa structurae vitio labo-
rant vix icc ees Quis enim tandem, qui tersum colat
stylum, sic loqui suspnüerit: "Anvà σοι pom ἢ εἶπες,
ita, ut in eadem voce cre Objectum simul et Subjectum
quaeri oporteat? Lxruw.

Pag. 286.1. 1. Καὶ) Adseverantis est.

Ibid. Μεταξὺ) Inter legendum. Bnop. in Miscell. L. TX. -
c. 14. Quod Brod. voluit, jam erat in JMosel/ani versione,
Benedictus vero; Sed quid interim in singula diceres; Solanus
vero haec merito im marg. sic mutaverat, znter legendum, et
perlecto libro. Wzrvz. | Video paraphrasi opus esse huic loco:
Quae interjecto tempore inter libelli mei prioris editionem et
hoc tempus, post omnid, quae de mutata conditione mea com-
peristi, « te dicta sunt in me et ipsam illam mutatam vitae
meae rationem, ea nunc co:^nonere et conciliare Ais, guae ζε--
gisti superiori libello a me scripta, siudeo, ut appareat, ra—

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE COxDUCTIS. 698

tiones meas posteriores non repuguare his, quae priore li-
bello proposui. Grsx.

Ead. 1. 9. "Aveyvocuévoig) Ex hac sententia expedire me
non possum, Corruptam censeo, Nec, quid eliminem, aut
quid servem, scio. Soras. Nescio, quid haereat Solanus
noster: naui si ἐφαρμόττειν CDU dd iriseie! adpiicare , quo
sensu vel in Lexicis occurrit, nihil absurdi habet sententia,
haec jam addere , adjungere paro praecedentibus a 16 jam lectis.
Conf, supra Revivisc, c. 38. καφηρφμοΐ ζον μεταξὺ τοῖς λεγομένοις.
Rrrrz. hecte Gesnerus et Heitzius mentem auctoris ceperunt,
Quam etsi paullo con!ortius et obscurius veibis expressam
esse facile Solano et Ilielandio concedam , nihil tamen per
totum locum, quod corruptum sit, equidem suspicari pos-
sum, Neque usquam Cujtsquum corruptelae vestigia certa
comparent, nisi quod in Cod. 3011. voces καὶ ἐπὶ, quas haud
dubie incu:1a librarii ante πᾶσιν omisit, desiderantur. Ln.

Ead.l. 8. Κακὸς ἐγὼ) W.P. L. et ed. Junt. secutus sum,
in quibus omnibus haec optime habent, Heliquae edd, fere
omnes κακῶς ἐγὼ, quod S. mutavit in κακῶς ἔχω. Plato Phae-
done ed. Basil. p. 33. C. Καὶ ὡς ἔοικε τῶν κύκνων δοκῶ φαυλό--
τερὸς ὑμῖν εἶναι τὴν μαντικὴν etc. Sonaw. Lego ex editioni
bus antiquis, et, puto omnibus, praeter Amst. εἰ μὴ κακῶς
ἐγὼ τὴν. μαντικὴν, ut sit elliptica locutio; intelligaturque ? ἔμα-
$ov, οἶδα, vel simile quiddam. Grsx. Articulo τὴν, quem
BIsderus addit, carent omnes Edd, Neque Ellipsin, quam Ges-
nerus vult, magis agnosco, quam ipsam lectionem κακῶς. Ka-
χὸς ἐγὼ praeter tres Codd, et Ed. Junt. etiam Ald. 2. habet;
idque ad usum linguae aptissime dictum apparet. In vetu—
stis Edd. omissum post μαντικὴν comma facile omnem locum
turbare potuit, Lriw,

Ead.1.4. Εἶτά τις αὐτὸς ταῦτα γεγραφὼς} Opti-
me baec ab interprete Latino reddita: E: est, qui postquam
scripsit ipse talia — — demiserit ? non intellexit Belinus, at-
que adeo pro more suo vitupe:avit. Nimirum zig enclitice
scriptum in À. 1. et 2. recte habet, minus recte τίς in DB. 1.,
quamquam et hoc quodammodo CT possit. Magnopere a
vulgatis verbis recedunt, quae, Betino referente, in Cod.
2954. leguntur: εἶτα τίς ουτος: αὐτὸς ὁ ταῦτα γεγραφὼς etc.
quae Belinus multo praestantiora vulgatis habet, et sic red—
dit: EA quoi; quel est cet homme, cet auteur? C'est celui méme
quia écrit cct ouvrage. Vereor, ut talis oratio ulli Luciani cul-
torum placitura sit, Fortassis tamen error commissus est in
referendo, εἰ verba i in Codice illo sic leguntur: Εἶτώ τις, ov*
τος, (prO ὦ οὗτος) αὐτὸς etc. Lzum.

694 ADNOTATIONES

y] , ,F í *.
Ead. 1. 5. Πάντων ἐκλαθόμενος) 1 "6. omnium , quae περὶ
τῶν ἐπὶ μισϑῷ συνόντων literis maudavit, obfitus. B ucro

Ead. 1, 6. " Qürgézov φασὶ μεταπεσόντος) Érasmus in par—
oe:la, "Jestulae transmutatio. Bnop. Utitur hoc proverbio
Piato in Phaedro. Vonsr. Nimirum pag. ed. Das. 200. C.
Utitur etiam hoc proverbio Dion GArysost. 59. C. 118. Δ. B.
163. C. Vide, quid Suidas ex Funapio alferat in ὀσέράκου πε-
θιστρυφῇ, et adde Maro locum An. vita Procli, et quos ibi
in nota laudat .4/b. Fabricius, Eustath. ad Hiad. ia p. 1161. a
Kusiero ad Suidam laudatur, et Diog. Laert. MES 95. Sornax.
Desuiatum proverbium e lusu quodam puerili, qui dicebatur
ὀστοῦ κίνδα,, quemque describit Pollux Onom. IX, 3. 1665
tione i debi Golleru S ad Dionys. de Coinp. Verb, Ρ. 132. n
φασὶ muíandam censuit, Et sic jam in A. 92. editum; nec
non P. ita scriptuín habet, ἴῃ £Fetzanam editionem haud
dubie per errorem irrepsit φησὶ, Quantum quidem e Heüz
notula in Varr. Lectt., quam acourate descripsi, suspicari
licet, ; Unde et idem Luc. Asin. c. 22. extr. pro vulgato φησὶ
ex Ed. Saim. edidit φασί, teprobante quidem Courierio, qui
ad illum locum p. 9230. complura alfert aliorum scriptorum
loca, ubi φησὶ scriptum exstet pro rectiori φασί. Verum
mihi quidem ejus generis peccata librariorum potius, quam
ipsorum scriptorum, negligentiae tribuenda videntur. ( His
jam PORMEDPHS iudicavit uela cue. Siallbaumius, in Pla—
tonis Gorg. P. ὅ 592. E. ed. Steph. omnes editt, et fibres PERO
$criptos, “ἄκουε δή, φασι, exhibere, φησὶ vero Plutarchum
et Stobaeun, qui locum VUOLE Addebat etiam Vir
lectissimus: Apud seriores quidem scriptores φησὶ pro φασὶ
occurere docet Toup. ad Longin. p. 275. sed apud probos re-
periri oxunino negat Heindorf. pag. 262. 5) Pro.évas , quod
Feitzius , praceuntibus plerisque Edd. veteribus, et recentt.
ediderunt, malebam Zvoé£ozise, quod princeps Fidrentina et
quinque Codd. tuentur, recipere. Cf. De Merc. Cond, c. '80.
lxx.

Kad. lY 7T. Gfoov --- ἐνῆμε) Vid. nos de hac phrasi su-
pra, ad Dial, de Merc. cond, cap. 24. quae vel ter, quater,
eodem Dial, recurrit. Rxirz.

Fad. 1. 10. Πρὸς) Hinc, ut ex aliis locis, patet, Lu-
cianium senem admoduhi mortuum; Non diu avtem in Aegyp-
to, 81 quidem eo pervenerit, vixisse, inde coajicio, quod
in iis; qui supersunt, libel!is nihil sit, ex quo certo conji-
cere liceat, in Aegypto fuisse; nisi quis forsan putet, quae
de Diis Acgyptiorum in libello de Sacrificiis c. 14. habet; ab

ΙΝ APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS. 695

eo tum scripta, cum superstitionem ridiculasque et absurdas
eorum de iis opiniones praesens ferre non posset, aut. argu-

mentum adducat ex iis sumtum, quae in Soloe 6:645. legun-
tur, Sed haec cum ceteris edileta spectantibus, fusius ex-
plicata dabuntura me, Deo faveute, in ea, quam paro, Lu-
ciani vita, huic editioni praemittenda,, et in una quasi tabu-

la ob oculos poaentur. Sora,
Ibid. To 4iexo.) Tam morti proximum, Bnop.

Fad. 3. 11ι.. Ἐν τῷ πορϑιιείῳω ) Érasm. in adagio, alterum
pedem in cyinba Charontis habere, Bno»p.

Pag. 987.1. 9. Τὰ σφιγγία) Torques. Dnon. Hanc vo-
cem interpretor alibi, ut sequentem κουράλια. Bounp. Τὰ
σφιγγία xol τὰ OUR) Haec ultima vox κουράλια non mihi
videtur sana, et credo corruptam fuisse ab iis, qui σφιγγία
intellexerunt armillas vel collaria, quasi ἀπὸ τοῦ σφίγγειν dic-
tum foret σφιγγίον, omue id, quod premit aut stringit ali—
quam corporis partem, Ατ ego non possum sic intelligere
σφιγγίον. Nam nec Graeci viri, nec Romani; collaria aurea
vel armillas gestabant. Darbaricus mos erat gestandi talia
καλλωπίσματα, et ideo dictus est Torquatus Manlius ille Ro-
manus, eo quod redierat a monomachia cum Gallo torque au-
reo insignis, quem det:axerat hosti, et eo spolio glori abatur,
cum mos non esset liomantis torques gestandi, quod in eo
erat extraordina:ium et ἐξωίοετόν τι nam si plures Romani
soliti fuissent talia ornamenta gestare, non fuisset ratio eum
ita coguominandi ex re solita, et ei cun aliis Romanis com-
muni. ZJMdosellanus interpretatur σφιγγίον amuletum, sed nul-
lum auctorem habet ejus significatus. Amuletum Graece di-
citur zzgícupe, περίαπτον, ἀπυτροπαῖον, uec puto Lucianum
in re, quae per plures voces Graecis usitatas significari pot.
erat, voluisse uti Voce, cujus significatus erat omnino inso—
litus [et ignotus, Τρίτων σφιγγίον, ut arbitror, diminutivum
est vocis σφίγξ, quod est animal e simiarum genere; quo mi-
nus et exilius, eo pre'iosius et magis aestimatum: ea voca-
mus in Gallia guemuches et apajous. Eam vocem Graecam et—-
iam Latinam fecit. Plinius lib. 6. cap. 29. ubi de iis mercibus,
quae ab Adulito emporio Troglodytarum afferuntur, ait: de-
ferunt plurimum ebur, rhinocerotum cornua, hippopéjamorum co-
rid, celetum testudinum, sphingia, mancipia, l;t rursus eodem
capite: anima! sphüngion. "Talia animalia saepe vidimus apud
' reges, principes viros, et luxuriantes divites, alligata per
collum vel per ilia stipiti aliquando et sphaerae e ligno vel
metallo, ne libere vagari sinantur, et sic alligata παρέχουσι

696 ADNOTATIONIES

ἑαυτὰ ἕλκεσθαι κλοιῷ δεθέντα, et auro etiam vel ligari, vel or-
nari solita fuisse, testatur ipse Lucianus infra adversus i in-
doctum: πίϑηκος ἘΠῚ ὁ πίϑημος» ἡ παροιμία φησὶ, κἀν χρύσεα.
ἔχῃ σύ μβολα. His positis, pro κουφύλιο ( quam vocem IMosel-
lanus interpretatur coralia , Meg am 51 ποράλια scriptum es—
set) legendum puto zovoéoie, vel κοράσια, vel χκωρᾶλλια,
quarum vocum idem est significatus, nimirum παιδία vel zou»
δύώρια, et duarum quidem, qua$ primo loco posuit, frequen-
tissima occurrunt exempla, ultimam χωράλλεα Hesychius ha—
bet sic: Κωράλλιον, x παιδάριον, πόριον, et paullo post, xq-
Q&liGzov, μειράκιον. 916 autem intelligendi ratio est, quod
Romani divites et luxuriantes pueros pulchritudine et corpo-
ris mollitie insignes trimulos vel quadrimos auro et gemmis
ornatos habebant in deliciis, qualis erat ille Philocommodus
imperator ri Commodo percarus, de quo Herodianus in Com-
modo: ἣν δὲ παιδίον πάνυ νήπιον, τούτων δὴ τῶν γυμνῶν μὲν
ἐσθῆτος, χρυσῷ δὲ καὶ λίϑοις πολυτίμοις κεκοσμημένων. οἷς ἀεὶ
χαίρουσιν Ρωμαίων oi τρυφῶντες. Ἕνα! autem puerulus valde
simplex: ex us, qui nudi sine veste auro et gemmis ornati, quibus
delectantur Romani luxui dediti. De iisdem loquitur Dio Cas-
sius lib. 48. παιδίον τι τῶν ψιϑύρων. οἷα αἵ Vo tepcse γυβνὼ, ὡς
sos. ἀϑυράσαν τρέφουσι. Quae sic. vertit Xylander: puellus
quidam, quales garrulitate tovidddlga ve dro 9E c RU delectationis
caussa alere solent. Nec objiciatur, , pueris noa convenire vo-
cem ἕλκεσθαι et xot δεθέντα vox ἕλκεσϑαι optime convenit
voci σφιγγία, vox φέρεσϑαι vero apprime convenit voci κορά-.
δια et aliis, quae puellum. significant. — Simiae trahuntur,

pueri portantur: x κλοιὸς simiae datur, ut trahatur; puero, ut
ornetur. [deo in nostra interpretatione nulla est absurditas.
Parx, Quae notaverit ad haec verba eruditissimus J. Bo—
chartus descriptione digna judicavimus. Verbotenus itaque
ipse de Animalibus sacr. script. lib. 5. c. 7. Part. II. p. 703.
ed. Lond. | Locum hunc quisquis attente legerit, mendosum
esse fatebitur in voce κουράλια, cum ea vox ad rem non fa-
ciat. Ín oratione hac aulicae vitae molestias graphice depin-
xerat, et quam sit, indignum docto homine et liberaliter in-
stituto, tenuis lucelli spe illectum, magnatibus operam suam
addicere. "l'amen idem jam senior in Caesaris aulam se con-
tulerat. Quod illi objiciens Sabinus quidam petit, quot Mi-
dae, quot Croesi, quot I Pactoli illi persuaserint, ut cara illa

libertate, cui a pueris assueverat, abdicata, se huc illuc tra-
lténdum/ac raptandum praeberet , καϑάπερ eto. Ὁ πὶ collum
revinctum haberet aureo. quodam collari, qualia sunt delicatorum

divitium monilia et corallia (id est, monilia e corallió facta) ita

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS, 697

reddidit cl. Botius; sed quod illius pace dixero, ineptissime

Primo enim τὰ σφιγγία sunt sphinges, non monilia. 9.

Et vel
si monilia reddas,

tamen τὰ σφιγγία καὶ τὰ κουράλια non erunt
monilia ex corallio, sed monilia et corallia, 8. Praeter τοὺς
πλουσίους divites iuter Romanos, de quibus hic agitur, olim
babuisse monilia co:allina, merum somnium est,
nilia quidem habuerint.
mentum,

cum ne mo-
Monile enim muliebre fuit orna—
ut notat Servius in librum septimum Aeneidos. - 4.
Denique Lucianus ioepte diceretur aureo collari esse revinc—
tus, qualia sunt divitum monilia coralliva. Nam utut ponas,
divites habere mopniha, tamen iis monilibus non dicentur es-
se revincli, quasi captivi detinerentur. Nec monile coralli-
num cum aureo collari tanquam simile conferri potest. Nihil
enim est auro commune cum corallio. ltaque Bosius hunc
Luciani locum int:actum praeterire debuisset potius, quam

ili tam ridiculum sensum affingere, et veibis auctoris tam

8
parum consonum. Sed fortasse pro τὰ κουράλια legendum τὰ

παρδάλια vel πορδάλια, ut significetur Lucianus au:ea catena
esse revinctus, quomodo e simiarum genere sphingia, δ᾽ par-
dalia, seu pantherae vinciri solent in opulentiorum aedibus.
Sphingia dicimus cum JPZinio libri 6. c. 29. | Et τὰ παρδάλια
vel πορδάλια cum Philosopho libi secundi Historiae anima-
lium capite undecimo, et PAorioiu Exc. ex Philostrato. Νο-
bilissimus, atque idem doctissimus, mihique amicissimus do-
minus de Grentemesnil τὰ κουράλια mutat in τὰ κυνάρια, Cui
conjecturae suffragium adderem libens, si catelli vincti deti-
nerentur, de quo hic videtur agi. D τὰ σφιγγία καὶ τὰ xov-
ράλια legebam olim τὰ ὀφίδια καὶ τὰ xolÀágie , armillae et col—

laria, seu monilia. Quasi verborum hic esset sen sus, Lucia-

num aureis vinculis detineri, qualia sunt ophleutiorum ar-

millae et torques. "Ogióia proptie sunt anguiculi, sed et ar-

millae anguium figuram habentes , quaeque brachium in an

euium
δ
modum circumplicant. ᾿Επικαρπίους ὄφεις vocat Philostratus in

Epistolis. Et pluribns describit Nonnus libro quinto Diony-
siae, Collarium autem pro torque est Homana vox, qua Plau-
tus, Lucilius et Farro usi sunt: unde yh ip Kolarin vel τἀ
Kolaraja a Chaldaeis et Thalmudicis. Et Graecis “κολλάριον.
Hesychius χλοιὺς, πεοιτραχήλιος δεσμὸς, κολλάριον.. ἤτοι μανια-
κής. — Philoxenus in Glossis πολλάριον collarium.
Scholiastes ad V Vespas, πλοιὸς TO κολλάριον παρ᾽ ἡμῖν λεγόμενον.
Et in Plutum ,. κύφων δὲ δεσμός ἐστι Edluvoz , ὃν of μὲν κλοιὸν
ὀνομάζουσιν, of δὲ κολιὸν, lege κολλάριον. Itaque videbantur
Luciani σφιγγία in ὀφίδια et κουράλια in κολλάρια sine crimine
posse mutari, quia hae voces ab invicem non multum ablu-

Zr istophanis

698 ADNOT TA TrFrOo"NESs

dunt. Sed jam displicet haec conjectatio. 1. Quia divites:
torquatos et armillatos non reperio, nisi inter barbaros, de
quibus hic agi-nemo dixerit, "lorquatus quidem fuit Más
lius, sed peculiari de caussa, quam nemo nescit, [ta etiam
nonnulli alii, non tamen opum, sed virtutis caussa torque
donati, 2. Κολλάρια ad poenam potius, quam ad ornátum
pertinent. 8. Et vox erat Ignota Graecis aevo Luciani, qui
purissime scripsit, neque solet Latina vocabula usurpare. 4.
Denique aurea vincula, quibus Lucianus detineri credebatur,
conferri vix possint Pad armillis, et monilibus, a quibus non
detinentur, qui illis utuntur ad ornatum. ἘΠ δέ igitur con-
ferre jam ihalo cum catenis aureis, quibus Romani "Magnates
sphinges, et pardos devinciebant. Nam ad baec quoque au-
rum adbibitum, Hinc de cervis JMartialis libri primi. Epi-
grammate 105.

Mordent aurea quod. lupata. cervi. ;
Et Ovidius de cervo, quem occidit Cyparissus, Metamor-
phoseos libro decimo. "

Pendebant tereti gemmata monilia. collo.
Et Plinius lib. 8. c, 59. Fita cervis in confesso longa, post cen—
ium annos aliquibus captis cum torquibus aureis. Proiidé sphin-
ges quoque et pardos catenis aureis devinctos fuisse credibile
est. Quo facit, quod. ex Philostrato refert Photius Act. 241.
Ayovet ἘῸΝ ποτὲ ἐν Παμφυλίᾳ πορδάλιον στρεπτῷ ἅμα, ὃν
περὶ τῇ δερῇ (δέρῃ) ἔφερε, χρυσοῦν δὲ ἣν, καὶ ἐπεγέ) o, "4o-
μενίοις γραμμασιν. βασιλεὺς ᾽Δοσάκης ϑεῶ Νυσίῳ, i. e. PUN

quando in Pamphylia captum fuisse pordalium (id est, pantherum.
seu pardum) aureum torquem circa collum ΤΩ Armeniis

deris ità inscriptum , Bex: Zdrsaces Deo Nysaeo. T Sidel si quis
aliud vero similius proferat, illud lubenter amplectar. Modo
id concedatur, quod ut rem certam assero, vocem xovgcAu
in Luciano esse corruptam, ac proinde nihil ex ea de coral-
lio posse elici. AruELoovrEw, Locus est vexatissimus, iu
quo ingenium exercuerunt viri magni Bochartus et Palmerius,
nec non cl./Bootius: Movovovyi τὸν ἕτερον πόδα ἐν τῷ πορϑ-
μείῳ ἔχοντα, παρέχειν ἑαυτὸν ἕλκεσϑαι καὶ φέρεσϑαι, καϑάπερ
ὑπὸ xÀoi τινι χρυσῷ τὸν αὐχένα δεϑέντα, οἷα ἐστι τῶν τρυφών-
τῶν πλουσίων τὰ σφιγγία καὶ cà κουράλια. C Hesych. in oizovgia.
"Alciphr. 1. Ep. 89. pag. 194.) Vocem κουράλια nihili esse, et
Graecis ignotam ; jam viri docti monuerunt. Nou vero amu-
leta, nou colla'ia intelligi, aut has voces σοι} ἴα καὶ κουρα-
λιὰ significare posse, iidem docuerunt verissime, Non pos—
sum Eon MERE EA doctissimo Palnerio, qui ex fesychio
κωράλλια, vel χουράσια legendum esse scivit. Pueros, illas

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS, 699

delicias dominorum et dominarum, apud Romanos aureis ca-
tenis vinctos hinc inde ductos esse, quo vellent illos sequi,
nusquam lectum neque auditum, Certum est, dnimal intel-
ligi; Quamvis autem nihil ad rem fzciat locus PAilostrati,
quem-ex Photio attulit Bochartus, ille enim tantum significat,
pardum aureo collari ab Arsace ornatum dimissum et conse-
cratum fuisse Nysaeo Deo, eumque torquem ideo ejus collo
fuisse inditum, ut signum esset consecrationis, non ut in
aula vinctus traheretur et duceretur ad spectantium volupta-
tem; sic étiam cervorum et hinnulorum cervices collaubus,
ut etiam nunc in principum aulis, cingebantur: sed loquitur
de animali, quod torque, quo ducebatur et trabebatur ad
libitum domini, instar σφιγγίου, simiae, Quamvis igitur
nihil ad rem TER de qua loquitur Lucianus, faciat iste lo-
cus Philostrati, fice in historiis occurrat pardalus sic fuisse -
domitus, ut in opulentiorum aedibus fuerit circumductus,
facit tamen pro Bochcrto, quod legatur in praecedente dis-
sertatione in mercede conductis, ubi de eadem re loquitur,
illos, qui divitibus operam suam locant, similes esse leoni,
qui alligatus funiculo hinc inde ducebatur. . 1bi philosophus,
cum videret, se libertatem perdidisse, queritur p. 411. (e. 80.
p. 269.) Niv δὲ τὸ τοῦ λόγου, λέων κνόσῃ δεϑεὶς ἄνω καὶ κά-
τῷ περισύρομαι. Nunc vero, ut solent ΕΘΝ leo o filo vinctus
sursum ac deorsum circumferor. Nam quamvis proverbium sit,
traxit tamen originem a vero. Nota est historia Audroclis
ex Gellio et 4eliano. vide Plin, Hist. Navural. lib; Vill. c. 16.
Sic et pantheras et pardos cicuiatos et olim fuisse cons'at ex
vita Elagabali, et aliis historicorum monumentis, uti e iam
nunc in India ad venandum cicuratur,. ZMartialis lab. 1. Ep. 84.
Picta. quod jugo deligata collo
Pardus sustinet.
His puto posse defendi emendationem magni Bocharti; neque
tamen ausim eam veram praestare — Facile possent alia sub-
stitui: sed quod sine ope libri veteris, in meo hic nullum
est praesidium, niliil affirmarim, GnaAzv. Video in hac edi-
tione grandem notam bis subjectam. In quibus sane frustra-
nea est Docharti disputatio contra Bootium: disputare debuit
in ipsa voce χουράλια, an ferri ea posset; prius certe, quam
conjecturis nihil juvantibus concuteret: quod stabile et cer—
tum satis fecerat immensa Salmasii doctrina; per quam dice-
re etiam debemus frustra exerceri maluisse Palmerium, quam
diserte profiteri, id omue, quod boni afferre huc poterat,
ab eodem maximo viro occupatum esse, Nam ut σφιγγία ma-
nifeste exposuit animolcula, Latine spinturnicia p. 377. 510

100 ACUD'N'O T A TXIOXK/NR.S

κουράλια ex Hesychio de parva κόρη p. 90. magni operis, quae
utraque huc bene conveniunt, Gnowx.
Ibid. Καὶ τὰ κουράκια ) ΕἸ torques e coralio, quod , inquit
Plinius, religiosum inprimis gestamen esse existimant amoliendis
ericulis. Bnop. | An vox barbai:a ex co/larium factà? An co-
rallium lapis, s. torques ex corallio? v. Codd. vett. Guvzr.
Locus propemodum conclamatus, ad quem quod conferam,
nihil habeo. Placet tamen prae reliquis, quae nuperrime
prodiit, illustr. Spanhemii emendatio (p. 242.) legentis zo—
λούρας, velxàÀdgag, quae alia simiarum cauda carentium spe-
cies a Salmasio memoratur, Plin. Exerc. p. 267. Span. autem
p. 242. novae ed. de Usu et praest. num. Pro priore Paímerii,
qua, ut ex Docharto patet, κυνάρια reponebat, facit locus
Plut. initio vitae Periclis, p. 277. ξένους τινὰς ἐν Ῥώμῃ πλου-
σίους κυνῶν τέκνα καὶ πιϑήκων ἐν τοῖς κόλποις περιφέροντας καὶ
ἀγαπῶντος ἰδὼν 0 Καῖσαρ, ὡς ἔοικεν, ἠρώτησεν, εἰ παιδία παρ᾽
αὐτοῖς οὐ τίκτουσιν αἷ γυναῖκες; Κύλουρις apud eundem Plu-
zarchum legitur in fragmento "Timocreontis Lyrici, quod in
Themistocle affert 223. D. de vulpe dictum, cui amputata
cauda est. Vide, an hic κώλουρα legendum sit, quod eodem
sensu de quavis bestia dicitur, Sor4x. Cum aliquid tamen
dandum esset in versione, quod responderet τοῖς κουραλίοις,
in tanta sententiarum diversitate placuit et nobis aliquid au-
dere, et ponere interim, quasi legeretur σχιουράλια, quod a
dictante non satis presse pronuntiatum ia χουράλια mutasse
libiarius potest. Sciuri certe hodie in deliciis quorundam:
et fuisse olim vel maxime amabiles, appa:et ex JMartialis V ,
38. Grsw. Quia variationem neque in Codd. neque in Edd.
reperio, vulgatam intactam relinquo. Unam unius literae
variationem Jens. in ferculo liter. ex Cod. Wit. notavit, qui
exhibet κουράλλια, quod proxime ad Hesychianum κωράλλιον;
παιδάριον, accedit; et cum alii jam nimii fuerint in verbis
his investigandis, et corrigendis, verbum non amplius ad-
dam, Rzrrz. Gesneri conjecturam σχιουράλια, quam et ver-
sio: Latina secuta est, J/ielandius quoque et Belinus probabi-
lissimam omnium habuerunt, ΕΟ certe cum ex loco ipso,
tum e virorum doctorum disputationibus, patere videtur,
animalculorum quoddam genus sub voce illa suspecta latere,
quod Luciani tempore imprimis delicatulis Romanorum ma-
tronis in deliciis fuerit, Phrasin, quae praecessit, ἕλκεσθϑαν
χαὶ φέρεσϑαι, nollem a Sclhmiedero mutatam, quamquam σύ-
ρεσϑαι pro φέρεσϑαι editum compluribus Codd. confirmatur.
“Ἔλπκεσϑαι enim καὶ φέρεσθαν formula esse videtur similis illi
usitatiori ἄγειν καὶ φέρειν. Neque ego in lectione σύρεσϑαν

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS. 701

aliud quidquam video, quam genuinae lectionis scholion.
Lzuw.

Ead. 1. 8. "Avo τοῦ ποταμοῦ) Erasm. in proverbio, ἄνω
ποταμῶν. Bnop. Vid. Diall, [V ortt. Vl. Et Eurip. Med. 410.
lu proverbium abierat, quo omnia inversa significabant. Sic
apud Diog. La?rt. cum ementi se Diogenes Cynicus dixisset,
"Ae, fac sis dicto audiens ; herus respondet, ἄνω ποταμῶν χωφοῦσι
παγαί. 146. C. Soras. Quid si melius sit ἄνω τοὺς ποταμοὺς
χωρεῖν vel τὸν ποταμὸν; neue enim mirumest, aliquem adverso
flumine ire; sed ipsum flumen retro ire ad conie suos, mirum
fuerit. Grsw. "Avo τοὺς ποταμοὺς praeter L. etiam Mis, Reg.
3011. probante Belino. θτρ. Erravit Gesnerus. Sonat prover-
bium, ἄνω τοῦ ποταμοῦ, νε] τῶν ποταμῶν, de quo dictum ad
Diall. Mortt. 1,9. Τόοαι. IT. p.498. hujus Ed. Neque h.l. agitur
de eo quod mirum est, sed quod perverse fit. Ergo Scmie-
derus, quum, JBelini judicio seductus, lectionem Cod. 3011.
ἄνω τοὺς ποταμοὺς recepit, textum magis corrupisse, quam
emendasse, putandus est. ΠΕ ΠῚ.

Ead.l. 4. Kel παλινῳδεῖν) Erasm. in adagio, Palinodiam
"canere Buon.

Ead.1. 5. Οὐχ ὑπὲρ ᾿Ελένης ) Stesichori poétae lyrici ex-
emplo. Dnop. Stesichori palinodia de Heleva. Guvxr. Conf,
supra De Merc. Cond. c. 11. Soras. | Ut Stesichorus, cae-
citate punitus, quod maledixisset Helenae. Sed exposuit
omnia Érasm. Grss.

Ead. 1. 6. ᾿Ιλίῳ) Tangit i in Pisc. et in Pseudolog. Bovnp.

Ead. 1, 7. Πρὸς ἑαυτὸν ) In σεαυτὸν mutarem, nisi et ἃ
Nostro a'ibi et ab aliis ita usurpari passim HEMOS A SorLawx.
Recte: cf, quae dicta sunt in adnott. ad Carapl. c. 9 ad De
Merc. Cond. c. 29. et in Varr. Lectt. ad De Merc, Cond, c. 19.
Lzmunw.

Ead.1.10. Καὶ oio σοι χρηστῷ ) Et quae tibi viro bono con-
gruat. Dnop. De hac dicendi ratione vid. ScAacfer. ad L.
Bos de Kllips. p. 479. Lznuuw,

Ead. |. 11. “Ὑποδὺς) L. optime, In reliquis enim quod
exstat ὑπυδίεσϑαι, omnia conturbat. Soras.

Ead. 1.19. Τῷ λογίω) Et Mercurio, qui λόγιος appella-
tur, sacrificabo. Bnopb. Conf. infra Pseudol. cap. 24. Κακὸν
κακῶς σε ὁ À0; γιο3 “Ερμῆς ἐπιτρίψειεν αὐτοῖς λύ) γοιφ., Et supra
Deor. Dial, Plura E/sner. ad Act. "Apost. ΧΙΝ. , 19. et TA. Sel-
lius Observatt, c. 16 B rrz.

Pag. 988.1. 9. Τὴν σμίλην) Scalpellum. Bnop;. Misc. L.
LX c. 14. Quod non operae existiiiassem addere, nisi vi-
derem in Parisina id redditum esse, acum; falso; nam quia

102 ADNOTATIONES

urendum et secandum se vult praebere, scalprum et ferrum
candens istum adferre jubet. Scholiastes quidem ad cap. 15.
Catapl. generaliter tantum ait, Σμίλη, ἐργαλεῖον σκυτοτομικόν.
Sed recte Gesnerus et 1bi Santo Vade vertit, Nam ab acu suto-
ria, sive subula diserte disunguitur eod. Catapl. c. 90. fin,
τίς ἄρα μου τὴν σμίλην ἕξει, καὶ τὸ κεντητήριον; ἈΕΙΤΖ. )

Ead. 1. 8. Τὴν dirt) Iterum infra Toxar. (c. 85.)
Soraw

Ead.1.4. Πάλαι) Diligenter haec vox adnotanda est, ut
aetas praecedentis opusculi perspiciatur, SorAw

Bad. 159: ᾿Οπόσοι ὁμιλεῖν etc.) ᾿Οπόσοι S uLAER αὐτῷ, xol
διὰ χειρὸς ἔχειν ἠξίωταν. — Interpres, quotquot cum ipso versari,
et prae manibus habere dignati sunt. — Maiim ego: quotquot
euin (librum) versare, et in manibus habere v abd "unt. “Ομιλεῖν
τινι ποάγματι eleganter dicitur, pro tractare et versare ali-
qnam rem, ea utl, et διὰ χειρὸς ἔχειν, pro ἐν χειρὶ ἔχειν. Ael.
Hist Αἰ ΙΗ XW IT, 57. KEtalibi similirer, διὰ στόματος ἔχειν.
L.Bos. ΟΝ oculos habuit L. Bos versronEtà Denedictinam,
quae in Graeviana ed. quoque expressa est. Nam Paerisina,
sive Obsopoei sic hahet: tum praecipue eruditorum manus occu

abat. quotquot ejusmodi rerum studiosi literas iraciare operae

pretium ducunt. Utraq: "e minus accurate: αὐτῷ enim ad su-
perius σύγγραμμα referendum. "Ouidsiv zwi autem non solum
de persona dici, sed et de rebus, libris, studiis, recte ait Dos.
Et sic Épict. SEL 2. ψυχὴ ὁμιλοῦσα ἀρετῇ, anima virtuti dedi-
1a. Noster infra de Salt, cap. 9. ὁμιλεῖν φιλοσυφίᾳ. Immo et de
rebus corporeis Hippocr. Sect. VI. de Articul. pr. “Ομιλέει δὲ ὃ
βραχίων τῷ κοίλω τὴς ὠμοπλάτης πλάγιος, brachium autem lati
scapularum ossis cavo oblique inseritur; ut pd omittam, Al.
terum quoque διὰ χειρὺς, διὰ acide σε p:o ἐν χειρὶ, pervul-
gatum est; vid. rursus infra c. 11. et alibi, Sed et διὰ στόμα
ἔχειν invenio apud Parihen. NAME Erot. c. 12. Διὰ μνήμης
autem φέρειν Herodian. L.2 D. eio qr aliique. BRzrcTz.

Ead.1. 8. Ἥ τε yàg τῶν λύγων παρασκευὴ) Ver-
sionem Latinam: diosa apparatus, Censor editionis Reitz.
in Novv, Actt. Eruditt. a. 1745. p.244. reprehendit, tanquam
parum perspicuam, vel etiam, si copia orationis intelligatur,
falsam. At obscuritatis crimen, si quod h. l. est, non in
interpretem, sed in ipsum auctorem libelli, ceciderit necesse
est, cujus quidem verba aptius reddi non potuerunt, Παρα-
σκευὴ autem τῶν λόγων non tantum est copia orationis, sed et-
lain elerantia in jerbelini delectu a omnino omrzcs orationis vir—
tutes, quae a diligente scriptore USA in opere rile compo—
nendo et insti d: lloc autem non minus recte apparatus

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS. 708

verborum dici potuit, quam contrarium Cicero expressit dicere
nullo apparatu Orat. I, 58. Sic et παρασκευὴν ἐλεγκτικὴν xot
διχανικὴν Pisc. c. 23. reddidit Gesnerus, apparatum convincendi
et judicialem. lidem Hermot. c. 64 παρασκευὴ ἐξεταστικὴ καὶ
κριτικὴ, apparatus explorandi et judicandi. Piopius etiam ad
hanc nostram sententiam in Prom.s, Cavc. c. 6. Mercurius
ad Prometheum dicit: Πάνυ γοῦν μακρῶν δεῖ λόγων, καὶ ἵκα--
ψῆς τινος παρασχευῆς, longa opus est oratione, οἱ sufficiente quo-
dam, i. e. rei magnitudini accommoda:o, verborum apparatu.
Lziw.

Pag. 289. 1. 1. Ὅπου τὸ κέρδος etc.) Versus est FEuripidis,
ad quem olun parodia allusit Antigonus Cocles ille; dum
Demetrio filio suadere volebat, ut Fhilan Antipatri filiam et
Crateri. viduam jam aetate aliquantum provectam duceret
uxorem; Demetrius vero ob inaequalitatem aetatis eas nup-
tias adspernabatur; dixit filio pater: Ὅπου τὸ κέρδος, παρὰ
φύσιν γαμητέον. Refert Plutarch. in Demetrio. Parx. Eurip.
Phoen. 398. Vaid. Plutarch. 1n Demetr. p. 653. Sorax.

Ead.1. 3. Tov παρύντα cow βίον) Quippe qui nunc servias.
Bnov.

Ead.1. 7. 'O Βελλεροφόντης) Erasm in adag. Bellerophon-
tis literae, θοῦ, — Vide Zenob. paioemiographum. Vonsrm.
Hom. ΤΙ. Z, 155 — 99. Sorax.

KEad.1.8. Εὐπρόςωπος) Speciosum praetextum habens. Vid,
mox ite:um Dial. hinc tertium, Hermotimum. | Et ad Galat.
VI, 12. Elsner. Rzr1az.

Ead.|. 18. Καὶ σὲ τὸν κολοιὸν) Erasm. in paroemia, sra—
culus Zlesopicus. που. Vid. Zesopi fab. lofia Pseudol. c. 5.
plene effert: κατὰ τὸν “Αἰσώπου κολοιόν. Sorax.

Ead. 1. 14. “Ομοιά σε τῷ Σαλαίϑῳ) In marg. Cod. R. Za.
λεύκω, mendose: sunt enim variae historiae; patet conferen-
ti. Bovnbp. De Zaleuco similia propemodvm narrantur, nisi
quod non ipse moechus, sed filius, V. 2Zel. Var. Hist. XIII,
94. Soras.

Pog 990.1.3. Περὶ πόδα) Emendo, παραπόδως, τουτέστιν
ἐγγὺς καὶ πλησίον. Dnop. In Apologia pro iis, qui Mercede
conducti vivunt, auctor primo fingit, se, qui in praecedenti
libello tam bene scivisset enumerare miserias eorum, qui in
poteotiorum aedibus conducti viverent, giaviter accusari ab
Sabino aliquo, quod ipse volens sciensque contia sua ipsius
praecepta committat, qui se quoque in alienam familiam ali-
cujus ministerii nomine tradiderit. Inter alia autem fingi-
tur is Sabinus uti exemplo Salaethi, Crotoniatarum legisla-
toris, qui ubi gravissimam in adulteros legem tulisset, ipse

104 "^ ADNOTATIONES

paullo post in adulterio fratris uxoris. deprehensus fuerit.
Il:oi πόδα τοίνυν, inquit Sabinus p. 506. καί σε τὸν Σαλαιϑον
ἐχεῖνον φαίη τὶς ἄν. Brodaeus Misc. VX. c. 14. legit παραπόδως.
Sed post eum satis hunc locum munivit /s. Casaubonus ad
"Theophrasti Charact. c.5. uhi docet, πεοὶ x 50e Graecos dixisse
de omnibus , quae apta essent, et convenirent ; ubi et hunc eun-
dem locum adfert, — Interpres Benedictus reddit, Quare non in-
epte quispiam te. Salaethum illum esse diceret ; nisi malis dicat,
vel dixevit. Jess. — letiout περί" nam περὶ πόδα de omnibus
dici, quae apta sunt et conveniunt, vid. Casaub. ad "Theophr.
Char. c. 5. de Rustricitate, pag. m. 138. Kzrivz. Cf. Adnot,
ad Quom. Hist. Conscr. c. 14. et Adv. Indoct. c. 10. Lum.

Ead. |. 4. ᾿Εκεῖνον εἶναι) Ex W. hoc εἶναι, quod a re-
liquis libris abest. Soraw. Indicat So/anus, sibi in animo
fuisse illud zivoy in contextum recipere, quod ut non inep-
tum, ita tamen non plane necessarium, nisi plures Codd,
addicant, quia facile subaudiri potest. Mollis tamen hic
fluet oratio, si addatur, propter duo monosyllaba, minus
commode periodum claudentia, Qui igitur volet, addat.
Bzrrz.

Ead. 1l. 6. ἙἙκὼν) Lege ἑκῶν. Bnop. In Miscell. L. TX.
c. 14. Sed quid sibi veli: , adsequi non possum: nam aperta
et sana est vulgata lectio. Brrz.

Ead. 7. ᾿᾽Ενδιδόντων φυγεῖν) Hic recte- interpres Atti-
cam expressit dictionem. Βουπο.

Ead 1. 10. Εἰς πλουσίυυ τινὸς) Οἶκον subaudio, Bnop.

Ead. 1. 19. ᾿Εν γήρᾳ etc.) V. supra ad c. 1. Sorax.

Ead.1.18. ᾿ Ὑπὲρ τὸν οὐδὸν) ᾿ Ὑπὲρ τὸν γήραος οὐδόν. Erasm.
in adagio, Limen senectae, Bnop. Frequens istud apud Ho-
merum. Vonsr. Hom. Il. $2, 487. et Odyss. O, 946. et 347.
Hesiod. " Eoy. 820. ἐπὶ γήραος οὐδῷ. Plato etiam usus est hac

hrasi ut ut poética. Vid. plura ad Hermor, c. 77. Soram.

Pag.991.1. 2. Καινὴν) Pro κενὴν in Flor. exemplari eru-
dita manus reposuit καινὴν, quod forte huic loco convenien-
tius, Interpres quoque, qvasi legisset χαινὴν, Ecquid attinet
novam accusandi rationem adversum te quaerere ? saepe ou et ε
confusa inde toties ἕτερος pro ἕταῖρος, et ex adverso; de
quo infra plura. JEgss. Καινὴν ex conjectura emendavera-
mus: nam quód in vulgatis legitur zeviv, nihili est, Nunc
ita etiam in L.legi video. Accedit quoque ad veram scrip—
tu:am J. ed. quae habet xoi νῦν" quod manifesto ex καινὴν
corruptum sententia ipsa diligenter inspecta demonstrabit,
SonaAs. Καινὴν edidi ex L. et vestigiis Juni, quae καὶ νῦν͵
duobus accentibus, sed voce una, habebat, Nec dubito,

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS. 705

καινὴν in 8015 Οοάδά, legisse Bourdelotium iu. Far. ed, licet
enim textus κενὴν exhibeat, tamen novam versio Làtina red—
didit, quam versionem Dre ac Graevius quoque, quod
cerent retinuere, dum interim κενὴν in Giaeco edi pate-
rentur. B

Ead.l.4. [Μισῶ σοφιστὴν) Éuripidis senarius, Bnop. Eu-
ripidis versus, teste Cicerone Epist, ad Famil. X1il, 15. Vonsr.
Ex Medea; ride eundem Cicer, VII, 6. et in eum locum
Fictorü ΠῚ sed cum in nostra non exstet, aut aliam l]Vie-
deam scripserat Euripides, ut saepe duplices sunt veterum fa.
bulae, aut ex alterius Euripidis Medea sit oportet. Vid. not,
ed. Graevii ad eam Epistolam. Citat et Put. 2067. sed sine
nomine; et 1975. In Grot Florilegio inter incerta ponitur
p.21. Adde Barnesium ad v. 255. Íncert. Eurip. qui. tamen
Jlictorium non videtur vidisse. Soraw. Cic. ad '"Trebatium
fam. 7, 6. Qui ipse sibi sapiens prodesse non quit, nequidquam
sapit. Gzsx.

Ead.l.6. Τραγικοῖς) Conf. supr. Menipp. sive Necyom.
cap. 16. Sorax.

Kad.l. 8. Hàiog) Vid. supra Necyom. c. 16. Sorax,

Fad. 1. 10. ᾿Εχπίπτοντες δὲ) Exacti, expulsi. Bnop, in
Misc. nimis jam adductis, ita exhibet δὲ pro καί. Sed error
typotheticus esse potest. lzrirz.

Ead. l 11. JMecztyovusvoi) Vid. supra Reviv. cap. 32.
Soraw.

lbid. Τῷ ϑεατρῳ) Toig ϑεαταῖς. τῇ πάνυ. Nobilissimae illi
Cleopatrae. Dnop.

Ead. 12. Πιϑήκου) Suvra quoque non semel, ut Re-
viv. cap. 36. etc. RBxraz.

Pag. 909. ]. 2. 2vyxsiusvov) IMs, συγκπινούμενον. Βουπῃ.
Yuerat in M, aliquid aliud, quo eraso haec vox superinducta
est. JEgo συγκινούμενον scriptum fuisse existimo, ut est in
Ms. B. Sorax.. Etsi συγκείμενον aliquo modo exponi queat,
ut convenient: (tm, gBestuumve compositionem cuin cantantibus
convenientem significet; tamen lectio Cod. B. συγκινούμενον
adeo hac videtur melior, ut eam vel in contextum recipien-
dam putem, et versiones jam olim ita sunt compositae, ut
hoc ipsum expressisse videantur, Conf. infra de Salt, c. 62.
et 80. quae So/unus in marg. Junt. consulenda monuerat,.
Rrrizz.

Ead, 1. 10. "Evega.) Aliud clausum in pectore, aliud prom-
tum in lingua habere. Sallust. Vonsr., aa ll. Z, 313. Soram,

lbid. Κεύϑων ἐνὶ gato) Hom. ἢ.

"Os χ᾽ ἕτερον uiv κεύϑει ἐνὶ NS ἄλλο δὲ εἴπῃ.

Lucian. Κ᾽ οἷ. III. y

7908 A"D Ww'"oO' T M quip. gx gs

Bnop. (Sic ille: sed ap. Hn. βόξει pro εἴπῃ legas, quod ta-
men hic parvi refert. Iexrz.) Male omnes zcevócv* patet ap.
Homer. 1l. 9. Dovnp.

Ead.1. 19. Χείλεα — ) Hom. 1]. X, 495. Vid. supra Dial.
praeced. (cap. 20.) Rrrrz.

Ead. 1. 14. Θρασυνάμενος) Sic quoque in Junt. legeba-
tur; sed mutavit Solanus in 2oacvvógevoc, nulla auctoritate
Cod, nec edit. Ego caussam non video, sed vulgatam servo,
quae mihi vel melior videtur; quia aoristus éam vim habet,
ut significet id, quod facere solemus, ut alibi jam pluribus
dixi, quin et ΗΝ sequitur ἑξομοσάμενος. RrTZ.

Pas.993.1. 5. Eig τὸν κόλπον πτύσας) Erasm. in adag.
In iuum ipsius sinum iispue. Bnaop. Sic p. 986. hac de re co-
piose ad illud Perron. ter me jussit exspuere. Bovnp. Hujus
moris, quod quidem sciam, praeter Lucianum meminit hac
in re démo. | Nam quod apud Theophrastum aliosque'id facti-
tatum, viso aliquo monstro, aut mali ominis averruncandi
caussa, legimus; longe, mea quidem sententia, ab hoc more
abhorret, Quo si quid arroganter forte in alios dictum esset,
aut de se magnifice nimis praedicatum, Adrasteae mox iram
üeprecaturos. se, malaque averruncaturos superstitiost homi-
nes sperabant. Confer. etiam Navig. cap. 15." Vide tamen
locum ex ;deschylo a Plutarcho didtunr iu lib. de Iside ed. Han.
p. 258. E; ἀπὸπτύσαι δεῖ καὶ καϑήοασϑαι τὸ στόμα, xor Aioyv-
λον. Locus autem Theophrasti hic est in Eth. Char. XVI.
p. 49. ucivóusvóv ze ἰδὼν ἢ ἐπίλητίτον φρίξας εἰς κόλπον πτύσαι.
Vide Theocr. Id. VI, 39. et XXIV, 19. ὡς μὴ βιϊσκανθῶ δὲ τρὶς
εἰς ἐμὸν ᾿ἔπτυσα κόλπον. Übi Scholiastes factitari hoc a mu—
lierculis praesertim docet τὸ νεμεσητὸν averruncantibus, Cafi-
machum que adcucit testem. Soraw,

Ead.'l. 7. Αἰσχίνην) "Aeschinem contra EM. V. Plut.

6945,17. ΘΟΥ ΑΝ:

Ead, 1. 8. Τὰ ὅμοια πάσχοντα) Mulicbria patientem. Bnon.

Ead. YA0.. Εὔϑυνεν ἐπὶ τοῖς) Ejus reum fecit, quod in ado-
lescentia commisit criminis, hoc est, impudicitiae, ποῦ.

Ead. 1. 18. "χη οὐδ dej ἀϑιιυέ ἀπ ἐδ κηρύττων. Bnon.
"AnoxijoUrtov) Finiens deinde Sabinus sóamin Lucianum accu-

sationem τὸ Ó. ὅλον, inquit, ἐκείνῳ τῷ φαρμακοπώλῃ ἔοικας,"

ὃς ἀποκηρύττειν βηχὸς φόῤιιακον, "αὶ αὐτίζα ποῦ ἱσεῖν τοὺς πᾶ-
σχοντας ὑπισχνούμενος, αὐτὸς μεταξὺ σπώμενος ὑπὸ βηχὸς ἐφαί-
γνέετο. Nemini prorsus dubium esse possit, quin Lucianus
scripserit ἀποκηρύττων. Similis es illi Phar macopolae , qui me-
dicamen tussis praedicans, et se illico eos, qui laborarent. illa,
liberaturum promittens, infereu ipse conspiciebatur a tussi male

"α΄

IN APOLOGCIAM PRO MERCEDE CONDUCTIS. 707

Aabens. Hunc locum ita legendum, in mentem venit quoque
Brodaeo dicto loco. Jrs s. ᾿Ἵποκηρύττων M. et L. uti Jenszus.
conjecerat, Ceteri libri c ἀποκηρύττειν. Soraw.

Pag. 204. 1.15.. Moioev uiv) Hom. 1l. Z. Bnop. Lucia.
nus accingens se ad Apologiam, non eo nomine se defensu.
rum caussam alt, quod, quidquid faciat, lege et vi fati co-
actus faciat; nec se Homerum testem producturum, qui dixe-
rit, Moigav δ᾽ οὔ τινά qu πεφυγμένον ἀνϑρώπων εἶναι. | Sed
versus ipse, quem respicit hic Noster, sic 1l. Z, 488. apud
Homerum legitur:

Moigev δ᾽ οὔ τινά quu πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν.
Jrzxs. Quam accurate legerit Broddeus, hinc apparet. Rrrrz,
Il. Z, 488. laudat etiam auétor Philop. p. 771. ut et jam ci-
tandum Tl, T, 128. Od. H, 198. Grss.

Ibid. "Euusvei ἀνδρῶν) Sic ex Homero legendum, non
àtín omnibus libris est ἀνθρώπων εἶναι, quod ab inscitis li-
brariis baud dubie profectum est. Sorax.

Pag.995.1.9. Γεινομένῳ ἀπένησε λίνῳ) Τίοην. ll. v. Bnon.
Ecce quam belle rursum , pro ἐπένησε. quod Lucian, et Hom.
habent, dat ἀπένησε; εἴ. pro v,lege T. Ibique v. 198. Rz1rz.

Bap l7. Ζέδοικα μὴ — ppc προς ςλαβὼν, x d-
τὰ εὐρίσκωμαι] Hujus siructurae iüsolentia movit J. Sea-
gerum. Classic, Journ, Vol. XI. p. 201., ut scribi mallet προς-
λάβω. Non attendit igitur abusüm Participiorum, passim in
Luciani scriptis obvium, eujus exempla nonnulla, huic no-
stro haud dissimillima collecta repereris in Adnot. ad De
Merc. Cond. c.29. p. 673. . Etiam Schaefzrus Meletemm., p. 86.
tuitus est vulgatam lectionem. Lrumw.

Ead. 1.9. "Hào τὸν $iov) Erasm..in adag. clavum clavo
pellere. Bnop, | Sic pag. 971. Interpres zdristophan. Suid. Par-
oemiog. Bovnp. De hoc proverbio agit Davis. ad Cicer.
Tusc, D, cap 35. ubi Cic. ait: Etiam novo quidam amore vete .
rem amorem; tanquam clavum clavo cjiciundum putant, Ad quae
ille: Hieronymus ad Rusticum p. 39. Philosoph seculi solent
amorem veterem amore novo, quasi clavum cíav 0; ea peller c. iNo-
tum proverbium, "Hijo τὸν ov, παττάλῳ τὸν πάτταλον. Vid.
Pollucem L. ΕΧ. c. VIL, 120. Suidam in "Hio. Adde Nostrum
infra pro Laps. cap. 7. Rzrairz.

Ead.:1. 14. Ἂν γύρα ἔτι ἄβφοχος) Erasm.

Sacram ancoram solvere. Dnop.
Pag. 296. 1. 1. ᾿Οδύρεσϑαι) : Lucianus haesitare se fingens,

quo tandem colore factum suum, 5018. ipsius praeceptis con-
trarium visum, defendat et excuset, Mía μοὶ ἴσως, inquat,

ἐκείνη ἄγκυρα ἔτι ἄβροχος , ὀδύρεσθαι τὸ γῆρας etc, Graecus in-
lY

in. proverbio,

708 ADNO'TATIONES

|terpres, ᾽οΟδύρε εσϑαι τὸ γῆρας) ἁπλότητος ἦϑος, ταῦτα κατα-
σχευαστικά. Posset quis χατασηευαστικεὶ, sed sine dubio le-
gendum καταχλευαστικά * id quod requirit sensus; loquitur
enim ibi Lucianus κατὰ χλδυασμόν, Jrws. :

lbid. iNócov) Podagram au oculorum affectionem innuat,
non liquet ex sequentibus. SoraAw.

Ead. 1. 5. ηρὸν ἀὐτὰν) Castiga quo (oov. Bnaon.

Ead. l.6. Καὶ μανθάνω etc.) Καὶ pav? ἄνω μὲν οἷα τολμή-,
60 κακὰ, Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμό TOV , “ὥςπερ μέ-
γίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς. Sed δρῶν μέλλω legunt etiam Plut.
947, 1. -drrian. ad Épict. p. 101. B. et Clem. zdlex. Strom, 1I,
151,4... Soras.

Ead.). 7. Πενία δὲ πρείσσων) Euripides vero: Θυμὸς δὲ
κρείσσων. Dnop. Melws alius, Κρείσσων δὲ πεῖνα. Bovnp.

Ead. 1. 9. "Eg βαϑυκήτεα x.) Vide not. ad c. 16. ubi et
locum exnibeo integrum, Soraw. Dicit So/anus, nisi fal-
lor, locum De Mere: Cord. c. 5., ubi quidem in nota inte-
grum Theosnidis locum, de paupertate agentem, descripsit.
C£. etidm Timon. c. 26. ibique motata Tom. {- p. 498. Lznw.

Ead.1. 12. Οὐ πάνυ εὐπρόςωπον) Àn οὐ πάνυ δ᾽ εὐπρόςω-
zov; GuvET.

Pag.297.1.9. Τὸ ἄργος) Hoc e vetere quodam poéta
desumium, Bzop.

Ibid. Κοίλην 4oefinv) Locus est vexatissimus, de quo
ante complures annos meam consuluit sententiam ampl, Da--
ventriensium Consul, Gisbertus Cuperus, nunc Consessui po-
tentissimorum Odonis Belgicae foederatae, qui Magae Co-
mitum est, adscriptus, quem honoris pcne nom1no., Diu,
fateor, me torsit, vanisque conjecturis diu me, et virum
excellentem frustratus sum. Verba sunt: Σὺ δὲ ϑάῤῥει» ὦ
ἑταῖρε, ὡς οὐδενὶ τούτων ἐμοῦ χρησομένου, μὴ γὰρ τοφοῦτός πο-.
τε λιμὸς καταλάβοι τὸ "Ἄργος ὡς τὴν κοίλην ᾿Αραβίην σπείρειν ἐπι»
χειρεῖν. Interpres Latinus: INegue enim iania fümes Jfrgos ur--
gere unquam poterit, ut cavam Zfrabiam serere aggrediatur, Quae
aut ubi gentium est cava illa Arabia? Novi κοίλην Συρίαν,
Coele Syriam: memini "Zoyos dici κοῖλον Sophocli, uti Ev-
βοίην κοίλην eidem, et Fomero “Ζακεδαίμονα κοῖλον, cavam
Lacedaemonem. Sic enim Graeci vocabant loca in vallibus,
et humili loco sita, non in montibus, Sed A:abiam cavam
esse, nemo usquam reperiet. Si quae dicenda esset Arahia
m ceite magua felicis Arabiae pars ioter montes in val-
libus feracissimis posita, sic esset dicenda, non illa sabulosa
et deserta, — Érasmus tamen BRoterodamensis, ille Batavorum
doctissiunus, ex hoc loco proverbium sibi visus est expisca-

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE coNDUcTIs. 7090

ri, quod Centur, 1. Chiliadis IF. inseruit etsic explicat: τὴν
xoiAqv ᾿Αἀραβίην σπείρειν, cavam .drabiam serere, pro frustra
sudare, aut in re perdiíficili, nec admodum frugifera, ope-
ram sumere, adlato hoc loco Luciani. Plutarchi locus, quem
Luciano attexit, est plane ἀπροςδιόνυσος, et male a summo
viro intellectus et translatus, de quo alias. Sed, crede mihi,
nullam unquam fuisse cavam Arabiam, nec usquam eam re-
peries, licet in ipso solis curru orbem terrarum lustres, aut
alatis draconibus cum Triptolemo per omnes gentes circum-
feraris. Et, si quae esset, quid tamen illa ad Argivos? Num
ad famem avertendam illi ex liuropa in ultimam Asiam ad
Arabiam colendam proficiscerentur ? λῆροι, λῆροι. Mea ex-
cerpta scribunt protentosius ὡς τὴν σκυλλαραβίαν. (istiusmodi
varia lectio in Syncs, Ep. 4. p. 160. C.) Mihi tamen ad ve-
ram lectionem aditum aperuerunt. Legendum enim, ὡς τὴν
Κυλλάραβιν σπείρειν ἐπιγειρεῖν, ut Cyllarabin velint serere. Fuit
Cyllarabis gymnasium in Argolide, Hesych. κυλλάραβις δίσχος
ἢ γυμνάσιον ἐν ἴάῤγει. (Vid. Plutarch. τὰ Pyrrh. pag. 404. D.
Cleom. pag. 812. C. 817. C.) Meminit hujus gymnasii etiam
Plutarchus in vita Agidis et Cleomenis, cum narrasset, Cleo-
menem agrum Argivorum et omnem segetem perdidisse. fun-
ditus; addit, ὡς μέντοι κατὰ τὴν Ϊυλλόραβιν γενόμενοι τὸ 7"u-
νάσιον, ἐπεχείρουν mooggéocw πῦρ, ἐκώλυσεν, ὡς καὶ τῶν περὶ
μεγάλην πόλιν ὑπ᾽ ὀργῆξ μᾶλλον ἡ καλῶς αὐτοὶ πεπραγμένων.
Postquam tomen ventum ad. Cyllarabin est, et subdere jaces ag—
qressi sunt eymnasio , obstitit; ostendens, illa, quae WMeralopoli
egisset, irale potius, quam bene a se gesta essc. Liv. XXXIV,
26. Misit expeditos pedites equitesque, qui circa Cyllarabin (gym-
nasium id est minus trecentos passus αὖ urbc) cum erumpeniibus
a porta Lacedaemoniis proclium commiserunt, Pausanias i in Co-
"inthiacis (p. 65, 13.) vocat Kvàwoáfov γυμνάσιον, et sic a
Stheneli filio appellatum esse auctor est. Vide, quae ad
laudatum Livi; locui adfert contra Casaubonum, qui velit
apud Livium legi circa. Cyllarabis gymnasium, Wt Gronovius,
inagni parentis non minor filius. Istud gymnasium sacrum
fuit, et ut plezzque alia, dedicatum Diis, itaque usibus hu-
menis exemtum, ut ager ejus coli non potuerit. Inde pro-
verbium hoc patum. Cnarv. (Quae uncis inclusa sunt in
Graevi; notis, ea addiderat Hemsti. ) Κυλλάραβιν) Doctam et
optimam hane Graevii emendationem in textum, ut par erat,
recepimus. Locis a viro summo laudatis duo haec adde Plu-
türchi, alterum 1n eodem Cleomene, alterum in Pyrrho sub
finem, p. 739. ^. (ed. Jvnr.) 146. D. In tam liquida ce'tero-
quiu emendatione nondum satis eonstare videtur, qua potis-

710 ADNOTATIONES

simum ratione scribenda sit vox Κυλλάραβις" nam in Pyrrho
Κυλάραβις scribitur, in vita autem Cleomenis τὸ Αυλλαράβιον
p. 710. ( Junt. 174. A. B.) Deinde mox Κυλλάβαρις scriptum
est p. 714. B. ( Junt, 175. C.) Ms. W. et P. etiam hic Σκυλλα-
oeBi;v habent. L. autem Zxvwav ῥαβιείην et Σκυλλαραβίαν.
interpres Pausaniae Rom. Amasaeus Cy/arabin scribit p. m,
244. In Graeco textu ed. ]Pechel, semper Κυλάραβος unico 4.
scribitur. Soraw. Κοιλὴν gopigv) Betinui in versione lec-
tionem omnium, quantum constat, librorum: licet indicare
non possim cavam Zfrabiam, vel melius aliquid excogitare
Graeviana emendatione, quae inde quoque aliquid probabi—
litatjs accipit, quod ᾿“ραβίην legunt omnes, non "4gofííav,
quomodo scripturus videtur fuisse Lucianus, si Arabiam vo-
luisset. Gzsw. Quam felicissima Graevii manus restituit, lec-
tionem uno animo omnes recentiores et interpretes et edito-
res vel reddiderunt, vel receperunt. Proverbiufn esse anti-
quum, dubitari non potest. Incertior est ejus origo, omni.
no tamen illa ex antiquitate Argiva repetenda, aut e Gymna-
sii illius, Cyl/arabis dicti, de quo inprimis Pausan, Corinthh.
c. 22. et Liv. l. c. adeundi sunt, sanctitate, aut e singulari
quadam historia, quam JBelinus nimis confidenter definit.
Clara autem vis ejus est et natura: significatur enim eo sum-
ma atque extrema omnium rerum desperatio, ut vel id, quod
sanctissimum est, impie violare cogaris. Quem veterem poe-
tam sibi Brodaeus finxerit, cui haec Luciani verba debeantur,
vellem iste, si poterat, apertius declarasset, Lzuw.

Ibid, ᾿Ζραβίην) Quae longissime Argis distat. Dnop.

Ead.l. 8. 'Yx! ἀπορίας.) Leve est, quod pro variante
lectione ex IMs. W. notavi ὑπὸ ἀπορίας legi. Interim tirones
observent, apostrophum in praepositionibus saepe et apud
alios negligi. lta apud Dion. Halic. L. X. p. m. 638. m. ὑπὸ
ἀνδρὸς ἀγνώστου. Joseph. Antiq. I, 3, 8. ἀπὸ ᾿ἀδάμου, Strab.
L. VIII. p. 559. (a1. 864.) κατὰ ἀποκοπήν. .4cl. V. H. I, 80.
ἐπὶ ἵππῳ᾽ sed cum suspectus sit illelocus, et ἐφ᾽ ἵππων legen-
dum velit Periz, ecce similia ex eodem, nimirum I, 31. ὑπὸ
ἑκάστου. L. 9. c. 8. nó ἀπελλοῦ. Evang. Matth, cap. MT, 8.
vzo'Hcotov* et 11, 17. ὑπὸ ᾿Ιερεμίου" et XI, 7. ὑπὸ ἀνέμου"
et saepe alibi apud hos ac profanos scriptores. Ea tamen
non esse vitia inde orta, quod praepositiones per compen-
dium scribi soleant, patet ex poétis, qui apostrophos sae-
pius quidem addunt, baud raro tamen omittunt, ut Jom.
lliad, 2, 15. — ὁδῷ ἔπε οἰκία ναίων. Ibid. 56. — πεποίηται
πατὼ οἶκον. lt G2. --- ἀπὸ ἔϑεν ὦσατο χειρί. Riva. ᾿

IN APOLOGIAM PRO MERCEDE CONDUcCTIS. 711

Fad.1. 11. δὶς διὰ πασῶν.) Erasm. in prov. Bnop. Ho.
die, duplex octava, sive decima quinta; nam διὰ πασῶν octa—
va est, copsonantium perfectissima. Vid. Ptolemaei Ha: mo-
nica I, 5. et IT, 4. Bzirvz. Cf. Adnot. ad Prometh, in Verb,
c. 6. Tom. 1. p. 233. sq. Lzuw:

- Ibid. Πρᾶγμα) An Musicorum vocabulum sit hac in re
γράμμα, quod in plerisque reperitur, et in ipso W., vide-
rint Musici. πρᾶγμα vero exstat in IL. uti et in S. Mutatum
est et ante ab Érasmo in Adagiis. εἶναι etiam addendum pu-—
tat J'orstius. De δὶς διὰ πασῶν vide nos ad Prom, in Verb,
c. 7. (6. ) Quom. Hist, Conscr. c. 7. et Advers. Indoct, c. 21.
ubi itidem πρᾶγμα non γράμμα occurrit, SoLAs. llurimorum
Codd. et edd, scripturam servavi: nam licet τὸ γράμμα videa-
tur esse posse vocabulum Musicum, quia διάγραμμα id signi-
ficat, quod hodie scalam dicimus, B e. commonstratio nota-
rum musicarum ex ordine, a. b. c. idque interdum confundi.
tur cum eo, quod Systema Musici dicunt, (vid. supr. cit,
Piolem. Harmon.) tamen id vix locum habet; nam πρᾶγμα
hic Nostro est negolium suum, Status ille Ass de quo se
purgat, et quem deinceps non semel ποάγματος MV deno:
tat, ut statim c, seq. movil — τὸ ἡμέτερον πρᾶγμα etc. ἈΕΙΥΖ,

Ead. 1. 19. ᾿ἀνεμόνη $099 ) In omnibus impr. aliter, τος
saeque praefertur. anemone contra veterum codicum Mss. fi-
dem, in quibus ἀνεμώνη 0o , ut in VV. et d; legitur. Nam
quod i in W. jota subscriptum babet ἀνεμώνη; recentissimam ar-
guit manum: in eo enim codice adscribitur semper, nun-
quam supponitur, Hactenus de scriptura, Rem ipsam quod
attinet, sl veteres inspicias, et quam magnifica de rosa prae-
dicaverint, observes, nunquam, credo, in animum indu-
ces anemonae posthabitam; praecipue si reputes, quam in-
curiosi iidem veteres erga florum culturam; quod contia fit a
nostrae aetatis hominibus, qui variis artibus eos flores, quos
hortis suis dignos exisiimant, adeo 'exornant, ut anemone
jam colore et magnitudine cum rosa certare quibusdam vide-
ri possit. Soraw. "veuovg ó00ov) Non moveo hanc editio-
num lectionem, quam Solanus non satis videtur at'endisse,
Nam sic structura respondet sequenti ἀνθρώπῳ πίϑη πος. Cum
enim ante bis nominativum praeposuisset, μόλιβδος ἀργύρῳ,
χαλκὸς χουσῷ dicens; jam bi is, elegankiae caussa, videtur in-
vertisse constructionem, ἀνεμών ἢ góóov, ávüdiidip τὲ πίθηκος
ponens: unde tamen non consequitur, rosam ab eo postha-
beri anemonae; sed quia tantum dijs quantum discrimen est
inter hos flores, eum lectori posthabenduin iclinquit, quem is

112 ADNOTATIONRES

vulgo posthabere solet, 1, e. anemonen. Eas autem, cum
rosas quidem figura imitarentur, sed lonpe minores et nul-
Jius odoris essent, prae rosis nee fuisse, vid. Erasm.
inadag. Hosom cum anemone confers , et Dioscor id Matthioli
p. 832. Et, quod So/anus recte ait, non est probabile, ane-
monen ad eum pulchritudinis gradum productam et excultan
tum fuisse, ut hodie. Quia tamen ῥόδῳ exhibent codices L.
et W. bonae notae, non damno itus lectionem; cum et
interdum illa casuum seu constructionis inversio postremo
tantum loco fieii solet. Rzirz, — Cf. Varr, Lectt. ad b. 1.
Lus.

Pag. 298. 1. 5. Διὰ; χϑιοὺς ) Sic supra hoc Dial. c, 8. Ῥ]
ra ibi in notis ad v. ὁμιλεῖν, Rzrrz,

Ecd.1. Ὁ. Οὐκ ἂν φϑάνοι) Vide, quae supra diximus ad
Vit. auct. c. 26. et quae Gronov, ibid. Hxirz.

Eod. |. 18. Ovx ἀφ᾽ ἑνὸς) Intellige πράγματός: Bnop.
Sic Firg. Aen. IT.

"Accipe nunc Danaum insidias, et crimine ab uno
Jisce omnes. -——

Quid autem prop: rie significet a ἀφ᾽ ἑνὸς, disce ex lHermot, c
61. nempe quasi specimine viso de re tota judicium ferre. Sic
et in Conviv. c. 85. ἀφ᾽ ἑνὸς ἀνδρὸς οὐκ ἐννόμως φιλοσοφθοῦν-
τος — μετρεῖτε τὸν Ἀλεάώνϑην καὶ Ζήνωνα σοφοὺς ὄνδρας. Sorax

Ῥαρ. 299. 1. 9. Τὰς δίκας εἰςάγειν 7 Multus est Beli.
nus in hac plrasi ex jure Attico explicanda et illustranda
(tum in Adnot. ad versionem 'l'om Τί. p. 201. tum in notis
Criticis Tom, VI, ad h, 1). Quae uti per se non inutsliter fe-
cit (cf. Iudaei Commeht. ling. Gr. p. 23.) , ita tamen a Lu—-
ciani aetate et foro Aegyptio quam maxime aliena egit. Imo
vero haec. εἰςαγωγὴ τῶν δικῶν ad Romanorum potius ritus
forenses pertinet, qui omnino saltem eo DE in Aegypto
valebant. Et est eicayst y τὰς δίκας omnino Znst/luere caussarum
vias et rationes, die Processe einleiten. Quod oífhcium cum
reliquis , quae h. 1. uni Luciano adscribuntur, conjunctum,
nti recte J'iclandius observat (1u not. ad vers. Tom. V. pag.
167. cf. p. 179. ) non ejus ipsius esse pot tuisse, qui procura-
tor Aegypti ab Imperatore constitutus erat: (nam pm tan-
ium imperii Aegyptii, quamquam non minimam ( o? τὸ Gut-
πρότατον τῆς Αἰ, πτίας ἀργῆς) ipse commemorat ) ita nec gra-
phiarii , vel actnarii, quod Tillemontius ( Vid. Prolegg. pag.
ALIV.) etalii statuerunt, munus Luciano tribui posse, pae
tet ex ipso, quem ante oculos hic habemus, negotiorum ejus
recensu, DLtomnino quidem lubens subscribo iis, qeae£Fei-

»

1zus Prolegg. p. LXX. de ea re haud imperite disserit. Lznw.-

IN APOLOGIAM PAO MERCEDE CONDUCTIS. 713

Ead.1.11. ““παξαπάντων) Loco illi Aristophanis ab Scho-
liaste adlato adde eund, Plut. 110. — εἰσὶ δ᾽ oU πάντες κακοί.
I4. Mà Δι᾿, ἀλλ᾽ ἁπαξάπαντες, i. e. omnes, nemine excep-
to. Sicibid. 206. Evgdv ἁπαξάπαντα καταχεκλεισμένα. ReiTz.

Ead.1.15. Τὸν ἀεὶ goóvov) Adverbium pro adjectivo,
Graecismo usitatissimo. Sic et Hippocr. jurejur. fin. εἰς τὸν
ἀεὶ qoovov. Zclian. V. H. Y, 19. ἡ πάνυ τουφή. Plura siaiilia
vid. ad Dial. seq. c. 16. ἄγαν πλεονεξίας. Rxi11z.

Ead.1.16. Βασιλέως ) Unum cum nominet imperatorem,
aut sub finem Marci, aut Commodo jam, quod verius puto,
imperante factum censendum est. Sorax.

Pag. 300. 1l. 14. To) σωροῦ) Dedi, quia ὁ σωρὸς acervus
est, ἡ σορὸς sepulcrum , ut infra Hermot. c. 78. ἕτερον πόδα,
φασὶν ᾽ ἐν τῇ σορῶ ἔχων, alterum pedem , quod ajunt , jam in sc—
pulcro habens. Ét Zristoph. Pl. 977. Ἔν τῇ σορῷ νυνὶ λαχὼν τὸ
γράμμα. Quod ideo adducere non pudet, ne juniores tallan-
tur versu Homer. 1114. ?, 91. qui vulgo sic a Lexicogr. ad-
fertur:

"Oc δὲ χαὶ ὀστέα νῶϊν ὃ μὴ σορὸς ἀμφικαλύπτοι.

Ubi credas ὁ σορὸς dici; cum sit legendum ὁμὴ una voce, i.
e. ὁμοία, ut Scholiast, ibi bene moret. Rrirz, Ms. Reg.
9054. τοῦ ὄρους, probante DBe/no. Bir. Scilicet acervi ima-
ginem minus nobilem (noble) habet BeZnus, MWielandius ve-
ro etiam ret 1ps1 »auinus aptam, quum acervi imago uon tam
magnitudinem, et exiguitatem rerum, quam ἢ. 1. auctor agit,
quam potius altitudinem et profunditatem, ostendat. Hoc
tamen certum, τοῦ ὕρους non potuisse Lucianum scribere.
Quodsi enim montem is voluisset, quaenam quaeso essent illa
singula, quibus mons constare (ταῦτα, ἀφ᾽ ὧν οὐγκειται) di-
ce:etur? Lrnxw.

Pag. 301.1. 9. ᾿Ετώσιον ἀρούρης ἄχϑος) Komer. Il. X. et
Odyss. T. Daon. Homer. ll. Z, 104. Sorax,

Ἑαά. 1.10. Πρὸ δὲ τῶν oÀov μεμνῆσϑαι) Cum omisisset
Mosellanus priora interpretati, Benedictus reididit ante alia ατι-
iem, ut videatur legisse τῶν ἄλλων, ut solet quoque alibi di-
cere φροντίδος ἄξιος τὰ ἄλλα. Sed temere. Verte, amte om-
nia vero. Sicin Scytha, συγγραψάμενος προστάτας Gvvcyont-
σταῖς χρῶτο πρὺς τὰ ὅλα. Gnow. In Sab. conversum erat, cn-
te alia, quod So/anus noster jam mutaverat in ante. omuia.
Rzirz.

Pag. 302. 1. 8. ' Exi ῥητορικῇ etc.) Vid. Somn. c. 8. et 0.
Unde satis patet, aute reditum in patriam hoc factum. Vid
etiam Bis Accus. c. 27. Soras.

714 ADNOTAT. IN APOLOGIAM PRO MERCEDÉ COND.

Ead.1.5. Κελτικὴν) lterum infra Bis Accus, cap. 97.
Sorax.

Ead. 1. 6. Σοφιστῶν) Merebatur itaque Lucianus inter
Philostrati Sophisias locum; quod ante me f^ossio jam diu ob-
servatum est, de Hhet. nat. c. 12. p. 88. Sed non mirum est
a Philostrato preetermissum; non quia, ut Ofeario visum,
Pseudonymus, et larva mera Lucianus , (praef ad vit. Soph.)
quod tanto viro excidisse nollem: sed 1. quia Lucianus So-
phisticae quadragenarius repudium misit, et in philosopho-
rum castra, sic ipse saltem putabat, transiit. 2. Quia deinde
BRhetoricam sui teniporis fucatam insectari non desiit. 9,
Quia de PAiostrat; heroé, Apollonio Tyanensi, aliisque
similibus, cum superstitioso PAilostrazo minime sentiebat.
Sorax.

Ead. 1. 8. Οὐκ ἐν παρέργῳ ϑέμενος) Non in postremis ha—
bens, neque neglectui. Dnop.

Ibid. τὴν λευκὴν) ψῆφον subaudio, absolutorium :cal-
culum, Bnon. Τὴν λευκὴν παρὰ σοῦ καὶ dd] μοι ἐνεχϑῆναν)
Per πλήρη intellige μὴ τετρυπημένην ψῆφον, non perforatum
calculum , quod absolvebat ( ita legitur, pro, qui absolv, ) ut
et alti d utebantur in judiciis toic vel fabis, et calculi
quidem integri et πλήρεις absolvebant, ut Fibal albae; sed
calculi perforati,, τετρυπημένοι, ἀμ πεν Vide Scho-
liasten. ZZ-/stophanis ad .Vespas p. 500. Parm. Vid. Erasm.
in Adag. Album calculum adjicere. Vonsr.

Ead.l 9. Kai πλήρη) Nam pertuso condemnabant Grae-
ci. DE Notabilis locus Zeschinis in Timarchum pag. m.

181. Ὅ δὲ κήρυξ ὁ νυνὶ παρεστηκὼς ἐ ἐμοὶ. ἐπηρώτα ὑμᾶς τὸ x
τοῦ νόμου κήρυγμα. τῶν KI pav ἡ τετρυπημένη ὅτῳ δοκεῖ πεπορ-
γεῦσϑαι ,Τίμαρχος" ἡ δὲ n ene, ὅτῳ μή. Adde Poll. VII,
193. Ψήφους εἶχον χαλκὰς δύο, τετρυπημένην xol ἀτρύπητον.
Gzsw

Ead. 1.11. Οὐ φοοντὶς “Ἱπποπλείδῃ) Erasm. in adagio,
JNon est curae Hippoclidi, Bnop. | Haec dixerat antea, repetit.
in Hercule Ogmio. Prov. ἐπί τι μὴ πάνυ σπουδαῖον ἡαῖν Aeyóne-
vov. Legend. Hesych. ex "ristoph. Bovnp. Εἴη poi τὸν poov-
τὶς “Ἱπποκχλείδῃ etc. Εἴη μοὶ τὸ οὐ φροντὶς “[ππ. Manoir. Vid,
Plut. 1592. f. εἰ Zenob. Confer infra Philopatr. c, ult. Et He-
rod. VI. pag. 238. C. Sorax.. Cf. et Schol, ad Herc. c. 8.

Lzmux,

715

IN APOLOGIAM PRO LAPSU IN
SALUTANDO.

Pag. 805. 1.1. ὙΠῈΡ TOT — IITAISMATOZ) Scrip-
ta haec ΠΕ αυ πρὸς ᾿Ασκληπιὸν, ut patet fine. Caussa
dissertationis haec est: v; γιαίνειν dixerat ἀντὶ τοῦ χαίρειν" αἵ
γὰρ τῶν παλαιῶν ποοῤδήσεις af μὲν ξωϑιναὶ χαῖρε, αἵ δὲ ἕσπερι-
vel y. vylewr. Bovnp, Difficultatis aliquantum interpreti fa-
cessit bic libellus, quod totus est in vi ac potestate verbo-
rum quorundam in salutationibus usitatorum, quibus non us-
quequaque respondent Latina. (Opus autem fuit, ne cir-
cumlocutione langueret oratio, verbum χαίρειν, quod quan-
tum ad usum fere respondet Latino sa/vere, reddere gaudere;
tum ὑγιαίνειν valere, et, quod consequens oidt ὑγείαν 1 valetu—
dinem, quae Salus Dca álióui commodius diverdtir; εὐ πράτ-
τειν denique bene agere. Graeca. verba non. immiscui meae
interpretation? , qvod ilfis faciendum fuit, qvi solam ederent
sine Graecis. Grsw. D ffhcilem hujus libri in aliam linguam
conve'sionem.esse, expertus est Perrotius εἰ Zblancourt, qui
in Gallica Luciani non versione, sed imitatione, totum hunc
Dialogum omisit, hac excusatione usus: J/ ne se peut traduire
ἃ cause de diverses allégations, gui sont renfermées dans la pro—
prieté des termes Grecs, et qui n'ont point de rapport à notre Jfa-
con, Rxrrz. Belinus tamen non praetermisit, ratus, aliqua
saltem ratione haud incommode vocabula Graeca Seddi posse,
neque omnino bunc libellum indignum esse, qui etiam hodie
a popularibus et aequalibus nostris legatur. Ejusdem ferme
sententiae et consilii etiam J/ielandius noster fuit. Lrnuw.

Ead. 1. 8. ᾽Επήρειαν) Sic verti ἐπήρειαν, quae noxa alias
est; sed putavi fontem indicandum, et solenne apud hos ho-
mines Deorum crimen, φϑονερὺν γὰρ τὸ Ociov* ut passim vi-
deas, praesertim sic Herodoteus Amasis scribit III, 40. etc.
Gzsx.

Ead.1. 6. Τὸ £o9wóv) Τὴν ξωϑινὴν προςαγόρευσιν. Quae
primo mane dict solet.: Bnop. Matutinum ate notum est ex
JMartiale, his temporibus proximo. Interim non reprehendo
viros doctos, qui sa/ve hic posuerunt: est enim illud etiam
salutantium in adventu vox propria. Ceterum .omittendus
non est locus classicus Zfrtemidori (in somniis) I, 86. "Egóo-
60 καὶ ὑγίαϊνε, οὔτε λέγε ιν ἀγαϑόν. οὔ γὰρ 1 πρϑδνόν δε ἀλλήλοις,

116 ADNOTATIONES

οὔτε μέλλοντές τι πράττειν, ταῦτα λέγουσιν ἄνϑροωποι, ἀλλὰ ἀπαλ.
λατ ττόμενοι ἀλλήλων καὶ πρὸς ὕπνον τρεπόμενοι. Grsw.

Fad.l.7. Χαίρειν κελεύειν) hom. Mag. paullo post ite- -
rum examinandus, posteriore membro verbi χαίρειν omnia
haec eodem modo habet, uti nunc leguntur apud Lucian. ex-
cepta sola praepositionis varietate, quain ia var. Lectt. mo-
do notavi. BRuirz.

Ead.1.8. 'O χρυσοῦς) lhvonia, ego aureus atque elegans.
Dnaop. Sic apud .4ristaen. Epist. 1L. et alibi, quod D ofeiE
Mercer. Ccetexa summi Betoris et Philosophi doctrinam de-
clarant. Bovnp. 'Q χρυσοῦς audiebat fortasse tum Lucianus |
a sodalibus suis ob oris, opinor, facundiam morümque quan-
dam elegantiam. Notum autem hoc epitheton erat P'eneris,
petitum illud ex. £Zomero, quad ut £i gius Aen, X, 16. , ita
et Noster crebro usurpavit de eadem Dea, ul Diall, Mortt.
IX,38. το lmagg. c. 24.25. et Jov. Trag. c..10...: Cf. Mna
creont, Od. X AXVI, 8. et Horat. Od. 1, 5,9. Lznw.

Ibid. “χγιαίνειν) Contendit y eh bt se nou ita male
fecisse, qui ave iatutinui) amico suo portaus, pro χαῖρε di-
xerit ὑγίαυνε., Formulaim χαῖρε docet in usu apud priscos fuis-
se quovis lempore. etin aditu, et in M DU Jzxs.

Pag. 80 4... 2. ᾿Εγὼ) Empedocli apud Ürisenem (in, iibro
Philosop! aumenoa) tribuitur. Vid. et "Anthol, jd 86. ubi addi-
tur sequens hemistichium; zz ae VAL μετὰ πᾶσι τετιμένος, testc
Davisio I. "Tusc. p. 15. Adde, si lubet, Lil, Gyrald. p. 298. s.
Diog. Laért,, VYM. | Eimnped. p. 899. ed. vend Sextum. Enpiri-
cum contra Math. pag. 60. et JFüttershus. pag. 37. ad PorpA ΤᾺΝ
Sora.

Ibid. "Iówv) Deleverat Solanus posteriorem hujus vocis
syliaba:m 1n Junt et margini adscripserat o, scilicet volens
legi ἐδίων.. quod et p esi habebat; idemque postea in va-
riantt. lectt. notaverat, FE], H. et 5. abi pa legere ἴδιον. . Unde
primo conjicio ἴδιον quoque habuisse Junt. aeque ac reliquas
antiqq. omnes, quas sollicite consului; deinde Solanum de-
ceptum esse sequenti sono verbi ἠουϑρίων, ex quo forsan
festinaus conjecit ἰδίων siniliter ami bandum; maleque 510 ac-
cusavit JFZorentinam et reliauas. Nain ldioy omnino rectum
est, et imperfectum tempus ab ἐδίω sudo, ut ἠουϑοίων et se-
quens ἣν satis docent: ct Brod. quoque " Miscell. 1X. c. 15.
ἴδιόν τε sudabam, scribit. Bximvz. i

Pag. 308. 1.3. Πρῶτον μὴ) Non dubitavi cum Mf eoe
m pro uiv, (quod edd. habent.) in contextum recapere;
cum ui] S. non solum habeat, sed et Par. voluisse exprineie
videtur, iu cujss versione negativa quoque expressa crat,

IN APOL. PRO LAPSU SALUTANDO, 1411

qui antea se nunquam viderant, licet ibàdem in Graecis μὲν le-
gatur. Nam si praecedens πρώτην ἔντευξιν respicias, eique
πρῶτον μὲν subjungas, bis idem dixisset. Jam vero μὴ post
ἀλλὰ fit oppositio melior; etsi scio, si quis tricari velit, pos-
se dici, qui πρῶτον se vident, eos se non ante vidisse, adeo-
ue negativam posse abesse: tamen planior est oratio, si ad-
dicor et πρῶτον valet πρότερον. τινα. Quod etsi negare
nolim, πρῶτον nonnunquam, inprimis in posterioris Oriso.
tatis scriptoribus pro πρότερον occurrere, ἢ. 1. tamen cum Be-
lino dubito, quin salvis linguae legibus sic usarpari potuerit,
Scripsit haud dubie auctor μὲν, ut non solum Edd. pleraeque
vett,, sed etiam Codd. 2954. 3011. et Gorl. edunt. Unde et
Schmiederus recte veterem lectionem revocavit, Lxuw,

Ead.1.5. Χαῖο᾽, ὦ óvvácta) Euripidis versiculus. Bnon.
" Unde habeat, incertum. Sorax.

Ead. 1. 8. Xoio' usó) Homer. Ill. I. Baorn. Hom. HH.
I[,:995;. Sonax.

Ead. 1. 11. Xeíosr! iy δ᾽ ὑμῖν) Versus est Empedoclis,
quem lib. Epigrammatum Graecorum primo , titulo εἰς φιλο-
σόφους offendes. Bxop. Versus nobilis Empedoclis, e vita
ad tempus discedentis, apud PAiostr. de vita Apollon. 1, 1.
et Diog. Lacrt. 8, 62. et 66. Jt. Sextum Empir. adv. taie: b
-802. " T'utav ex Aeolica, qua usus est Empedocles, dialecto le-
gendum anonet δά PAilostr. 1, c, Ofearíus. iIoktóno:, quod omi-
sit Lucianus, in versione supplevi. Ceterum in valedicendo
etiam Cyrus moriens Χαίρετε, iuquit, ὦ gio: παῖδες x t. $3 Δλ3
et ille apud Ca//imachum Cleombrotus Eizes, ἥλιε χαῖρε etc.
Utrumque jungitur in illo Menelai Odyss. O, 151. Χαίρετον.
ὦ 40U0O , καὶ Νέστορι ποιμένι: λαῶν Εἰϊπεῖν, Falete εἰ salvere
jubete. Grsw. Pro ὕμμιν Νῖ5. Reg. 9954, habet εἶμι. Bir.
Probat εἶμι. Belinus. At unius Codicis auctoritas rihil hic
valet contra omnium eorum librorum, qui hunc versum ser--
varunt, fidem. Lzrznw.

Pag. 306.1. 1. Χαίρετ᾽, ἤδη) Eurip. Phoeniss. 1462. So-
LAN, Versum hunc ex Éurip. Phoeniss, esse desumtum, in-
dicavit ctiam Prod. 1. saene commonstrato, — Videtur hunc
Solanus noster ia adducendis poétarum locis saepe ducem se-
cutus, etsi ejus raro faciat mentionem; sed quia Brod. nu.
meros versuum non addit, alter eos addendo 1llas citationes
Sibi vindicasse videtur; quam ei gloriam interdum relinque-
mus, non ubique easdem citationes repetituri: plus enim δὸ-
lanianae diligentiae debetur, qui et multa per se invenit, e:
saepe ne sectionem quidem auctoris indicante Brodaco, ta-
meu locum indagavit. Interim injuria fieret veteribus, s!

718 ADNOTATIONES

semper, ubi bis ter idem dictum invenio, eorum mentionem
omitterem; nam et patere oportet, unde recentiores profe-

cerint. Rrrirz.

Ead.1. 4. Πρῶτος) Non primus, cum ante eum apud Ho-
merum ipsum legeretur; quod ipse Lucianus paullo ante ob-
servavit. Quid ergo sibi jam vult? An Marathoniam pugnam
ante Homerum fuisse credidit Lucianus? Bona verba, Quid
ergo? Dicam. Quamvis non satis aperte, eo jam diu ora-
tionis series tendit, ut quomodo formula haec, quae primo
legibus quasi soluta omni tempori apta censebatur, coeperit
compellationi et epistolarum exordiis propria fieri, ostendat.
Cujus rei initium a Phidippide in sermone, et a Cleone in
epistolis assignat. Pluribus haec explicare coactus sum, quia
a clarissimo Éuripidis editore non sine specie vitio haec Lu-
ciano dabantur in notis ad Electr. v. 1357. Soras.

Ead. 1. 5. Φιλιππίδης ὁ ἡμεροδρομήσας) Erratum est sae-
issime in nomine ejus viri; multo melius Herodot. l. VI.
qui eum (δειδιππίδην vocat. Nomen procul dubio ei imposi-
tum ob cursus celeritatem, utpote qui cursor eximius ἵππου
ἐφείδετο, cui non opus erat equo. Sic enim Graecis nomina
saepe ab instituto et exercitatione imponebantur, | Sic IInve-
λύπη ἀπὸ τοῦ λέπειν τὴν πήνην. | Sic ᾿Ηλέκτρα διὰ τὸ πολὺν χρό-
vov ἄλεκτρον εἶναι. Sic Μἰελέαγρος ὅτι αὐτῷ μέλει τῆς ἄγρας τοῦ
Καλυδωνίου κάπρου. Sic Ἡρακλῆς, ὅτι διὰ τὴν “Ησαν κλέος
ἔσχε. Sic Πολυΐδος, διὰ τὸ μάντις ὧν πολλὰ ἴδε. Sic Βελλερο-
φόντης ἀπὸ τοῦ Βελλέρου φόνου. Sic “Ὑπέρμνηστρα ὅτι ὑπὲρ
μνηστῆρος “υγκέως ἐκινὸυνευε᾽ et sexcenta talia, Parm. Etsi
Paímerio Solanoque plane adsentior, Φειδιππίδης scribendum,
non Φιλιππίδης, reliqui tamen vulgatum, quia interdum non
insuave est ejusmodi errores, quos ab ipsis auctoribus pro-
fectos credas, legere. Vid. infra c. 8. Eumenes Cardianus et
Sardianus confusa. Rrrrz. Belinus quoque nomen hic vul-
gatum mutandum censet. Verum ét ego cum οἰκο arbitror
corrigi sic non librarios, sed auctorem ipsum. Leviusculus
hic error est, et ejus generis, ut facile a Luciano, talium
minutiarum minus curioso scriptore, committi potuerit, Quin
graviores etiam ejus errores occurrunt, de quibus aliquando,
si Deo placuerit, in peculiari commentatione exponere mihi
proposui. Interim cf. Hemsterh. ad Charon. c.9. v. ἐλασείοντι
et meam adnot. ad Diall. Mortt. XII; 7. Tom. II. p. 566. sq.
Lrumw.
Ead. l8. Συναποϑανεῖν) Falckenar. ad Herodot. VI, p.
487. conjiciebat ἐναποϑανεῖν. |. Sic Lucianus in Hermot. c. 75.

iN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. 119

p. 101. ἐναποϑνήσκουσι ταῖς ἐλπίσι. Mox mallem, καὶ ἅμα τῷ
χαίρειν ἐκπνεῦσαι. Drvrs, — Vide, quam diversa sic evadat loci
facies ab illa, quam libri omnes edunt: τοῦτο εἰπὼν ἐναπο-
ϑνήσκειν τῇ ἀγγελίᾳ, καὶ ἅμα τῷ χαίρειν ἐκπνεῦσαι. At nulla
ex parte necessaria est mutatio: nec J'aíckenarii ἐναποϑθϑανεῖν
pro συναποθανεῖν, quia sequitur ad eandem normam usurpa—
tum verbum συνεκπνεῦσαι, nec Belini ἅμα τῷ χαίρειν ἐκπνεῦσαι,
quia praecedit eadem ratione compositum verbum συναποϑο--
γεῖν. Hoc volo, vel ex hoc ipso loco demonstrari satis certo
posse, Praepositionem σὺν in compositis verbis etiam hanc
vim passim apud veteres habuisse, ut significaret eodem tem-
pore aliquid factum esse, quo aliud quid, quod adjungitur fere
Dativo casu, | Verum et Gentitivis absolutis in hac structura
locus esse potuit, ut ap. Xenophont. Symp. VIII, 14. τὸ τῆς
ὥρας &vOog παρακμάξει᾽ ἀπολείποντος δὲ τούτου ἀνάγκη xol τὴν
φιλίαν συναπομαραίνεσθαι, i. e. marcescere una cum deficiente
juventutis flore; eodem tempore, quo juventus defloreat. Lxmnw.

Ead.1. 9. Κλέων) Vid. Schol. 4ristoph. ad. ἐπευδ. κώλων
στ. in Pluto, et in Nub. p. 162. Et Diog. Laert, Platone p.
84. A. Et Thom. Mag. v. χαίρειν. Sorax. Thom. Mag. v.
χαίρειν alt: χαίρειν ἐν͵ ἐπιστολῇ Πλάτων λέγεται ygenpot πρῶτος"
καὶ Κλέων ᾿Αϑηναίοις, μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν Πύλον. Sed falli (de
Platone) 7Aomam , observat JMenagius ad Diog. Laert. L.. TIT.
segm. 61. p. 159. debeique h. l. /Moeridi Atticistae. Cetera,
quae 7Aomas ex hoc Luciani dialogo descripsit, non addam.
Rzirz. JMoeridis Atticistae locus, de quo ZMenagius, habetur
p. 46. ed. Oxon. 1712. Gzsw,

Fad. 1. 10. ᾿“πὸ Σφακτηρίας) Plutarch. in Nicia. Bnop.

Ead. 1. 11. ΤΠοοὔϑηκεν) Hoc uon verum esse, ex Hippo-
cratis epistolis colligo. πον.

Ibid. Τὴν vía.) Atheniensium contra Persas (imo Lace-
daemonios. Lrnw.) victoriam, Bnopn.

Pas.807.1. 8. Πλάτων) Plat Ep. IIT. 708. B. Soraw.
Et hoc ex Brodaco habet, qui hic epistolae numerum indicat,
In marg. 4/d. 1. additur: P/ato in Charmida. BRzrrz.

lbid. Τὸ uiv χαίρειν κελεύει) Castigo, τὸ μὲν χαίρειν χαί--
ρειν κελεύει. Bnop. Plana sententia est; sed forte sic Lucianus
scripserat ludens, τὸ uiv χαίρειν χαίρειν κελεύει, καὶ πάνυ ἀπο-
δοκιμάζειν, ut p. ead. πᾶνυ χαίρω τῷ χαίρειν. IMancir. Marci-
lius hac nota expressit, quod ante illum Erasmus in versione
ostenderat. Nam cum hic esset interpretatus , verbum hoc sal-
vere plane valere jube! , atque omnino improbat veluti malum ac
pravum, cum Benedictus abeat licentius a Graeeis, notavit ille,

Lucian, Fol. III. Zz

794) AVIV UN DULL OP 4. iN. ELS

forte scripsisse ludentem τὸ μὲν χαίρειν, χαίρειν κελεύει καὶ
ἀποδοκιμάζει. Ut et margini adscripsit pater. Et sane plenus
hic libellus lusuum ex respectu hujus verbi. Sed quis neget,

non interposito isto verbo non etiam ludentem scripsisse Lu-
cianum, et de industria in quaestione de verbo χαίρειν dixisse
τὸ uiv χαίρειν κελεύει; Certe cum omnia praecedentia habeant
sibi inclusum id verbum, aut etiam expressum, nullo genere.
formosior exsistit oratio, si nunc contra fidem librorum ve-
terum repetatur, Jam neque Luciani oratio videtur χαίρειν
πελεύει καὶ ἀποδοκιμάζει, Sed πελεύει χαίρειν καὶ ἀποδοκιμάζειν,
verbo κελεύει ad utrumque infinitivum relato, ut in Hermo—
timo, ὃς δ᾽ ἂν μὴ ἔχῃ ταῦτα, μηδὲ σκυϑρωπὸς ἦ, ἀποδοκιμα-
στέος xol “ἀποβλητέος. Gnowov. '4M ὃ ϑαυμαστὸς Πλάτων (ait
noster) ἀνὴρ ἀξιόπιστος νομοϑέτης τῶν τοιούτων, τὸ μὲν χαίρειν
κελεύει καὶ πάνυ ἀποδοκιμάξειν ὡς μοχϑηρὸν ὃν, καὶ οὐδὲν σπου-
δαῖον ἐμφαῖνον. τὸ δ᾽ εὖ πράττειν ἀντ᾽ αὐτοῦ εἰςάγει, ὡς κοινὸν
σώματός τε καὶ ψυχῆς εὖ διακειμένων σύμβολον. Vertuntur prio-
ra, Sed mirabilis ille Plato, vir fide dignus, et lesum hujusmodi
lator, hoc verbum servare jubet plane improbare tanquam malum
etc. ":on persuadeo mihi, Lucianum ita scripsisse, sed, AM

ὃ μὲν ϑαυμαστὸς Πλάτων — τὸ μὲν χαίρειν κελεύειν καὶ πάνυ
ἀποδοκιμάζει ὡς μοχϑηρὸν ὃν etc. Sed admirabilis Plato —
illud salvere jubere plane abrogat tanquam molestum. Integra
est dictio, κελεύειν χαίρειν, ut apud Latinos salvere jubere. In
eodem hoc libello δὶς iterum loquitur. Noster; ut ante, p. 517.

B. δέον τὴν συνήϑη ταύτην φωνὴν ἀφεῖναι, καὶ χαίρειν κελεύειν,
ubi oporteret, consuetam illam vocem mittere, et. salvere jubere.
Sic paullo post p.521. Anavreg γοῦν of ἀπ᾽ αὐτοῦ (Πυϑαγόρου)
ἀλλήλοις ἐπιστέλλοντες, ὁπύτε σπουδαῖον TL γράφοιεν, ὑγιαίνειν
εὐϑὺς ἐν ἀρχῇ παρεκελεύοντο. Pythagorei itaque omnes invicem
literas dantes , Ties quid scriberent, salvere statim. in initio
jubcebant. Non tamen contemnendum opinor id, quod'hic
viri eruditissimi attulerunt. Quod JMarcilius scribit, forte
ludentem dixisse Lucianum , τὸ uiv χαίρειν χαίρειν κελεύει, po-
tuit hausisse ex DBrodaeo, qui IX. Miscell. c. 15. 1liud idem
habet. Jzxs, De hoc loco quid statuam, non habeo. Alii
viderint, Mihi καὶ πάνυ suspecta et spuria videntur. Quae
autem ZZ/atoni hic, ut primo auctori tribuuntur, ea Epicuro
a Diog. Lacrtio adscribi observat J'orstius. Certe, si non men-
dosi sunt codices, pro χαίρειν cum JNostro εὐπράττειν usurpa-
tum esse docet. Idem tamen alibi, p. 84. A. εὖ διάγειν, ab
Epicuro epistolis praescribi solitum esse dicit; sed in iis,

quas ipse exhibet, Epicuri epistolis, χαίρειν, non εὖ διάγειν,
εὖ πράττεινγα praeponitur. Sorax. "Multa possem ex anti-

/
IN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. 121

qnitatibus huc congerere de veterum salutationibus; tam ex
Commentt, ad "risiophan. l. a Schol. indicatum, quam Clau—
dio, atque ipsis fontibus; sed jam nimius in UNE nugis est
aM ios. et vereor, ne lector cum Erasmo dicat, Satis jam
salveo. "Vid. Ekhard. Obs. philol. ex Aristoph. Plut. p. 97.
Rzrrz. Praeclaram Jensii emendationem firmat Ms. Reg.
2954. legendo, τὸ uiv χαίρειν κελεύειν καὶ πάνυ ἀποδοκιμάζει
etc, Bir. Facilis erat librariorum lapsus i in commutandis In.
finitivis et Indicativis verborum χελεύειν et ἀποδοκιμάξειν, ita,
ut pro κελεύειν, κελεύει, et vice versa pro ἀποδοπιμάζξει, ἀπὸ-
δοκιμάζειν ictibrde possent. Itaque vix dubium adhuc esse
potest, quin probissima Codicis Regii lectio restituenda
sit. Nec dubitavit Schmiederus restituere. Χαίρειν autem κε-
λεύειν idem est, quod alibi χαίρειν φράζειν, ἐᾷν et similia.
Lzux.

Ead. 1. 4. ᾿ἀποδοκιμάζειν) Non dissimulo, mihi etiam vi-
deri illum lusum, quem versione (quam tamen nunc ego ad
mutata textus verba refingendam duxi. Lznunw.) expressi, Lu-
ciano non indignum, et similem illi, versiculo, Τὸ μηδὲν γὰρ
ἄγαν, ἄγαν με τέρπει, quin germanum illi, quod mox de Epi-
curo ait, ἀνὴρ πάνυ χαίρων τῷ χαίρειν. Ceterum servo ἀποδο-
κιμάζειν et totam adeo lectionem antiquam. Plato κελεύει ἀπο-
δοκιμάζειν jubet rejicere , pro quo magis Latine dicitur reJici.
Χαίρειν vel bis positum a Luciano semel omisit librarius, vel
duplicem personam ipse 1111 auctor imposuit, quo de genere
dicimus in Lex. rustico voc. Duplex, et ad Plin. epist. 8, 6,
17. Gzsw.

Ead. 1. 8. «Ποιῶν) Versum ipsum Dionysii adfert Pato 1.
€, Χαῖρε, xol ἡδόμενον βίοτον διάσωζε τυρόννου. Sorax,

TAd. 1,9, Οὐχ ὅπως ϑεοῖς) Adnotaverat in marg. ed. Graev.
Hemsterhusius , videndum JDukerum ad T hucydid. IIT. P. 494.
no.231. Ait autem Thucyd. eap 49. f. libri dicti: οὐχ ὅπως
ζημιοῦν, ἀλλὰ μηδ᾽ ἀτιμάζειν, ÍNon modo non punire, sed ne igno-
minia quidem adficere. Ad quae verba pluribus docet Dukerus,
οὐχ 0z06 saepe ita poni, veluti Latinorum non modo, pro non
modo non. Rrrrz.

Ead. 1. 11. Μηδὲν) Vid. Diog. La?rt. p. 215. C. cum not.
p. 206. et Jam^l. N. 146. et passim 158. Porphyr. N. 57. cum
not. Ea de re pluribus disputat Fabric. Bibl. Gr. II. c. 12.
9. 4. Sorax.

Ead.1. 19. Oiz&ào) Cod.Florent. ᾽Οκέλλῳ. Bovnn». Sen-
tentiae deesse aliquid videtur. Utut sit, hujus περὶ τοῦ παν-
τὸς liber nostra quoque aetate notus, Nomen alii aliter scri-
bunt. Rectior ea videtur scriptura, quae" £2xzÀov facit, Vid.

Zz29

722 ' ADNOT A TIO NES

Siob. Ecl. Phys. T. 18. et Jambl, p. 217. ' OxfÀÀo scribitur hic
in P. L.eted. FZ. In Commel, et Bon. edd. Ὁ 6111 δ κελλος. In
reliquis fere Luciani edd. Οἴκελλος scribitur. Sorax.

lbid. Τῷ 4cwxevé) Natione Lucano, Bnopn.

ad. 1.18. Οὔτε τὸ χαίρειν, οὔτε τὸ εὖ 9.) Locum hune,
in vulgatis mutilum, restituimus ex ]Viss. Regg. 2954. et 3011.
Yid, Vàr. Lectt. Drz.

Pag. 308. 1. 2. Οἱ ἀπ’ αὐτοῦ) Omnes post eum Pythagori-
ci, Bnon,

Ead.1.6. Τό ys τριπλοῦν) Descripsit haec verba Scho-
liastes Zfristoph. ad Nub. 168. A. Sed, ut verum fatear, haud
ex arte Lucianus hanc figuram descripsisse videtur. Quam-
quam pingui, ut ajunt, JMinerva loquenti, tribus constat
triangulis aequalibus, ita alio aliisuperimposito, ut aequis

spatiis anguli ab angulis distent. Verum age, geo-

-" metrice jam ejus constructionem accipe. J'iat penta-

gonum; qvae ex pentagoni utrinque productis lateri-

bus figura orietur, ca est, quam tanta veneratione pro-
sequebatur Pythagoras. Formam, si per typographos liceat,
in Scholiis exhibebo. Vide numismata Demetrii Soteris, iu
quibus exstat, sed male, ut opinor, et depicta, et a Lazio
explicata. AG. IX, 1378. Soraxw. Pentalpha etiam vocatur
hoc pentagonum, quo nomine nuper ad illustrandam ejus li-
terae figuram antiquam exhibuit cl. Havercampus ( de literar.
ap. Graecos script. et usu n. 14. ex ZZiber. de la Motraye Tom.
IL. Tab. XXVIIT. num. 8.) numum Pitanatarum, huc etiam
referendum, quod in eo explicando aquam sibi haerere fate-
tur. Pitauatas igitur nos intelligimus in Laconica, apud
quos cultum Aesculapium docet Pausanias Lacon, p. 95, 95.
Wech. Καὶ πλησίον ὀνομαζομένη λέσχη Κροτανῶν. Εἰσὶ δὲ of
Κρότανοι Πιτανατῶν μοῖρα. ᾿“σκληπιοῦ δὲ οὐ πόῤδω τῆς λέσχης
ἔστιν ἱερόν. gitur Pentalpha illud Hygeae, Aesculapii vel
muneris vel filiae, symbolum hic quoque. Sed quaerit etiam
vir doctus, quid Ammon Jupiter hic sibi velit? Hunc quo-
que cultum scribit in Laconica, L;ysandrumque ejus rei s.
primum s. post alios auctorem laudat, idem Pausanias Lacon.
p- 100, 10. Ceterum mansit superstitio inter Judaeos et Chri-
stianos: Germania superior appellat Pentagonum illud den
Druidenfuss. — Vid. elegantiss, Keyslerus, amicus meus, Anti-
quitt.Septemtr. p. 503. Grsw. Quia numus Πιτανατῶν, quem
cl. Gesnerus ex Havercampo huc refert, eandem figuram habet,
quae supra jam descripta est, ideo numum ipsum hic non ex-
hibemus. Hzrirz.

JN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. 129

1 Fad.]. 7. ᾿Ομοδόξους) Qui eandem sequuntur. doctrinam
atque Àaeresin. Bron.

,Ead. l. 8. Καὶ ὅλως ἡγοῦντο τὸ μὲν ὑγιαίνειν εἶναι. οὔτε δὲ
τὸ εὖ πράττειν. οὔτε τὸ χαίρειν πάντως καὶ τὸ ὑγιαίνειν)" Si recte
attendas, imperfectam videbis sententiam, et deesse aliqua
talia: καὶ ὅλως ἡγοῦντο τὸ μὲν ὑγιαίνειν εἶναι καὶ τὸ εὐπράττειν
"αὶ τὸ χαίφειν. οὔτε δὲ τὸ εὐπράττειν οὔτε τὸ χαίρειν πάντως καὶ
τὸ ὑγιαίνειν. Agit enim de sententia Pythagoreorum ponde-
rantium eíficaciam significationis trium horum verborum,
quorum adeo validius censebant «4; yiatvew, ut illud unum in
se contineret vim quoque reliquorum dudrüi ; cum neutrum

€x duobus illis par esset verbo τ vyratvsw. Et Lace Graeca οἷς
supplebat pater. Gnon. Ín Ms. Reg. 3011. legitur τοῦ μὲν
ὑγιαίνειν — τῷ εὖ πράττειν, οὔτε τῷ χαίρειν. ,Unde post Gro-
novium ita restituit hunc locum Belinus : : καὶ ioc ἡγοῦντο τῷ
piv ὑγιαίνειν εἶναι καὶ τὸ χαίρειν, καὶ τὸ εὖ πράττειν, οὔτε δὲ τῷ
εὖ πράττειν, οὔτς τῷ γαίρευν πάντως ἐνεῖναι τὸ ὑγιαίνειν. Bir.

Vid. Varr. Lectt. Lux.

Ead.1.9. Εἶναι) Locus mutilus et corruptus, quique
adeo in ed. J. stellula notatur. In Fl.lacuza est trium qua—
tuorve literarum, hunc in modum ...vei. Quaudo vero de
formula ὑγιαίνειν Γ΄ incidit, subit animum, quomodo ea
usus sit Agesilaus ad castigandum Menecratem aie dicum. qui
Jovem se appellari non patiebatur modo, sed ipse in epistola
ad eum data scripserat Πῆενεκράτης Ζεύς. Agesilaus rescrip-
sit nihil aliud, quam 'A4yroíAcog Meverocret ὑγιαίνειν. Acre
sane, quam Philippus Macedo, qui eidem, ut Anticyram na-
vigaret, auctor in epistola fuit. De priori narrat Put. in Ag.
1110. De posteriori zf;hen. 289. Soraw,. Krratigitur oat
nus V. H. XII, 51. cum utrumque responsum uni Philippo
adscribit. Rzairz.

Ibid. To εὐπράττειν) Nimirum Graeca ita sunt supplen-
da, ut factum est a Gronovio, ut supplenda videram ante ali-
quando, quam Gronoviana mihi emendatio innotcsceret, Gzsx.
Ev πράττειν) lnterim εὐπράττειν junctim. , Vid. Var. Lectt.
paullo supra; sed hoc parvi. Non nego, quod multis pro-
bat É/sner. ad Act. Apost. XV, 99. εὖ mocrraw significare, ye
licem, beatum esse. Nec WOMAN ita perpetoo bol solo signif-
càtu gaudere putem, quin et notet, recte aliquid. fücere, quod
is propemodum negare videtur: nam ap. Aeschin, Dial.. 9. de
divit. 6. 6. 41? ἄρά γξ τούτους ἂν τῶν c ᾿νϑρώπων εὐδαιμονεστώ-
τους ἡγησαίμεϑα εἶν αι; οἵτινες μάλιστα εὖ πράττοις V; "Euol γοῦν
δοχοῦσιν. Οὐκοῦν ἂν ovvot ἄριστα πράττοιεν ὕσοιπερ καὶ ἐλάχιστε:

724 ADNOTATIONES

p i , - , ^ LI i a » , ,
ἐξαμαυτανοιὲν περὶ σφᾶς αὐτοὺς, καὶ περὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους"
εἴο. Ubi Clericus putat, Socratem abuti locutionis ambigui-
tate, quod εὐπρόάττειν sit, et Dene se gerere, et secundis rebus
uti, Nihil refert: ad actiones certe extendi, ex toto argu-
mento patet. Plura addere temporis et loci angustia prohi-
bent. Hxizz.

Ead.1. 10. Τὴν τετρακτὺν) Huc pertinet, quod est in au-
reo versu Pythagorae:
Νναὶ μὰ τὸν ἡμετέρᾳ ψυχῷᾷ παραδόντα τετρακτὺν
Παγὰν ἀεννάου φύσεως.
Bovnp. Sermo fit de Pythagora ejusque sectatoribus, apud
quos τὸ ὑγιαίνειν in. frequentissimo fuerit usu et quasi cultu.
Ait porro Noster, εἰσὶ δὲ οἱ καὶ τὴν τετρακτὴν, τὸν μέγιστον 0Q-
κον αὐτῶν, ἢ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀριϑμὸν ἀποτελεῖν. of δὲ καὶ ὑγείας
ἀρχὴν ἐκάλεσαν. Male dederunt hic posteriores τετραντὴν,
cum, ut omnes ant. editt. habent, scribendum sit τετραχτύν.
Τετρακτὺς nempe appellabatur τετρὰς Pythagorica, Jn verbis
sequentibus pro ἢ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀριϑμὸν ἀποτελεῖν, Brodaeus
dicto loco legit, 7] (scilicet τετραχτὺς ) τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀριϑ--
μὸν ἀποτελεῖ. lta ergo vertendum erit: Sunt autem, qui qua-
ternionem vocarunt maximum eorum jusjurandum , qui perfectum
apud cos numerum absolvat: alii vero eundem quaternionem
dixerunt saniiatis principium. Αἵ si recte consideres, videtur
nulla ope medica opus, cum commode dicatur quaternio vel
maximum Pythagoreorum jusjurandum esse, vel perfectum
apud eosdem numerum absolvere. Ceterum quod Noster ait,
quosdam τὴν τετρακτὺν appellasse ὑγείας ἀρχὴν, eo facit disti—
chon illud, quo itidem jusjurandum comprehenditur, apud
Jamblichum de Vita Pyth. p. 147.
Οὐ μὰ τὸν ἀμετέρῃ γενεῇ παραδόντα τετρακτὺν,
Iloyév ἀεννάου φύσεως διζώματ᾽ ἔχουσαν.
Primum versum habet et Macrobius in Somn, Scip. at pro ἄμε-
τέρῃ γενεῇ ibi ἀμετέρυ ψυχᾷ" plane uti in aureis, quae dicun-
tur Pythagorae, carminibus. Rursum aliter concipit JamóZi—
chus eundem illum versum p. 138. ubi ait, distichon illud
fuisse jusjurandum Pythagoreorum, ipsius Pythagorae no—
men reticentium, veluti parce solerent Deorum nomina pro-
fari:
D M PN [i j , A4 '
Ναὶ μὰ τὸν ἀμετέρας σοφίας svgovra τετρακτῦν,
ΤΙαγὰν ἀεννάου etc. —
Jrxs. Ea de re jam supra in Vit. Auct. c. 4. dictum est.
Subaudiendum autem hic φασί. Sed haec omnia obscuriora:
nec tanti tamen sunt, ut operose ad ea dilucidanda quis in—
cumbat. Laudarem, si absque tot doctis ambagibus vadetudi-

m

IN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. . 725

ni, Jato illo sensu, consuluissent, Vide, z lubet, Dena—
vium. Pythagoricum Meursii et Cael. Calcagn, M. epist. 8. AG.
IX, 1378. c. VI. Sorax.

Pag. 309. 1. 1. Ὅρκον) Ἢ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀριϑμὸν ἀπο--
τελεῖν, οἵ δὲ καὶ ὑγείας. ἀρχὴν etc. Ἢ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀριϑ-
μὸν ἀποτελεῖ, ἤδη καὶ ὑγείας. Mancrr.

Ead. 1. 5. Ἢ — ἀποτελεῖν) Füttershusius huno locum lau-
dans ad Porphyrium p. 26. pro ἢ, καὶ mavult. In posteriori-
bus autem curis ἢ reponit, et ἀποτελεῖ legit, p. 91. Optime
sane, nam 1. 2. 8. 4. si addantur, evadit numerus denarius
ab iis perfectissimus habitus. Vide ctiam, quae de eo tra-
dant Eusebius in Hieroclem p. 439. (ed. PAilostr.) et Diog.
Laert. VIII. 9. 85. Laudatur etiam Philolai liber περὶ φύσεως
in libello, cui titulus, τὰ Θεολογούμενα τῆς ᾿Δφιϑμητικῆς, apud
IFechelium impresso, Parisiis 1543. p. 292. m. De ἀποτελεῖν
vide Hermot. c. 36. ΘΟ αν Ita exaratum est ἀποτελεῖ. v. , ap.
Brod. Misc. EX, 15. Castigo ἡ τὸν ἐντελῆ αὐτοῖς ἀρυϑμὸν ἀπο--
τελεῖ. ᾿Εντελῆ autem, denarium, eo quo supra docui modo,
ait idem , innuens ea, quae dixit ad verba μέγιστον ὅρκον,
additque figuram, quam cum etiam So/anus expresserit , non
repetimus, Rrrrz. Hic JMarcilii emendationem sequimur;
ut adhuc editum est, caecutire nos fatemur, Grzsw, Cf, Varr.
Lectt. ad h. 1. Lzzuxw.

Ead.l 8. Φιλόλαος) Auctor is carminum, quae vulgo
Pythagorae tribuuutur, de quo in nota praecedenti, Sorax.

Ead. 1. 4. 48) Exstant adhuc apud Diog. Lacrt.
tres epistolae Epicuri gravissimis de rebus scriptae, quibus
tamen illud ὑγιαίνειν minime praemittitur. Quin et Dioge-
nes ipse l. c. aliquando adhibuisse τὸ εὖ πράττειν , aliquando
snum εὖ διάγειν, docens, de ὑγιαίνειν altum silet. Alteru-
trum ergo, aut utrumque errasse dicendum est. Soras.

Ead. 1. 7. ᾿Ὑγιαίνειν εὐθὺς) In omnibus tamen ἃ Lactrtio
citatis ejus epistolis χαίρειν semper praefixum est. Bnop.

Ead. 1. 8. Ἔν τῇ ἀρχαίᾳ κωμῳδίᾳ ) Fuit enim prisca, me-
dia ac nova Comoedia. Duo».

Ead. 1.10. Οὐλέτε —) Hom. Od. 9$, 401. Sorax.

Ead.1.11. Σαφῶς) Ita, ut conjeceram, habet Cod. L.
Vid. c. 10. Reliqui libri σοφῶς. Sorax.

Ead. 1. 12. ᾿άλεξις, et ᾿Δχαιὸς) Alexis Comicus. Zfchaeus
itidem Comicus ac PAilaemon. Buon. [exis poéta Comicus,
cujus praeter fragmenta passim occurrentia nibil superest.
ZÁchaeus Eretrius, poéta 'Tragicus, Sophocle paullo junior.
De Philemone vide Suidam. Ejus fragmenta edidit nuper cum

17126 ADNOTATIONIES

Menandreis J. Obercois in quae paullo post prodierunt emen-
dationes adeo eruditae, ut quamvis latere voluerit, aucto-
rem facile omnes agnoscant, Inter longaevos hic Comicos a
Nostro recensetur c. 25. Sorax.

Pag. 810. 1. 8. IAézov) Habet etiam CZ, Alex. Strom.
III. teste Steph. in Lyr. qui Simonidi tribuit p. 103. uti et
Scholiastes. zfihen. etiam habet 694. E. ὑγιαίνειν p. ἀ. ἀνδρὶ
ϑνητώ, δεύτερον δὲ καλὸν φυὰν γενέσϑαι, τὸ τρίτον δὲ πλουτεῖν
ἀδόλως " καὶ τὸ τέταρτον συνηβῷν μετὰ τῶν φίλων" ubi de eo
plura. Apud Stobaeum Scleriae tribuitur, et aliter scribitur.
Vide Grot Flor. 425. Soraw. Πλάτων Poner In Gorgia
283. A. et Legg. l1, 579. So/an. Haec ad marg. Junt. addide-
rat; at mox iterum ad eund. versum notat P/at. de Legg. ΤῸ
211. m. diversas editt. credo, respiciens, Ad verba autem
sequentia δεύτερον — τρίτον, iterum ait, Ac Flat. 1. c. Rarrz.

Kad. 1. 8. " Iva σοι) Suspicabar fi ἵνα μή Gor, ut sit formula
connectendi per praeteritionem, qua frequenter utuntur om.
negenus scriptores. Grsw. Haud dubie excidit μὴ» quam-
quam id non ausim iextui inserere, quum certa ejus lectio-
nis vestigia desint. Alia ratio E in verbis Timon. c. 5. in.
ἵνα γὰρ τὼ κοινὰ ἐάσας τἀμὰ εἴπω, et in similibus locis, ubi |
verbum ἐᾷν notionem negativam includit, Lm,

Ead. 1, 10. “Ὑγίεια )- Sic incipit "Aoiqoevog τοῦ Σικυωνίου
παιὰν εἰς ὑγίειαν, quem totum v. apud Aen. XV. infin. Vonsr.
Qui etiam vidit emendandum, et voíorut cum ZHihenaeo scri-
bendum, quod et P. et L. praeferunt, Vocem ὑγίεια ex Zthe-
naeo crus sic scripsimus, quae antea ὑγεία scribebatur. Hunc
hymnum inter Miscellanea Graecorum áliquot carmina Lon-
dini nuper editum esse audio (a. 17227) cum notis. Sorax.
᾿γγίεια bic pro vulgato ὑγεία dedi, monente Solano nostro,
cum paullo supra tamen recte ὑγεία propter versum scribatur,
veluti et in fragm, JMenandr. 49, 1. Ovx ἐσϑ᾽ ἐς τὰ κρεῖττον
οὐδὲν ἐν βίῳ. Ibidem vero rursus statim, “Ἵγίεια καὶ νοῦς,
ἐσϑλὰ τῷ βίῳ δύο. In aliis autem Luciani locis non erit ope-
rae inquirere , sitne ὑγεία an ὑγίεια scribendum; sed cum edd.
pleraeque semper ὑγεία scribant, id retinebimus, nisi versus
obstet. Confer ad c. 6. de Merced. cond. Rzivz.

Pag. 811.1. 8. ᾿ λον ἥλῳ) Clavum clavo. Id est, malum
alio malo. Zfristot. Li. V. Polit. c. penult. Cic. IV. Thíe/CocNE
Conf. dial. proxime praecedent. c. 9. ubi idem proverb. usur-
pat Noster, et quae ibi notavimus. Rzrrz.

Ead.1. 5. Τῷ παρόντι) Intellige λόγῳ. Bnon.

Ead. 1. 6. Ἐν ᾿Ισσῷ ) Plutarchus in Alexandro. Bnopn.
Cod. Flor. ἐν ᾿Ιστῷ. Bovnp.

IN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. TOT

Ibid. Ἑὐμενὴς ὃ Καρδ.) Cardianum fuisse Eumenem,
Plutarch. in. Corn. Nepotc aliique diserte tradunt. Σαρδιανὸς
tamen in omnibus Luciani codicibus legitur. Ego haud cunc-
tanter mutavi, idemque ante me J^orst;io placuisse video, Ap.
zÍclian, Var. Hist, I11, 93. etiam recte quidem Καρδιανὸς le-
gitur, sed nomen Eumenis in εὖ uiv in omnibus seculi XVI,
edd, mutatum est; quod a recentioribus editoribus sedulo re-
stitutum est, Scripsit Eumenes hic Éphemerides Alexandri.
Vid. 4ihen. X, 9. Fuit autem inter comites seu duces ejus
vir plane illustris, cujus vitam ideo nobis reliquit Nepos et
Plutarchus. | Gardianus dicitur ab oppido Thraciae in Cherso-
neso, quod Cardia vocabatur. Haec Periz. ad Zel. 1. c. So-
LAN, Edd. Σαρδιανὸς, nec aliter Codd, At in nominibus pro-
priis, 81 Codices consentiunt, non semper cogitandum, auc-
tores aliter scripsisse, etsi error in nomine deprehendatur:
nam et μνημονικὸν ἁμάρτημα ipsius auctoris esse potuit, qua-
le est Ciceronis iu Orat. pro Ligario, quod ipse corrigit in
Epist. ad Att. XIII, 44. Et alibi Ajacem posuisse pro Hec-
tore, (εἶ. XV, 6. animadvertit, Plura ejusmodi veterum
ἁμαρτήματα vid, ap. Periz. in Animadv. hist. p. 7. 8. Hic vero
in re tam nota non potuit errare Lucianus: nam Eumenem
Cardianum fuisse vid. etiam ap. C. Nep. in ejus vita, ibique
in nott. Bos cognosces itidem librarios quosdam male ϑατ--
dianus exaravisse, Sed si scribae Graeci ex Latinis suum er-
rorem hausissent, facilis fuisset aberratio, antiquum C, id
est, sigma Graecorum, cum Latino C, quod hic K sonat,
confundentium , et ex CARDIANUS Capótcvóg facientium.
Quidquid sit, correctio mihi visa tam necessaria, ut mutare
vulgatam non dubitaverim. Rzrrz. Cf. supra Adnot. ad c. 3.
Lzmnw.

Pag. 319. 1. 6. "Avr τοῦ ἐῤῥδῶσϑαι) Graeci enim ξῤῥωσο
subscribunt. Bnop.

lbid. Διονυσόδωρος.) De hoc scriptore, si quidem scrip-
tor etiam fuerit, nihil ego quidem comperio. Soraw. HRhe-
torem ejus nominis producit Noster in Sympos. c. 6. 9. sqq.
Verum num hic idem cum collectore epistolarum Ptolemaei
fuerit, non liquet, nec multum curo. Belini solertia ma—
vult bh. 1. Dionysiodorum quendam Boetum, historiae Graecae
scriptorem, ad Philippi usque, Alexandri patris, aetateun
perductae, Habeat 5101. Lrzw.

Ead.]l. 8. Ilvóóov vo? ᾿Ηπειρώτου) De quo Justin. L.
XVIW. Cocx,

Ead, 1. 15. Οὐδὲν 0p.) Videtur ad sententiam illam Cot
senis, L. IIL. de diaeta, alludere: οὐδὲν ὄφελύς ἐστιν, otra

798 ADNOTATI!IONES

, »" , » “αἴ i9» » 1 » e
χρημάτων, οὔτε σώματος, οὔτε τῶν GÀÀQV οὐδενὸς, ἄτερ τῆς vyi-
είας. VonsT.

Ead. 1. 16. "Ecc! ἂν τὸ ὑγιαίνειν) Non inepte in variantt,
Lectt. notaverat Solanus, sic, legendum, ac distinguendum:
ὅτι οὐδὲν ὄφελος τῶν ἀπάντων ἀγαθῶν ἐστι, ἂν τὸ ὑγιαίνειν μό-
vov ἀπῇ. Nam etsi paullo praecedens illud ἔστ᾽ ἂν τοῦτ᾽ ἔχῃ
recte se habet, hic tamen minus aptum. Forsan tamen hoc
fefellit librarios, quod bis idem eodem modo scribendum cre-
derent. Prius autem illud pleonasmus est, qualis fere in
'Tab. Cebet. p. 8. ed. Rel. ἀλλ᾽ ἔστιν, ἔφη, οὕτως ἔχοντα, om—
nino vero, inquit, haec ita se habent. Rxrrz. Cur bh. 1. minus
aptum sit ἔστ᾽ ὧν — ἀπῇ» non video; hoc autem sentio, lan-
guidiorem fore orationem, $i οὐδὲν ὄφελος — ἐστι scribatur,
quum usus ferat, ut in hac phrasi Substantivum verbum ple-
rumque omittatur. Lziw.

Ῥας. 818. 1. 9. Μηδὲν ἄλλο) Hoc vult, credo, quasi jam-
jam morituro, vale illud male ominatum. Sorax.

Ead. 1. 9. "Occo ) Cl. Hemsterh. ad marg. ed. Graev. adle-
verat, (vid. Duker. ad Thucyd. p. 485. no. 5.) Id est ad lib.
VI, 89. fin. Ibi autem Dukerus egregie docet, post ὅσῳ, μᾶλ-
λον intelligendum relinqui, idque exemplis ex Luciani Pha.
lar. ex hoc Dial. pro Laps. et ex Pseudom. aliisque quinque
ex Thucyd. petitis comprobat, Cumque nec ibidem, nec in
aliis a me alibi producendis exemplis post ὅσον in tali con-
structione sequatur infinitivus, tanto minus quoque dubitavi
vulgatum δεῖσϑαν cum IMs. P. in δεῖσϑε mutare. Etsi non ne-
go, alibi infinitivum posse sequi, ut Dial. seq. statim init.
“Ὅσον — —— τεκμήρασϑαι. Sed ibi ἐστὶ intelligitur, quod vel
addendum ambigit Guyetus , hic vero minus commode subau-
diri posset. 44e. quoque V. H. I, 4. ὅσον ἁρπάσαι, ac |bis,
teralibi cum infinitivo; non tamen ita, ut cum hujusmodi
nexu concordet. jllam autem τοῦ μᾶλλον omissionem fefel-
lisse video /Meibomium ad Epict. Sent. 92. illud frustra inge-
rere volentem; quando Epict. recte ait, ὅσῳ τὶς ἂν ἄφρων ἡ,
vogovro πλέον ἐξυβρίζει. Sed, si eo usque opellam nostram
protrudendae huic Luciani editioni continuare dabitur, ad
similem Noszri locutionem, quae est in Gall. c. 18. 069 δὲ ἂν
ξενίζοιμι, τοςούτῳ χαινότερος ὥμην αὐτοῖς ἔσεσϑαι, plura for-
ian dabimus. Adde Nostrum I. Phal. cap. 1. ὅσω δὲ ἱεροί τέ
ἔστε. Rzrirz.

Ead.1. 14. ᾿Δλλὰ) Καὶ ἐν τῷ τῶν ἐντολῶν βιβλίῳ etc. Et
in mandatorum libello. ἸΝΙΔΈΟττ,.

Yóid. ᾿Εντολῶν) De mandatis principum, quod proprium

IN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. 729

harum ἐντολῶν nomen est, plenissime egit Brisson. de form.
3, 84. ubi neque hunc locum praetermisit. Grsx,

Pag. 814. l. 2. Πρῶτον) Quaenam ea formula fuerit,
quam hic tangit, nescio. In fine epistolarum quidem fre-
quenter valetudinem curare jubebant; vide etiam Imperato-
riam epistolam apud PAiosiratum in Herode, p. 562. in qua
haec verba leguntur: σὲ δὲ ὑγιαίνειν τε εὔχομαι. Sed neque
hoc principium epistolae, neque omnino formula hic est,
cum de valetudine in antecedentibus sermo fuerit. Ab eru-
ditissimo Graevio, quo nemo harum rerum peritior, dum in
vivis erat, hunc locum doleo non fuisse illustratum. Aliam
eamque solitam formulam vide apud XzpAi/in. in Adriano 264.
A. et sexcentos alios: Si vales, bene est etc, ad quam respe-
xisse Lucianum credo. Soraw. Wielandius putat, Lucianum,
utpote literarum formularumque Latinarum, ante quidem
quam Imperatoris castra sequeretur, minus peritum, com-
miscuisse h.1. epistolarum initia (Si vales, benc est) et fines
( Cura valetudinem tuam. ). Verum non omnino de quovis epi-
stolarum genere h.l. agitur, sed, quod bene JMarcilius ob-
servat, de mandatorum imperatoriorum libellis, (τὰ τῶν ἐντολῶν
βιβλία, ἃ ἀεὶ παρὰ βασιλέως λαμβάνετε, verba autem forte fa-
cit ad provinciae nescio cujus vel Proconsulem, vel Procura-
torem , Sabinum) qui libelli tum temporis omnino quidem
epistolarum forma induti eo vero a vulgaribus epistolis ali-
juantum distulisse videntur, quod hortatio illa ad valetudi-
nis curam statim a principio eorum poneretur. Idque pro-
babilius, opinor, statuitur, quam 81 in novi peccati crimen
Lucianum nostrum impedire vellemus, Lrnuw.

Ibid. ΤΠΙαράγγελμα) “Ὑγείας τῆς ὑμετέρας αὐτῶν ἐπιμελεῖσϑαι.
l'ormula illa fuit, J'aletudinem tuam cura. diligenter, aut, da
operam, ut valeas, aut, fac, ut valetudinem cures, Quae for-
mula in 7M. Tul/ii epistolis ad Terentiam uxorem, Sed illae
in epistolis extremis, in mandatorum vero libellis primis.
᾿Εντολῶν vero βιβλίον esse mandatorum libellum, quem a prin-
cipe accipiebant praesides et procoss. et ἐντολὰς βασιλέων esse
mandata principum, patet Dionis libro LIII, Mancrr.

Ead.l 3. Me εἰκότως) Sic editt. quod servavi: nam
apostrophus centies negligitur; vid. supra in Apol. pro Mer-
ced. c. 11. ὑπ᾽ ἀπορίας, et ὑπὸ ἀπορίας. Rxrrz.

Ead.l. 6. Τῷ τῆς ὑγείας 0v. πολ. cuziB.) Formula est, ut
vales? ut Plaut; Rud, Sc.29. Mancir. Bespicit hic vulgares
Romanorum salutandi formulas, apud quos tamen haud teme-
re illud vae in occursu usurpatum invenies. Notum, Salve

730 ADNOTATIONES

Caesar. Yale. Fulvi. Plut. 909, 1. Xiph. Adrian. 269. D. οὔτι
γε τῷ ξωϑινῷ προςρήμοτι τῷ χαῖρε, ἀλλὰ τῷ ἑσπερινῷ τῷ ὑγίαινε
χοησάμενος. Adde Muret, var. Lectt. XT, 2. Sora.

Ead. 1. 7. "Ex προνοίας ) Sic infra Philopatr. c. 1. ἔκ προ-
γνοίας συνήντηκας. Et sic ἐκ saepe apud alios pro ablativo
caussae, et pleonastice, ut dJerodian. 1, 4, 21. 'Ex μιᾶς go-
νῆς. Noster Catapl. cap. 11. med. ἐκ τινὸς αἰτίας. el. V. B.
III, 9. d£ "Aoecoc — — ἐξ ἔρωτος μανέντα. Cic, ad Attic. VI, 1.
ἐξ ἀφαιρέσεως sanare. Rrrrz,

Ead. 1. 8. ' Ὑγιαίνειν) Ut Augustus, apud Plutarchum πε-
οὗ ἀδολεσχ: pag. 902, 1. H. Steph. ad Fulvium secreti prodito-
rem, χαῖρε Καῖσαρ dicentem, ὑγίαινε, inquit, Φούλβιε, quae
vox irae Caesaris nuntia, et voluntariae mortis Fulvio caus-
sa fuit, certe occasio. Grsx.

Ead. |. 18. ' Ὑγείας) Quae Aesculapii fuit filia. J. Brod.
Miscell. IX , 15. Ceterae autem ejusdem filiae commemoran-
tur ap. Zfristoph. Plut. v. 702. — 3. Jáso et Panacaea. — Addit
tertiam Scholiast, 4feg/en, omittit Hyseian, ac dubitat nuin
Jaso Aesculapii, an potius Amphiarai filia sit dicenda, quod
hic inquirere nihil attinet. Alii certe. Hysiam filiabus Aes-
eulapii adnumerant, "Tysíav illam Deam etiam "Tyíov vel
Ionice ' Ὑγίην dictam invenio in inscript. veteri Albae Juliae
reperta, apud Gruter. p. 68.

KTPIQS ACKAH-

IIIS, ., KA QCETLHE

OEOIC EIIIKOTPIOIC.

Quod jam notavit Ce//ar, in libello Antiquit. medicar. p. 21.
Ubi etiam docet, hanc non prorsus eandem esse, quae Salus
Romanorum Dea est; nam Salut; templum jam dicatum erat
ante advectam Aesculapii religionem, et plus Romani a Sa—
lute petierunt, qnam ab Hygeia Graecorum, i. e. praeter va-
letudinem firmam, etiam [ílorentem rerum suarum statum.
Non tamen Latine ὑγείω aliter jam olim verti solebat, quam

Salus; vid. Macrob. T. Sat. 90. Riz.

lbid. "Ezwxzvoig) Sic W. pro vulgato ἐπινοίᾳ haud sper-
nendo quidem, sed, ut puto, tamen minus vero. Soraw.

Pag. 315. 1. 5. "Ayev ἐπιϑυμίας ) Graecismus vulgatissi-
mus, adverbii pro adjectivo, ut supra, Apolog. c. 12. ὁ ἀεὶ
400vog, ubi quaedam similia jam dedimus. Herodian. I, 8, 5.
ἐπὸ τῆς ἄγαν ὀκρασίας. ZLclian. V. H. XIII, 15. ὑπὸ τῆς ἄγαν
μανίας. Plura Jens. ad Dial, Amor. Rzrrz.

Ead. Y. 7. Ἔν τῇ τάξει) Vid. Brisson. de formulis, ubi de
mandatis principum agit. Vonsr. Modo ὧν expungendum

IN APOL. PRO LAPSU IN SALUTANDO. 181

censuit Seagerus in Classic, Journ. Vol. XII. p. 71. temerario
profecto consilio, Elegans est haec brevitas, quam, si opus
sit, explere poteris collatis verbis Concil. Deor. cap. 4. ubi
Momus compluribus diis rusticis recensitis, pergit ; ὧν ὁ μὲν
(Πὰν) κέρατα ἔχων, καὶ ὅσον ἐξ ἡμισείας ἐς τὸ κάτω αἰγὶ ἐοικὼς,
καὶ γένειον βαϑὺ καϑειμένος, ὀλίγον τράγου διαφέρων ἐστίν. ὃ
δὲ (Σειληνὸς ) φαλακρὸς γέρων etc. Lrnw.

Ead.1. 9. ᾿ἀναφέρωσι τὸ πρᾶγμα Nititur haec lec-
tio quatuor Codicum fide, et applausum Delini ac Schmiederi
tulit meritum, — Est autem ἀναφέρειν τι εἰς ἄνοιαν etc. eodem
modo dictum, quo Rhetor. Praec. c. 23. ἐς τὴν δητορικὴν γὰρ
καὶ τοῦτο ἀνοίσουσιν of πολλοὶ, nam hoc quoque (τὸ ὑπὸ τῶν γυ--
ναικῶν σπουδάζεσϑαι) referent vulgo ad rhetoricam , aitribuent
1anquam propriam virtutem se Sed quae in Edd, vul-
gabatur, lectio παραφέρωσι originem suam proxime praece-
denti voci παραφροσύνην debere videtur. Lrimw.

Ead. 1. 18. Τοιοῦτον) Sic erat in M. Sed erasa deinceps
est litera N. Sic etiam habent edd. Sorax. Τοιοῦτον recte,
et Attice pro τοιοῦτο. Vide nos supra ad c. 15. Vit. Auct.
Et Nostrum ubique, Rzrrz.

—— o —— ---.--

Sumtibus librariae Z^" eidmanniae prodierunt

Lipsiae :

Aristophanis Nubes, fabula nobilissima integrior edita au-
ctore Carolo Reisigio, Thuringo. 8 maj. 1820. Charta

impress. 1 ihlr.
-— — Idem liber, charta script. gall. 1 thlr. 6 gr.
* — —- Idem liber, chartà membran. 1 thlr. 16 gr.

Aristophanis QGomoediae auctoritate libri praeclarissumi se-
' culi decimi emendatae a Phil. Invernizio etc. Vol. IXi
Pars I, Supplementa Commentariorum, curavit Guil. Din-
dorfius. 8 maj. 1822.
Etiam sub titulo :

Commentarii in Aristophanis Comoedias. Collegit, diges-
sit, auxit Guil. Dindorfius. Vol. VIIi Pars Ia. Supple-
menta commentariorum. 8 maj. Charta script. 3thlr.12 er.

* — - jdem liber, charta belg. opt. 6 thlr.

Aristophanis Comoediae etc. Vol. Xum. Scholia graeca, cu-
ravit Guil. Dindorfius. 8 maj. 1822.
Etiam sub titulo:
Scholia graeca in Aristophanis GComoedias. Edidit Guil. Din-
dorfius. Vol. Ium. 8. maj. Charta script. 8thlr. 20. gr.

* — — idem liber, charta belg. opt, 6 thlr. 16 gr.
Aristophanis Pax. Ex recensione Guil. Dindorfii. 8 maj.

1820. Charta impress. 15 gr.
— --- Idemliber, charta script. gall. | l8gr.
* — —- [dem liber; charta membran. 1 thlr.

Arstophanis Equites. Ex recensione Guil. Dindorfii 8

maj. 1821. Charta impress. 15 gr.
— -— [dem liber, charta script. gall. 18 gr.
* — ——- Idem liber, charta membran. 1 thlr.

Aristotelis de arte poética librum denuo recensitum commen-
taris illustratum , recognitis Valettii, Hermanni,
Tyrwhitti, Buhlii, Harlesii, Castelvetri, Ro-'
bortelli aliorumque complurium editionibus edidit cum -

prolegomenis et notitiis indicibus Ern. Aug. Guil. Grae-

fenhan. 8 maj. 1821. Charta impress. lthlr. 122r.
— — ldem liber, charta script. gall. lihlr. 18 gr.
* — —- [nem liber, charta membran. "^9 thlr.

Benedicti, Traug. Fred., Observationes in septem Sopho-

clis Tragoedias. Smaj. 1820. Charta impress. 1thlr.6Ggr.
—. -— [dem liber, charta script. lthlr. 12 gr.
* — —- Idemliber, charta membran. 2thlr. 8 gr.

Choerili, Samii, quae supersunt. Collegit et illustravit, de
Choerili Samii &etate, vita et poési aliisque Cchoerilis dis-
seruit Dr. Aug. Ferd. Naekius. Inest de Sardanapali epi-
grammatis disputatio. 8 maj. 1817. Charta impressiora.

1 ilr. 6 gr.

— —- jdem liber, charta scriptoria. lthlr. 12 gr.

Demosthenis Philippica I. Olynthiacae ΤΠ. et de Pace, sele-
ctis aliorum suisque notis instruxit M. Carol. Aug. HR üdi-
ger. 8 maj. 1818. Charta impress. 21 gr. et 1thlr.

— - [dem liber, charta script. lthlr, 4 gr.

Góller, Franc., de situ et origine Syracusarum ad explican-
dam Thucydidis potissimum historiam scripsit atque
Philisti et Timael rerum Sicularum Fragmenta adje-
cit. Acced. tabula topograph. Syracusarum. 3 maj. 1818.
Charta impress. lthlr. 12gr.

— -—- [|dem liber, charta script. lthlr. 18. gr,

Hesychii, Milesii, Opuscula duo quae supersunt, 1. de homi-
nibus doctrina et eruditione claris. 11. de originibus urbis
Gonstantinopoleos et cardinalis Bessarionis epistola de
educandis filiis, Joannis Palaeologi lingua graeca vulgari scri-
pta. Graece et Latine, BRecognovit, notis Hadr. Junii, Henr.
Stephani, Joa. Meursii, Petri Lambecii, QGisb.
Cuperi; Ἐν J. Bastii aliorumque et suis illustravit Joa.
Conr. Orellius, Cum indicibus necess, 8 maj, 1820.

Charta impress, lthlr. 18gr.
— — ijdem liber, charta script. 2 thlr.
* — — idem liber, charta membran. 2 thlr. 8 gr.

Phrynichi Eclogae nominum et verborum Atticorum. Cum
notis P. J;, Nunnesii, D. Hóschelii, J. Scaligeri
et Corn, de Pauw partim integris partim contractis edidit,
explicuit Christ. Aug. Lobeck. Accedunt fragmentum
Herodiani et notae, praefationes Nunnesii et Pau-

wii et Parerga de vocabulorum terminatione et composi-
tione, de aoristis verborum authypotactorum etc, 98 maj.

1820. Charta impress. 8 thlr. 12 gr,
—. — Jdem liber, charta script. gall. 4 thr. 8 gr.
* — — Idem liber, charta membran. 6 thlr,

E à "s
Polybii editions Shweigftiaeuseranae Supplementum, '
continens Aeneae, Tactiti, Commentarium de toleranda |

obsidione ad codd. mss. et editionum fidem recensitum , Is.
Casauboni aliormnque et suis annotat. illustratum edidit
Jo. Conr. Orellius. Cum tab. aeri incisa. 8. maj. 1818.
Charta script. 1 thlr. 16 gr.
* — — ídem liber, charta belg. opt. 2 thlr, 12 gr.

Spitzner, M. Francisc., de versu Graecorum heroico, maxime'

. ^ . . Li
Homerico. Acced. Ejusdem Mantissa observatt. crit. et

grammat. in Quinti Smyrnaei Posthomericorum li-
bros XIV et M. Frider. Traug. Fridemanni Dissertatio
de media syllaba Pentametri Graecorum elegiaci et Indices.

8 maj. 1816. Charta impress, lthlr. 19. gr.
— -— Idem liber, charta scriptor. 2 thlr.
* — -— [dem liber, charta membran. (velin) 4 thlr.

Spohn, M. F. A. GuiL, Commentatio de extrema Odysseae par-
te inde a rhapsod. *P versu CCXCVII aevo recentiore orta,
quam Homerico. ὃ maj. 1816. Charta impress, lthlr. 8gr

— —— [dem liber, charta script. lthlr. 12 gr

* — —— idem liber, charta membran. (velin) 2thir

Theocriti Reliquiae. Graece et Latine, "Textum recognovi:
et cum animadversionibus Theoph. Christoph. Η arlesii,
Jo. Christ. Dan. Schreberi, aliorum excerptis suisque
edidit Theophilus Kiessling. Accedunt argumenta grae-
ca, scholia, epistola Iac. Morellii ad Harlesium et

»

B

indices. 8 maj. 1819. Charta impress. 8 thlr. 16gr.
— --- |dem liher, charta script. gall. 4 thlr. 12. gr.
— — Idem liber, charta membranacea. 6 thlr. 16. gr. |

!

PÀ Lucianus Samosstensis
4230 Opera

PLEASE DO NOT REMOVE
CARDS OR SLIPS FROM THIS POCKET

UNIVERSITY OF TORONTO LIBRARY

n

D MS